Η Βρυσούλα.

Στην άκρη του ορεινού μονοπατιού, εκεί όπου το δάσος πυκνώνει και η ανθρώπινη παρουσία λιγοστεύει, στέκει μια παλιά βρυσούλα. Πέτρα πάνω στην πέτρα, σκαλισμένη κάποτε από χέρια μαστόρων που ήξεραν πως ένα έργο δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο για να γίνει μέρος της ζωής. Από το στόμιο κυλά ακόμη το νερό της πηγής, αργά και επίμονα, σαν να μην έμαθε ποτέ την έννοια της βιασύνης.

Οι παλιές ορεινές βρύσες δεν ήταν απλώς τόποι για να ξεδιψάσει ο διαβάτης. Ήταν μικρές πλατείες του βουνού. Εκεί σταματούσε ο βοσκός, εκεί πότιζε τα ζώα του, εκεί ο περαστικός έσκυβε να πιει, εκεί αντάλλασσαν οι άνθρωποι δυο κουβέντες και λίγα νέα. Πολλές φορές η βρύση γινόταν σημείο αναφοράς ολόκληρου του τόπου· γύρω από το νερό οργανωνόταν ένα μικρό κομμάτι της καθημερινής ζωής.

Και ίσως γι’ αυτό η βρυσούλα μοιάζει σήμερα να έχει περισσότερη μνήμη από τις μεγάλες κατασκευές. Η πέτρα της έχει κρατήσει τα χέρια που ακούμπησαν πάνω της. Το νερό της έχει περάσει από χείλη ανθρώπων που δεν υπάρχουν πια. Έχει ακούσει κουβέντες, γέλια, παράπονα, σιωπές. Έχει δροσίσει καλοκαιρινά μεσημέρια και έχει γίνει καταφύγιο για έναν κουρασμένο διαβάτη.

Σκύβεις και πίνεις.

Το νερό είναι παγωμένο, καθαρό, σχεδόν άυλο. Για μια στιγμή αισθάνεσαι πως δεν πίνεις μόνο από μια πηγή. Πίνεις από τον χρόνο.

Γιατί το νερό του βουνού δεν κρατά τίποτε για τον εαυτό του. Βγαίνει από τη γη, περνά από την πέτρα και συνεχίζει τον δρόμο του. Δεν ρωτά ποιος ήπιε πριν, ούτε ποιος θα πιει μετά. Η προσφορά του είναι η ίδια εδώ και χρόνια: αθόρυβη, απλή, αδιάκοπη.

Κάποτε οι άνθρωποι ήξεραν να αφήνουν ένα σημάδι ευγνωμοσύνης εκεί όπου έτρεχε το νερό. Μια πέτρα, μια καμάρα, μια μικρή κούπα. Σήμερα πολλές τέτοιες βρύσες έχουν χαθεί, έχουν εγκαταλειφθεί ή έχουν αντικατασταθεί από πρόχειρες κατασκευές. Μα όσο ακόμη ρέει γάργαρο νερό από μια παλιά βρυσούλα μέσα στο βουνό, υπάρχει κάτι που αντιστέκεται στη λήθη.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημά της: να δίνεις χωρίς να ζητάς να σε θυμούνται.

Όπως η βρυσούλα.

Να μένεις εκεί, στην άκρη του μονοπατιού,

να προσφέρεις λίγο δροσερό νερό

και να αφήνεις τον καθένα να συνεχίσει τον δρόμο του.