Στις πλαγιές του βουνού, εκεί όπου η πέτρα συναντά τον ήλιο και το χώμα λιγοστεύει, φυτρώνει η βουνίσια ρίγανη. Μικρή, ταπεινή, σχεδόν ασήμαντη στην όψη, κι όμως γεμάτη από ένα άρωμα που μπορεί να χωρέσει μέσα του ολόκληρο το καλοκαίρι.
Δεν χρειάζεται πλούσια γη για να μεγαλώσει. Μαθαίνει να ζει με το λίγο, να αντέχει την ξηρασία, τον άνεμο και τον δυνατό ήλιο. Σαν τους ανθρώπους που έμαθαν να στέκονται όρθιοι χωρίς να τους χαριστεί τίποτα.
Όταν την τρίψεις ανάμεσα στα δάχτυλα, απελευθερώνει το άρωμά της. Είναι σαν να ανοίγει ξαφνικά μια παλιά πόρτα: και πίσω της βρίσκονται βουνά, πέτρινα μονοπάτια, καλοκαιρινά τραπέζια και μνήμες από χέρια που τη μάζευαν προσεκτικά.
Η βουνίσια ρίγανη μας θυμίζει πως η αξία δεν βρίσκεται πάντα στο μέγεθος. Μερικές φορές βρίσκεται στην αντοχή, στη σιωπηλή επιμονή και στο άρωμα που αφήνουμε πίσω μας.
Γιατί υπάρχουν φυτά που μεγαλώνουν μέσα στη γη· κι υπάρχουν άλλα που, μεγαλώνοντας πάνω στην πέτρα, μας μαθαίνουν πώς να ανθίζουμε κι εμείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου