Ο κόσμος κατά την Μονσάντο....

Ένα ντοκιμαντέρ του Γαλλο-γερμανικού καναλιού ARTE που δείχνει πώς είναι και πώς μεταλλάσσεται ο κόσμος κατά τη μια και μοναδική εταιρεία που παράγει το 91% των μεταλλαγμένων σπόρων παγκοσμίως.

Πρόκειται για ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για τους κινδύνους που απειλούν τη διατροφή μας και την παραδοσιακή γεωργία. Γιατί το να ελέγχεις τους σπόρους, σημαίνει ότι ελέγχεις απόλυτα την παραγωγή τροφής της ανθρωπότητας.

Το ντοκιμαντέρ «Ο κόσμος κατά τη Μονσαντο» είναι ένα εντυπωσιακό δείγμα ερευνητικής δημοσιογραφίας για τη σκοτεινή πλευρά της παγκοσμιοποίησης. Για τους σκοτεινούς μηχανισμούς που διέπουν σήμερα την οικονομία και την καπιταλιστική ανάπτυξη. Με μια λέξη: Τη Monsanto. Τον πολυεθνικό κολοσσό που δραστηριοποιείται στην παραγωγή χημικών προϊόντων για τη γεωργία και στις γενετικά μεταλλαγμένες καλλιέργειες. Ο κόσμος μας σύμφωνα με τη Monsanto, είναι μια ευκαιρία για ένα μεγάλο γενετικό πείραμα στην παραγωγή τροφίμων. Και για πολλά χρήματα!
Η Monsanto, η πολυεθνική που από την ίδρυσή της πριν 108 χρόνια «απολαμβάνει» τον τίτλο της πιο ρυπογόνου και επικίνδυνης εταιρείας στην ιστορία της βιομηχανίας, κατέχει ένα ακόμη ρεκόρ, αυτό των περισσότερων δικαστικών αγωγών και μηνύσεων που έχουν ασκηθεί ποτέ κατά εταιρείας. Οι λόγοι αφορούν την απόκρυψη και αλλοίωση στοιχείων για τα προϊόντα της: Ποιος ξέρει ότι ακόμα και οι ποντικοί αποφεύγουν να φάνε τις μεταλλαγμένες πατάτες; Πόσα ξέρουμε  για την ψευδή πληροφόρηση, τις κατευθυνόμενες "επιστημονικές" μελέτες  και την παραπλανητική διαφήμιση στην αγορά των μεταλλαγμένων; Πόσα έχουμε μάθει για την μόλυνση ολόκληρων περιοχών, ακόμη και ολόκληρων πόλεων, με άκρως επικίνδυνα απόβλητα; Και πόσα έχουν αποκαλυφθεί μέχρι τώρα για την εξαγορά πολιτικών και κυβερνήσεων ώστε παραβλέποντας τους ισχύοντες διεθνείς νόμους και κανονισμούς να αδειοδοτήσουν τα "μεταλλαγμένα" προϊόντα ;

Τη στιγμή που τα αποτελέσματα της επίσημης έρευνας της Γαλλικής Υπηρεσίας Υγιεινής των Τροφίμων δηλώνουν πως τα γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα δεν είναι επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία, το νέο ντοκιμαντέρ της Μαρί-Μονίκ Ρομπίν δημοσιεύει νέα στοιχεία για τον αναξιόπιστο χαρακτήρα των εν λόγω «επιστημονικών» ερευνών.

Με το νέο της ντοκιμαντέρ που τιτλοφορείται «Μονσάντο, μια επιχείρηση που θέλει το καλό σας» , η κ.Ρομπίν προκαλεί στο κοινό πραγματική ανατριχίλα!

Στο ντοκιμαντέρ αυτό, η κ.Ρομπίν αποκαλύπτει στοιχεία που φανερώνουν ότι η πίεση που δέχεται η επιστημονική κοινότητα από το λόμπι των εταιριών παραγωγής μεταλλαγμένων τροφίμων είναι τόσο μεγάλη, ώστε οι έρευνες καταλήγουν να μη διενεργούνται ποτέ με αντικειμενικότητα. Έτσι, τα αποτελέσματά τους δεν είναι ούτε ακριβή, ούτε αξιόπιστα. Εν ολίγοις, η κατάσταση θυμίζει σχεδόν εξ ολοκλήρου την ταινία «Έριν Μπρόκοβιτς», χωρίς, ωστόσο, να υπάρχει η Τζούλια Ρόμπερτς για να «σώσει» την κατάσταση και να αποτρέψει τη βλάβη της υγείας των ανθρώπων!

Στο χώρο των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων κυριαρχεί η εταιρία Μονσάντο. Ωστόσο, τα γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα δεν είναι το μόνο «μελανό σημείο» της εν λόγω εταιρίας. Από τη στιγμή της ίδρυσής της, το 1901, η εταιρία δεν έχει σταματήσει να παράγει προϊόντα που αποδεικνύονται εντέλει άκρως επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία και καταλήγουν να απαγορεύονται από δημόσιους φορείς, όταν ήδη έχουν προκαλέσει σημαντικά προβλήματα.Στη λίστα των «δημιουργημάτων» της εταιρίας ανήκουν δηλητήρια κάθε είδους, από καρκινογόνα αέρια που χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο του Βιετνάμ, μέχρι και αυξητικές ορμόνες που έχουν ήδη απαγορευθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.Πώς, λοιπόν, η Μονσάντο κατορθώνει να συνεχίζει ανενόχλητη την παραγωγή επικίνδυνων προϊόντων; «Η Μονσάντο έχει τεράστια επιρροή και ιδιαίτερα στον επιστημονικό κόσμο, καθώς και στο Λευκό Οίκο! Ο λόγος είναι πως η οικονομική ενίσχυση των περισσότερων επιστημονικών ερευνών στην ουσία περνά από τα χέρια της Μονσάντο! Γι’ αυτό και καμία από αυτές τις έρευνες δεν είναι πραγματικά επιστημονική, ούτε αντικειμενική», εξήγησε η κ.Ρομπίν.

Το 91% των μεταλλαγμένων σπόρων κατασκευάζεται και ανήκει σε μία  εταιρεία, την Monsanto, η οποία δεν θέλει να γνωρίζουμε πότε τα μεταλλαγμένα βρίσκονται στην τροφή μας. Η πλειονότητα των καταναλωτών σε όλο τον κόσμο είναι αντίθετη με τα μεταλλαγμένα, διότι η γενετική μηχανική έχει συνδεθεί με κινδύνους για την υγεία, με την απώλεια της βιοποικιλότητας, την αυξημένη χρήση τοξικών ζιζανιοκτόνων και άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα.Πρωταρχικός σκοπός της Monsanto είναι να μετατρέψει τη γεωργία και την παραγωγή τροφίμων παγκοσμίως σε ένα μεγάλο γενετικό πείραμα. Ωστόσο, μέχρι τώρα η επιτυχία της ήταν πολύ περιορισμένη. Το 85% των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών είναι συγκεντρωμένο σε τρεις μόνο χώρες: τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αργεντινή και τον Καναδά. Επιπλέον, μέχρι σήμερα, μόνο τέσσερα γενετικά μεταλλαγμένα φυτά (βαμβάκι, ελαιοκράμβη, σόγια και καλαμπόκι) έχουν καλλιεργηθεί σε εμπορική κλίμακα. Συνολικά, οι γενετικά μεταλλαγμένες καλλιέργειες καλύπτουν λιγότερο από το 1% της καλλιεργήσιμης γης.

Σε πολλά μέρη του κόσμου (π.χ. στην Ευρώπη, Ρωσία, Αφρική και στις περισσότερες ασιατικές χώρες) μεγάλες εταιρείες τροφίμων και λιανοπωλητές αρνούνται να πουλήσουν γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα. Πολλές κυβερνήσεις έχουν απαγορεύσει την καλλιέργεια μεταλλαγμένων φυτών ή αρνούνται να τα εισάγουν. Παρ’ όλα αυτά και παρά τις αυξανόμενες ενδείξεις ότι τα μεταλλαγμένα φυτά και τρόφιμα βλάπτουν το περιβάλλον και αποτελούν κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία, η Monsanto εξακολουθεί να προσπαθεί να τα εισάγει στην παγκόσμια αγορά.

Ποια είναι όμως αυτή η Monsanto; Με 17.500 υπαλλήλους, με πωλήσεις που το 2009 έφτασαν τα 11,7 δισ. δολάρια(συγκριτικά το 1995 είχε δηλώσει καθαρά έσοδα 739 εκατ. δολάρια και απ' αυτά το 46% ανήκει στον αγροτικό τομέα) και με παρουσία σε 46 έξι χώρες η Μονσάντο είναι ηγετική δύναμη παγκοσμίως στους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ). Πρόκειται για την τρίτη σε μέγεθος χημική βιομηχανία των ΗΠΑ.  Από τα τέλη της δεκαετίας του '70, η εταιρεία έχει δαπανήσει σχεδόν δύο δις δολάρια στην έρευνα και την ανάπτυξη της γενετικής μηχανικής. Η ίδια η Monsanto  ανακοίνωσε τον Απρίλη του 2011 αύξηση κερδών και εσόδων  για το δεύτερο τρίμηνο χρήσης ξεπερνώντας τις εκτιμήσεις των αναλυτών. Ειδικότερα,  ανακοίνωσε καθαρά κέρδη σχεδόν 1 δισ. δολ. ή 1,88 δολ. ανά μετοχή για το β΄ τρίμηνο από 887 εκατ. δολ. ή 1,60 δολ. ανά μετοχή την αντίστοιχη περυσινή περίοδο. Οι πωλήσεις ανήλθαν παράλληλα σε 4,13 δισ. δολ. από 3,89 δισ. δολ. ένα χρόνο νωρίτερα. Σήμερα  η Monsanto εμφανίζεται ως μια επιχείρηση των «επιστημών της ζωής», αφοσιωμένη στα πλεονεκτήματα της βιώσιμης ανάπτυξης. Εξάλου είναι ένας από τους  στυλοβάτες της  κατά Ομπάμα "Πράσινης Ανάπτυξης".

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ "ΜΟΝΣΑΝΤΟ".

Η Εταιρεία που ξεκίνησε ως εταιρεία παραγωγής χημικών, η εταιρεία που παρήγαγε το Agent Orange, το κλοφέν, το Roundup, η εταιρεία που έρευνες της «απέδειξαν» ότι οι διοξίνες δεν είναι καρκινογόνες ουσίες, τώρα απειλεί να «βάλει» στο χέρι όλα τα τρόφιμα της γης . Και όταν λέμε όλα ,εννοούμε όλα!

Ομως η Monsanto έρχεται από πολύ μακριά. Ισως αυτή η μεγάλη της ιστορία δίνει και κάποια εξήγηση για τον επιθετικό χαρακτήρα της σημερινής της καμπάνιας.

Το 1901 ιδρύθηκε από έναν αυτοδίδακτο χημικό, ο οποίος μετέφερε στις ΗΠΑ τη γερμανική τεχνολογία παραγωγής ενός τεχνητού γλυκαντικού, της ζαχαρίνης.

Τη δεκαετία του '20 η Monsanto αναδεικνύεται σε μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες χημικών και φαρμάκων της χώρας.

Το 1935 η Monsanto αγοράζει την Swann Chemical Company, η οποία είχε αναπτύξει την τεχνολογία των πολυχλωριωμένων διφαινυλίων (PCB). Πρόκειται για μια ιδιαιτέρως τοξική χημική ένωση, η οποία θεωρείται σήμερα υπεύθυνη για γενετικές ανωμαλίες, για πνευματικές διαταραχές σε βρέφη, για καρκινογένεση και εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Οι τοξικές παρενέργειες των PCB ήταν γνωστές από τη δεκαετία του '30, όμως η παραγωγή τους απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ μόλις το 1976.

Το 1947 ένα γαλλικό φορτηγό πλοίο που φόρτωνε λιπάσματα έξω από τις εγκαταστάσεις της Monsanto στο Γκάλβεστον του Τέξας εξερράγη. Τουλάχιστον 500 νεκροί μετρήθηκαν σ' αυτό που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα δυστυχήματα στην ιστορία της χημικής βιομηχανίας.

Στα τέλη της δεκαετίας του '40 αρχίζει από την Monsanto η παραγωγή του ζιζανιοκτόνου 2,4,5-Τ. Οπως αποκαλύπτεται μετά από δέκα χρόνια, το υλικό αυτό κατά την έκλυσή του παράγει τη γνωστή δηλητηριώδη διοξίνη.

Από το 1962 ως το 1971 ο στρατός των ΗΠΑ έκανε χρήση του "ζιζανιοκτόνου" Agent Orange στο Βιετνάμ, με στόχο να αποψιλώσουν τη βλάστηση της ζούγκλας που προστάτευε τους Βιετκόνγκ και να καταστρέψουν τη σοδειά τους. Την παραγωγή του ανέλαβαν οι μεγαλύτερες χημικές βιομηχανίες της χώρας, ανάμεσά τους ασφαλώς και η Monsanto. Φυσικά δεν επρόκειτο για απλό ζιζανιοκτόνο, αλλά για ένα ισχυρότατο τοξικό που προκάλεσε άγνωστο αριθμό θυμάτων, όχι μόνο μεταξύ των "εχθρών', αλλά και στον αμερικάνικο στρατό. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου της "μεταπολεμικής" περιόδου. Μετά από μακρόχρονο δικαστικό αγώνα, τα δικαστήρια των ΗΠΑ επιδίκασαν το 1984 το ποσό των 180 εκατ. δολαρίων σε 250.000 δικαιούχους και τις οικογένειές τους. Από το ποσό αυτό, το 45% υποχρεώθηκε να πληρώσει η Monsanto, διότι η δική της παραγωγή είχε πολύ υψηλότερες τιμές συγκέντρωσης διοξίνης, από την παραγωγή όλων των άλλων εταιρειών.

Το πρώτο σημαντικό βήμα της Monsanto προς τη βιοτεχνολογία είναι η παραγωγή της αυξητικής ορμόνης για βοοειδή (BGH και BST). Η ορμόνη υποτίθεται ότι σχεδιάστηκε για να αυξάνει το γάλα των αγελάδων, όμως στις ΗΠΑ υπήρχε ήδη πλεόνασμα γάλακτος. Επιστημονικές έρευνες μετά τη χρήση της ορμόνης διαπίστωσαν ότι προκαλείται μαστίτιδα στα ζώα. Μόλις πριν από λίγους μήνες δημοσιεύθηκαν και μελέτες που ενοχοποιούν το γάλα με BGH στην πρόκληση του καρκίνου του προστάτη και του στήθους. Για να πάρει την τελική άδεια του αρμόδιου φορέα, του FDA, το 1994, η εταιρεία φρόντισε να αξιοποιήσει ορισμένα στελέχη του δημόσιου αυτού ελεγκτικού μηχανισμού, τα οποία, κατά σύμπτωση, διατέλεσαν και δικοί της υπάλληλοι.

Το σημαντικότερο μέχρι σήμερα προϊόν της εταιρείας είναι το Roundup, το παρασιτοκτόνο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις σ' όλο τον κόσμο. Πρόκειται για το τελευταίο μιας σειράς φυτοφαρμάκων της εταιρείας (ανάμεσά τους και το γνωστό παραθείο, το δηλητήριο που επιδρά στο κεντρικό νευρικό σύστημα του ανθρώπου). Το 1997, μετά από 5 χρόνια αγωγές, η Monsanto υποχρεώθηκε να αποσύρει τις διαφημίσεις της που υποστήριζαν ότι το παρασιτοκτόνο Roundup είναι "βιοδιασπώμενο" και "φιλικό προς το περιβάλλον".

Το απαραίτητο συμπλήρωμα του παρασιτοκτόνου της εταιρείας είναι οι μεταλλαγμένοι σπόροι σόγιας που έχουν ειδικά κατασκευαστεί για να αντέχουν στο Roundup (Roundup-Ready Soybeans, RRS). Η παραγωγή τους προϋποθέτει τη μεταλλαγή των φυσικών σπόρων με τη μεσολάβηση βακτηρίων και ιών. Το δεύτερο βήμα είναι η ανάμιξη της μεταλλαγμένης σόγιας με τη φυσική και η από κοινού προώθησή τους στην αγορά.

Η ολοκλήρωση του σχεδίου παίρνει μορφή με την ανάπτυξη της πιο πρόσφατης τεχνολογίας της Monsanto, της λεγόμενης πατέντας "Terminator" (εξολοθρευτή). Αυτή η τεχνική εξασφαλίζει τη "στειρότητα" των σπόρων της σόγιας που εμπορεύεται η εταιρεία. Οι παραγωγοί που αγοράζουν τα προϊόντα της υποχρεώνονται έτσι να καταβάλλουν κάθε χρόνο το τίμημα για την αγορά των σπόρων, εφόσον δεν είναι δυνατόν να κρατήσουν κάποιο μέρος από τους σπόρους που προκύπτουν από τη δική τους παραγωγή. Η πατέντα "Terminator" είναι αποκαλυπτική για τη στρατηγική των αγροβιομηχανικών κολοσσών. Μέσω της γενετικής μηχανικής ιδιοποιούνται τις δυνατότητες αναπαραγωγής και πολλαπλασιασμού των ζώντων οργανισμών, κάτι που μέχρι σήμερα ήταν κοινό κτήμα της ανθρωπότητας.

Η ιστορία αυτή του αγροβιομηχανικού κολοσσού που κατέχει την πρωτοπορία στις εφαρμογές της γενετικής μηχανικής ίσως είναι χρήσιμη για την πρόβλεψη της συνέχειας. Βρισκόμαστε μπροστά στην εξέλιξη ενός γιγαντιαίου πειράματος, στο οποίο υποχρεωνόμαστε να μετάσχουμε, θέλοντας και μη. Η προοπτική της μονοπώλησης της παγκόσμιας γεωργικής οικονομίας και του απόλυτου ελέγχου του κυκλώματος διατροφής είναι πολύ κοντά μας.

Σύμφωνα με τις έρευνες της κοινής γνώμης που χρηματοδότησε η ίδια η Monsanto, η πλειοψηφία των ευρωπαίων πολιτών διατηρεί τις επιφυλάξεις της και απαιτεί τουλάχιστον να έχει τη δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ γενετικά μεταλλαγμένων και φυσικών προϊόντων. Ομως στις ΗΠΑ η υπόθεση της γενετικής μηχανικής έχει ήδη κερδηθεί από τις εταιρείες. Ο ίδιος ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και όψιμος περιβαλλοντιστής Αλ Γκορ κάνει δηλώσεις υπέρ του ζιζανιοκτόνου Roundup, και ο πρόεδρος Κλίντον τηλεφωνεί στον βρετανό πρωθυπουργό, για να τον πιέσει να αποδεχθεί την παρουσία της Monsanto στη Βρετανία. Φυσικά τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Η εταιρεία δαπάνησε σοβαρά ποσά υπέρ του Κλίντον κατά την προεκλογική καμπάνια του 1996, με τη μορφή του "soft money", δηλαδή νομίμων δωρεών που δεν εμπίπτουν στην απαγόρευση χρηματοδότησης από ιδιωτικές εταιρείες. Από την πλευρά του, ο ευγνώμων πρόεδρος δεν παράλειψε να αναφερθεί ονομαστικά στην εταιρεία και να την επαινέσει κατά τον ετήσιο λόγο του προς το έθνος.

Τον Ιανουάριο του 2005 η Monsanto αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιµο 1,5 εκατοµµυρίων δολαρίων   για δωροδοκία προς αξιωµατούχους της Ινδονησίας που αποσκοπούσε στην αποφυγή ελέγχων στις νέες γενετικά µεταλλαγµένες καλλιέργειες βαµβακιού. Η Monsanto παραδέχτηκε επίσης ότι είχε πληρώσει πάνω από 700.000 δολάρια Η.Π.Α. για δωροδοκίες προς διάφορους αξιωµατούχους της Ινδονησίας µεταξύ του 1997 και του 2002, που προέρχονταν από τις πωλήσεις των εντοµοκτόνων της στην Ινδονησία, πωλήσεις για τις οποίες είχε δώσει λανθασµένα στοιχεία. Τον Ιούνιο του 2005 κάποιο γερµανικό δικαστήριο διέταξε τη Monsanto να αποκαλύψει δηµόσια µια έκθεση 1000 σελίδων την οποία είχε αποκρύψει και αφορούσε εργαστηριακές έρευνες σε αρουραίους που είχαν καταναλώσει το µεταλλαγµένο καλαµπόκι της εταιρείας ΜΟΝ863. Η απόφαση ελήφθη µετά από εκστρατεία της Greenpeace για την απόκτηση δικαιώµατος πρόσβασης στην έκθεση, όπως ορίζει η ευρωπαϊκή νοµοθεσία. Η Monsanto προσπάθησε σθεναρά να εµποδίσει τη δηµοσίευση της έκθεσης η οποία παρουσίαζε τις ανησυχίες που εκφράστηκαν για τις επιπτώσεις του µεταλλαγµένου καλαµποκιού στην υγεία των αρουραίων.

Κι όμως η Monsanto αναπτύσσεται διαρκώς και τα κέρδη της αυξάνονται.

Για πολύ καιρό προσπαθεί να εισέλθει και στην ευρωπαϊκή αγορά, μέσα από δημοφιλή προϊόντα όπως το επικίνδυνο φυτοφάρμακο Roundup, που χρησιμοποιείται ευρέως και στην Ελλάδα. Είναι το μπεστ-σέλερ της Monsanto και ενοχοποιείται για συμμετοχή στην ανάπτυξη καρκίνων. Το επόμενο βήμα της είναι οι μεγάλες μονοκαλλιέργειες με μεταλλαγμένους σπόρους καταστροφικούς για το περιβάλλον και την υγεία.

Ο “κόσμος κατά τήν Monsanto”, είναι ένας κόσμος με μόνο νόμο το κέρδος. Κέρδος πάνω από όλους κι όλα, και εις βάρος όλων.

Η άγνοια και η ανοχή σκοτώνουν.
Μας σκοτώνουν.

Τα πειστήρια για τα εγκλήματα αυτά, βρίσκονται σε αυτό το ντοκιμαντέρ.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ:

( Αν δεν εμφανίζονται υπότιτλοι, ενεργοποιείτε τους υπότιτλους πατώντας το κουμπί CC)

"Δεν πληρώνουν" οι Ισλανδοί!

Ο ισλανδικός λαός καταψήφισε την πρόταση να πληρώσει τις ζημιές των βρετανών και ολλανδών επενδυτών στις τράπεζες που κατέρρευσαν το 2008.

Για δεύτερη φορά οι ψηφοφόροι στην Ισλανδία απέρριψαν με δημοψήφισμα το σχέδιο αποπληρωμής των χρεών προς την Βρετανία και την Ολλανδία και η υπόθεση θα πάει πλέον σε διεθνές δικαστήριο.

Με καταμετρημένες 85.000 ψήφους, προκύπτει ότι το  58% των Ισλανδών αποφάσισε να μην επιβαρυνθούν οι πολίτες της χώρας το κόστος της κατάρρευσης των τραπεζών. Για το ίδιο θέμα είχε ξαναγίνει δημοψήφισμα, στο οποίο οι Ισλανδοί είχαν ψηφίσει και πάλι «όχι»!

Το 2008 όταν το τραπεζικό σύστημα της Ισλανδίας κατέρρευσε μετά από μια περίοδο δυναμικής επέκτασης στην Ευρώπη, τόσο οι Ισλανδοί αλλά και περί τις 400.000 Βρετανοί και Ολλανδοί έχασαν σημαντικά κεφάλαια των καταθέσεών τους στις Ισλανδικές Τράπεζες.  Η κυβέρνηση της Ισλανδίας αποζημίωσε τους δικούς της πολίτες ωστόσο εκείνοι των τρίτων χωρών - ειδικά οι αποταμιευτές που είχαν βάλει τα χρήματά τους στη θυγατρική της Landsbanki, την Icesave, έχασαν τα πάντα. Οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και της Ολλανδίας αποζημίωσαν για τις απώλειες τους πολίτες τους, απαιτώντας τα χρήματα από την ισλανδική κυβέρνηση. Πέρυσι, η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Ισλανδίας, κατόπιν συνεννόησης με τις κυβερνήσεις των δύο χωρών, συμφώνησε σε ένα σχέδιο αποζημίωσης ύψους 3,8 δισ. ευρώ, σχεδόν το 40% του ισλανδικού ΑΕΠ, το οποίο θα επιβάρυνε τον κάθε φορολογούμενο με 100 ευρώ το μήνα για τα επόμενα 14 χρόνια. Η συμφωνία είχε εγκρίθεί οριακά από τη Βουλή, αλλά ο Ισλανδός πρόεδρος Γκρίμσον αρνήθηκε να την επικυρώσει και παρέπεμψε το θέμα στους ψηφοφόρους, οι οποίοι στο πρώτο δημοψήφισμα με  ποσοστό 93%  καταψήφισαν την πρόταση να πληρώσουν αυτοί τα χρέη των τραπεζών!

 

1962-64: Η Ελλάδα παραδίδεται στους ξένους ομολογιούχους!

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η Ελλάδα αποκλεισμένη από τις διεθνείς χρηματαγορές, λόγω του προπολεμικού χρέους της, βρίσκεται σ΄ ασφυκτικό οικονομικό κλοιό. Η αμερικανική βοήθεια διακόπτεται, Άγγλοι και Αμερικανοί ομολογιούχοι πιέζουν για «ρυθμίσεις» των παλαιών δανείων, ενώ το ίδιο τίθεται και ως προϋπόθεση για την υπογραφή της συμφωνίας σύνδεσης της χώρας με την ΕΟΚ. Οι τελικές συζητήσεις για τη ρύθμιση κατ΄ αρχήν των αμερικανικών δανείων γίνονται από την ίδια την ηγεσία των δυο χωρών. Από τον Έλληνα πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή, τον Αμερικανό αντιπρόεδρο Λ. Τζόνσον, αλλά και τον πρόεδρο Τζ. Κένεντι.

Στόχος...

Στην ουσία το μόνο που επιζητούσε η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν να εξασφαλίσει τη δυνατότητα του πιο ευνοούμενου οφειλέτη. Αν συναφθούν στο μέλλον συμφωνίες προπολεμικού χρέους, με άλλες χώρες και πιο ευνοϊκούς όρους, η Ελλάδα να έχει τη δυνατότητα αναδιαπραγμάτευσης.

Τελικά, τον Οκτώβριο του 1962 η κυβέρνηση της ΕΡΕ (υπουργός Οικονομικών ο Σπ. Θεοτόκης και Συντονισμού ο Π. Παπαληγούρας) υποχωρεί άτακτα. Αποδέχεται όλους σχεδόν τους όρους των ομολογιούχων προκειμένου «ν΄ ανακτήσει την διεθνήν πίστιν της».

Αναλαμβάνει να ξεπληρώσει το χρέος σε δολάρια, αναγνωρίζοντας το σύνολο του ονομαστικού προπολεμικού κεφαλαίου, αλλά και την κεφαλαιοποίηση μέρος των καθυστερούμενων τόκων. Αν κι όλα τ' αμερικανικά δάνεια είχαν συναφθεί υπό το άρτιο (η ονομαστική αξία ήταν αισθητά κατώτερη της πραγματικής, λόγω προμηθειών και διαθέσεων των δανείων).

Οι τρεις βασικές κατηγορίες των Αμερικανών, που ικανοποιούνταν ήταν κάτοχοι ομολογιών:

*Από το δάνειο υδρεύσεως του 1925 σε χρυσό.

*Από δύο 40ετή δάνεια, πάλι σε χρυσό, του 1924 και 1925.

Όσον αφορά τη διεκδίκηση της ρήτρας του πλέον ευνοούμενου οφειλέτη το αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από αρνητικό. Το «Συμβούλιο Προστασίας κατόχων ξένων ομολογιών στη Νέα Υόρκη» απέσπασε ουσιαστικά τη ρήτρα του πλέον ευνοούμενου πιστωτή. Σύμφωνα με τη ρύθμιση «εάν η ελληνική κυβέρνηση ήθελε οποτεδήποτε (ως το 1967) μετά την παρούσαν συμφωνίαν, επιφυλάξει εις τους κατόχους ομολογιών οιουδήποτε άλλου προπολεμικού της εξωτερικού δανείου μεταχείρησιν ευνοϊκοτέραν της προσφερομένης εις τους κατόχους ομολογιών εις δολάρια, η ελληνική κυβέρνησις δέχεται να παραχωρήση εξ ίσου ευνοϊκήν μεταχείρησιν εις τους κατόχους των ομολογιών εις δολάρια»!

Η Ελλάδα καλούνταν να καταβάλει ετησίως και για περίοδο '42-'45 ετών ένα σχετικά τεράστιο ποσό για τις δυνατότητες του προϋπολογισμού της (η αποπληρωμή έγινε μόλις την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα!).

Ο ακριβής προσδιορισμός του ποσού που θα καταβάλλονταν στους Αμερικανούς ομολογιούχους είναι δύσκολος. Μια κατά προσέγγιση εκτίμηση μπορεί να γίνει για τη συνολική επιβάρυνση του δημόσιου χρέους, μετά και τη ρύθμιση με τους Άγγλους ομολογιούχους (1964). Με τις τότε ισοτιμίες, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, ανερχόταν σε 4.368.000 δραχμές. Συνιστούσε περίπου το 15% του συνολικού χρέος εκείνης της περιόδου!

Τοκοχρεολυσία!

Έτσι ανάμεσα στο 1963 και 1965 η Ελλάδα βρέθηκε να χρωστά και να καταβάλει υπέρογκα τοκοχρεολύσια για ένα «παράνομο χρέος». Για 80 εκατ. λίρες στερλίνες (20 οι αμερικανικές ομολογίες και 60 εκατ. οι αγγλικές) τις οποίες ουδέποτε εισέπραξε. Στην παγκόσμια οικονομική ιστορία δεν υπάρχει, μάλλον, προηγούμενο μεταξύ κυρίαρχων κρατών. Ν΄ αναγνωρίζεις ένα χρέος, που νομικά και κυρίως ηθικά έπρεπε να παραγραφεί, με τους πιο δυσβάσταχτους όρους. Ακόμη και η «εχθρική κομμουνιστική» Γιουγκοσλαβία είχε αποσπάσει ευνοϊκότερη συμφωνία. Πρόκειται για απολύτως σκανδαλώδη ετεροβαρή συμφωνία, που εξηγείται αποκλειστικά στο πλαίσιο της πολιτικής υποτέλειας που ακολουθείται την ευρύτερη περίοδο. Η συμφωνία με τους Άγγλους ομολογιούχους,  της κυβέρνησης Παπανδρέου, ήταν ανάλογη...

«...Διά την διεθνήν πίστιν της χώρας...»

Η επιχειρηματολογία του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή για την αποδοχή του παράνομου και απεχθούς προπολεμικού χρέους, όπως θα το ονομάζαμε σήμερα, κινείται σε δύο επίπεδα. Αυτή, όπως την αναπτύσσει ο ίδιος εξαγγέλλοντας τη ρύθμιση με τους Αμερικανούς ομολογιούχους (19 Οκτωβρίου 1962), κινείται σε δυο άξονες:

1. «Θεμελιώδης στόχος της οικονομικής μας πολιτικής κατέστη πλέον η αναπροσαρμογή της οικονομίας μας εις τα διεθνή μέτρα και ειδικώτερον η βαθμιαία ένταξίς της εις την υπό διαμόρφωσιν ενιαίαν Ευρωπαϊκήν Οικονομικήν Κοινότητα» (σημείωση: ένας από τους όρους της συμφωνίας σύνδεσης ήταν η ανάληψη του προπολεμικού χρέους).

2. «Η ρύθμισις είναι, ως διεθνής νομική υποχρέωσις, επιβεβλημένη και διότι η εκπλήρωσις της υποχρεώσεως ταύτης θα εστερέωνεν, εν όψει των ανωτέρω εξελίξεων, την πίστιν της Ελλάδος...»

Η Ελλάδα, λοιπόν, ξεκινά μια νέα περίοδο αναλαμβάνοντας άμεσα και για μισό αιώνα να πληρώνει «παλιές αμαρτίες» και αρχίζοντας το σύγχρονο φαύλο κύκλο του εξωτερικού δανεισμού για αποπληρωμή δανείων του παρελθόντος. Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να μάθουμε αν και σε ποιο ποσοστό το σημερινό εξωτερικό χρέος έχει επιβαρυνθεί με την αποπληρωμή του απεχθούς προπολεμικού χρέους...

Μια κλασική εξήγηση του φαινομένου!

Ο Ζαν Μεϊνό στο κλασικό έργο της δεκαετίας του 1960 για τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις διατυπώνει μερικές κλασικές εκτιμήσεις για τα οικονομικά της χώρας, που έχουν επαφή και με το παρόν:

Η ανάπτυξη της Ελλάδας μέχρι το 1962 έγινε δυνατή χάρη στην αμερικανική βοήθεια. Στο μέτρο, που αυτή «διετέθη για τη χρηματαδότηση δημοσίων επενδύσεων, επέτρεψε την πραγματοποίηση χρήσιμων έργων υποδομής. Επέτρεψε όμως συνάμα ένα βιοτικό επίπεδο ανώτερο από εκείνο που προσδιορίζετο από τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας. Διευκόλυνε συγχρόνως τις ευπορότερες τάξεις ν΄ αποκτήσουν καταναλωτικές συνήθειες, που δεν συμβιβάζονται με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας...».

Μετά τη διακοπή της βοήθειας (1962) «με το δεδομένο της απεχθείας που δείχνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις έναντι της εφαρμογής μιας πολιτικής λιτότητας, η μόνη λύση που έμεινε ανοικτή ήταν η αναζήτηση έκτακτων πόρων που είχε συνηθίσει να δέχεται η οικονομία με άλλον τρόπο. Η εισροή ξένων κεφαλαίων για άμεση πραγματοποίηση επενδύσεων ή την δανειοδότηση ιδιωτικών επιχειρήσεων...».

Δεύτερη «διέξοδος είναι η προσφυγή του κράτους και των δημοσίων επιχειρήσεων στον εξωτερικό δανεισμό...».

Ο εξαναγκασμός της χώρας ν΄ αναλάβει την εξυπηρέτηση του προπολεμικού δημοσίου χρέους «υποχρέωση με αμφίβολη ηθική βασιμότητα... επεβλήθη στην πραγματικότητα εξαιτίας της ανάγκης να προσφύγει στην διεθνή κεφαλαιαγορά....».

«Η επιθυμία των ελληνικών κυβερνήσεων να συνάψουν νέα δάνεια τις υποχρέωνε κατά κάποιο τρόπο να επιδιώξουν τη δημιουργία της εικόνας του τέλειου οφειλέτη, ο οποίος μόλις επουλώσει τις καταστροφές που υπέστη σπεύδει ν΄ αναλάβει την εκπλήρωση των υποχρεώσεών του...».

Η ανάληψη του προπολεμικού χρέους «εξηγείται και από ένα πιο επιτακτικό λόγο. Ορισμένες χώρες (ιδιαίτερα η Μ. Βρετανία) καθώς και διάφοροι διεθνείς οργανισμοί (Διεθνής Τράπεζα) ηρνούντο να δανειοδοτήσουν τη χώρα, εάν δεν ερρυθμίζετο προηγουμένως το θέμα των παλαιών εκκρεμοτήτων».

**************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η Ελλάδα παραδίδεται στους ξένους ομολογιούχους.

Αναστολή λειτουργίας σε Αρεταίειο και Αιγινήτειο!

Η παντελής έλλειψη κονδυλίων που διαπιστώθηκε στα νοσοκομεία Αρεταίειο και Αιγινήτειο, αποτελούν την αιτία για την αναστολή της λειτουργίας τους!

Οι διοικήσεις των νοσοκομείων αναφέρουν χαρακτηριστικά πως τα χρήματα δεν αρκούν να καλύψουν ούτε τις βασικές ανάγκες σε τρόφιμα, καύσιμα και φαρμακευτικό υλικό, ενώ η μισθοδοσία των εργαζόμενων παραμένει ζήτημα μετέωρο εδώ και εβδομάδες.

Μπροστά σε αυτήν την τραγική κατάσταση, οι αρμόδιοι φορείς ανακοίνωσαν πως τα δύο μεγάλα αυτά νοσοκομεία σταματούν να δέχονται  ασθενείς και πως δεν θα συμμετέχουν πλέον στο σύστημα εφημεριών!

Κατά τ' άλλα, σύμφωνα με την Κυβέρνηση η Χώρα θα ... γλιτώσει την Χρεοκοπία!

Sacco και Vanzetti!

Στις 15 Απριλίου του 1920, δυο άντρες ληστεύουν και δολοφονούν τον ταμία και έναν φρουρό του εργοστασίου κατασκευής παπουτσιών Slatter and Morrill, αποσπώντας $15.776. Τρεις εβδομάδες αργότερα οι ιταλοί μετανάστες και διακεκριμένοι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, κατηγορούνται και συλλαμβάνονται για το έγκλημα, παρά τις σχεδόν ανύπαρκτες αποδείξεις εναντίον τους. Μετά από μια δίκη επτά εβδομάδων, οι Sacco και Vanzetti κρίνονται ένοχοι, με περιστασιακές ενδείξεις, για φόνο και καταδικάζονται σε θάνατο. Επτά χρόνια αργότερα, μετά από πολυπληθείς εφέσεις και την τεράστια δημόσια κατακραυγή, εκτελούνται αμφότεροι για τα «εγκλήματά τους».

«Δεν θα ευχόμουν ποτέ σ’ ένα σκυλί, δεν θα ευχόμουν ποτέ σε ένα φίδι, δεν θα ευχόμουν ποτέ στο πιο χαμερπές και δυστυχισμένο πλάσμα της γης, να περάσει όσα υπέφερα εγώ, για πράγματα για τα οποία δεν είμαι ένοχος. Αλλά έχω πειστεί πως είμαι ένοχος για όλα όσα υποφέρω. Υποφέρω γιατί είμαι ριζοσπάστης και, αλήθεια, είμαι ριζοσπάστης. Υποφέρω γιατί είμαι Ιταλός και, αλήθεια, είμαι Ιταλός. Υποφέρω περισσότερο απ’ όλα για την οικογένειά μου και την αγαπημένη μου, παρά για τον εαυτό μου. Αλλά είμαι τόσο σίγουρος πως έχω το δίκιο με το μέρος μου, ώστε αν μπορούσατε να με εκτελέσετε δυο φορές, και αν μπορούσα να ξαναγεννηθώ ακόμα δύο, θα ζούσα την ίδια ζωή και θα έκανα ότι έχω ήδη κάνει».

Bartolomeo Vanzetti.

«Αν δεν είχε συμβεί αυτό, θα μπορούσα να είχα ζήσει τη ζωή μου ανάμεσα σε γελοίους ανθρώπους. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει απαρατήρητος, άγνωστος, αποτυχημένος. Αυτό είναι η σταδιοδρομία μας και ο θρίαμβός μας. Ποτέ, σε όλη μας τη ζωή, δεν θα μπορούσαμε να ελπίσουμε να κάνουμε τόσα πολλά για την ανοχή στη διαφορετικότητα, τη δικαιοσύνη, την κατανόηση ανθρώπου από άνθρωπο, όπως κάνουμε τώρα, κατά λάθος. Τα λόγια μας – οι ζωές μας – οι πόνοι μας – είναι ένα τίποτα! Η αφαίρεση της ζωής μας, της ζωής ενός καλού παπουτσή κι ενός πωλητή ψαριών – είναι τα πάντα!

Nicola Sacco.

Η διαμάχη για την ενοχή τους συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ήταν δυνατόν οι δυο άντρες, μετανάστες ιταλικής καταγωγής, να έχουν μια δίκαιη δίκη, στην Αμερική του 1920, με το αρνητικό της κλίμα κατά των μεταναστών; Η "Κόκκινη Απειλή", με την οποία η μεταπολεμική κυβέρνηση των Η.Π.Α. προσπαθούσε να αντιταχθεί στο κύμα απεργιών που σάρωνε τη χώρα, η σκληρή προπαγάνδα εναντίων των μεταναστών και των ριζοσπαστικών οργανώσεων, καθώς και η Επιδρομές Πάλμερ (λυσσαλέες επιθέσεις κατά ριζοσπαστών μεταναστών), συνηγορούν ότι οι λόγοι της εκτέλεσής τους ήταν αποκλειστικά πολιτικοί και κοινωνικοί. Η εκτέλεση των Sacco και Vanzetti δεν είναι άλλο από μια εν ψυχρώ πολιτική δολοφονία.

Καθώς η Αμερική εισέρχεται στη δεκαετία του 1920, η εχθρικότητα προς τους μετανάστες ανέρχεται σε πρωτοφανή επίπεδα. Η Μπολσεβίκικη Επανάσταση του 1917 έφερε στο προσκήνιο τον κομμουνιστικό κίνδυνο και οδήγησε τον Γενικό Εισαγγελέα Alexander Michel Palmer να επιβάλει τις πρακτικές του κατά της "Κόκκινης Απειλής", που περιελάμβαναν παραβιάσεις των πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων και μελάνωναν την εικόνα των μεταναστών. Στο παράρτημα, στο τέλος του άρθρου, μπορείτε να βρείτε γελοιογραφίες από τις εφημερίδες της εποχής που προπαγανδίζουν αυτές τις θέσεις.
Τα προβλήματα της μεταπολεμικής Αμερικής, τα οποία οφείλονταν σε ψυχολογική, οικονομική και ηγετική ύφεση, συνδυασμένα με τον υπαρκτό φόβο από τη μετανάστευση και την απειλή της αταξίας και του πλουραλισμού στην αμερικανική κοινωνία, οδηγούν στο να καταστήσουν τους ευρωπαίους μετανάστες αποδιοπομπαίους τράγους. Το αποτέλεσμα αυτό έγινε αισθητό, με ιδιαίτερα σκληρό τρόπο, κυρίως στους ξένους ριζοσπάστες, αναρχικούς και κομμουνιστές. Οι Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, αμφότεροι μετανάστες και αναρχικοί, ένοιωσαν στο πετσί τους την έκφραση της αμερικανικής προκατάληψης και βίας αυτής της περιόδου.

Alexander Michel Palmer

Από τις αποδείξεις και τα προφανή αισθήματα προκατάληψης προς τους μετανάστες, η υπόθεση ήταν λιγότερο μια παράθεση γεγονότων και αποδείξεων και περισσότερο μια αντιπαράθεση πολιτισμών. Δυστυχώς, όπως έδειξε το αποτέλεσμα, αυτό ήταν και το έγκλημα για το οποίο τιμωρήθηκαν οι Sacco και Vanzetti. Αντί η δικαιοσύνη τους, για την οποία τόσο περήφανοι είναι οι Αμερικανοί, να κάνει αμερόληπτα τη δουλειά της, η καταδίκη των δύο ανδρών ήταν προϊόν προκατάληψης και διακρίσεων από μεριάς του αμερικανικού εθνικισμού.

Ferdinando Nicola Sacco, (April 22, 1891–August 23, 1927).

Ο Nicola Sacco γεννήθηκε  το 1891, σε μια οικογένεια με δεκαεπτά παιδιά, στο Torremaggiore της Ιταλίας. Τα χρόνια που πέρασε στο χωριό του, αυτά της παιδικής του ηλικίας, ήταν τα πιο γλυκά της ζωής του. Σε ηλικία 14 ετών αφήνει το σχολείο για να δουλέψει στα χωράφια, ως εργάτης γης. Παρέα με τον αδελφό του Sabino, ονειρεύεται ταξείδια και τη φυγή για την Αμερική, τη «Γη της Επαγγελίας». Το όνειρό τους πραγματοποιείται και μια μέρα του 1908 ξεμπαρκάρουν στην Αμερική. Ο Nicola ήταν 17 ετών.

Ο Sabino δεν υπομένει την εξορία και τη ζωή του μετανάστη και, σε λιγότερο από ένα χρόνο, επιστρέφει στο χωριό. Ο Nicola επιμένει. Μαθαίνει επάγγελμα και ειδικεύεται στην καασκευή παπουτσιών. Το 1913 γίνεται μέλος σε μια αναρχική ομάδα με το όνομα «Κύκλος Κοινωνικών Μελετών» και συμμετέχει στη διοργάνωση συναντήσεων σε γειτονικές πόλεις, μοιράζει φυλλάδια και πολιτικό υλικό, οργανώνει εράνους υπέρ των απεργών και συνοδεύει τους Tresca και Galleani, γνωστούς επαναστάτες και αναρχικούς. Το 1916, η ομάδα του διοργανώνει μια συνάντηση στο Milford, με σκοπό να συγκεντρώσει πόρους για την υποστήριξη των απεργών ενός εργοστασίου της Minnesota. Καθώς η αστυνομία δεν είχε επιτρέψει τη συνάντηση, οι ομιλητές συλλαμβάνονται και, μαζί τους, ο Sacco. Καταδικάστηκε στην πληρωμή κάποιου προστίμου και αυτή ήταν η μοναδική του καταδίκη, μέχρι εκείνη τη νύχτα του Μάη του 1920, που συνελήφθη μέσα σε ένα τραμ του Brokton.

Bartolomeo Vanzetti, (June 11, 1888–August 23, 1927).

«Ανώνυμος, μέσα στο πλήθος των ανωνύμων». Έτσι περιγράφεται στην αυτοβιογραφία του των είκοσι σελίδων, που έγραψε μέσα στη φυλακή του Charlestown, με τίτλο «Ιστορία μιας ζωής προλεταρίου».

Ο Bartolomeo Vanzetti γεννήθηκε το 1888 στο χωριό Villafalleto της Καλαβρίας. Αν και όπως αφηγείται στην αυτοβιογραφία του "Η ζωή ενός προλετάριου", είχε έφεση στην μάθηση από μικρός, η δύσκολη οικονομική κατάσταση του πατέρα του τον έφερε προ τετελεσμένων γεγονότων. Έτσι στάλθηκε στο Τορίνο να μάθει την τέχνη του ζαχαροπλάστη. Δουλεύοντας σκληρά , άρπαξε μια σοβαρότατη πλευρίτιδα, που ανάγκασε τον πατέρα του να τον αναζητήσει στο Τορίνο και να τον πάρει μαζί του στο σπίτι. Οι μέρες που πέρασε στο χωριό του αναρρώνοντας, με τη στοργική φροντίδα της μάνας του, έγραψε αργότερα πως ήταν οι πιο όμορφες της ζωής του.Η ευτυχία του όμως δεν ήταν παρά εφήμερη, καθώς η μητέρα του, χτυπημένη από τον καρκίνο, θα πεθάνει μετά από τρεις μαρτυρικούς μήνες. Ο Vanzetti την περιποιήθηκε με την ίδια στοργή και αφοσίωση που τον είχε περιθάλψει και εκείνη. Μετά το θάνατό της έφυγε για την Αμερική, μέσω Χάβρης, έχοντας διασχίσει τη Γαλλία με τα πόδια. Από τη Νέα Υόρκη βρίσκεται στο Πλύμουθ, όπου και παραμένει. Εκεί ανδρώνεται, δουλεύοντας σκληρά σε διάφορες πόλεις, κάνοντας όλα τα επαγγέλματα που βρίσκονταν στο τελευταίο σκαλί της κοινωνικής κλίμακας.

Για να αντισταθμίσει την έλλειψη μόρφωσης που τον απασχολούσε ιδιαίτερα, ο Vanzetti διαβάζει μανιωδώς. Δαρβίνος, Σπένσερ, Ουγκώ, Ζολά και Τολστόι συγκαταλέγονται ανάμεσα στα αναγνώσματά του, αλλά πολύ γρήγορα πείθεται πως μόνο η αναρχία θα ελευθέρωνε την ανθρωπότητα από τις αλυσίδες της και άρχισε να εμβαθύνει στη μελέτη των έργων των Προυντόν, Κροπότκιν και Μαλατέστα, τους οποίους αγαπούσε ιδιαίτερα.

Αρχικά εργάστηκε, όπως οι περισσότεροι ιταλοί μετανάστες, στη Σχοινοποιΐα του Πλύμουθ. Χάνει τη δουλειά του μετά από τη συμμετοχή του σε μιαν απεργία μακράς διαρκείας, το 1916. Ένας συμπατριώτης του, που επιστρέφει στην Ιταλία, του πουλάει τη χειράμαξα του και την «επιχείρησή» του, ως πλανόδιος πωλητής ψαριών. Με αυτή την καινούρια του ιδιότητα, ο Vanzetti έγινε γνωστός και ιδιαίτερα αγαπητός στη συνοικία. Πεταχτά μήλα προσώπου, μουστάκια που κατέβαιναν, φιλικός με τα παιδιά που τον φώναζαν «Bart», πραγματοποιούσε καθημερινά τις παραδόσεις ψαριών σε αυτούς τους φτωχικούς δρόμους, τους γεμάτους από ιταλούς και πορτογάλους μετανάστες.

Το κοινωνικό πλαίσιο, η συνάντηση, οι κατηγορίες και ο αγώνας! 

Μπαίνοντας η Αμερική στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αρχίζει και η προπαγάνδα των αναρχικών εναντίον του. Συμβουλεύουν τους εργάτες να μην στρατευθούν. Την εποχή εκείνη η μόνη φωνή κατά του πολέμου είναι αυτή των αναρχικών και του I.W.W. (της παγκόσμιας ομοσπονδίας βιομηχανικών εργατών, γνωστών με το όνομα «woobblies»).

Το 1919 η Αμερική, παραβιάζοντας τη συνθήκη ειρήνης διώχνει τους εμμιγκρέδες, όπως την Emma Goldmann. Ολόκληρη η χρονιά αυτή είναι μια χρονιά βίας. Δυο μέρες πριν την επιστροφή του Προέδρου Wilson από το Παρίσι, όπου βρίσκονταν στη συνδιάσκεψη για την ειρήνη, δυο μέλη μιας αναρχικής ισπανικής ομάδας, του «Grupo pro Pensa», κατηγορούνται και συλλαμβάνονται στη Φιλαδέλφεια ως επίδοξοι δολοφόνοι του Προέδρου. Λίγο καιρό αργότερα ο δήμαρχος του Seatle, ο οποίος μαχόταν σθεναρά τον «κόκκινο κίνδυνο», λαμβάνει με το ταχυδρομείο μια βόμβα. Την επομένη ο Thomas Hardwick, πρώην πρόεδρος της επιτροπής μετανάστευσης, λαμβάνει ένα παρόμοιο δώρο. Συνολικά παραδόθηκαν 37 τέτοια πακέτα σε διάφορους παραλήπτες, μεταξύ των οποίων ο Olivier Wfendell Ilolmes, πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ και ο γενικός Εισαγγελέας Palmer.

Η 1η Μαΐου ήταν ιδιαίτερα βίαιη: οδομαχίες, τεράστιες συγκεντρώσεις, δολοφονημένοι διαδηλωτές κ.λ.π. Όλα αυτά ενισχύουν την αμερικανική τρομοκρατία. Ο Luigi Galleani, μια προσωπικότητα που έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης στο χώρο των αναρχικών, καταδικάζεται σε απέλαση για τη δημοσίευση του περίφημου Cronaco Soversica. Λίγο μετά, ακολουθούν εκρήξεις βομβών σε αρκετές μεγάλες πόλεις. Το κλίμα της βίας και της τρομοκρατίας που καλλιεργούν οι αρχές, καθώς και τα προβοκατόρικα στοιχεία, προκαλούν την αγανάκτηση του αμερικανικού λαού.

Luigi Galleani

Ανάμεσα στον ακτιβιστή αναρχικό και στον μαχητικό ιδεαλιστή που εξασκεί την προπαγάνδα του στους τόπους δουλειάς, στη γειτονιά του, με το λόγο και τη συμπεριφορά του, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος με ιδανικά, αλλά η χρήση βίας αποτέλεσε το άλλοθι της κυβέρνησης των ΗΠΑ να εξαπολύσει έναν αδυσώπητο πόλεμο κατά των μεταναστών και της έδωσε την τέλεια αφορμή για την απομάκρυνσή τους.

Αμφότεροι οι Sacco και Vanzetti ήταν αφοσιωμένοι αναρχικοί, με ενεργή συμμετοχή στους εργατικούς αγώνες. Το 1916, τον ίδιο χρόνο που ο Sacco συνελήφθη για τη συμμετοχή του στην εργατική συγκέντρωση στη Minnesota, έλαβε μέρος και σε μιαν απεργία ενός εργοστασίου στο Plymouth. Εκεί συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Bartolomeo Vanzetti, ο οποίος ήταν ένας από τους βασικούς διοργανωτές της συγκεκριμένης απεργίας. Όπως οι περισσότεροι αναρχικοί, και οι δύο άνδρες είχαν εναντιωθεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η απίστευτη φτώχεια στα μεταπολεμικά χρόνια, είχε ως αποτέλεσμα τη δυσαρέσκεια πολλών εργατών με την κρατούσα κατάσταση. Οι αρχές είχαν τρομοκρατηθεί ότι οι αμερικανοί εργάτες θα ακολουθούσαν το παράδειγμα της πρόσφατης ρωσικής επανάστασης, και έκαναν οτιδήποτε περνούσε από το χέρι της ώστε να σκιαγραφήσουν τον κομμουνισμό και τον αναρχισμό ως «μη αμερικανικές πρακτικές» και να εκφοβίσουν τους εργάτες ώστε να κρατηθούν μακριά από την «κόκκινη προπαγάνδα».

Andrea Salsedo

Τον Απρίλιο του 1920, ο αναρχικός Andrea Salsedo συνελήφθη και κρατήθηκε για οκτώ εβδομάδες. Το πρωί της 3ης Μαΐου, «έπεσε» από ένα παράθυρο του 14ου ορόφου του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Νέας Υόρκης. Οι Sacco και Vanzetti, μαζί με άλλους συντρόφους τους, συγκάλεσαν αμέσως μια δημόσια συνάντηση στη Βοστώνη για να διαμαρτυρηθούν για το γεγονός. Ενώ καλούσαν τον κόσμο να υποστηρίξει τη διαμαρτυρία τους, συνελήφθησαν για «επικίνδυνες ριζοσπαστικές δραστηριότητες». Δύο ημέρες μετά την δολοφονία του Salsedo, συλλαμβάνονται οι Sacco και Vanzetti για την διπλή δολοφονία του εργοστασίου της Slater-Morrill Shoe Company  .

Η πρώτη δίκη.

Στην πρώτη δίκη που έλαβε χώρα τον Δεκέμβρη του 1924, μόνο ο Vanzetti κατηγορείται για ανθρωποκτονία. Το δικαστήριο προσπαθεί να αποδείξει ότι ο Vanzetti είχε αποπειραθεί να ληστέψει την τράπεζα του Bridgewater την πρωτοχρονιά του 1919. Το "σενάριο" αυτό υποβοηθούσε την κατηγορία εναντίον του Vanzetti ένεκα της ομοιότητάς του, με την υπόθεση στην Slater-Morrill Shoe Company. Όμως τα στοιχεία ενάντια του ήταν ελλειπή. Ο Vanzetti προσκόμισε στο δικαστήριο την κάρτα εργασίας του που έδειχνε ότι εκείνη την όρα εργάζονταν. Παράλληλα πολλοί συνάδελφοί του δέχονταν να καταθέσουν ενόρκως ότι τον είδαν στην δουλειά. Οι μάρτυρες κατηγορίας, άνθρωποι που υποτίθεται ότι είδαν τον Vanzetti κατά την ληστεία του Bridgewater, στάθηκαν ανίκανοι να συμφωνήσουν ως προς τα χαρακτηριστικά του προσώπου και το μήκος του μουστακιού του Vanzetti. Ο Sacco παράλληλα κατηγορείται παντελώς ανεδαφικά για συνεργεία. Μετά από 5 ώρες σύσκεψης οι ένορκοι αποφασίζουν να κρίνουν τους κατηγορούμενους ένοχους και να τους καταδικάσουν σε 12 - 15 έτη φυλάκισης.

Παράλληλα με τις δίκες οι εφημερίδες οργιάζουν. Παρουσιάζουν τους δύο Ιταλούς ως τέρατα και κομμουνιστές. Το σύστημα δεν επιχειρεί απλά να πλήξει τον συνδικαλισμό, επιχειρεί να στρέψει ενάντια στους Sacco και Vanzetti όλη την ξενοφοβία και τον ρατσισμό που έχει καλλιεργήσει στους πολίτες του. Παρόλα αυτά, μιά μεγάλη μερίδα κόσμου τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο εξωτερικό διαμαρτύρονται ποικιλοτρόπως για την παρωδία της δίκης των δύο συνδικαλιστών.

Η δεύτερη δίκη.

Η δεύτερη δίκη των Sacco και Vanzetti γίνεται μερικούς μήνες μετά , τον Ιούνιο του 1921 στην Μασαχουσέτη. Οι κατηγορίες είναι η ανθρωποκτονία και η κλοπή. Οι δύο Ιταλοί κατηγορούνται και για τα δύο. Τα επιχειρήματα εναντίον τους ήταν σχεδόν ανύπαρκτα. Τα στοιχεία της δίκης είναι οι σφαίρες που βρέθηκαν στα σώματα των δύο νεκρών. Ο Sacco έχοντας όπλο με νόμιμη άδεια, δέχεται να το παραδώσει για βαλλιστική εξέταση. Η βαλλιστική δείχνει σαφέστατα ότι τα όπλα είναι τελείως διαφορετικά. Παράλληλα η υπεράσπιση δείχνει ότι ο μεν Sacco βρίσκονταν σε γεύμα με φίλους του μετά από μιά ανανέωση που έκανε στο διαβατήριό του, ο δε Vanzetti εργάζονταν. Για τον Sacco προτίθενται να καταθέσουν όλοι οι αναφερόμενοι φίλοι του, πράγμα του όμως δεν γίνεται δεκτό από τον δικαστή, αφού κατά την γνώμη του είναι και αυτοί αναρχικοί. Για τον Vanzetti υφίστανται εξίσου πολλοί μαρτυρες που ούτε αυτοί γίνονται δεκτοί. Μια από τις τελευταίες ημέρες της δίκης, στο δικαστήριο παρουσιάζεται ένα ακόμα στοιχείο κατηγορίας: Το μπερέ του Sacco, που κατά τα λεγόμενα του δικαστή βρέθηκε στην σκηνή του φόνου. Ο Sacco ζητά να το φορέσει γιατί όπως λέει του είναι σίγουρα πολύ μικρό, όμως ο δικαστής του το απαγορεύει και δηλώνει σίγουρος ότι είναι δικό του (!!!). Έτσι μετά από 5 ώρες συνεδρίας, οι ένορκοι καταδικάζουν τους δύο συνδικαλιστές σε θάνατο.

Webster Thayer

Πρόεδρος της έδρας στην υπόθεσή τους ήταν ο δικαστής Webster Thayer, ο οποίος δήλωσε για τον Vanzetti: «Αυτός ο άνδρας, αν και μπορεί να μην έχει διαπράξει το έγκλημα που του αποδίδουν, είναι εντούτοις ηθικός αυτουργός, γιατί είναι εχθρός των υπαρχόντων θεσμών μας». Ο πρόεδρος των ενόρκων, ένας συνταξιούχος αστυνομικός, απάντησε σε έναν φίλο του, ο οποίος του είπε ότι, κατά τη γνώμη του, οι Sacco και Vanzetti ήταν αθώοι: «Να είναι καταραμένοι. Τους χρειάζεται να κρεμαστούν, όπως και νάχει». Μετά την έκδοση της καταδικαστικής απόφασης που έστελνε τους Sacco και Vanzetti στο θάνατο, ο δικαστής υπερηφανεύτηκε σε έναν φίλο του: «Είδες τι έκανα σε αυτούς τους αναρχικούς μπάσταρδους τις προάλλες;».

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για το γεγονός ότι οι Sacco και Vanzetti δικάστηκαν για τα πολιτικά τους πιστεύω και ότι η δικαστική απόφαση ήταν καθαρά ταξική: έστελνε ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην εργατική τάξη των ΗΠΑ: μείνετε μακριά από τις ιδεολογίες του κομμουνισμού και της αναρχίας, διαφορετικά θα αντιμετωπίσετε τις συνέπειες.

Για τους επόμενους μήνες η Επιτροπή Σωτηρίας των Sacco και Vanzetti έκανε αίτηση χάριτος και αναψηλάφησης τίποτα όμως απ'αυτά δεν έγινε δεκτό. Χιλιάδες διαδηλώσεις έγιναν στην Ιταλία, τις ΗΠΑ, την Γαλλία και την Λατινική Αμερική χωρίς όμως κανένα πρακτικό αποτέλεσμα.

Οι Sacco και Vanzetti πέρασαν τα επόμενα έξι χρόνια στη φυλακή, ενώ οι εφέσεις τους απορρίπτονταν η μία μετά την άλλη.

Όλο αυτό το διάστημα οι κινητοποιήσεις σε Αμερική και Ευρώπη, προκειμένου να ματαιώσουν την εκτέλεσή τους, ήταν μεγάλες, χωρίς όμως να φέρουν το πολυπόθητο αποτέλεσμα.

Μετά από έξι χρόνια σε ξεχωριστές φυλακές οι Sacco και Vanzetti ξανασυναντώνται στη φυλακή της Charlestown, όπου είχε αποφασιστεί να εκτελεστούν. Η πόλη μετατρέπεται σε φρούριο, ενώ οπλοπολυβόλα τοποθετούνται στα τείχη της φυλακής. Στους δρόμους περιπολούν εκατοντάδες άντρες των δυνάμεων ασφαλείας ενώ η Western Union εγκαθιστά 18 νέα τηλεγραφικά καλώδια για να αντεπεξέλθει στην παγκόσμια ζήτηση ειδήσεων για το θέμα. Εβδομήντα χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία της Charlestown και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ανακοίνωσαν ότι θα λειτουργήσουν πέραν του ωραρίου τους για να αναμεταδώσουν τις εξελίξεις.

Οι δυο άντρες εκτελέστηκαν τα μεσάνυχτα τα μεσάνυχτα της 23 Αυγούστου 1927 στην ηλεκτρική καρέκλα.

Πρώτος ο Sacco, ο οποίος πριν το ρεύμα διαπεράσει το κορμί του φώναξε «Ζήτω η αναρχία!» και πρόσθεσε πιο ήρεμος «αντίο γυναίκα μου, παιδιά μου και φίλοι μου». Ο Vanzetti δήλωσε πριν τον δέσουν στην ηλεκτρική καρέκλα «Επιθυμώ να δηλώσω ότι είμαι αθώος. Ποτέ δεν διέπραξα έγκλημα, κάποιες αμαρτίες ναι, αλλά ποτέ έγκλημα. Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε για μένα. Είμαι αθώος για όλα τα εγκλήματα, όχι μόνο γι’ αυτό αλλά για όλα. Είμαι ένας αθώος άνθρωπος». Όταν τον έδεναν στην καρέκλα πρόσθεσε «Τώρα επιθυμώ να συγχωρέσω ορισμένους ανθρώπους γι’ αυτό που μου κάνουν». Ο φρουρός έδωσε τα σήμα και το χιλιάδες βολτ διαπέρασαν τον βουρκωμένο Vanzetti τα μεσάνυχτα της 23 Αυγούστου 1927.

Η κηδεία των Sacco και  Vanzetti στην Βοστώνη.

H κηδεία τους συγκέντρωσε πάνω από 15000 κόσμο και κράτησε δύο ολόκληρες ημέρες...Το νέο της εκτέλεσής τους έκανε το γύρο του κόσμου και έβγαλε στους δρόμους πλήθος διαδηλωτών. Η αμερικανική πρεσβεία στο Παρίσι χρειάστηκε να περικυκλωθεί από ερπυστριοφόρα οχήματα, προκειμένου να προστατευτεί από το εξαγριωμένο πλήθος των διαδηλωτών, στο Λονδίνο η λαϊκή εξέγερση κατέληξε με 40 τραυματείς, το αμερικανικό προξενείο στη Γενεύη περικυκλώθηκε από ένα πλήθος 5000 μαχητικών ανθρώπων, ενώ τεράστια πλήθη, με μαύρα περιβραχιόνια, πραγματοποίησαν πορείες στους δρόμους της Νέας Υόρκης και της Βοστώνης. ενώ τεράστια πλήθη, με μαύρα περιβραχιόνια, πραγματοποίησαν πορείες στους δρόμους της Νέας Υόρκης και της Βοστώνης. 

Λίγο πριν την εκτέλεσή του ο Vanzetti είπε: «η τελευταία στιγμή μας ανήκει. Αυτή η αγωνία είναι ο θρίαμβός μας».

Η 23η Αυγούστου, ημερομηνία της εκτέλεσης των Sacco και Vanzetti, γιορτάζεται μέχρι σήμερα από αναρχικούς και ακτιβιστές εργάτες στη Νέα Υόρκη, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Nicola Sacco και ο Bartolomeo Vanzetti ζουν για πάντα στις καρδιές μας μαζί με όλους τους αγωνιστές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της υπεράσπισης των συμφερόντων της εργατικής τάξης.

*****************************

Πηγές:

Υπόθεση Sacco και Vanzetti.

Η υπόθεση Sacco και Vanzetti.

Sacco and Vanzetti

Sacco και Vanzetti: 82 χρόνια από την καταδίκη των δύο θρυλικών αναρχικών

Επεισόδια σε διόδια με βουλευτή.

Τα μέλη του κινήματος "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ" του έλεγαν "περάστε ελεύθερα", αλλά ο βουλευτής επέμενε να πληρώσει...και ήρθαν στα χέρια!

Διόδια της Αγ. Τριάδας στο Μώλο Φθιώτιδας,χθές ώρα 22:30. Τα μέλη του κινήματος για μια ακόμη φορά πραγματοποιούν κατάληψη στο σταθμό και τα διερχόμενα αυτοκίνητα περνούν ελεύθερα και μάλιστα κορνάροντας, αφού βρίσκουν τις μπάρες σηκωμένες και δεν πληρώνουν.

Όλα εξελίσσονται ομαλά μέχρι που στα διόδια φτάνει ο βουλευτής Τρικάλων του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Μαγκούφης. Το αυτοκίνητο του βουλευτή σταματά για να πληρώσει. Οι συγκεντρωμένοι, που δεν γνωρίζουν ακόμη με ποιον έχουν να κάνουν, του φωνάζουν να περάσει ελεύθερα όπως όλοι οι άλλοι οδηγοί. Ο οδηγός επιμένει να πληρώσει, οι καταληψίες δεν αφήνουν και αρχίζει μια έντονη λογομαχία.

Ο βουλευτής που καθόταν στη θέση του συνοδηγού βγαίνει έξω και λέει ξανά ότι θέλει να πληρώσει και όπως είπαν τουλάχιστον δύο αυτόπτες μάρτυρες στο LamiaReport, βουτάει μια γυναίκα από τον γιακά και αρχίζει να την ταρακουνάει. Στη συνέχεια οι παρευρισκόμενοι αρπάζουν από τα χέρια του βουλευτή τη γυναίκα και τον απωθούν, ενώ απειλούνται πιο σοβαρά επεισόδια. Ο Χρήστος Μαγκούφης μπαίνει μέσα στα γραφεία των διοδίων και σε λίγο στα διόδια φτάνει ισχυρή αστυνομική δύναμη. Άνδρες της Τροχαίας αυτοκινητοδρόμων, της Ασφάλειας, της ΟΠΚΕ, του τοπικού τμήματος, ακόμη και ο αστυνομικός διευθυντής Φθιώτιδας Νίκος Δουβλέκας.

Τότε τα μέλη του κινήματος πληροφορούνται ότι πρόκειται για τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Χρήστο Μαγκούφη.

Η γυναίκα που είχε το επεισόδιο με τον βουλευτή μεταφέρεται με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Λαμίας, ενώ οι συγκεντρωμένοι απειλούν και φωνάζουν συνθήματα όπως:<<Δεν τα φάγαμε μαζί...οι κλέφτες και τα λαμόγια να πάνε στη φυλακή>>... και άλλα παρόμοια.

Ο βουλευτής με τον οδηγό του και ακόμη ένα ζευγάρι που τον συνόδευε. έμειναν για τουλάχιστον μια ώρα μέσα στα γραφεία των διοδίων. Όταν βγήκε για να φύγει το LamiaReport τον ρώτησε τι έχει να πει για το επεισόδιο.<<Ήθελα να πληρώσω και δεν με άφηναν. Είναι δικαίωμα του καθενός αν θέλει να πληρώσει. Δεν χτύπησα καμία γυναίκα. Η κυρία που δήλωσε τραυματισμένη και ήρθε το ασθενοφόρο για να την πάρει, έπαιζε θέατρο>>, είπε στο LamiaReport ο βουλευτής.

Οι συγκεντρωμένοι από την πλευρά τους έκαναν λόγο για προκλητική και εριστική συμπεριφορά από ένα εκπρόσωπο του κοινοβουλίου, που δεν σέβεται τον δίκαιο αγώνα των πολιτών.

Κρίση στην κυβέρνηση, θρίλερ με Παπακωνσταντίνου!

'Οταν η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ ή έστω μέρος της εξεγείρεται για ένα νομοσχέδιο το οποίο θεωρεί ανήθικο, τι θα συμβεί όταν θα κληθούν οι βουλευτές του κόμματος του Γ. Παπανδρέου να ψηφίσουν τα νέα πιο σκληρά μέτρα;

Ανταρσία για τα φρουτάκια!

Το έλα να δεις έγινε στον Κοινοβουλευτικό Τομέα Ελέγχου Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ μεταξύ των βουλευτών και του υπουργού Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου. Την ώρα που ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου παρουσίαζε το νομοσχέδιο για τα τυχερά παιχνίδια σύσσωμοι οι βουλευτές του κόμματός του ζήτησαν να το πάρει πίσω.

Αυτό αιφνιδίασε τον κ.Παπακωνσταντίνου ο οποίος ενημέρωσε για ....όλα όσα έγιναν τον πρωθυπουργό. Η Βάσω Παπανδρέου απευθυνόμενη στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου είπε σε έντονο ύφος: «Δεν το ψηφίζω». Το χαρακτήρισε στυγνό εισπρακτικό μέτρο και τόνισε: «Αν είναι έτσι να νομιμοποιήσουμε τα ναρκωτικά και την πορνεία για να έχει έσοδα το κράτος». Ο Γιάννης Αμοιρίδης είπε ότι: «Δεν είναι ηθικό»,ενώ ο Γιώργος Φλωρίδης είπε: «Η Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι σημαντικό κομμάτι της διαβούλευσης. Γιατί μας ξεχνάτε;».

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου απάντησε: «Ο τζόγος υπάρχει. Γιατί να μην εισπράττει το κράτος 700 εκ. ευρώ ετησίως; Τι θέλουμε να γίνουμε Βόρεια Κορέα, να τα απαγορεύσουμε όλα;». Ο Δημήτρης Λιτζέρης, σύμφωνα με πληροφορίες, ανέβασε τους τόνους και απευθυνόμενος στον υπουργό Οικονομικών είπε: «Μας κοροϊδεύετε όταν λετε ότι θα εισπράξετε 700 εκατομμύρια ευρώ, όταν μόνο το πηγαινέλα για τις διατυπώσεις στις Βρυξέλες με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα μας πάρει ένα χρόνο. Σε μια χώρα που μπαινοβγαίνει ο Χριστοφοράκος και ο Καραβέλας, μας λες ότι θα ελέγξεις τον τζόγο χωρίς ρυθμιστική αρχή; Είσαι σίγουρος ότι θα είσαι υπουργός του χρόνου όταν θα ρέει το χρήμα;».

Να σημειωθεί ότι το νομοσχέδιο για τα φρουτάκια είχε ήδη εγκριθεί από το υπουργικό συμβούλιο, αφού τέθηκε προηγουμένως σε δημόσια διαβούλευση, πέρασε από νομοπαρασκευαστικές επιτροπές και τελικά κατατέθηκε στην Βουλή. Πρόκειται δηλαδή για πρωτοφανή πολιτική πράξη των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Κατά τα άλλα όλοι αντιλαμβάνονται ότι αν δεν υπήρχε η απεργία των ΜΜΕ ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν θα ήταν ήδη υπουργός. Όπως επίσης όλοι αντιλαμβάνονται τι θα γινόταν αν το νομοσχέδιο είχε πάει στην Ολομέλεια της Βουλής! Χαρακτηριστικά  βουλευτής του ΠΑΣΟΚ που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του σχολίασε: “Αν είχε σήμερα δελτία ειδήσεων θα είχε πέσει η κυβέρνηση“.

Στο τέλος, ο Γιώργος Παπακωνταντίνου φοβερά αναστατωμένος δήλωσε προς τους συναδέλφους του: «Αυτό που γίνεται με υπερβαίνει. Θα το πάω στον πρωθυπουργό. Αλλά θεωρώ ότι θα έχουμε μεγάλο πρόβλημα στην κυβέρνηση γιατί το νομοσχέδιο έχει περάσει δύο φορές από το υπουργικό συμβούλιο», και  αποχώρησε απο την Βουλή προς άγνωστη κατεύθυνση .

Λίγο αργότερα και νέα ανταρσία καταγράφηκε στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, αυτή τη φορά, από τον πρώην  Πρόεδροτης Βουλής Απόστολο Κακλαμάνη. Μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής που συνεδριάζει με αντικείμενο το νομοσχέδιο του υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης για την Επιτροπή Ανταγωνισμού, ο κ. Κακλαμάνης προειδοποίησε με καταψήφιση διάταξης τον παριστάμενο υπουργό Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. «Μην θεωρείται την ψήφο μου δεδομένη στο άρθρο που αφορά τις ποινές όσων συγκροτούν καρτέλ» τόνισε, εκτιμώντας ότι τα αδικήματα όσων έχουν συστήσει καρτέλ θα παραγραφούν, χωρίς να μπορέσει η Δικαιοσύνη να επιβάλει ποινές στους επιχειρηματίες.  Μάλιστα, ο κ. Κακλαμάνης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στον ρόλο των καρτέλ. «Να που είναι τα κλεμμένα. Στα καρτέλ και στους φοροφυγάδες", δήλωσε χαρακτηριστικά.

Μέσα σ'αυτό το μπάχαλο εσπευσμένα επέστρεψε ο Παπανδρέου  αργά χθες το βράδυ από τη Βαρσοβία, αντί για σήμερα το μεσημέρι όπως ήταν προγραμματισμένο... Και μάλλον θα έχουμε ραγδαίες εξελίξεις!
Αν δεν υπήρχε η απεργία των ΜΜΕ, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου θα αποτελούσε ήδη παρελθόν για την Κυβέρνηση. Ίσως μάλιστα να είχαμε οδηγηθεί και σε οριακές εξελίξεις, με την ίδια την Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου να αποτελεί… παρελθόν για τη χώρα. Eίναι ολοφάνερο πλέον ότι ο υπουργός Οικονομικών δεν μπορεί να βγάλει το πρόγραμμα της κυβέρνησης, αφού έχει χάσει κάθε έρεισμα στην κοινοβουλευτική ομάδα, αντιμετωπίζει την κριτική και την επιφυλακτική στάση συναδέλφων του υπουργών και αμφισβητείται ανοιχτά από ισχυρές κομματικές δυνάμεις. Μέσα σε όλα αυτά η κοινή γνώμη τον αντιμετωπίζει πλέον με αμφιβολία και απαρέσκεια, αφού καμία πρόβλεψή του δεν βγήκε σωστή και καμία διαβεβαίωση δεν τηρήθηκε. Παρότι τον στηρίζει με νύχια και με δόντια η τρόικα, είναι περισσότερο από σαφές ότι δεν έχει την πολιτική ικανότητα να φέρει σε πέρας τις πολιτικές, που έχει υποσχεθεί η κυβέρνηση στους δανειστές – για αλλαγή πολιτικής συνταγής, ούτε λόγος, αφού ο κ. Παπακωνσταντίνου πιστεύει στο μνημόνιο όσο κανένας άλλος, ενδεχομένως περισσότερο κι από τον Στρος Καν.

Καταστροφή με τη βούλα του κράτους!

Οι βουλευτές του κυβερνώντος κόµµατος, που σήκωσαν την παντιέρα της επανάστασης όταν το υπουργείο Περιβάλλοντος προσπάθησε να κάνει ένα μικρό δυστακτικό πρώτο βήµα για την ουσιαστική προστασία των σηµαντικών βιότοπων της χώρας, καθιερώνοντας τα 10 στρέµµατα ως απαραίτητη προϋπόθεση για δόµηση στις εκτός σχεδίου περιοχές, σίγουρα θα σφυρίζουν αδιάφορα εάν τυχόν µπήκαν στον κόπο να διαβάσουν την αναφορά της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας (ΕΟΕ) που επεξεργάστηκε όλες τις καταγγελίες που έχει δεχθεί τη δεκαετία 2000 - 2010.

Γιατί η σηµαντική αυτή µελέτη αποδεικνύει ότι η µεγαλύτερη απειλή για τις περιοχές που έχουν ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000 είναι ιδιώτες, οι συνήθεις «πελάτες» της εκλογικής περιφέρειας και βέβαια το ίδιο το κράτος έτσι όπως εκφράζεται από τους δήµους και τα υπουργεία!

Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2000 - 2010 η Ορνιθολογική κατέγραψε 332 καταγγελίες από πολίτες, µε το µεγαλύτερο ποσοστό των καταγγελιών να αφορά σε περιοχές που ανήκουν στο δίκτυο Natura 2000. Τα µεγαλύτερα προβλήµατα που αντιµετωπίζουν οι σηµαντικοί βιότοποι της χώρας έχουν να κάνουν µε καταστροφή ή υποβάθµιση λόγω της οικιστικής και εµπορικής ανάπτυξης αλλά και λόγω της λαθροθηρίας και της παράνοµης κατοχής άγριων πουλιών. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 50% των καταγγελιών αφορά παρεµβάσεις σε υγροτόπους, όπως αυθαίρετη δόµηση και επιχωµατώσεις.

∆ράστης το κράτος!

Άκρως ενδιαφέρουσα είναι η «γεωγραφία» των δραστών έτσι όπως την κατέγραψε η Ορνιθολογική µέσα από τη διερεύνηση των καταγγελιών που δέχθηκε. Γιατί εκτός από τους ιδιώτες την κύρια ευθύνη φέρουν εκείνοι που οφείλουν βάσει της θέσης τους να προστατεύουν αυτές τις περιοχές. Όπως επισηµαίνει η περιβαλλοντική οργάνωση, «πρωτοβάθµιοι και δευτεροβάθµιοι Οργανισµοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) εµπλέκονται κυρίως σε υποθέσεις που αφορούν υποδοµές µεταφοράς και παροχής υπηρεσιών (π.χ. δρόµοι, κεραίες κινητής τηλεφωνίας και δίκτυα µεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας)».

Σύµφωνα µε τη µελέτη, το πρόβληµα µε τις σηµαντικότερες υποθέσεις καταστροφής και υποβάθµισης των βιοτόπων έχει να κάνει σε ποσοστό 12% µε κεντρικές υπηρεσίες, όπως είναι τα υπουργεία, τα οποία «εµπλέκονται στην αδειοδότηση και έγκριση µεσαίων και µεγάλων έργων µε σοβαρές επιπτώσεις. Οι υποθέσεις αυτές, λόγω του αντικειµένου τους, είναι και οι σηµαντικότερες». Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι και η παράµετρος της συνεργασίας ιδιωτών και ΟΤΑ σε υποθέσεις καταστροφής ή υποβάθµισης των βιοτόπων. Είναι χαρακτηριστικό ότι «σε ποσοστό 12% επί του συνόλου των υποθέσεων, καταγράφεται η από κοινού εµπλοκή, σε µία υπόθεση, ιδιωτών και ΟΤΑ, γεγονός που δηλώνει», όπως υπογραµµίζει η περιβαλλοντική οργάνωση, «την έλλειψη διαφάνειας και τη σύναψη ‘‘πελατειακών σχέσεων’’». Σύµφωνα µε τη δεκαετή καταγραφή της ΕΟΕ, τα µεγαλύτερα προβλήµατα στις σηµαντικότερες περιοχές της χώρας έχουν να κάνουν:

♦ Σε ποσοστό 14% µε την οικιστική και εµπορική ανάπτυξη, όπως είναι οι καταπατήσεις δασικών ή υγροτοπικών εκτάσεων και η παράνοµη εγκατάσταση αναψυκτηρίων και άλλων κτηριακών εγκαταστάσεων στον αιγιαλό.

♦ Σε ποσοστό 12% µε τη διάνοιξη δρόµων και τα δίκτυα µεταφοράς ηλεκτρικού ρεύµατος.

♦ Σε ποσοστό 10% µε την παράνοµη εναπόθεση - κυρίως σε υγροτόπους -απορριµµάτων και µπαζών.

♦ Σε ποσοστό 9% µε τη λαθροθηρία.

♦ Σε ποσοστό 18% µε την παράνοµη κατοχή - συχνά µάλιστα σε άσχηµες συνθήκες αιχµαλωσίας - και την πώληση άγριων πουλιών από καταστήµατα πώλησης κατοικίδιων.

Η Περιφέρεια Αττικής εµφανίζει το µεγαλύτερο αριθµό καταγγελιών και ακολουθεί η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, όπου παρατηρείται εξίσου έντονα το φαινόµενο της συστηµατικής και εκτεταµένης οικιστικής και εµπορικής ανάπτυξης. Σύµφωνα µε την επεξεργασία των στοιχείων από την ΕΟΕ, η παράνοµη εναπόθεση απορριµµάτων και µπαζών είναι φαινόµενο που απαντάται σε όλη την επικράτεια της χώρας, και ιδιαίτερα στις Περιφέρειες της Αττικής, της Ηπείρου και του Νοτίου Αιγαίου. Σηµαντικός αριθµός καταστροφής των βιοτόπων, λόγω υποδοµών και υπηρεσιών, εντοπίζεται στην Κεντρική Μακεδονία, την Αττική και την Πελοπόννησο.

**********************

Αναδημοσίευση από εδώ:  Καταστροφή με τη βούλα του κράτους

Στην τρόικα και η Πορτογαλία!

Η τρίτη χώρα που προσφεύγει στον προσωρινό μηχανισμό στήριξης Ε.Ε. και ΔΝΤ  από την Ευρωζώνη –μετά την Ελλάδα και την Ιρλανδία- γίνεται η Πορτογαλία. Αυτό που οι περισσότεροι ανέμεναν επιβεβαιώθηκε κι επισήμως την Τετάρτη 6 Απριλίου το απόγευμα με τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό της χώρας, Ζ. Σόκρατες να επιβεβαιώνει ότι η χώρα του θα διατυπώσει αίτημα άμεσα για να προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε., καθώς είναι πεπεισμένος πως οι οικονομικές δυσκολίες θα επιδεινωθούν.

Μέχρι στιγμής δεν έχει διασαφηνιστεί το είδος και το μέγεθος της οικονομικής βοήθειας, καθώς όπως είπε ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση. "Ζητούμε από την Ε.Ε να μπει εγγυητής στην οικονομία μας", τόνισε ο κ. Σόκρατες.

Ο Ζοζέ Σόκρατες αιτιολόγησε το αίτημα αυτό για βοήθεια επικαλούμενος την απόρριψη από το πορτογαλικό κοινοβούλιο του νέου προγράμματος λιτότητας που είχε παρουσιάσει, η οποία, όπως σημείωσε, "επιδείνωσε δραματικά την χρηματοπιστωτική κατάσταση της χώρας"."Όπως γνωρίζετε αγωνίστηκα όλη τη χρονιά που πέρασε για να μην συμβεί αυτό. Η απόρριψη του προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης όπως και η πολιτική κρίση κατέστησαν εύθραυστη τη χώρα", σημείωσε, επισημαίνοντας ότι υπάρχει "μια πραγματική απειλή στη χρηματοδότηση της Δημοκρατίας, του τραπεζικού συστήματος και της οικονομίας".

H «σταγόνα» που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η εκτίναξη του επιτοκίου στη δημοπρασία εξαμηνιαίων και δωδεκάμηνων τίτλων την Τετάρτη 6 Απριλίου, ενώ είχε προηγηθεί και η προειδοποίηση των τραπεζιτών της χώρας ότι δεν πρόκειται πλέον να αγοράζουν κρατικά ομόλογα.

«Έκανα ό,τι μπορούσα για να αποφύγουμε την εξωτερική βοήθεια», δήλωσε ο Σώκρατες και διαβεβαίωσε ότι θα κάνει το καλύτερο δυνατό για να πετύχει ευνοϊκούς όρους.

Η Πορτογαλία έχει χρέος ύψους περίπου 9 δισ. ευρώ που ωριμάζει το διάστημα Απριλίου-Ιουνίου, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις των αναλυτών της Barclays Capital, τα ρευστά διαθέσιμα στα ταμεία της κυβέρνησης δεν ξεπερνούν τα 5 δισ. ευρώ.

Η αντιπολίτευση με δηλώσεις της συναίνεσε στην απόφαση του Σόκρατες να οδηγήσει τη χώρα στην πόρτα του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης.

Ο ευρωπαίος επίτροπος αρμόδιος για τις νομισματικές υποθέσεις Όλι Ρεν, μιλώντας σε γερμανικά μέσα ενημέρωσης καλωσόρισε την «υπεύθυνη» στάση της Πορτογαλίας να υποδεχθεί την ευρωπαϊκή βοήθεια.

"Η Πορτογαλία ζήτησε σήμερα να επωφεληθεί μιας χρηματοπιστωτικής βοήθειας από την ΕΕ", ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.

"Ήταν μια υπεύθυνη κίνηση από την κυβέρνηση της Πορτογαλίας, που θα βοηθήσει την οικονομική σταθερότητα στη χώρα και την Ευρώπη" δήλωσε ο ευρωπαίος επίτροπος, αρμόδιος για τις νομισματικές υποθέσεις Όλι Ρεν.

"Το αίτημα της Λισαβόνας θα εξεταστεί το συντομότερο δυνατό" διαβεβαίωσε ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, επισημαίνοντας ότι έχει εμπιστοσύνη στην ικανότητα της Πορτογαλίας να ξεπεράσει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με τη συνεργασία όλων των κομμάτων.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ανακοίνωσε σήμερα από την Ουάσινγκτον ότι είναι "έτοιμο" να βοηθήσει την Πορτογαλία.

Στην τελευταία σύνοδο κορυφής της ΕΕ, ο πρόεδρος του Eurogroupe Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είχε αναφερθεί σε μια βοήθεια, ύψους 75 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Το επιτόκιο δανεισμού της Πορτογαλίας από την ΕΕ, θα εξαρτηθεί από το πότε ο Μηχανισμός Στήριξης της ευρωζώνης, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), θα προχωρήσει στη έκδοση του δανείου, δήλωσε αργά το βράδυ της Τετάρτης πηγή από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ωστόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει δεχθεί ακόμα επίσημο αίτημα από την κυβέρνηση της Πορτογαλίας για ένταξη στον Μηχανισμό Στήριξης της ευρωζώνης, όπως δήλωσε η ίδια πηγή από τις Βρυξέλλες, αλλά μόλις το κάνει θα αποσταλεί επιτροπή στη Λισσαβόνα για να αποφασιστούν οι λεπτομέρειες του προγράμματος ένταξης στο μηχανισμό διάσωσης.

Τα χρήματα του πακέτου διάσωσης της Πορτογαλίας, θα προκύψουν τόσο από το Μηχανισμό Στήριξης της ΕΕ, όσο και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF), στην προβλεπόμενη αναλογία, των δύο τρίτων από το ευρωπαϊκό ταμείο και του ενός τρίτου από το ΔΝΤ, σύμφωνα πάντα με την ίδια πηγή προερχόμενη από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ευρωζώνη είχε καθορίσει στη σύνοδο της 11ης Μαρτίου, ότι το επιτόκιο δανεισμού από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, θα είναι χαμηλότερο από το τρέχον, κάθε φορά στη διεθνή αγορά, συν 300 μονάδες βάσης, για δάνεια με περίοδο αποπληρωμής τριετίας και 400 μονάδες βάσης με 50 μ.β. επιβάρυνση το χρόνο, για δάνεια που υπερβαίνουν τον ορίζοντα 3ετίας, ως περίοδο αποπληρωμής του δανείου.

«Φεστιβάλ Αντίστασης» στην Κερατέα!

Μουσική, θέατρο, εικαστικές εκθέσεις και άλλα καλλιτεχνικά δρώμενα φιλοδοξούν να πάρουν τη θέση των συνεχόμενων συγκρούσεων μεταξύ κατοίκων και δυνάμεων της αστυνομίας στην Κερατέα, στις 8, 9 και 10 Απριλίου.

 

Οι κάτοικοι διοργανώνουν το "Φεστιβάλ αντίστασης" ("Art Resistance Festival"), διαμαρτυρόμενοι και με αυτόν τον τρόπο στη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή τους. Το Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στις 8, 9 και 10 Απριλίου και θα συμμετέχουν σ' αυτό πολλοί καλλιτέχνες. Το πλούσιο πρόγραμμα του φεστιβάλ περιλαμβάνει 60 μουσικά σχήματα, 150 εικαστικούς καλλιτέχνες με πάνω από 500 έργα, 10 θεατρικές παραστάσεις, 15 workshops (εργαστήρια), κατασκευές έργων, εγκαταστάσεις και εικαστικές παρεμβάσεις επί τόπου, προβολές video art και ντοκιμαντέρ. Επίσης προγραμματίζονται ζωντανές συνδέσεις με περιοχές που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με αυτό της Κερατέας.

Μεταξύ άλλων, θα εμφανιστούν οι Γιάννης Αγγελάκας, Δημήτρης Πουλικάκος, Σπυριδούλα, Magic de Spell, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, Μαρία Παπαγεωργίου, Λεωνίδας Μαριδάκης, Καλλιόπη Βέττα, Γιάννης Ιωάννου, Πάνος Μουζουράκης, Λεωνίδας Μπαλάφας, Νίκος Ζιώγαλας, Μίλτος Πασχαλίδης, Βόμβοι, Ελελεύ, Ζακ Στεφάνου, Καίτη Κουλλιά, Παύλος Παυλίδης, Θάνος Ανεστόπουλος, Αλέξης Καλοφωληάς, Ηρακλής Τριανταφυλλίδης & Λερναία Ύδρα, Τζιριτζάντζουλες, Αέρα Πατέρα, Νικήτας Κληντ, Locomondo, Lost Bodies, Active Member, Deus X Machina, αλλά και οι Electric Litany, που φτάνουν από την Αγγλία ειδικά γι' αυτό το σκοπό.

►Για το αναλυτικό πρόγραμμα του "Φεστιβάλ Αντίστασης" της Κερατέας, πατήστε εδώ.

Φουκουσίμα: Η πυρηνική έκρηξη της… θεάς αγοράς!

Ο χειρισμός των επιπτώσεων από τον Σεισμό, το Τσουνάμι καθώς  και της κρίσης του τρίτου μεγαλύτερου , από χρήσης πυρηνικών εργοστασίων, παγκόσμιου πυρηνικού ατυχήματος, επέφεραν σοβαρά πλήγματα στο μύθο της δήθεν «τέλειας ιαπωνικής καπιταλιστικής μηχανής». Όπως δηλώνει ακόμη και ο Ευρωπαίος Επίτροπος για την Ενέργεια Γκίντερ Ότινγκερ, «ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται την κρίση και τα απίστευτα μέτρα με τα οποία εργάζονται οι Ιάπωνες με οδηγούν στο να διορθώσω τη μεγάλη εκτίμηση που είχα μέχρι σήμερα για την αξιοσύνη, για την τεχνική, τη βιομηχανική ικανότητα, για την τελειότητα, και την ιαπωνική ακρίβεια». Και συμπληρώνει: «Οι ιαπωνικές αρχές δείχνουν να έχουν χάσει τον έλεγχο της κατάστασης». Όμως, ο επικεφαλής της ΙΑΕΑ Γιουκίγια Αμάνο σπεύδει να διορθώσει: «Δεν είναι ώρα να δηλώνουμε ότι τα πράγματα είναι “εκτός ελέγχου”... Αυτοί που διαχειρίζονται (το σταθμό) κάνουν το μέγιστο που μπορούν για να αποκαταστήσουν την ασφάλεια του αντιδραστήρα».

Για να γίνει κατανοητή η κατάσταση που βρίσκεται σε εξέλιξη στα ΒΑ παράλια της Ιαπωνίας, 170.000-180.000 μικροσίβερτ ήταν η ακτινοβολία που δέχθηκαν οι τρεις εργαζόμενοι στη Φουκουσίμα στις 24 Μαρτίου, όταν και απομακρύνθηκαν εσπευσμένα. Να σημειωθεί πως με 3.000.000 μικροσίβερτ η πιθανότητα επιβίωσης είναι 50%, με 6.000.000 (ακτινοβολία που δέχθηκε το προσωπικό έκτακτης ανάγκης στο Τσερνομπίλ) ο θάνατος έρχεται εντός μηνός, με 10.000.000 εντός δύο εβδομάδων. Οι εργάτες και οι επιστήμονες που δουλεύουν στο Φουκοσίμα εργάζονται με όριο ασφαλείας τα 50.000 μικροσίβερτς που ισοδυναμεί με 5.000 ακτινογραφίες δοντιών ή στο 50% του ορίου για καρκίνο (100.000 μικροσίβερτ) και μέγιστο όριο ακτινοβολίας έκτακτης ανάγκης τα 250.000 μικροσίβερτ. Είναι επομένως σαφές ότι υπάρχουν σημεία σχεδόν απροσπέλαστα για τους τεχνικούς του προσωπικού εκτάκτου ανάγκης, καθώς το νερό που είχε μολυνθεί με εξαιρετικά υψηλής ραδιενέργειας σωματίδια ακτινοβολούσε στον αντιδραστήρα 2, με 1.000.000 μικροσίβερτ ανά ώρα. «Η κατάσταση στον πυρηνικό σταθμό Φουκουσίμα είναι ειλικρινά κακή», λέει ο ειδικός διευθυντής της υπηρεσίας του ΟΟΣΑ για την πυρηνική ενέργεια (AEN), Λουίς Ετσαβαρί. «Η πυρηνική κρίση στην Ιαπωνία εξελίσσεται βάσει του χειρότερου σεναρίου», δήλωσε ο Σεργκέι Κιριγένκο εποπτεύων υπεύθυνος των περισσότερων πυρηνικών εγκαταστάσεων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Ο Κιριγένκο προσέθεσε ότι η Ρωσία εξακολουθεί να μην έχει πλήρη ενημέρωση από το ιαπωνικό κράτος. Επισήμανση που τονίζουν από την αρχή Έλληνες αλλά και ανά τον κόσμο ειδικοί επιστήμονες. Ανεξάρτητα όμως από την ποιότητα και τη σκοπιμότητα της πληροφόρησης, το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα, οι τέσσερις από τους έξι πυρηνικούς αντιδραστήρες, αποτελούν πλέον πυρηνικό απόβλητο. Δηλαδή άχρηστο αλλά λίαν επικίνδυνο ραδιοακτινοβολών συγκρότημα του οποίου αναζητείται μόνο ο τρόπος της πανάκριβης ταφής του. Επιπλέον, μέχρι τώρα , ραδιενεργός ακτινοβολία πάνω από τα επιτρεπτά όρια ανιχνεύεται σε διπλάσια ακτίνα από αυτήν των είκοσι χιλιομέτρων που κάλυπτε η κατάσταση συναγερμού. Ανιχνεύθηκε συγκεκριμένα στο χωριό Γιτάτε, 40 χλμ. βορειοδυτικά του πυρηνικού εργοστασίου. Ίχνη επίσης ραδιενεργού πλουτωνίου ανιχνεύθηκαν σε πέντε διαφορετικά σημεία στο έδαφος του πυρηνικού σταθμού γεγονός που επιβεβαιώνει πως έχουν υποστεί ζημιές οι πυρήνες των τεσσάρων αντιδραστήρων. Ζημιές που συνδέονται αποκλειστικά με το τσουνάμι αφού η πλημμύρα αχρήστευσε το σύστημα ψύξης των αντιδραστήρων. Ζημιές που σύμφωνα με την εταιρεία, έχουν τεθεί υπό έλεγχο. Ταυτόχρονα η ιδιοκτήτρια εταιρεία ΤΕPCΟ ζητά βοήθεια από τη Γαλλία για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Αντιμετώπιση που εάν δεν έχει θετική έκβαση το αποτέλεσμα θα θυμίζει εικόνες αποκάλυψης, καταστροφή επιστημονικής φαντασίας. Δικαιολογημένα επομένως ο ιάπωνας πρωθυπουργός Ναότο Καν επισημαίνει πως «η κατάσταση παραμένει απρόβλεπτη, η χώρα αντιμετωπίζει μια πάρα πολύ σοβαρή κρίση και βρίσκεται σε ύψιστο συναγερμό». Ιάπωνες αξιωματούχοι, με πρώτο τον υπουργό Εθνικής Στρατηγικής Κοϊτσίρο Γκέμπα, προωθούν ως «λύση» για την αντιμετώπιση της κρίσης την προσωρινή «εθνικοποίηση», της TEPCO. Προσωρινή. Μην τυχόν και αποσταλλεί άλλο από τις ιδιωτικοποιήσεις μήνυμα προς τον ηγεμόνα, τα σύγχρονα συμπλέγματα του κεφαλαίου, δηλαδή την Αγορά. Καθώς και για την αποφυγή παρεξήγησης σχετικά με το ρόλο του κράτους που είχε δαιμονοποιηθεί την τελευταία εικοσαετία από φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες και τείνει να επανεμφανιστεί ως αρχάγγελος.

Το Τόκιο εκτιμά ότι το συνολικό κόστος των καταστροφών από το σεισμό και το πυρηνικό ατύχημα θα υπερβεί τα 300 δισ. δολάρια. Ποσό που αντιστοιχεί στο 27% του ιαπωνικού κρατικού προϋπολογισμού, ύψους 1,1 τρισ. Ταυτόχρονα, στα συντρίμμια του πυρηνικού δυστυχήματος, στην αγορά των πυρηνικών μαίνεται ο πόλεμος κρατών και εταιρειών. Ήδη η αμερικάνικη εταιρεία Hyperion, ανακοίνωσε πως σχεδιάζει να φέρει μια νέα γενιά πυρηνικών αντιδραστήρων στην αγορά, τον Hyperion Hydride Reactor, που θα έχει μέγεθος όσο ένας τηλεφωνικός θάλαμος, δεν θα χρησιμοποιεί νερό για ψύξη, θα λειτουργεί καλυμμένος με ειδικό τσιμέντο και θαμμένος στο έδαφος και θα ξεθάβεται κάθε 7-10 χρόνια για ανεφοδιασμό. «Στόχος μας είναι να παράγουμε ηλεκτρισμό με κόστος 10cents/w οπουδήποτε στον κόσμο», λέει ο υπεύθυνος του σχεδίου, John Deal. Η Toshiba κάνοντας ρελάνς αναπτύσσει το δικό της μίνι πυρηνικό αντιδραστήρα, τον 4S (super-safe, small, simple) μικρότερης ισχύος ο οποίος όμως θα χρειάζεται ανεφοδιασμό ανά 40 χρόνια και θα παράγει ενέργεια που θα κοστίζει 5 cent/kWh.

Οι παραγωγικές δυνάμεις επαναστατικοποιούνται από την ίδια την αστική τάξη. Υποτάσσονται στο κέρδος. Διαστρέφονται ως προς το σκοπό και τη χρήση. Και τελικά μετατρέπονται σε θανάσιμο για την ανθρωπότητα κίνδυνο. Απαιτείται επομένως η «διόρθωση» της εκτίμησης «για την αξιοσύνη», το παρόν και την προοπτική, όχι μόνο της ιαπωνικής καπιταλιστικής μηχανής αλλά συνολικά του ύστερου καπιταλισμού στον 21ο αιώνα.

************************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Φουκουσίμα: Η πυρηνική έκρηξη της… θεάς αγορας

Η αέναη «επικαιροποίηση» !

Του Παντελή Μπουκάλα.

Πάμε καλά και θα πάμε ακόμα καλύτερα, λέει ο πρωθυπουργός κάθε δύο ή τρεις μέρες, ενώ στο ενδιάμεσο τον ρόλο του αγγελιοφόρου με τις χαρμόσυνες ειδήσεις τον αναλαμβάνει κάποιος από τους υπουργούς, με φόντο συνήθως θαλασσινό. Αλλά έχει ήδη αποδειχθεί ότι αυτές οι παρηγορητικές φράσεις έχουν ημιζωή ενός δωδεκαώρου. Η αξία τους, μικρή εξαρχής έτσι κι αλλιώς, μηδενίζεται μόλις δημοσιευθεί κάποιο αυστηρό ή «προφητικό» άρθρο στον «Εκόνομιστ», στο «Σπίγκελ» ή σε κάποιο άλλο ξένο μέσο, από εκείνα που η ισχύς τους υπερβαίνει κατά πολύ την ισχύ των εθνικών κυβερνήσεων αλλά και των υπερεθνικών οργανισμών. Αλλες φορές, η εκστρατεία ψυχολογικής στήριξης του πληθυσμού στην οποία έχει αποδυθεί η κυβέρνηση καταρρέει με τη νέα υποβάθμιση που αποφασίζει η Μούντις ή οποιοσδήποτε άλλος οίκος αξιολόγησης, οι οποίοι έχουν επίσης ισχύ πολύ μεγαλύτερη από την ισχύ των εθνικών κυβερνήσεων αλλά και των υπερεθνικών οργανισμών. Ομορφη λέξη πράγματι η δημοκρατία, όμορφη και η εθνική κυριαρχία, αλλά απειλούνται να χάσουν όλο τους το αίμα.

Ανήμπορη να πείσει στο εξωτερικό, η κυβέρνηση εμφανίζεται όλο και λιγότερο πειστική και στο εσωτερικό, ακόμα και στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αλλά και στους εξωπολιτικούς υποστηρικτές της. Με τον συντονισμό της να παραμένει στον κατάλογο των αναζητήσεων (παρότι και αντιπρόεδρο διαθέτει, και ο πρωθυπουργός διαβεβαίωσε κάποια στιγμή ότι θα αναλάβει προσωπικά το ζήτημα), με τους υπουργούς αντιδικούντες ακόμα και από τηλεοράσεως, στους ασύμπτωτους μονολόγους τους, και με τον πρωθυπουργό να παράγει ιδεολογία και γραμμή αποκλειστικά διά διαγγελμάτων, η κυβέρνηση καταχράται αυτό που εκ παραδόσεως αποτελεί προνόμιο της αντιπολίτευσης, την αναμονή δηλαδή. Τι περιμένει; Κατά τον υπουργό και η προσδοκία του, κατά το στέλεχος και η προσμονή του: Αλλος, στην εφεδρεία ώς τώρα, ποντάρει στον ανασχηματισμό, με την ελπίδα της προαγωγής του σε υπουργικό αξίωμα, άλλος στις εκλογές, ώστε να επενδύσει σε κάποιο μισοαντιμνημονιακό «μα...» που ψέλλισε κάποια στιγμή στη Βουλή· κι όλοι μαζί περιμένουν με αγωνία το Πάσχα και πιο πολύ καλοκαίρι, να πάρουν μιαν ανάσα πριν τους τσακίσει το πολύ άγχος.

Αλλά το άγχος, το αυθεντικό, βρίσκεται αλλού κι άλλους τσακίζει. Οσους βλέπουν ότι πρέπει να θυσιάζονται με κάθε επικαιροποίηση του Μνημονίου, με κάθε υποβάθμιση από τη Μούντις, με κάθε αρνητικό άρθρο του «Εκόνομιστ» ή με κάθε χρησμό του ενός ή του άλλου διεθνούς οικονομικού φωστήρα. Οσους είδαν τους μισθούς τους να περικόπτονται «για να στρώσουν τα οικονομικά μας», και επειδή οι κυβερνώντες έπεσαν έξω στους υπολογισμούς τους ως προς το δημοσιονομικό έλλειμμα, καλούνται τώρα να αποδεχτούν νέα περικοπή. Αγόγγυστα βέβαια και με το χαμόγελο. Ενα χαμόγελο σαν κι εκείνο του πρωθυπουργού κάθε φορά που μας λέει ότι «πάμε καλά».

****************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η αέναη «επικαιροποίηση».

Όχι δεν είναι ανέκδοτο: Αιχμές κατά της παγκοσμιοποίησης (!) διατύπωσε ο Στρος-Καν.

Για δικαιότερη κατανομή πλούτου(!) μίλησε ο Στρος Κάν:

Λιγότερο φιλελευθερισμό και περισσότερη κρατική παρέμβαση!

Τ' ακούτε κύριε Παπανδρέου?

Μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση και λιγότερο φιλελευθερισμό ως μόνη απάντηση στην οικονομική κρίση βλέπει ο γενικός διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), Ντομινίκ Στρος-Καν. "Εξακολουθεί να επικρατεί μεγάλη αβεβαιότητα", δήλωσε ο Στρος – Καν κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε φοιτητές του αμερικανικού Πανεπιστημίου Τζορτζ Ουάσινγκτον, προσθέτοντας: "Πράγματι, αρκετοί μαύροι κύκνοι κολυμπούν τώρα στην παγκόσμια οικονομική λίμνη".

Υπογράμμισε ότι παρόλο που το ΔΝΤ αναμένει παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη της τάξης του 4,5%, υπάρχει ένα μεγάλο κενό μεταξύ της ανάπτυξης των μεγάλων αναδυόμενων αγορών και των προηγμένων οικονομικών, όπου εμφανίζεται υποτονική.

Εξέφρασε την ανησυχία ότι ο πολιτικός συντονισμός που απαιτείται για να επιλυθούν τα παγκόσμια οικονομικά προβλήματα «δε θα είναι βιώσιμος».

Προειδοποίησε ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αργούν πολύ στο να καταλήξουν σε μια απόφαση για τα προβλήματα των χρεών, των προϋπολογισμών και της ανάπτυξης.

"Η πρόοδος είναι μερική και αποσπασματική μέχρι σήμερα και αυτό αποτελεί έναν βασικό κίνδυνο για τις χώρες της κρίσης καθώς και για τη συνολική ανάκαμψη στην Ευρώπη", δήλωσε, προσθέτοντας: "Ακόμη περιμένουμε το αποτέλεσμα".

Εξέφρασε την πεποίθηση ότι οι υψηλές τιμές τροφίμων και καυσίμων σε συνδυασμό με τα χαμηλά έσοδα από τον τουρισμό και τις επενδύσεις στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική θα επιβραδύνουν την οικονομική αναδιάρθρωση.

Τόνισε ότι "η οικονομική κρίση υπαγορεύει μία μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση και λιγότερο φιλελευθερισμό".

Στην  ομιλία του ενώπιον του φοιτητικού κοινού χθες στην Ουάσιγκτον ο Στρος Καν άφησε αιχμές κατά της «σκοτεινής πλευράς» της παγκοσμιοποίησης η οποία, όπως ισχυρίστηκε, μεγάλωσε το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς.

«Στην αντίληψη ενός νέου μακροοικονομικού πλαισίου, για έναν νέο κόσμο, η πλάστιγγα θα κλίνει έστω και λίγο υπέρ των αγορών και πολύ περισσότερο υπέρ του κράτους», επεσήμανε ο Στρος-Καν.

«Προσέφερε πολύ το σχήμα της παγκοσμιοποίησης, αλλά έστειλε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια. Έχει μία σκοτεινή πλευρά η παγκοσμιοποίηση: ένα περιθώριο αυξανόμενο κι ευρύ, ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς», τόνισε ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ.

Ο ίδιος ανέφερε ότι «ενώ η παγκοσμιοποίηση των ανταλλαγών συνδέεται κατ αρχήν με τη μείωση των ανισοτήτων, η πιστωτική παγκοσμιοποίηση, δηλαδή το μέγα γεγονός των πρόσφατων ετών, μεγάλωσε αντιθέτως αυτές τις ανισότητες».

Το συμπέρασμα που συνάγεται, σύμφωνα με τον Στρος Καν, είναι ότι «η ανισότητα μπορεί να ήταν, μάλιστα, μία από τις σιωπηλές αιτίες της κρίσης» και γι’ αυτό το λόγο «μεσοπρόθεσμα και μακρυπρόθεσμα, η ανάπτυξη πρέπει, πράγματι, να συνάδει με μία δίκαιη και πιο αναλογική κατανομή των εισοδημάτων όλων των κοινωνικών στρωμάτων».

*********************

Σχόλιο: προτείνουμε η ομιλία αυτή του κυρίου Ντομινίκ Στρος-Καν, γενικού διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), να  συμπεριληφθεί αυτούσια στο νέο Μνημόνιο που ετοιμάζει η Κυβέρνηση με την τρόικα, για τις αποκρατικοποιήσεις και την «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισ. ευρώ. Το τολμάτε κύριε Παπανδρέου?

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΟΙΤΗΣ!

Το «πράσινο» υπουργείο, η «πράσινη» υπουργός και οι «πράσινοι» υφυπουργοί θα πρέπει να είναι πολύ υπερήφανοι και ήρεμοι τώρα που υπέγραψαν την ανανέωση της έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων για την εξορυκτική δραστηριότητα στον «Κοκκινόβραχο», στον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού της Οίτης [...]

Τι και αν η περιβαλλοντική και δασική νομοθεσία, το πρώην Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης, το εγκεκριμένο Σχέδιο Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού της Οίτης, ο Συνήγορος του Πολίτη, η Δ/νση Δασών Ν. Φθ/δας και το Δασαρχείο Λαμίας, αλλά και πριν λίγο καιρό το ίδιο το ΥΠΕΚΑ, θεώρησαν ότι η δραστηριότητα είναι παράνομη και καταστρέφει τον εθνικό δρυμό.

Μια «προσεκτικότερη» σκέψη έκανε το ΥΠΕΚΑ να αλλάξει γνώμη. Φαίνεται ότι δεν συμμερίζεται την άποψη μας ότι η υποταγή στα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα και σε μια ανάπτυξη χωρίς αρχές και αξίες, μόνον αδιέξοδα δημιουργεί στις τοπικές κοινωνίες και στο περιβάλλον.

Πόσο νόμιμες μπορεί να είναι υπουργικές αποφάσεις και εγκρίσεις μελετών όταν περιφρονητικά αγνοούν το θεσμικό πλαίσιο προστασίας των εθνικών δρυμών; Το επόμενο βήμα θα είναι να αποχαρακτηριστεί από εθνικός δρυμός, για να διευκολυνθεί περαιτέρω η όποια επιχειρηματική δραστηριότητα.

Η έννοια της αειφόρου ανάπτυξης τροφοδοτεί θεωρητικές συζητήσεις και επίσημες εκθέσεις πολιτικών και τεχνοκρατών. Οι δυσκολίες ανακύπτουν όταν επιχειρείται η μετάφραση του συνθήματος αυτού σε πολιτική πράξη. Τότε φαίνεται να διαψεύδεται το κράτος με τις πράξεις του, που αποδεικνύουν ότι η βιώσιμη ανάπτυξη δεν είναι εργαλείο διαμόρφωσης πολιτικής αλλά απλώς ένα πολιτικάντικο σύνθημα.

Το μέλλον ενός τόπου είναι ο τρόπος που διαχειριζόμαστε το παρόν του. Γιαυτό φοβόμαστε για το μέλλον αυτού του τόπου.

Το Δ.Σ. του ΟΜΙΛΟΥ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ.