Το Ρουμάνι.

 

Το ρουμάνι δεν είναι απλώς δάσος. Είναι η παλιά, άγρια λέξη για εκείνον τον τόπο όπου τα δέντρα πυκνώνουν τόσο, ώστε ο άνθρωπος μικραίνει και η φύση ξαναβρίσκει το πραγματικό της μέγεθος.

Η λέξη ρουμάνι στην ελληνική γλώσσα σημαίνει δάσος με πολύ πυκνή βλάστηση, το οποίο είναι αδιάβατο ή τουλάχιστον δύσβατο. Πρόκειται για μια λέξη με πλούσιο λαογραφικό υπόβαθρο, η οποία προέρχεται ετυμολογικά από την τουρκική λέξη orman (που σημαίνει δάσος) και χρησιμοποιείται συχνά στην ελληνική επαρχία για να περιγράψει μέρη άγρια, γεμάτα θάμνους, πουρνάρια και δέντρα, όπου η διέλευση είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Μπαίνεις στο ρουμάνι και αφήνεις πίσω σου τον δρόμο, τις φωνές, την ευθεία. Τα κλαδιά μπλέκονται ψηλά, το φως περνά λιγοστό, το χώμα κρατά την υγρασία και κάθε βήμα μοιάζει να σε οδηγεί βαθύτερα, όχι μόνο μέσα στο δάσος αλλά και μέσα στον εαυτό σου.

Εδώ δεν υπάρχει η τάξη που επιβάλλει ο άνθρωπος. Υπάρχει η τάξη της φύσης: ο κορμός που πέφτει και γίνεται χώμα, το φύλλο που σαπίζει και ξαναγίνεται ζωή, το νερό που βρίσκει μόνο του τον δρόμο του. Το ρουμάνι δεν ζητά να το εξηγήσεις. Ζητά να το σεβαστείς.

Οι παλιοί ήξεραν πως το πυκνό δάσος είναι καταφύγιο. Κρατά νερό, σκιά, ζωή. Κρύβει πουλιά και ζώα, συγκρατεί το χώμα, αναπνέει μαζί με τον τόπο. Γι’ αυτό και η λέξη «ρουμάνι» κουβαλά κάτι περισσότερο από μια γεωγραφική περιγραφή· κουβαλά μνήμη.

Σήμερα, όταν μιλάμε για δάση, συχνά τα βλέπουμε ως εκτάσεις πάνω σε έναν χάρτη. Το ρουμάνι όμως μας θυμίζει πως το δάσος δεν είναι έκταση. Είναι οικοσύστημα. Είναι κοινότητα ζωής. Είναι ένας κόσμος που υπήρχε πριν από εμάς και, αν τον αφήσουμε, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και μετά από εμάς.

Κι ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη σημασία του: να υπάρχει ακόμη ένας τόπος όπου ο άνθρωπος δεν είναι ο κυρίαρχος, αλλά ο περαστικός.

Γιατί το ρουμάνι δεν είναι ένα δάσος που περιμένει να το κατακτήσουμε.

Είναι ένα δάσος που μας μαθαίνει να περπατούμε πιο ταπεινά.