Η κοινωνία των λούστρων ....

Η χώρα διασύρεται διεθνώς, η αγορά ασφυκτιά, οι τουρίστες αναχωρούν απογοητευμένοι... Δεν είναι μόνο ορισμένα ελληνικά ΜΜΕ που εκφράζουν με κάθε τρόπο την απέχθειά τους για κάθε είδους απεργία και διαδήλωση. Πέρα από προφανή επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία πρέπει να προστατευτούν, υπάρχει και μια γενικευμένη εχθρότητα των μεγάλων διεθνών ΜΜΕ. Εχθρότητα που συχνά αντανακλά μια βαθύτατα αντιδημοκρατική αντίληψη, περιφρόνηση για τους εργαζομένους και κάποιες φορές μια νοσταλγική διάθεση για τα χρόνια που οι "παρακατιανοί" γνώριζαν τη θέση τους.

Οι πρόσφατες ανταποκρίσεις των "Νιου Γιορκ Τάιμς" από τη Γαλλία είναι ενδεικτικές. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Ρότζερ Κοέν έγινε μάρτυρας των συνεχιζόμενων κινητοποιήσεων ενάντια στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση του Σαρκοζί και πραγματικά έφριξε: "Καλωσήλθατε στη Γαλλία! Καθώς το τρένο βγαίνει από το τούνελ που συνδέει τη Βρετανία με την ευρωπαϊκή ήπειρο, ακούγεται η ανακοίνωση. «Εξαιτίας της γενικής απεργίας, θα υπάρξουν προβλήματα σε ορισμένα δρομολόγια»". Τελικά φτάνει κανονικά στο ξενοδοχείο του, όμως η διάθεσή του έχει πια καταστραφεί για τα καλά. Πρέπει να ξεσπάσει. "Οι Γάλλοι ζουν σήμερα 15 χρόνια περισσότερο απ' ό,τι το 1950. Υπάρχουν σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία στην οποία οι Κινέζοι ούτε που γνωρίζουν την ιδέα της σύνταξης. Είναι μια αυτονόητη μεταρρύθμιση. Σοβαρέψου επιτέλους, Γαλλία!".

Σε άλλο του κείμενο με τον τίτλο "η πολιτική του λουστραρίσματος", ο Αμερικανός αναλυτής εξηγεί διεξοδικά γιατί η Γαλλία των κοινωνικών δικαιωμάτων και των απεργιακών κινητοποιήσεων δεν έχει θέση στον σημερινό κόσμο. "Υπάρχουν πια δύο ειδών κοινωνίες", γράφει. "Εκείνες όπου μπορείς να βρεις κάποιον να σου γυαλίσει τα παπούτσια και εκείνες όπου η απλή αυτή απόλαυση έχει οριστικά χαθεί. Ψάξε το Παρίσι απ' άκρη σ' άκρη για να σου λουστράρουν τα παπούτσια. Θα ψάξεις μάταια. Υπάρχει κάτι στην ιδέα του να έχεις κάποιον να σκύβει στα πόδια ενός πελάτη για να του γυαλίσει τα παπούτσια που ενοχλεί το γαλλικό πνεύμα ισότητας. Ολα αυτά δεν έχουν σχέση με το 1789. Σε κάθε τετράγωνο του Σικάγο ή του Μανχάταν θα βρεις πολλούς λούστρους", σημειώνει. Υπάρχει και εδώ μια βαθύτερη εξήγηση: το γυάλισμα των παπουτσιών έχει κάτι το βαθιά αμερικανικό, ταιριάζει απόλυτα με "το επιχειρηματικό πνεύμα, την ευκαιρία να βγάλεις ένα δολάριο, την επιβίωση των ισχυροτέρων".

Ποια κοινωνία επομένως να επιλέξουμε; Μα εκείνη των λούστρων αφού, σύμφωνα με τους "Νιου Γιορκ Τάιμς", "αφήνει μεγαλύτερο περιθώριο ελευθερίας στο ανθρώπινο πνεύμα". Οι κοινωνίες όπου οι λούστροι έχουν εκλείψει είναι γεμάτες κουσούρια που κληροδότησε η γαλλική επανάσταση: "Έχουν αυξημένη αίσθηση ισότητας και κοινωνικής αλληλεγγύης, υψηλή φορολόγηση, δίχτυ κοινωνικής προστασίας, καθολικό σύστημα υγείας, εκτεταμένες παροχές και υψηλή ανεργία".

Η δε Γαλλία είναι τόσο εκτός κλίματος ώστε να φτάσει στο σημείο να προσπαθεί να καθιερώσει τις 35 ώρες απασχόλησης την εβδομάδα τη στιγμή που, όπως παρατηρεί ο Κοέν, οι Κινέζοι και οι Ινδοί επιδιώκουν πια να στριμώξουν 35 εργάσιμες ώρες σε ένα 24ωρο. Είναι ακριβώς το μοντέλο παγκοσμιοποίησης που οραματίζεται ο ίδιος και τα αφεντικά του. Το αμερικανικό επιχειρηματικό πνεύμα να συντονίζει εργασιακές σχέσεις τύπου Ασίας. Δεν είναι πια καιρός να τελειώνουμε και με εκείνο το παρωχημένο 1789;

Τρίκκας Μιχάλης

************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η κοινωνία των λούστρων

Δρόµοι!!!

«Οι νέοι της Ελλάδας δείχνουν τον δρόµο»,...

... έλεγαν οι νέοι της Γαλλίας τον Δεκέµβριο του 2008. Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν δύο χρόνια ώσπου να ακολουθήσουν κι αυτοί το παράδειγµά τους. Και προκαλούν κι αυτοί τον ίδιο φόβο, όπως και οι δικοί µας συνοµήλικοί τους.

Από τον Μεσαίωνα...

... η κοινωνία στεκόταν πάντα µε φόβο µπροστά στη νεολαία. Ενα τραγούδι, µια κραυγή, ένα παράξενο ντύσιµο, έφτανε για να δαιµονοποιήσει τους νέους. Στη χαραυγή της βιοµηχανικής κοινωνίας, οι βολεµένοι κάτοικοι των πόλεων έβλεπαν σαν κίνδυνο τούς περιπλανώµενους νεαρούς εργάτες που αναζητούσαν δουλειά. Στην παρισινή εξέγερση του 1789, λένε οι ιστορικοί Φρεντερίκ Σοβό και Μπενουά Γκαρνό, αυτοί οι νέοι ήταν µια ανεξέλεγκτη δύναµη. Μα ακόµη και ως µαθητές και φοιτητές, οι νέοι εξεγείρονταν συχνά εναντίον των καθηγητών τους. Ειδικά αποσπάσµατα παιδονόµων είχαν αναλάβει την επιτήρησή τους και τη διατήρηση της τάξης. Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, ένοπλοι αστυνοµικοί κατέστελλαν τις «ταραχές των µικρών κυρίων», όπως έλεγαν τους µαθητές που διεκδικούσαν µια καλύτερη παιδεία.

Στο κοινωνικό...

... κίνηµα διαµαρτυρίας κατά της µεταρρύθµισης των συντάξεων στη Γαλλία, είτε αυτοί είναι µαθητές είτε εργάτες, οι νέοι βρίσκονται επικεφαλής.

Και στέκονται µπροστά σε ένα δίστρατο. Είτε το κίνηµά τους θα ξεφουσκώσει µόλις ψηφιστεί αύριο ο νόµος για τις συντάξεις και θα διαλυθεί στις χριστουγεννιάτικες διακοπές. Είτε θα γίνει ακόµη πιο έντονο και επίµονο µε τη δύναµη που του δίνει η απόγνωση. «Οµως, ήδη ξεπροβάλλει κάτι που θυµίζει Μάη του ’68 µέσα στο φθινόπωρο», γράφει ο Μπρουνό Ντιβ στην εφηµερίδα «Λα Ντεπές». «Η είσοδος των νέων στον χορό, ο αποκλεισµός των διυλιστηρίων και η έλλειψη βενζίνης συνθέτουν ένα τοπίο εκρηκτικό». Σίγουρα ο Σαρκοζί το µετανιώνει σήµερα πικρά που δεν ακολούθησε τη συµβουλή των συνεργατών του να ψηφίσει τον νόµο για τις συντάξεις στα γρήγορα (φαστ τρακ, όπως το λέµε στα νέα ελληνικά), το καλοκαίρι. Ισως αν είχε κινηθεί βιαστικά και αιφνιδιαστικά, όπως κινούνται άλλες κυβερνήσεις (µε πολύ πιο κοινωνικό προφίλ από αυτό της δικής του) όταν πρόκειται για την εκθεµελίωση του κοινωνικού κράτους, η Γαλλία να µη ζούσε σήµερα τις δύο πιο καυτές εβδοµάδες αυτής της χρονιάς. Τώρα η υπόθεση έχει ξεπεράσει το ζήτηµα των συντάξεων. Η µεταρρύθµιση λειτουργεί σαν ένας καταλύτης για να εκδηλωθεί µια πολύ πιο εκτεταµένη και πολύ πιο βαθιά δυσαρέσκεια, λέει ο Μπρουνό Ντιβ, µια βουβή εξέγερση εναντίον της όξυνσης των ανισοτήτων και της κυβέρνησης.

Οι απανωτές...

... διαδηλώσεις και πορείες για την ώρα ακολουθούν την πεπατηµένη. Εργάτες, φοιτητές και µαθητές χέρι χέρι. Συµπαθητικά συνθήµατα ( «Ξύπνα, Παρίσι!»). Η παραδοσιακή στάση στη Βαστίλλη.

Κλασικά πράγµατα. Συνηθισµένα. Οµως κανείς δεν µπορεί να αποκλείσει πως, κάπου ανάµεσα σε αυτά τα καθηµερινά πλήθη των νέων, η απόγνωση ζεσταίνει µια κρυφή σπίθα. Ολες οι φωτιές ξεκινούν πάντα από µία µονάχα σπίθα.

Του Ρούσσου Βρανά

*************

Αναδημοσίευση από εδώ: Δρόµοι

Ο ολοκληρωτισμός της εποχής μας

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πρωτοφανές είναι αυτό πού συμβαίνει στη Γαλλία. Εβδομη απεργιακή κινητοποίηση μέσα σε ενάμιση μήνα, με εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους εκατοντάδων γαλλικών πόλεων. Είναι εξόφθαλμο ότι ο γαλλικός λαός έχει εξεγερθεί εναντίον της μεταρρύθμισης στο ασφαλιστικό που προωθεί ο δεξιός πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί και το δείχνει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο.

Δύο νέες δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης μετά τις κινητοποιήσεις αυτές εμφανίζουν το 60% των Γάλλων η μία και το 70% η άλλη να τάσσονται υπέρ της συνέχισης των απεργιακών κινητοποιήσεων, οι οποίες διαρκώς ριζοσπαστικοποιούνται στα συνθήματα και τις μορφές δράσης καθώς η γαλλική κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να υποχωρήσει στη λαϊκή κατακραυγή.

Αντιθέτως, την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές πληροφορίες από τη Γαλλία έφερναν τον Νικολά Σαρκοζί να ετοιμάζεται να ζητήσει τη βοήθεια του... στρατού! Ευτυχώς, όχι για να επιτεθεί με τα τανκς εναντίον των διαδηλωτών, αλλά για να μεταφέρουν τα στρατιωτικά βυτιοφόρα καύσιμα στα αεροδρόμια και σε νευραλγικές υπηρεσίες της χώρας.

Επιπροσθέτως, οι Γάλλοι πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι τα δύο - τρία εκατομμύρια άτομα που συμμετέχουν κάθε φορά στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας διαφέρουν πολύ από διαδήλωση σε διαδήλωση, καθώς ολοένα και νέα κοινωνικά στρώματα συμμετέχουν στις απεργίες και στις πορείες.

Δεν έχουμε δηλαδή δύο - τρία εκατομμύρια ανθρώπους που διαδήλωσαν έξι - εφτά αλλεπάλληλες φορές, αλλά ίσως έξι, οκτώ ή και περισσότερα εκατομμύρια Γάλλους πολίτες που συμμετείχαν μια, δύο ή περισσότερες φορές στις κινητοποιήσεις.

Θα χρειαστούν πολλές αναλύσεις για να εμβαθύνει κανείς σε αυτή την εξέγερση της γαλλικής κοινωνίας.

Εμείς όμως σήμερα θέλουμε να σταθούμε σε ένα κρισιμότατο για τη δημοκρατία φαινόμενο: την άρνηση του Γάλλου προέδρου Σαρκοζί να αναστείλει τη μεταρρύθμισή του από τη στιγμή που βλέπει τόσα εκατομμύρια Γάλλους πολίτες στους δρόμους να την απορρίπτουν.

Ο Σαρλ ντε Γκολ, ο Φρανσουά Μιτεράν, ο Ζακ Σιράκ, ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν θα είχαν οπωσδήποτε υποχωρήσει στη θέληση των πολιτών, παρόλο που όλοι τους είχαν σαφώς μεγαλύτερο πολιτικό ανάστημα από αυτό του Σαρκοζί, αν έβλεπαν τόσα εκατομμύρια Γάλλους να κινητοποιούνται εναντίον κάποιας μεταρρύθμισης που οι ίδιοι θα επεδίωκαν να προωθήσουν.

Η υποχώρησή τους θα ήταν απολύτως δικαιολογημένη βάσει των αρχών του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αντιθέτως, η στάση του Σαρκοζί συνιστά απειλή κατά της δημοκρατίας και προδίδει συμπεριφορά ηγέτη με νοοτροπία απόλυτου μονάρχη. Στα δημοκρατικά πολιτεύματα η εξουσία ασκείται εξ ονόματος του λαού - και αυτό δεν εξαντλείται απλώς στο δικαίωμα των πολιτών να αναδεικνύουν μέσω εκλογών τους ηγέτες τους.

Οταν η λαϊκή αντίθεση εκφράζεται τόσο πασιφανώς όσο σήμερα στη Γαλλία, όσο δίκιο και αν νομίζει ότι έχει κάποιος ηγέτης, είναι υποχρεωμένος να εναρμονιστεί με τη λαϊκή βούληση, αλλάζοντας τη στάση του.

Αλίμονο αν οι λαοί παρατηρούσαν αδρανείς διάφορους πολιτικούς απατεώνες να εφαρμόζουν την αντίθετη πολιτική από εκείνη που είχαν υποσχεθεί προεκλογικά και να περιμένουν μόνο να περάσουν τα τέσσερα χρόνια της θητείας τους για να τους καταψηφίσουν, αφήνοντάς τους στο μεταξύ ανενόχλητους να καταστρέφουν εκατομμύρια ζωές!

Τα τελευταία χρόνια όμως οι πιο παρασιτικοί κύκλοι του συστήματος και τα φερέφωνά τους επιχειρούν να δαιμονοποιήσουν την έννοια του πολιτικού κόστους. Λοιδορούν όποιον ηγέτη λαμβάνει υπόψη του τη λαϊκή θέληση και προβάλλουν ως υπόδειγμα πολιτικού σθένους ηγέτες - υπαλληλίσκους των συμφερόντων τους, οι οποίοι περιφρονούν τις διαθέσεις του κόσμου και υλοποιούν πολιτικές που αποφασίζει ένας κλειστός κύκλος ατόμων για να προωθήσει ιδιοτελή συμφέροντα.

Εμφανίζουν ως δήθεν «απαύγασμα σοφίας» και «αδήριτη ανάγκη» τις πιο διεφθαρμένες αντιλαϊκές επιλογές που υπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού συστήματος και βυθίζουν αναίτια στη δυστυχία τα οικονομικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα.

Αποτέλεσμα:

Κίνδυνοι βίας και ακροδεξιών λύσεων!

Ο Σαρκοζί είναι πολιτικά τελειωμένος πλέον στη Γαλλία, παρόλο που οι προεδρικές εκλογές απέχουν ακόμη ενάμιση χρόνο. Το ευτύχημα για τους Γάλλους είναι ότι με την ηλίθια αλαζονεία του ο δεξιός Σαρκοζί ανέστησε πολιτικά το διαλυμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα και έτσι θα προκύψει πολιτική λύση μέσα από το σύστημα, παρά τη ραγδαία άνοδο της Ακροδεξιάς της κόρης του Λεπέν. Σε άλλες χώρες όμως η πολιτική αγνόησης των αντιδράσεων των πολιτών σε βάρβαρες μεταρρυθμίσεις οδηγεί σε δύο πράγματα: Πρώτον, στην έξαρση της πολιτικής βίας και των συγκρούσεων. Δεύτερον, στην ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων που ήδη καθορίζουν σε πολλές χώρες - μέλη της ΕΕ τη συγκρότηση κυβερνήσεων στις οποίες υπαγορεύουν πολιτική

*******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ο ολοκληρωτισμός της εποχής μας

Το όραμα στην Εποχή των Συμπληγάδων!

Tης Ρίτσας Μασούρα.

Οι Ελληνες, έχοντας ενστερνιστεί τη διαδεδομένη άποψη ότι είμαστε ο ομφαλός της γης, σπανίως παρακολουθούμε όσα συμβαίνουν έξω από την αυλή μας, θεωρώντας ότι είμαστε ο μοναδικός λαός που μονίμως καταδυναστεύεται από αόρατους εξουσιαστές. Ο ρεαλισμός επερίσσευσε σε τούτη τη χώρα, αλλά κάπως έτσι διατηρούμε την ψυχραιμία και το χιούμορ μας. Γιατί, αν αίφνης αποφασίσουμε να εγκαταλείψουμε το προστατευτικό κουκούλι του δικού μας μύθου και αντικρίσουμε τα όσα διαδραματίζονται αυτόν τον καιρό στην Ευρώπη, θα χάσουμε και την ψυχραιμία και το χιούμορ μας.

Στη Γαλλία, το νομοσχέδιο για το συνταξιοδοτικό προκαλεί θύελλα αντιδράσεων. Η μεσαία τάξη δυσανασχετεί, κατακλύζει τους δρόμους. Δεν αντιτίθεται στις μεταρρυθμίσεις. Αντιτίθεται στην υπέρ της άρχουσας τάξης αναδιανομή του πλούτου. Η αγωνία της διολίσθησης στα όρια της φτώχειας συσπειρώνει. Η νεολαία δίνει το δικό της παρόν. Φοβάται για το δικό της μέλλον. Τρέμει τη λερναία ύδρα της ανεργίας. Ο Μάης του '68 γίνεται ξανά δρομοδείχτης, αυτή τη φορά αντίστροφα, με γνώμονα τα κεκτημένα.

Στη Βρετανία τα πράγματα είναι χειρότερα. Οι δημόσιες δαπάνες είναι εκτός ελέγχου και η χώρα αντιμετωπίζει ρεκόρ χρεών. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η νέα κυβέρνηση τρώει με μοναδική βουλιμία το λίπος του δημόσιου τομέα, ετοιμάζεται να απολύσει χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, περικόπτει κατά πολύ τις αμυντικές δαπάνες και περιορίζει το κράτος πρόνοιας. Το κράτος πρόνοιας που ξεκίνησε μεταπολεμικά από τη Βρετανία και τώρα εκτίθεται στο κέντρο της Τραφάλγκαρ Σκουέαρ γυμνό, έτοιμο να υποστεί τον ταπεινωτικό εξευτελισμό του θανάτου διά λιθοβολισμού.

Πολύ πιο θαμπή είναι η εικόνα στην Ιρλανδία, στην Ισπανία, την Πορτογαλία. Οσα αφειδώς το κράτος έδωσε προς τον πολίτη, στο πλαίσιο της κοινωνικής δικαιοσύνης, ζητούνται πίσω, στο πλαίσιο της φυγής από την ύφεση και στο όνομα μιας ανάπτυξης που δεν φαίνεται από πουθενά!

Η οικονομική κρίση του 2008 ανέτρεψε τα δεδομένα ζωής. Η μείωση των δαπανών και οι περικοπές προβάλλουν πλέον ως θέσφατο, καθώς συνοδεύονται από απειλές χρεοκοπίας. Η διάχυση του φόβου είναι εδώ. Η Ευρώπη, υπό το άγος της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της, ενισχύει το μοντέλο της ατομιστικής κοινωνίας, για το οποίο γράφουμε συνεχώς από το 2000 και μετά, αλλά που σήμερα πια αποκτά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ομως, ο πολίτης δεν είναι προϊόν προς κατανάλωση. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες χρειάζονται ένα μεγάλο όραμα για να πορευτούν, όπου ο αυθεντικός άνθρωπος και όχι το προϊόν-άνθρωπος θα αποτελεί τον πυρήνα του. Κι είναι αυτές οι κοινωνίες που οφείλουν να απαιτήσουν από τις ηγεσίες τη δημιουργία οράματος που θα τις βοηθήσει να ξεπεράσουν, αν μη τι άλλο, ομαλά την Εποχή των Συμπληγάδων. Δίχως αυτήν την προοπτική, η Ευρώπη είναι καταδικασμένη να επιβιώνει στοιχειωδώς, σε καθεστώς διαρκούς ύφεσης, με λαούς σε κατάθλιψη, οδεύοντας ίσως προς την οριστική αναίρεσή της. Ποιοι, όμως, και υπό την κάλυψη ποιων συμφερόντων θα προσυπογράψουν μια τέτοια εξέλιξη;

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: Το όραμα στην Εποχή των Συμπληγάδων

Κοινωνικός πόλεμος στη Γαλλία!

Μεγάλη μέρα σήμερα για τη Γαλλία. Εκτη (!) απεργιακή κινητοποίηση μέσα σε μόλις ενάμιση μήνα και για έκτη συνεχή φορά αναμένονται πάνω από... δύο εκατομμύρια, ίσως και τρία εκατομμύρια διαδηλωτές στους δρόμους όλων των γαλλικών πόλεων. Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναγίνει. Εκθαμβοι οι εργαζόμενοι όλης της Ευρώπης έχουν στρέψει τα μάτια τους στις απίστευτα μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις των Γάλλων πολιτών, οι οποίοι ορμούν κατά κύματα για να αποτρέψουν την αντιδημοφιλή μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό που προωθεί ο δεξιός πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί.

Αύριο η μεταρρύθμιση θα ψηφιστεί και στη Γερουσία από τη δεξιά κυβερνητική πλειοψηφία, αλλά τα συνδικάτα έχουν ήδη διακηρύξει ότι θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις με στόχο την ανατροπή και ακύρωση του νόμου που θα ψηφιστεί. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι οι Γάλλοι εργαζόμενοι έχουν μακρά παράδοση ανατροπών ψηφισμένων νόμων, καθώς δεν διακατέχονται από αισθήματα και συμπλέγματα μοιρολατρίας, που καταδυναστεύουν π.χ. το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα και τους Ελληνες εργαζόμενους.

Είναι χαρακτηριστικό και ταυτόχρονα διασκεδαστικό ότι η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ», η οποία υπό τη νέα ιδιοκτησία της υποστηρίζει τη μεταρρύθμιση του Σαρκοζί, εναποθέτει πλέον τις ελπίδες της στον... κακό καιρό (!) προκειμένου να μετριαστεί η ορμή των διαδηλωτών. «Η βροχή και ο ερχομός των πρώτων κρύων μπορούν να καταφέρουν κάποιο πλήγμα στον ενθουσιασμό των διαδηλωτών, οι οποίοι μέχρι στιγμής δεν έχουν δώσει κανένα σημάδι κόπωσης» έγραφε την Κυριακή στην πρώτη σελίδα της, επισημαίνοντας ότι τα συνδικάτα «παρατηρούν επίσης ότι η κινητοποίηση διογκώνεται αδιάκοπα μετά την επιστροφή από τις καλοκαιρινές διακοπές».

Το θέμα όμως στη Γαλλία δεν είναι πια η σκληρή στάση των συνδικάτων. Το κοινωνικό φαινόμενο που παρατηρούμε για πρώτη φορά μετά το επίσης θυελλώδες φθινόπωρο του 1995 είναι ότι έχουν εξεγερθεί πλέον αυτοτελώς οι Γάλλοι πολίτες, οι οποίοι συμμετέχουν αυθόρμητα και σε διαρκώς μεγαλύτερα πλήθη στις διαδηλώσεις, έχοντας υπερκεράσει τα συνδικάτα.

Ολοι οι Γάλλοι αναλυτές τονίζουν πως οι πολίτες που κατεβαίνουν κατά εκατομμύρια στους δρόμους εκδηλώνουν την οργή τους όχι μόνο για την αύξηση του κατώτατου ορίου συνταξιοδότησης από τα 60 στα 62 χρόνια, αλλά για την πολιτική του Σαρκοζί συνολικά. Ούτως ή άλλως το όριο των 60 ετών είναι συμβολικό, αφού για να πάρουν οι Γάλλοι πλήρη σύνταξη πρέπει να έχουν 40,5 χρόνια δουλειάς! Πρακτικά είναι σχεδόν αδύνατο να έχει κανείς ένσημα πάνω από σαράντα χρόνων δουλειάς στα 60 του.

Οι Γάλλοι πολίτες όμως διαμαρτύρονται εναντίον μιας πολιτικής που χαρίζει δισεκατομμύρια, εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, στους τραπεζίτες και ταυτόχρονα όχι μόνο μεταθέτει στους ώμους των φορολογουμένων τα βάρη από τις ζημιές των τυχοδιωκτικών παιχνιδιών τζόγου των τραπεζιτών, αλλά στερεί επιπλέον το δικαίωμα στους εργαζόμενους που θα το θελήσουν να βγουν στη σύνταξη στα εξήντα τους, με μειωμένες απολαβές.

Η οργή και οι κινητοποιήσεις των Γάλλων προσλαμβάνουν τη μορφή αλυσιδωτής πυρηνικής αντίδρασης σε κοινωνικό επίπεδο. Οι απεργίες και οι διαδηλώσεις εμπλουτίζονται συνεχώς με τη συμμετοχή πρόσθετων τομέων εργαζομένων, αλλά και ολόκληρων κοινωνικών στρωμάτων.

Η πιο χαρακτηριστική εκδήλωση αυτού του φαινομένου είναι η ραγδαία αυξανόμενη δραστηριοποίηση των μαθητών λυκείων, οι οποίοι πλέον συμμετέχουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στις τελευταίες διαδηλώσεις προκαλώντας πανικό στην κυβέρνηση Σαρκοζί. Αν το φαινόμενο κινητοποίησης της νεολαίας γενικευθεί και συμπεριλάβει και τους φοιτητές, το Μέγαρο των Ηλυσίων θα περιέλθει σε απελπιστική κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μαθητές των λυκείων διαδηλώνουν όχι με κάποια επιμέρους εκπαιδευτικά αιτήματα, αλλά εκφράζοντας την απέχθειά τους για το μέλλον που τους επιφυλάσσει το γαλλικό πολιτικό σύστημα - ένα μέλλον ανεργίας αφού οι μεγάλοι θα πρέπει να μένουν στις εργασίες τους μέχρι τα... εβδομήντα τους, ίσως και περισσότερο προκειμένου να συμπληρώσουν τα 41,5 χρόνια εργασίας που εισάγει η μεταρρύθμιση του Σαρκοζί.

ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ:

Κρίνεται το μέλλον όλων των Ευρωπαίων!

Η επίθεση του Σαρκοζί στο ασφαλιστικό εντάσσεται στο γενικό σχέδιο των δεξιών κύκλων που ηγεμονεύουν στην ΕΕ να αναιρέσουν όλες τις εργασιακές κατακτήσεις του 20ού αιώνα. Παντού περνούν τα σχέδιά τους σχεδόν αμαχητί, καθώς στις περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, η αντίσταση των εργαζομένων είναι ανεπαρκής. Υπ’ αυτό το πρίσμα η εντυπωσιακή και πείσμων αντίσταση που προβάλλουν οι Γάλλοι εργαζόμενοι συνιστά το τελευταίο οχυρό του κόσμου της εργασίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Στους δρόμους των γαλλικών πόλεων κρίνεται ουσιαστικά το μέλλον όλων των εργαζομένων της Ευρώπης. Αν οι Γάλλοι πολίτες νικήσουν στην αναμέτρησή τους με τον Σαρκοζί, τότε θα υπάρξει ελπίδα σε όλη την ΕΕ.

Γιώργος Δελαστίκ

********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Κοινωνικός πόλεμος στη Γαλλία

Τη λήψη νέων μέτρων προαναγγέλλει ο Όλι Ρεν!

“Η αναθεώρηση των στοιχείων του 2009 θα έχει επίπτωση στον προϋπολογισμό του 2011» δηλώνει ο αρμόδιος επίτροπος.

Η προς τα πάνω αναθεώρηση του ελληνικού ελλείμματος κατά το 2009, θα έχει επίπτωση στον προϋπολογισμό του 2011, δήλωσε ο Επίτροπος Όλι Ρεν προαναγγέλλοντας ουσιαστικά τη λήψη νέων μέτρων στο πλαίσιο του μνημονίου. Άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο, ο έλεγχος της Eurostat στα οικονομικά στοιχεία της Ελλάδας, να μην ολοκληρωθεί μέχρι τις 22 Οκτωβρίου αλλά να παραταθεί έως τις 15 Νοεμβρίου.

Ο αρμόδιος επίτροπος Όλι Ρεν υποστήριξε ότι τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και η τρόικα, θα πρέπει να έχουν ξεκάθαρη εικόνα για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας η οποία θα ληφθεί υπόψη κατά την κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού του 2011. Ο κ. Ρεν συμπλήρωσε ότι οι εμπειρογνώμονες της Eurostat έχουν εντοπίσει ορισμένα προβλήματα σε σχέση με τα δημοσιονομικά στοιχεία της Ελλάδας και όχι ότι επιχειρούν να έρθουν σε συμφωνία με την Ελληνική Στατιστική Αρχή.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Eurogroup Ζ.Κ. Γιούνκερ, τόνισε ότι η όποια αναθεώρηση του ελληνικού ελλείμματος και χρέους δεν θα είναι το αποτέλεσμα παρατυπιών ή παραλείψεων της κυβέρνησης της Ελλάδας, αλλά το αποτέλεσμα της «επανακατηγοριοποίησης» ορισμένων κρατικών δαπανών όπως για παράδειγμα των ΔΕΚΟ. Όσον αφορά στο ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων, ο κ. Γιουνκέρ εμφανίστηκε ελαστικότερος από τον Όλι Ρεν υποστηρίζοντας ότι «βασικός στόχος είναι η συρρίκνωση του ελληνικού ελλείμματος ως το 2014 και ότι το μείγμα πολιτικής καθώς και ο ετήσιος ρυθμός μείωσης αποτελούν αντικείμενο διαβουλεύσεων στους κόλπους του Ecofin».

*******************

Αναδημοσίευση από εδώ:

Έως τις 15 Νοεμβρίου ενδέχεται να παραταθεί ο έλεγχος της Eurostat στα «greek statistics»

Πυρά Κλάους κατά ΔΝΤ!

Ο Τσέχος πρόεδρος Βάκλαβ Κλάους διατύπωσε χθες από την Πράγα σοβαρές επικρίσεις κατά του ΔΝΤ, το οποίο κατά δήλωσή του «θα πρέπει να διαλυθεί, ή να ανασυγκροτηθεί εκ βάθρων, το συντομότερο δυνατόν»!

«Είμαι πεπεισμένος πως το ΔΝΤ θα πρέπει να διαλυθεί, ή να ανασυγκροτηθεί εκ βάθρων, το συντομότερο δυνατόν», δήλωσε ο Κλάους, πρώην φιλελεύθερος οικονομολόγος και διαπρύσιος αντίπαλος της οικονομικής επιτήρησης.

«Ελπίζω να μου επιτρέψετε να πω κάτι επικριτικό και πολιτικώς ανορθόδοξο: θεωρώ το ΔΝΤ ως ένα βάρβαρο απομεινάρι της κεϋνσιανής εποχής και του καθεστώτος της σταθερής ισοτιμίας», είπε σε συνέντευξη Τύπου.

Σύμφωνα με τον Κλάους, το ΔΝΤ δεν αναλαμβάνει την ευθύνη των μέτρων που θέτει σε εφαρμογή. «Εάν εξακριβωθεί πως οι προτάσεις, ή οι πρωτοβουλίες του, είναι σφαλερές, κάτι που εύκολα μπορεί να συμβεί, ποιος θα είναι υπεύθυνος. Σαφώς όχι το ΔΝΤ», πρόσθεσε.

Γνωστός ευρωσκεπτικιστής, ο Κλάους δεν έχασε την ευκαιρία να επιτεθεί και κατά του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος. «Η θέσπιση ενός ενιαίου νομίσματος και μίας ενιαίας ισοτιμίας για 16 οικονομίας, που διαφέρουν σε πολλά επίπεδα, δεν ήταν μία λελογισμένη λύση», τόνισε ο Κλάους, για τον οποίον το ευρώ «μπορεί μεν να ξεπεράσει την παρούσα οξεία κρίση του», αλλά η «μακροπρόθεσμη κρίση του μέλλει να συνεχισθεί».

«Πρόκειται να πληρώσουμε ένα πολύ υψηλό τίμημα για τη συνέχεια αυτής της εμπειρίας. Εμείς, που ζούμε στην Ευρώπη, είμαστε καταδικασμένοι, όπως και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, να ζούμε σε μία εποχή καχεκτικής οικονομικής ανάπτυξης, εάν όχι μίας τελμάτωσης», τόνισε.

****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Πυρά Κλάους κατά ΔΝΤ

Το πολιτικό χρώμα των γονιδίων!

Tου Oliver James.

Οταν παρουσιάστηκε στον κόσμο ο χάρτης του ανθρώπινου γονιδιώματος, το 2001, οι ψυχίατροι επένδυσαν μεγάλες ελπίδες σ’ αυτόν. Η ταυτοποίηση όλων των γονιδίων θα πρόσφερε σίγουρα μοριακή απόδειξη ότι η κύρια αιτία των ψυχικών ασθενειών είναι γενετική – κάτι που οι ψυχίατροι από πολύ καιρό πίστευαν. Οι φαρμακευτικές εταιρείες έτριβαν κι αυτές τα χέρια τους, αναλογιζόμενες την προοπτική τεράστιων κερδών από τα ειδικά φάρμακα για κάθε ιδιοσυγκρασία.

Ωστόσο, μία δεκαετία αργότερα, το πρόγραμμα του ανθρώπινου γονιδιώματος δεν απέφερε αυτά που περίμεναν οι ψυχίατροι: ξέρουμε τώρα ότι τα γονίδια παίζουν μικρό ρόλο στο γιατί ένα παιδί, μια κοινωνική τάξη ή μια εθνική ομάδα είναι συγκριτικά πιο πιθανό να υποφέρει από προβλήματα ψυχικής υγείας.

Το αποτέλεσμα αυτό είχε προβλεφθεί από τον Κρεγκ Βέντερ, έναν από τους κύριους ερευνητές του προγράμματος. Οταν δημοσιεύτηκε ο χάρτης, είπε ότι, καθώς έχουμε μόνο 25.000 γονίδια, οι ψυχολογικές διαφορές δεν μπορούν να καθοριστούν σε σημαντικό βαθμό από αυτά. «Το περιβάλλον μας έχει κρίσιμη σημασία», συμπέρανε. Και, έπειτα από λίγα χρόνια εκτεταμένης γονιδιακής έρευνας, ακόμα και οι πιο σκληροπυρηνικοί γενετιστές άρχισαν να παραδέχονται δημόσια ότι δεν υπάρχουν «ειδικά» γονίδια για τη μεγάλη πλειονότητα των προβλημάτων ψυχικής υγείας.

Το κύριο άρθρο του τεύχους Φεβρουαρίου του Journal of Child Psychology and Psychiatry είχε τον τίτλο «I’s the environment, stupid!» («Είναι το περιβάλλον, ανόητε!»). Ο συγγραφέας, ο Εντμουντ Σουνιούγκα–Μπαρκ, σημείωσε ότι «οι σοβαροί επιστήμονες εστιάζουν τώρα όλο και περισσότερο στη δύναμη του περιβάλλοντος… Ολοι, εκτός από τους πιο φανατικούς γενετικούς ντετερμινιστές, έχουν αναθεωρήσει τις απόψεις τους».

Στο δικό του πεδίο, τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ADHD, διαταραχή που παρατηρείται σε παιδιά), σημειώνει ότι «ακόμα και οι πιο εκτεταμένες και περιεκτικές γονιδιακές έρευνες που έχουν γίνει, δεν μπορούν να εξηγήσουν παρά ένα πολύ μικρό ποσοστό της έκφρασης της διαταραχής». Τα γονίδια δεν εξηγούν σχεδόν καθόλου γιατί μερικά παιδιά έχουν ADHD και άλλα όχι.

Αυτό έγινε φανερό πρόσφατα σε μια μελέτη από την Ανίτα Θάπαρ, του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ. Παρ’ όλο που στόχος της ήταν να αποδείξει πως η ADHD είναι γενετική νόσος, στην πραγματικότητα απέδειξε το αντίθετο. Μόνο το 16% των παιδιών με ADHD στη μελέτη της είχαν τον συνδυασμό των γονιδίων που ισχυριζόταν ότι προκαλούν τη νόσο

Μια άλλη θεωρία ήταν ότι τα γονίδια συμβάλλουν στο να είναι κανείς ευάλωτος. Για παράδειγμα, ορισμένοι πίστευαν ότι οι άνθρωποι με μια συγκεκριμένη παραλλαγή γονιδίων ήταν πιο πιθανό να πάθουν κατάθλιψη αν είχαν υποστεί κακοποίηση στα παιδικά τους χρόνια. Και αυτό επίσης φαίνεται απίθανο τώρα. Μια ανάλυση σε 14.250 ανθρώπους έδειξε ότι εκείνοι με την παραλλαγή δεν διέτρεχαν μεγαλύτερο κίνδυνο κατάθλιψης. Ούτε ήταν πιο επιρρεπείς στην κατάθλιψη όταν η γονιδιακή παραλλαγή συνδυαζόταν με κακοποίηση κατά την παιδική ηλικία.

Στις ανεπτυγμένες χώρες, οι γυναίκες και φτωχότεροι πολίτες έχουν διπλάσιες πιθανότητες να πάθουν κατάθλιψη απ’ ό,τι οι άνδρες και οι πλούσιοι. Οταν το DNA εξετάζεται σε μεγάλα δείγματα, ούτε οι γυναίκες ούτε οι φτωχοί εμφανίζουν σε μεγαλύτερο ποσοστό τη γονιδιακή παραλλαγή.

Η πολιτική σκοπιμότητα μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης δεν έχουν έως τώρα αναφερθεί επαρκώς στον μικρό ρόλο των γονιδίων. Η πολιτική Δεξιά πιστεύει ότι τα γονίδια εξηγούν σε μεγάλο βαθμό γιατί οι φτωχοί είναι φτωχοί, καθώς και γιατί έχουν διπλάσια πιθανότητα από τους πλούσιους να αρρωστήσουν ψυχικά. Γι’ αυτούς, οι φτωχοί είναι γενετική λάσπη, που κατακάθεται στον πάτο της γενετικής δεξαμενής.

Γράφοντας το 2000, ο πολιτικός επιστήμονας Τσαρλς Μάρεϊ έκανε μια βιαστική πρόβλεψη, για την οποία ίσως έχει μετανιώσει. «Η ιστορία της ανθρώπινης φύσης, όπως αποκαλύπτεται από τη γενετική και τη νευρολογία, θα είναι πολιτικά συντηρητική». Οι φτωχοί Αμερικανοί θα αποδεικνυόταν ότι έχουν σημαντικές γονιδιακές διαφορές από τους εύπορους. «Αυτό δεν είναι αδιανόητο. Είναι μάλλον αληθινό». Αποδεικνύεται ότι είναι σίγουρα ψευδές.

Αντίθετα, το σχέδιο του ανθρώπινου γονιδιώματος προσφέρει επιστημονική βάση στην πολιτική Αριστερά. Η παιδική κακοποίηση, η οικονομική ανισότητα και ο ακραίος ατομικισμός φαίνεται να αποτελούν τους κύριους παράγοντες των ψυχικών διαταραχών. Και οι στηριγμένες από το κράτος παρεμβάσεις, όπως αυτές που συντελούν στη μείωση των ανισοτήτων, είναι οι πιο ενδεδειγμένες λύσεις.

**************

Αναδημοσίευση από εδώ: Το πολιτικό χρώμα των γονιδίων
Διαβάστε όμως και εδώ: Η βιολογικοποίηση της πολιτικής άποψης. όπως και εδώ: Άνθρωπος, Φύση και Ηθική!

Κλίμα "Μεσοπολέμου" στην Ευρώπη!

Αρρωστημένη είναι η πολιτική ατμόσφαιρα στην Ευρώπη και το κλίμα επιδεινώνεται διαρκώς. Πολλαπλασιάζονται οι ενδείξεις ότι η Γηραιά Ηπειρος οδεύει προς μια πολύ ανησυχητική πολιτικοκοινωνική κατάσταση ως συνέπεια των μέτρων που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις των χωρών - μελών της ΕΕ για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η μονοσήμαντη επιλογή των ηγετών της ΕΕ να φορτώσουν όλο το κόστος της ακόρεστης απληστίας και του τζόγου των τραπεζιτών στους ώμους των φορολογουμένων, ωθώντας έτσι σε βίαιη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου όλων των ευρωπαϊκών λαών, απειλείται να έχει πολύ περισσότερες αρνητικές συνέπειες από όσες έχουν διαφανεί μέχρι στιγμής.

Με εξαίρεση τους πολιτικούς οι οποίοι λένε εν γένει ανοησίες προκειμένου να συγκαλύψουν τις κολοσσιαίες προσωπικές τους ευθύνες στη διαμόρφωση της κατάστασης αυτής, κορυφαίοι οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, κοινωνιολόγοι και άλλοι διανοούμενοι προειδοποιούν για τους κινδύνους που ελλοχεύουν.

Ακόμη και ο Ντομινίκ Στρος - Καν, ο διευθυντής του ΔΝΤ που δικαίως μισείται από όλους τους λαούς, χρησιμοποίησε δραματικούς τόνους μιλώντας τον περασμένο μήνα στο Οσλο: "Οσο λιγοστεύει η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, οι άνθρωποι ενδέχεται να στραφούν σε μη παραγωγικές ή και βίαιες δραστηριότητες που πιθανόν να οδηγήσουν στην αστάθεια, στην κατάρρευση της δημοκρατίας, ακόμη και στον πόλεμο" τόνισε χωρίς περιστροφές.

Την ίδια άποψη, εκπεφρασμένη πιο συγκρατημένα, έχει και ο εκ των κορυφαίων αρθρογράφων των "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς" του Λονδίνου Βόλφγκανγκ Μινχάου. "Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παντού τρομάζουν στην ιδέα να αγγίξουν τους μετόχους... Βρίσκουν πολύ πιο πρόσφορο να φορτώσουν το πρόβλημα στους φορολογούμενους" γράφει και συνεχίζει: "Η ισχύς του τραπεζικού λόμπι είναι εμφανώς ένας παράγοντας αυτής της στάσης τους. Για έναν πολιτικό που αντιπαθεί την ανάληψη κινδύνου, το φόρτωμα του κόστους στους φορολογούμενους είναι εύκολο. Για την οικονομία όμως αυτό είναι εφιάλτης. Μακροπρόθεσμα είναι επίσης και πολιτικά επικίνδυνο, καθώς η αναδιανεμητική αδικία θα ευνοήσει τα εξτρεμιστικά πολιτικά κόμματα".

Δεν έχει καθόλου άδικο. Η Ακροδεξιά ήδη ελέγχει πολιτικά και την κυβέρνηση της Ολλανδίας, όπως εδώ και μια δεκαετία ελέγχει και τη δεξιά κυβέρνηση μειοψηφίας της Δανίας. Ο πρόεδρος της Βουλής της Σουηδίας εξελέγη ήδη με τις ψήφους της σουηδικής Ακροδεξιάς που μπήκε θριαμβευτικά στο κοινοβούλιο. Ισχυρότατη είναι η Ακροδεξιά και στη Νορβηγία, ενώ η κυριαρχία των θέσεών της στη Φλάνδρα έχει οδηγήσει το Βέλγιο στα πρόθυρα της διάσπασης. Χρόνια συγκυβερνά η Ακροδεξιά στην Ιταλία με τον Μπερλουσκόνι. Στην Ουγγαρία η φιλοναζιστική Ακροδεξιά πήρε σχεδόν 17% στις βουλευτικές εκλογές. Στην Αυστρία συγκυβέρνησε παίρνοντας μέχρι 25%. Χώρια τι γίνεται στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης...

Οταν ακούει κανείς τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί να λέει σε σύνοδο κορυφής ότι το Λουξεμβούργο δεν θα έπρεπε να υπάρχει ως χώρα, δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με την αλαζονεία μιας μεγάλης χώρας απέναντι σε μια πολύ μικρή. Εχουμε να αντιμετωπίσουμε πρωτίστως το φαινόμενο της αναβίωσης των εθνικισμών.

Η ρατσιστική χολή των Γερμανών εναντίον των Ελλήνων, των Ιταλών, των Ισπανών, των Πορτογάλων με αφορμή την οικονομική κρίση και η εξ αντανακλάσεως αναζωπύρωση των αντιγερμανικών αισθημάτων σε όλους σχεδόν τους λαούς της Δυτικής Ευρώπης υποδηλώνουν τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ολοι στρέφονται εναντίον όλων. Ποια Ενωμένη Ευρώπη; Ολες οι προκαταλήψεις και τα εθνικιστικά στερεότυπα εναντίον ευρωπαϊκών λαών επανέρχονται με σφοδρότητα στο προσκήνιο. Ο ένας λαός υποβλέπει τον άλλον. Η επίδειξη αλληλεγγύης στο πλαίσιο της ΕΕ προκαλεί θύελλα υποδαυλιζόμενων αντιδράσεων.

Η Γερμανία και η κυβέρνηση της δεξιάς καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ είναι ο βασικός υπαίτιος αυτής της κατάστασης. Η προσπάθεια αξιοποίησης της οικονομικής κρίσης από το Βερολίνο προκειμένου να πετύχει τη γερμανοποίηση της Ευρώπης έχει αποσταθεροποιήσει πλήρως την ΕΕ.

"Η Γερμανία παίζει έναν πραγματικά καταστροφικό ρόλο" έχει δηλώσει στην ισπανική "Ελ Παΐς" ο νομπελίστας Αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. "Ωθεί τον ίδιο τον εαυτό της και την υπόλοιπη Ευρώπη στον δρόμο της αυτοκαταστροφής" υπογράμμισε.

ΣΟΡΟΣ:

Το Βερολίνο, απειλή για τη δημοκρατία.

Καταπέλτης εναντίον της πολιτικής της Μέρκελ είναι και ο γνωστός κερδοσκόπος Τζορτζ Σόρος. "Η γερμανική πολιτική συνιστά κίνδυνο για την Ευρώπη. Θα μπορούσε να καταστρέψει το ευρωπαϊκό σχέδιο" υποστήριξε σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα "Ντι Τσάιτ" και ανέλυσε γιατί:

"Σταθερότητα δεν σημαίνει μόνο καθόλου πληθωρισμό, αλλά και καθόλου αποπληθωρισμό. Αυτή τη στιγμή όμως οι Γερμανοί οδηγούν τους γείτονές τους σε αποπληθωρισμό: τα χρεωμένα κράτη πρέπει να μειώσουν μισθούς και τιμές. Απειλείται έτσι μια μακρά φάση στασιμότητας. Και αυτή οδηγεί σε εθνικισμούς, σε κοινωνικές αναταραχές, σε εχθρότητα προς τους ξένους. Ετσι η πολιτική αυτή απειλεί τη δημοκρατία".

Γιώργος Δελαστίκ

*****************

Αναδημοσίευση από εδώ :Κλίμα "Μεσοπολέμου" στην Ευρώπη

****************

Διαβάστε όμως και εδώ: Πού μας οδηγούν τώρα;

Στους δρόμους της Λομποτινάς...

...και όχι στον Μονόδρομο του ΔΝΤ!

Πού μας οδηγούν τώρα;

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Φόβος και ανησυχία για το μέλλον επικρατούν παντού. Οχι μόνο στην Ελλάδα, όπου ολόκληρος ο πληθυσμός είναι βυθισμένος σε ένα τέτοιο κλίμα κατάθλιψης. Σε όλη την Ευρώπη το ίδιο συμβαίνει. Ανησυχούν όχι μόνο οι πολίτες που συμπεριλαμβάνονται στα οικονομικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, αλλά και εκείνοι που δεν αντιμετωπίζουν προσωπικό πρόβλημα επιβίωσης ή άνετης ζωής. Κορυφαίοι εκπρόσωποι της διανόησης, της οικονομικής σκέψης, ακόμη και του κατεστημένου δεν διστάζουν να εκφράσουν δημοσίως τους φόβους τους για το πού βαδίζει η Ευρώπη και οι υπόλοιπος κόσμος με την πολιτική που ακολουθούν οι κυβερνήσεις των ηγετικών χωρών του πλανήτη.

Βίαιες αλλαγές κυοφορούνται. Στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών είναι εξόφθαλμο ότι αλλάζει ο χαρακτήρας του κράτους, καθώς ανατρέπει τις σχέσεις που είχε επί δεκαετίες πολλές σφυρηλατήσει με τους πολίτες. Το κράτος γίνεται πολύ πιο ξένο απέναντι στους πολίτες, καθώς κόβει μονομερώς ολοένα και περισσότερες από τις παροχές του προς αυτούς σε όλους τους τομείς - υγεία, συντάξεις, παιδεία, κοινωνική αλληλεγγύη, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας.

Ενα πιο επιθετικό κράτος κάνει την ίδια στιγμή την εμφάνισή του. Την ώρα που μέσω της λιτότητας μειώνει δραστικά τις παροχές του, ταυτόχρονα «γδέρνει» τους πολίτες μέσω μιας επιθετικότατης αύξησης της φορολογίας σε όλα τα επίπεδα. Μας παίρνει περισσότερα και μας δίνει λιγότερα, υποβαθμίζοντας διπλά το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού. Μειώνει μισθούς και συντάξεις και αυξάνει το κόστος διαβίωσης. Η πολιτική αυτή αποσκοπεί στην αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου εις βάρος των πολλών. Στους πολίτες γεννιέται το αίσθημα ότι οι κυβερνήσεις λεηλατούν τα εισοδήματά τους.

Λιτότητα ίσον καταστροφή, προειδοποιούν οι κορυφαίοι οξυδερκείς οικονομολόγοι του κατεστημένου - όπως π.χ. ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, Αμερικανός νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς. «Η Ευρώπη βαδίζει στη λάθος κατεύθυνση... Εχει ανάγκη από αλληλεγγύη. Δεν έχει ανάγκη από μια λιτότητα που θα οδηγήσει σε άλμα την ανεργία και θα φέρει την ύφεση», είχε τονίσει σε συνέντευξή του στη γαλλική «Μοντ» και είχε καταλήξει κατηγορηματικά στο συμπέρασμα: «Αν συνεχίσει αυτόν τον δρόμο, τότε οδεύει τρέχοντας προς την καταστροφή!»

Κατά της λιτότητας τάσσεται αναφανδόν και ο επίσης νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα. «Πολλοί οικονομολόγοι, εμού συμπεριλαμβανομένου, θεωρούν ότι αυτή η στροφή στη λιτότητα συνιστά τεράστιο σφάλμα» γράφει σε άρθρο του στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και προσθέτει: «Και ποιος θα πληρώσει το αντίτιμο γι’ αυτόν τον θρίαμβο της ορθοδοξίας; Η απάντηση είναι δεκάδες εκατομμύρια ανέργων εργατών, πολλοί από τους οποίους θα οδηγηθούν στην ανεργία για χρόνια και κάποιοι από τους οποίους δεν θα ξαναεργαστούν ποτέ πια».

Σε κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται ο κόσμος. Οι κυβερνήσεις φέρονται ανελέητα απέναντι στους πολίτες τους. Αν δουν ότι σκύβουν το κεφάλι, όπως οι Ιρλανδοί, τους φορτώνουν διαρκώς περισσότερα βάρη, μέχρι να τους λιώσουν. Πόσο άραγε θα αντέξουν οι λαοί; Η απουσία πολιτικής διεξόδου σε πολλές χώρες καθυστερεί ενδεχόμενες κοινωνικές εκρήξεις. Είναι όμως ικανή να τις ματαιώσει κιόλας; Η μέχρι τώρα ιστορική πείρα διδάσκει ότι αυτό αποκλείεται, αλλά πρέπει να περιμένουμε να δούμε στην πράξη αν αυτό ισχύει και στη σημερινή εποχή.

Στις διεθνείς σχέσεις επικρατεί επίσης εκνευρισμός. Παλιοί εθνικισμοί αναβιώνουν στην Ευρώπη. Οι λαοί των χωρών-μελών της ΕΕ πιο πολύ κατηγορούν και περιφρονούν ο ένας τον άλλον παρά αισθάνονται αλληλεγγύη. Νομισματικοί πόλεμοι ΗΠΑ - ΕΕ - Κίνας - Ιαπωνίας κυοφορούνται. Ποτέ δεν ήταν τόσο άσχημη η κατάσταση τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ολοι μοιάζουν σαν να περιμένουν να ακούσουν ανά πάσα στιγμή καινούργιες κακές ειδήσεις.

***********

Αναδημοσίευση από εδώ : Πού μας οδηγούν τώρα;

******************

...και ευκαιρίας δοθείσης, να σας υπενθυμίσουμε τις δικές μας "προειδοποιήσεις ", πριν από 2 χρόνια, όταν ο τότε Πρωθυπουργός της Χώρας δήλωνε ότι η οικονομία μας είναι "θωρακισμένη" απέναντι στην κρίση : Για να μην ξεχνάμε που οδήγησε το προηγούμενο οικονομικό κραχ... , όπως επίσης και πριν έναν χρόνο όταν ο νυν Πρωθυπουργός έψαχνε να βρεί ακόμη  που "υπάρχουν τα λεφτά " : Έρχεται ο ... "Κυβερνήτης" της Ελλάδας!

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"!

Βοηθήστε να σώσουμε τα τελευταία παρθένα βουνά του τόπου μας και την άγρια ζωή τους!

Ενισχύστε και διαδώστε την Πρωτοβουλία για την Ίδρυση Φυσικού Πάρκου στα Κραβαρίτικα Βουνά, τα Βαρδούσια και την Οξυά!

Η βιολογικοποίηση της πολιτικής άποψης.

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ.

Καθηγητή Βιοχημείας, τμήμα Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών

Οποιος τολμούσε τη δεκαετία του 1980 να κρίνει το ΠΑΣΟΚ εισέπραττε το παροιμιώδες «δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε» του Κουτσόγιωργα.

Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για το σημερινό ΠΑΣΟΚ, μόνο που το «δεν δικαιούστε...» έχει πλέον επιστημονικοποιηθεί. Δεν δικαιούμεθα να ασκούμε το δικαίωμα να εκφραζόμαστε και να πράττουμε κατ' επιλογήν, παρά μόνο αν το επιτρέπει η «φύση» μας (δηλαδή, τα γονίδιά μας). Αυτή η κοινωνικο-βιολογική αντίληψη (με ρίζες στη δεκαετία του 1970) αποτελεί πλέον και την κυρίαρχη ιδεολογία των ελίτ που μας κυβερνούν και μας... ενημερώνουν.

Επώνυμο θύμα της ο κ. Λαζόπουλος. Γιατί έβγαλε τους φορτηγατζήδες στο «Αλ Τσαντίρι». Δηλαδή, γιατί δεν ακολουθεί το κυβερνητικό δόγμα «κάθε κινητοποίηση σήμερα βλάπτει την κοινωνία», κι έτσι δεν βοηθά στο να καταπιεί αυτή το «μνημόνιο» αμάσητο. Γι' αυτό κι ένας πρωτοκλασάτος δημοσιογράφος τον έβαλε στη... θέση του: «Ο Λάκης... ένα δεν δικαιούται: να νομίζει ότι είναι κάτι διαφορετικό απ' αυτό που η φύση τον προίκισε! Εκείνη τον "έχρισε" γελωτοποιό. Εκείνος νομίζει ότι είναι πολιτικός...»[1].

Τι δηλαδή μας επιτάσσει η αντιεπιστημονική κοινωνιο-βιολογική ιδεολογία των οικονομικο-πολιτικών ελίτ, όπως εκφράστηκε με την παραπάνω κριτική; Να μη φυτρώνουμε εκεί που δεν μας σπέρνει η «φύση». Δεν δικαιούμαστε να ασκούμε π.χ. πολιτική εκτός κι αν είμαστε «προικισμένοι» προς τούτο με τα κατάλληλα γονίδια. Η «φύση» τα έχει τακτοποιήσει όλα· να υπάρχουν κοινωνικο-φυλετικές ανισότητες, ανεργία, πόλεμοι, καπιταλισμός.

Βέβαια, οι δημοσιογράφοι δεν δημιουργούν αλλά αναμεταδίδουν αυτή την κοινωνικο-ρατσιστική ιδεολογία. Ούτε οφείλουν να γνωρίζουν βιολογία για να αποφεύγουν τέτοιες ακρότητες. Εξάλλου, και η επιστημονική κοινότητα βρίθει ατόμων που εξ ιδεολογίας ασπάζονται τέτοιου είδους επιστημονικό πρωτογονισμό. Αυτό όμως που οι δημοσιογράφοι οφείλουν στους πολίτες είναι τη σωστή ενημέρωσή τους. Και οι περισσότεροι δεν το κάνουν, ίσως λόγω ανεπαρκών γονιδίων τους.

Και οι πολίτες; Τι διαθέτουν για ενημέρωση; Μια «μνημονιακή» κυβερνητική άποψη επαναλαμβανόμενη από δελτία τηλεσχολιαστικών "ειδήσεων". Και μια παρηγορήτρα μαχητική δημοσιογραφία-απολογητή ενός καπιταλισμού χωρίς διαφθορά (το οξυγόνο του). Και τι επιλέγει ο κόσμος πλειοψηφικά; Μια σατιρική εκπομπή με άλλη άποψη. Κι αυτό ενοχλεί, ιδιαίτερα μάλιστα όταν ο «Τζίμης» το στρίβει στο «πάμε πορεία».

Ποσώς ενδιαφέρει η ποιότητα της σατιρικής εκπομπής τους αφ' υψηλού επικριτές της. Και πώς να μην «ακκίζεσαι» και να μην «κλαψουρίζεις» (κατ' άλλον επικριτή δημοσιογράφο[1]) όταν -ακόμα και να θέλεις- αδυνατείς να φέρεις τη διακωμώδηση της ελληνικής ζοφερής πραγματικότητας στο αριστοφανικό πρότυπο, γιατί απέναντί σου έχεις ένα κατεστημένο που η υποκριτική αρχαιολατρία του αντέχει τον λαϊκιστή... Αριστοφάνη μόνο για την εποχή του; Παραμονεύει το ΕΣΡ αν υιοθετήσεις αριστοφανικές αισχρολογίες («πέρδομαι», «καταπύγονας», «χαυνοπρώκτας», «αποψωλημένοις» [2]). Ή αν παραλληλίσεις π.χ. κυβερνητικές ευθύνες για πλουτισμό σύγχρονων κερδοσκόπων με τον αριστοφανικό εμπαιγμό των κυβερνητών του Αστεος για πλουτισμό των κερδοσκόπων από τη νοθεία των αργυρών νομισμάτων με χαλκό. Ή αν διακωμωδήσεις και συνδέσεις τη μόρφωση των σύγχρονων ηγετών με την αριστοφανική σκωπτική διαπίστωση ότι είναι αρνητικό για τον ηγέτη να γνωρίζει ανάγνωση.

Η αληθινή πληροφόρηση που ζητούμε όλοι μας δεν φτιάχνεται από τις «αλήθειες» κάποιων «προικισμένων» από τη «φύση», αλλά προκύπτει από τις κοινωνικές ανάγκες ισότιμων πολιτών. Και η πολιτική σάτιρα της άλλης άποψης βοηθά στην αναζήτησή της.

(1) «Τα Νέα», 30-09-2010.

(2) «Αχαρνής», στίχοι 30, 79, 106, 161.

**********

Αναδημοσίευση από εδώ: Η βιολογικοποίηση της πολιτικής άποψης

διαβάστε όμως και εδώ:Άνθρωπος, Φύση και Ηθική!

Ακόμη τούτο το φθινόπωρο ραγιάδες....

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ
Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

Ακόμη τούτο το φθινόπωρο ραγιάδες, ραγιάδες κι αν δεν αντιδράσουμε δραστικά να γίνει το σεφέρι..., πολύ φοβάμαι ότι ακόμη κι αν το πράξουμε αργότερα θα είναι πολύ αργά.

Αυτή η εκτίμηση προκύπτει και από ένα κείμενο του 1792 με τίτλο «Η εγκαθίδρυση του δεσποτισμού», του μεγάλου γάλλου επαναστάτη Ζαν Πολ Μαρά, που αναφέρεται στην αξιοποίηση των κρίσεων από τους κυρίαρχους και στην καθυστερημένη λαϊκή αντίδραση στα καταστροφικά μέτρα που παίρνουν οι κυβερνώντες για την αντιμετώπισή τους, το οποίο ας μου επιτραπεί να παραθέσω ως έξοχο δείγμα επικαιρότητας κλασικών επαναστατικών κειμένων.

Γράφει λοιπόν ο Μαρά: «Μερικές φορές ο ηγεμόνας, για να επιβουλευτεί την ελευθερία περιμένει τη στιγμή της εκδήλωσης μιας ανησυχητικής κρίσης, που έχει προετοιμάσει ο ίδιος· τότε, με το πρόσχημα της φροντίδας για τη σωτηρία του κράτους προτείνει καταστροφικά μέτρα, που τα καλύπτει με το πέπλο της αναγκαιότητας, του κατεπείγοντος, των περιστάσεων, της κακοδαιμονίας των καιρών. Εγκωμιάζει την αγνότητα των προθέσεών του, εκφωνεί μεγάλα λόγια για την αγάπη του δημοσίου συμφέροντος, διαλαλεί τη μέριμνα της πατρικής του αγάπης. Κι αν δει ότι υπάρχει δισταγμός για να γίνουν δεκτές οι προτάσεις του, βάζει αμέσως τις φωνές: Πώς, δεν θέλετε; Ε, τότε βγείτε μόνοι σας από την άβυσσο! Κανείς δεν έχει τη δύναμη να αντισταθεί, κι ο καθένας αφήνεται στο έλεος των πραγμάτων, παρ' όλο που δεν έχει καμιά αμφιβολία γι' αυτό που κρύβουν τα μέτρα αυτά, όπου κάτω από το όμορφο περίβλημα βρίσκονται τα πιο μοχθηρά σχέδια. Η παγίδα αποκαλύπτεται όταν δεν υπάρχουν πλέον χρονικά περιθώρια για να αποφευχθεί: τότε ο λαός σαν το λιοντάρι που πέφτει μέσα στα δίχτυα κρυμμένα κάτω από τα φυλλώματα, παλεύει για να τα σπάσει και το μόνο που καταφέρνει είναι να μπλέκεται περισσότερο». (1)

Πολύ φοβάμαι ότι μια τέτοια προοπτική δεν είναι καθόλου απίθανη και σήμερα. Αν όπως υπογραμμίζει ο Ρουσό ναι μεν «η βία είναι εκείνη που δημιούργησε τους πρώτους σκλάβους, η δειλία τους όμως (είναι εκείνη) που διαιώνισε τη σκλαβιά» (2), αν όπως έλεγε ο Χιουμ, είμαστε σε τέτοια κατάσταση που έχουμε «εθιστεί τόσο έντονα στην υπακοή και την υποταγή που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναζητούν να πληροφορηθούν περισσότερα για την προέλευση ή την αιτία της, παρά όσο για τις αρχές της βαρύτητας, της αδράνειας ή για τους γενικούς νόμους της φύσης», (3) αν όπως έγραφε ο Λένιν, έχουμε να κάνουμε με «ευχαριστημένους σκλάβους που απαρνούνται την ιδέα της εξάλειψης της σκλαβιάς», (4) αν όπως έγραφε σε ένα άλλο κείμενό του ο Μαρά, έχουμε μετατραπεί σε ανθρώπους δειλούς και διεφθαρμένους ...πρόθυμους να ξεπουληθούν, σε ανθρώπους που μπορεί να αναγνωρίσουν τον εαυτόν τους στις σάτιρες του Ιουβενάλη, (5) αν έχουν καταφέρει να μας μετατρέψουν σε ένα λαό «αμαθή, ελαφρύ επιπόλαιο (...) μεγαλωμένο μέσα στο φόβο την υποκρισία, τη δολιότητα, το ψέμα, αναθρεμμένους μεσ' στην ευελιξία, την ίντριγκα, την κολακεία, την τσιγκουνιά, την αισχροκέρδεια», αν όπως γράφει ο αναρχικός Ιταλός Ερίκο Μαλατέστα, δεν αποβάλουμε εκείνα τα «προβατίσια ένστικτα και συνήθειες τα οποία (μας) χάραξαν στο μυαλό ολόκληροι αιώνες σκλαβιάς», (6) τότε είναι πολύ πιθανόν αντί μιας μαζικής λαϊκής αντίδρασης στα μέτρα κατά της κρίσης να βρεθούμε σε μια κατάσταση σαν κι εκείνη που περιγράφει στο πρώτο κείμενο που παραθέσαμε ο Μαρά.

Σε μας εναπόκειται να αποδείξουμε το αντίθετο.

Και να μην ξεχνάμε ότι, όπως λέει και ο ποιητής,

«εγώ κι εσύ και τα εκατομμύρια τιποτένιοι σαν και σένα και σαν εμένα.

Υποκριτές, φιλόδοξοι, μικρόψυχοι, εγωιστές, δειλοί εμείς κρατάμε μες στα ένοχα παράφορα τούτα χέρια τις τύχες του κόσμου. Να το θυμάσαι αυτό». (7)

(1) Από το βιβλίο Οι αλυσίδες της σκλαβιάς, εκδ. έτος 1ο της Δημοκρατίας, στο Μαρά, Σεν-Ζιστ, Ροβεσπιέρος - Κείμενα, Επιλογή-Μετάφραση-Προλογικά: Μάριος Βερέτας, Σύγχρονη Εποχή, 1989, σελίδα 69.

(2) Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Το κοινωνικό συμβόλαιο, Εκδόσεις Δαρέμα 1957, σελίδα 47.

(3) David Hume, Essai sur le contrat primitive, traduction anonyme du XVIIIeme siecle, Amsterdam, J. Η. Schneider editeur, 1752.

(4) Λένιν, Μαρξισμός και ρεφορμισμός, Απαντα, τόμος 24, σελίδα 2.

(5) Από τον Φίλο του Λαού, Νο 539, 27 Αυγούστου 1791, στο Μαρά, Σεν-Ζιστ, Ροβεσπιέρος - Κείμενα, ό.π., σελίδες 104-105.

(6) Ερίκο Μαλατέστα, Χωρίς εξουσία, Ελεύθερος Τύπος, σελίδα 76.

(7) Τάσος Λειβαδίτης, από τη «Συμφωνία αριθ. 1» 1957.

****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ακόμη τούτο το φθινόπωρο ραγιάδες

*************

Διαβάστε όμως και εδώ:Όταν χτίζαμε πυραμίδες...

Μειώσεις σοκ στις αποδοχές των εργαζομένων στο Δημόσιο!

Θέμα νέων περικοπών στις μισθολογικές δαπάνες του Δημοσίου θέτει η τρόικα. Οι περικοπές θα γίνουν μέσω της εφαρμογής του ενιαίου μισθολογίου και της κατάργησης των γενικών κανονισμών προσωπικού!

Με τον φάκελο μισθοί στο Δημόσιο ανά χείρας θα προσέλθει η τρόικα στο τραπέζι των διαβουλεύσεων με την ελληνική κυβέρνηση στις 15 Νοεμβρίου για την οριστικοποίηση των μέτρων του προϋπολογισμού του 2011, θέτοντας θέμα νέων περικοπών στις αμοιβές των εργαζομένων.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση έχει αρχίσει να επεξεργάζεται σενάρια για μειώσεις αποδοχών μέσω της εφαρμογής του ενιαίου μισθολογίου στον στενό δημόσιο τομέα και της κατάργησης των γενικών κανονισμών προσωπικού στις ΔΕΚΟ.

Το επικρατέστερο σενάριο προβλέπει περικοπές των επιδομάτων και των έκτακτων αμοιβών σε κατηγορίες εργαζομένων που με βάση τα στοιχεία που συνέλεξαν οι αρμόδιες υπηρεσίες οι αποδοχές τους ξεπερνούν κατά πολύ το μέσον όρο τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

Οι βασικοί μισθοί δεν θα πειραχτούν, διαβεβαιώνουν παράγοντες του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, αλλά τα ρετιρέ θα πάψουν να ισχύουν και θα εξομοιωθούν με τους υπολοίπους. Αυτό θα επιτευχθεί μέσω των δραστικών περικοπών στο περιφερειακό κομμάτι των αποδοχών που αφορούν ειδικά και κλαδικά επιδόματα και επιλεκτικές παροχές που έχουν δοθεί ακόμη και κάτω από το τραπέζι, κυρίως σε εργαζομένους στις ΔΕΚΟ.

Στα πρότυπα του ΟΣΕ!!!

Στο πλαίσιο αυτό εξετάζεται ψαλίδισμα 10% στα επιδόματα και στις έκτακτες αμοιβές στο στενό δημόσιο τομέα και 30% στις ΔΕΚΟ. Ειδικότερα για τους εργαζόμενους στις ζημιογόνες ΔΕΚΟ, το επικρατέστερο σενάριο προβλέπει περικοπές με όχημα την κατάργηση του γενικού κανονισμού προσωπικού και την επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων εργασίας στα πρότυπα του ΟΣΕ.

Η ενσωμάτωση των ελλειμμάτων και των χρεών των ΔΕΚΟ στον προϋπολογισμό επιταχύνει και βαθαίνει τις αλλαγές στο μισθολογικό και εργασιακό καθεστώς, καθώς επιβαρύνει κατά περίπου μία ποσοστιαία μονάδα του ΑΕΠ το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης και κατά 10 μονάδες το δημόσιο χρέος.

Στο στόχαστρο επτά υπουργεία!!!

Με βάση τα στοιχεία για το ύψος των μηνιαίων αποδοχών που επεξεργάστηκαν τα υπουργεία Εσωτερικών και Οικονομικών και δόθηκαν στην ΑΔΕΔΥ, εν όψει του διαλόγου για το νέο μισθολόγιο, στο στόχαστρο των περικοπών μπαίνει μεγάλος αριθμός δημοσίων υπαλλήλων σε υπουργεία που έχουν μέχρι και διπλάσιες αποδοχές σε σχέση με τους υπολοίπους, λόγω υψηλών επιδομάτων και έκτακτων παροχών.

Στην κορυφή της μισθολογικής πυραμίδας για νεοεισερχόμενους με πανεπιστημιακή εκπαίδευση βρίσκονται οι υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών και ακολουθούν οι υπάλληλοι του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, Ανάπτυξης, Δικαιοσύνης, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Εξωτερικών, Εσωτερικών και Πολιτισμού και Τουρισμού.

Μάλιστα, σε σχετικό πίνακα γίνεται σύγκριση των μηνιαίων αποδοχών μεταξύ υπουργείων για έναν υπάλληλο με πανεπιστημιακή εκπαίδευση και 17 χρόνια υπηρεσίας, από την οποία προκύπτει ότι αν εργάζεται στο υπουργείο Οικονομικών έχει αποδοχές 3.194 ευρώ, αν εργάζεται στην κεντρική υπηρεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης οι αποδοχές του φτάνουν τα 2.108 ευρώ, ενώ στο υπουργείο Παιδείας λαμβάνει μηνιαίως 1.726 ευρώ.

ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

*********

Αναδημοσίευση από εδώ: Μειώσεις σοκ στις αποδοχές.

Να σώσουμε την Άγρια Φύση του Τόπου μας!

"Τα δάση δεν είναι ακατοίκητα αλλά ασφυκτικά γεμάτα από τίμια πνεύματα το ίδιο καλά μ’ εμένα… Αυτό που ονομάζουμε άγρια φύση, είναι ένας πολιτισμός διαφορετικός από τον δικό μας."

~Henry David Thoreau~

Ακυρώστε τα έργα εκτροπής του Αχελώου!

Την κυβέρνηση να παραδεχτεί πως η εκτροπή του Αχελώου αποτελεί αναπτυξιακό φάντασμα μιας εποχής που πρέπει να περάσει ανεπιστρεπτί και να προχωρήσει στην ακύρωση των έργων καλούν πέντε περιβαλλοντικές οργανώσεις και πάλι, όπως τα... τελευταία 18 χρόνια. Οι οργανώσεις WWF Ελλάς, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Ορνιθολογική Εταιρεία και Δίκτυο Μεσόγειος SOS με κοινή ανακοίνωση επισημαίνουν: "Προεκλογική περίοδος και το υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων (ΥΠΟΜΕΔΙ) ξυπνάει μνήμες υπανάπτυξης, οικονομικής σπατάλης και περιβαλλοντικής εξάντλησης. Με αίτηση που κατέθεσε στο Συμβούλιο της Επικρατείας το ΥΠΟΜΕΔΙ, ζητεί μερική ανάκληση της αναστολής των έργων εκτροπής του Αχελώου, με το αμφίβολης τεκμηρίωσης σκεπτικό πως η σήραγγα εκτροπής του Αχελώου απειλείται τώρα με σοβαρές ζημιές. Παρά το ότι εκκρεμεί απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το υπουργείο ζητεί να επιτραπεί η συνέχιση έργων ύψους τουλάχιστον 65 εκατ. για την επένδυση της σήραγγας εκτροπής".

Οι οργανώσεις εστιάζουν στο κόστος του παράλογου έργου: "Ζημίωσε ήδη τη χώρα με πλέον των 3 δισ. ευρώ. Σήμερα οι οικονομικές συνέπειες είναι πολύ χειρότερες: το κάθε ευρώ που σπαταλάται στην εκτροπή του Αχελώου, δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνήθηκε εξ αρχής να συγχρηματοδοτήσει το έργο, στερεί εργασία από πολλαπλά περισσότερους Έλληνες πολίτες. Δηλαδή, στην ήδη υπάρχουσα ζημία των 3 δισ. ευρώ περίπου, σχεδιάζεται η προσθήκη δαπάνης 850 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τις προ μηνός δηλώσεις του υπουργού Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων. Όλα αυτά στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου σε μια εποχή μεγάλης και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης".

Ταυτόχρονα υπογραμμίζουν ότι ο μόνος λόγος για τις απειλές που επικαλείται η έκθεση, την οποία ανέθεσε το ΥΠΟΜΕΔΙ σε ομάδα ξένων και Ελλήνων εμπειρογνωμόνων, είναι η εξαρχής μελετητική ανωριμότητά τους και η βιασύνη όλων των κυβερνήσεων να προχωρήσουν τα έργα πριν ξεκαθαρίσει νομικά η υπόθεση.

Υπενθυμίζουν ακόμη ότι εδώ και 18 χρόνια τα έργα εκτροπής του Αχελώου έχουν ακυρωθεί πέντε φορές από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Από το 2006 εκκρεμεί η έκτη αίτηση ακύρωσης κατά νομικής διάταξης που παρακάμπτει τις αποφάσεις του ΣτΕ και εγκρίνει το έργο «διά της πλαγίας οδού».

Το 2009, το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο παρέπεμψε το θέμα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), καθώς προκύπτουν εξαιρετικά σοβαρά ζητήματα εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας της Ε.Ε. Εν αναμονή της απόφασης του ΔΕΕ, οι πέντε περιβαλλοντικές οργανώσεις κατέθεσαν στο ΣτΕ αίτηση αναστολής των έργων ώστε να μη δημιουργηθούν καταστροφικά τετελεσμένα πριν κριθεί δικαστικά η υπόθεση. Με την 141/2010 απόφασή της, η Επιτροπή Αναστολών του ΣτΕ αποφάσισε την αναστολή των έργων.

ΚΚΕ: Και εμείς απολύουμε!!!

Η Αλέκα Παπαρήγα μίλησε για δυσκολίες και «νοικοκύρεμα» (;) στην Τυποεκδοτική!!!

Απο μία ήπιων τόνων αντιπαράθεση ανάμεσα στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και στην Αλέκα Παπαρήγα σφραγίστηκε η χθεσινή συζήτηση επερώτησης του ΚΚΕ για την ανεργία και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Μάλιστα, ο υπουργός Οικονομικών επιχειρώντας να θέσει μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ της ιδεολογίας του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ και στην ανάγκη εξωτερικού δανεισμού και της λήψης μέτρων τον περασμένο Μάιο προκειμένου- όπως είπε- να μη χρεοκοπήσει η χώρα, ανέφερε ότι ακόμη και η σοσιαλιστική Κούβα πρόσφατα προχώρησε σε απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων και έθεσε το ερώτημα: «Είναι ανθρώπινο αυτό;».

Επιπλέον, επέκρινε το ΚΚΕ λέγοντας ότι ακολουθεί «δύο μέτρα και δύο σταθμά» για τους εργαζόμενους καθώς- όπως υποστήριξε- «ήσασταν οι πρώτοι που προχωρήσατε σε απολύσεις» και πως «η επιχείρηση δεν είναι σοσιαλιστική νησίδα στον καπιταλιστικό ωκεανό».

Από την πλευρά της, η γενική γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην Τυποεκδοτική τονίζοντας πως φυσικά δρα μέσα στον καπιταλισμό, πως πρόκειται «για επιχείρηση για να εκδίδουμε την εφημερίδα και τα έντυπά μας και για να μην εξαρτιόμαστε από άλλους». Η Αλέκα Παπαρήγα δήλωσε ότι για να λειτουργήσει η Τυποεκδοτική είχε πελάτες μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα τα οποία- όπως σημείωσε- έφυγαν όταν έκαναν δικές τους μονάδες και έκανε γνωστό ότι σήμερα έχει φέσια εκατομμυρίων ευρώ. Κατά τη γνώμη της το ΚΚΕ δέχθηκε πρωτοφανή επίθεση από το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ και πως αυτό προκάλεσε φόβο σε ενδεχόμενους πελάτες της Τυποεκδοτικής και πως «δεν θέλαμε ούτε σύμπραξη ούτε την εισαγωγή στο χρηματιστήριο». Ακόμη, παραδέχθηκε απολύσεις εργαζομένων και τις απέδωσε στο ότι «σ΄ αυτήν την κατάσταση όταν πέφτει η παραγωγή η λύση είναι να νοικοκυρέψεις τα πράγματα», ενώ χαρακτήρισε αυτά που συμβαίνουν στην Κούβα ως ανακατανομή του εργατικού δυναμικού.

Η απάντηση του κ. Γ. Παπακωσταντίνου ήταν άμεση: «Χαίρομαι κ. Παπαρήγα που για την Τυποεκδοτική χρησιμοποιήσατε τη δική μας λέξη που είναι το νοικοκύρεμα».

***********

Αναδημοσίευση από εδώ: Και εμείς απολύουμε.

*******************

Εμείς τώρα τι να σχολιάσουμε; Όχι ότι δεν μπορούμε, όχι ότι δεν θέλουμε, αλλά πιστεύουμε ότι δεν αξίζει τον κόπο να σχολιάσουμε... Για αυτό και "ουδέν σχόλιο"!

Κλεπά.

Το «σύνδρομο Τιριρίκα*».

Του Σταύρου Χριστακόπουλου.

Από τα ήδη δημοσιευμένα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας – τα οποία ελέγχονται εδώ και χρόνια ως «μετριοπαθή» επειδή θεωρούν ως εργαζόμενους ακόμη και τους περιστασιακά απασχολούμενους – είναι γνωστή η εκτίναξη της ανεργίας τον φετινό Ιούλιο στο 12% (607.035 άτομα, αυξημένα κατά 130.328 ή 27,3% σε σχέση με τον Ιούλιο του 2009).

Σταχυολογώντας μερικούς ακόμη αριθμούς σημειώνουμε:

● Οι γυναίκες πλήττονται πολύ περισσότερο από τους άνδρες (15,7% έναντι 9,4%).

● Οι νέοι έως 24 ετών καταγράφουν ανεργία 32,6% (από 23,9% τον περσινό Ιούλιο) και οι 25-34 ετών 15,8% (12,6%).

● Οι Περιφέρειες με τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας είναι η Στερεά Ελλάδα (14,3% έναντι 9,9% τον Ιούλιο του 2009), η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (13,4% από 8,3%), η Δυτική Μακεδονία (13,3% από 12,3%), η Αττική (13,3% από 9,8%) και η Ήπειρος (13% από 10,6%).

● Μικρότερα (μονοψήφια) ποσοστά ανεργίας βλέπουμε ακόμη στις Περιφέρειες στις οποίες ο τουρισμός, αν και προσφέρει εποχική κυρίως απασχόληση, δίνει μεγαλύτερες ανάσες. Όμως και εκεί η αυξητική τάση είναι σαφέστατη και πολύ δύσκολο να ανακοπεί: Νότιο Αιγαίο 5,9% (από 8,2%), Βόρειο Αιγαίο 6,2% (από 5,4%), Ιόνια Νησιά 6,6% (από 3%), Κρήτη 9,1% (από 6,7%) και Πελοπόννησος 9,1% (από 8,4%).

Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι οι νέοι, παρότι κατ’ εξοχήν διαθέσιμοι και για επισφαλή, ανασφάλιστη και κακοπληρωμένη εργασία, βλέπουν ραγδαία άνοδο της ανεργίας τους.

Το δεύτερο αφορά την επί χρόνια παραμελημένη ηπειρωτική περιφέρεια, αυτή που δεν μπορούσε έτσι ή αλλιώς να επωφεληθεί όσο η νησιωτική Ελλάδα από τον τουρισμό: προσανατολισμένη στη γεωργία, το εμπόριο, τη μεταποίηση και την οικοδομή, βλέπει όλους αυτούς τους τομείς να καταρρέουν και τις δυνατότητες απασχόλησης να μειώνονται δραματικά χωρίς ορατή προοπτική ανασυγκρότησης.

Το τρίτο συμπέρασμα έχει να κάνει με τον ίδιο τον τουρισμό, ο οποίος γνωρίζει μεγάλη υποχώρηση επειδή ακριβώς η κρισιμότερη τουριστική δαπάνη (παρά τα κλαψουρίσματα κυβέρνησης και ΜΜΕ περί ζημιάς στον τουρισμό όταν κλείνουν οι συμβασιούχοι την Ακρόπολη) ήταν πάντα η ελληνική.

Ο Έλληνας τουρίστας κυρίως κρατούσε ζωντανό τον τουρισμό. Αν η εγχώρια τουριστική δαπάνη καταρρέει, τότε τελειώνει και η περίφημη «τουριστική βιομηχανία», όπως ακριβώς συμβαίνει και με την υπόλοιπη οικονομία. Διότι μπορεί οι παντοειδείς θλιβεροί υποτακτικοί του ΔΝΤ να λένε σήμερα ότι φταίνε οι... υψηλοί μισθοί για την κατάρρευση, αλλά η εσωτερική κατανάλωση είναι αυτή που κρατούσε όρθιες τις επιχειρήσεις και τις θέσεις εργασίας – και η ενίσχυσή της είναι αυτή που μπορεί να τις διασώσει.

Η απόκρυψη.

Το μεγάλο πρόβλημα εξ άλλου δεν ήταν ποτέ οι μισθοί του ιδιωτικού ή του δημόσιου τομέα, αλλά το ότι η κατανάλωση προερχόταν από δανεισμό: αυτόν τον υπέρμετρο και επαχθή δανεισμό, ο οποίος σκανδαλωδώς όχι μόνο πριμοδοτήθηκε συνεχώς από τη δεκαετία του 1980 και ύστερα, αλλά αποτέλεσε... «αναπτυξιακή» επιλογή!

Επειδή όμως στις μέρες μας – προκειμένου να δικαιολογηθεί η συνειδητή καταστροφή της οικονομίας και η μετατροπή της σε ερειπωμένο οικόπεδο που θα παραδοθεί στους δανειστές – λέγονται σημεία και τέρατα, ας επιμείνουμε σε ένα κρίσιμο σημείο. Στις δηλώσεις του επικεφαλής του Eurogroup και πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, οι οποίες προκάλεσαν στην Ελλάδα... τρικυμία σε ένα ποτήρι νερό.

Ο άνθρωπος αυτός – ο οποίος, σημειωτέον, έχει αναδειχθεί, στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, σε επικεφαλής του μετώπου κατά της Γερμανίας –, εκτός από την αναφορά του στον Γ. Παπανδρέου και τα περί διαφθοράς πασίγνωστα αποφθέγματά του, τα οποία όλοι γνωρίζαμε άριστα πριν τα ακούσουμε από τον Γιούνκερ, είπε κάτι πολύ σημαντικότερο:

● «Η ελληνική κρίση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αλλά όχι με την αντιμετώπισή της το τελευταίο έτος, αλλά με την αντιμετώπισή της πριν από δύο ή τρεις δεκαετίες».

● «Εδώ και πάρα πολύ καιρό συζητούσαμε η Επιτροπή, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και ο Πρόεδρος της ΕΚΤ, Ζαν Κλοντ Τρισέ ότι θα πρέπει να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα που λέγεται Ελλάδα».

● «Η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα», αλλά «εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημοσίως αυτό που γνώριζα».

Ο Γιούνκερ, σε αυτές τις τρεις επισημάνσεις, κωδικοποιεί όλο το δράμα που ζούμε σήμερα και μας παραπέμπει αυτομάτως στις πικρές αλήθειες που συνθέτουν τον... μονόδρομο της ελληνικής χρεοκοπίας.

1. Η πρώτη μεγάλη αλήθεια είναι ότι ο Γιούνκερ περιγράφει το χρονικό βάθος του προβλήματος και μας πάει στην εποχή που οι επιλογές του Ανδρέα Παπανδρέου για ανάπτυξη με δανεικά, παράλληλα με την αποβιομηχάνιση της χώρας, έβαλε την Ελλάδα σε τροχιά παρασιτισμού και υπερχρέωσης.

2. Η δεύτερη, παράγωγο της πρώτης, είναι ότι η παραγωγική αποδιάρθρωση και η στροφή της οικονομίας στις λεγόμενες «υπηρεσίες», οι οποίες αποτελούν το ομολογημένο «όραμα» και του σημερινού πρωθυπουργού (στο πρόσφατο ταξίδι του στις ΗΠΑ αυτό ακριβώς διαφήμισε ως ελληνικό... Ελ Ντοράντο), ήταν αυτή ακριβώς που ενίσχυσε όχι μόνο τον παρασιτισμό, αλλά και τη μετατροπή του παραγωγικού εργατικού και αγροτικού δυναμικού τις χώρας σε δημοσίους υπαλλήλους, αεριτζήδες και γκαρσόνια.

Γι' αυτές τις δύο παραμέτρους φυσικά ποτέ δεν έγινε σοβαρή συζήτηση στην Ελλάδα, ούτε ακόμη κι όταν αμφισβητήθηκε η επιλογή Σημίτη για τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 2004. Τότε που δόθηκε μια χρυσή ευκαιρία στην Αριστερά της χώρας να προτάξει μια διαφορετική αναπτυξιακή πρόταση – την οποία φυσικά σπατάλησε όπως και όλες τις άλλες.

Έτσι από τον δημόσιο διάλογο προτάχθηκε η παπαρολογία για το ποιος Έλληνας πρωθυπουργός διατυμπάνιζε παγκοσμίως ότι η Ελλάδα είναι μια διεφθαρμένη χώρα. Λες και δεν ήταν πασίγνωστο ότι επρόκειτο για τον Παπανδρέου.

Ευρωπαϊκή αφαίμαξη.

Όμως η σοβαρότερη παράμετρος στις δηλώσεις του Γιούνκερ ήταν η ομολογία του ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα και ως εκ τούτου έκαναν τα στραβά μάτια όλα αυτά τα χρόνια και για την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ και για τα παραποιημένα στατιστικά στοιχεία και για τη νομοτελειακή πορεία της χώρας προς τη χρεοκοπία.

Οι άνθρωποι έκαναν την πάπια διότι από την είσοδο και παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη θα κέρδιζαν τρελά λεφτά, όπως άλλωστε συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει με όλες τις άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλες αυτές οι χώρες είναι ελλειμματικές ακριβώς επειδή τροφοδοτούν τα θηριώδη πλεονάσματα της Γερμανίας, η οποία, σύμφωνα με χθεσινές εκτιμήσεις οικονομικών ινστιτούτων, οδεύει για ρυθμό ανάπτυξης της τάξεως του 3,5% για φέτος και 2% για το 2011, αλλά και για υποχώρηση του ελλείμματος το 2011 στο 2,7 %, κάτω και από το όριο του 3% που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Κι όλα αυτά την ώρα που ανώτατοι τραπεζικοί και πολιτικοί παράγοντες της Ευρωζώνης εκτιμούν ότι την επόμενη διετία σχεδόν όλες οι άλλες χώρες του ευρώ μάλλον θα βρίσκονται υπό επιτήρηση για τα ελλείμματα και τα χρέη τους.

Ο πραγματικός λόγος λοιπόν που Γερμανοί και Γάλλοι έκαναν το κορόιδο μπροστά στη βέβαιη ελληνική χρεοκοπία ήταν ότι κέρδιζαν από την παραμονή μας στο ευρώ, ένα πανάκριβο νόμισμα που επ’ ουδενί εκπροσωπούσε την οικονομία μας. Και στο πλαίσιο αυτό, με δεδομένο ότι η χώρα μας είχε υποστεί πλήρη παραγωγική αποδιάρθρωση επί τρεις συνεχόμενες δεκαετίες, οι μάγκες μας δάνειζαν αφειδώς για να καταναλώνουμε τα προϊόντα τους, όπως μας είπε ειλικρινώς ο μεσιέ Γιούνκερ.

Συμπληρωματικά παραθέτω ένα ακόμη στοιχείο, από κείμενο του Δ. Καζάκη στο «Π» (16.9.2010) με τίτλο Οικονομική αποσύνθεση, σχετικά με τα κοινοτικά κονδύλια και τον ρόλο τους στην ανάπτυξη και τη φύση της διαφθοράς, στην οποία τόσο συχνά και τόσο παραπλανητικά αναφέρεται ο πρωθυπουργός μας:

«Τα κονδύλια και τα “πλαίσια στήριξης” δίνονται από την Ε.Ε. με μόνο σκοπό να συντηρηθεί μια ολόκληρη “βιομηχανία” αρπαχτής, εξαγορασμένης συνείδησης και κρατικοδίαιτης ιδιωτικής πρωτοβουλίας για έργα και προγράμματα “κοινοτικής επιλογής” και όχι εθνικής προτεραιότητας και ανάγκης.

Χάρις σ’ αυτά στήθηκε ένα ολόκληρο παρακράτος ειδικών διευθύνσεων, υπηρεσιών, ιδιωτικών συμβούλων και εταιρειών με μόνο σκοπό την απορρόφησή τους. Ένα εντελώς παρασιτικό κύκλωμα που μέσω των ευρωπαϊκών κονδυλίων έβαλε χέρι και στο σύνολο των “εθνικών πόρων”. Πάνω σ’ αυτό το κύκλωμα στήθηκε η άνευ προηγουμένου έξαρση της πολιτικής διαφθοράς που γνωρίσαμε όλα τα τελευταία χρόνια.

Το σύνολο των καθαρών μεταβιβάσεων που εισέπραξε η χώρα από την Ε.Ε. την περίοδο 2000 - 2009 ανήλθε γύρω στα 42 δισ. ευρώ. Τα κονδύλια αυτά δόθηκαν για έργα και προγράμματα κοινοτικής επιλογής, όπως είπαμε. Όχι μόνο τα δημόσια οικονομικά της χώρας, αλλά και ολόκληρη η οικονομία προσανατολίστηκε στην απορρόφηση και την αξιοποίηση αυτών των κονδυλίων, χωρίς να νοιάζεται κανένας από τους κυβερνώντες για τις τραγικές συνέπειες.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι για κάθε 1 δισ. ευρώ που εισέπραξε η χώρα τη δεκαετία του ευρώ αυξήθηκε το εμπορικό της έλλειμμα κατά 11 δισ. ευρώ, ενώ το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών κατά 4 δισ. ευρώ και για να καλυφθούν οι τρύπες αυτές το Δημόσιο χρειαζόταν να αυξήσει το χρέος του πάνω από 3,5 δισ. ευρώ! Αυτή ήταν η μεγάλη προσφορά των κοινοτικών κονδυλίων στην ανάπτυξη της χώρας».

Μάλλον γι’ αυτό ο ευρωκράτης κύριος Γιούνκερ, που σήμερα σηκώνει τη σημαία της «επανάστασης» κατά της Γερμανίας, τότε παρίστανε τον μαλάκα...

Ιδεολογική χασμωδία.

Αυτή τη διάσταση των δηλώσεων του Γιούνκερ – περί ένοχης σιωπής των Γερμανογάλλων – την έπιασε και τη διατυμπάνισε η Αριστερά. Όμως, ακόμη κι εδώ, έχουμε μια χοντρή λαθροχειρία – ή απλώς ιδεολογικές παρωπίδες; – εκ μέρους ενός τμήματός της, το οποίο μετέχει πλήρως της «ορθόδοξης» λατρείας του ευρώ.

Λένε, λοιπόν, τα παλληκάρια, όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, παρέα με διακεκριμένους... σοσιαλδημοκράτες της πυρκαγιάς; Ότι Γερμανοί και Γάλλοι έκαναν τα στραβά μάτια για να μας πουλάνε... τα όπλα τους. Ως γνήσιοι αντιμιλιταριστές δε επικαλούνται συχνά - πυκνά τον Κον Μπεντίτ, τον «πράσινο» Ευρωπαίο... Τιριρίκα*, τον θιασώτη των «μετα-εθνικών πολιτικών» και των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, ο οποίος προ εξαμήνου (30.4.2010), σε συνέντευξή του στο TVXS, είπε τα εξής ωραία:

«Σε ένα ευρωπαϊκό επίπεδο δεν χρειάζεται μεγάλος ελληνικός στρατός, γιατί η Ευρώπη αναλαμβάνει την κοινή προστασία. Η ελληνική κρίση μπορεί να βρει διεξόδους, συνεπώς, μέσω της χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση και, παράλληλα, της μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού».

Κατά τον ίδιο, για να μπορέσει η Ελλάδα να βελτιώσει την οικονομική της θέση, θα πρέπει να περικόψει τον αμυντικό προϋπολογισμό της κατά τα δύο τρίτα.

Αυτή ακριβώς η θέση υποστηρίζεται ως αριστερή, την ώρα που οι προϋπολογισμένες αμυντικές δαπάνες (2-4 δισ. ευρώ ετησίως για την επόμενη διετία) αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στις δανειακές υποχρεώσεις. Ακόμη χειρότερα, την ώρα που αυτήν ακριβώς τη διετία λήγουν ελληνικά ομόλογα 76 δισ. ευρώ, ενώ για τοκοχρεολύσια θα χρειαστούμε 32 δισ.!

Φταίνε δηλαδή οι εξοπλισμοί και όχι το χρέος! Και το πιο ωραίο; Αυτά τα δύο χρόνια, το κονδύλι που σχεδόν θα εκμηδενιστεί – εκτός απ’ αυτό του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων – για να εξοικονομηθούν λεφτά για τους δανειστές θα είναι τα εξοπλιστικά προγράμματα!

Δυστυχώς, εκτός από τα δυο μεγάλα κόμματα που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία, φως σοβαρότητας δεν φαίνεται ούτε από άλλες πλευρές. Η αδυναμία δε της αντιπολίτευσης στο σύνολό της να αναλύσει την πραγματικότητα της χώρας την αποτρέπει και από το να διερευνήσει και να διατυπώσει συγκεκριμένες προτάσεις διεξόδου.

Μέχρι να συμβεί αυτό, ο διεθνής οικονομικός έλεγχος και οι εγχώριοι συνεργάτες του μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, αφού το «σύνδρομο Τιριρίκα» φαίνεται να έχει καταλάβει το σύνολο της πολιτικής μας ζωής...

* Ο Φρανσίσκου Εβεράρντου Ολιβέιρα Σίλβα, ένας κλόουν γνωστός με το όνομα Τιριρίκα, που συγκέντρωσε πάνω από 1,3 εκατ. ψήφους στο Σάο Πάουλο στις πρόσφατες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές της Βραζιλίας, έκανε προεκλογική εκστρατεία με το χιουμοριστικό σύνθημα «Δεν μπορεί να γίνει χειρότερα» και με την υπόσχεση να μην κάνει τίποτε άλλο στο Κογκρέσο από το να ενημερώνει τους ψηφοφόρους του για το πώς περνούν εκεί τον χρόνο τους οι πολιτικοί...

*********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Το «σύνδρομο Τιριρίκα».