Υπάρχουν πλάσματα που δεν ζητούν να τα κοιτάξεις.
Ζουν στην άκρη του βλέμματος, εκεί όπου η πέτρα συναντά το νερό και η ζωή γίνεται σχεδόν αόρατη.
Εκεί κατοικεί ο μαρμαροκάβουρας. Ένα πολύ κοινό θαλάσσιο καβούρι των ελληνικών ακτών, γνωστό επίσης και ως βραχοκάβουρας. Οφείλει το όνομά του στα χαρακτηριστικά κίτρινα ή ανοιχτόχρωμα σχέδια πάνω στο σκουρόχρωμο (μοβ, καφέ ή πράσινο) καβούκι του, τα οποία θυμίζουν τα νερά του μαρμάρου. Είναι ημι-χερσαίος οργανισμός. Μπορεί να παραμείνει εκτός νερού για αρκετές ώρες, αρκεί τα βράχια να διατηρούνται υγρά.
Μικρός, σιωπηλός, με το σώμα του ζωγραφισμένο σαν παλιό μάρμαρο, μοιάζει περισσότερο με κομμάτι του βράχου παρά με ζωντανό πλάσμα. Στέκεται ακίνητος και περιμένει. Δεν βιάζεται. Ίσως γιατί γνωρίζει κάτι που εμείς ξεχάσαμε: πως η ζωή δεν είναι πάντα κίνηση· είναι και η τέχνη του να παραμένεις.
Ένα κύμα έρχεται και φεύγει. Ο κάβουρας μένει.
Ύστερα, μια σκιά περνά πάνω από την πέτρα και εκείνος χάνεται σε μια σχισμή. Όχι από φόβο, αλλά από σοφία. Μπορεί να είναι η σκιά ενός αρπακτικού, αλλά και η σκιά ενός σύννεφου. Η φύση δεν χρειάζεται να πολεμά κάθε τι που την απειλεί. Μερικές φορές αρκεί να ξέρει πότε να αποσύρεται.
Κι έτσι ο μαρμαροκάβουρας γίνεται ένας μικρός φιλόσοφος της ακτής.
Μας θυμίζει πως δεν είναι αδυναμία να κρύβεσαι. Αδυναμία είναι να πιστεύεις πως πρέπει πάντοτε να φαίνεσαι. Δεν είναι ήττα η σιωπή. Ήττα είναι να μην έχεις πια τίποτα να ακούσεις μέσα της.
Η θάλασσα τον αγγίζει αδιάκοπα χωρίς ποτέ να τον κατακτά.
Κι εκείνος, ανάμεσα στο νερό και την πέτρα, συνεχίζει τη μικρή του ζωή.
Ίσως τελικά αυτό να είναι η ελευθερία: να μπορείς να γίνεσαι ένα με τον κόσμο χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.
Να μοιάζεις με την πέτρα, χωρίς να είσαι πέτρα.
Να ανήκεις στη θάλασσα, χωρίς να παύεις να είσαι στεριά.
Και όταν έρχεται το κύμα, να μην αντιστέκεσαι πάντα.
Να αφήνεσαι λίγο.
Γιατί ακόμη και ο πιο μικρός μαρμαροκάβουρας ξέρει πως η θάλασσα δεν νικιέται.
Μόνο ακούγεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου