Το τσακάλι (χρυσό τσακάλι - Canis aureus) δεν είναι από εκείνα τα ζώα που ζητούν να τα θαυμάσεις. Δεν έχει το μεγαλείο του αετού, την επιβλητικότητα του λύκου ή τη χάρη του ελαφιού. Κινείται στις σκιές, αθόρυβα και προσεκτικά, σαν να γνωρίζει πως η φύση δεν χρειάζεται πάντοτε να φωνάζει για να υπάρχει.
Κάποτε το είδαμε ως ανεπιθύμητο πλάσμα, ως «κλέφτη» της νύχτας, ως ζώο που έπρεπε να φοβόμαστε. Όμως η φύση δεν γνωρίζει τέτοιες ανθρώπινες ταμπέλες. Κάθε πλάσμα έχει τη θέση του μέσα στη μεγάλη ισορροπία της ζωής. Το τσακάλι είναι μέρος αυτής της ισορροπίας. Καθαρίζει, μετακινείται, προσαρμόζεται, επιβιώνει. Δεν απαιτεί από τον κόσμο να αλλάξει για να χωρέσει μέσα του· αλλάζει το ίδιο, χωρίς να χάνει την άγρια φύση του.
Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημά του.
Το τσακάλι είναι ένας επιζών. Μετά τη ραγδαία μείωση του πληθυσμού του τις προηγούμενες δεκαετίες (όταν θεωρούνταν εσφαλμένα «επιβλαβές είδος» έως το 1990), το τσακάλι κατατάσσεται πλέον ως «Τρωτό» στο ελληνικό "Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων". Σήμερα, οι πληθυσμοί του παρουσιάζουν τάσεις ανάκαμψης και αύξησης σε ολόκληρη τη χώρα Εκεί όπου το δάσος υποχωρεί, εκεί όπου οι άνθρωποι πλησιάζουν όλο και περισσότερο στους βιότοπους των άγριων ζώων, εκείνο αναζητά νέους δρόμους. Δεν εγκαταλείπει εύκολα. Μαθαίνει τον άνθρωπο, αποφεύγει τον θόρυβό του, κινείται όταν οι δρόμοι αδειάζουν και η νύχτα σκεπάζει τον τόπο.
Και όταν μέσα στη σιωπή ακουστεί το χαρακτηριστικό του ουρλιαχτό, δεν είναι απλώς ένας ήχος της νύχτας. Είναι μια υπενθύμιση πως δεν είμαστε μόνοι. Πως υπάρχουν ακόμη πλάσματα που ζουν σύμφωνα με έναν αρχαιότερο νόμο, έναν νόμο που δεν γράφτηκε από τον άνθρωπο: να βρίσκεις τον δρόμο σου μέσα στη δυσκολία και να συνεχίζεις.
Το τσακάλι δεν είναι σύμβολο δύναμης επειδή είναι το ισχυρότερο. Είναι σύμβολο δύναμης επειδή αντέχει.
Κι αυτό ίσως είναι μια διαφορετική μορφή γενναιότητας. Να μην χρειάζεται να κυριαρχείς για να επιβιώσεις. Να ξέρεις πότε να πλησιάσεις και πότε να απομακρυνθείς. Να παρατηρείς περισσότερο απ' όσο φαίνεσαι. Να ζεις χωρίς να προκαλείς τη φύση που σε φιλοξενεί.
Στους καιρούς μας, όπου ο άνθρωπος απλώνεται όλο και περισσότερο πάνω στη γη, η παρουσία του τσακαλιού αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία. Μας θυμίζει ότι η άγρια ζωή δεν εξαφανίζεται πάντοτε με θόρυβο. Μερικές φορές απλώς αποσύρεται λίγο πιο βαθιά στη σιωπή.
Και ίσως, όταν κάποτε δούμε το τσακάλι από μακριά, αντί να φοβηθούμε, να αισθανθούμε κάτι διαφορετικό. Χαρά.
Γιατί όσο υπάρχει το τσακάλι, όσο υπάρχει το ελάφι, ο λύκος, η αλεπού και το γεράκι, όσο υπάρχουν ίχνη άγριας ζωής πάνω στη γη, σημαίνει πως η φύση δεν έχει παραδώσει ακόμη όλα τα δικαιώματά της στον άνθρωπο.
Κάπου, μέσα στη νύχτα, ένα τσακάλι συνεχίζει να περπατά. Και μαζί του περπατά η άγρια φύση που αρνείται να σωπάσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου