Ο κόκκινος σκίουρος.

 

Μέσα στο δάσος, εκεί όπου το φως περνά από τα κλαδιά σε μικρές χρυσές κηλίδες, ο κόκκινος σκίουρος μοιάζει με μια ζωντανή σπίθα. Πετάγεται από κορμό σε κορμό, ανεβαίνει με ευκολία στα δέντρα και χάνεται ανάμεσα στα φύλλα, αφήνοντας πίσω του μόνο ένα ελαφρύ θρόισμα.

Η φουντωτή ουρά του δεν είναι απλώς ένα όμορφο γνώρισμα. Είναι ισορροπία στο άλμα, προστασία από το κρύο, σκιά και σιωπηλή επικοινωνία. Το μικρό αυτό ζώο έχει μάθει να ζει με τους ρυθμούς του δάσους· να γνωρίζει τους καρπούς, τις φωλιές, τις εποχές και τις κρυφές διαδρομές ανάμεσα στα δέντρα.

Κρύβει τροφή στο χώμα και κάτω από τα φύλλα, φυλάσσοντας για τον χειμώνα ό,τι του προσφέρει το δάσος. Κι όταν κάποιος σπόρος ξεχαστεί, μπορεί να γίνει αύριο ένα καινούργιο δέντρο. Έτσι, ο σκίουρος γίνεται χωρίς να το γνωρίζει ένας μικρός συνεργός της αναγέννησης του δάσους.

Ίσως γι’ αυτό η παρουσία του έχει κάτι βαθύτερο από τη χαριτωμένη εικόνα ενός μικρού ζώου. Ο κόκκινος σκίουρος είναι ένα πλάσμα δεμένο με την υγεία και τη συνέχεια του δασικού κόσμου. Όπου υπάρχει, υπάρχουν ακόμη δέντρα αρκετά παλιά για να του προσφέρουν καταφύγιο και αρκετοί καρποί για να του εξασφαλίσουν ζωή.

Κι όταν το δάσος καίγεται, όταν οι κορμοί γίνονται στάχτη και οι φωλιές σιωπούν, δεν χάνεται μόνο ένα τοπίο. Χάνεται ένας ολόκληρος κόσμος μικρών υπάρξεων που δεν έχουν φωνή για να υπερασπιστούν το σπίτι τους.

Γι’ αυτό, όταν κάποτε ξαναδούμε έναν κόκκινο σκίουρο να τρέχει πάνω σε έναν κορμό, ας τον κοιτάξουμε σαν σημάδι επιστροφής. Σαν μια μικρή κόκκινη φλόγα που, αυτή τη φορά, δεν καίει το δάσος αλλά αναγγέλλει πως το δάσος ξαναζεί.

Γιατί το δάσος δεν είναι μόνο τα δέντρα του.

Είναι και όσα κινούνται μέσα τους, όσα φωλιάζουν στις ρίζες τους, όσα τραγουδούν στα κλαδιά τους -και εκείνη η μικρή κόκκινη ουρά που χάνεται ανάμεσα στα έλατα, σαν να παίρνει μαζί της ένα κομμάτι από την ψυχή του βουνού.