Η εξάπλωση των ανεμογεννητριών συγκρούεται με την προστασία της Φύσης;

Αρνητικό αποτέλεσμα για την προστασία της φύσης θα έχει το Χωροταξικό Σχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, σύμφωνα με το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου. Παραθέτουμε την ανακοίνωση:

Χωροταξικό Σχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας: μια σπουδαία ευκαιρία, μία μεγάλη απογοήτευση!
Πρόσφατα έγινε Νόμος του Κράτους το Χωροταξικό Σχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). H προώθηση των ΑΠΕ αποτελεί σαφέστατα μια ελπιδοφόρα οικολογική πολιτική. Ενώ, όμως, κάθε περιβαλλοντικά συνειδητοποιημένος πολίτης θα ανέμενε ότι η πολιτική ανάπτυξης των ΑΠΕ θα συμβάδιζε και θα συμπλήρωνε μια συνολικότερη πολιτική για τη βιώσιμη ανάπτυξη και την προστασία της Φύσης, το συγκεκριμένο Χωροταξικό Σχέδιο, όχι απλά δεν υπηρετεί αυτούς τους στόχους αλλά σε πολλές περιπτώσεις έρχεται σε αντιπαράθεση με αυτούς. Πιο συγκεκριμένα:
• Δε συνδέεται, σε καμία περίπτωση, με την επιτακτική ανάγκη για μια συνολική πολιτική εξοικονόμησης ενέργειας και ενθάρρυνσης της χωρικής αποκέντρωσης των ΑΠΕ, σε συμφωνία με τις ανάγκες κάθε τόπου. Συνδέει την παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ αποκλειστικά με την ενίσχυση του κεντρικού συστήματος και προωθεί το γνωστό συγκεντρωτικό μοντέλο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
• Παρακάμπτει και υπονομεύει Κοινοτικές Οδηγίες που αποτελούν τη βάση της Ευρωπαϊκής πολιτικής Διατήρησης της Φύσης, όπως είναι η Οδηγία 79/409/ΕΟΚ, με την οποία θεσμοθετούνται οι Ζώνες Ειδικής Προστασίας της Ορνιθοπανίδας (ΖΕΠ) και η Οδηγία 92/43/ΕΟΚ, με την οποία θεσμοθετούνται οι προστατευόμενες περιοχές του δικτύου NATURA 2000. Χρησιμοποιώντας προσχηματικές διατάξεις «προστασίας», επιτρέπει και προωθεί την εγκατάσταση μεγάλου μεγέθους αιολικών πάρκων σε μικρά νησιά, βραχονησίδες, βουνά, δάση και δασικές εκτάσεις, που αποτελούν τα τελευταία και πλέον κρίσιμα καταφύγια άγριας ζωής της Ελλάδας. Παράλληλα, καμία μέριμνα δεν υπάρχει για τις περιοχές που βρίσκονται πάνω στους μεταναστευτικούς διαδρόμους των πτηνών. Αντίθετα αποκλείει τη γεωργική γη όπου η εγκατάσταση θα ήταν ευκολότερη και τα δίκτυα κοντά.
• Παραβλέπει το γεγονός ότι τα μεγάλου μεγέθους αιολικά πάρκα που προωθεί το Χωροταξικό Σχέδιο είναι ασύμβατα με το μέτρο και τη μικρή κλίμακα του ελληνικού τοπίου. Μεταξύ άλλων, επιτρέπει να εγκατασταθούν ανεμογεννήτριες σε κορυφογραμμές και κοντά σε αξιόλογες ακτές και παραλίες. Σε ό,τι αφορά τα νησιά που αποτελούν οικολογικές και κοινωνικές μονάδες με σαφείς και ευδιάκριτους περιορισμούς, ο σχεδιασμός για τις ΑΠΕ αγνοεί παντελώς την έννοια της «φέρουσας ικανότητας». Συγχρόνως, η διαφορετική μεταχείριση συνδεδεμένων και μη νησιών είναι χαρακτηριστικό της έλλειψης χωροταξικής στρατηγικής. Πέραν του «ποσοστού κάλυψης» δεν λαμβάνονται υπόψη άλλοι όροι, που θα επέτρεπαν να αντιμετωπιστεί συνολικά το θέμα της φέρουσας ικανότητας. Για παράδειγμα, θα έπρεπε να εξετάζεται το πόσες ανεμογεννήτριες, πόσα φωτοβολταϊκά, πόσα υδροηλεκτρικά, γεωθερμικά, κυματικά κ.ά., αθροιστικά, μπορεί ένας τόπος να χωρέσει. Κοινωνικά πάλι αν εξαντληθούν τα όποια όρια από τους μεγαλοεπενδυτές, τι θα παραμείνει στις τοπικές κοινωνίες ώστε να προβούν σε εκμετάλλευση των ΑΠΕ για το δικό τους όφελος;
• Επιβάλλει μια μονοδιάστατη εφαρμογή των ΑΠΕ που βασίζεται κυρίως στην αιολική ενέργεια, ενώ ορίζει τη συνεισφορά των υπόλοιπων ΑΠΕ (π.χ ηλιακή, γεωθερμία, βιομάζα, κυματική, κλπ) σε δυσανάλογα μικρά επίπεδα. Οι ανεμογεννήτριες δεν υποκαθιστούν τις λιγνιτικές θερμοηλεκτρικές μονάδες (που ευθύνονται για το μεγαλύτερο μέρος της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στη χώρα μας) και λειτουργούν, στην καλύτερη περίπτωση, συμπληρωματικά, καθώς ο άνεμος είναι μια ανεξέλεγκτη και χρονικά μεταβαλλόμενη σε όλες της τις παραμέτρους πηγή ενέργειας, που μπορεί να ακινητοποιήσει τις ανεμογεννήτριες ακόμα και για μέρες. Χαρακτηριστικές είναι οι αντιδράσεις στη Γερμανία όπου παρόλη την γενικευμένη εγκατάσταση ανεμογεννητριών, με όσα συνεπάγεται, δεν έχει κλείσει κανένας θερμοηλεκτρικός σταθμός (Darmstadt Manifesto, Spiegel March2004)
• Αγνοεί επιδεικτικά τις δεκάδες καταθέσεις απόψεων και αντιρρήσεων των τοπικών και όχι μόνο φορέων που εκφράστηκαν κατά τη δημόσια διαβούλευση, καθώς οι αλλαγές από το αρχικό Σχέδιο είναι ελάχιστες και προς την αντίθετη κατεύθυνση, με ευνοϊκές «φωτογραφικές» ρυθμίσεις για συγκεκριμένα επενδυτικά σχέδια.
Επειδή λοιπόν το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού για τις ΑΠΕ θα επιφέρει υπέρμετρα δυσανάλογη βλάβη σε σχέση με το όφελος το οποίο υποτίθεται ότι επιδιώκει, το «Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου», (που περιλαμβάνει τοπικούς Συλλόγους από νησιά του Αιγαίου καθώς και φυσικά πρόσωπα) από κοινού με τις ΜΚΟ «Αρχιπέλαγος Αιγαίου» και «Αμεση Επέμβαση για την Προστασία της Άγριας Φύσης», κατέθεσε αίτηση ακύρωσης του ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου προσβλέπει σε μια πολιτική για τις ΑΠΕ η οποία:
• θα αποτελεί τμήμα ολοκληρωμένης πολιτικής εξοικονόμησης ενέργειας και θα περιλαμβάνει σαφείς στόχους μείωσης κατανάλωσης ενέργειας στους τομείς των μεταφορών, των κατασκευών-οικοδομών (η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί για τη μη συμμόρφωση με την Κοινοτική Οδηγία 2002/91/ΕΚ σχετικά με την ενεργειακή απόδοση των κτιρίων) και στον οικιακό τομέα.
• θα σέβεται την κείμενη νομοθεσία προστασίας της Φύσης και θα προφυλάσσει τις περιοχές υψηλής οικολογικής αξίας από την εγκατάσταση αιολικών πάρκων μεγάλης κλίμακας, ενώ παράλληλα θα λαμβάνει υπόψη της κρίσιμες οικολογικές έννοιες όπως η φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων και η οικολογία τοπίου.
• θα προωθεί την αποκέντρωση της παραγωγής ενέργειας, με την εγκατάσταση συστημάτων ΑΠΕ μικρής κλίμακας, διεσπαρμένων στην περιφέρεια, αλλά και ορθολογικά κατανεμημένων μεταξύ των διαφόρων μορφών ΑΠΕ.
• θα προωθεί την σταδιακή μετάβαση της διαχείρισής της ενεργειακής πολιτικής στους πολίτες και τις τοπικές κοινωνίες συνδέοντας ταυτόχρονα την παραγωγή με την κατανάλωση.
• για μεγαλύτερης κλίμακας εφαρμογές επιλέγει πλωτά αιολικά πάρκα.
Συμπερασματικά, φαίνεται ότι η πολιτεία επιλέγει να ρίξει μέσα σε ένα απαράδεκτα σπάταλο, αντιαποδοτικό και ρυπογόνο ενεργειακό ισοζύγιο, λίγη μαζικά παραγόμενη «πράσινη ενέργεια» με πενιχρά και βραχυπρόθεσμα οφέλη (με ετήσια αύξηση κατανάλωσης 3% θα συνεχίσουμε να οπισθοδρομούμε). Οι μόνοι ωφελημένοι θα είναι οι επενδυτές, στα σχέδια άλλωστε των οποίων φαίνεται να βασίστηκε το εν λόγω νομοσχέδιο. Προσομοιάζει λοιπόν η περίπτωση με κάποιον που ενώ πρέπει για λόγους υγείας να κάνει δίαιτα (διαχείριση της ζήτησης), εκείνος επιλέγει να τρώει βουλιμικά (ισχύον πρότυπο κατανάλωσης) και κατόπιν παίρνει ένα «χαπάκι για τη χοληστερίνη» (αιολικά πάρκα) και αποκοιμίζει έτσι τη συνείδησή του. Πλην όμως του ατελέσφορου χαρακτήρα του το όλο εγχείρημα έχει και τεράστιες συνέπειες σε τοπικό επίπεδο, όπως έχει καταδειχθεί.
Επιτέλους, η επιτακτική ανάγκη για προώθηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την ανυπαρξία ολοκληρωμένης και εναλλακτικής εθνικής ενεργειακής πολιτικής και την πρόκληση νέων οικολογικών και κοινωνικών ανισοτήτων.

ΔΙΚΤΥΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΑΙΓΑΙΟΥ

Μποναβεντούρα 2, Άνω Σύρος

E-mail: aigaio.net @ gmail.com

Έγκλημα στη Θεσσαλία που πληρώνουμε όλοι!

Πέντε περιβαλλοντικές οργανώσεις ζητούν διακοπή της εκτροπής Αχελώου!

Προεκλογική περίοδος και τα λόγια των κομμάτων είναι μετρημένα, ειδικά για τα περιβαλλοντικά ζητήματα με πολιτικό κόστος, όπως η εκτροπή του Αχελώου. Όπως όμως τονίζουν εμφατικά οι 5 περιβαλλοντικές οργανώσεις WWF Ελλάς, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος & Πολιτισμού, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης και Δίκτυο Μεσόγειος SOS, οι κίνδυνοι και το κόστος που συνεπάγεται η ολοκλήρωση και λειτουργία του φράγματος στη Συκιά, αλλά και συνολικά το εγχείρημα της εκτροπής του Αχελώου είναι τόσο σοβαρά, ώστε η αγνόησή τους ισοδυναμεί με ασυγχώρητο έγκλημα σε βάρος του ελληνικού λαού.
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις τονίζουν πως η εκτροπή του Αχελώου επιφυλάσσει:
*Υπέρογκο οικονομικό κόστος. Σε καιρό κοινωνικά επώδυνης οικονομικής κρίσης, ο ελληνικός λαός καλείται να πληρώσει άγνωστες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ επιπλέον για την ολοκλήρωση των έργων, χωρίς να έχει καν προηγηθεί σχεδιασμός για τη χρήση του νερού όταν και αν φτάσει στον κάμπο.
*Εξαιρετικά σοβαρούς κινδύνους, που έχουν υπο-εκτιμηθεί. Με δεδομένο ότι η εκτροπή του νερού θα γίνεται το καλοκαίρι, το φράγμα Συκιάς θα μαζεύει νερό τον χειμώνα. Σε κατάσταση πληρότητας όμως, τα φράγματα Συκιάς και κατάντη (Κρεμαστών και Καστρακίου) θα είναι εξαιρετικά ευάλωτα σε πλημμύρες, με απρόβλεπτες συνέπειες.
*Απρόβλεπτες οικολογικές επιπτώσεις, ειδικά για τα ευαίσθητα λιμναία οικοσυστήματα που τροφοδοτούνται από τον Αχελώο, δηλαδή την Τριχωνίδα και τη Λυσιμαχεία. Με δεδομένο ότι οι ελάχιστες οικολογικές τους ανάγκες σε νερό δεν έχουν επιστημονικά προσδιοριστεί, είναι άγνωστο αν το καλοκαίρι και σε περιόδους ξηρασίας θα είναι δυνατή η τροφοδότησή τους.
*Επικίνδυνο λαϊκισμό. Η Θεσσαλία δεν χρειάζεται τον Αχελώο για να αρδευτεί. Η Θεσσαλία έχει άμεση και απόλυτη ανάγκη από έργα προστασίας και σωστής διαχείρισης των υδάτινων πόρων που διαθέτει, καθώς και από αναδιάρθρωση των καλλιεργειών, ειδικά υπό τις συνθήκες διαμορφώνονται από την κλιματική αλλαγή και τις νέες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η εκτροπή είναι απλά στάχτη στα μάτια αγροτών που απεγνωσμένα ψάχνουν για λύσεις στα προβλήματα που επί δεκαετίες προκαλεί η σπατάλη και κακοδιαχείριση των νερών του θεσσαλικού κάμπου.
Η εμμονή του απερχόμενου Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, Γ. Σουφλιά με την εκτροπή ζημίωσε τη χώρα με περίπου 400 εκατ. € (σύμφωνα με ανακοινώσεις του Υπουργείου) που προέρχονται από αμιγώς εθνικούς πόρους. Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εδώ και 15 χρόνια έχει αρνηθεί τη χρηματοδότηση αυτού του έργου, η πραγματική ζημιά είναι πολλαπλάσια καθώς η χώρα στερήθηκε τη δυνατότητα να απορροφήσει αντίστοιχο ποσό κοινοτικών κονδυλίων για συγχρηματοδοτούμενα έργα. Σε μια προσπάθεια να σταματήσουν αυτό το σκάνδαλο, οι οργανώσεις θα αντισταθούν με κάθε μέσο στην εκτέλεση του έργου τελικής επένδυσης σήραγγας μήκους 12 χλμ., ύψους 65 εκ. € που ανατέθηκε προεκλογικά στη Μηχανική Α.Ε. Την ίδια στιγμή, εκκρεμεί αίτηση ακύρωσης στο ΣτΕ κατά του νόμου Σουφλιά που από το 2006 εγκρίνει το έργο, παρακάμπτοντας 6 διαδοχικές αποφάσεις του ανώτατου δικαστηρίου.
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις καλούν τον Πρωθυπουργό της 5ης Οκτωβρίου να λάβει την πολιτικά γενναία απόφαση για ακύρωση των έργων εκτροπής και να ανακοινώσει σαφές σχέδιο δράσης για την προστασία και οικολογική διαχείριση των υδάτινων πόρων του θεσσαλικού κάμπου, προς όφελος των Θεσσαλών αγροτών και του φυσικού περιβάλλοντος.
Περισσότερες πληροφορίες:

Θεοδότα Νάντσου - WWF Ελλάς (6982471722),

Δάφνη Μαυρογεώργου - Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος & Πολιτισμού (6977205351),

Μαλαμώ Κορμπέτη – Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία (6948803393),

Μαρτίνος Γκαίτλιχ - Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης (6938016839),

Άννυ Μητροπούλου – Δίκτυο Μεσόγειος SOS (6977695999)

Οικολογία και "Πράσινη" Ανάπτυξη:

"Πράσινη" ανάπτυξη και "προστασία του περιβάλλοντος" είναι αντίθετες έννοιες :

Το τελευταίο διάστημα, αρκετοί έχουν βαλθεί να μας πείσουν για τα αγαθά της λεγόμενης «πράσινης» οικονομίας. Η κυβέρνηση της ΝΔ με σειρά εκδηλώσεων, με τελευταία την προχτεσινή που διοργάνωσε το υπουργείο Εξωτερικών, με θέμα την «πράσινη επιχειρηματικότητα». Το ΠΑΣΟΚ μέσα από επίσημα κείμενα και τις ομιλίες του προέδρου του Γ. Παπανδρέου και άλλων στελεχών του. Και, βέβαια, από κοντά ακολουθούν διάφορες «μη κυβερνητικές οργανώσεις» που τάχα ενδιαφέρονται για το περιβάλλον.

Τι σημαίνει, όμως, «πράσινη» οικονομία στην πράξη; Σημαίνει, όπως το περιέγραψε ωμά αρθρογράφος έκδοσης της ALPHA BANK, που αποκάλυψε πριν λίγους μήνες ο «Ριζοσπάστης», να πάψει το περιβάλλον να θεωρείται δημόσιο αγαθό και να παραδοθούν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας του στην αγορά, δηλαδή στο μεγάλο κεφάλαιο για να το... σώσει! Στο ίδιο κεφάλαιο, δηλαδή, που δε θεωρεί το περιβάλλον τίποτε άλλο παρά την πηγή άντλησης και καταλήστευσης φυσικών πόρων, το φυσικό χώρο, για να ασκεί την ανεξέλεγκτη δραστηριότητά του και να απορρίπτει τα απόβλητά του!
Η «πράσινη» πολιτική που όλοι αυτοί ευαγγελίζονται, προτρέποντας τις επιχειρήσεις να βάλουν πλάτη, δεν αποτελεί παρά την πλήρη επιβεβαίωση της παροιμίας «βάζουν το λύκο να φυλάει τα πρόβατα». Κι αυτό γιατί η καπιταλιστική ανάπτυξη με στόχο το κέρδος, που κατά τα άλλα υπηρετούν και θαυμάζουν, προϋποθέτει την εμπορευματοποίηση της γης, της ενέργειας, του νερού, κάθε φυσικού οικοσυστήματος.

Πρόκειται για μια πολιτική, που όπως εφαρμόζεται και στη χώρα μας:

-Αντί να προστατεύει τις ακτές και τους ελεύθερους χώρους τις παραδίδει βορά στο μεγάλο κεφάλαιο.

-Αντί να προστατεύει τα δάση, ακόμη και με νομοθετήματα, οπλίζει τα χέρια των εμπρηστών.

-Αντί να προστατεύει την υγεία του λαού επιτρέπει βιομηχανίες να μολύνουν ποτάμια, όπως ο Ασωπός, και να τον ποτίζουν καρκινογόνο νερό.
Ο τέως υφυπουργός Εξωτερικών, Π. Δούκας, προ έτους το είπε καθαρά: «Οι πράσινες μπίζνες είναι οι καλύτερες μπίζνες»!

Η «πράσινη» οικονομία επιχειρεί, δηλαδή, να δημιουργήσει νέα πεδία δράσης για την κερδοφορία του κεφαλαίου και όχι βέβαια για να προστατευτεί το περιβάλλον και η υγεία του λαού. Στο πλαίσιο αυτό, άλλωστε, γίνεται προσπάθεια: Να δικαιολογηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της ενέργειας και να προωθηθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, στήνοντας αιολικά πάρκα ακόμη και σε ...εθνικούς δρυμούς. Να δικαιολογηθούν ακόμη και ένοπλες επεμβάσεις με πρόσχημα το περιβάλλον. Να παγιωθούν «ευέλικτοι μηχανισμοί» δήθεν καταπολέμησης των κλιματικών αλλαγών, με το γνωστό «εμπόριο ρύπων» που επιτρέπει στις επιχειρήσεις, αντί να εφαρμόζουν αντιρρυπαντική τεχνολογία, να αγοράζουν «δικαιώματα», για να βομβαρδίζουν με περισσότερους ρύπους. Να γίνει μαζική στροφή στην παραγωγή βιοκαυσίμων από πολύτιμες τροφές, οδηγώντας ολόκληρους λαούς στην πείνα και την εξαθλίωση.
Ας είμαστε, λοιπόν, καθαροί: Καμιά «πράσινη» - καπιταλιστική εννοείται - οικονομία και ανάπτυξη δεν μπορεί να σώσει τον πλανήτη και να προστατεύσει το περιβάλλον. Γιατί απλούστατα προϋποθέτει την καταλήστευση και καταστροφή του περιβάλλοντος, αφού το θεωρεί ως πρώτη ύλη για τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Πρόκειται, επομένως, για μια τεράστια «πράσινη» απάτη!

"Πράσινη απάτη".

«Πράσινη οικονομία», «πράσινη ανάπτυξη», «οικολόγοι - πράσινοι», γενικώς το πράσινο είναι το χρωματιστό πνεύμα της εποχής, καθώς βρίσκεται στα χείλη τόσο του Ομπάμα όσο και του Παπανδρέου ου μην και του Χρυσόγελου! Φαίνεται ότι εφευρέθηκε ο νέος όρος που θα ονοματίσει το νέο στάδιο του καπιταλισμού.
Υπενθυμίζουμε ότι ο Τζων Κ. Γκαλμπρέηθ (στο βιβλίο του «Τα αθώα ψέματα») έχει μιλήσει για τις έρευνες τη δεκαετία της «μεγάλης ύφεσης», του 1930, ώστε να βρεθεί ένα νέο όνομα για τον καπιταλισμό, που είχε αποκτήσει έντονα αρνητικό περιεχόμενο. Κι αυτό ήταν η «Αγορά».

Αλλά πρώτος για τη βιομηχανική επανάσταση, που θα είναι «πράσινη» και θα στηρίζεται στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, μίλησε ο Τζέρεμι Ρίφκιν. Θα πάψει, όμως, να υπάρχει ο κανιβαλισμός στο όνομα του κέρδους, ο θάνατος μικρών παιδιών από πείνα και δίψα; Ή μήπως η πείνα απλώς θα γίνει κι αυτή πράσινη;
Στο Πίτσμπουργκ, την άλλοτε πρωτεύουσα της βιομηχανίας των ΗΠΑ, ο Ομπάμα και το G20 προτείνουν την «πράσινη οικονομία» ως εναλλακτικό όνομα-μάσκα του ίδιου οικονομικού συστήματος, του καπιταλιστικού. Συγκεκριμένα, η οικονομική κρίση παρουσιάζεται ως ένα ζήτημα αντίθεσης του φιλελεύθερου και του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Πρόκειται, όμως, περί αυτού; Ασφαλώς όχι. Διότι δεν έχουμε την κρίση μιας μορφής καπιταλισμού, αλλά του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος ως τρόπου παραγωγής και συσσώρευσης, βασισμένου στη μεγιστοποίηση του κέρδους. Και δεν είναι μόνο θέμα των τεράστιων κοινωνικών ανισοτήτων ούτε της επιδιωκόμενης πολιτικής διευθέτησης της κρίσης, αλλά ένα σύστημα που συγκρούεται με την ύπαρξη της ζωής πάνω στον πλανήτη.
Με άλλα λόγια, το καπιταλιστικό σύστημα έχει φθάσει στα όρια του, καθώς συγκρούεται με ζωτικά μεγέθη όχι μόνο του ανθρώπινου πολιτισμού αλλά και της ίδιας της ύπαρξης της φύσης και της ζωής.

Η «πράσινη οικονομία» επιχειρεί απλώς να νομιμοποιήσει το υφιστάμενο πλην ευρύτατα αμφισβητούμενο οικονομικό σύστημα. Η ίδια καταναλωτική κοινωνία, ως θεμελιώδης μετάλλαξη της οικολογίας του ανθρώπινου είδους, σύμφωνα με την οποία όλα διέπονται από το νόμο της ανταλλακτικής αξίας, αμφισβητείται. Γι' αυτό στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη γίνεται μια γιγαντιαία προσπάθεια ανάταξης της συμβολικής νομιμοποίησης της οικονομίας της Αγοράς μέσω της «πράσινης ανάπτυξης», στην οποία ο Ομπάμα έχει ήδη επενδύσει 60 δισεκατομμύρια δολάρια.
Κατά συνέπεια, αφού το πλαίσιο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο ή ολόκληρων περιοχών, όπως η Αφρική, παραμένει το ίδιο, η «πράσινη οικονομία» δεν επιδιώκει να σώσει τον πλανήτη και τον άνθρωπο, αλλά τον καπιταλισμό και τους ευνοουμένους του.

Γι' αυτό η πραγματική αλλαγή απαιτεί τη διαμόρφωση μιας νέας πρότασης, μιας νέας διευρυμένης και μη καπιταλιστικής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής οικολογίας, που θα λαμβάνει υπόψη της τόσο το χρόνο και τα όρια εκμετάλλευσης της φύσης όσο και τη βελτιστοποίηση της ποιότητας των συνθηκών ζωής του ανθρώπου.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ: Η ΝΥΦΙΤΣΑ.

Ιδού και ο τρόμος των κοριτσιών. Περιέρχεται την νύκτα τα σπίτια και κατακόβει τα υφάδια των αργαλειών, χώνεται εις τα φορτσέρια και σχίζει τα φο­ρέματα, αναποδογυρίζει τους γίκους και πριονίζει τα υφάσματα, ημπορεί, τέλος εις μίαν νύκτα να κάμη κουρέλια όλην την προίκα ενός κοριτσιού. Ήτο λοι­πόν επόμενον να πλεχθή ολόκληρος ιστορία επάνω εις το ξανθοκόκκινον αυτό τετράποδον - είναι περίπου σαν μεγάλο ποντίκι - το οποίον αφθονεί εις τα σπίτια και τους κήπους των χωρικών.
Κατά την ιστορίαν αυτήν, η Νυφίτσα - η οποία εις πολλά μέρη συγχέεται με την Βερβέραν - ήτο μελλόνυμφος. Όταν ήλθεν η παραμονή του γάμου της, η αδελφή, της έκλεψε την προίκα της και την άφησε δίχως «ράμμα στο βελόνι». Έκτοτε η ατυχής αναζη­τεί μέσα στα σπίτια τα εργόχειρά της και όπου εύρη γίκον νομίζει ότι είναι ο ιδικός της. Στρώνεται λοιπόν και τον λιανίζει με τα δόντια της, έκτος αν εύρη πα­ρέκει καμιά ρόκαν, οπότε κάθεται και γνέθει διά να συμπληρώση την προίκα της.
Διότι, κατά την παράδοσιν, η Νυφίτσα ήτο τόσον εργατική, ώστε δεν άφηνεν ούτε ώραν δίχως να δουλεύει είτε εις τον αργαλειόν της είτε εις την ρόκαν της. Άλλως τε τα κορίτσια φρονούν, ότι η ρόκα, την οποίαν τοποθετούν παρά τον γίκον των, είναι μία ομολογία προς την Νυφίτσαν, ότι η προίκα είναι ιδική της και τοιουτοτρόπως δεν έχει λόγον να θυμώση.
Πολλά βράδια η Νυφίτσα παρουσιάζεται εις τα νυχτέρια των κοριτσιών. Περιφέρεται δίπλα των ως να αναζητή κάτι. Το θάρρος αυτό το έχει πάρει εκ του ότι ποτέ δεν την πειράζουν. Τουναντίον μάλιστα ούτε γυρίζουν μάτια προς αυτήν. Εξακολουθούν την εργασίαν των και, ως να μη την αντελήφθησαν τάχα, ομιλούν διά την Νυφίτσαν:
- Καλή και άξια κοπέλλα που ’ναι η Νυφίτσα... Έφκιασε την προίκα της και ακόμη δουλεύει... Είπαν ένα λόγο, πως την επάνω Κυριακήν η Νυφίτσα παν­τρεύεται...
Άμα η Νυφίτσα φύγη, ώστε να μην ακούη, τότε πλέον αρχίζει από τα κορίτσια η διακωμώδησις των γάμων της.
Πέντε πόντικοι
και δεκοχτώ νυφίτσες
γάμον έκαναν
μ’ ένα κλωνί σιτάρι
και το ήλιαζαν
στης βατσινιάς το φύλλο
το γοργοάλεθαν
στου σφονδυλιού την πλάκα
σκνίπα ζύμωνε
κουνούπι ανεβατίζει
κι ο σκαντζόχοιρος
κοντοσυμπάει το φούρνο·
σπίθα πήδησε
του καίει το ποδαράκι
τρέχει ο μπάκακας
με το νερό στο στόμα,
τρέχει ο ψύλλος
με πάτερο στον ώμο
- Πού να τόνε θάψωμε,
πού να τόνε πάμε
- Στην κυρά την Παναγιά
πόχει ανώγια και κατώγια,
κι εκατό σανίδια.
Στους υπερλάμπρους στίχους του «Multiple Splendeur» τραγουδεί ο Βεράρεν τους πρωτοπλάστους, που «μη γνωρίζοντες τίποτε, ανεκάλυπταν την οδύνην, το κακόν, την ηδονήν, το καλόν.» Τα μάτια των και ο εγκέφαλος των επνίγοντο από νέα δράματα και εντυπώσεις. Ενώ λοιπόν «κατετρώγαν την χαράν ως μίαν άπειρον λείαν», ήρχιζαν να ονομάζουν τα πράγ­ματα «με προχείρους κραυγάς», αι οποίαι αργότερον έγιναν λέξεις, άλλαι διστακτικαί «βαφόμεναι με χί­λια χρώματα», και άλλαι πίπτουσαι και αγειρόμεναι «σταθεραί και καθαραί» πέριξ της ιδέας, ψάλλουσαι την ειλικρινή και θείαν έκπληξιν των αυτιών, των μα­τιών, των χεριών, των ρωθώνων, εμπρός στους καρ­πούς, στα λουλούδια, στα νερά και στους λόγγους. Έκτοτε, λέγει, επέρασε καιρός επάνω στα πρώτα αυτά ψελλίσματα της ανθρωπίνης ψυχής, βασιλείς και λαοί διεσταυρώθησαν στις θάλασσες, στα βουνά και στους κάμπους, οι οποίοι έρριψαν προς την ηχώ τας διαφόρους λέξεις των, το πλήθος ολόκληρον ωσαύτως ειργάσθη επάνω εις την γλώσσαν· αλλ’ όμως ζουν ακόμη αι πρώται εντυπώσεις των αφελών ανθρώπων εμπρός εις το πλήθος των φαινομένων της Γης και του Ουρανού.
Αι πρώται αύται εντυπώσεις νομίζω ότι αποτελούν, κατά το πλείστον, τας λαϊκάς παραδόσεις. Όσον ευμορφότεραι είναι, τόσον ωραιότερα μας αποκαλύπτεται η ψυχή των ανθρώπων, οι οποίοι μας εγέννησαν.
Οι άνθρωποι δε οι οποίοι αγωνίζονται ηλιθίως ν’ α­νακαλύψουν ποίας αρχαίας δοξασίας λείψανον είναι αυτή η παράδοσις και πόσον η άλλη σχετίζεται με την δείνα σελίδα της αρχαίας Μυθολογίας, αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να μας είναι μισητοί μέχρι θανάτου. Διότι ζητούν να ευρίσκη έλεος υπό τον ήλιον η ύπαρξίς μας μόνον αν εις τας διηγήσεις του παππού μας και της γιαγιάς μας ζουν αι γνώμαι και τα συναισθήματα του Ξενοφώντος και του Θουκυδίδου.
Εις την παράδοσιν της Νυφίτσας ανακαλύπτω μίαν ψυχήν γεμάτην ευμορφιάν. Ένα μικρόν καταστρεπτικόν ζώον το ετύλιξε με μετάξια και στολίδια. Έβλεπα προχθές εις ένα κήπον πλήθος από μικρές κούκλες επάνω στις ροδακινιές. Τι νομίζετε ότι συμβαίνει; Τας φκιάνουν και τας δένουν εκεί οι χωρικοί διά να γλυτώσουν τα ροδάκινα των από την Νυφίτσαν. Άμα η ροδακινιά δεν έχη κούκλαν, η Νυφίτσα έχει διάθεσιν να ρίψη κάτω όλα τα ροδάκινα. Άμα βλέπη κούκλαν, ίσως διότι της αρέσουν περισσότερον τα κόκκινα κουρέλια, αφήνει εις την ησυχίαν των τα ροδάκινα και επιτίθεται εναντίον της.
Η παράδοσις λέγει, ότι το μίσος αυτό οφείλεται εις το ότι η Νυφίτσα είχε προίκα και ένα κήπον με ροδακινιές, μηλιές, αχλαδιές, και την κούκλαν την παίρνει διά την αδελφήν της, η οποία εσφετερίσθη μαζί με την προίκα της και τον κήπον της.
Βλέπετε ότι ο εξωραϊσμός του μικρού αυτού δαί­μονος επροχώρησε μέχρι τοιούτου σημείου, ώστε να μην αφήνεται αδικαιολόγητος καμμία κακή διάθεσίς του. Τι θα ωφελούσεν αν παρουσιάζετο ως ένα ον καταστροφής; Τίποτε απολύτως. Τουλάχιστον με την παράδοσιν αυτήν και τα κορίτσια σώζουν την προίκα των - αφού η Νυφίτσα, όπως σας είπα, άμα ευρίσκη ρόκαν δίπλα εις τον γίκον, ασχολείται με αυτήν - και οι κηπουροί τα ροδάκινά των, επί πλέον δε και ημείς γευόμεθα μίαν ωραίαν ιστορίαν, η οποία, όπως όλαι αι ελληνικαί παραδόσεις, αποκαλύπτει μίαν ψυχήν πλημμυρισμένην από συναίσθημα εξαιρετικής ευμορφιάς.
Εις τον κάμπον του Ωροπού, όπως και εις άλλους πολύ ομαλούς κάμπους, οι Ευρυτάνες ποιμένες τα πρόβατά των, τα οποία εδώ επάνω είναι γεμάτα κου­δούνια και κύπρια, τα «ξαρματώνουν» εντελώς, διότι ο «κάμπος είναι ζαλερός και τρώει το γλεντερό κο­πάδι.» Υποθέτω ότι, επειδή είναι πολύ επίπεδος ο κάμπος, τα βαριά κουδούνια, κάμπτοντα νυχθημερόν τα κεφάλια των κοπαδιών, επιφέρουν εγκεφαλικήν υπεραιμίαν, πράγμα το οποίον εδώ εις τα ορεινά δεν συμβαίνει λόγω των εδαφικών ανωμαλιών.
Ήθελα να μάθω κατά τι θα ωφελούσε περισσότερον τους πατριώτας μου κτηνοτρόφους η ερμηνεία αυτή, την οποίαν πιθανόν και να μη εδέχοντο. Σώζουν λοι­πόν αυτοί τα πρόβατα των ερμηνεύοντες, όπως σας είπα το φαινόμενον, εγώ δε εις την διήγησιν της πα­ραδόσεως, όπως και της Νυφίτσας την διήγησιν, γυ­ρίζω χρόνια πίσω και κουβεντιάζω με τον παππού, με τη γιαγιά μου και με τον προσπαππού μου και θερα­πεύομαι από την ευμορφιάν της φαντασίας. Έκτος πλέον αν ο κ. Σκιάς και ο κ. Γαρδίκας επιμένουν ότι συνδιαλέγομαι με τον Αριστογείτονα και με την κυρίαν Πεισιστράτου.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

Μεσολόγγι...

Λιόγερμα στην Τουρλίδα!

Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης.

Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,

τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,

ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

Αριστομένης, υιός του Μενελάου.

Ως τ' όνομά του, κ' η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.

Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά

δεν τες επιζητούσεν· ήταν μετριόφρων.

Αγόραζε βιβλία ελληνικά,

ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.

Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.

Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,

κ' οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.

Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.

Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,

έμαθ' επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·

κ' έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν

χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι

μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,

κ' οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,

ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.

Γι' αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,

προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·

κ' έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας

κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ : ΤΟ ΤΣΑΚΑΛΙ.

Εκείνος που παρωμοίασε τους πολιτικούς της Ελ­λάδος με τσακάλια έκαμε μίαν μεγάλην αδικίαν εις βάρος των επιτηδειοτέρων τετραπόδων του λόγγου. Το τσακάλι ημπορεί να σφάξη μίαν νύκτα εκατόν και πλέον πρόβατα. Ίσως δεν υπάρχει άλλο καταστρεπτικώτερον ζώον. Διότι ο λύκος, ο οποίος ωσαύτως είναι φοβερός χασάπης, δεν φθάνει τα εκατόν. Η παράδοσις λέγει ότι, άμα περάση τα 99, σκάζει ο ατυχής. Αλλά και διακόσια να κόψη το τσακάλι, είναι αδύνατον να το εννοήση ο τσοπάνης. Τον λύκον, μάλιστα. Αυτός είναι πολυθόρυβος, μουρντάρης, όπως οι πολιτικοί. Το τσακάλι όμως άμα κινήση διά να κάμη επιχείρησιν, πρώτα θα επισκεφθή τον τσοπάνην θα εξετάση αν κοιμάται, πού είναι τα σκυλιά, πού τα κοπάδια, προσχεδιάζει τα πάντα, υποπτεύεται όλα τα ενδεχόμενα και τότε αρχίζει την σφαγήν. Σφάζει εκα­τόν και περισσότερα. Αλλά μόνον τα σφάζει ή τα πνίγει, δίχως ούτε το αίμα να ροφά, όπως ο λύκος. Κάνει καταστροφήν, χωρίς να μένη να γευθή τους καρπούς του. Φως φανερόν λοιπόν, ότι υπήρξε πολύ ατυχής η παρομοίωσίς του με τους πολιτικούς. Διότι επί πλέον είναι σπάνιον πράγμα να πιασθή το τσακάλι. Είναι τόσον επιτήδειον, ώστε το πρωί ούτε ντορόν (ίχνη) δεν αφήνει.
Πέρυσι, μολαταύτα, συνελήφθη ένα κατά τρόπον κωμικώτατον. Επήγεν εις την στάνην διά να κατοπτεύση τον τσοπάνην. Αλλ’ εκεί εμυρίσθη γάλα, το οποίον του αρέσει. Ατυχώς όμως το γάλα ήτο εις ένα ξύλινον δοχείον, στενόν επάνω και πλατύ κάτω· έχωσε λοιπόν την μούρην του εντός και, εφ’ όσον έπινε το γάλα, τόσον επροχώρει προς τον πυθμένα, πιεζομέ­νων των αυτιών του, τα οποία όμως, μόλις έφθασαν εις το πλατύ μέρος του δοχείου, επανέλαβον την προτέραν των θέσιν. Άμα λοιπόν έπιε το γάλα και ηθέ­λησε ν’ αποσυρθή, ανεκάλυψεν ότι τα αυτιά του δεν ωπισθοχωρούσαν πλέον. Άρχισε τότε να περιφέρεται προσωπιδοφόρον και να κτυπά δεξιά και αριστερά, ώστε να κατατρομάξη τον τσοπάνην, ο οποίος ενόμιζεν ότι πρόκειται περί διαβόλου. Μετά πολλούς όμως δισταγμούς, αντελήφθη περί τίνος επρόκειτο και συν­έλαβε τον επισκέπτην, τον οποίον και έφερε στο χω­ριό προσωπιδοφορεμένον.
Το τι έτράβηξεν ο ατυχής δεν λέγεται. Αποφεύγω την περιγραφήν των βασάνων του, διότι πρόκειται περί αληθινού ιεροεξεταστικού μαρτυρίου. Ποίος να τους εμποδίση; Ελάμβανον οι χωρικοί εκδίκησιν διά προαιώνια μίση, διά καταστροφάς ατελειώτους, διά ζημίας χιλιάδων δραχμών.
Υποθέτω ότι πονηρότερα μάτια δεν έπλασεν ο Θεός. Μικρά, σπιθωτά, αστραποκίνητα, τέλειοι διάβο­λοι, Τα βλαχόσκυλα, τα βαρυκίνητα και απονήρευτα, δεν καταφθάνουν να προφυλάξουν τα πρόβατα από τα τσακάλια. Διότι έχουν τόσα τερτίπια, ώστε οι βοσκοί να τα θεωρούν πολυμηχανώτερα από την αλεπούν. Φαντασθήτε ότι, όταν γίνωνται κοπάδι διά να κάμουν καμμίαν επίθεσιν - λέγεται ότι έχουν και αρχηγόν ονόματι καπλάνην, είδος λύκου με νύχια σπιθαμιαία - διαιρούνται εις δύο μέρη, εκ των οποίων το ένα κάμνει ψευδεπίθεσιν με τον σκοπόν ν’ αποπλανήση τα σκυλιά, να τα παρασύρη μακράν του κοπαδιού, και τοιουτοτρόπως η άλλη φάλαγξ επιτεθή ανέτως κατά των προβάτων. Οι βοσκοί γνωρίζουν την τέχνην των τσακαλιών και πάντοτε υποπτεύονται την επιδρομήν των από το αντίθετον μέρος των εικονικών εμφανίσεών των.
Άμα διασκορπίζωνται και χάνωνται, επιτυγχάνουν πάλιν την συνάντησίν των με ουρλιάσματα, εκ των οποίων οι πιστικοί εννοούν ότι πρόκειται περί γενικής προσ­κλήσεως προς έφοδον. Αλλ’ είναι εντελώς ανίσχυροι απέναντι των, διότι αλλού ουρλιάζονται και αλλού κάνουν τα θαύματά των! Λέγουν τόσα οι βοσκοί εις δόξαν της πονηρίας των, ώστε μερικά να τα θεωρούν μυθικά. Λέγουν, λόγου χάριν, ότι, ενώ μέρος των τσα­καλιών είναι περί την στάνην ετοιμαζόμενα προς έφο­δον, άλλο τάγμα ουρλιάζει εις μακρυνήν απόστασιν διά να καθησυχάση τους βοσκούς και τους βάλη εις τον ύπνον.
Τα ουρλιάσματα των είναι κάποτε προγνωστικά του καιρού. Άμα, λόγου χάριν, ουρλιάζωνται αποβραδίς, οι βοσκοί περιμένουν την επομένην βροχήν. Υπάρχουν και τσακάλια έχοντα την πονηρίαν της φυλής των και την παλληκαριάν του λύκου. Είναι τα λυκοτσάκαλα, μίγματα τσακαλιών και λύκων.
Αυτά είναι τα μάλλον επικίνδυνα, διότι άμα ορμή­σουν στο κοπάδι δεν εννοούν να φύγουν με κανένα τρόπον. Όπως, ως επί το πλείστον, αι έφοδοί των είναι νυκτεριναί, ο ατυχής τσοπάνης δυσκολεύεται να πυ­ροβολήση, διότι το πιθανώτερον είναι να σκοτώση τα πρόβατα του. Του απομένει λοιπόν ως μόνον μέσον η φωνή, η κραυγή, το πρόγκημα, οι πυροβολισμοί στον αέρα. Αλλ’ ενώ τα γνήσια τσακάλια φεύγουν μόλις ακούσουν φωνήν ή μάλλον παραμερίζουν διά να επιτεθούν αργότερον, ο λυκοτσάκαλος έχει την επιμονήν του λύκου, ο οποίος καλόν είναι να μην αποφασίση έφοδον· άπαξ πηδήση, τίποτε δεν τον αναχαιτίζει. Αυτός είναι ο κατ’ εξοχήν νταής. Δεν κάνει τον παλληκαράν, μάλιστα έχει και κάποια ιπποτικά έθιμα, - ένα των οποίων είναι να μην πειράζη τα γειτονικά μαντριά - αλλ’ άμα κατά λάθος γίνη καμμία παρεξήγησις και πατήση το μαντρί, τότε πλέον δεν φεύγει χωρίς γενναίαν μερίδα.
Αλλά τα κατ’ αυτόν θα τα διηγηθώμεν εις την ιδικήν του ιστορίαν, η οποία θα είναι η μεγαλυτέρα με­ταξύ των παραλλήλων βίων των εξαιρετικών φυσιογνω­μιών του Βουνού και του Λόγγου.
Διάφοροι όμως συμπεθερολογικαί απροσεξίαι της φυλής των εισάγουν εις την ράτσαν των έξεις μικροπρεπείς. Διότι όχι μόνον με τα τσακάλια συμπεθερεύει, αλλά και με τα σκυλιά, το χείριστον δε πάν­των και με την αλεπούν.
Μολαταύτα ο λυκοτσάκαλος δεν εξευτελίζει πολύ το γένος των λύκων. Και παλληκαράς είναι και έξυπνος, όπως τα βέρα τσακάλια, τα οποία, επαναλαμ­βάνω, είναι μεγάλη αδικία να συγχέωνται με τους πολιτικούς.
«Η ζημιά εδώ και ο τσάκαλος στο χωριό», λέγει μία παροιμία. Ποία ελληνική πονηρία ημπορεί να καυχηθή διά τόσην επιτηδειότητα;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

Οχι στην αυτοδυναμία τους!

Από τον ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΔΑΣΗ.

Του ζόφου ζήτα να λαμπρύνεις το ρημάδι
τ' αστέρια λάμπουν πιο καλά μες στο σκοτάδι...
(Γιώργος Κεντρωτής, Εκατόν δύο ματς, «Τυπωθήτω», 2008).

Δώστε μας την αυτοδυναμία σας, λέει από βήματος ο Γ. Παπανδρέου. Ας αποφύγουμε τον πειρασμό να μείνουμε στους σολοικισμούς του. Μήπως όμως είδαμε κανένα χαΐρι με τις μονοκομματικές πανίσχυρες κυβερνήσεις του παρελθόντος; Αναλγησία μας έζωνε, απέραντη έπαρση και απύθμενος κομπασμός των κυβερνώντων. Φορολογικές επελάσεις προς άγραν εσόδων, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, υποχώρηση του κράτους πρόνοιας, αυταρχισμός και αστυνομοκρατία και μόνιμη απουσία μισθολογικών αυξήσεων συνιστούν την κρατούσα πολιτική σε παρόμοιες περιπτώσεις. Προς τι, λοιπόν, να αυτοχειριαστούμε;
Κι αν δεν σχηματίζεται κυβέρνηση; Αυτό σημαίνει ότι μέχρι τώρα που σχηματιζόταν τα πηγαίναμε φίνα! Και πώς θα διοικηθεί το κράτος; Να δεις χρηστή διοίκηση που φάγαμε στο κεφάλι με μονοκομματικές κυβερνήσεις! Κι αν δεν συναινούν τα άλλα κόμματα; Να δείτε πως θα συγκατανεύσουν και θα διαβουλευθούν με τις αναγκαίες πολιτικές υποχωρήσεις, ότι θα τείνουν να προσεγγίσουν προς όμορες πολιτικές δυνάμεις, μπρος στον κίνδυνο να χρεωθούν την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Κι αν δεν μπορούν να ληφθούν τα ενδεδειγμένα μέτρα προς αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης; Ενώ οι εξαγγελίες περί τα οικονομικά του επίδοξου πρωθυπουργού της μονοκομματικής κυβέρνησης ανακλούν έμπνευση και προγραμματισμό.
Οι μόνοι που θα πονέσουν είναι οι πάσης φύσεως κομματάρχες, οι θεσιθήρες των αξιωμάτων του Δημοσίου. Και οι κομματικοί μηχανισμοί, που αναπνέουν τον μολυσμένο αέρα των γραφείων και τη δηλητηριώδη αυταρέσκεια των ορθών απόψεων. Οι πολίτες, πάντως, είναι εκείνοι που δεν θα δυστυχήσουν σε μια τέτοια περίπτωση!
Μα μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ; Προφανώς όχι, όσο το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να αντιγράψει την πολιτική του ετέρου του δικομματισμού. Σε αυτή την περίπτωση η γερμανική εμπειρία της συγκυβέrνησης των δύο μεγάλων κομμάτων ας είναι ο οδηγός αμφοτέρων, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Προφανώς ναι, εφόσον θα κάνει βήματα σε μια πιο αριστερή κατεύθυνση. Με αυτή την αγωνία θα ζούμε; Και στην Αυλίδα τους ούριους ανέμους περίμεναν. Θυσιάστηκε και η Ιφιγένεια!

ΥΓ: Προς ΓΑΠ.: Μαθητής Γυμνασίου στη δεκαετία του 1960, εάν εξεστόμιζε "μηδέν εις τον πηλήκιον" (!!) θα έμενε στον τόπο, όχι απλώς μετεξεταστέος. Σήμερα εσείς πάτε για πρωθυπουργός. Ποιος στη χάρη σας. Και τα κοκόρια σας γεννούνε!

Ψηφοθηρική τηλεόχληση...

Tου Παντελή Μπουκάλα.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Μεσημεριάτικα. Σηκώνεις το ακουστικό με κάποια αγωνία, ακριβώς επειδή πρόκειται για ώρα κοινής ησυχίας, όπως τη λέγαμε κάποτε, πριν εμφανιστούν επί γης οι κομμένες εξατμίσεις, οι γκαλοπιτζήδες και οι συναγερμοί αυτοκινήτων που ανταποκρίνονται στο πέταγμα πεταλούδας στο Πεκίνο. Προτού δώσεις δικαίωμα λόγου με το «εμπρός!», το «ναι!», το «ορίστε!» ή ό, τι άλλο έχει κολλήσει με τον καιρό στη γλώσσα σου, ακούς μια ημιμεταλλική φωνή που, χωρίς καν να σε χαιρετήσει, βιάζεται να σε ενημερώσει: «Αύριο, τόσες του μηνός, το κόμμα μας τάδε οργανώνει προεκλογική συγκέντρωση στην περιοχή σας». Πριν προλάβεις να ρωτήσεις, να θυμώσεις, να ξεσπάσεις κατεβάζοντας κανένα καντήλι σαν ευσεβής χριστιανός, ακούς ένα κλικ και αμέσως έπειτα το γνωστό τουτ-τουτ, τουτ-τουτ. Κασέτα ήταν. Κάποιοι, τίποτα κομματικά ξεπεταρούδια που θέλουν να γίνουν κομματικοί νοματαίοι όταν μεγαλώσουν ή τίποτα έκτακτοι μεροκαμαριάρηδες βρήκαν τον τρόπο να σε «ενημερώνουν», οποιαδήποτε ώρα, χωρίς να μπαίνουν στον κίνδυνο να τ’ ακούσουν που σε ενοχλούν. Εκμεταλλεύονται την τεχνολογία, βάζουν την κασετούλα τους και σε διαφωτίζουν. Διά μαγνητοταινίας. Σωστά. Πολύ σωστά και ταιριαστά. Μήπως σαν από μαγνητοταινία δεν μιλάνε και οι αρχηγοί, μονότονα και μηχανικά;
Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Σε κατάληλη ώρα τούτη τη φορά. Μια φωνή που προσπαθεί να ακουστεί γλυκιά σε χαιρετάει αποκαλώντας σε με το ονοματεπώνυμό σου και σου κάνει την ύψιστη τιμή να σε προσκαλέσει στη λαϊκή της γειτονιάς σου, την οποία «αύριο το πρωί θα την επισκεφθεί ο υποψήφιος κ. Τάδε Δεινόπουλος». Πριν προφτάσεις να συγκινηθείς που κοτζάμ Τάδε Δεινόπουλος γνωρίζει την ταπεινότητά σου και νοιάζεται να την ενημερώσει, το δαιμονικό της καχυποψίας μέσα σου πετάει την ερώτηση στον φαντασματικό συνομιλητή σου: «Και πού βρήκατε παρακαλώ το προσωπικό μου τηλέφωνο;». Δεν παίρνεις βέβαια απάντηση, αφού το τηλέφωνο κλείνει απότομα. Και μένεις αφενός με την απορία αν ο υποψήφιος κ. Τάδε Δεινόπουλος θα πάει στη λαϊκή για να αγοράσει χόρτα ή γαύρο, αφετέρου με το προαναφερθέν ερώτημα: Πού βρήκαν τον αριθμό του τηλεφώνου σου, που τον έχεις μάλιστα απόρρητο. Σε ποια από τις τόσες υπηρεσίες που τον έχουν καταγράψει για να διευκολύνονται οι δοσοληψίες σου βρέθηκε ποντικός που τον υπέκλεψε για να τον πασάρει (από κομματικό πατριωτισμό ή, πιθανότερο αυτό, έναντι αμοιβής) στον τάδε υποψήφιο ή στο δείνα κόμμα; Και να ’ναι άραγε ο ίδιος που έδωσε και τον αριθμό του κινητού σου σε άλλους υποψήφιους, σε άλλους μηχανισμούς, για να πέφτουν βροχή τα μηνύματα, αλλά και τη διεύθυνσή σου για να σε κατακλύζουν τα ταχυδρομούμενα σταυρωμένα ψηφοδέλτια;
Αφελή ερωτήματα σε εποχές που το εμπόριο πληροφοριών ανθεί κυρίως όταν παρανομεί. Και ακόμα πιο αφελή σε μια χώρα όπου οι μάστορες της υποκλοπής παγίδεψαν ακόμα και του πρωθυπουργού το τηλέφωνο και όπου τώρα, καθώς μαθαίνουμε, με τον τάχα αντιτρομοκρατικό Σούπερ Κοριό σε καταγράφουν ακόμα και όταν δεν μιλάς.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ: Τ’ ΑΓΡΙΟΜΕΛΙΣΣΙ!

Σχεδόν οι περισσότερες σπηλιές των Ευρυτανικών οχθών του Ασπροποτάμου είναι κυψέλαι Αγριομελισσών. Παρακολουθούμεν πρωί βράδυ το θέαμα της καταδιώξεώς των. Σύννεφα πουλιών, τα οποία λέγον­ται μελισσοφάγοι, περιφέρονται αυτήν την εποχήν επάνω εις τας όχθας του ποταμού, στας σχισμάδας των οποίων είναι ριζωμένα τ’ αγριομελίσσια. Οι μελισσοφάγοι αναμένουν την πρωινήν έξοδον ή την βραδινήν επιστροφήν των μελισσών από την βοσκήν των. Η Αγριομέλισσα αλλάσσει τακτικά δρόμον, αλλά και οι μελισσοφάγοι ευρίσκονται παντού εμπρός της. Καταλαμβάνουν τα κατάλληλα σημεία της διαβάσεως των και εκεί της επιτίθενται καταστρεπτικώς.
Δύο πλάσματα του Θεού, το πρόβατον και η μέ­λισσα, έχουν τον αλτρουϊσμόν ή την παραφροσύνην τόσον ισχυράν, ώστε εκεί όπου ώρμησεν ο αρχηγός, να ακολουθούν πιστά, έστω και αν βλέπουν τον θάνατον εμπρός των. Επήδησεν ο αρχηγός των προβά­των το (γκεσέμι) εις ένα γκρεμόν; Τον ακολουθούν όλα τα πρόβατα και πρέπει να σπάση γκλίτσαις επάνω των ο τζαπάνης, διά ν’ ανακόψη το πήδημα των· Επήρε μία μέλισσα αυτόν τον δρόμον; Σχηματίζεται όπισθέν της αλυσίδα, όλο το μελίσσι και δεν πλαγιοδρομεί, χίλιοι μελισσοφάγοι να είναι παρατεταγ­μένοι δεξιά και αριστερά.
Οι μελισσουργοί γνωρίζουν την ηλιθίαν αυτήν αφοσίωσιν των μελισσών προς τον αρχηγόν των και άμα το πρωί πρόκειται να εκκινήσουν τα μελίσσια των διά την βοσκήν, θα τουφεκίσουν εις τον αέρα διά να διώξουν τους μελισσοφάγους, οι οποίοι αναμένουν γύρω από τα μελισσιμάντρια, για να πιάσουν την μελισσογραμμήν. Άμα οι μέλισσες φθάσουν εις την βοσκήν οι μελισσοφάγοι δεν ματαιοπονούν, διότι εκεί τα σμή­νος σκορπίζεται επάνω στα έλατα να βυζάξη το μάνα, την καλυτέραν δηλαδή μελισσοτροφήν, από την οποίαν γίνεται το τριγανιστό μέλι, που ονομάζεται ζαχαρόμελο.
Αλλά τα κακόμοιρα τ’ αγριομελίσσια δεν έχουν μό­νον τον μελισσοφάγον εχθρόν. Τα καταδιώκουν κατ’ εξοχήν τα κουνάβια. Αυτά είναι η μεγάλη καταστροφή των. Αναρριχώνται στις απόκρημνες φωλιές των και ρημάζουν το μέλι τους, μη αφήνοντα ούτε κηρήθρας. Κατά δεύτερον λόγον τα κυνηγά η αλεπού, άλλ’ αυτή διά πολλούς λόγους, αποφεύγει αυτάς τας επικινδύ­νους επιχειρήσεις και προτιμά τα χαμηλά κοτέτσια. Εις μίαν καταδίωξιν αγριομελισσιού έπεσεν εις το ποτάμι, όπου ιδούσα τας δεξιά και αριστερά απότο­μους όχθας, εις τας οποίας θα ήτο μάταιον να επιχει­ρήση ν’ αναρριχηθή, εστρογγυλοκάθισεν επάνω στα νερά και είπε φιλοσοφικώς:
- Ξέρω τώρα πως στο Αιτωλικό θα με βγάλη τα ποτάμι, αλλά βαρυούμαι τα κλωθογυρίσματα...
Έκτοτε ο μύθος λέγει, ότι η αλεπού μόνον αν την πάρη καμμία μεγάλη πείνα κινδυνεύει εις ηρωισμούς κατά των αγριομελισσιών, τα οποία άλλως τε την μάχονται τόσον φοβερά, ώστε πρέπει να απουσιάζουν διά να επιτεθή εις το μέλι των.
Οι άνθρωποι, τολμηρότεροι της αλεπούς, καταδιώ­κουν τα αγριομελίσσια, τα οποία εδώ εις τα μέρη μας είναι το επικερδέστερο κυνήγι, όσον σχεδόν τα κουνά­βια και τα αλεποδέρματα. Διότι πρώτον τα αγριομελίσσια, ως ευρισκόμενα πλησίον των ελατιών, κάνουν το ζαχαρόμελο, το οποίον είναι το ακριβώτερο μέλι. Δεύτερον, επειδή δεν τα τρυγούν τακτικά, όπως τα ήμερα μελίσσια, έχουν άφθονο μέλι· ημπορεί λόγου χάριν να φθάση ένα εβδομήκοντα οκάδες μέλι, από το οποίον θα βγάλη πέντε οκάδας κερί, ώστε 70 δραχ. από μέλι και άλλες 40 από κερί το όλον 110.
Άλλοτε το κυνήγι των αγριομελισσιών ήτο ανοργάνωτον, τουτέστι εγίνετο από τους τυχόντας και ένεκα τούτου ολιγώστεψαν πολύ τα αγριομελίσσια. Οι αυτοσχέδιοι αγριομελισσοκυνηγοί, ενδιαφερόμενοι μόνον πώς θα πάρουν περισσότερο μέλι, τα ερήμαζαν, ή αφήνοντες τις φωλιές των δίχως σταλιά μέλι εις ώραν χειμώνος, ή το βαρβαρώτερον ακόμη, πνίγοντες τας μελίσσας διά την ευκολωτέραν εξαγωγήν του μέλιτος. Έκαναν δηλαδή ένα έργον παρόμοιον προς το του αειμνήστου κλεφτομελισσά, το τέλος του οποίου, όπως και του ζωοκλέπτου, το οφείλομεν εις τον κ. Βενιζέλον.
Ο κλεφτομελισσάς εθανάτωνε το μελίσσι με θειάφι, ή και το έπνιγε μέσα στο νερό. Ευτυχώς τώρα τελευταία, διότι συνέβησαν πολλά δυστυχήματα, τα αγριο­μελίσσια αφέθησαν εις τους εξ επαγγέλματος κυνη­γούς των. Αυτοί είναι όχι μόνον τολμηροί άνθρωποι, αλλά και τέλειοι τεχνίται. Δένονται με τριχιές και κατεβαίνουν τους γκρεμούς, όπου τα αγριομελίσσια, τα οποία πρώτα πρώτα δεν τα σκοτώνουν, αλλά τα ναρ­κώνουν προσωρινά με ισκοκαπνόν και τοιουτοτρόπως παίρνουν το μέλι ήσυχοι, αφήνοντες ανάλογον ποσό­τητα, διά να μη ψοφήση το μελίσσι από πείναν.
Τα πολύπαθα τα ζώα! Λέγει κάποιος μύθος, ότι τα ζώα διά ν’ αποφύγουν την τυραννίαν του ανθρώπου, εις του οποίου την κυριότητα ανήκον εντολή του θεού, έκαμαν συνέδριον και απεφάσισαν να παραβούν την θείαν επιταγήν. Ώρισαν λοιπόν την ημέραν της εξόδου των προς την ερημίαν και είπαν «την ημέρα εκείνη θα φύγωμε, πρώτα ο θεός». Η κότα που ήταν περισσότερον βασανισμένη από τον άνθρωπον εφώναξεν:
- Δεν έχει θεός και Ξεθεός. Ό,τι θέλει να ειπή ο θεός ημείς θα φύγωμε...
- Μάλιστα, είπαν τα σκυλιά, τα γουρούνια, τα άλογα και άλλα πολλά ζώα. Θέλει δεν θέλει ο θεός, εμείς θα φύγωμε... Δεν υποφέρεται ο παληάνθρωπος αφεντικός...
Ο Θεός ήκουσε την αυθάδη γλώσάν των και ετιμώρησε τα ασεβή διά της αιωνίου δουλείας των υπό τον άνθρωπον. Έφυγαν μόνον όσα είπαν «πρώτα με το θέλημα του Θεού».
Αλλά και αν έφυγαν τι έκαμαν; Ο άνθρωπος τα πήρε το κατόπιν, και στην ερημιά όπου εζήτησαν να κρύβουν. Μόλα ταύτα ο άνθρωπος, ως θεοσεβέστερος των ζώων, προσέχει ωσάν τα μάτια του τα αγριομε­λίσσια που κατέφυγαν εις ιερούς τόπους, τουτέστι περιοχάς εξωκκλησιών, μοναστηριών και προσκυνηταριών. Δεν τα πειράζει, διότι, κατά γενικήν λαϊκήν πεποίθησιν, εκείνα «κάνουν το κηρί του αγίου». Ωσαύ­τως δεν κρούει και τα αγριομελίσσια τα οποία είναι εις μέρη «στοιχειωμένα», διότι αυτά θρέφουν «τα στοιχειά».
Προ ετών εις μίαν όχθην του Πλατανιά, παραποτά­μου του Αχελώου, κάποιος παπάς ήθελε να παραβή την κοινήν πρόληψιν και να τρύγηση ένα αγριομελίσσι,το οποίον παλαιά παράδοσις το έφερεν ως «στοιχειωμένο». Εδέθη λοιπόν με μίαν τριχιάν και εκρεμάσθη εις την μυθικήν σπηλιάν, όπου το αγριομελίσσι εδούλευε αιώνας τόσον, ώστε να κρέμωνται τα μέλια κάτω εις τον βράχον ως ξανθός καταρράκτης. Λέγεται ότι τον μελιτώδη αυτόν καταρράκτην κάποτε ετουφέκισε με συρματοδεμένα βόλια ένας αρματολός για να τον ρίψη κάτω, αλλά έσκασε το ντουφέκι του και αντί να κοπούν τα μέλια εκόπη το χέρι του. Έκτοτε κανείς δεν επάτησε εκεί πλην του παπά, ο οποίος, αφού ήρχισε να τρυγά το μέλι, ήκουσε μίαν φωνήν.
- Σώνει άλλο τώρα.
Ο παπάς ενόμισε πως του φωνάζουν οι σύντροφοι του επάνω από τον βράχον, ενώ, κατά την παράδοσιν, του εφώναξε το στοιχειό μέσα από την σπηλιά. Εγύρισε λοιπόν και απήντησε στους συντρόφους του.
- Τώρα να πάψω, που μπήκα στο παχύ στρώμα;... Αλλά μόλις εκοίταξε προς τα επάνω για να τον ακούσουν καλύτερα, είδε δίπλα του ένα φίδι και στρέψας αμέσως το μαχαίρι, με το οποίον εμελισσουργούσε, το έκοψε εις δύο. Εκείνο όμως, το οποίον αυτός εξέλαβε για φίδι, ήταν η τριχιά που τον είχαν δεμένο. Και ο ατυχής παπάς επλήρωσε την παράδο­σιν, γκρεμισθείς κάτω κατά τρόπον, ώστε να μη ειμπορούν να τον περισυλλέξουν απ’ εκεί. Έκτοτε οι χωρικοί περνούν μακρυά από το «στοιχειωμένα μελίσσι», το οποίον τώρα γεμίζει με τα χρυσά μέλια του και τα χείλη της σπηλιάς.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ: Ο ΚΟΥΚΟΣ!

Ιδού ένα προνομιούχον πλάσμα του Θεού. Κορφολογεί την άνοιξιν, το τραγούδι, τον έρωτα, δίχως να τον βαρύνη καμιά πεζή υποχρέωσις. Ακόμη και τ’ αυγά του άλλοι τα κλώθουν, τα ξεκλώθουν, βγάζουν τα πουλιά του, τα ταΐζουν, τα ποτίζουν.
Ποιοι να είναι οι προλετάριοι αυτοί, οι υποχρεωμέ­νοι να διεκπεραιώνουν και τους έρωτας του Κούκου; Ο Ζίντ εις την θαυμασίαν του μελέτην περί του «Κοινωνικού Παρασιτισμού» λέγει μόνον, ότι ο Κούκος πετά τα αυγά του εις τας φωλεάς των άλλων πουλιών και αφήνει εις αυτά την φροντίδα των πε­ραιτέρω. Οι χωρικοί λέγουν ότι τα υπηρετικά αυτά όντα είναι οι ζάκες, κάτι μικρά σταχτιά πουλιά.
Ένα βράδυ εις την βρύσιν του χωριού εβλέπαμε δύο ζάκες να ταΐζουν ένα μεγάλο πουλί. Φαντασθήτε πως βλέπετε τον κ. Πώπ, π.χ. να βάζη τροφήν εις το στόμα του κ. Καλαποθάκη. Εκεί λοιπόν στη βρύση είδα και επίστευσα τα προνόμια του Κούκου.
Η λαϊκή φαντασία, η οποία αφορμήν θέλει διά να πλάση ατέλειωτους ιστορίας, εδημιούργησεν εις δόξαν του Κούκου ένα ολόκληρον χάρτην προνομίων. Πρώτα πρώτα, αδύνατον να πείσετε χωρικόν ότι δεν ταξιδεύει έφιππος. Το άλογό του είναι ένα μεγάλο άσπρο πουλί, το οποίον δεν είναι γνωστόν με άλλο όνομα παρά ως «Κουκάλογο».
Τον Μάρτιον έρχεται εις τα μέρη μας ολίγας ημέ­ρας ενωρίτερον του Κούκου, και η παράδοσις θέλει ότι το στέλλει ο αφέντης του ο Κούκος, διά να εξέτα­ση αν ήλθεν η άνοιξις στα βουνά. Το «Κουκάλογο» περιπλανάται ολίγας ημέρας εις τα πλάγια και έπει­τα επιστρέφει διά να μεταφέρη τον καβαλάρη του.
Ποτέ ο Κούκος δεν κάθεται όπου κι όπου διά να τραγουδήση την άνοιξιν. Έχει ωρισμένους λόφους και ωρισμένα δένδρα, ακόμη και ωρισμένους κλάδους κατά τους χωρικούς. Εις ένα λόφον αντίκρυ από το σπίτι μου ήταν ένα γηραλέο πουρνάρι, εις το οποίον ήρχιζε στερεοτύπως το λάλημα του "την ημέραν του Ευαγγελισμού. Κάποτε ο βορρηάς έσπασε το πουρνάρι και έκτοτε ο Κούκος δεν ενεφανίσθη εις τον λόφον, μολονότι γύρω του είναι και άλλα πουρνάρια.
Λέγουν ακόμη ότι είναι τόσον υπερήφανος, ώστε μίαν φοράν να τον αποδοκιμάσουν εις ένα μέρος δεν ξαναπατά πλέον. Κάποιος γεωργός μου έλεγεν, ότι δίπλα από το καλύβι του ήρχετο χρόνια και χρόνια ένας Κούκος και τον «εχαιρέτιζε πρωί πρωί». Αλλά μίαν φοράν τον επετροβόλησε και έκτοτε δεν ενεφανίσθη πλέον.
- Και γιατί τον επετροβόλησες; τον ηρώτησα.
- Μου κόμπωνε τα παιδιά μου.
Γενική πρόληψις υπάρχει, ότι άμα ακούσης τον Κούκον πρωί πρωί νηστικός θα «κομπωθής», θα αισθανθής δηλαδή εις τον λαιμόν σου στενοχωρίαν η οποία θεωρείται ως «αναποδιά». Διά τον λόγον αυτόν και οι χωρικοί και οι κυνηγοί την άνοιξιν φροντίζουν να μην ακούσουν τον Κούκον νηστικοί.
Τόσον η λαϊκή παράδοσις θεωρεί τον Κούκον ως θεόθεν προνομιούχον, ώστε να παραδέχεται ακόμη ότι ο Δημιουργός και ιδιαιτέραν τροφήν εδημιούργησε δι’ αυτόν. Ένα μικρόν φυτόν, το οποίον φυτρώνει και σταφυλιάζει τον Απρίλιον, είναι γνωστόν υπό το όνομα «Σταφύλι του Κούκου».
-Μα είδατε να τρώγη από αυτό το σταφύλι ο Κούκος; ερωτούσα κάποτε ένα τζοπάνην.
-Ακούς! τον βλέπομε.,. Σάμπως τρώει τίποτε άλλο;…
Δύσκολον πράγμα να πείσης τον χωρικόν, ότι ο Κούκος είναι αδικαιολόγητος χασομέρης, επιβλα­βής εις την κοινωνίαν των πουλιών, όσον ο κεφαλαιού­χος ο τρώγων τους τόκους δίχως να εργάζεται. Διά την ατυχή τρυγόναν, μάλιστα. Αυτή είναι «τεμπέλα». Δεν επιμελείται την γένναν της όπως πρέπει, αλλά στρώνει λίγα ξυλάκια, τα οποία είναι η όλη φωλιά της.
- Μα αυτή επί τέλους, - έλεγα εις τον φιλόσοφον μυλωνάν του χωριού, ο οποίος σχολιάζει τα κακώς κείμενα εις το Βασίλειον των ζώων και μας παρηγο­ρεί δι’ όλα τα ανάποδα της σημερινής κοινωνικής συνθέσεως - μα αυτή επί τέλους κάνει μια φωλιά, κλώ­θει μόνη της τα αυγά της και τραγουδάει την άνοιξι...
- Δεν σου λέγω όχι... Κι αυτή και το αηδόνι τρα­γουδούν, αλλά αυτά πρέπει να δουλεύουν κιόλα…
- Κι ο Κούκος γιατί να μη δουλεύη;
- Γιατί αυτός φέρνει την Άνοιξι. Το παν είναι ποιος θα κάμη την αρχή... Να ’ξερες πως πηδάει η καρδιά μας άμα τον ακούμε, εμείς η τσαπατουριά... (οι εργα­ζόμενοι με το τσαπί).
Αλήθεια τι Ευαγγέλιον καλωσύνης καιρού, αλη­θινή σάλπιγξ Θεού είναι το λάλημα του Κούκου εις τα μέρη μας. Άνθρωποι, βόδια, άλογα, αλέτρια, χύ­νονται εις τον κάμπον και ξεκλειδώνουν την Γην. Η φωνή του ταράσσει την σιωπηλήν ερημίαν εις το τέλος περίπου της παλαιάς συγκομιδής. Είναι η επαγ­γελία της νέας εσοδείας των χωραφιών, ο μακρυνός ήχος των ερχομένων από τα χειμαδιά προβάτων με τα γαλακτερά μαστάρια και τα άφθονα μαλλιά.
Το νυχτολάλημα του Κούκου είναι κακός οιωνός διά τους ληστάς. Άμα τον ακούσουν οι χωρικοί ερωτούν το πρωί ποίοι λησταί εξεμπερδεύθηκαν. Η ληστρική Μούσα εις πολλά τραγούδια εξορκίζει τους Κούκους να μη λαλήσουν την νύκτα διά να μη συμβή κανένα δυστύχημα και σκοτωθή ο Λύγκος η ο Τσουλής. Ει­δοποιούνται επομένως και οι ληστογράφοι ν’ αρχίσουν ένα μυθιστόρημα ως εξής:
«Την νύκτα της 20ής Μαρτίου ελάλουν συνεχώς οι Κούκοι»…

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

Ποιοι φοβούνται την Ιστορική Αλήθεια;

“Κρατικό απόρρητο” το φακέλωμα των πολιτών για ακόμα 20 χρόνια!

Με απόφαση των υπουργών Εσωτερικών και Δικαιοσύνης παρατείνεται για άλλα 20 χρόνια η προθεσμία κατά την οποία θα έπρεπε οι «φάκελοι πολιτικών φρονημάτων» – που διατηρούνται από την ασφάλεια – να ανοιχθούν και να παραδοθούν στην ιστορική έρευνα.

Στις 8 Σεπτεμβρίου 1989 υπογράφηκε από τους τότε υπουργούς Προεδρίας της Κυβέρνησης (Αθανάσιος Κανελλόπουλος), Δικαιοσύνης (Φώτης Κουβέλης) και Δημόσιας Τάξης (Ιωάννης Κεφαλογιαννης) μια υπουργική απόφαση με ιδιαίτερη ιστορική σημασία: επέβαλε την καταστροφή των φακέλων σχετικά με τα πολιτικά φρονήματα πολιτών που διατηρούσε η Ασφάλεια και το υπουργείο Εσωτερικών και τη διατήρηση μόνο φακέλων με ιστορικό ενδιαφέρον για μια 20ετία, χρονικό σημείο στο οποίο οι φάκελοι θα παραδίδονταν στην έρευνα. Συγκεκριμένα, στην εν λόγω απόφαση προβλεπόταν ότι «οι διατηρούμενοι ατομικοί φάκελοι πολιτικών φρονημάτων δεν είναι προσιτοί στους ενδιαφερόμενους ή στο κοινό, θα παραδοθούν δε στην ιστορική έρευνα μετά την πάροδο εικοσαετίας». Μάλιστα, για την αιτιολόγηση της ως άνω απόφασης, οι υπουργοί επικαλέσθηκαν «λόγους εντόνου δημοσίου συμφέροντος, που συνίστανται στη μη αναμόχλευση των πολιτικών παθών, καθώς και στη διατήρηση του πνεύματος εθνικής συμφιλίωσης που επικρατεί, όπως αυτό εκφράσθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο».

Η εικοσαετής προθεσμία έληξε στις 8 Σεπτεμβρίου 2009, ωστόσο το πάγιο αίτημα για άνοιγμα των φακέλων δεν έμελλε να εκπληρωθεί. Συγκεκριμένα, στις 2 Σεπτεμβρίου ο υπουργός Εσωτερικών, κ.Παυλόπουλος, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, κ.Μαρκογιαννάκης, και ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ.Δένδιας, υπέγραψαν νέα κοινή υπουργική απόφαση – η οποία δημοσιεύθηκε την επόμενη κιόλας ημέρα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως – και επέβαλαν την παράταση της προθεσμίας για άλλα 20 χρόνια.

Για την νέα αυτή απόφαση οι υπουργοί επικαλέσθηκαν «λόγους δημοσίου συμφέροντος, που επιβάλλουν τη μη γνωστοποίηση του περιεχομένου των φακέλων ατομικών φρονημάτων πολιτών».

Η νέα υπουργική απόφαση για τη διατηρηση των φακέλων πολιτικών φρονηματων έχει ως εξής:
ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΤΕΥΧΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ Αρ. Φύλλου 1832
3 Σεπτεμβρίου 2009
Αριθμ. 1016/5/47 (2)
Ατομικοί φάκελοι πολιτικών φρονημάτων.
ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ −
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Έχοντας υπόψη:
1. Τη διάταξη του άρθρου 16 παρ. 4 του ν.1599/1986 «Σχέσεις κράτους – πολίτη καθιέρωση νέου δελτίου ταυτότητος και άλλες διατάξεις» (Α΄ − 75).
2. Τις διατάξεις του άρθρου 90 του Κώδικα Νομοθεσίας για την Κυβέρνηση και τα Κυβερνητικά Όργανα, που κωδικοποιήθηκε με το άρθρο πρώτο του π.δ/τος 63/2005 (Α΄− 98).
3. Την υπʼ αριθμ. Υ 357 από 7.1.2009 απόφαση του Πρωθυπουργού «Κατάργηση θέσης Υφυπουργού και σύσταση θέσης αναπληρωτή Υπουργού Εσωτερικών» (Α΄−3).
4. Τους λόγους δημοσίου συμφέροντος, που επιβάλλουν τη μη γνωστοποίηση του περιεχομένου των φακέλων ατομικών φρονημάτων πολιτών.
5. Το γεγονός ότι από τις διατάξεις της παρούσας απόφασης δεν προκαλείται δαπάνη σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού, αποφασίζουμε:
Άρθρο μόνο
Παρατείνεται για είκοσι (20) έτη από τη λήξη της η προθεσμία που προβλέπεται από τις διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου μόνου της υπʼ αριθμ. Γ Υ 1987 από 7.9.1989
(Β΄ − 672) απόφασής μας.
Η απόφαση αυτή να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Αθήνα, 2 Σεπττεμβρίου 2009
ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
ΠΡΟΚΟΠ. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤ. ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ − ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΕΝΔΙΑΣ

Το ανησυχητικότερο στοιχείο, ωστόσο, αποτελεί το γεγονός ότι – καθώς ελήφθη μόλις ένα μήνα πριν τις επερχόμενες εκλογές – η εν λόγω απόφαση πέρασε κυριολεκτικά ως «ψιλά γράμματα», χωρίς οποιοδήποτε κοινοβουλευτικό διάλογο ή προβολή από τα μέσα ενημέρωσης.

Το θέμα ανέδειξαν οι “Κόκκινοι Αντι-ρεπόρτερ” στο:

((i)) Indymedia :: Athens :: Newswire :: 2009 Ελληνική Δημοκρατία ...

Καραμανλής ο ... θαυματοποιός!

Η στιχομυθία που δημοσιεύετε στο «Πρώτο Θέμα» ανήκει στον Κ. Καραμανλή και έναν φίλο του στην διάρκεια ενός «τσιμπουσιού» που έγινε σε στενό κύκλο.

- Κώστα μονά- ζυγά δικά σου. Ότι και να γίνει το όνομα σου θα μείνει με χρυσά γράμματα στην ιστορία.

Απορημένος ο Καραμανλής ρώτησε:

- Δεν το κάνεις λιανά;

- Είναι απλό. Αν κερδίσεις τις εκλογές θα μείνεις στην Ιστορία ως ο μοναδικός πολιτικός της μεταπολίτευσης που κέρδισε τρεις συνεχόμενες αναμετρήσεις. Αλλά κι αν χάσεις, πάλι θα μείνεις στην ιστορία γιατί θα έχεις καταφέρει το ακατόρθωτο: Να κάνεις τον Γιώργο πρωθυπουργό.

Η εφημερίδα επιμένει ότι το περιστατικό είναι αληθινό.

Αυτό που ξέρουμε εμείς πάντως είναι ότι ο Καραμανλής ανέστησε ένα πεθαμένο ΠΑΣΟΚ.

Κι αυτό το «θαύμα» μόνο μια κυβέρνησε που εφάρμοσε τόσο δεξιά αντιλαϊκή πολιτική όπως του Καραμανλή θα μπορούσε να το κάνει.

Σκαραμανγκάς : περί ανέμων και λαφύρων...

Οταν οι ελευθερωτές της αγοράς ιδιωτικοποιούσαν μετά βαΐων (για το στιφάδο) και κλάδων τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά το 2002, επί κυβερνήσεως Σημίτη και υπουργίας Γιώργου Α. Παπανδρέου (τον νυν ξαναμανά προφήτη του σοσιαλισμού με ανάλαφρο βάδισμα), ταυτοχρόνως διέσυραν όσους αντέλεγαν ως απολιθώματα και «κρατιστές»!

(Μεγάλη ρετσινιά ο «κρατισμός»! Εκτοξεύεται κυρίως απ' αυτούς που έχουν το κράτος στα χέρια τους, το έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους, δόλιο, μοχθηρό και άχρηστο, εναντίον εκείνων που, αντιθέτως, θέλουν να το εξανθρωπίσουν και να το επαναδιοργανώσουν επί το δικαιότερον και το φιλολαϊκότερον).
Πρόκειται για ένα ακόμα από τα κυρίαρχα κλισέ της νεοφιλελεύθερης δημαγωγίας που κάνει το μαύρο άσπρο, λέγοντας ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.
Αποτέλεσμα λοιπόν της λαμπρής αυτής ιδιωτικοποίησης είναι, μόλις επτά χρόνια μετά, οι Γερμανοί ιδιοκτήτες να 'χουν φάει τα 2,5 δισ. από τη σύμβαση των 3,1 δισ. (για να μας φτιάξουν τέσσερα υποβρύχια), να μας έχουν φτιάξει μόνον ένα (αριθμός 1) και 'κείνο να γέρνει σαν χεσμένη βάρκα, τα ναυπηγεία να μην έχουν πάρει καμμιάν άλλη δουλειά και να μαραζώνουν, η Τουρκία να έχει στο μεταξύ αποκτήσει έξι υποβρύχια του ίδιου τύπου, το ελληνικό πολεμικό ναυτικό να 'χει ξεμείνει από υποβρύχια, οι Γερμαναράδες να διεκδικούν κι από πάνω τα 600 εκατομμύρια που υπολείπονται για μία σύμβαση που τινάχτηκε στον αέρα και οι 1.400 εργάτες των ναυπηγείων να βγαίνουν (και αυτοί) στην ανεργία ή στη γύρα για... STAGE!

Αν όλα αυτά συνέβαιναν στην Τουρκία, τους υπεύθυνους θα τους «έτρωγαν τα ψάρια στον Βόσπορο» - τρόπος του λέγειν διότι στον τρόπο του πράττειν, και στη γείτονα χώρα, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα.
Κι εκεί η πολεμοκάπηλη εξοπλιστική μπίζνα είναι μια τερατώδης στις διαστάσεις της υπόθεση του πολιτικοστρατιωτικού συμπλέγματος με απροσμάχητα κέρδη για το ίδιο το στράτευμα, τους μιζαδόρους και τα πολιτικά κόμματα. Με αποτέλεσμα μια κερδοφόρα επιθετικότητα, βασανιστική για όλους τους λαούς, είτε στο εσωτερικό αυτής της χώρας, όπως οι Κούρδοι, είτε γύρω της.
Δύο ελληνικές κυβερνήσεις, του κ. Σημίτη και του κ. Καραμανλή, κατόρθωσαν να βυθίσουν τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά με τον πιο χαρούμενο, ελαφρόμυαλο και επικοινωνιακό τρόπο.
Αντί να στρωθούν κάτω να βρουν τον δρόμο μέσα απ' τον οποίον θα αντιμετώπιζαν την κρίση που έπληττε ήδη απ' τη δεκαετία του 1990 τα ναυπηγεία διεθνώς, πούλησαν αντί τρύπιου πινακίου και μιας φακής τα δικά μας (όπως έκαναν με τον ΟΤΕ, τα λιμάνια, την Ολυμπιακή κι όλον τον δημόσιο πλούτο) και τώρα σφυρίζουν αδιάφορα για τον μαρασμό, την ανεργία, την απελπισία.
Αυτό που ο κ. Σημίτης ονόμασε «εκσυγχρονισμό», αυτό που ο κ. Καραμανλής ονόμασε «μεταρρυθμίσεις», δεν ήταν παρά μια άγρια οπισθοδρόμηση, μια αντιδραστική παρακμή.
Που επηρέασε τα πάντα: από τα τεκταινόμενα (τα πολύ θλιβερά) στην εκπαίδευση έως την επικράτηση στην κοινωνία μιας ιδεολογίας ωχαδερφισμού και κουτοπονηρίας. Χρέη για να τη βγάλουμε (σκλάβοι σε όλη την υπόλοιπη ζωή μας), ρουσφέτι για να τη βολέψουμε κι αύριο βλέπουμε ή μάλλον προσβλέπουμε στην «πράσινη ανάπτυξη», φέρ' ειπείν, κι άλλα ωραία ελαφρόμυαλα λόγια ίσης βαρύτητας με την ένδοξη ιδιωτικοποίηση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά.
Αλλωστε στην «πράσινη ανάπτυξη» (που φαίνεται να εξελίσσεται γρήγορα στη νέα μεγάλη μπαρούφα της φιλοκαπιταλιστικής δημαγωγίας) έχουν ήδη προσχωρήσει και πρωτοπορούν εταιρείες όπως η... Ζίμενς!!
Και σε αυτό δεύτεροι οι πανταδεύτεροι σοσιαλιστές του Γιώργου...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 29.ΙΧ.2009

Ζητείται έκπληξις!

Tου Hλία Mαγκλίνη

Το Νοέμβριο του 1935 ο τριανταεξάχρονος Ερνεστ Χέμινγουεϊ δημοσίευσε στο περιοδικό Esquire ένα άρθρο με τον τίτλο «The Malady of Power», η αρρώστια της εξουσίας.

Σε αυτό, μνημονεύει έναν ανταποκριτή του Guardian του Μάντσεστερ, τον Μπιλ Ράιαλ, κομψευόμενο δανδή και πολύ ικανό δημοσιογράφο. Νοτιοαφρικανός στην καταγωγή, ο Ράιαλ τραυματίστηκε σοβαρά διοικώντας μια μονάδα πεζικού κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ανέλαβε πόστο στην υπηρεσία πληροφοριών και κατά τη διάσκεψη ειρήνης που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι, λειτούργησε σαν μεσάζων των Βρετανών, διαχειριζόμενος ποσά που του εμπιστεύονταν, προκειμένου να ασκήσει επιρροή σε ορισμένα άτομα και όργανα του γαλλικού Τύπου. «Ηταν πολύ ειλικρινής πάνω σ’ αυτό και μου έμαθε πολλά όταν ήμουν πιτσιρικάς ακόμα, τα οποία αποτέλεσαν τη βάση της όποιας εκπαίδευσης έλαβα στην αρένα της διεθνούς πολιτικής», γράφει ο Χέμινγουεϊ.
Μαζί με τον Ράιαλ, ο ρεπόρτερ Χέμινγουεϊ κάλυψε δημοσιογραφικά τη Διάσκεψη της Λωζάννης. Σε ένα από τα λουκούλεια γεύματά τους, ο Ράιαλ ανέπτυξε μια θεωρία, την οποία ο νεαρός «Χεμ» βρήκε ενδιαφέρουσα. Σύμφωνα με αυτή, η εξουσία επιδρά αρνητικά σε όσους την κατέχουν για πολλά χρόνια. «Ο Ράιαλ είπε ότι μπορείς να το δεις αυτό να συμβαίνει στον καθένα, αργά ή γρήγορα, ενώ ανέφερε και πολλά παραδείγματα», όπως ο Αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον και ο Γάλλος πρωθυπουργός Κλεμανσό.
Ενα από τα πρώτα συμπτώματα αυτής της «ασθένειας της εξουσίας», είναι να είσαι καχύποπτος με τους συνεργάτες σου, να εκδηλώνεις μιαν υπέρμετρη ευαισθησία σε κάθε είδους ζήτημα, να αδυνατείς να δεχθείς την οποιαδήποτε κριτική και να πιστεύεις τυφλά ότι είσαι αναντικατάστατος, ότι τίποτα δεν είχε γίνει σωστά ώσπου να έρθεις στην εξουσία και ότι τίποτα δεν πρόκειται να γίνει σωστά εκτός κι αν παραμείνεις στην εξουσία. Στα 1935 ο Χέμινγουεϊ έγραφε ότι αυτή η ασθένεια είχε προσβάλλει τον πρόεδρο Ρούζβελτ, προβλέποντας ότι ο τελευταίος είχε ήδη αποφασίσει να σύρει την Αμερική στον επικείμενο πόλεμο.
Εννοείται ότι σε αντίθεση με τότε που η δημοκρατία ήταν κάτι νέο, σήμερα η θεωρία της «ασθένειας» της μακροχρόνιας εξουσίας δεν ξαφνιάζει κανέναν.

Το θέμα είναι ότι στη χώρα μας έχει γίνει τόσο αυτονόητη που τη θεωρούμε δεδομένη. Η αλαζονεία του σχεδόν δεκαετούς στην εξουσία ΠΑΣΟΚ (1993-2004) αντικαταστάθηκε από την αλαζονεία της Ν.Δ., η οποία, μέσα σε πέντε χρόνια νόσησε τόσο που συμπεριφέρθηκε λες και δεν θα την κουνούσε ποτέ κανένας από την εξουσία. Αποτέλεσμα; Κατά τα φαινόμενα, ετοιμάζεται να την παραδώσει ξανά στο ΠΑΣΟΚ. Το θέαμα είναι πληκτικό, σαν τις δημόσιες ομιλίες των υποψήφιων βουλευτών.

Κι αν κάποτε, οι «άρρωστοι της εξουσίας» ήταν πραγματικοί ηγέτες, σήμερα οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί μοιάζουν να είναι απλώς προβλέψιμοι, άτολμοι, άχρωμοι κι άγευστοι.

...Ζητείται έκπληξις.

Από τα οράματα στα νοικοκυρέματα :

Η αλήθεια είναι ότι σε τούτη την προεκλογική αναμέτρηση η λέξη «όραμα» ελάχιστα χρησιμοποιείται από τους δύο υποψήφιους πρωθυπουργούς.

Δεν ευθύνεται γι’ αυτό το ότι τα οράματα είναι πολύ πιο απαιτητικά και από τα προγράμματα, οι αναφορές στα οποία είναι επίσης σπάνιες, κι αυτές επιπόλαιες. Μετράει και το ότι οι δύο ανταγωνιζόμενοι διαχειριστές της μοίρας μας υποχρεώθηκαν με τα πολλά να κατανοήσουν ότι ακόμα και η εμπαικτική ειρωνεία έχει τα όριά της. Εκριναν λοιπόν ότι δεν έπρεπε να οραματολογήσουν ιδιαιτέρως, διότι η πολιτεία τους (η εξαετής της «επανιδρύσεως» και της «σεμνοταπεινότητας» και η εικοσαετής του «σοσιαλισμού», της «αλλαγής» και του «εκσυγχρονισμού) έχει οδηγήσει και τους πιστότερους οπαδούς τους να συσχετίζουν τα «οράματα» με τα δράματα αλλά και με τα παροιμιώδη «ράμματα για τη γούνα μας»· αρέσκεται σε τέτοιας λογής παιχνίδια η ρίμα, αν θυμηθούμε και το επεισόδιο του Καρυωτάκη με τον Μαλακάση.
Αντί των οραμάτων λοιπόν προέκυψαν τα νοικοκυρέματα.

«Νοικοκύρεμα», ιδού η μαγική λέξη του 2009, στην οποία συγκλίνουν τα κηρύγματα του κ. Καραμανλή και του κ. Παπανδρέου. Οι υψιβάμονες προσγειώθηκαν, μέτρησαν ίσως τις δυνάμεις τους και διαπίστωσαν ότι παρά να αυτοεμφανίζονται σαν μεσσίες ικανοί να ιδρύουν επίγειους παραδείσους, φρονιμότερο είναι να αυτοδιαφημίζονται σαν ικανοί διαχειριστές πολυκατοικίας. Σαν νοικοκύρηδες. Σαν άνθρωποι γνωστικοί και μετρημένοι που θα οργανώσουν επιτέλους τα ανοργάνωτα, θα τακτοποιήσουν τα ατακτοποίητα, θα διαχειριστούν τα του οίκου μας με πνεύμα οικονομίας και όχι σπατάλης, δεν θα ’χουν («γαλάζια» ή «πράσινα») παιδιά και αποπαίδια, κι όσα άλλα εμπεριέχονται στα «νοικοκυρεμένα πράγματα».
Εν ολίγοις, ο κ. Καραμανλής και ο κ. Παπανδρέου δεσμεύονται (ελπίζουμε όχι «κάθετα», γιατί παραείναι πικρή η πείρα μας από τις «κάθετες δεσμεύσεις») ότι θα γίνουν άλλοι κι αυτοί και οι καραδοκούντες κομματικοί μηχανισμοί του οποίου ηγούνται. Εντάξει, μπορεί να χαράμισαν δυο-τρεις δεκαετίες μέχρι να πάρουν το μάθημά τους από τα δικά μας παθήματα, αλλά πια αυτοί που υπήρξαν σπάταλοι, ρουσφετολόγοι και λαφυραγωγοί, αφού είδαν το κράτος σαν κομματική λεία, αυτοί που σκανδαλίστηκαν με Χρηματιστήρια και Βατοπέδια και Ζήμενς, αυτοί που έφθειραν, διεφθάρησαν και παραδόθηκαν στη διαπλοκή και στα εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας, τώρα, σαν από θαύμα, θα νοικοκυρευτούν και θα νοικοκυρέψουν, θα διαχειριστούν φρόνιμα το κοινό μας σπίτι, στο οποίο εισέβαλαν και «μας έκαναν νοικοκυραίους» κατά το κοινώς λεγόμενο.

«Θ’ αλλάξουμε», αυτό ορκίζονται ενώπιον Θεού και ψηφοφόρων.

Κι ίσως να τους πίστευε κανείς, αν δεν τον εμπόδιζε ο στίχος του Ελύτη: «Από την άλλη μεριά είμαι ο ίδιος».

Παντελής Mπουκάλας

Προεκλογικά μαθήματα Λατινικών:

-για τον Γιωργάκη Παπανδρέου:

Aetas parentum peior avis tulit nos nequiores!

(Η γενιά των πατεράδων χειρότερη απ' την γενιά των παππούδων γέννησε εμάς περισσότερο χειρότερους.)

-για τον Κωστάκη Καραμανλή:

Boni pastoris est tondere pecus, non deglubere!

(Ο καλός τσοπάνος προτιμά να κουρεύει τα πρόβατα και όχι να τα γδέρνει.)

-για την Αλέκα Παπαρήγα:

Cantabit vacuus coram latrone viator!

(Ο οδοιπόρος που τίποτα δεν έχει, μπορεί να τραγουδάει όταν βλέπει τους ληστές.)

-για τον Αλέξη Τσίπρα:

Cane che abbala non morde!

(Σκύλος που γαβγίζει, δε δαγκώνει.)

-για τον Φύρερ Καρατζαφέρη:

Caudan jactare popello!

(Κουνάει την ουρά του στον όχλο : κολακεύει τον όχλο).

-για την σιωπηρή πλειοψηφία των Ελλήνων:

Cum tacent, clamant!

(Με τη σιωπή τους φωνάζουν.)

-για εμένα:

Dubito ergo sum!

(Αμφιβάλλω, άρα υπάρχω.)

-και τέλος για τον αναγνώστη αυτής της ανάρτησης:

Sapienti sat!

(Για εκείνον που καταλαβαίνει αρκεί.)

Αυτή είναι η πράσινη ανάπτυξη του Παπανδρέου του Γ' ;

Ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας στη Λάρισα δεσμεύτηκε ότι “θα τρέξει νερό στο θεσσαλικό κάμπο από τον Αχελώο” ώστε να μην αφεθεί να γίνει ο κάμπος Σαχάρα.

Ποια είναι όμως η πραγματική πράσινη θέση;
«Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα καταστραφεί εντελώς η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και θα χαθεί ένα ανεκτίμητο πλήθος από φυτά και ζώα. Επίσης θα είναι ανεπανόρθωτες και οι οικονομικές επιπτώσεις για το νομό της Αιτωλοακαρνανίας.
Οι οικολογικές επιπτώσεις ενός τέτοιου έργου αφορούν την περιοχή του πάνω Αχελώου και τις ευρύτερες περιοχές απορροής και εκτροπής. Οι βιότοποι του πάνω Αχελώου και της Ν. Πίνδου, θα υποστούν μεγάλη καταστροφή από την κατασκευή και την λειτουργία των έργων. Θα εξαφανισθούν σπάνια θηλαστικά και πουλιά που βρίσκουν σήμερα καταφύγιο στη συγκεκριμένη περιοχή. Επίσης το φυσικό τοπίο και τα δάση θα υποστούν μεγάλη υποβάθμιση στη κοιλάδα του Αχελώου και στη Νότια Πίνδο, ενώ τα μνημεία λαϊκής παράδοσης άλλα θα εξαφανισθούν ή πολλά θα υποστούν ανεπανόρθωτες καταστροφές. Στον Αχελώο, θα υπάρξουν επιπτώσεις στην ήδη μικρή ροή του ποταμού, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν προβλήματα στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και στις αμμοθίνες, που την διαχωρίζουν από την θάλασσα.
Η μείωση της παροχής του νερού θα επιφέρει αλλαγές στην αλατότητα στους υγροτόπους του Δέλτα, και θα δημιουργήσει προβλήματα στη χλωρίδα και στην πανίδα της περιοχής. Εμείς είμαστε από αυτούς που πιστεύουν ότι τα νερά των ποταμών πρέπει να πορεύονται και να καταλήγουν στα δέλτα τους και από εκεί να πέφτουν και να εμπλουτίζουν τη θαλάσσια ζωή.»

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία για την επιχειρούμενη εκτροπή του Αχελώου δεν είναι τόσο τα υπέρ και κατά επιχειρήματα (αν θα ποτίσουν τον Θεσσαλικό Κάμπο ή όχι και ποιες καλλιέργειες θα ευνοήσουν αν τις ευνοήσουν και με ποια επιδίωξη). Σημασία έχει η καθαρή και ασυμβίβαστη άρνηση να δεχθούμε την εκτροπή ως μοντέλο διαχείρισης και ισορροπίας των υδατικών πόρων της χώρας, αποκλείοντας άλλες εναλλακτικές και λιγότερο σπάταλες λύσεις. Να σημειώσουμε ότι όλα τα άλλα κόμματα πλην του ΣΥΡΙΖΑ και των Οικολόγων με την πλέον κυνική λαϊκίστικη ψηφοθηρία δεν μπορούν να σκεφθούν και δεν τολμούν να προτείνουν τίποτα περισσότερο από τη σπατάλη μέσω της αναδιανομής των διαθέσιμων υδάτινων πόρων.
Ούτε τους περνάει από το μυαλό ότι οι υδάτινοι πόροι έχουν κυρίως ανάγκη συντήρησης και προστασίας.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ : Ο ΛΥΚΟΣ.

Η παράδοσις: Άμα ο Χριστός έπλασε τα πρόβατα και βγήκε στα βουνά να τα βοσκήση, τόσο χάρηκεν η ψυχή του, που έκοψε ένα ξύλο, το έφκιασε μια μεγάλη φλογέρα κι άρχισε να λαλή. Άκουσε ο Σατανάς τα λαλήματα και τα βελάσματα, πήγε κοντά, είδε τα πρόβατα και μαύρισε η ψυχή του.
- Τι παράμορφα πλάσματα είναι τούτα που ’καμε ο Χριστός! είπε. Κι ο νους του πήγε πως να του τα χαλάση. Παραμέρισε στο λόγγο, έκοψε μία αγριαπιδιά κι άρχισε να φκιάνη τον Λύκο. Γι’ αυτό που ’ναι φκιασμένο απ’ αγριαπιδιά δεν λυγίζει καθόλου αυτό το πλάσμα του Σατανά. Μα άμα τον απόφκιασε το Λύκο και πήγε να τον στήση, είδε πως δεν μπορούσε να σταθή στα ποδάρια του το έργο του. Αφού είδε και αποείδε πως δεν θα στυλώση τον Λύκο, πήγε στο Χριστό, γονάτισε μπροστά του και είπε.
- Αφέντη, θέλησα κι εγώ να κάμω ένα πλάσμα σαν τα δικά σου, μα γιατί δεν στέκει στα πόδια του; Αξίωσέ με να το ιδώ όρθιο και θα προσκυνώ τ’ ό­νομά σου.
Ο Χριστός του είπε:
- Πήγαινε να του φωνάξης: Σήκω έργο μου και κάμε ό,τι πρόσταξε ο Χριστός.
Ο Σατανάς γνοιάστηκε.
Κι αν το πρόσταξε ο Χριστός να με φάη; είπε.
Πήγε γρήγορα, έκανε ένα λάκκο κοντά στο λύκο, κρύφτηκε μέσα κι αφήνοντας έξω το ένα ποδάρι του μόνο φώναξε:
-Σήκω έργο μου, και κάμε ό,τι πρόσταξε ο Χριστός. Ο Λύκος πήδησεν επάνω, άρπαξε το ποδάρι του Σατανά και το έφαγε. Γι’ αυτό λένε ότι ο αρχιδαίμονας είναι κουτσός.
Η πονηρία του: Επειδή γνωρίζει ότι η οσμή του χτυπά τα προβατόσκυλα, άμα πηγαίνη στη στάνη βα­δίζει από το μέρος που έχει αντίθετο τον αέρα. Αν έχη ρέμα χώνει το ρύγχος του στο νερό. Αν είναι μέρα ποτέ δεν βαδίζει σε γυμνό τόπο. Προτιμά πάν­τοτε τ’ απόσκια, για να μη διακρίνεται εύκολα. Αν είναι συμμορία χωρίζονται εις δύο μπουλού­κια. Οι μεν πηγαίνουν από το μέρος που φυσά, ώστε να μη τους αντιληφθούν τα σκυλιά και τους πάρουν από κοντά. Άμα κατ’ αυτόν τον τρόπον απομακρυν­θούν τα σκυλιά, ορμούν οι άλλοι στο κοπάδι και σφάζουν. Πόσα;
Πιστεύουν, ότι άμα μπη στο κοπάδι σφάζει κάθε Λύκος έως 99. Άμα φθάση τα 100 λέγουν ότι σκά­ζει. Η αλήθεια είναι ότι ένας Λύκος σφάζει όσα προφθάση. Να χορτάση δεν υπάρχει φόβος. Μήπως τρώγη κρέας; Ανοίγει μια φλέβα στο λαιμό και πίνει το αίμα. Γι’ αυτό λέγουν: Άμα έχη ένας Λύκος, έχουν εκατό κοράκια. Άμα έχουν εκατό κοράκια δεν έχει ένας Λύκος,
«Μπήκε ο Λύκος στο κοπάδι, αλλοιά πώχει το ένα». Βεβαιωμένο πράγμα είναι, ότι αν σ’ ένα κοπάδι είναι πεταμένα ένα ή λίγα πρόβατα κανενός συμμορίτη, εκείνα θα πρωτοπάρη ο Χάρος. Ο λόγος είναι ο εξής.
Κάθε μπουλούκι είναι σαν από ιδιαιτέρα πάστα φκια­σμένο. Αν σμίξετε πέντε μπουλούκια, θα έχετε μεν ένα μεγάλο κοπάδι, αλλά με την πρώτη ταραχή σχί­ζονται κατά μπουλούκια, όπως όταν ήταν χωρισμένα. Αν λοιπόν στο κοπάδι είναι ένα μοναχό πρόβατο θα ξεκόψη και ίσως γλυτώσουν τα άλλα από τα σκυλιά, τα οποία, ως μυαλωμένα, θα τρέξουν να γλυτώσουν τα περισσότερα, αλλά το ένα σπάνιον να σωθή.
Επειδή με το αίμα ενός προβάτου δεν μπορεί βέ­βαια να χορτάση, ούτε επί τόπου είναι εύκολον να το καταπιή, αναγκάζεται να το παίρνη μαζί του, και ιδού πως. Αν μεν είναι μικρό το πετά στην πλάτη του και φεύγει, σαν να έχη επανωφόρι ριγμένο στους ώμους του. Αν είναι μεγάλο το δαγκάνει από το αυτί, το ζώνει με την ουρά του στη μέση και τοιουτοτρόπως πηγαίνουν αλαμπράτσο.
Αν είναι άλογο, το πιάνει από τ’ αδύνατα μέλη του σώματός του. Αν είναι βόδι, πηδά στο λαιμό του και με την ουρά του το διευθύνει όπου θέλει σαν καβαλάρης με το καμτσίκι του. Αν είναι μουλάρι πιάνει τη στράτα και κάνει τον πεθαμένο. Το μουλάρι, κατά την περιέργειά του, πηγαίνει να τον μυρίση και άμα πλη­σιάση την μύτη του τ’ αρπάζει απ’ αυτή και το σκά­ζει. Αν είναι δυνατό το μουλάρι τον σηκώνει επάνω και τον βροντά κάτω σαν χταπόδι. Οι μουλαροτρόφοι, για να σώσουν την υπόληψιν της ράτσας των, λέγουν ότι ο Λύκος τρώγει προηγουμένως άμμο για να βαρύνη και γι’ αυτό ως επί το πολύ δεν μπορούν να τον σηκώσουν τα μουλάρια.
Αλλοίμονο, αν έκοβαν όλοι οι Λύκοι, λέγει μια πα­ροιμία. Κόβει μόνον ο Μονιάς. Τι είναι ο Μονιάς; Το μεγαλύτερο παιδί των ο Λύκος και η Λύκαινα το χωρίζουν άμα γεννηθή. Το τρέφουν και το εκπαιδεύουν ιδιαιτέρως. Εις αυτό εμπιστεύονται όλην την τέχνην την οποίαν του διδάσκουν με την επιμέλειαν της Αλεπούς. Κουβαλούν πρόβατα και γίδια ζωντανά στην φωλιά του Μονιά χάριν της υποδειγματικής του διδασκαλίας. Μεθ’ ο οδηγείται στα κοπάδια, προς τελειοποίησιν των σπουδών του.
Όρος απαράβατος: Από κοπάδια που είναι γύρω από την φωλιά του ποτέ δεν κλέβει ο Λύκος. Επι­θυμεί να μην ευρίσκεται εις παρεξηγήσεις με τους γειτόνους του, τουλάχιστον εφ’ όσον έχει τα μικρά του εις κατάστασιν ανηλικότητος.
Αφ’ ότου έρχεται ο Αγγλικός στόλος στον Αστακό, η πεδινή Ακαρνανία ησύχασε. Αι προβολαί των ηλεκτρικών εφόβισαν τον Λύκο πολύ, ώστε να φύγη. Άλ­λοτε τον είχε τρομάξει η λοκομοτίβα του σιδηροδρό­μου Κρυονερίου - Αγρινίου τόσον, ώστε έφυγαν όλοι και επέρασαν εις τους ορεινούς δήμους της Ακαρνανίας. Ο μακαρίτης ο Τρικούπης εμαυρίσθη τότε εξαιρετι­κώς από τους ποιμένας, διότι «του διαβόλου το σιδη­ρικό έριψε τους λύκους μέσα στη στάνη τους».
Η επικήρυξις του Λύκου είναι από τα κυριώτερα ποιμενικά έθιμα. Αν δεν απατώμαι, μόνον εις την Ελλάδα δεν είναι επικεκηρυγμένοι οι Λύκοι. Εις όλα τα άλλα κράτη ζη η νομοθεσία του Σόλωνος, του πρώτου επικηρύξαντος τους Λύκους. Εις τον περυσινόν Γαλλικόν προϋπολογισμόν της Γεωργίας βλέπομεν την εξής κλίμακα αμοιβών.
Λύκαινα εις ενδιαφέρουσαν κατάστασιν 75 φράγκα
Λύκος 50 »
Λυκόπουλο 20 »
Λύκος που έφαγε άνθρωπο 100 »
Ο νόμος του 1882 έχει διπλασίας τιμάς έφερε δε ως αποτέλεσμα, όπως βλέπομεν εις το ίδιον τεύχος του περυσινού προϋπολογισμού, ότι από 1336 Λύκους, που ηρίθμει τότε η Γαλλία, σήμερον, δηλαδή πέρυσιν, έμειναν μόνον 72.
Ζη επίσης η πρόληψις την οποίαν αναφέρει ο Βιρ­γίλιος, ότι αν σε ιδή ο Λύκος «χαβώνεσαι», τουτέστι μένεις άλαλος.
Αι καταστροφαί που κάνει στην Ελλάδα υπολογί­ζονται εις εκατοντάδας χιλιάδων. Γι’ αυτό ο σκοτώνων ή ο συλλαμβάνων Λύκον ανεπικήρυκτον ακόμη τον περιφέρει στα χωριά και παίρνει δώρα. Αν ο Λύκος είναι ζωντανός του γίνεται μεγάλη διαπόμπευσις. Τον γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι, με μάσιο, με ντέλφια και σφυρίγματα.
Ο Γύφτος δεν έχει πρόβατα κι απ’ αυτόν το βρί­σκει ο Λύκος. Το δέρμα του είναι για νταούλια και για ντέλφια.
Κάποτε δίκαζαν ένα Λύκο, λέγει ο μύθος. Ο Γύ­φτος εφώναξε περισσότερο από τους άλλους εναντίον του. Και ο Λύκος, που δεν μιλούσε εφ’ όσον τον κα­τηγορούσαν οι άλλοι, βλέποντας τον Γύφτο να κόβε­ται εναντίον του εγύρισε και του είπε:
- Καλά μωρέ Γύφτε, όλου του κόσμου του ’χω κά­μει ζημιά, αλλ’ εσένα τ’ αμόνι σώφαγα, πανάθεμά σε παληόγυφτε...
Όταν άλλη μια φορά τον κατηγόρησαν τα ζώα ότι τρώγει πρόβατα και γίδια απήντησε:
- Εγώ μωρέ πειράζω τα γιδοπρόβατα; Αμ’ αν εγώ έτρωγα πράματα θα γύριζα χειμώνα καιρός γυ­μνός; Δεν θάφκιανα με τα μαλλιά τους μία κάπα να μη με δέρνη η βροχή;
Κάποτε η Αλεπού έστειλε και του εζήτησε λίγα μαλλιά γιατί δεν της έφθαναν τα δικά της να αποσώση τον αργαλειό της. Ο Λύκος κατάλαβε τι του ζητούσε και της γύρισε ένα κομμάτι κρέας:
— Πέστε της, είπε, άμα τελειώση τα δικά της υφά­δια να βάλη κι ένα ζευγάρι καλτσοδέτες για μένα...

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

Στα 200 π.Χ.!

«Aλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων—»

Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε
πως θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη
για την επιγραφήν αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,
μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται
για να τους οδηγούν και για να τους προστάζουν
σαν πολυτίμους υπηρέτας. Άλλωστε
μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς
Σπαρτιάτη βασιλέα γι’ αρχηγό
δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.
A βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.

Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·
και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική
την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός
που στ’ Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:
που απ’ τ’ Άρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ’ εσαρώθη.

Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία,
την νικηφόρα, την περίλαμπρη,
την περιλάλητη, την δοξασμένη
ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,
την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς·
ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.

Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς,
οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι
επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας,
κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.
Με τες εκτεταμένες επικράτειες,
με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.
Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

--------------------------------------------------------------
Κ.Π. Καβάφης
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)