Στα Κωνσταντάμπελα η παλιά βρύση δεν είναι απλώς μια πέτρινη κατασκευή. Είναι ένα μικρό μνημείο της καθημερινής ζωής. Εκεί όπου κάποτε οι άνθρωποι σταματούσαν για να ξεδιψάσουν, να γεμίσουν τη στάμνα ή το παγούρι τους, να ανταλλάξουν δυο κουβέντες και να πάρουν μια ανάσα από τον δρόμο.
Το νερό κυλούσε αδιάκοπα, σαν να μην γνώριζε τίποτε από τη βιασύνη των ανθρώπων. Περνούσαν γενιές, άλλαζαν οι δρόμοι και οι συνήθειες, μα η βρύση έμενε εκεί, κρατώντας στη μνήμη της τα βήματα όσων στάθηκαν μπροστά της.
Σήμερα μπορεί να μοιάζει σιωπηλή. Μα αν σκύψεις λίγο και την ακούσεις, ίσως καταλάβεις πως το νερό της δεν ξεδιψά μόνο το σώμα. Ξυπνά τη μνήμη ενός τόπου που έμαθε να ζει με το λίγο, να τιμά το νερό και να μην προσπερνά τις μικρές πηγές της ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου