Οι ζαγάδες, είναι ένας παλιός τοπικός όρος που συναντάται σε ορεινές περιοχές της Ελλάδας, ιδιαίτερα στη Ναυπακτία, και δηλώνει τις αναβαθμίδες των πλαγιών: τα αγροτικά πεζούλια ή πεζούλες και τις ξερολιθιές ή δέματα που έχτιζαν οι άνθρωποι σε κατηφορικά εδάφη, για να συγκρατούν το χώμα και το νερό και να κάνουν τη δύσβατη πλαγιά καλλιεργήσιμη.
Οι εγκαταλειμμένες ζαγάδες σήμερα μοιάζουν με παλιές γραμμές χαραγμένες πάνω στο σώμα του βουνού. Η ξερολιθιά έχει γκρεμιστεί σε σημεία, οι πέτρες έχουν σκορπίσει, βάτα και δέντρα έχουν σκεπάσει τα πεζούλια. Κι όμως, κάτω από τη βλάστηση διακρίνεται ακόμη το έργο των ανθρώπων.
Κάποτε εκεί υπήρχαν χωράφια, αμπέλια, καρποφόρα δέντρα· υπήρχε μόχθος, καθημερινότητα και ζωή. Οι ζαγάδες ήταν ένας τρόπος να συμφιλιωθεί ο άνθρωπος με την απότομη πλαγιά, χωρίς να την κατακτήσει. Πέτρα πάνω στην πέτρα, χώμα πάνω στο χώμα, γενιά με τη γενιά.
Σήμερα, η εγκατάλειψή τους αφηγείται μια άλλη ιστορία: την ερήμωση των ορεινών χωριών, την απομάκρυνση των ανθρώπων από τη γη και την επιστροφή της φύσης στους χώρους που κάποτε καλλιεργούσε ο άνθρωπος.
Οι ζαγάδες όμως παραμένουν.
Είναι οι ρυτίδες του βουνού.
Τα σημάδια μιας παλιάς ζωής.
Και κάθε πέτρα τους θυμίζει τα χέρια εκείνων που την έβαλαν στη θέση της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου