Άγιος Γεώργιος ο Δυσάλωνας.

 

Άγιος Γεώργιος Δυσάλωνας: Εκεί όπου ο βράχος κρατά τη θάλασσα και τα κυπαρίσσια χορεύουν μαζι τους.

Υπάρχουν τόποι που δεν τους επισκέπτεσαι απλώς. Τους πλησιάζεις με δέος. Ο Άγιος Γεώργιος ο Δυσάλωνας στη Σύμη, είναι ένας τέτοιος τόπος. Εκεί, στην ανατολική πλευρά του νησιού, η θάλασσα μοιάζει να έχει ανοίξει μια στενή πύλη μέσα στην πέτρα, για να αποκαλύψει έναν κόσμο σχεδόν έξω από τον χρόνο.

Πάνω από τη μικρή βοτσαλωτή ακτή υψώνεται ο τεράστιος κατακόρυφος βράχος. Ένα πέτρινο τείχος που μοιάζει να μην χτίστηκε από ανθρώπινο χέρι, αλλά από τις αργές και αμετάκλητες κινήσεις της γης. Εδώ ο άνθρωπος αισθάνεται μικρός -όχι επειδή τον μειώνει το τοπίο, αλλά επειδή το τοπίο τού θυμίζει το πραγματικό του μέγεθος.

Και ίσως γι’ αυτό το όνομα Δυσάλωνας μοιάζει τόσο ταιριαστό. Ένας τόπος δύσκολος να αλωθεί. Ένας τόπος που αντιστάθηκε στην ευκολία, στην πρόσβαση, στην ανθρώπινη απαίτηση να μετατρέψει κάθε όμορφο σημείο σε προορισμό κατανάλωσης.

Εδώ δεν υπάρχουν ξαπλώστρες να διεκδικούν την ακτή, ούτε μουσικές να σκεπάζουν το κύμα. Δεν υπάρχει τίποτε ανάμεσα στον άνθρωπο και στη φύση.

Μόνο ο βράχος, η θάλασσα και ο ουρανός.

Κι ύστερα, ψηλά, εκεί όπου θα περίμενε κανείς μόνο γυμνή πέτρα, εμφανίζονται τα κυπαρίσσια.

Σκαρφαλωμένα στις σχισμές του βράχου, όρθια και λεπτά, μοιάζουν σχεδόν απίστευτα. Σαν να αρνήθηκαν να δεχτούν ότι η πέτρα είναι άγονη. Σαν να είπαν στη γη πως ακόμη και μέσα στη σκληρότητά της υπάρχει χώρος για ζωή.

Τα κυπαρίσσια της Σύμης δεν μοιάζουν απλώς με δέντρα. Από μακριά μοιάζουν με κατακόρυφες γραμμές που ενώνουν τη γη με τον ουρανό. Οι άνεμοι τα έχουν λυγίσει, η αλμύρα τα έχει σημαδέψει, η ξηρασία τα έχει δοκιμάσει. Κι όμως στέκονται.

Ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη ομορφιά τους.

Δεν είναι η ομορφιά της τελειότητας. Είναι η ομορφιά της αντοχής.

Στον Δυσάλωνα η φύση δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Απλώς υπάρχει. Και ακριβώς γι’ αυτό εντυπωσιάζει.

Το νερό κάτω από τον βράχο παίρνει το χρώμα του ουρανού και το επιστρέφει βαθύτερο. Το φως πέφτει πάνω στην πέτρα και γλιστρά προς τη θάλασσα. Το κύμα ανεβαίνει στην ακτή, αγγίζει τα βότσαλα και υποχωρεί, αφήνοντας πίσω του έναν ήχο σχεδόν ψιθυριστό.

Και όταν ο ήλιος προχωρήσει, ο μεγάλος βράχος ρίχνει τη σκιά του πάνω στην παραλία.

Τότε ο τόπος αλλάζει.

Η θάλασσα μένει φωτεινή, ενώ η ακτή περνά στη σιωπή της σκιάς. Είναι σαν να τραβιέται για λίγο η αυλαία από τον κόσμο και να αποκαλύπτεται κάτι πιο αρχέγονο: η πέτρα που υπάρχει πριν από εμάς και πιθανότατα θα υπάρχει και μετά από εμάς.

Ανάμεσα στις σχισμές του βράχου, τα πουλιά διασχίζουν τον αέρα. Ψηλά, τα κυπαρίσσια επιμένουν. Κάτω, η θάλασσα συνεχίζει αδιάφορη το αιώνιο έργο της.

Και ο άνθρωπος, για μια στιγμή, σωπαίνει.

Ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο δώρο του Δυσάλωνα.

Όχι το χρώμα της θάλασσας.

Όχι το ύψος του βράχου.

Όχι η αγριάδα του τοπίου.

Η σιωπή.

Μια σιωπή που δεν είναι απουσία ήχου, αλλά παρουσία. Μια σιωπή που σε κάνει να ακούς καλύτερα το κύμα, τον άνεμο, την ανάσα σου, ακόμη και τις σκέψεις που συνήθως χάνονται μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας.

Ο Άγιος Γεώργιος Δυσάλωνας δεν είναι απλώς μια παραλία.

Είναι μια υπενθύμιση.

Ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται να είναι εύκολη.

Ότι ό,τι αξίζει δεν είναι πάντοτε προσβάσιμο.

Ότι η φύση δεν χρειάζεται να γίνει «οργανωμένη» για να γίνει όμορφη.

Και πως μερικές φορές, για να συναντήσεις έναν πραγματικά άγριο τόπο, πρέπει πρώτα να αποδεχτείς ότι δεν σου ανήκει.

Ο Δυσάλωνας δεν καλεί τον άνθρωπο να τον κατακτήσει.

Τον καλεί να σταθεί απέναντί του, να κοιτάξει ψηλά τα κυπαρίσσια που φυτρώνουν πάνω στην πέτρα και κάτω τη θάλασσα που επιμένει να επιστρέφει στην ακτή.

Και ίσως τότε να καταλάβει πως η φύση δεν είναι τοπίο.

Είναι μνήμη.

Και πως μερικά από τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο υπάρχουν ακριβώς επειδή κανείς δεν κατάφερε να τα αλώσει.