Το βουνό του έρωτα.

 

Υπάρχει κάτι στον έρωτα που μοιάζει με το βουνό.

Δεν είναι μόνο η κορυφή.

Είναι η επιθυμία να την αναζητήσεις.

Το βουνό στέκει απέναντί σου σαν μια ερώτηση. Δεν σου αποκαλύπτει τι κρύβεται πίσω από την τελευταία ράχη, ούτε σου υπόσχεται ότι ο δρόμος θα είναι εύκολος. Κι όμως, κάτι μέσα σου σε σπρώχνει προς τα εκεί.

Ίσως αυτό είναι ο έρωτας:

η παράλογη επιθυμία να πλησιάσεις κάτι που δεν γνωρίζεις.

Στην αρχή υπάρχει η έλξη. Ένα βλέμμα, μια παρουσία, μια αδιόρατη αναστάτωση. Σαν να βλέπεις για πρώτη φορά ένα βουνό και, χωρίς να ξέρεις γιατί, να θέλεις να ανέβεις.

Ύστερα αρχίζει η περιπέτεια.

Αφήνεις πίσω το επίπεδο έδαφος της βεβαιότητας και μπαίνεις στην ανηφόρα. Εκεί όπου η ανάσα γίνεται βαρύτερη και κάθε βήμα αποκτά αξία. Ο έρωτας τότε παύει να είναι εικόνα και γίνεται δρόμος.

Και οι δρόμοι που αξίζουν δεν είναι πάντα εύκολοι.

Υπάρχει η κούραση, η αμφιβολία, ο φόβος μήπως δεν τα καταφέρεις. Υπάρχει εκείνη η στιγμή που κοιτάζεις ψηλά και η κορυφή μοιάζει ακόμη μακριά.

Κι όμως συνεχίζεις.

Γιατί ίσως δεν μας κινεί η βεβαιότητα ότι θα φτάσουμε.

Μας κινεί η ελπίδα ότι αξίζει να προσπαθήσουμε.

Κάποτε φτάνεις ψηλά.

Και τότε ανακαλύπτεις κάτι παράξενο: η κορυφή δεν είναι αυτό που περίμενες. Δεν είναι τρόπαιο. Δεν είναι ιδιοκτησία. Είναι μια στιγμή σιωπής, όπου ο κόσμος ανοίγεται μπροστά σου και καταλαβαίνεις ότι δεν κατέκτησες το βουνό.

Το βουνό σε άλλαξε.

Όπως σε αλλάζει ένας μεγάλος έρωτας.

Και τότε πρέπει να κατέβεις.

Γιατί ακόμη και η πιο όμορφη κορυφή δεν μπορεί να γίνει μόνιμη κατοικία. Η ζωή βρίσκεται χαμηλότερα, εκεί όπου υπάρχουν οι δρόμοι, οι άνθρωποι, οι μικρές καθημερινές ανάγκες.

Η επιστροφή, όμως, δεν είναι ήττα.

Είναι μέρος της διαδρομής.

Γυρίζεις πίσω και το βουνό παραμένει εκεί. Ίσως το βλέπεις από μακριά και χαμογελάς. Ίσως θυμάσαι την κορυφή. Ίσως θυμάσαι περισσότερο την ανάβαση.

Κάπως έτσι μένουν μέσα μας και οι έρωτες.

Όχι πάντα ως άνθρωποι.

Μερικές φορές ως υψόμετρο.

Μας θυμίζουν πόσο ψηλά μπορέσαμε κάποτε να αισθανθούμε.

Και ίσως η ζωή να είναι τελικά αυτό: μια ατελείωτη αλυσίδα από βουνά που κοιτάζουμε, ερωτευόμαστε, ανεβαίνουμε και κάποτε αφήνουμε πίσω μας.

Μα κάθε φορά που επιστρέφουμε στην πεδιάδα, έχουμε μέσα μας λίγο περισσότερο ουρανό.

Γιατί δεν είναι οι κορυφές που μας κάνουν αυτό που είμαστε.

Είναι οι ανηφόρες που δεχτήκαμε να περπατήσουμε.