Υπάρχουν καφέδες που τους πίνεις για να ξυπνήσεις και υπάρχουν καφέδες που τους πίνεις για να θυμηθείς. Ο καφές στα βουνά ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Εκεί, πάνω από τα χωριά, δίπλα σε μια πέτρινη βρύση ή κάτω από τη σκιά ενός έλατου, ο καφές αποκτά άλλη σημασία. Δεν είναι απλώς το πρώτο ρόφημα της ημέρας. Είναι μια μικρή τελετουργία συμφιλίωσης με τον χρόνο. Το νερό βράζει αργά, το άρωμα απλώνεται στον καθαρό αέρα και ο άνθρωπος, για λίγο, παύει να βιάζεται.
Γύρω του το βουνό δεν χρειάζεται να μιλήσει. Μιλούν οι κορυφές, τα πουλιά, ο άνεμος που περνά από τα κλαδιά, το μακρινό κουδούνισμα ενός κοπαδιού. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, ακόμη και μια απλή γουλιά καφέ γίνεται εμπειρία.
Ίσως τελικά δεν είναι ο καφές που έχει καλύτερη γεύση στο βουνό. Είναι ο άνθρωπος που έχει διαφορετική γεύση ζωής. Πιο αργή, πιο καθαρή, πιο ουσιαστική. Εκεί θυμάται πως η ευτυχία δεν χρειάζεται πολλά: ένα ζεστό φλιτζάνι, έναν καθαρό ορίζοντα και κάποιον άνθρωπο απέναντί του για να μοιραστεί τη σιωπή.
Γιατί στα βουνά ο καφές δεν σε ξυπνά μόνο από τον ύπνο. Σε ξυπνά από τη λήθη της καθημερινότητας. Και για όσο κρατάει η τελευταία γουλιά, θυμάσαι πως η ζωή δεν είναι μόνο όσα προλαβαίνουμε να κάνουμε, αλλά και όσα προλαβαίνουμε να αισθανθούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου