Η ζαρκάδα, το θηλυκό του ζαρκαδιού, είναι ένα από τα πιο διακριτικά και κομψά πλάσματα των ελληνικών δασών. Μικρόσωμη, λεπτοκαμωμένη και αθόρυβη, κινείται ανάμεσα στα δέντρα σαν να γνωρίζει πως η ομορφιά δεν χρειάζεται θόρυβο για να υπάρξει.
Έχει λεπτά, μακριά πόδια, καστανέρυθο τρίχωμα που το καλοκαίρι γίνεται πιο ζωηρό και τον χειμώνα σκουραίνει, μεγάλα σκοτεινά μάτια και μεγάλα, ευκίνητα αυτιά. Το σώμα της είναι ελαφρύ και ευέλικτο, φτιαγμένο για γρήγορες κινήσεις και απότομες φυγές. Σε αντίθεση με το αρσενικό, η ζαρκάδα δεν έχει κέρατα. Αυτή η έλλειψη, όμως, δεν της στερεί τίποτε από τη δύναμη και την επιβλητικότητά της.
Τρέφεται κυρίως με φύλλα, τρυφερούς βλαστούς, χόρτα, αγριόχορτα, καρπούς και διάφορους καρπούς του δάσους. Είναι περισσότερο δραστήρια στις ήσυχες ώρες της αυγής και του δειλινού, όταν το φως χαμηλώνει και το δάσος επιστρέφει στη φυσική του σιωπή.
Η ζαρκάδα είναι επίσης μητέρα. Την άνοιξη και στις αρχές του καλοκαιριού γεννά συνήθως ένα ή δύο μικρά, τα ζαρκαδάκια. Τα μικρά, με τις χαρακτηριστικές λευκές κηλίδες στο τρίχωμά τους, παραμένουν κρυμμένα στη βλάστηση τις πρώτες ημέρες της ζωής τους. Η μητέρα απομακρύνεται συχνά για να αναζητήσει τροφή, επιστρέφοντας όμως για να τα θηλάσει. Είναι μια από τις πιο συγκινητικές μορφές της μητρικής φροντίδας στη φύση: όχι θορυβώδης, αλλά απόλυτα παρούσα.
Η ζαρκάδα δεν κατακτά το δάσος· ανήκει σε αυτό. Δεν αφήνει πίσω της παρά ελάχιστα ίχνη. Ένα θρόισμα στα φύλλα, μια στιγμιαία κίνηση ανάμεσα στις φτέρες, δυο μάτια που σε κοιτούν για μια στιγμή και ύστερα χάνονται. Ίσως γι’ αυτό η παρουσία της μοιάζει περισσότερο με ψίθυρο παρά με εμφάνιση.
Και όταν τη συναντήσει κανείς σε ένα ξέφωτο, για μια στιγμή καταλαβαίνει πως η φύση δεν χρειάζεται πάντοτε το μεγαλείο για να μας συγκινήσει. Μερικές φορές αρκεί ένα λεπτό σώμα, ένα βλέμμα γεμάτο επιφυλακτικότητα και η σιωπηλή κίνηση μιας ζαρκάδας μέσα στο δάσος. Η ζαρκάδα είναι η τρυφερότητα του δάσους που έμαθε να επιβιώνει χωρίς να χάσει τη χάρη της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου