Η Κοκκινιά και το Ξεροβούνι στέκουν αντικριστά, σαν δυο μεγάλες πέτρινες κορυφές που στεφανώνουν την Κλεπά. Ανάμεσά τους απλώνεται ο τόπος, οι τρεις Μαχαλάδες του χωριού, με τις ζαγάδες, με τα δάση, τις ρεματιές και τις σιωπές του, σαν παλιά μνήμη που αρνείται να σβήσει.
Εδώ το βουνό δεν είναι απλώς τοπίο. Είναι περίγραμμα ζωής. Είναι το βλέμμα που αγκαλιάζει το χωριό, ο ορίζοντας που έμαθαν οι άνθρωποι από παιδιά, η γη που κράτησε τα βήματα, τις χαρές και τις απώλειές τους.
Και όταν ο ήλιος γέρνει πίσω από τις κορφές, η Κλεπά μοιάζει πράγματι στεφανωμένη. Όχι με χρυσό, αλλά με πέτρα, έλατο και φως.
Γιατί κάποια χωριά δεν τα προστατεύουν τείχη.
Τα προστατεύουν τα βουνά τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου