10/10/09

Στο έλεος αυθαιρεσιών το «Βουνό των Θεών»!

Ο Όλυμπος κινδυνεύει από τους πρόποδες ώς την υψηλότερη κορυφή του, σύμφωνα με τους «Φίλους του Περιβάλλοντος»!

Του Θανάση Tσιαγγάνα.
Το χτίσιμο ενός αυθαίρετου καταφυγίου πριν από λίγο καιρό στην τοποθεσία «Μεγάλη Γούρνα» της δυτικής πλευράς του Ολύμπου προκάλεσε οργή στις περιβαλλοντικές οργανώσεις της Πιερίας, που απαίτησαν και πέτυχαν τη διακοπή των εργασιών.
Η εν λόγω αυθαιρεσία αποτέλεσε για τους «Φίλους του Περιβάλλοντος» (αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία που δραστηριοποιείται στην Κατερίνη) μια ακόμα «σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης» και σηματοδότησε την αφετηρία νέων δυναμικών ενεργειών για την προστασία του ψηλότερου βουνού της χώρας.
«Ο Ολυμπος κινδυνεύει από τους πρόποδες ώς την ψηλότερη κορυφή του, από δεκάδες μορφές αυθαιρεσίας», επισημαίνουν τα μέλη της ομάδας, υπογραμμίζοντας ότι το συγκεκριμένο αυθαίρετο επιχειρήθηκε να χτιστεί δίπλα σε ήδη υπάρχον καταφύγιο, σε υψόμετρο 2.500 μ., 400 μόλις μέτρα κάτω από τον Μύτικα (2.918 μ.), την υψηλότερη κορυφή του Βουνού των Θεών.
Το καθεστώς.
Το συμβάν επανέφερε στην επικαιρότητα το ζήτημα για το καθεστώς διαχείρισης και προστασίας του Ολύμπου, για το οποίο οικολογικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις της περιοχής «δίνουν μάχες», όπως λένε, σε «όλα τα μέτωπα», με σκοπό να υπογραφεί επιτέλους το Προεδρικό Διάταγμα που θα θέσει τέρμα στις δράσεις επίδοξων «επενδυτών», που κυνηγούν και ξυλεύονται παράνομα, ανοίγουν και ασφαλτοστρώνουν δρόμους, χτίζουν εξοχικά εκμεταλλευόμενοι τη λειψή νομοθεσία και σχεδιάζουν την αξιοποίησή του με τελεφερίκ, μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και χιονοδρομικά κέντρα.
Είναι όμως δυνατόν το Βουνό των Θεών, παγκόσμιο μνημείο της Φύσης και του Πολιτισμού, ο πρώτος εθνικός δρυμός της χώρας, η κοιτίδα της Ελληνικής Μυθολογίας, μια περιοχή απαράμιλλης σύνθεσης οικοσυστημάτων, βουνό με πολλαπλή οικολογική, ιστορική, αρχαιολογική και πολιτισμική σημασία, να είναι απροστάτευτο;
«Κι όμως...», απαντά ο δασολόγος και πρώην διευθυντής της Διεύθυνσης Δασών Πιερίας κ. Παύλος Ανδρεδάκης: «Ο Εθνικός Δρυμός Ολύμπου είναι η πρώτη ελληνική περιοχή που απέκτησε καθεστώς προστασίας με διάταγμα του 1938. Περιλαμβάνει όμως μια περιορισμένη έκταση 38.500 στρεμμάτων (τμήμα των κορυφών και της ανατολικής πλαγιάς του βουνού). Η περιοχή αυτή βρίσκεται εξ ολοκλήρου στον νομό Πιερίας, ενώ το τμήμα του Ολύμπου που ανήκει διοικητικά στον νομό Λάρισας βρίσκεται εκτός του δρυμού και έξω από το καθεστώς προστασίας! Οι ορειβάτες μάλιστα λένε αστειευόμενοι ότι όταν κανείς κατακτήσει μία από τις τρεις ψηλότερες κορφές του Ολύμπου, στα όρια των δύο νομών, δεν έχει παρά να κάνει ένα βήμα από την Πιερία προς τη Λάρισα για να βρεθεί εκτός Εθνικού Δρυμού!».
Από το 1985 μέχρι σήμερα βρίσκονται σε εξέλιξη διαδικασίες αναθεώρησης και επέκτασης της προστασίας, όμως οι μελέτες που συντάχθηκαν ουδέποτε απέκτησαν νομική ισχύ ακόμη και μετά τη σύσταση του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού που λειτουργεί εδώ και έξι χρόνια. Η τελευταία είναι η Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη (ΕΜΠ) που επεκτείνει τα όρια του Δρυμού στα 238.000 στρέμματα. «Ομως και η ΕΜΠ εδώ και τρία χρόνια βρίσκεται στα συρτάρια του ΥΠΕΧΩΔΕ», επισήμαναν ορειβάτες και μέλη οικολογικών οργανώσεων που συναντήθηκαν πριν από λίγες μέρες στο Λιτόχωρο.
Σε μια προσπάθεια να κινηθεί ο τροχός της αμάξης, όπως είπε ο εκπαιδευτικός κ. Γ. Περδίκης, τον περασμένο Ιούλιο αντιπροσωπεία των «Φίλων του Περιβάλλοντος» μαζί με μαθητές σχολείων συναντήθηκαν με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια, ζητώντας «να ασκήσει την επιρροή του, ώστε να προωθηθεί το Π.Δ. που θα επεκτείνει το καθεστώς προστασίας του Ολύμπου».
Οι δρόμοι.
«Το χειρότερο που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στο Βουνό των Θεών»,
λέει ο γραμματέας των «Φίλων του Περιβάλλοντος, κ. Γιώργος Τούλης, «είναι η διάνοιξη δρόμων, όπως ο δρόμος που ξεκινάει από τα Καλύβια Κοκκινοπλού Λάρισας και φτάνει ώς τη «Μεγάλη Γούρνα», που έγινε δήθεν για να εξυπηρετεί τους ορειβάτες». «Μόνο που κανένας ορειβάτης δεν θα ανέβαινε ποτέ με αυτοκίνητο στα 2.500 μ.», τονίζει ο πρόεδρος του ΣΕΟ Κατερίνης κ. Πέτρος Μήλιος.
Η σημερινή οριοθέτηση του Εθνικού Δρυμού ουκ ολίγες φορές έχει φέρει σε αντιπαράθεση ομάδες κοινωνικών φορέων στους νομούς Λάρισας και Πιερίας. «Η αντιπαράθεση», επισημαίνει ο κ. Δημήτρης Μαυροειδής, μέλος επίσης των «Φίλων του Περιβάλλοντος», «πηγάζει από το ποιον Ολυμπο θέλουμε. To μυθικό βουνό του ανέγγιχτου τοπίου ή τον Ολυμπο των δρόμων, των πολλών καταφυγίων (διαθέτει 15), των ξενώνων και των άλλων ψυχαγωγικών εγκαταστάσεων;».
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Σ.Σ.:
ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ-ΕΚΚΛΗΣΗ ΜΕΣΩ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ :
Σώστε το βουνό των θεών!
Την ώρα που οι πολιτευτές και υποψήφιοι βουλευτές κυνηγούσαν τον "σταυρό" ανά την επικράτεια, από όλες τις γωνιές της Ελλάδας, αλλά και από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, εκατοντάδες άνθρωποι έριξαν “δαγκωτό” υπέρ της επέκτασης των ορίων του εθνικού δρυμού του Ολύμπου από τα 38.500 στα 238.000 στρέμματα.
Στόχος της Ομάδας Εθελοντικής Δράσης Πιερίας, που ανέλαβε την πρωτοβουλία, είναι να κατατεθούν χιλιάδες υπογραφές στους επόμενους υπουργούς ΠΕΧΩΔΕ και Πολιτισμού αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους.
“Με διάταγμα του 1938(!), προστατεύεται μόνο μια περιορισμένη έκταση 38.500 στρεμμάτων του Ολύμπου” επισημαίνει η Εθελοντική Ομάδα Δράσης. “Από το 1985 μέχρι σήμερα βρίσκονται σε εξέλιξη διαδικασίες επέκτασης της προστασίας, όμως οι σχετικές μελέτες που έχουν συνταχθεί ουδέποτε απέκτησαν νομική ισχύ. Η ειδική περιβαλλοντική μελέτη που επεκτείνει τα όρια του δρυμού σε 238.000 στρέμματα εδώ και τρία χρόνια βρίσκεται στα συρτάρια της ελληνικής γραφειοκρατίας. Το προεδρικό διάταγμα που θα αναβαθμίζει και θα επεκτείνει το καθεστώς προστασίας του Ολύμπου πρέπει να συνταχθεί και να προωθηθεί άμεσα”. Η ομάδα “πέταξε το γάντι” στους υποψήφιους βουλευτές όλων των κομμάτων στους νομούς Πιερίας και Λάρισας, για να δεσμευτούν ώστε να θωρακιστεί το βουνό των θεών.
Σε διάστημα δύο εβδομάδων περισσότεροι από 700 άνθρωποι κατέθεσαν τις “υπογραφές” τους στην ιστοσελίδα www.otoposmou.gr. Από την Κατερίνη μέχρι την Κολονία, από τη Λάρισα μέχρι το Λουξεμβούργο, από τις Σέρρες μέχρι το Στρασβούργο και το Σικάγο, πανεπιστημιακοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι διεθνών ΜΜΕ, Έλληνες και ξένοι που θεωρούν τον Όλυμπο παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, ζητούν:
Από το ΥΠΕΧΩΔΕ την άμεση έγκριση της ειδικής περιβαλλοντικής μελέτης για τον εθνικό δρυμό του Ολύμπου και την έκδοση της κοινής υπουργικής απόφασης για τον καθορισμό των ορίων του (επέκταση του εθνικού δρυμού από τα 38.500 στα 238.000 στρέμματα).
Από το υπουργείο Πολιτισμού (ΥΠΠΟ) την άμεση προώθηση ένταξης του συνόλου του γεωγραφικού χώρου του Ολύμπου στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO και τον καθορισμό ζώνης απόλυτης προστασίας Α και ζώνης προστασίας Β με όρους των χρήσεων γης.
Από τη Δασική Υπηρεσία τον έλεγχο ανοικοδόμησης στις εκτός σχεδίου εκτάσεις που περιβάλλονται από δάση.
Από το ΥΠΕΧΩΔΕ, το ΥΠΠΟ και τη Δασική Υπηρεσία τη θεσμοθέτηση συγκεκριμένων κανόνων προστασίας έτσι ώστε η προστασία να μην επαφίεται στον πατριωτισμό της διοίκησης και στην αντοχή της στις πολιτικές/κομματικές πιέσεις.
Τι λένε οι υποστηρικτές της προσπάθειας :
Έφη Πουλάκη-Παντερμαλή, αρχαιολόγος, προϊσταμένη της ΚΖʼ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. “Είναι γνωστό το πρόχειρο και εύκολο δίλημμα που τίθεται πριν από κάθε πλήγμα στο περιβάλλον: η επιλογή πρέπει να γίνει ανάμεσα στην "ανάπτυξη που βλάπτει, ή την προστασία που απονεκρώνει". Στον Όλυμπο όμως δεν υπάρχουν περιθώρια για τέτοια πλαστά διλήμματα. Οφείλουμε να τον αντιμετωπίσουμε σοβαρά όπως οι αναπτυγμένες κοινωνίες, εκεί όπου η ίδια η προστασία και η προβολή των μνημείων γίνονται ο κύριος φορέας της ανάπτυξης. Αν επενδυθεί σωστά, το κεφάλαιο ʽΌλυμποςʼ θα αποδώσει στο πολλαπλάσιο. Αν επενδυθεί ερασιτεχνικά, το κεφάλαιο θα εξανεμιστεί και ο ʽάσωτος υιόςʼ θα μείνει στο περιθώριο”.
Neil King, δημοσιογράφος, αγγλικό πρόγραμμα της Deutsche Welle. “Θεωρώ τον Όλυμπο ένα συμβολικό, μοναδικό και αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής και ευρωπαϊκής φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς. Αξίζει μέγιστης προστασίας. Οι πολιτικοί συχνά κωλυσιεργούν όταν δεν τους πιέζουν κάποια λόμπι. Εναπόκειται λοιπόν στους πολίτες να τους πιέσουν για να κάνουν αυτά για τα οποία ψηφίστηκαν, δηλαδή να προστατεύσουν τα συμφέροντα των πολλών. Στην προκειμένη περίπτωση, η προστασία του Ολύμπου υπηρετεί τη βούληση όλων των Ευρωπαίων”.
Δημήτρης Κουρέτας, καθηγητής Βιοτεχνολογίας, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. “Η σχέση του ανθρώπου με το βουνό στις περισσότερες περιπτώσεις είναι θέμα αισθητικής. Στην περίπτωση του Ολύμπου είναι θέμα πολιτισμού. Ο Όλυμπος είναι η ιστορία του πολιτισμού ανθρώπων για χιλιάδες χρόνια και αυτό είναι βιωματικό για μένα. Θεωρώ την ατόφια παρουσία του Ολύμπου θέμα πολιτισμού για όλη την ανθρωπότητα”.
Βασίλης Μούγιος, αναπληρωτής καθηγητής Βιοχημείας της άσκησης, ΤΕΦΑΑ ΑΠΘ. “Έχοντας απολαύσει τα υπέροχα τοπία του Ολύμπου, την πανίδα του και τις εναλλαγές του κλίματος και της χλωρίδας του, αισθάνομαι αποτροπιασμό απέναντι στις προσπάθειες βιασμού της φύσης του. Ας ελπίσουμε ότι θα καταφέρουμε να ευαισθητοποιήσουμε τους συμπολίτες μας και την πολιτεία, ώστε να κλείσουν οι πληγές που έχουν ανοίξει στο σώμα του Ολύμπου και να μην ανοίξουν καινούργιες”.
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΕΔΩ:

9/10/09

Δικομματισμός κι Αριστερά...

Κι όμως ο δικομματισμός έχει αρχίσει να τραγουδάει το κύκνειο άσμα του.
Η μία του πτέρυγα, η Ν.Δ. σμπαραλιάστηκε. Θα ανακάμψει δύσκολα. Διαφορετικά ιδεολογικά στίγματα (που έως τώρα συνυπήρχαν στο πλαίσιο του ενός κόμματος), όπως ο νεοφιλελευθερισμός ή η «λαϊκή» λεγόμενη δεξιά θα παλαίψουν μεταξύ τους, είτε για να κυριαρχήσουν στο κόμμα, είτε για να καταγραφούν, είτε για να ετοιμασθούν για νέα, άλλα σχήματα. Ταυτοχρόνως, η παράταξη αυτή θα υποστεί τον εισοδισμό (ίσως και τη λαφυραγώγηση) από τον ΛΑΟΣ. Με δύο λόγια δύσκολα και πιθανόν αργά η Ν.Δ. και ο ευρύτερος χώρος της κεντροδεξιάς - δεξιάς - ακροδεξιάς θα μπορέσει να επανεμφανισθεί ξανά ικανός να διεκδικήσει την εμπιστοσύνη των Δυνατών (ότι μπορεί να διαχειριστεί το σύστημα) και την ψήφο του λαού για να το κάμει (με ένα, δύο ή περισσότερα κόμματα).
Από την άλλη μεριά, η άλλη πτέρυγα του δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ, έλαβε από τον λαό εντολή παντοδυναμίας, μάλλον για τελευταία φορά, αν δεν καταφέρει να αντιμετωπίσει την κρίση. Με έναν ιδιότυπο τρόπο η νίκη του ΠΑΣΟΚ σε αυτές τις εκλογές είναι πύρρεια, ακριβώς διότι είναι πολύ μεγάλη.
Η αυτοδυναμία του δεν του επιτρέπει καμμιά δικαιολογία αδυναμίας μπροστά στους πολίτες. Αν λοιπόν το ΠΑΣΟΚ με τον τρόπο του κ. Γιώργου Παπανδρέου σύντομα (το πιθανότερο) ή αργότερα αποτύχει να αντιμετωπίσει την κρίση ή πολύ περισσότερο να ανασυντάξει παραγωγικά τη χώρα, ποια εναλλακτική λύση θα έχει ο δικομματισμός;
Δύσκολο να προβλέψει κανείς, χωρίς να μπει στο θολό τοπίο των σεναρίων. Βεβαίως, σενάρια η Νέα Τάξη για τις εξελίξεις στη χώρα μας έχει πολλά, το ενδιαφέρον θα ήταν όχι ποιο θα προκριθεί ή θα προκρίνεται κάθε φορά αναλόγως των εξελίξεων, αλλά πώς θα μπορούσαν να ανατραπούν.
Φέρ' ειπείν, η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να ασκήσει αυτήν τη στιγμή μιαν πίεση στο ΠΑΣΟΚ, την οποίαν θα έβλεπε με καλό μάτι ο λαός, ώστε η διαχείριση της κρίσης από την κυβέρνηση να μην είναι (και πάλι) θανατηφόρα για τους πιο αδύνατους και καταστροφική για τη χώρα, είναι η Αριστερά.
Ποια Αριστερά όμως; Παρ' ότι με μια ευνοϊκή δυναμική, σε αυτήν τη συγκυρία η Αριστερά θα μπορούσε να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη ενός σεβαστού ποσοστού του λαού, ώστε με υπολογίσιμη ισχύ να μπορεί να υπερασπισθεί τα συμφέροντά του εντός κι εκτός Βουλής ή ακόμα περισσότερο με την παρέμβασή της στην κοινωνία να ανατρέψει το κλίμα παρακμής που μας διαλύει, παρ' όλα αυτά η Αριστερά βρίσκεται αγκιστρωμένη σε δύο αντικρυνά ψιλικατζήδικα, που δυσκολεύονται να πουν δημοσίως καλημέρα μεταξύ τους.
Δυσάρεστον, άχαρο, αντιπαραγωγικό. Οι πολίτες που προσβλέπουν στην Αριστερά (αλλά και πολλοί άλλοι που ενδιαφέρονται για την τύχη της πατρίδας) δεν αντέχουν (και πολλοί πλέον δεν ανέχονται) αυτήν την κατάσταση. Κανείς δεν ζητάει από τα κόμματα της Αριστεράς να ενωθούν. Ζητούν όμως πολλοί την ενότητα της Αριστεράς στη δράση για να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα των ανθρώπων που κάθε μέρα γίνονται όλο και πιο απάνθρωπα.
Είναι παράδοξο και κάπως κωμικό τα στελέχη των αριστερών κομμάτων να μιλάνε μεταξύ τους ιδιωτικώς σαν άνθρωποι και δημοσίως να μη μιλιούνται ή να επικρίνουν ο ένας τον άλλον διαρκώς, λες και είναι δυνατόν ουδέν καλό να βλέπει η μια πλευρά στην άλλη.
Ο παραλογισμός αυτός όχι μόνον έχει κουράσει τους πολίτες (προκαλώντας ενίοτε απέχθεια ιδίως στους νέους), αλλά εν τέλει καταντάει το ίδιο επικίνδυνος με τον δικομματισμό, διότι απλούστατα δεν μπορεί να τον βλάψει.
Ας κρατήσουν τα κόμματα της Αριστεράς τις διαφορές τους για τον σοσιαλισμό πολύτιμο φυλαχτό. Τώρα όμως που ο καπιταλισμός γκρεμίζει και τις τελευταίες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, ολοκληρώνοντας το έρεβος, που θα μας χάψει όλους, μόνον σε ανεπαρκείς για τις περιστάσεις αξίζει η πολυτέλεια της αγριότατης μισαλλοδοξίας και της πλήρους ανικανότητας του διαλέγεσθαι. Οχι σε κόμματα της Αριστεράς. Είναι άλλο πράγμα η ιδεολογική πάλη μεταξύ τους (μάλιστα όσον πιο έντονη, ίσως και τόσον πιο παραγωγική) κι άλλο η αδυναμία να συμπαρατάσσονται χάριν του λαού -ο οποίος στο κάτω κάτω δεν τους χρωστάει τίποτα, του χρωστάνε...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 9.Χ.2009

8/10/09

Η Αριστερά έχασε στις εκλογές...

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Η... «εκατομμυριούχος Αριστερά» δεν υφίσταται πλέον. Το ένα εκατομμύριο ψήφοι που είχαν πάρει στις βουλευτικές εκλογές του 2007 όλα μαζί τα κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και εξωκοινοβουλευτικές ομάδες) αποτελεί γλυκιά ανάμνηση του παρελθόντος για τους οπαδούς τους.
Την Κυριακή που μας πέρασε η «περιουσία» της Αριστεράς σε ψήφους υπέστη αξιοσημείωτη... «διόρθωση» στο χρηματιστήριο εκλογικών αξιών και συρρικνώθηκε στις 880.000 ψήφους. Από την πτώση αυτή κανείς δεν βγήκε τελικά ωφελημένος, ούτε καν στην ενδοαριστερή αντιπαράθεση. Δεν άλλαξε ο εσωτερικός συσχετισμός δυνάμεων στους κόλπους της Αριστεράς, καθώς όλες ανεξαιρέτως οι συνιστώσες της υπέστησαν μείωση και μάλιστα ισόποση από πολιτική σκοπιά, αν και ελαφρά αποκλίνουσα από πλευράς μαθηματικών μεγεθών.
Το ποσοστό του ΚΚΕ, της αδιαφιλονίκητης ηγεμονικής δύναμης του χώρου, μειώθηκε από 8,15% το 2007 σε 7,54% σήμερα. Αυτό μεταφράζεται σε απώλεια περίπου εξήντα έξι χιλιάδων ψήφων: από 583.000 που είχε πάρει το 2007, έπεσε στις 517.000. Εχασε, δηλαδή, περίπου το 11% της εκλογικής του δύναμης.
Αναλογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σοβαρότερες απώλειες, καθώς το ποσοστό του μειώθηκε από 5,04% σε 4,60%. Είχε πάρει 361.000 ψήφους το 2007, έπεσε στις 315.000 σήμερα, χάνοντας περίπου σαράντα πέντε χιλιάδες ψήφους - σχεδόν το 13% της εκλογικής του απήχησης.
Από τη συνολική πτωτική τάση της Αριστεράς δεν γλίτωσε ούτε ο μικρόκοσμος των εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων. Το 2007 αυτός ο χώρος είχε συγκεντρώσει λίγο πάνω από 50.000 ψήφους, τώρα έπεσε γύρω στις 46.000 - μια απώλεια ψήφων της τάξης του 8%.
Οι αριθμοί είναι άκρως αποκαλυπτικοί και ακαταμάχητοι, αλλά οι ηγεσίες των κομμάτων της Αριστεράς προσπαθούν μετεκλογικά να τους αγνοήσουν προκειμένου να προσδώσουν... αισιόδοξα χαρακτηριστικά στην εκλογική υποχώρηση. Πολιτικά αντιληπτή η προσπάθεια αυτή, αλλά σαφώς διαστρεβλωτική της πραγματικότητας.
Το ΚΚΕ -του οποίου η εκλογική επίδοση παραμένει υψηλή για κομμουνιστικό κόμμα ευρωπαϊκής χώρας- επιχειρεί να πείσει τους οπαδούς του ότι «άντεξε» σε κάποια επίθεση εναντίον του που όμως κανένας καλόπιστος παρατηρητής δεν διαπίστωσε. Η ηγεσία του δεν δείχνει να προβληματίζεται μήπως στη μείωση της εκλογικής του απήχησης έπαιξε ρόλο η τάση απομόνωσής του από όλον τον υπόλοιπο κόσμο της Αριστεράς, ή αν η στάση του στα γεγονότα του Δεκέμβρη το αποξένωσε από πολλούς ανένταχτους αριστερούς.
Θέατρο του παραλόγου, όμως, θυμίζουν οι... πανηγυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ για τη μικρή έκταση της ήττας του. Είναι απολύτως κατανοητό να πανηγυρίζει η δεξιά πτέρυγα του ΣΥΝ για την ανάκτηση εκ μέρους της του πολιτικού ελέγχου του κόμματος και τη θεαματική επικράτησή της στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Οχι, όμως, και να παρουσιάζει περίπου ως... θρίαμβο την πτώση του εκλογικού ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ! Αλλο πράγμα η δικαιολογημένη ανακούφιση για το ότι η εσωτερική κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ δεν οδήγησε σε εκλογικό καταποντισμό και άλλο πράγμα η αποσιώπηση της ήττας και η στρέβλωση της πραγματικότητας.
Οσο για την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, η ανάδυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως ηγεμονικής δύναμης αυτού του μικρόκοσμου με 0,36% και 25.000 ψήφους, αισθητά μπροστά από το δεύτερο ΚΚΕ (μ-λ) που πήρε 0,15% και 10.000 ψήφους, σηματοδοτεί μεν αξιοσημείωτες ανακατατάξεις, όχι όμως και διεύρυνση της εκλογικής απήχησης του χώρου της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ:
Δεκέμβρης, κρίση δεν την ωφέλησαν.
Προβληματίζει ιδιαίτερα το γεγονός ότι η Αριστερά στο σύνολό της δεν κατόρθωσε ούτε καν να συγκρατήσει το ποσοστό που είχε πάρει το 2007, πέφτοντας από το 13,2% στο 12,14%. Είναι προφανές ότι καμιά αριστερή συνιστώσα δεν κατόρθωσε να κεφαλαιοποιήσει εκλογικά κάτι είτε από την κοινωνική έκρηξη της νεολαίας του περσινού Δεκέμβρη είτε από την παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Αν τόσο σημαντικά γεγονότα δεν οδηγούν σε πολιτική και εκλογική ενίσχυση της Αριστεράς, τότε είναι εξόφθαλμο ότι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στην ικανότητα της σύγχρονης Αριστεράς να εκφράζει πολιτικά την κοινωνική διαμαρτυρία, πράγμα που ήταν αυτονόητο τον περασμένο αιώνα.

6/10/09

Επιτέλους έφυγε!


Ο υπουργός των "Ιδιωτικών έργων και της Καταστροφής του Περιβάλλοντος"...


Ο πολιτικός που έσερνε πρώτος τον χορό των "Διαπλεκόμενων"!


Ο άνθρωπος που φορούσε τα "ακουστικά του" μόνο όταν συζητούσε με τους Μεγαλοεργολάβους...


Επιτέλους έφυγε!

Αλλά πριν φύγει, δυστυχώς πρόλαβε και μας άφησε ως "παρακαταθηκή" μια σειρά από "νομοθετικά τερατουργήματα" όπως είναι το έκτρωμα του "Χωροταξικού" , υπονομεύοντας το ίδιο μας το Μέλλον, το μέλλον του Τόπου και του Φυσικού Περιβάλλοντος της Χώρας μας!

Άμεσα η Νέα Κυβέρνηση πρέπει να πάρει θέση:
- Θα περιφρουρήσει το Φυσικό Περιβάλλον από τα συμφέροντα των Μεγαλοεργολάβων ή στο όνομα της "Πράσινης Ανάπτυξης" θα δούμε να συνεχίζεται η "πολιτική Σουφλιά" :κάθε βουνοκορφή και αιολικό πάρκο- κάθε παραλία και ξενοδοχείο!
- Θα εφαρμόσει ένα "Λειτουργικό Σχέδιο Διαχείρισης Εσωτερικών Υδάτων" ή θα πορευτεί στον αδιέξοδο δρόμο " κάθε ποτάμι και εκτροπή - κάθε ρέμα και υδροηλεκτρικός σταθμός";
- Θα έχει ως πολιτική της προτεραιότητα την "Προστασία του Φυσικού και του Ανθρωπογενούς Περιβάλλοντος", εφαρμόζοντας ένα νέο Χωροταξικό Σχέδιο με κέντρο τον Άνθρωπο και την Φύση ή θα ακολουθήσει τους "δρόμους" που χάραξαν οι Μεγαλοεργολάβοι εποφθαλμιώντας στην καταλήστευση του Φυσικού και Κοινωνικού πλούτου της Χώρας ;
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΑΣ ΑΙΤΩΛΙΚΗΣ ΦΥΣΗΣ!
ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ"!
ΥΓ) Η Αθήνα μπορεί να μην έχει τις δυνατότητες να γίνει Βαρκελώνη και η Ελλάδα μάλλον δεν θα γίνει ποτέ Δανία - όπως και στο παρελθόν εξάλου, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, δεν κατάφερε να "ανέβει στο τρένο" και να ακολουθήσει τον περιβόητο "τρίτο δρόμο" των Σκανδιναβικών χωρών που επαγγελλόταν ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου - αλλά κάποιες περιοχές της Χώρας μας, με πρωτη και καλύτερη την Ορεινή Ναυπακτία, μπορεί να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Abruzzo της γειτονικής Ιταλίας! Σήμερα, γιατί αύριο θα είναι πλέον πολύ αργά ! Αλλά αυτό προϋποθέτει σύγκρουση με τον σκληρό πυρήνα των ντόπιων "Εργολάβων και Επιχειρηματιών του Περιβάλλοντος", που βλέπουν την "Πράσινη Ανάπτυξη" ως μέσον ευκαιριακού πλουτισμού ! Και λέμε "ευκαιριακού" γιατί ως συνήθως κάθε Μοντέλο Ανάπτυξης που εισάγεται στην χώρα μας απο τις αναπτυγμένες οικονομικά χώρες, και που απο την φύση του έχει ως κίνητρο το Κέρδος και κινητήρια δύναμη την Εκμετάλευση του ανθρώπινου, του κοινωνικού και του φυσικού πλούτου- όταν εφαρμόζεται στην Χώρα μας παραμορφώνεται κατά ακόμη χειρότερο τρόπο ώστε να είναι ακόμη ληστρικότερο και συνεπώς ακόμη πιο ευκαιριακού χαρακτήρα!

Εύφλεκτες ελπίδες και χαρές...

Tης Μαριάννας Τζιαντζή.

Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής δεν σκοτώθηκε το καλοκαίρι, αλλά το «κόμμα της παραλίας», για το οποίο τόσες συζητήσεις είχαν γίνει μετά τις ευρωεκλογές του Ιουνίου. Η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ και η διαδοχή στην προεδρία της Ν. Δ. είναι τα δύο θέματα που κυριαρχούν στα δελτία και στις ενημερωτικές εκπομπές. Το ενδιαφέρον για την πολιτική φουντώνει ξανά, κυρίως εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και όχι λόγω της ακτινοβολίας ή της αποτυχίας του ενός ή του άλλου πολιτικού κόμματος ή προσώπου.
Πολλές συζητήσεις οργανώθηκαν την ημέρα των εκλογών, συζητήσεις άλλοτε ήρεμες και ουσιαστικές και άλλοτε φωνακλάδικες και εκνευριστικές. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι τηλεθεατές απογοητεύτηκαν, όχι μόνο λόγω της πεζότητας του λόγου των περισσότερων πολιτικών ανδρών και γυναικών, αλλά και λόγω της έπαρσης που έδειχναν αρκετοί τηλεοπτικοί αστέρες. Αλλο η αυτοπεποίθηση, που είναι φυσικό να έχουν οι έμπειροι πολιτικοί συντάκτες, και άλλο η αλαζονεία της δημοσιογραφικής εξουσίας – και αυτές τις ημέρες διακρίναμε αρκετά ίχνη ξινίλας και υπεροπτικής τηλεοπτικής συμπεριφοράς. Π. χ., κάποιοι παρουσιαστές ειρωνεύονταν τους ηττημένους (κάτι που δεν είναι μόνον εξευτελιστικά εύκολο αλλά και κακόγουστο). Ενας γνωστός τηλεστάρ, ενώ μέχρι χθες ασκούσε σκληρή κριτική κατά του κ. Παπανδρέου, τώρα μας έδωσε την εντύπωση ότι πρασίνισε μέσα σε μια νύχτα! «Οχι, δεν πρασίνισε», με διόρθωσε μια φίλη. «Απλώς “γιώργεψε’’». Να ’ταν μόνο ένας αυτός που άλλαξε όχι πίστη (γιατί οι άνθρωποι αυτοί συνήθως δεν πιστεύουν σε τίποτα), αλλά πρόσωπο στο οποίο διοχετεύει την εύνοιά του, θα ήταν καλά...
Οι πανηγυρισμοί είχαν στενά τοπικό χαρακτήρα. Οσοι περπάτησαν προχθές το βράδυ σε συνοικίες της Αθήνας ή χρησιμοποίησαν μέσα μαζικής μεταφοράς, διαπίστωσαν ότι μόνο τα άψυχα μαρτυρούσαν ότι αυτή η Κυριακή ήταν ημέρα εκλογών – δεν υπήρχαν έμψυχα σημάδια, ούτε νίκης ούτε ήττας. Εγκαταλελειμμένα περίπτερα των κομμάτων, μελλοθάνατες γιγαντοαφίσες και, αραιά και πού, κάποιο μεμονωμένο αυτοκίνητο να κορνάρει και μια λευκοπράσινη σημαία να ανεμίζει, μια μοναχική καλαμιά στον κάμπο.
Στη Βάρδα, τη φημισμένη για τις φράουλές της κωμόπολη της Ηλείας, ένας 58χρονος έχασε τη ζωή του πάνω στους πανηγυρισμούς, όταν έσκασε στα χέρια του ένα βαρελότο γεμάτο δυναμίτιδα. Ο άτυχος άνδρας παρακολουθούσε τη μετάδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων στην τηλεόραση του καφενείου και, πού και πού, έβγαινε στο δρόμο και άναβε δυναμιτάκια για να εκφράσει τη χαρά του...
Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι αυτός ο θάνατος είναι σημαδιακός. Οτι η χαρά και η ελπίδα που ένιωσαν εκατομμύρια συμπατριώτες μας –συναισθήματα που τα σεβόμαστε, με όποιον τρόπο και αν εκδηλώνονται– θα διαψευστούν, όχι από την ανικανότητα των νέων κυβερνώντων (την οποία μόνον ένας ανόητος ή εμπαθής θα προεξοφλούσε), αλλά από την οικονομική κρίση που απειλεί να σκάσει σαν βαρελότο στα δικά τους, αλλά και (κυρίως) στα δικά μας χέρια.

Η απεγνωσμένη ελπίδα και το τσουνάμι....

Tου Σταύρου Λυγερού.

Μετά την ήττα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007 ο Γιώργος Παπανδρέου θεωρήθηκε πολιτικά τελειωμένος. Μερικές εβδομάδες αργότερα, επανεξελέγη στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ, παρ’ ότι η κούρσα της διαδοχής είχε ξεκινήσει πολύ άσχημα γι’ αυτόν. Τα κατάφερε κυρίως λόγω των κραυγαλέων λαθών τακτικής του Βαγγέλη Βενιζέλου.
Για μεγάλο διάστημα μετά, ο Γιώργος Παπανδρέου εθεωρείτο παράγοντας ήττας και όχι νίκης. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η αξιωματική αντιπολίτευση έχανε εκλογικό έδαφος με ταχύτερο ρυθμό από το κυβερνών κόμμα. Εάν κάποιος την άνοιξη του 2008 εξέφραζε την εκτίμηση ότι στις επόμενες εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα νικήσει με διψήφια διαφορά, θα τον θεωρούσαν τερατολόγο.
Τι είναι αυτό που μέσα σε ενάμιση χρόνο μεταμόρφωσε στα μάτια της κοινής γνώμης τον Γιώργο Παπανδρέου από ακατάλληλο για την πρωθυπουργία σε θριαμβευτή των εκλογών; Το ευμετάβλητο του πολιτικού κλίματος είναι ταυτολογία και όχι απάντηση. Στην πραγματικότητα, η χθεσινή συντριπτική νίκη οφείλεται στη «μηχανική» του πολιτικού συστήματος. Από τη στιγμή που κυριάρχησε το σύνδρομο της αρνητικής ψήφου και δεν μεσολάβησαν ανατροπές στον κομματικό χάρτη, η αναπόφευκτη ήττα της Ν. Δ. κατ’ αντιδιαστολή παρήγαγε αντίστοιχη νίκη για το ΠΑΣΟΚ.
Οταν η ζυγαριά έγειρε και όλα έδειχναν πως η πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου θα ανοίξει για τον Γιώργο Παπανδρέου, τα ΜΜΕ και οι πολίτες άρχισαν να τον βλέπουν με άλλο μάτι. Δεν ανακάλυψαν, βεβαίως, έναν μεγάλο πολιτικό ηγέτη, αλλά σε συνθήκες οικονομικής κρίσης πιάστηκαν με απεγνωσμένη ελπίδα από τις προεκλογικές επαγγελίες του. Δεν είχαν, άλλωστε, από πού αλλού να πιαστούν.
Κατά συνέπεια, η εντυπωσιακή νίκη των «πράσινων» οφείλεται κυρίως στη ραγδαία πολιτική απαξίωση του κυβερνώντος κόμματος και κατά δεύτερο λόγο στην πρωτογενή πολιτική έλξη που ασκούν το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν εμποδίζει τον Γιώργο Παπανδρέου να πιστώνεται τον εκλογικό θρίαμβο. Και σωστά, αφού ο κανόνας στον πολιτικό μας βίο είναι πως την κύρια ευθύνη και για τη νίκη και για την ήττα την έχει ο αρχηγός.
Από την άλλη πλευρά, όμως, το προχθεσινό αποτέλεσμα είναι πιθανό να δημιουργήσει παραπλανητικές εντυπώσεις στον νέο πρωθυπουργό. Εχουμε ήδη αναφέρει ότι το εκλογικό αποτέλεσμα διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο από το τσουνάμι που έπληξε βαριά τη Ν. Δ. και πολύ λιγότερο από το αβαθές πολιτικό ρεύμα υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το 44% εμπεριέχει πολύ μικρότερη ποσότητα πολιτικής εμπιστοσύνης και ανοχής από ό, τι εμπεριείχε ένα αντίστοιχο ποσοστό σε παλαιότερες εποχές. Γι’ αυτό και είναι πολύ ρευστό.
Η αυριανή κυβέρνηση Παπανδρέου θα κριθεί σχεδόν αμέσως από τις πράξεις της. Στο χέρι της είναι να μεταλλάξει την απεγνωσμένη ελπίδα σε στέρεη πολιτική εμπιστοσύνη. Εάν, όμως, διαψεύσει και απογοητεύσει, θα κινδυνεύσει από το ίδιο φαινόμενο που την εκτόξευσε στην εξουσία. Το τσουνάμι της λαϊκής δυσαρέσκειας με μεγάλη ευκολία θα αλλάξει κατεύθυνση, για να στραφεί εναντίον της.

Εκλογικά Αποτελέσματα Αιτωλοακαρνανίας.

Εγγεγραμμένοι 249,708
Ψήφισαν 176,221 / 70.57 %
Έγκυρα 172,474
Άκυρα 2,948 / 1.67 %
Λευκά 799 / 0.45 %


ΠΑ.ΣΟ.Κ 49.44 % (85,267 ψήφους) -4 Έδρες
Νέα Δημοκρατία 35.68 % (61,539 ψήφους) - 3 έδρες
Κ.Κ.Ε. 6.28 % (10,836 ψήφους) -1 έδρα
ΛΑ.Ο.Σ 3.02 % (5,216 ψήφους )
ΣΥ.ΡΙΖ.Α 2.82 % (4,872 ψήφους )
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ 1.28 % (2,201 ψήφους)
ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. 0.34 % (580 ψήφους )
Λαικός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή 0.23 % (401 ψήφους)
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ 0.23 % (399 ψήφους)
Δημ. Βεργής 0.16 % (281 ψήφους)
Ενωση Κεντρώων 0.13 % (217 ψήφους)
ΚΟΙΝΩΝΙΑ 0.09 % (147 ψήφους)
ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟ ΚΚΕ 0.08 % (145 ψήφους)
Δημοκρατικοί 0.08 % (130 ψήφους)
ΚΚΕ (μ-λ) 0.07 % (115 ψήφους)
Εργατικό Επαναστικό Κόμμα 0.06 % (102 ψήφους)
Ο.Α.Κ.Κ.Ε. 0.02 % (26 ψήφους)
Ανεξ. Υποψ. 0.03 % (52 ψήφους)

Οι βουλευτές που εκλέγονται στην Αιτωλοκαρνανία είναι:
ΠΑ.ΣΟ.Κ.
1 ΜΩΡΑΙΤΗΣ ΘΑΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ
2 ΜΑΚΡΥΠΙΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ
3 ΓΙΑΝΝΑΚΑ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
4 ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
Ν.Δ.
1 ΣΑΛΜΑΣ ΜΑΡΙΟΣ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
2 ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
3 ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ
ΚΚΕ
1 ΜΩΡΑΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑ

5/10/09

Εθνικές εκλογές-Αποτελέσματα Δήμου Πλατάνου.

Εγγεγραμμένοι 4,317
Ψήφισαν 1,273 / 29.49 %
Έγκυρα 1,258
Άκυρα 14 / 1.10 %
Λευκά 1 / 0.08 %


ΠΑ.ΣΟ.Κ. 659 (52.38 %)
Νέα Δημοκρατία 440 (34.98 %)
Κ.Κ.Ε. 53 (4.21 % )
ΣΥ.ΡΙΖ.Α 40 (3.18 % )
ΛΑ.Ο.Σ 33 (2.62 % )
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ 10 (0.79 % )
ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. 10 (0.79 % )
Ενωση Κεντρώων 4 (0.32 % )
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ 3 (0.24 % )
Δημ. Βεργής 2 (0.16 % )
Λαικός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή 2 (0.16 % )
ΚΟΙΝΩΝΙΑ 1 (0.08 %)
Δημοκρατικοί 1 (0.08 % )
ΚΚΕ (μ-λ) 1 (0.08 %)
Ανεξ. Υποψ. 11 (0.77 % )

Εθνικές Εκλογές- Αποτελέσματα 475 Εκλογικού Τμήματος Κλεπάς.

Εγγεγραμμένοι: 527
Ψήφισαν: 153 / 29.03 %
Έγκυρα: 150
Άκυρα: 3 / 1.96 %
Λευκά: 0 / 0.00 %


ΠΑ.ΣΟ.Κ: 107 (71.33 %)
Νέα Δημοκρατία: 14 ( 9.33 % )
Κ.Κ.Ε.:
14 (9.33 % )
ΣΥ.ΡΙΖ.Α
9 (6.00 % )
ΛΑ.Ο.Σ: 4 (2.67 % )
Ενωση Κεντρώων: 1 (0.67 % )
Δημ. Βεργής: 1(0.67 % )

4/10/09

Παραίτηση Καραμανλή...

Ραγδαίες εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία, μετά την οδυνηρή ήττα...
Μεγάλη εκλογική νίκη και αυτοδυναμία εξασφαλίζει το ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα. Με καταμετρημένο το 50,73% των ψήφων, η διαφορά των δύο μεγάλων κομμάτων εμφανίζεται να ξεπερνά τις 8,5 μονάδες. Την παραίτησή του από τη θέση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας υπέβαλε ο Κώστας Καραμανλής. προκήρυξε έκτακτο συνέδριο για το κόμμα, σε ένα μήνα και ξεκαθάρισε ότι δεν θα διεκδικήσει εκ νέου την ηγεσία του κόμματος.


"Οι πολίτες στην πλειοψηφία τους δεν ενέκριναν το σχέδιο που κατέθεσα. Η επιλογή τους είναι προφανώς σεβαστή, άλλωστε αυτοί έχουν πάντα τον τελευταίο λόγο", δήλωσε μιλώντας στο Ζάππειο Μέγαρο ο Κ. Καραμανλής. "Επειδή όμως πιστεύω βαθιά πως αυτή την πολιτική χρειάζεται σήμερα η πατρίδα μας, επειδή η μόνη δύναμη που είχα ήταν η σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, ο μόνος υπεύθυνος και τίμιος δρόμος για μένα είναι ένας: Αναλαμβάνω την ευθύνη του αποτελέσματος και δρομολογώ τις διαδικασίες για την εκλογή νέου προέδρου της ΝΔ", πρόσθεσε ο απερχόμενος πρόεδρος του κόμματος.
Τόνισε ότι θα κινήσει τις διαδικασίες για τη διεξαγωγή εκτάκτου συνεδρίου, σε ένα μήνα, διευκρίνισε ότι δεν θα είναι υποψήφιος και δεσμεύτηκε ότι θα στηρίξει τον αρχηγό που θα αναδειχθεί μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες.
Με γνώμονα το καλό της παράταξης εκτίμησε η Ντόρα Μπακογιάννη ότι έδρασε ο Κώστας Καραμανλής ανακοινώνοντας την παραίτησή του από την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Η Ντόρα Μπακογιάννη δήλωσε ότι ο Κώστας Καραμανλής "έδωσε τη λύση για το καλό της παράταξης". Χαρακτήρισε τον Κ. Καραμανλή "πολύ μεγάλο ηγέτη" ενώ υπογράμμισε ότι "η παράταξη είναι υπερήφανη για αυτόν". Την εκτίμησή του ότι οι ευθύνες που αναλογούν στον καθένα θα αναληφθούν εξέφρασε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ενώ δεν σχολίασε το εάν θα είναι υποψήφιος για την αρχηγία του κόμματος στο επερχόμενο συνέδριο.Η κυβέρνηση κρίθηκε με αποτέλεσμα που δεν μας ευχαριστεί υπογράμμισε ο Δ. Αβραμόπουλος. Επεσήμανε ότι το αποτέλεσμα βγάζει προβληματισμό για το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας αλλά εκτίμησε ότι "η παράταξη θα βγει ακόμη πιο δυνατή, αποφασισμένη να υπηρετήσει τον κόσμο της και την κοινωνία". Όπως είπε, "το μέλλον της παράταξης είναι δεδομένο και λαμπρό". «Όλοι έχουμε ευθύνες και κανείς δεν μπορεί να τις αποφύγει», υπογράμμισε η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Μαριέτα Γιαννάκου, μπαίνοντας στα κεντρικά γραφεία του κόμματος, στη Ρηγίλλης. Η κ. Γιαννάκου χαρακτήρισε την εκλογική ήττα της Ν.Δ. αναμενόμενη.«Η πράξη του Κ. Καραμανλή υπήρξε γενναία και κατέδειξε το μέγεθος και το εκτόπισμα της πολιτικής προσωπικότητάς του», είπε ο Αντώνης Σαμαράς, σχολιάζοντας την πρόθεση του απερχόμενου πρωθυπουργού να παραιτηθεί από την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας. «Η Νέα Δημοκρατία είπε τον λόγο της αλήθειας και αυτό αποτελεί επένδυση αξιοπιστίας για την παράταξη και σπουδαία παρακαταθήκη για το αύριο» δήλωσε ο Γιώργος Σουφλιάς, προσερχόμενος στη Ρηγίλλης. Σε πολύ έντονό ύφος ο Π. Καμμένος άρχισε πρώτος το χορό της εσωκομματικής γκρίνιας και εσωστρέφειας. "Να αναλάβει τις ευθύνες του ο κ. Γ. Σουφλιάς" είπε με σχεδόν οργίλο ύφος στην τηλεόραση του ΑΝΤ1.

Το εκλογικό αποτέλεσμα:
Εκλογολόγοι εκτιμούν ότι με την ολοκλήρωση της καταμέτρησης, η διαφορά θα προσεγγίσει ακόμη και τις 10 μονάδες.
Η ευρεία διαφορά, αλλά και η διαφαινόμενη αδυναμία των Οικολόγων να εξασφαλίσουν το όριο του 3%, χαρίζει στο ΠΑΣΟΚ άνετη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο με 159-160 έδρες έναντι 94-97 εδρών της Νέας Δημοκρατίας. Με καταμετρημένο το 36,03% των ψήφων, τα ποσοστά των κομμάτων διαμορφώνονται ως εξής:
ΠΑΣΟΚ: 43,5% (158 έδρες)
Νέα Δημοκρατία: 35,46% (97 έδρες)
ΚΚΕ: 7,07% (19 έδρες)
ΛΑΟΣ: 5,38% (15 έδρες)
ΣΥΡΙΖΑ: 4,20% (11 έδρες) και
Οικολόγοι: 2,25%

Προκύπτει ότι οι ψηφοφόροι καταδίκασαν την Νέα Δημοκρατία για την πολιτική της δίνοντας της, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το χαμηλότερο ποσοστό στην ιστορία της σε εθνικές εκλογές. Το ΚΚΕ, σύμφωνα πάντοτε με τα πρώτα αποτελέσματα, εμφανίζεται να συγκεντρώνει ελαφρώς χαμηλότερο ποσοστό σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Κερδισμένο από τη σημερινή εκλογική αναμέτρηση βγαίνει o ΛΑΟΣ ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει μέρος της εκλογικής του δύναμης σε σχέση με τις εκλογές του 2007 αλλά επιτυγχάνει τον στόχο εισόδου στη Βουλή.
♦ Στις εκλογές του 2007, η Νέα Δημοκρατία είχε λάβει το 41,84% των ψήφων και 152 έδρες, το ΠΑΣΟΚ το 38,1% (102 έδρες), το ΚΚΕ το 8,15% (22 έδρες), ο ΣΥΡΙΖΑ 5,04% (14 έδρες) και ο ΛΑΟΣ 3,8% (10 έδρες). Η αποχή είχε διαμορφωθεί λίγο κάτω από το 26% και το ποσοστό των άκυρων και λευκών ψηφοδελτίων σε 2,67%.

Το εκλογικό αποτέλεσμα, που σηματοδοτεί βαριά ήττα της ΝΔ και νίκη του ΠΑΣΟΚ δεν καταγράφει στις κάλπες τις όποιες διεργασίες συνείδησης πραγματοποιήθηκαν μέσα στο λαό όλα αυτά τα χρόνια, δήλωσε η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα επανέλαβε πως θα επιβεβαιώθει πολύ σύντομα ότι έρχεται θύελλα αντιλαϊκών μέτρων, σημπληρώνοντας πως για το ΚΚΕ το αποτέλεσματα είναι αναντίστοιχο με την επιρροή που έχει μέσα στο λαό αλλά και με τη στάση του στους αγώνες. Αναφερόμενη στη νίκη του ΠΑΣΟΚ σημείωσε πως έχουμε αλλαγή κυβέρνησης, αλλά δεν έχουμε αλλαγή πολιτικής, έχουμε αλλαγή του καπετάνιου. Καταλήγοντας τόνισε πως το ΚΚΕ θα δουλέψει να έρθει στην επιφάνεια η διαχωριστική γραμμή «ή με την πλουτοκρατία ή με το λαό».

"Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι για μας μιά μικρή αλλά σημαντική νίκη με δεδομένες τις δύσκολες συνθήκες", δήλωσε ο πρόεδρος του Συνασπισμού, Α.Τσίπρας, χαρακτηρίζοντας "βαρειά" την ήττα της ΝΔ αλλά και της δεξιάς πολιτικής.«Η ξεχασμένη κοινωνία έστειλε το δικό της μήνυμα στην κάλπη. Αποδοκίμασε μια πολιτική που την οδηγεί στο περιθώριο», τόνισε.Θεώρησε οτι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σημαντικό μερίδιο σε αυτό το αποτέλεσμα με την αντιπολίτευση που άσκησε και τόνισε οτι "μπαίνουμε στη Βουλή με ισχυρή παρουσία για να δώσουμε τη μάχη"."Το αποτέλεσμα", είπε, "μας δεσμεύει να είμαστε πιο ώριμοι και πιο αποτελεσματικοί. Θα μας επιτρέψετε να χαρούμε μόνο σήμερα. Απο αύριο σκληρή δουλειά".«Πήραμε ψήφο συνείδησης, ψήφο εμπιστοσύνης και το χρωστάμε στον κόσμο της Αριστεράς», τόνισε, επισημαίνοντας ταυτόχρονα πως «ξεκινήσαμε αυτή τη μάχη μέσα από μεγάλες δυσκολίες και τα καταφέραμε». Ανέφερε ακόμη ότι ήταν πολύ περισσότεροι, απ’ ότι είχαν υπολογίσει, εκείνοι και εκείνες που έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στο ΣΥΡΙΖΑ.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ: ΤΟ ΟΡΝΙΟ


Δίχως άλλο καμμία ευρωπαϊκή πόλις δεν είναι δυ­νατόν να έχη την υπηρεσίαν καθαριότητος, την οποίαν έχουν τα βουνά. Επειδή, ως επί το πλείστον είναι κακοπάτητα και το χειρότερο ακόμη τα διάφορα ζώα, είτε ήμερα είτε άγρια, ευρίσκονται εις κατάστα­σιν διαρκούς εμφυλίου πολέμου - αυτούς τους μήνας μάλιστα οι οποίοι είναι ερωτική εποχή των προβάτων σκοτώνονται καθημερινώς κριάρια αλληλομαχόμενα διά τας Ιουλιέτας των κοπαδιών των - τα όρνια εκτελούν μεγάλην κοινωνικήν αποστολήν, καθαρίζοντα αμέσως τα βουνά από τους νεκρούς μαχητάς του Έ­ρωτος.
Μία ποιμενική παράδοσις βεβαιοί, ότι τα όρνια ανέλαβον την εργασίαν ταύτην κατά διαταγήν αγίου ανθρώπου, του Αθανασίου, του εξομολογητού, ιδιαιτέ­ρου προστάτου των προβάτων.
Ο άγιος Αθανάσιος διήρχετο κάποτε τα βουνά κηρύσσων τον λόγον του Θεού και εξομολογών τους αμαρτωλούς. Άμα έφθασεν εις μίαν κορυφήν της Ευρυτανίας, η οποία αποτελεί το σύνορον Θεσσα­λίας, Ηπείρου και Στερεάς, επλησίασε μίαν στάνην όπου απέκρυψε την ιδιότητά του και προσποιηθείς τον στρατοκόπον εζήτησε από τους ποιμένας ολίγον γάλα.
Εδώ η παράδοσις είναι φανερά αντιποιμενική, διότι διηγείται ότι οι ποιμένες δεν του έδωκαν γάλα, πράγμα το οποίον είναι αντίθετον προς τα ποιμενικά έθιμα, όπως ημπορούν να βεβαιώσουν όλοι όσοι έτυχαν να περάσουν από στάνην. Τόσον το θεωρούν υποχρέωσίν των να περιποιηθούν διαβάτας, ώστε και μακράν της στρούγγας των αν περάσητε, θα σας καλέσουν εις τα κονάκια των, τα οποία άλλως τε υποβάλλονται εις ειδικήν φορολογίαν όπως «απαντούν τα έξοδα» της φιλοξενίας.
Εις μίαν μελέτην περί των Σαρακατσάνων (σκηνιτών) την οποίαν γράφω, παραθέτω φορολογικούς κατα­λόγους τσελιγγάτων, εις τους οποίους η πρώτη μερίς είναι τα «μουσαφιρλίκια». Κατά δέκα λεπτά φορολογεί ο τσέλιγγας έκαστον πρόβατον των υπ’ αυτόν σκηνιτών διά την φιλοξενίαν των διαβατών.
Η παράδοσις μόλα ταύτα επιμένει ότι εις τον Άγιον Αθανάσιον δεν έδωσαν ούτε γάλα. Εκείνος λοιπόν ύψωσε τας χείρας του προς τον Θεόν και κατηράσθη την στάνην, ζητήσας να γίνουν τα πρόβατα όρνια. Αμέσως τα κοπάδια έγιναν φτερωτά και οι ποιμένες έμειναν με της γκλίτσες ξηρές.
- Εσείς δε αθώα πλάσματα του Θεού, είπεν ο Άγιος, να περιπλανάσθε εις τα βουνά και να τα κα­θαρίζετε από πάσαν ακαθαρσίαν.
Τα όρνια τότε πήραν τα βουνά και επεδόθησαν εις το ανατεθέν έργον των. Μερικά όμως έμειναν εκεί κοντά στο μανδρί των, όπου και σήμερον περιπλανώνται γύρω από τα ερείπια της στάνης, αναζητούντα τους πιστικούς των και τα σκυλιά.
Προχθές το βράδυ πέρασα εις την «Αφορεσμένην» - είναι το όνομα της κατηραμένης στάνης - και έμεινα εκεί δύο τρεις ώρας.
Να ιδήτε, μου έλεγαν πέντε εξ Σαρακατσαναίοι που με συνώδευαν, να ιδήτε ότι άμα βλέπουν άσπρη κάππα, που φορούμε ημείς οι βλάχοι, δεν φεύγουν γιατί θαρρούν πως είμαστε οι δικοί των οι τσοπά­νηδες.
Πραγματικώς τα όρνια δεν παρεμέρισαν και επεράσαμε ανάμεσα των δίχως να διακόψουν την βοσκήν των. Εκάθησα εις τα ερείπια της στάνης και μου ήλθεν ο πειρασμός να τουφεκίσω το ορνεοκοπάδι, επει­δή το κόκαλό των γίνεται λαμπρά φλογέρα.
- Μη τα ντουφεκάς, τα καημένα... Κρίμα... θάρρεψαν γιατί είδαν εμάς...
Αλλ’ εκείνα, ως αντελήφθην, δεν εκινούντο, διότι είχον προ ολίγου πέσει επάνω εις ένα γκρεμισμένο άλογο από το οποίον μόνον τα κόκαλά του είχον αφήσει. Όταν μετ’ ολίγον μας έπιασε η βροχή και απεσύρθημεν κάτω από ένα έλατον, αυτά επήγαν απέναντι μας εις ένα κέδρον και έμειναν εκεί ως πρόβατα.
Οι Σαρακατσάνοι μού επέμειναν, ότι εκεί ήταν ο «σταλός των» όταν ήσαν πρόβατα και επήγαν κατά συνήθειαν, την οποίαν έχουν τα πρόβατα την μεσημβρίαν να λημεριάζουν υπό παχύσκια δένδρα.
Όταν ο καιρός αναπήρε, συνεκεντρώθησαν εκεί πολλοί Σαρακατσάνοι και είδα πως ήτο αδιάσειστος η πεποίθησίς των, ότι όρνια προ του αφορισμού δεν υπήρχον και ότι ο δημιουργός των είναι ο Άγιος Αθανάσιος. Ίσως έκτοτε οι Σαρακατσάνοι να έγιναν τόσον φιλόξενοι. Αλλά τα όρνια μένουν όρνια και καθαρίζουν τα βουνά με ηλεχτρικήν ταχύτητα. Μόλις γκρεμισθούν ή ψοφήσουν πρόβατα, άλογα, μουλάρια, κ.λ.π. επιπίπτουν τα όρνια και τα καθαρίζουν αυτοστιγμεί.
Φαίνεται δε ότι παρομοίας υπηρεσίας προσέφεραν και κατά το Εικοσιένα. Οι βοσκοί ερευνούν επιμόνως τα σπήλαια όπου κάνουν τις φωλιές των με την ιδέαν ότι θα εύρουν χρυσαφικά, ιδίως δακτυλίδια, τα οποία μετέφερον εκεί τα όρνια μαζί με τα χέρια των νεκρών κλεφτών που ήρπαζον από τα πεδία των μαχών. Ένας Σαρακατσάνος μου έδειξε χρυσό δακτυλίδι που ευρήκε μέσα εις μίαν ορνιοφωλιάν μαζί με σκελετούς αν­θρωπίνων χεριών.
Ελησμόνησα να σημειώσω παραπάνω, ότι υπάρχουν και όρνια, τα οποία δεν τρώγουν μόνον το κρέας, άλλοι ροφούν και τα κόκαλα, εντεύθεν δε και ειδική ονο­μασία των «κοκαλιάδες». Οι κοκαλιάδες αρπάζουν τα κόκαλα και αφού προχωρήσουν πολύ υψηλά να πε­τούν απ’ εκεί επάνω εις πετρώδη μέρη διά να σπάσουν. Καταβαίνουν έπειτα και επιδίδονται εις την απορρόφησιν των μεδουλιών των.
Οι κλέφτες του Εικοσιένα όμως ήσαν υπερήφανοι, ώστε να μη θέλουν να φαίνωνται ότι τρώγουν τα κορμιά των τα όρνια όπως τα ψοφίμια. (Οι κλέφτες τους από φυσικόν θάνατον αποθνήσκοντας ονομάζουν ψοφίμια και ηύχοντο διά τον εαυτόν των να τελειώ­σουν ως σφαγάδια, τουτέστι να σκοτωθούν εις τον πόλεμον). Η υπερηφάνειά των λοιπόν δεν τους επέ­τρεπε να νομίζουν ότι θα γίνουν βορά των όρνιων, αλλά των σταυραετών, προς τους οποίους και απευ­θύνονται τα επιθανάτια τραγούδια των:
Φάγε - ν - αητέ μ’ τα νειάτα μου,
φάγε την αντρειά μου,
να κάμης πήχυ το φτερό και
σπιθαμή το νύχι.
Ίσως είναι η ποιητικωτέρα διάθεσις των πολεμιστών του Εικοσιένα το να θέλουν να μετενσαρκωθούν μέσα στις σπαθωτές φτερούγες των αητών που χαίρονται τα ύψη και δέρνουν βροντερά τον αιθέρα, όπως τα πολύηχα άρματά των. Ένα αρματολικό τραγούδι λέγει:
Το πώς βροντάει ο σταυραετός
όντας αργοκινάει,
έτσ’ όντας συναρίζεται
κι ο γλεντερός ο Κλέφτης.
Ήτο δυνατόν ο «γλεντερός κλέφτης» να παραδεχθή, ότι τα νειάτα του τρέφουν τα όρνια, τα δυσκί­νητα, τα πεζότατα, τα ταπεινά αυτά ζώα; Ημείς εδώ όταν πρόκειται να επιπλήξωμεν κανένα ως βραδυκίνητον, ως μπουνταλάν, ως άχθος αρούρης, έχομεν πρόχειρον την φράσιν.
- Όρνιο της Καράβας!
Καράβα δε ονομάζεται η σειρά των κορυφών της Οξιάς όπου περιπλανώνται τα θύματα του αφορισμού του Αγίου Αθανασίου, καθαρίζοντα τους γκρεμούς από τα ψοφίμια δίχως αστυιατρικήν υπηρεσίαν, την οποίαν έχουν οι Αθηναίοι, που εκτελούν παρομοίαν υπηρεσίαν εις πολλά Αθηναϊκά ξενοδοχεία… Κατά τούτο τα όρνια διαφέρουν μερικών Αθηναίων, οι οποίοι πληρώνουν αστυιάτρους, πληρώνουν εφημερί­δας διά να διαβάζουν τα «απόζοντα» εξ ακαθαρσίας ξενοδοχεία και έπειτα πηγαίνουν και τρώγουν εις τα ίδια ξενοδοχεία.


3/10/09

Σατιρικά Γυμνάσματα του Παλαμά...


Στ’ ακάθαρτα κυλήστε μας του βούρκου,

και πιο βαθιά. Πατήστε μας με κάτι

κι από το πόδι πιο σκληρό του Τούρκου.

Διαβασμένοι, ντοτόροι, σπιρουνάτοι,

ρασοφόροι, δασκάλοι, ρουσφετλήδες,

οικοπεδοφαγάδες, αβοκάτοι,

κομματάρχηδες και κοτσαμπασήδες,

και της γραμματικής οι μανταρίνοι

και της πολιτικής οι φασουλήδες,

ταρτούφοι, ραμπαγάδες, ταρταρίνοι!

– Αμάν! Αγά, στα πόδια σου! άκου! στάσου!

–Βυζαντινοί, Γασμούλοι, Λεβαντίνοι.

Ρωμέικο να! Με γεια σου, με χαρά σου.


Τα κεφάλια του Γένους και του Κράτους.

Ο βουλευτής κι ο δάσκαλος.

Τα πιάσανόλα τα πόστα!

Νους, καρδιά, δικά τους.

Δέσαν το νου· την καρδιά τη ντροπιάσαν.

Νά το ρουσφέτι νά κι η ελληνικούρα,

τ’ άρματά τους. Με κείνα μας χαλάσαν.

Η σκέψη, νούλα. Η Τέχνη, πατσαβούρα.

Ο ψευτοαττικιστής κι ο ψηφοφόρος.

Τ’ άγιο κόνισμα, μια καλικατούρα.

Στη γη που πιάνει και προκόβει ο σπόρος

κάθε λογής τζουτζέδων και πιερρότων,

κι εγώ φυτρώνω ανάξιος ριμαδόρος

μαύρων θυμών και πορφυρών ερώτων.


Κωστής Παλαμάς

Από τα σατιρικά γυμνάσματα (1908-1909)

2/10/09

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ : ΤΟ ΑΓΡΙΟΓΙΔΙ.


Τα αγριόγιδα είναι τα αφθονώτερον προικισμένα ζώα με πολεμικήν τέχνην. Μόνον τ’ αγριάλογα έχουν τελειότερα συστήματα αμύνης κατά των λύκων. Άμα λόγου χάριν η λακνιά (το κοπάδι των αγριαλόγων) αντιληφθή επιδρομήν λύκων, αμέσως σχηματίζει κύκλον πέριξ των μικρών αλόγων και κατ’ αυτόν τον τρόπον αμύνεται θαυμάσια διά των όπλων της κατά ολοκλήρου φάλαγγος λύκων.
Η πολεμική τέχνη των αγριογιδιών είναι περισ­σότερον αρχέγονος. Έχουν την τακτικήν ατάκτων σωμάτων και ίσως ο ελληνικός αρματολισμός χρεωστεί εις αυτά πολλάς μεθόδους του. Τα περίφημον καραούλι, η τοποθέτησις δηλαδή σκοπών εις υψηλά σημεία, η βάρδια, όπως λέγεται σήμερον, είναι μέχρις απίστευτου βαθμού ωργανωμένη εις την φυλήν των αγριογιδιών. Και τρία ακόμη αγριόγιδα αν αποτελούν το κοπάδι, το ένα θ’ αναλάβη τα καθή­κοντα του σκοπού, διά να βοσκήσουν τα άλλα εν ασφαλεία.
Η βάρδια των αγριογιδιών σφυρίζει όπως και η των κλεφτών. Και έχει όλα τα είδη των σφυριγ­μάτων, όπως το κλέφτικο καραούλι. Άλλο είδος σφυ­ρίγματος εάν επέρχεται λύκος, άλλο εάν αντιληφθή κυνηγούς και άλλο αν πλησιάζουν ομόφυλοι εχθροί. Διότι και τα αγριόγιδα ευρίσκονται μεταξύ των εις εμ­πόλεμον κατάστασιν κατά τους μήνας του κεροφορήματος, τουτέστι της ερωτικής εποχής των, όπως άλλως τε και τα ήμερα γίδια, πρόβατα, άλογα και γελάδια.
Αν οι ποιμένες δεν φαντασιοκοπούν, οι Τρωικοί πόλεμοι δι’ ωραίας Ελένας είναι συχνοί μεταξύ αγριογιδιών. Εκείνο το οποίον δύναμαι να βεβαιώσω είναι, ότι όχι σπανίως, αυτήν την εποχήν κατά την οποίαν ανοίγει το κεροφόρημα, ευρίσκουν εις τους γκρεμούς σκοτωμένα αγριόγιδα, τα οποία βέβαια είναι θύματα εσωτερικών διαμαχών του κράτους των.
Να ειπή κανείς ότι εσκοτώθηκαν εις διαμφισβητήσεις βοσκησίμων περιφερειών είναι ολίγον τολμηρόν, διότι η ελληνική γη έχει λαύρον, μεράντσαν, φυλλορριάν και κοντοέλατα διά να βοσκήσουν εκατομμύρια αγριογιδιών.
Εάν λοιπόν δεν ήλθον εις χείρας επί συζητήσεων των κακώς κειμένων, περί της αποστολής ή μη λόγου χάριν των Κρητών βουλευτών, ασφαλώς τα μάτια κάποιας ωραίας Ελένης εμπνέουν τους αλληλοσπαραγμούς αυτούς, οι οποίοι κοκκινίζουν τα άσπρα βουνά των Αγράφων, όπως άλλως τε συμβαίνει και εις τα άλλα γίδια και πρόβατα. Αλλά περί των τραγικών αυτών ερώτων θα ομιλήσωμεν όταν έλθη η σειρά των προβάτων και των γιδιών.
Τίποτε ίσως δεν αφθονεί περισσότερον εις την Ευρυτανίαν, όσον τα αγριόγιδα. Προχθές μου έδειχναν από την στάνην του Μαλαμούλη ένα δάσος από οξυές, εις το οποίον είναι ολόκληρα κοπάδια. Αλλά τα βουνά των Αγράφων είναι τόσον κακοπάτητα, ώστε δεν συμ­βουλεύω κανένα Αθηναίον κυνηγόν να επιχειρήση εκδρομήν.
Οι Σαρακατσάνοι σκηνίται ενθυμούνται συχνά τον κ. Σκουλούδην, ο οποίος τους τιμά με πολλήν αγάπην, επισκεπτόμενος τα περί τον Ωρωπόν, Λειβαδιάν, Θήβας και Ξηρόμερον χειμερινά μαντριά των. Εδώ θα εχόρταινε κυνήγι· αλλ’ ατυχώς, μόνον εάν ο Καμπέρος ήθελε τολμήσει ταξίδια έως εδώ με το αεροπλάνον του, θα ήτο εύκολον εις τον επιφανή κυνηγόν και επιφανέστερον διπλωμάτην να ευρύνη έως τα Άγραφα τας κυνηγετικάς εκδρομάς του.
Οι εντόπιοι κυνηγοί, μολονότι καλοί σκοπευταί, είναι μικροεπιχειρηματίαι αρκούμενοι εις λαγούς, μπεκάτσες, πέρδικες, και πότε πότε ανταμώνονται διά μεγάλας επιχειρήσεις, αι οποίαι όμως κατά προτίμησιν στρέφονται προς τα ζαρκάδια και τα αγριογούρουνα, που διαιτώνται εις κλειστούς δασώδεις τόπους γύρω από τα χωριά.
Κρέας αγριογιδιού έχομεν ένα έτος να ιδούμε, διότι το κυνήγι του απαιτεί τέχνην μεγάλην.
Ο μακαρίτης Κρυστάλλης είχε καιρόν που έλειπεν από τα βουνά, όταν εις τον περίφημον «Αετόν» του εζητούσε να ραχατεύη στα κρόκαρα του Μετσόβου και να
τρώη τυρί λαφιού
και γάλα απ’ αγριογίδι
Άλλως τε ήτο ποιητής, και μεταξύ ποιήσεως και αγριογιδιών υπάρχει πολλή απόστασις πεζή, τόσον πεζή, ώστε κάποτε πρέπει να βγάλετε και τα παπού­τσια σας διά να περάσετε ένα γκρεμόν.
Τα «σύρματα» αυτά, όπως λέγονται τα δυσκολοπάτητα μονοπάτια των γκρεμών, είναι οι μόνοι δρόμοι, από τους οποίους περνούν και τ’ αγριογίδια. Και μόνον χάρις εις αυτά τρώγουν κάποτε εδώ κανένα αγριογίδι όχι από συστηματικούς κυνηγούς, αλλά από τσοπάνηδες, οι οποίοι καταλαμβάνουν τα «σύρματα» και καιροφυλακτούν τας διαβάσεις των κοπαδιών.
Προ ολίγων ετών ενθυμούμαι ότι έφεραν αγριογίδια σκοτωμένα, οι πωληταί των δε επέμεναν ότι κατώρθωσαν να τα σκοτώσουν κατά τον εξής τρόπον:
Ετοποθέτησαν εις τα «σύρματα» σανίδια επαλειμ­μένα με σαπούνι, και αφού «εμπήκαν παγάνα» στο δάσος, εξηνάγκασαν τα αγριογίδια να περάσουν επά­νω από τα σανίδια και να γλυστρήσουν κάτω στον γκρεμόν, όπου και έγιναν θρύμματα. Όλοι όμως ήκουσαν υπόπτως τα παραμύθια αυτά, πιστεύοντες μάλλον ότι επρόκειτο περί θυμάτων εμφυλίου σπαραγμού. Μολαταύτα οι πωληταί επέμεναν· και ίσως μετεχειρίσθησαν το ψεύδος αυτό διά να δικαιολογήσουν το πώς τα αγριογίδια ήσαν σχεδόν θρυμματισμένα. Οι πονηροί όμως χωρικοί τους ερωτούσαν:
- Από πού έχετε αγοράσει το σαπούνι;
Και ο διαρκώς φιλοσοφών καφετζής του χωρίου απήντησεν υπερασπιζόμενος τάχα τους κυνηγούς.
- Βρε παιδιά, τι σας μέλει το σαπούνι τι ποιότης είναι; Αγοράζετε το κρέας για να το φάτε ή για μπουγάδα;
Η πατροπαράδοτος ζωολογία, η μυθολογική και ανεκδοτολογική, εξ ονόματος της οποίας ομιλούμεν εις τα σημειώματα αυτά, έχει και μίαν εξήγησιν περί του πώς γίνονται τα αγριογίδια. Άμα το ήμερο κα­τσίκι γεννηθή και δεν το πάρη μάτι ανθρώπου επί ένα έτος, τότε εκείνο αγριεύει, «στοιχειώνει» και παίρνει τα βουνά.
Αλλ’ υπάρχει και άλλη παράδοσις, ότι τα έκαμεν ο διάβολος, θέλων να μιμηθή τον Χριστόν, ο οποίος έκαμε τα πρόβατα. Όσα γίδια ημέρευσαν το χρεω­στούν εις τον Χριστόν, ο οποίος τα εσφράγισεν εις τα γόνατα και από τότε κατώρθωσαν να γονατίζουν - ο διάβολος τα έστησε μονοκόμματα, μη κατορθώσας να επιτύχη τους αρμούς των - το πρώτον δε εγονάτισαν να προσκυνήσουν τον ευεργέτην των, ο οποίος τα εσφράγισε. Τα αγριόγιδα όμως, ενώ εδέχθησαν την ευεργεσίαν αυτήν, δεν ήκουσαν τον Χριστόν να μένουν με τον άνθρωπον, αλλά επήραν τα βουνά και τα ρέ­ματα, όπου και ο δημιουργός των ο Διάβολος, ο οποίος και πίνει το γάλα των.


Υπάρχει φως στο τούνελ;


Η αφόρητη ανία, η οποία συνόδευσε αυτή την προεκλογική περίοδο, βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία τόσο με τη σοβαρότητα της οικονομικής κρίσης όσο και με τις εξελίξεις σε πολλούς τομείς που θα ακολουθήσουν τις εκλογές. Η έλλειψη αγωνίας για την έκβασή τους -δεδομένου ότι σχεδόν οι πάντες προεξοφλούν πλέον νίκη του ΠΑΣΟΚ με ισχνή αυτοδυναμία- δεν αρκεί για να δικαιολογήσει αυτή την απάθεια των πολιτών.


Κανένας ψηφοφόρος δεν ελπίζει τίποτα μεγάλο από τις μεθαυριανές εκλογές.
Οι πολίτες δικαιολογημένα αισθάνονται ότι καλούνται όχι να εκλέξουν πρωθυπουργό, αλλά να επικυρώσουν με την ψήφο τους την ουσιαστικά ειλημμένη από τον ίδιον τον Κώστα Καραμανλή απόφαση να παραχωρήσει την εξουσία στον Γιώργο Παπανδρέου. Πλην των πιστών οπαδών του, κανένας αμφιταλαντευόμενος δεν μπορεί να ψηφίσει ποτέ υπέρ της επανεκλογής ενός πρωθυπουργού που παράτησε οικειοθελώς τη διακυβέρνηση της χώρας. Φυσιολογικά, λοιπόν, η ΝΔ θα περιοριστεί στον σκληρό πυρήνα του 36% - 38% της Δεξιάς. Εννοείται ότι το ποσοστό αυτό δεν επαρκεί σε καμιά περίπτωση για τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, από την άλλη, δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα ισχυρό ρεύμα, να εμπνεύσει στον λαό ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον. Θα νικήσει όμως και μάλιστα με ισχνή αυτοδυναμία, για δύο λόγους τουλάχιστον.
Πρώτον, επειδή ο κόσμος πιστεύει ότι η «χώρα πρέπει να κυβερνηθεί», άρα αφού ο Καραμανλής ούτε θέλει ούτε μπορεί να κυβερνήσει, δεν υπάρχει άλλη κυβερνητική επιλογή από τον Γ. Παπανδρέου.
Δεύτερον, επειδή η τελευταία φάση της καραμανλικής διακυβέρνησης ήταν τόσο κακή, ώστε τεράστιο τμήμα του πληθυσμού ενδόμυχα να ελπίζει ότι «δεν μπορεί, κάτι καλύτερο θα κάνει ο Παπανδρέου, έστω και κάτι ελάχιστο».
Μειωμένες είναι οι προσδοκίες και στον χώρο της Αριστεράς. Μαράθηκαν οι ελπίδες για κάποιο πέταγμα σε νέους ορίζοντες. Ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει απλώς για την κοινοβουλευτική του επιβίωση, ίσα να ξεπεράσει το 3%. Το ΚΚΕ αμύνεται για να έχει τις λιγότερες δυνατές απώλειες από το 8% των προηγούμενων εκλογών. Οσο για το ΛΑΟΣ, θα αρκεστεί στα ψίχουλα διαρροών προς τα δεξιά της ΝΔ, που αυτή τη φορά δεν ευνοούνται από το συνολικό πολιτικό κλίμα της αποφυγής συντριβής από το ΠΑΣΟΚ.
Εκλογές χωρίς ελπίδες και προσδοκίες, λοιπόν, σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Τρελή χαρά και αγωνία επικρατεί μόνο σε εκείνους τους κύκλους του ΠΑΣΟΚ που ελπίζουν ότι θα συγκαταλέγονται μεταξύ των υπουργών και των κρατικών λειτουργών της νέας κυβέρνησης.
Αυτή η αποστασιοποίηση του κόσμου μπορεί να εξηγείται και να δείχνει την απογοήτευση των ψηφοφόρων από τα πεπραγμένα των δύο κομμάτων εξουσίας τις περιόδους που κυβέρνησαν τη χώρα, δεν προοιωνίζεται όμως τίποτα καλό. Σήμερα κυριαρχεί προεκλογική ραθυμία, μετά τις εκλογές όμως οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες σε πολλά μέτωπα. Αλίμονο αν οι πολιτικές επιλογές γίνουν χωρίς την άμεση παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα!
Το θετικό της οικονομικής κρίσης είναι ότι καθιστά εξόφθαλμη την πραγματική εικόνα της χώρας, διαλύοντας χρόνιες ψευδαισθήσεις και υποκριτικές πρακτικές. Οπως και να βαφτεί ο χάρτης της Ελλάδος και μετά τα επινίκια του πρώτου και τις δηλώσεις μετανοίας των χαμένων στις εκλογές, η ίδια επόμενη ημέρα θα ξεκινήσει για όλους μας, γιατί σίγουρα θαύματα δεν γίνονται, και ειδικά όταν πρώτο ζητούμενο είναι η οικονομία. Συρρίκνωση της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, υψηλά ελλείμματα και ανεργία, προβλέπει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για τη χώρα μας, στην ετήσια έκθεσή του για τις οικονομικές προοπτικές των χωρών-μελών του. Στην έκθεση γίνεται - για πρώτη φορά μετά από χρόνια - πρόβλεψη για μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης κατά 2,5% φέτος. Αυτή θα έχει αποτέλεσμα αρνητική ανάπτυξη 0,8% φέτος και 0,1% το 2010. Η ανεργία θα διαμορφωθεί στο 9,5% φέτος και 10,5% στο τέλος του 2010. Στην έκθεση προβλέπεται ότι η εφαρμογή των μέτρων του περασμένου Ιουλίου θα έχει αποτέλεσμα έλλειμμα στο 6,4% του ΑΕΠ και στο 7,1% του ΑΕΠ το 2010. Η συρρίκνωση θα γίνει αιτία για τη μείωση του ισοζυγίου τρεχουσών στο 9% του ΑΕΠ και για συγκράτηση του πληθωρισμού κάτω από το 2%. Εξάλου διακηρυγμένος στόχος των κυβερνήσεων των 27 κρατών - μελών της ΕΕ, όπως αποτυπώθηκε στη Σύνοδο Κορυφής του περασμένου Ιούνη, είναι να αξιοποιηθεί η οικονομική κρίση ως ευκαιρία για να απαλλαγούν από τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων, από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, από τα συστήματα Κοινωνικής Ασφάλισης, κ.ο.κ. Οπως χαρακτηριστικά αναφερόταν στο κείμενο των συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής ζήτημα πρώτης προτεραιότητας είναι "η προετοιμασία των αγορών εργασίας για τη μελλοντική ανάκαμψη, μέσω της δημιουργίας φιλικού περιβάλλοντος για την επιχειρηματικότητα...".
Ο Γιώργος Παπανδρέου είπε και επαναλαμβάνει πως υπάρχουν χρήματα για παροχές, αν ψάξεις και θες να τα βρεις. Ε, αφού το είπε ο πρόεδρος και αυριανός πρωθυπουργός, γιατί να μην το λένε και οι υποψήφιοι του κόμματος; Έτσι οι πιο τολμηροί υπόσχονται ανάκαμψη της οικονομίας σε 100 μέρες! Είναι να ανατριχιάζει κανείς με όσα ακούγονται. Είναι εξωφρενικό και κυρίως επικίνδυνο να κρύβεις το μέγεθος των δυσκολιών και να μην προετοιμάζεις την ελληνική κοινωνία για τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που υπάρχουν μπροστά της. Αν ο κ. Παπανδρέου νομίζει πως η κυβερνητική εξουσία σήμερα είναι όπως τα προηγούμενα χρόνια, μια απλή διαχειριστική διαιτησία, είναι βαθιά νυχτωμένος. Το ίδιο νόμιζε και ο Καραμανλής, αλλά του έσκασε η φούσκα του νεοφιλελευθερισμού και τώρα πάει άκλαυτος.
Εδώ δεν πρόκειται μόνο ή κυρίως για τα εφιαλτικά νούμερα του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους. Δεν πρόκειται για την ασφυξία στην αγορά με τις ακάλυπτες επιταγές και την τεράστια φούσκα των μεταχρονολογημένων που φτάνει το ενάμισι ΑΕΠ. Δεν πρόκειται για τους ανείσπρακτους φόρους και τα φέσια στα ασφαλιστικά ταμεία. Δεν πρόκειται για κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων.
Μπροστά μας έχουμε μια οικονομία φθίνουσα, χωρίς δυναμισμό, χωρίς προσανατολισμό, βαθύτατα ελλειμματική, χωρίς ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και παραγωγική δυναμική.
-Έναν δημόσιο τομέα ξέφραγο αμπέλι, υποδοχέα των ρουσφετιών του πελατειακού κράτους που συντηρούν τα κόμματα της εξουσίας. Διάφορες νησίδες, στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, στην πυροσβεστική και κάποιες άλλες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, απλά σώζουν τα προσχήματα σαν κάτι δέντρα που κρύβουν το δάσος.
-Έναν ιδιωτικό τομέα, που τα καλύτερα κομμάτια του εξαγοράζονται από διάφορες πολυεθνικές και επενδυτικά σχήματα. Επενδύσεις που απλά εκμεταλλεύονται την εσωτερική αγορά. Επενδύσεις που σε λίγες περιπτώσεις δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας. Έναν ιδιωτικό τομέα, που αξιοποιεί πολιτικά την οικονομική του δύναμη κερδίζοντας διαρκώς όλο και μεγαλύτερο ρόλο στην άσκηση της πολιτικής των διαχειριστών. Έτσι δεν φοβάται να εφαρμόζει πολιτικές καρτέλ και να θωρακίζει τον τομέα δραστηριότητάς του από άλλους που φιλοδοξούν να μπουν και αυτοί στα χωράφια τους. Τελικά η δημοκρατία στο επιχειρείν είναι ένας μύθος που τον υπόσχονται οι... προοδευτικοί της εξουσίας.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα με ελλειμματικό ισοζύγιο που ισορροπεί από τα έσοδα του τουρισμού και της ναυτιλίας. Είναι μια χώρα που τα τελευταία χρόνια διατήρησε το όποιο καταναλωτικό επίπεδο καταφεύγοντας στον δανεισμό. Μια χώρα που σπατάλησε τεράστια ποσά εθνικών και κοινοτικών πόρων σε υποδομές πολλές από τις οποίες ήταν πολυτελείς και αχρείαστες, χωρίς να έχει ή να δημιουργεί οικονομία ικανή να επωφεληθεί και να τις αξιοποιήσει. Μια οικονομία χωρίς σχέδιο, οργάνωση και όραμα.
Τα ΜΜΕ θεώρησαν είδηση βόμβα το επικείμενο λουκέτο στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, όπου 1.500 εργαζόμενοι θα μείνουν χωρίς δουλειά. Πλην όμως η ναυπηγική βιομηχανία στην Ελλάδα έχει τελειώσει εδώ και 10 χρόνια, αλλά κανείς δεν είχε το θάρρος να το πει. Έκαναν οι εκσυγχρονιστές ένα deal με τους Γερμανούς για να κατασκευάσουν εδώ τις παραγγελίες που τους αναθέσαμε για το πολεμικό μας ναυτικό και κάποια βαγόνια για το μετρό και μετέθεσαν το πρόβλημα στον επόμενο. Και το πρόβλημα έσκασε λίγο πριν εκπνεύσει η θητεία του κ. Καραμανλή. Το ερώτημα όμως είναι αν μπορεί η Ελλάδα να έχει ποιοτική και κυρίως ανταγωνιστική ναυπηγική βιομηχανία. Η λογική απάντηση είναι όχι, δεν μπορεί. Δεν μπόρεσε ούτε η Ισπανία, όπου μόνο στα ναυπηγεία του Κάδιξ χάθηκαν 7.000 θέσεις εργασίας. Μπορεί ασφαλώς η Κίνα, η οποία παράλληλα με το συμβόλαιο ναυπήγησης κλείνει και συμφωνίες πακέτο για το εμπόριό της. Μπορεί και η Κορέα, μπορεί και η Ιαπωνία. Μπορούν και άλλες χώρες που έχουν ειδικευτεί σε ιδιαίτερους τύπους σκαφών. Μπορεί η Ελλάδα να είναι βαμβακοπαραγωγός; Όχι, δεν μπορεί, διότι δεν είναι ούτε και πρόκειται να γίνει τόσο ανταγωνιστική όσο η Αίγυπτος. Κάπως έτσι δεν εξελίχθηκαν τα πράγματα με την παραγωγή μεταξιού; Διανοείται κανείς σήμερα να ανταγωνιστεί την Κίνα;
Αν προσπαθήσει κανείς να θυμηθεί το σκηνικό των ευρωεκλογών και να το συσχετίσει με το σημερινό των εθνικών εκλογών μάλλον θα πιστέψει ότι βρίσκεται σε διαφορετική χώρα. Το ΠΑΣΟΚ με το σύνθημα "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα", που επί ημέρες κυριάρχησε στην προεκλογική περίοδο των ευρωεκλογών στόχευε στο κοινό της αριστεράς. Με αριστερή ρητορική τέτοια που είχε χρόνια να χρησιμοποιήσει το ΠΑΣΟΚ, στόχευε κυρίως στη δημοσκοπική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ, που αμφισβητούσε την ηγεμονία του στον χώρο της κεντροαριστεράς και κατά συνέπεια "ψαλίδιζε" την προοπτική του ως κόμματος εξουσίας.
Στις Ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ κέρδισε αυτή την πρώτη μάχη αξιοποιώντας όχι μόνο την αριστερή ρητορική του αλλά και τα πολλά λάθη τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Η τακτική του ΠΑΣΟΚ πριν από τις ευρωεκλογές αμφισβητήθηκε στο εσωτερικό του αλλά και από τα φιλικά του συγκροτήματα τύπου. Ωστόσο η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν υπαναχώρησε από την τακτική της "αριστερής στροφής" αλλά την επέβαλε χωρίς δεύτερο λόγο στα στελέχη του καταφέρνοντας να "επαναπατρίσει" σχεδόν όλη τη δεξαμενή ψήφων στα αριστερά του.
Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα όμως το ΠΑΣΟΚ άρχισε την επιχείρηση μετάλλαξής του. Το σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα έγινε απλώς νοικοκύρεμα! Στόχος αυτή τη φορά ήταν όχι η δεξαμενή της αριστεράς αλλά ο λεγόμενος μεσαίος χώρος. Το ΠΑΣΟΚ συμπεριφέρεται πλέον ως κλασικό κόμμα εξουσίας, ως κυβέρνηση εν αναμονή, γνωρίζοντας ότι για να επιστρέψει στη διακυβέρνηση της χώρας πρέπει πρώτα να κερδίσει την εμπιστοσύνη της μεσαίας τάξης, η οποία υπό το φάσμα της κρίσης φοβάται ότι θα γίνει... κατώτερη.
Η προσδοκία της κοινωνικής ανόδου ή έστω της διατήρησης των κεκτημένων αποτελούν τα πολιτικά κριτήρια με τα οποία επιλέγει η μεσαία τάξη το τι θα ψηφίσει. Και εδώ έγκειται το θεμελιώδες λάθος της Ν.Δ. Στην προσπάθειά της να πείσει ότι αποφάσισε να κυβερνήσει επέλεξε σκληρή οικονομική πολιτική με επώδυνα μέτρα ευελπιστώντας ότι η μεσαία τάξη θα σκεφθεί με όρους προοπτικής, επιλέγοντας "υπευθυνότητα και σοβαρότητα". Ωστόσο και τις δύο αυτές έννοιες έχει φροντίσει να τις ευτελίσει κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής της θητείας. Επιπροσθέτως η Ν.Δ. με την πρότασή της για τη διαχείριση της κρίσης μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε νεοφιλελεύθερο κόμμα και κατά συνέπεια επιφέρει η ίδια πλήγμα στη λαϊκότητά της όσο και στην αξιοπιστία της. Η Ν.Δ. ήρθε ξανά στα πράγματα όταν έπεισε τους ψηφοφόρους και κυρίως τη μεσαία τάξη ότι είναι λαϊκό και όχι νεοφιλελεύθερο κόμμα. Ταυτόχρονα η απομυθοποίηση του Καραμανλή, που αποδείχθηκε ελλιποβαρής στις κρίσιμες αποφάσεις στερεί από την κεντροδεξιά ένα σημαντικό της όπλο.
Μιά από τις διαφορές των κεντροδεξιών από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ήταν η αντιπαράθεσή τους για τη φορολογία. Κεντροδεξιά σήμαινε έμμεσοι φόροι, σοσιαλδημοκρατία άμεσοι φόροι. Τα δεξιά κόμματα κατηγορούσαν τα σοσιαλδημοκρατικά ότι θα επιβάλλουν νέους φόρους όταν έρθουν στην εξουσία προκειμένου να κάνουν κοινωνική πολιτική. Και τα σοσιαλδημοκρατικά κατηγορούσαν τα κεντροδεξιά ότι αντί να αυξήσουν τους άμεσους φόρους στα υψηλά εισοδήματα και τις επιχειρήσεις επέβαλαν άδικους έμμεσους φόρους σε είδη ευρείας κατανάλωσης επιβαρύνοντας τα λαϊκά στρώματα. Ακόμη κι αν παρακάμψουμε για λόγους χώρου, το τι συνεπάγεται αυτό για την υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών, η διαφορά αυτή ήταν υπαρκτή και συνήθως, με ελάχιστες εξαιρέσεις άλλοτε στις σκανδιναβικές και άλλοτε στις μεσογειακές χώρες, καταδίκαζε τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην αντιπολίτευση.
Αυτό μέχρι την εποχή Μπλερ στη Βρετανία, που σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης για τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Ο Μπλερ μπορεί μεν να έβαλε τέλος στην κυριαρχία των θατσερικών και να αποτέλεσε ένα νέο παράδειγμα για τη σοσιαλδημοκρατία στην πραγματικότητα όμως "πάντρεψε" τις δυο εκδοχές, φιλελεύθερη και σοσιαλδημοκρατική, σε μια νέα δεξιά εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας. Όσο κι αν θάμπωσε αρκετούς για μια περίοδο τώρα όλοι κατανοούν ότι έχει τεράστιες ευθύνες για το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, τις συνέπειες της οποίας ζούμε σήμερα. Ίσως αυτός είναι ο λόγος, που παραμένει σκοπίμως ασαφής η οικονομική πολιτική, που διακηρύττει το ΠΑΣΟΚ. Του αρκεί να περάσει στο εκλογικό σώμα ότι ακόμη και σε περίοδο βαθιάς κρίσης αυτό είναι το "καλό" και η Ν.Δ. η "κακή". Ο λογαριασμός πληρώνεται πάντα μετεκλογικά...
Ο Γ. Παπανδρέου επιδιώκει τώρα παντοδυναμία και όχι απλά αυτοδυναμία. Με τη συναίνεση του Κ. Καραμανλή προωθεί εκλογικό σύστημα για δύο αρχηγικές παρατάξεις, προσπερνά το ΠΑΣΟΚ και επιδιώκει να περιθωριοποιήσει την αριστερά και την κοινωνία.
Αποκαλυπτική των πολιτικών σχεδίων του υπήρξε η διακαναλική συνέντευξη που έδωσε χθες. Επέμεινε στις ασάφειες για το οικονομικό πρόγραμμα, προαναγγέλλοντας μάλιστα ότι σήμερα θα ανέβει... συνοπτικό πρόγραμμα στο Ίντερνετ. Ζήτησε "ισχυρή αυτοδυναμία", δηλαδή παντοδυναμία, δείχνοντας δείγματα αλαζονείας με τις προγραμματικές υπεκφυγές του.
Την ίδια ώρα, προωθεί τη μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος από τον δικομματικό στον μονοπολικό αρχηγισμό. Σε ανοιχτή γραμμή με τον Κ. Καραμανλή προωθεί κατά προτεραιότητα την αλλαγή του εκλογικού συστήματος μεταφέροντας το "γερμανικό μοντέλο" με πολλές μονοεδρικές περιφέρειες. Με το σύστημα αυτό επιβάλλεται η παράκαμψη των οργανωμένων κομμάτων, η ενίσχυση της παντοκρατορίας του αρχηγού, ενώ επιδιώκεται η περιθωριοποίηση της αριστεράς και η υποβάθμιση των κοινωνικών διεργασιών. Επίσης, ο κ. Παπανδρέου εξήγγειλε χθες τη συγκρότηση οιονεί προεδρικού μοντέλου διακυβέρνησης, όπου οι πρωθυπουργικοί σύμβουλοι θα ελέγχουν τους υπουργούς.Ένα μοντέλο που παραπέμπει στο προεδρικό και όχι στο κοινοβουλευτικό, έστω πρωθυπουργοκεντρικό, που ισχύει συνταγματικά στη χώρα μας μετά την αναθεώρηση του πατρός Παπανδρέου το 1985. Έχει ανάγκη αυτή την αλλαγή ο κ. Παπανδρέου ώστε να αναπληρώσει την έλλειψη διοικητικών ικανοτήτων του; Το πιθανότερο είναι να ζήσουμε το προοίμιο της μετάλλαξης σε ένα μοντέλο τύπου Αμερικής ή Γαλλίας. Ή, ενδιαμέσως, το αγγλοκαναδικό μοντέλο, όπου η προεδρική υφή μόλις και κρύπτεται κάτω από την ισχυρή παράδοση κοινοβουλευτισμού.
Η μετάβαση στο προεδρικό μοντέλο είναι επιλογή και του Κ. Καραμανλή, όπως άφησε να εννοηθεί στη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ. Καραμανλής και Παπανδρέου ανοίγουν διαύλους συναίνεσης για την ανατροπή του πολιτικού συστήματος. Καταφεύγουν ανοιχτά στο προεδρικό μοντέλο για να διασώσουν τον αρχηγισμό, μεταβάλλοντάς τον από δικομματικό σε διπολικό. Με την καθοριστική συνδρομή του νέου εκλογικού συστήματος που απεργάζονται.
Μπορεί στην οικονομία να μη θέλουν να εμφανιστούν προεκλογικά ότι λένε τα ίδια, αλλά στο θέμα της αλλαγής του πολιτικού συστήματος Καραμανλής και Παπανδρέου ομονοούν και συναινούν. Προφανώς γιατί συμπίπτουν και οι επιδιώξεις τους ως προς την ακολουθητέα οικονομική και κοινωνική πολιτική.
Ετσι, λοιπόν, ένα από τα μεγάλα θέματα των ημερών είναι το πόσο ...μικρή θα είναι η κυβέρνηση.
Ολιγομελές και ευέλικτο σχήμα υπόσχεται το ΠΑΣΟΚ, χωρίς πολλούς υπουργούς και με τους «άριστους» να βρίσκονται στις επιτελικές καρέκλες.
Εξίσου μικρό κυβερνητικό σχήμα υπόσχεται και η Νέα Δημοκρατία, που δηλώνει πως έμαθε από τις λάθος επιλογές προσώπων και τώρα θα κάνει υπουργούς όλους τους τίμιους και αξιόπιστους.
Εμείς, ως ...καλόπιστοι άνθρωποι που είμαστε, δεχόμαστε ότι και οι δύο τους μπορούν να κυβερνήσουν ακόμη και με τριμελές υπουργικό συμβούλιο. Ακόμη καλύτερα μπορούν να κυβερνήσουν ο Καραμανλής ή ο Παπανδρέου μόνοι τους.
Ελα όμως που το θέμα είναι ...πώς θα κυβερνήσουν. Δηλαδή, με ποια πολιτική. Οσο μικρά κι αν είναι τα κυβερνητικά σχήματα είναι βέβαιο πως θα είναι ...μεγάλη η καταιγίδα των αντιλαϊκών μέτρων.
Αλλωστε, όποιος κι αν γίνει πρωθυπουργός είναι βέβαιο πως δε θα νιώσει ποτέ μόνος του. Μαζί του θα είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΝΑΤΟ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο ΟΟΣΑ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ο ΣΕΒ κι όλοι οι υπόλοιποι ...«καλοί του φίλοι»!
Προσθέστε τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες, τις πολυεθνικές, τους «διεθνείς επενδυτές», τους οικονομικούς οίκους παγκόσμιας εμβέλειας, τους κατασκευαστές, τις πετρελαϊκές εταιρείες, τους εμπόρους όπλων, τους ιδιοκτήτες Μέσων Ενημέρωσης...
Τελικά, στην πραγματικότητα είναι αδύνατο να είναι ...μικρό το κυβερνητικό σχήμα. Μάλλον πολλοί μαζεύονται. Και το χειρότερο: Ολοι εναντίον μας...
Αρα, καλό είναι να ...μαζευόμαστε σιγά σιγά κι εμείς. Εργαζόμενοι, νέοι, μισθωτοί, συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι, αγρότες, άνεργοι... Σίγουρα μπορούμε να αποδειχθούμε πιο πολλοί και στα σίγουρα πιο δυνατοί.
Σε λίγα 24ωρα ανοίγουν οι κάλπες. Χρόνος λίγος, μα αρκετός για να βγάλει η κάλπη ελπιδοφόρο για το λαό αποτέλεσμα. Από εμάς εξαρτάται.

1/10/09

Devil's Tower National Monument:


Devils Tower ή στην Γλώσσα των ιθαγενών Lakota : "Mato Tipila", ο "πύργος της αρκούδας".
Το πρώτο θεσμοθετημένο Μνημείο της Φύσης στον Κόσμο και ταυτόχρονα ιερός χώρος για πολλούς Ινδιάνους της Αμερικής.

Η εξάπλωση των ανεμογεννητριών συγκρούεται με την προστασία της Φύσης;

Αρνητικό αποτέλεσμα για την προστασία της φύσης θα έχει το Χωροταξικό Σχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, σύμφωνα με το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου. Παραθέτουμε την ανακοίνωση:


Χωροταξικό Σχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας: μια σπουδαία ευκαιρία, μία μεγάλη απογοήτευση!
Πρόσφατα έγινε Νόμος του Κράτους το Χωροταξικό Σχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). H προώθηση των ΑΠΕ αποτελεί σαφέστατα μια ελπιδοφόρα οικολογική πολιτική. Ενώ, όμως, κάθε περιβαλλοντικά συνειδητοποιημένος πολίτης θα ανέμενε ότι η πολιτική ανάπτυξης των ΑΠΕ θα συμβάδιζε και θα συμπλήρωνε μια συνολικότερη πολιτική για τη βιώσιμη ανάπτυξη και την προστασία της Φύσης, το συγκεκριμένο Χωροταξικό Σχέδιο, όχι απλά δεν υπηρετεί αυτούς τους στόχους αλλά σε πολλές περιπτώσεις έρχεται σε αντιπαράθεση με αυτούς. Πιο συγκεκριμένα:
• Δε συνδέεται, σε καμία περίπτωση, με την επιτακτική ανάγκη για μια συνολική πολιτική εξοικονόμησης ενέργειας και ενθάρρυνσης της χωρικής αποκέντρωσης των ΑΠΕ, σε συμφωνία με τις ανάγκες κάθε τόπου. Συνδέει την παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ αποκλειστικά με την ενίσχυση του κεντρικού συστήματος και προωθεί το γνωστό συγκεντρωτικό μοντέλο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
• Παρακάμπτει και υπονομεύει Κοινοτικές Οδηγίες που αποτελούν τη βάση της Ευρωπαϊκής πολιτικής Διατήρησης της Φύσης, όπως είναι η Οδηγία 79/409/ΕΟΚ, με την οποία θεσμοθετούνται οι Ζώνες Ειδικής Προστασίας της Ορνιθοπανίδας (ΖΕΠ) και η Οδηγία 92/43/ΕΟΚ, με την οποία θεσμοθετούνται οι προστατευόμενες περιοχές του δικτύου NATURA 2000. Χρησιμοποιώντας προσχηματικές διατάξεις «προστασίας», επιτρέπει και προωθεί την εγκατάσταση μεγάλου μεγέθους αιολικών πάρκων σε μικρά νησιά, βραχονησίδες, βουνά, δάση και δασικές εκτάσεις, που αποτελούν τα τελευταία και πλέον κρίσιμα καταφύγια άγριας ζωής της Ελλάδας. Παράλληλα, καμία μέριμνα δεν υπάρχει για τις περιοχές που βρίσκονται πάνω στους μεταναστευτικούς διαδρόμους των πτηνών. Αντίθετα αποκλείει τη γεωργική γη όπου η εγκατάσταση θα ήταν ευκολότερη και τα δίκτυα κοντά.
• Παραβλέπει το γεγονός ότι τα μεγάλου μεγέθους αιολικά πάρκα που προωθεί το Χωροταξικό Σχέδιο είναι ασύμβατα με το μέτρο και τη μικρή κλίμακα του ελληνικού τοπίου. Μεταξύ άλλων, επιτρέπει να εγκατασταθούν ανεμογεννήτριες σε κορυφογραμμές και κοντά σε αξιόλογες ακτές και παραλίες. Σε ό,τι αφορά τα νησιά που αποτελούν οικολογικές και κοινωνικές μονάδες με σαφείς και ευδιάκριτους περιορισμούς, ο σχεδιασμός για τις ΑΠΕ αγνοεί παντελώς την έννοια της «φέρουσας ικανότητας». Συγχρόνως, η διαφορετική μεταχείριση συνδεδεμένων και μη νησιών είναι χαρακτηριστικό της έλλειψης χωροταξικής στρατηγικής. Πέραν του «ποσοστού κάλυψης» δεν λαμβάνονται υπόψη άλλοι όροι, που θα επέτρεπαν να αντιμετωπιστεί συνολικά το θέμα της φέρουσας ικανότητας. Για παράδειγμα, θα έπρεπε να εξετάζεται το πόσες ανεμογεννήτριες, πόσα φωτοβολταϊκά, πόσα υδροηλεκτρικά, γεωθερμικά, κυματικά κ.ά., αθροιστικά, μπορεί ένας τόπος να χωρέσει. Κοινωνικά πάλι αν εξαντληθούν τα όποια όρια από τους μεγαλοεπενδυτές, τι θα παραμείνει στις τοπικές κοινωνίες ώστε να προβούν σε εκμετάλλευση των ΑΠΕ για το δικό τους όφελος;
• Επιβάλλει μια μονοδιάστατη εφαρμογή των ΑΠΕ που βασίζεται κυρίως στην αιολική ενέργεια, ενώ ορίζει τη συνεισφορά των υπόλοιπων ΑΠΕ (π.χ ηλιακή, γεωθερμία, βιομάζα, κυματική, κλπ) σε δυσανάλογα μικρά επίπεδα. Οι ανεμογεννήτριες δεν υποκαθιστούν τις λιγνιτικές θερμοηλεκτρικές μονάδες (που ευθύνονται για το μεγαλύτερο μέρος της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στη χώρα μας) και λειτουργούν, στην καλύτερη περίπτωση, συμπληρωματικά, καθώς ο άνεμος είναι μια ανεξέλεγκτη και χρονικά μεταβαλλόμενη σε όλες της τις παραμέτρους πηγή ενέργειας, που μπορεί να ακινητοποιήσει τις ανεμογεννήτριες ακόμα και για μέρες. Χαρακτηριστικές είναι οι αντιδράσεις στη Γερμανία όπου παρόλη την γενικευμένη εγκατάσταση ανεμογεννητριών, με όσα συνεπάγεται, δεν έχει κλείσει κανένας θερμοηλεκτρικός σταθμός (Darmstadt Manifesto, Spiegel March2004)
• Αγνοεί επιδεικτικά τις δεκάδες καταθέσεις απόψεων και αντιρρήσεων των τοπικών και όχι μόνο φορέων που εκφράστηκαν κατά τη δημόσια διαβούλευση, καθώς οι αλλαγές από το αρχικό Σχέδιο είναι ελάχιστες και προς την αντίθετη κατεύθυνση, με ευνοϊκές «φωτογραφικές» ρυθμίσεις για συγκεκριμένα επενδυτικά σχέδια.
Επειδή λοιπόν το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού για τις ΑΠΕ θα επιφέρει υπέρμετρα δυσανάλογη βλάβη σε σχέση με το όφελος το οποίο υποτίθεται ότι επιδιώκει, το «Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου», (που περιλαμβάνει τοπικούς Συλλόγους από νησιά του Αιγαίου καθώς και φυσικά πρόσωπα) από κοινού με τις ΜΚΟ «Αρχιπέλαγος Αιγαίου» και «Αμεση Επέμβαση για την Προστασία της Άγριας Φύσης», κατέθεσε αίτηση ακύρωσης του ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου προσβλέπει σε μια πολιτική για τις ΑΠΕ η οποία:
• θα αποτελεί τμήμα ολοκληρωμένης πολιτικής εξοικονόμησης ενέργειας και θα περιλαμβάνει σαφείς στόχους μείωσης κατανάλωσης ενέργειας στους τομείς των μεταφορών, των κατασκευών-οικοδομών (η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί για τη μη συμμόρφωση με την Κοινοτική Οδηγία 2002/91/ΕΚ σχετικά με την ενεργειακή απόδοση των κτιρίων) και στον οικιακό τομέα.
• θα σέβεται την κείμενη νομοθεσία προστασίας της Φύσης και θα προφυλάσσει τις περιοχές υψηλής οικολογικής αξίας από την εγκατάσταση αιολικών πάρκων μεγάλης κλίμακας, ενώ παράλληλα θα λαμβάνει υπόψη της κρίσιμες οικολογικές έννοιες όπως η φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων και η οικολογία τοπίου.
• θα προωθεί την αποκέντρωση της παραγωγής ενέργειας, με την εγκατάσταση συστημάτων ΑΠΕ μικρής κλίμακας, διεσπαρμένων στην περιφέρεια, αλλά και ορθολογικά κατανεμημένων μεταξύ των διαφόρων μορφών ΑΠΕ.
• θα προωθεί την σταδιακή μετάβαση της διαχείρισής της ενεργειακής πολιτικής στους πολίτες και τις τοπικές κοινωνίες συνδέοντας ταυτόχρονα την παραγωγή με την κατανάλωση.
• για μεγαλύτερης κλίμακας εφαρμογές επιλέγει πλωτά αιολικά πάρκα.
Συμπερασματικά, φαίνεται ότι η πολιτεία επιλέγει να ρίξει μέσα σε ένα απαράδεκτα σπάταλο, αντιαποδοτικό και ρυπογόνο ενεργειακό ισοζύγιο, λίγη μαζικά παραγόμενη «πράσινη ενέργεια» με πενιχρά και βραχυπρόθεσμα οφέλη (με ετήσια αύξηση κατανάλωσης 3% θα συνεχίσουμε να οπισθοδρομούμε). Οι μόνοι ωφελημένοι θα είναι οι επενδυτές, στα σχέδια άλλωστε των οποίων φαίνεται να βασίστηκε το εν λόγω νομοσχέδιο. Προσομοιάζει λοιπόν η περίπτωση με κάποιον που ενώ πρέπει για λόγους υγείας να κάνει δίαιτα (διαχείριση της ζήτησης), εκείνος επιλέγει να τρώει βουλιμικά (ισχύον πρότυπο κατανάλωσης) και κατόπιν παίρνει ένα «χαπάκι για τη χοληστερίνη» (αιολικά πάρκα) και αποκοιμίζει έτσι τη συνείδησή του. Πλην όμως του ατελέσφορου χαρακτήρα του το όλο εγχείρημα έχει και τεράστιες συνέπειες σε τοπικό επίπεδο, όπως έχει καταδειχθεί.
Επιτέλους, η επιτακτική ανάγκη για προώθηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την ανυπαρξία ολοκληρωμένης και εναλλακτικής εθνικής ενεργειακής πολιτικής και την πρόκληση νέων οικολογικών και κοινωνικών ανισοτήτων.

ΔΙΚΤΥΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΑΙΓΑΙΟΥ

Μποναβεντούρα 2, Άνω Σύρος
E-mail: aigaio.net @ gmail.com

Έγκλημα στη Θεσσαλία που πληρώνουμε όλοι!


Πέντε περιβαλλοντικές οργανώσεις ζητούν διακοπή της εκτροπής Αχελώου!

Προεκλογική περίοδος και τα λόγια των κομμάτων είναι μετρημένα, ειδικά για τα περιβαλλοντικά ζητήματα με πολιτικό κόστος, όπως η εκτροπή του Αχελώου. Όπως όμως τονίζουν εμφατικά οι 5 περιβαλλοντικές οργανώσεις WWF Ελλάς, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος & Πολιτισμού, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης και Δίκτυο Μεσόγειος SOS, οι κίνδυνοι και το κόστος που συνεπάγεται η ολοκλήρωση και λειτουργία του φράγματος στη Συκιά, αλλά και συνολικά το εγχείρημα της εκτροπής του Αχελώου είναι τόσο σοβαρά, ώστε η αγνόησή τους ισοδυναμεί με ασυγχώρητο έγκλημα σε βάρος του ελληνικού λαού.
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις τονίζουν πως η εκτροπή του Αχελώου επιφυλάσσει:
*Υπέρογκο οικονομικό κόστος.
Σε καιρό κοινωνικά επώδυνης οικονομικής κρίσης, ο ελληνικός λαός καλείται να πληρώσει άγνωστες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ επιπλέον για την ολοκλήρωση των έργων, χωρίς να έχει καν προηγηθεί σχεδιασμός για τη χρήση του νερού όταν και αν φτάσει στον κάμπο.
*Εξαιρετικά σοβαρούς κινδύνους, που έχουν υπο-εκτιμηθεί. Με δεδομένο ότι η εκτροπή του νερού θα γίνεται το καλοκαίρι, το φράγμα Συκιάς θα μαζεύει νερό τον χειμώνα. Σε κατάσταση πληρότητας όμως, τα φράγματα Συκιάς και κατάντη (Κρεμαστών και Καστρακίου) θα είναι εξαιρετικά ευάλωτα σε πλημμύρες, με απρόβλεπτες συνέπειες.
*Απρόβλεπτες οικολογικές επιπτώσεις, ειδικά για τα ευαίσθητα λιμναία οικοσυστήματα που τροφοδοτούνται από τον Αχελώο, δηλαδή την Τριχωνίδα και τη Λυσιμαχεία. Με δεδομένο ότι οι ελάχιστες οικολογικές τους ανάγκες σε νερό δεν έχουν επιστημονικά προσδιοριστεί, είναι άγνωστο αν το καλοκαίρι και σε περιόδους ξηρασίας θα είναι δυνατή η τροφοδότησή τους.
*Επικίνδυνο λαϊκισμό. Η Θεσσαλία δεν χρειάζεται τον Αχελώο για να αρδευτεί. Η Θεσσαλία έχει άμεση και απόλυτη ανάγκη από έργα προστασίας και σωστής διαχείρισης των υδάτινων πόρων που διαθέτει, καθώς και από αναδιάρθρωση των καλλιεργειών, ειδικά υπό τις συνθήκες διαμορφώνονται από την κλιματική αλλαγή και τις νέες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η εκτροπή είναι απλά στάχτη στα μάτια αγροτών που απεγνωσμένα ψάχνουν για λύσεις στα προβλήματα που επί δεκαετίες προκαλεί η σπατάλη και κακοδιαχείριση των νερών του θεσσαλικού κάμπου.
Η εμμονή του απερχόμενου Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, Γ. Σουφλιά με την εκτροπή ζημίωσε τη χώρα με περίπου 400 εκατ. € (σύμφωνα με ανακοινώσεις του Υπουργείου) που προέρχονται από αμιγώς εθνικούς πόρους. Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εδώ και 15 χρόνια έχει αρνηθεί τη χρηματοδότηση αυτού του έργου, η πραγματική ζημιά είναι πολλαπλάσια καθώς η χώρα στερήθηκε τη δυνατότητα να απορροφήσει αντίστοιχο ποσό κοινοτικών κονδυλίων για συγχρηματοδοτούμενα έργα. Σε μια προσπάθεια να σταματήσουν αυτό το σκάνδαλο, οι οργανώσεις θα αντισταθούν με κάθε μέσο στην εκτέλεση του έργου τελικής επένδυσης σήραγγας μήκους 12 χλμ., ύψους 65 εκ. € που ανατέθηκε προεκλογικά στη Μηχανική Α.Ε. Την ίδια στιγμή, εκκρεμεί αίτηση ακύρωσης στο ΣτΕ κατά του νόμου Σουφλιά που από το 2006 εγκρίνει το έργο, παρακάμπτοντας 6 διαδοχικές αποφάσεις του ανώτατου δικαστηρίου.
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις καλούν τον Πρωθυπουργό της 5ης Οκτωβρίου να λάβει την πολιτικά γενναία απόφαση για ακύρωση των έργων εκτροπής και να ανακοινώσει σαφές σχέδιο δράσης για την προστασία και οικολογική διαχείριση των υδάτινων πόρων του θεσσαλικού κάμπου, προς όφελος των Θεσσαλών αγροτών και του φυσικού περιβάλλοντος.
Περισσότερες πληροφορίες:

Θεοδότα Νάντσου - WWF Ελλάς (6982471722),

Δάφνη Μαυρογεώργου - Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος & Πολιτισμού (6977205351),

Μαλαμώ Κορμπέτη – Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία (6948803393),

Μαρτίνος Γκαίτλιχ - Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης (6938016839),

Άννυ Μητροπούλου – Δίκτυο Μεσόγειος SOS (6977695999)

Οικολογία και "Πράσινη" Ανάπτυξη:

"Πράσινη" ανάπτυξη και "προστασία του περιβάλλοντος" είναι αντίθετες έννοιες :
Το τελευταίο διάστημα, αρκετοί έχουν βαλθεί να μας πείσουν για τα αγαθά της λεγόμενης «πράσινης» οικονομίας. Η κυβέρνηση της ΝΔ με σειρά εκδηλώσεων, με τελευταία την προχτεσινή που διοργάνωσε το υπουργείο Εξωτερικών, με θέμα την «πράσινη επιχειρηματικότητα». Το ΠΑΣΟΚ μέσα από επίσημα κείμενα και τις ομιλίες του προέδρου του Γ. Παπανδρέου και άλλων στελεχών του. Και, βέβαια, από κοντά ακολουθούν διάφορες «μη κυβερνητικές οργανώσεις» που τάχα ενδιαφέρονται για το περιβάλλον.
Τι σημαίνει, όμως, «πράσινη» οικονομία στην πράξη; Σημαίνει, όπως το περιέγραψε ωμά αρθρογράφος έκδοσης της ALPHA BANK, που αποκάλυψε πριν λίγους μήνες ο «Ριζοσπάστης», να πάψει το περιβάλλον να θεωρείται δημόσιο αγαθό και να παραδοθούν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας του στην αγορά, δηλαδή στο μεγάλο κεφάλαιο για να το... σώσει! Στο ίδιο κεφάλαιο, δηλαδή, που δε θεωρεί το περιβάλλον τίποτε άλλο παρά την πηγή άντλησης και καταλήστευσης φυσικών πόρων, το φυσικό χώρο, για να ασκεί την ανεξέλεγκτη δραστηριότητά του και να απορρίπτει τα απόβλητά του!
Η «πράσινη» πολιτική που όλοι αυτοί ευαγγελίζονται, προτρέποντας τις επιχειρήσεις να βάλουν πλάτη, δεν αποτελεί παρά την πλήρη επιβεβαίωση της παροιμίας «βάζουν το λύκο να φυλάει τα πρόβατα». Κι αυτό γιατί η καπιταλιστική ανάπτυξη με στόχο το κέρδος, που κατά τα άλλα υπηρετούν και θαυμάζουν, προϋποθέτει την εμπορευματοποίηση της γης, της ενέργειας, του νερού, κάθε φυσικού οικοσυστήματος.
Πρόκειται για μια πολιτική, που όπως εφαρμόζεται και στη χώρα μας:
-Αντί να προστατεύει τις ακτές και τους ελεύθερους χώρους τις παραδίδει βορά στο μεγάλο κεφάλαιο.
-Αντί να προστατεύει τα δάση, ακόμη και με νομοθετήματα, οπλίζει τα χέρια των εμπρηστών.
-Αντί να προστατεύει την υγεία του λαού επιτρέπει βιομηχανίες να μολύνουν ποτάμια, όπως ο Ασωπός, και να τον ποτίζουν καρκινογόνο νερό.
Ο τέως υφυπουργός Εξωτερικών, Π. Δούκας, προ έτους το είπε καθαρά: «Οι πράσινες μπίζνες είναι οι καλύτερες μπίζνες»!
Η «πράσινη» οικονομία επιχειρεί, δηλαδή, να δημιουργήσει νέα πεδία δράσης για την κερδοφορία του κεφαλαίου και όχι βέβαια για να προστατευτεί το περιβάλλον και η υγεία του λαού. Στο πλαίσιο αυτό, άλλωστε, γίνεται προσπάθεια: Να δικαιολογηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της ενέργειας και να προωθηθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, στήνοντας αιολικά πάρκα ακόμη και σε ...εθνικούς δρυμούς. Να δικαιολογηθούν ακόμη και ένοπλες επεμβάσεις με πρόσχημα το περιβάλλον. Να παγιωθούν «ευέλικτοι μηχανισμοί» δήθεν καταπολέμησης των κλιματικών αλλαγών, με το γνωστό «εμπόριο ρύπων» που επιτρέπει στις επιχειρήσεις, αντί να εφαρμόζουν αντιρρυπαντική τεχνολογία, να αγοράζουν «δικαιώματα», για να βομβαρδίζουν με περισσότερους ρύπους. Να γίνει μαζική στροφή στην παραγωγή βιοκαυσίμων από πολύτιμες τροφές, οδηγώντας ολόκληρους λαούς στην πείνα και την εξαθλίωση.
Ας είμαστε, λοιπόν, καθαροί: Καμιά «πράσινη» - καπιταλιστική εννοείται - οικονομία και ανάπτυξη δεν μπορεί να σώσει τον πλανήτη και να προστατεύσει το περιβάλλον. Γιατί απλούστατα προϋποθέτει την καταλήστευση και καταστροφή του περιβάλλοντος, αφού το θεωρεί ως πρώτη ύλη για τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Πρόκειται, επομένως, για μια τεράστια «πράσινη» απάτη!
"Πράσινη απάτη".
«Πράσινη οικονομία», «πράσινη ανάπτυξη», «οικολόγοι - πράσινοι», γενικώς το πράσινο είναι το χρωματιστό πνεύμα της εποχής, καθώς βρίσκεται στα χείλη τόσο του Ομπάμα όσο και του Παπανδρέου ου μην και του Χρυσόγελου! Φαίνεται ότι εφευρέθηκε ο νέος όρος που θα ονοματίσει το νέο στάδιο του καπιταλισμού.
Υπενθυμίζουμε ότι ο Τζων Κ. Γκαλμπρέηθ (στο βιβλίο του «Τα αθώα ψέματα») έχει μιλήσει για τις έρευνες τη δεκαετία της «μεγάλης ύφεσης», του 1930, ώστε να βρεθεί ένα νέο όνομα για τον καπιταλισμό, που είχε αποκτήσει έντονα αρνητικό περιεχόμενο. Κι αυτό ήταν η «Αγορά».
Αλλά πρώτος για τη βιομηχανική επανάσταση, που θα είναι «πράσινη» και θα στηρίζεται στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, μίλησε ο Τζέρεμι Ρίφκιν. Θα πάψει, όμως, να υπάρχει ο κανιβαλισμός στο όνομα του κέρδους, ο θάνατος μικρών παιδιών από πείνα και δίψα; Ή μήπως η πείνα απλώς θα γίνει κι αυτή πράσινη;
Στο Πίτσμπουργκ, την άλλοτε πρωτεύουσα της βιομηχανίας των ΗΠΑ, ο Ομπάμα και το G20 προτείνουν την «πράσινη οικονομία» ως εναλλακτικό όνομα-μάσκα του ίδιου οικονομικού συστήματος, του καπιταλιστικού. Συγκεκριμένα, η οικονομική κρίση παρουσιάζεται ως ένα ζήτημα αντίθεσης του φιλελεύθερου και του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.
Πρόκειται, όμως, περί αυτού; Ασφαλώς όχι. Διότι δεν έχουμε την κρίση μιας μορφής καπιταλισμού, αλλά του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος ως τρόπου παραγωγής και συσσώρευσης, βασισμένου στη μεγιστοποίηση του κέρδους. Και δεν είναι μόνο θέμα των τεράστιων κοινωνικών ανισοτήτων ούτε της επιδιωκόμενης πολιτικής διευθέτησης της κρίσης, αλλά ένα σύστημα που συγκρούεται με την ύπαρξη της ζωής πάνω στον πλανήτη.
Με άλλα λόγια, το καπιταλιστικό σύστημα έχει φθάσει στα όρια του, καθώς συγκρούεται με ζωτικά μεγέθη όχι μόνο του ανθρώπινου πολιτισμού αλλά και της ίδιας της ύπαρξης της φύσης και της ζωής.
Η «πράσινη οικονομία» επιχειρεί απλώς να νομιμοποιήσει το υφιστάμενο πλην ευρύτατα αμφισβητούμενο οικονομικό σύστημα. Η ίδια καταναλωτική κοινωνία, ως θεμελιώδης μετάλλαξη της οικολογίας του ανθρώπινου είδους, σύμφωνα με την οποία όλα διέπονται από το νόμο της ανταλλακτικής αξίας, αμφισβητείται. Γι' αυτό στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη γίνεται μια γιγαντιαία προσπάθεια ανάταξης της συμβολικής νομιμοποίησης της οικονομίας της Αγοράς μέσω της «πράσινης ανάπτυξης», στην οποία ο Ομπάμα έχει ήδη επενδύσει 60 δισεκατομμύρια δολάρια.
Κατά συνέπεια, αφού το πλαίσιο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο ή ολόκληρων περιοχών, όπως η Αφρική, παραμένει το ίδιο, η «πράσινη οικονομία» δεν επιδιώκει να σώσει τον πλανήτη και τον άνθρωπο, αλλά τον καπιταλισμό και τους ευνοουμένους του.
Γι' αυτό η πραγματική αλλαγή απαιτεί τη διαμόρφωση μιας νέας πρότασης, μιας νέας διευρυμένης και μη καπιταλιστικής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής οικολογίας, που θα λαμβάνει υπόψη της τόσο το χρόνο και τα όρια εκμετάλλευσης της φύσης όσο και τη βελτιστοποίηση της ποιότητας των συνθηκών ζωής του ανθρώπου.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ: Η ΝΥΦΙΤΣΑ.


Ιδού και ο τρόμος των κοριτσιών. Περιέρχεται την νύκτα τα σπίτια και κατακόβει τα υφάδια των αργαλειών, χώνεται εις τα φορτσέρια και σχίζει τα φο­ρέματα, αναποδογυρίζει τους γίκους και πριονίζει τα υφάσματα, ημπορεί, τέλος εις μίαν νύκτα να κάμη κουρέλια όλην την προίκα ενός κοριτσιού. Ήτο λοι­πόν επόμενον να πλεχθή ολόκληρος ιστορία επάνω εις το ξανθοκόκκινον αυτό τετράποδον - είναι περίπου σαν μεγάλο ποντίκι - το οποίον αφθονεί εις τα σπίτια και τους κήπους των χωρικών.
Κατά την ιστορίαν αυτήν, η Νυφίτσα - η οποία εις πολλά μέρη συγχέεται με την Βερβέραν - ήτο μελλόνυμφος. Όταν ήλθεν η παραμονή του γάμου της, η αδελφή, της έκλεψε την προίκα της και την άφησε δίχως «ράμμα στο βελόνι». Έκτοτε η ατυχής αναζη­τεί μέσα στα σπίτια τα εργόχειρά της και όπου εύρη γίκον νομίζει ότι είναι ο ιδικός της. Στρώνεται λοιπόν και τον λιανίζει με τα δόντια της, έκτος αν εύρη πα­ρέκει καμιά ρόκαν, οπότε κάθεται και γνέθει διά να συμπληρώση την προίκα της.
Διότι, κατά την παράδοσιν, η Νυφίτσα ήτο τόσον εργατική, ώστε δεν άφηνεν ούτε ώραν δίχως να δουλεύει είτε εις τον αργαλειόν της είτε εις την ρόκαν της. Άλλως τε τα κορίτσια φρονούν, ότι η ρόκα, την οποίαν τοποθετούν παρά τον γίκον των, είναι μία ομολογία προς την Νυφίτσαν, ότι η προίκα είναι ιδική της και τοιουτοτρόπως δεν έχει λόγον να θυμώση.
Πολλά βράδια η Νυφίτσα παρουσιάζεται εις τα νυχτέρια των κοριτσιών. Περιφέρεται δίπλα των ως να αναζητή κάτι. Το θάρρος αυτό το έχει πάρει εκ του ότι ποτέ δεν την πειράζουν. Τουναντίον μάλιστα ούτε γυρίζουν μάτια προς αυτήν. Εξακολουθούν την εργασίαν των και, ως να μη την αντελήφθησαν τάχα, ομιλούν διά την Νυφίτσαν:
- Καλή και άξια κοπέλλα που ’ναι η Νυφίτσα... Έφκιασε την προίκα της και ακόμη δουλεύει... Είπαν ένα λόγο, πως την επάνω Κυριακήν η Νυφίτσα παν­τρεύεται...
Άμα η Νυφίτσα φύγη, ώστε να μην ακούη, τότε πλέον αρχίζει από τα κορίτσια η διακωμώδησις των γάμων της.
Πέντε πόντικοι
και δεκοχτώ νυφίτσες
γάμον έκαναν
μ’ ένα κλωνί σιτάρι
και το ήλιαζαν
στης βατσινιάς το φύλλο
το γοργοάλεθαν
στου σφονδυλιού την πλάκα
σκνίπα ζύμωνε
κουνούπι ανεβατίζει
κι ο σκαντζόχοιρος
κοντοσυμπάει το φούρνο·
σπίθα πήδησε
του καίει το ποδαράκι
τρέχει ο μπάκακας
με το νερό στο στόμα,
τρέχει ο ψύλλος
με πάτερο στον ώμο
- Πού να τόνε θάψωμε,
πού να τόνε πάμε
- Στην κυρά την Παναγιά
πόχει ανώγια και κατώγια,
κι εκατό σανίδια.
Στους υπερλάμπρους στίχους του «Multiple Splendeur» τραγουδεί ο Βεράρεν τους πρωτοπλάστους, που «μη γνωρίζοντες τίποτε, ανεκάλυπταν την οδύνην, το κακόν, την ηδονήν, το καλόν.» Τα μάτια των και ο εγκέφαλος των επνίγοντο από νέα δράματα και εντυπώσεις. Ενώ λοιπόν «κατετρώγαν την χαράν ως μίαν άπειρον λείαν», ήρχιζαν να ονομάζουν τα πράγ­ματα «με προχείρους κραυγάς», αι οποίαι αργότερον έγιναν λέξεις, άλλαι διστακτικαί «βαφόμεναι με χί­λια χρώματα», και άλλαι πίπτουσαι και αγειρόμεναι «σταθεραί και καθαραί» πέριξ της ιδέας, ψάλλουσαι την ειλικρινή και θείαν έκπληξιν των αυτιών, των μα­τιών, των χεριών, των ρωθώνων, εμπρός στους καρ­πούς, στα λουλούδια, στα νερά και στους λόγγους. Έκτοτε, λέγει, επέρασε καιρός επάνω στα πρώτα αυτά ψελλίσματα της ανθρωπίνης ψυχής, βασιλείς και λαοί διεσταυρώθησαν στις θάλασσες, στα βουνά και στους κάμπους, οι οποίοι έρριψαν προς την ηχώ τας διαφόρους λέξεις των, το πλήθος ολόκληρον ωσαύτως ειργάσθη επάνω εις την γλώσσαν· αλλ’ όμως ζουν ακόμη αι πρώται εντυπώσεις των αφελών ανθρώπων εμπρός εις το πλήθος των φαινομένων της Γης και του Ουρανού.
Αι πρώται αύται εντυπώσεις νομίζω ότι αποτελούν, κατά το πλείστον, τας λαϊκάς παραδόσεις. Όσον ευμορφότεραι είναι, τόσον ωραιότερα μας αποκαλύπτεται η ψυχή των ανθρώπων, οι οποίοι μας εγέννησαν.
Οι άνθρωποι δε οι οποίοι αγωνίζονται ηλιθίως ν’ α­νακαλύψουν ποίας αρχαίας δοξασίας λείψανον είναι αυτή η παράδοσις και πόσον η άλλη σχετίζεται με την δείνα σελίδα της αρχαίας Μυθολογίας, αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να μας είναι μισητοί μέχρι θανάτου. Διότι ζητούν να ευρίσκη έλεος υπό τον ήλιον η ύπαρξίς μας μόνον αν εις τας διηγήσεις του παππού μας και της γιαγιάς μας ζουν αι γνώμαι και τα συναισθήματα του Ξενοφώντος και του Θουκυδίδου.
Εις την παράδοσιν της Νυφίτσας ανακαλύπτω μίαν ψυχήν γεμάτην ευμορφιάν. Ένα μικρόν καταστρεπτικόν ζώον το ετύλιξε με μετάξια και στολίδια. Έβλεπα προχθές εις ένα κήπον πλήθος από μικρές κούκλες επάνω στις ροδακινιές. Τι νομίζετε ότι συμβαίνει; Τας φκιάνουν και τας δένουν εκεί οι χωρικοί διά να γλυτώσουν τα ροδάκινα των από την Νυφίτσαν. Άμα η ροδακινιά δεν έχη κούκλαν, η Νυφίτσα έχει διάθεσιν να ρίψη κάτω όλα τα ροδάκινα. Άμα βλέπη κούκλαν, ίσως διότι της αρέσουν περισσότερον τα κόκκινα κουρέλια, αφήνει εις την ησυχίαν των τα ροδάκινα και επιτίθεται εναντίον της.
Η παράδοσις λέγει, ότι το μίσος αυτό οφείλεται εις το ότι η Νυφίτσα είχε προίκα και ένα κήπον με ροδακινιές, μηλιές, αχλαδιές, και την κούκλαν την παίρνει διά την αδελφήν της, η οποία εσφετερίσθη μαζί με την προίκα της και τον κήπον της.
Βλέπετε ότι ο εξωραϊσμός του μικρού αυτού δαί­μονος επροχώρησε μέχρι τοιούτου σημείου, ώστε να μην αφήνεται αδικαιολόγητος καμμία κακή διάθεσίς του. Τι θα ωφελούσεν αν παρουσιάζετο ως ένα ον καταστροφής; Τίποτε απολύτως. Τουλάχιστον με την παράδοσιν αυτήν και τα κορίτσια σώζουν την προίκα των - αφού η Νυφίτσα, όπως σας είπα, άμα ευρίσκη ρόκαν δίπλα εις τον γίκον, ασχολείται με αυτήν - και οι κηπουροί τα ροδάκινά των, επί πλέον δε και ημείς γευόμεθα μίαν ωραίαν ιστορίαν, η οποία, όπως όλαι αι ελληνικαί παραδόσεις, αποκαλύπτει μίαν ψυχήν πλημμυρισμένην από συναίσθημα εξαιρετικής ευμορφιάς.
Εις τον κάμπον του Ωροπού, όπως και εις άλλους πολύ ομαλούς κάμπους, οι Ευρυτάνες ποιμένες τα πρόβατά των, τα οποία εδώ επάνω είναι γεμάτα κου­δούνια και κύπρια, τα «ξαρματώνουν» εντελώς, διότι ο «κάμπος είναι ζαλερός και τρώει το γλεντερό κο­πάδι.» Υποθέτω ότι, επειδή είναι πολύ επίπεδος ο κάμπος, τα βαριά κουδούνια, κάμπτοντα νυχθημερόν τα κεφάλια των κοπαδιών, επιφέρουν εγκεφαλικήν υπεραιμίαν, πράγμα το οποίον εδώ εις τα ορεινά δεν συμβαίνει λόγω των εδαφικών ανωμαλιών.
Ήθελα να μάθω κατά τι θα ωφελούσε περισσότερον τους πατριώτας μου κτηνοτρόφους η ερμηνεία αυτή, την οποίαν πιθανόν και να μη εδέχοντο. Σώζουν λοι­πόν αυτοί τα πρόβατα των ερμηνεύοντες, όπως σας είπα το φαινόμενον, εγώ δε εις την διήγησιν της πα­ραδόσεως, όπως και της Νυφίτσας την διήγησιν, γυ­ρίζω χρόνια πίσω και κουβεντιάζω με τον παππού, με τη γιαγιά μου και με τον προσπαππού μου και θερα­πεύομαι από την ευμορφιάν της φαντασίας. Έκτος πλέον αν ο κ. Σκιάς και ο κ. Γαρδίκας επιμένουν ότι συνδιαλέγομαι με τον Αριστογείτονα και με την κυρίαν Πεισιστράτου.

Μεσολόγγι...


Λιόγερμα στην Τουρλίδα!