Εδώ είναι τα λημέρια του Κατσαντώνη και του Άρη! 
Με φόντο την κλιμακούμενη τρομοκρατία των spreads, η κυβέρνηση έθεσε το εκφοβιστικό δίλημμα: είτε τυφλή αποδοχή των δρακόντειων όρων ΔΝΤ και Ε.Ε. είτε επίσημη πτώχευση και εκποίηση εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής, με τις αθρόες απολύσεις που αυτό συνεπάγεται. Τρίτος δρόμος δεν έχει προταθεί, λένε, διότι απλούστατα δεν υπάρχει.
Ουδέν αναληθέστερον. Πολιτικοί και οικονομολόγοι διαφόρων αποχρώσεων είχαν προτείνει προ πολλού ένα είδος σύγχρονης «σεισάχθειαs», ξεκινώντας από μια θεμελιώδη διαπίστωση: ότι το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πληθώρας ισχυρότερων κρατών, όπως η Ιταλία, η Βρετανία και η Ιαπωνία, απλούστατα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί ακόμη κι αν ληφθούν τα απεχθέστερα των δυνατών μέτρων, με κίνδυνο ακραίων κοινωνικών εκρήξεων. Την εκτίμηση αυτή μοιράζονται αναλυτές κατ’ εξοχήν φιλελεύθερων εντύπων, όπως οι Financial Times και η Wall Street Journal. Πρόσφατα ο Economist εκτιμούσε πως μόνο οι τόκοι των ελληνικών δανείων θα απορροφούν σύντομα το εξωφρενικό 8,4% του ΑΕΠ, ποσό πολύ μεγαλύτερο από όσα δαπανούμε ετησίως για παιδεία και συντάξεις.
Μια εναλλακτική αντιμετώπιση θα μπορούσε να στηριχθεί σε τρεις θέσεις. Η πρώτη, εντελώς συντηρητική, ήταν καλύψουμε τις επείγουσες δανειακές ανάγκες είτε με διμερείς συμφωνίες (π.χ. Κίνα, Ρωσία), είτε από τις αγορές, έστω με οδυνηρά επιτόκια, όσο αυτό είναι δυνατό. Το τίμημα από τα «πανωτόκια» για τα 12 δισ. που χρειαζόμαστε τον Μάιο δεν θα ξεπερνούσε το 1 δισ., σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. του δημοσίου χρέους. Ποια διεστραμμένη λογική νομιμοποιεί την κατάργηση των συντάξεων, μόνο και μόνο για να μη γίνουν τα 300 δισ. 301; Αλλωστε, είναι θέμα χρόνου να εκραγούν οι δημοσιονομικές βόμβες και άλλων χωρών οπότε το ελληνικό πρόβλημα θα πάρει τη φυσιολογική του θέση, ως μέρος του ευρύτερου, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου προβλήματος. Ηδη, από προχθές μας ακολουθεί κατά πόδας η Πορτογαλία, ενώ στενότητα δανεισμού αρχίζει να αντιμετωπίζει και αυτή η Γερμανία. Σε επίπεδο ΟΟΣΑ, το χρέος προσεγγίζει το 100% του ΑΕΠ. Είναι παρανοϊκό να μπαίνουν όλοι βαθιά στο κόκκινο και εμείς να τρέχουμε μόνοι μας να ξεπληρώσουμε και το τελευταίο σεντ εδώ και τώρα.
Ο δεύτερος άξονας θα ήταν η διεκδίκηση, σε κοινό μέτωπο με άλλες χώρες, ευρωπαϊκής λύσης στο ευρωπαϊκό πρόβλημα - είτε πρόκειται για ευρωπαϊκό ομόλογο είτε για δανεισμό απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είτε οτιδήποτε άλλο. Η λογική ότι λαοί ολόκληροι πρέπει να υποβληθούν σε κοινωνικό ολοκαύτωμα για να μην παραβιαστεί το Μάαστριχτ, δεν αξίζει περισσότερο από τη λογική του τροχονόμου που σταματά το ασθενοφόρο για παράβαση του ορίου ταχύτητας.Εφ’ όσον η προσπάθεια αυτή προσέκρουε στον άκαμπτο οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας, θα ωρίμαζαν οι συνθήκες για να πέσει το βάρος στην τρίτη, ριζοσπαστικότερη θέση: την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, υπό την απειλή της μονομερούς στάσης πληρωμών.
Στη σκληρή μάχη που θα έπρεπε να δώσει, η Ελλάδα θα είχε ως νομιμοποιητική βάση την καθιερωμένη, διεθνώς, νομική έννοια του «επαχθούς χρέους» (odious debt), την οποία μάλιστα εισήγαγαν οι... Αμερικανοί, όταν απέσπασαν την Κούβα από την ισπανική αυτοκρατορία. Η αρχή αυτή λέει ότι ένα έθνος δεν δεσμεύεται από αβάσταχτα δάνεια τα οποία συνήψε ένα διεφθαρμένο ή τυραννικό καθεστώς σε συνενοχή με τους διεθνείς τραπεζίτες. Κάτι παρεμφερές έγινε και στην Ευρώπη: η Κεντρική Τράπεζα προσέφερε επί σειρά ετών άφθονο, φθηνό χρήμα στις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους μας βομβάρδιζαν με κάθε είδους πιστωτικές κάρτες και κάθε είδους δάνεια, διογκώνοντας μια οικονομία-φούσκα προς όφελος των Γερμανών και άλλων βορείων χωρών, που πλημμύρισαν την ελληνική αγορά με τις εξαγωγές τους. Οταν η φούσκα πήγε να σπάσει, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα κράτη έσπευσαν να σώσουν τις τράπεζες και τώρα στέλνουν τον λογαριασμό στους πολίτες.
Σε παραπλήσιο μήκος κύματος, ο Γάλλος οικονομολόγος Φιλίπ Σιμονό έγραφε την περασμένη Δευτέρα στη Le Monde: «Η σημερινή κρίση είναι κάτι περισσότερο από κρίση του συστήματος. Είναι κρίση καθεστωτική, ανάλογη με εκείνη που πέρασε η Γαλλία τη δεκαετία του 1780, όταν γονάτισε από το χρέος. Ο μόνος τρόπος να βγούμε από το απίστευτης έκτασης όργιο είναι να βάλουμε φραγμό στο κάλπικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα, που γεννιέται από την αιμομεικτική σχέση τραπεζών- κράτους».
Από χθες, όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Αν όμως οι σύγχρονοι Ηγεμόνες δεν μπορούν να ακούσουν «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.
*********
Οι επιπτώσεις είναι γνωστές: Αναδημοσίευση από εδώ: Κατήφεια και καταχνιά.
**********
Αναδημοσίευση από εδώ: «Οικονομική μαφία το ΔΝΤ»!
****************
Δείτε και το παρακάτω βίντεο για να καταλάβετε τι τρέχει:
Η από καιρό μεθοδικά σχεδιαζόμενη από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ προσφυγή στο κατ’ ευφημισμόν "δίχτυ προστασίας" της ΕΕ και του ΔΝΤ, υποτίθεται πως έρχεται να απαντήσει στο πρόβλημα δανεισμού και υπερχρέωσης της Ελλάδας.
Αναδημοσίευση από εδώ : Περιβαλλοντικό έγκλημα στο Λιβαδάκι.
Για το ίδιο θέμα διαβάστε και εδώ: 100 έλατα λιγότερα στην Ναυπακτία!
Μια χρεωκοπημένη οικονομία σώζεται. Ενα χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα δεν σώζεται! Επίσης ένα χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να σώσει μια χρεωκοπημένη οικονομία - την οποίαν μάλιστα σε αυτήν τη χρεωκοπία οδήγησε αυτό το ίδιο. Στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα είναι πιο χρεωκοπημένο απ' την οικονομία. Ούτε αυτήν μπορεί να σώσει ούτε τον εαυτόν του, αλλά αντιθέτως όσο θα συνεχίζει να υπάρχει, θα συνεχίζει να καταστρέφει.
Καπνός και ατμος πάνω από το ηφαίστειο στο πλαίσιο του παγετώνα Eyjafjallajökull στην Ισλανδία.
Σκάφη αγκυροβολησαν σε πολλά λιμάνια, εξ αίτιας της ομίχλης. Καλλιέργειες σε πολλές χώρες επηρεάστηκαν από τα υλικά της έκρηξης του ηφαιστείου που συνέπεσε με ενα ασυνήθιστα θερμό καλοκαίρι. Ένας κληρικός, ο Rev Sir John Cullum, έγραψε στο Royal Society, τον Ιούνιο του 1783 ότι οι καλλιέργειες κριθαριού "έγιναν καφέ και ήταν μαραμένες στα άκρα τους, όπως και τα φύλλα της βρώμης. Η σίκαλη φαινόταν σαν να είχε μούχλα".
Ο βρετανος φυσιοδίφης Gilbert White περιέγραψε εκείνο το καλοκαίρι στη κλασσικη Φυσική Ιστορία του Selbourne ως "καταπληκτικο και δυσοίωνο... Η ιδιόρρυθμη ελαφριά ομίχλη, ή αυτη που ηταν σαν καπνος, που επικράτησε για πολλές εβδομάδες σε αυτό το νησί, και σε κάθε μέρος της Ευρώπης, ακόμη και πέρα απο τα όριά της, ήταν πολυ ασυνήθιστη σε εμφάνιση, σε αντίθεση με οτιδήποτε ηταν γνωστό, απ ο τι θυμαται κανεις. Ο ήλιος, το μεσημέρι, φαινόταν σαν κενος, σαν συννεφιασμένο φεγγάρι, που εριχνε ένα καστανοκοκκινο σιδηρούχο φως στο έδαφος, καθώς και στα δάπεδα των δωματίων, αλλά ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακο επειδη και η ανατολή οπως και η δύση ειχαν το χρώμα του αιματος. Ταυτόχρονα η ζέστη ήταν τόσο έντονη που το κρέας που πουλουσαν οι κρεοπωλες δύσκολα θα μπορούσε να φαγωθει μία μέρα μετά τη θανατωση του ζωου και οι μύγες ηταν τοσο πολλες που τρελλαιναν τα άλογα. Οι χωρικοι άρχισαν να βλέπουν με δέος δεισιδαίμονιας, τη κόκκινη, απειλητικη πλευρά του ήλιου. "
Αναδημοσίευση από εδώ: To Ισλανδικo ηφαίστειo και η Γαλλ.Επανάσταση!
Διαδώστε-συνδράμετε και υποστηρίξτε την προσπάθεια για την
..jpg)
.jpg)
