..jpg)
.jpg)
21/11/09
Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΡΙΚΗ...
Συμμορία σκότωνε ανθρώπους και πωλούσε το λίπος τους για κατασκευή αντιρυτιδικών προϊόντων...
Μια ανείπωτη φρίκη αποκάλυψε η περουβιανή αστυνομία, όταν εντόπισε και συνέλαβε μέλη οργανωμένης σπείρας δολοφόνων, που σκότωναν για να αφαιρέσουν ανθρώπινο λίπος, το οποίο πωλούσαν έναντι 15.000 δολαρίων το λίτρο σε εταιρείες καλλυντικών. Η συμμορία πιστεύεται ότι δρούσε επί πολλά χρόνια και οι αρχές εκτιμούν ότι μπορεί να ευθύνεται για την εξαφάνιση μεγάλου αριθμού ανθρώπων, μεταξύ αυτών και παιδιά, στις επαρχίες Χουανούκο και Πάσκο του Περού.
Οι αρχές στο Περού δεν τεκμηρίωσαν τη συναλλαγή με τις εταιρείες κοσμητικών προϊόντων, όμως φώτισαν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της δράσης των «δολοφόνων για το ανθρώπινο λίπος».
Καθισμένοι σε μια στάση λεωφορείου και κρατώντας στα χέρια τους ένα γυάλινο μπουκάλι γεμάτο με ανθρώπινο λίπος εντοπίστηκαν πριν από λίγες ημέρες στη Λίμα δύο μέλη της σπείρας. Αυτοί οι δύο «έδωσαν» το συνεργάτη τους Ελμέρ Σεγούνδο Καστιλέγιος, ο οποίος τους οδήγησε σε καλλιέργεια κόκας, μέσα στην οποία είχαν κρύψει ένα ανθρώπινο κεφάλι. Στη συνέντευξη Τύπου που σοκάρισε, ο επικεφαλής του τμήματος απαγωγών Χόρχε Μπέγια μετέφερε την περιγραφή του «τρόπου δουλειάς της σπείρας» από τον Καστιλέγιος.
Στόχος οι χωρικοί...
Η συμμορία εντόπιζε μόνους ανθρώπους σε απομονωμένες περιοχές, συνήθως χωρικούς, τους προσέγγιζε δήθεν για να τους προτείνει δουλειά και αφού ήλεγχε τις κινήσεις τους τούς σκότωνε. Μετά τους έκοβε το κεφάλι και τα άκρα, αφαιρούσε τα όργανα από το σώμα και κρεμούσε τον ανθρώπινο κορμό από τσιγκέλια, πάνω από κεριά, ώστε η σάρκα να ζεσταθεί και να αρχίσει να τρέχει το λίπος σε κουβάδες που ήταν τοποθετημένοι από κάτω. Το λίπος τοποθετούνταν σε μπουκάλια και μέσω της πρωτεύουσας Λίμα προωθούνταν προς εταιρείες στην Ευρώπη. Η αστυνομία δεν έχει στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την εκδοχή της συναλλαγής της σπείρας με εταιρείες καλλυντικών, ενώ και οι γιατροί αμφισβητούν ότι υπάρχει «αγορά» για ανθρώπινο λίπος, μια και συνήθως για επεμβάσεις αισθητικής χρησιμοποιείται το λίπος του ίδιου του ασθενούς. Το ανθρώπινο λίπος, που άλλοτε θεωρείτο πολύτιμο για την παραγωγή καλλυντικών και ιατρικές χρήσεις, συλλεγόταν τους προηγούμενους αιώνες από τα πτώματα κρατούμενων που εκτελούνταν.
Τριάντα χρόνια «εμπόριο» ...
Οι περουβιανές αρχές συνέλαβαν 4 άτομα, διαφεύγουν όμως ακόμα πέντε, μεταξύ των οποίων δύο Ιταλοί και ο εγκέφαλος της σπείρας Χιλάριο Κουδένα. Ο Κουδένα, σύμφωνα με τους συλληφθέντες, «σκοτώνει για να πάρει το ανθρώπινο λίπος εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια». Η αστυνομία συνδέει τη σπείρα με τουλάχιστον 60 απαγωγές που έχουν γίνει φέτος στις περιοχές όπου δρούσε στην επαρχία Χουανούκο. Η Χουανούκο είναι μια αγροτική περιοχή γεμάτη ναούς των Ινκας, ανάμεσα στη ζούγκλα και την κορυφογραμμή των Ανδεων.
Οι αρχές έδωσαν στη σπείρα το όνομα «Los Pishtacos» από έναν αρχαίο περουβιανό θρύλο, που θέλει δολοφόνους να σκοτώνουν ανθρώπους σε απομονωμένες περιοχές με ματσέτες για να πάρουν το λίπος τους και να φάνε το κρέας τους. Στην μυθολογία των πολιτισμών των Άνδεων, ο «Πιστάκο» είναι ένας ανθρωπόμορφος διάβολος, συνήθως λευκός, που δολοφονεί για να κλέψει το λίπος ή να κομματιάσει τις σορούς των ιθαγενών. Η έννοια προέρχεται από την λέξη pishtay, η οποία στα Κέτσουα σημαίνει αποκεφαλισμός, διαμελισμός, ή κόψιμο του λαιμού.
Καθισμένοι σε μια στάση λεωφορείου και κρατώντας στα χέρια τους ένα γυάλινο μπουκάλι γεμάτο με ανθρώπινο λίπος εντοπίστηκαν πριν από λίγες ημέρες στη Λίμα δύο μέλη της σπείρας. Αυτοί οι δύο «έδωσαν» το συνεργάτη τους Ελμέρ Σεγούνδο Καστιλέγιος, ο οποίος τους οδήγησε σε καλλιέργεια κόκας, μέσα στην οποία είχαν κρύψει ένα ανθρώπινο κεφάλι. Στη συνέντευξη Τύπου που σοκάρισε, ο επικεφαλής του τμήματος απαγωγών Χόρχε Μπέγια μετέφερε την περιγραφή του «τρόπου δουλειάς της σπείρας» από τον Καστιλέγιος.
Στόχος οι χωρικοί...
Η συμμορία εντόπιζε μόνους ανθρώπους σε απομονωμένες περιοχές, συνήθως χωρικούς, τους προσέγγιζε δήθεν για να τους προτείνει δουλειά και αφού ήλεγχε τις κινήσεις τους τούς σκότωνε. Μετά τους έκοβε το κεφάλι και τα άκρα, αφαιρούσε τα όργανα από το σώμα και κρεμούσε τον ανθρώπινο κορμό από τσιγκέλια, πάνω από κεριά, ώστε η σάρκα να ζεσταθεί και να αρχίσει να τρέχει το λίπος σε κουβάδες που ήταν τοποθετημένοι από κάτω. Το λίπος τοποθετούνταν σε μπουκάλια και μέσω της πρωτεύουσας Λίμα προωθούνταν προς εταιρείες στην Ευρώπη. Η αστυνομία δεν έχει στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την εκδοχή της συναλλαγής της σπείρας με εταιρείες καλλυντικών, ενώ και οι γιατροί αμφισβητούν ότι υπάρχει «αγορά» για ανθρώπινο λίπος, μια και συνήθως για επεμβάσεις αισθητικής χρησιμοποιείται το λίπος του ίδιου του ασθενούς. Το ανθρώπινο λίπος, που άλλοτε θεωρείτο πολύτιμο για την παραγωγή καλλυντικών και ιατρικές χρήσεις, συλλεγόταν τους προηγούμενους αιώνες από τα πτώματα κρατούμενων που εκτελούνταν.
Τριάντα χρόνια «εμπόριο» ...
Οι περουβιανές αρχές συνέλαβαν 4 άτομα, διαφεύγουν όμως ακόμα πέντε, μεταξύ των οποίων δύο Ιταλοί και ο εγκέφαλος της σπείρας Χιλάριο Κουδένα. Ο Κουδένα, σύμφωνα με τους συλληφθέντες, «σκοτώνει για να πάρει το ανθρώπινο λίπος εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια». Η αστυνομία συνδέει τη σπείρα με τουλάχιστον 60 απαγωγές που έχουν γίνει φέτος στις περιοχές όπου δρούσε στην επαρχία Χουανούκο. Η Χουανούκο είναι μια αγροτική περιοχή γεμάτη ναούς των Ινκας, ανάμεσα στη ζούγκλα και την κορυφογραμμή των Ανδεων.
Οι αρχές έδωσαν στη σπείρα το όνομα «Los Pishtacos» από έναν αρχαίο περουβιανό θρύλο, που θέλει δολοφόνους να σκοτώνουν ανθρώπους σε απομονωμένες περιοχές με ματσέτες για να πάρουν το λίπος τους και να φάνε το κρέας τους. Στην μυθολογία των πολιτισμών των Άνδεων, ο «Πιστάκο» είναι ένας ανθρωπόμορφος διάβολος, συνήθως λευκός, που δολοφονεί για να κλέψει το λίπος ή να κομματιάσει τις σορούς των ιθαγενών. Η έννοια προέρχεται από την λέξη pishtay, η οποία στα Κέτσουα σημαίνει αποκεφαλισμός, διαμελισμός, ή κόψιμο του λαιμού.
Εκατό μέρες ευτυχίας...
Γράφει ο Γεώργιος Χ. Χουρμουζιάδης.
Οι "εκατό μέρες" φαίνεται πως είναι ένα χρονικό διάστημα που καθορίζει τη μοίρα λαών και ανθρώπων. Εκατό μέρες χρειάστηκε ο Μέγας Ναπολέων το 1815 να δραπετεύσει από την Eλβα, να διώξει τον Λουδοβίκο και να ξαναπάρει την εξουσία στη Γαλλία.
Εκατό μέρες έδωσαν προθεσμία στον Ομπάμα για να αποδείξει πώς ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος θα αλλάξει τις ΗΠΑ.
Κι ο ίδιος ακριβός αριθμός φαίνεται πως θα παίξει ρόλο και στη δική μας Ζωή, γιατί τόσες μέρες ανεπίσημα έδωσαν προθεσμία και στον Γ. Παπανδρέου για να αποδείξει πως θα αλλάξει και στη χώρα μας τα «πράγματα». Θα σταματήσει, με άλλα λόγια, τον κατήφορό μας προς του «κακού τη σκάλα», για να αισθανθούμε όλοι εμείς οι «κατηφορούντες» να μας φυτρώνουν «ω Χαρά, τα φτερά. Τα Φτερά τα πρωτινά μας τα μεγάλα».
Και το πήρανε στα σοβαρά πολλοί. Κι αρχίσαμε να μετράμε τις μέρες. Να κρατάμε, κατά κάποιον τρόπο, το ημερολόγιο της Νέας Ζωής. Να μετράμε τις μέρες μία μία και να δίνουμε ο ένας θάρρος στον άλλον. Να παραπέμπουμε στα πρώτα δείγματα. Να ξαναγυρνάμε πολλές φορές στις προεκλογικές υποσχέσεις και να επιχειρούμε τη νέα ανάγνωση. Να δίνουμε τη δική μας ερμηνεία και να περιμένουμε όλο αγωνία τη μεγάλη είδηση. Την είδηση που θα μας εξηγεί πως ό,τι μας φαίνεται αλλιώτικο από ό,τι το περιμέναμε είναι μια σύμπτωση. Θα είναι έτσι όχι για πολύ και πως σε λίγο θα είναι αλλιώς.
Κι όμως, οι αστυνόμοι εξακολουθούν να παίζουν κυνηγητό με τους «κλέφτες», φορώντας τις ίδιες κουκούλες. Οι άνεργοι να μαζεύονται και πάλι στους δρόμους. Οι νέοι να μαζεύουν στα προσωπικά τους ημερολόγια τις άπραγες μέρες. Στο μεγάλο λιμάνι να ορθώνεται η ύπουλη αμφισβήτηση, γιατί οι απεργοί, λέει, είναι καλοαμειβόμενοι συντεχνίτες.
Το έλλειμμα να ξαναπαίρνει την ανηφόρα.
Και το πήρανε στα σοβαρά πολλοί. Κι αρχίσαμε να μετράμε τις μέρες. Να κρατάμε, κατά κάποιον τρόπο, το ημερολόγιο της Νέας Ζωής. Να μετράμε τις μέρες μία μία και να δίνουμε ο ένας θάρρος στον άλλον. Να παραπέμπουμε στα πρώτα δείγματα. Να ξαναγυρνάμε πολλές φορές στις προεκλογικές υποσχέσεις και να επιχειρούμε τη νέα ανάγνωση. Να δίνουμε τη δική μας ερμηνεία και να περιμένουμε όλο αγωνία τη μεγάλη είδηση. Την είδηση που θα μας εξηγεί πως ό,τι μας φαίνεται αλλιώτικο από ό,τι το περιμέναμε είναι μια σύμπτωση. Θα είναι έτσι όχι για πολύ και πως σε λίγο θα είναι αλλιώς.
Κι όμως, οι αστυνόμοι εξακολουθούν να παίζουν κυνηγητό με τους «κλέφτες», φορώντας τις ίδιες κουκούλες. Οι άνεργοι να μαζεύονται και πάλι στους δρόμους. Οι νέοι να μαζεύουν στα προσωπικά τους ημερολόγια τις άπραγες μέρες. Στο μεγάλο λιμάνι να ορθώνεται η ύπουλη αμφισβήτηση, γιατί οι απεργοί, λέει, είναι καλοαμειβόμενοι συντεχνίτες.
Το έλλειμμα να ξαναπαίρνει την ανηφόρα.
Κι όμως οι πιο πολλοί να πιστεύουν ακόμα στις εκατό ημέρες.
Σε μια περίεργη ευτυχία που δεν εκδηλώνεται με πράξεις μα, όπως πάντα, με λόγια, που προσπαθούν να μας πείσουν πως αυτά που βλέπουμε και ακούμε δεν είναι όπως φαίνονται, αλλά κάπως αλλιώς.
Τι πρωτάκουστη Μεταφυσική, Σύντροφέ μου!
20/11/09
Δεν έχει πια νόημα η Κοπεγχάγη...
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.
Μόνο ως... ταξίδι «πολιτικού τουρισμού» μπορεί να θεωρείται πλέον η μετάβαση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων τον επόμενο μήνα στην Κοπεγχάγη, προκειμένου να συμμετάσχουν στη διάσκεψη του ΟΗΕ για την προστασία του πλανήτη από τη σταδιακά επερχόμενη κλιματική αλλαγή λόγω της υπερθέρμανσής του από τις προκαλούμενες από τον άνθρωπο εκπομπές διοξειδίου του άνθρακος. Η επίσημη θέση της κυβέρνησης Ομπάμα, όπως εκφράστηκε την περασμένη εβδομάδα στη σύνοδο κορυφής του Οικονομικού Συμβουλίου Ασίας - Ειρηνικού (APEC) στη Σιγκαπούρη, ότι μια δεσμευτική συμφωνία στην Κοπεγχάγη είναι «μη ρεαλιστική», δεν άφησε πλέον καμιά ελπίδα επίτευξης κάποιου αποτελέσματος.
Η Κίνα κατέστησε αμέσως σαφές ότι αρνείται η ίδια να αναλάβει οποιαδήποτε δέσμευση, αφού δεν δεσμεύονται οι ΗΠΑ. Αυτομάτως η Ιαπωνία, η Ινδονησία, η Ρωσία και το Μεξικό συμπαρατάχθηκαν στη γραμμή της μη δέσμευσης. Μετά από αυτό θεωρείται βέβαιο ότι δύο μεγάλες χώρες, η Ινδία και η Βραζιλία, θα αρνηθούν κι αυτές να δεσμευθούν.
«Οι ΗΠΑ και η Κίνα συμμάχησαν για να εκμηδενίσουν τη σύνοδο κορυφής για το κλίμα της Κοπεγχάγης», ήταν ο χαρακτηριστικός πρωτοσέλιδος τίτλος της ισπανικής εφημερίδας «Ελ Παϊς», γεμάτος απογοήτευση, την επόμενη μέρα.
Ιδια αισθήματα διακατείχαν και τη «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», τη συντηρητική γερμανική εφημερίδα. «Η σύνοδος κορυφής Ασίας - Ειρηνικού εναντίον του κλίματος», ήταν ο επτάστηλος σχετικός τίτλος της και ανάλογο το περιεχόμενο του ρεπορτάζ της: ως «σύνοδος κορυφής κατά του κλίματος θα περάσει στην ιστορία αυτή η σύνοδος του ΑΡΕC», έγραψε, τονίζοντας ότι «οι 21 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων του Οικονομικού Συμβουλίου Ασίας - Ειρηνικού ενταφίασαν τις τελευταίες ελπίδες για συμφωνία τον επόμενο μήνα στη Δανία».
«Η διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή τον ερχόμενο μήνα είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Το δάχτυλο κατηγορίας δείχνει ήδη σταθερά την Ουάσιγκτον» συμφωνούν και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. Είναι προφανές ότι και στον τομέα αυτόν ο Μπαράκ Ομπάμα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ελπίδες που είχε γεννήσει.
Η ουσία της ζητούμενης συμφωνίας περιλαμβάνει τρεις θεμελιώδεις συνιστώσες, με σοβαρές οικονομικές συνέπειες.
«Οι ΗΠΑ και η Κίνα συμμάχησαν για να εκμηδενίσουν τη σύνοδο κορυφής για το κλίμα της Κοπεγχάγης», ήταν ο χαρακτηριστικός πρωτοσέλιδος τίτλος της ισπανικής εφημερίδας «Ελ Παϊς», γεμάτος απογοήτευση, την επόμενη μέρα.
Ιδια αισθήματα διακατείχαν και τη «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», τη συντηρητική γερμανική εφημερίδα. «Η σύνοδος κορυφής Ασίας - Ειρηνικού εναντίον του κλίματος», ήταν ο επτάστηλος σχετικός τίτλος της και ανάλογο το περιεχόμενο του ρεπορτάζ της: ως «σύνοδος κορυφής κατά του κλίματος θα περάσει στην ιστορία αυτή η σύνοδος του ΑΡΕC», έγραψε, τονίζοντας ότι «οι 21 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων του Οικονομικού Συμβουλίου Ασίας - Ειρηνικού ενταφίασαν τις τελευταίες ελπίδες για συμφωνία τον επόμενο μήνα στη Δανία».
«Η διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή τον ερχόμενο μήνα είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Το δάχτυλο κατηγορίας δείχνει ήδη σταθερά την Ουάσιγκτον» συμφωνούν και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. Είναι προφανές ότι και στον τομέα αυτόν ο Μπαράκ Ομπάμα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ελπίδες που είχε γεννήσει.
Η ουσία της ζητούμενης συμφωνίας περιλαμβάνει τρεις θεμελιώδεις συνιστώσες, με σοβαρές οικονομικές συνέπειες.
Πρώτον, σοβαρές περικοπές στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακος των πλουσίων χωρών, ταυτόχρονα με περικοπές στη χρήση του κάρβουνου από τις αναπτυσσόμενες χώρες.
Δεύτερον, συμφωνίες για μεταφορά οικονομικών πόρων από τις πλούσιες στις αναπτυσσόμενες χώρες, προκειμένου να μετριαστούν οι επιπτώσεις στις οικονομίες τους από τον μετριασμό της χρήσης του άνθρακα και την προσφυγή σε ακριβότερες πηγές ενέργειας, χαμηλότερων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακος.
Τρίτον, ανάληψη υποχρέωσης από κάθε χώρα να ενσωματώσει συγκεκριμένους εθνικούς στόχους περιορισμού των εκπομπών διοξειδίου, στο πλαίσιο δεσμευτικής διεθνούς συμφωνίας.
«Παρόλη τη ρητορική δέσμευση του προέδρου των ΗΠΑ να καταπολεμήσει την υπερθέρμανση του πλανήτη, η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα δεν είναι ακόμη έτοιμη να προσυπογράψει οποιοδήποτε από αυτά τα τρία ζωτικά συστατικά», υπογραμμίζουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».
Υπό αυτό το πρίσμα και τη στάση του Ομπάμα στη σύνοδο κορυφής του APEC αντιμετωπίστηκε δικαίως με καχυποψία ανάμεικτη με εκνευρισμό η πομπώδης δήλωση του Αμερικανού προέδρου στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού, στο Πεκίνο, έχοντας στο πλάι του τον Κινέζο ομόλογό του Χου Ζιντάο, ότι στόχος των ΗΠΑ «Δεν είναι μια επιμέρους συμφωνία ή μια πολιτική διακήρυξη, αλλά μια συμφωνία που θα καλύπτει όλα τα θέματα και μάλιστα θα έχει άμεση ισχύ στην πράξη». «Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να διασφαλίσουμε ότι θα κινηθούμε γρήγορα για να αποκτήσουμε μια δεσμευτική συμφωνία. Ακόμη και αν αυτό δεν επιτευχθεί στην Κοπεγχάγη, δεν μπορεί να πάει πίσω για πάντα», δήλωσε η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ.
ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ: Μια έκθεση ιδεών για το περιβάλλον...
Στη συγκάλυψη της εκ των προτέρων δεδομένης αποτυχίας της διεθνούς διάσκεψης για το περιβάλλον και στην παραπλάνηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης εστιάζονται πλέον οι φιλοδοξίες των διοργανωτών της Κοπεγχάγης.
Ολοι είναι σύμφωνοι να υπογράψουν ένα κείμενο διακήρυξης φιλόδοξων προθέσεων, το οποίο όμως δεν θα περιλαμβάνει κανέναν απολύτως δεσμευτικό στόχο που να αφορά τη μείωση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακος. Το προπαγανδιστικό εύρημα είναι ότι θα κάνουν λόγο για «συμφωνία σε δύο στάδια» και έτσι θα ονομάσουν «πρώτο στάδιο» αυτή την... έκθεση ιδεών που ετοιμάζουν ως διακήρυξη της Κοπεγχάγης.
«Παρόλη τη ρητορική δέσμευση του προέδρου των ΗΠΑ να καταπολεμήσει την υπερθέρμανση του πλανήτη, η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα δεν είναι ακόμη έτοιμη να προσυπογράψει οποιοδήποτε από αυτά τα τρία ζωτικά συστατικά», υπογραμμίζουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».
Υπό αυτό το πρίσμα και τη στάση του Ομπάμα στη σύνοδο κορυφής του APEC αντιμετωπίστηκε δικαίως με καχυποψία ανάμεικτη με εκνευρισμό η πομπώδης δήλωση του Αμερικανού προέδρου στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού, στο Πεκίνο, έχοντας στο πλάι του τον Κινέζο ομόλογό του Χου Ζιντάο, ότι στόχος των ΗΠΑ «Δεν είναι μια επιμέρους συμφωνία ή μια πολιτική διακήρυξη, αλλά μια συμφωνία που θα καλύπτει όλα τα θέματα και μάλιστα θα έχει άμεση ισχύ στην πράξη». «Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να διασφαλίσουμε ότι θα κινηθούμε γρήγορα για να αποκτήσουμε μια δεσμευτική συμφωνία. Ακόμη και αν αυτό δεν επιτευχθεί στην Κοπεγχάγη, δεν μπορεί να πάει πίσω για πάντα», δήλωσε η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ.
ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ: Μια έκθεση ιδεών για το περιβάλλον...
Στη συγκάλυψη της εκ των προτέρων δεδομένης αποτυχίας της διεθνούς διάσκεψης για το περιβάλλον και στην παραπλάνηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης εστιάζονται πλέον οι φιλοδοξίες των διοργανωτών της Κοπεγχάγης.
Ολοι είναι σύμφωνοι να υπογράψουν ένα κείμενο διακήρυξης φιλόδοξων προθέσεων, το οποίο όμως δεν θα περιλαμβάνει κανέναν απολύτως δεσμευτικό στόχο που να αφορά τη μείωση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακος. Το προπαγανδιστικό εύρημα είναι ότι θα κάνουν λόγο για «συμφωνία σε δύο στάδια» και έτσι θα ονομάσουν «πρώτο στάδιο» αυτή την... έκθεση ιδεών που ετοιμάζουν ως διακήρυξη της Κοπεγχάγης.
19/11/09
Φαμίλα.
ΘΕΣΗ: Η Φαμίλα είναι ένα χωριό που αποτελείται από τέσσερις οικισμούς: τη Συκιά, τη Φαμίλα (Κλεφτάλωνο), που είναι χτισμένοι στους πρόποδες του Κουστρουμά σε υψόμετρο 600 μ. και τους Καρκανιά και Πλατανιά που είναι κτισμένοι κατά μήκος του παραπόταμου του Εύηνου ποταμού Πόριαρη.ΟΝΟΜΑΣΙΑ: Η ονομασία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά την περίοδο της Βενετοκρατίας (1400 μ.Χ.) και προέρχεται από την ιταλική λέξη «famila» που σημαίνει οικογένεια. Ο συνοικισμός Κλεφτάλωνο πήρε το όνομά του από το παλιό αλώνι που υπήρχε στην περιοχή, όπου συγκεντρώνονταν και γλεντούσαν στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας οι κλέφτες και οι αρματολοί. Στο ίδιο αυτό αλώνι, σύμφωνα με την παράδοση, χόρευαν τις νύχτες οι νεράιδες και μονομαχούσαν τα «στοιχειά» των γειτονικών χωριών.
ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Η Φαμίλα πρωτοκτίστηκε στη θέση Παλιοχώρι πάνω από την τοποθεσία Καστανές σε υψόμετρο 1.000 μ. περίπου. Εκεί βρισκόταν ο κύριος όγκος του χωριού, όπου σήμερα σώζονται και τα ερείπια.Λόγω της ενασχόλησης με την κτηνοτροφία, πολλοί κάτοικοι ήταν διασκορπισμένοι στην ευρύτερη, γύρω από το χωριό, περιοχή. Ο βαρύς χειμώνας που τους δυσκόλευε στην κτηνοτροφία, τους οδήγησε στο να έχουν στραμμένα τα βλέμματα στον κάμπο του Πόριαρη. Όταν οι συνθήκες το επέτρεψαν ο κάμπος μοιράστηκε στους κατοίκους και άρχισε σιγά- σιγά και νέα μετακίνησή τους προς τα εύφορα χωράφια του κάμπου, δημιουργώντας έτσι τους άλλους δύο οικισμούς, τον Καρκανιά και τον Πλατανιά.Η περιοχή του Πόριαρη έχει να επιδείξει πολιτισμό από τα προϊστορικά χρόνια, ενώ για την ελληνιστική περίοδο (3ος αιώνας π.Χ.) βρίσκουμε και αναφορές. Την τότε ανάπτυξη της περιοχής καταμαρτυρούν τα πολυάριθμα αρχαιολογικά ευρήματα, όπως η αετωματική στήλη με την επιγραφή «ΚΡΙΝΟΛΑΟΥ» ένα μαρμάρινο ανάκλιντρο και ίχνη λουτρικών εγκαταστάσεων στη θέση της σημερινής λουτροπηγής που είναι γνωστή από τους ομηρικούς χρόνους ως «Ύδατα Ηρακλέους» ή «Πηγή Καλλιρρόης».Από τη Φαμίλα καταγόταν ο οπλαρχηγός Σακαρέλος ο οποίος είχε αναπτύξει σπουδαία δράση κατά των Τούρκων.
ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ: Η εκκλησία της Αγίας Σωτήρος στον συνοικισμό Συκιά κτίστηκε τον 17ο αιώνα, και χρησιμοποιήθηκε από τον οπλαρχηγό Σακαρέλο και ως αμυντικός προμαχώνας.Η παράδοση αναφέρει ότι όταν βρισκόταν σε δύσκολη θέση ο οπλαρχηγός και οι συμπολεμιστές του, διέφυγαν από υπόγεια σήραγγα που οδηγούσε μακριά από την εκκλησία. Οι πολεμίστρες της μικρής αυτής εκκλησίας επιβεβαιώνουν ως ένα βαθμό την παράδοση.Στις 6 Αυγούστου κάθε χρόνο πραγματοποιείται παραδοσιακό πανηγύρι.
ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ: Στα σύνορα της Φαμίλας με τη Στράνωμα συναντάμε την σπουδαία ιαματική πηγή, γνωστή για θεραπευτικές επιδράσεις στις αρθρίτιδες, ρευματισμούς, δερματικές παθήσεις, τα Λουτρά Στάχτης. Η λουτροπηγή ήταν γνωστή από τους αρχαίους χρόνους. Κοντά στην πηγή έχει βρεθεί μαρμάρινο ανάκλιντρο, πιθανόν ελληνιστικής εποχής, ενώ σώζονται ακόμη και σήμερα ίχνη των αρχαίων λουτρικών εγκαταστάσεων. Σήμερα υπάρχουν εγκαταστάσεις λουτρικού συγκροτήματος, καθώς και εγκαταστάσεις παραμονής λουομένων. Προσφέρουν τη δυνατότητα λουτροθεραπείας σε ατομικούς και κοινούς λουτήρες, για όσους έχουν παθήσεις του δέρματος, νεφρικές διαταραχές ή λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος και αρθρίτιδες. Διαθέτουν ξενώνα, εστιατόριο και καφενείο. Λειτουργούν τους καλοκαιρινούς μήνες. Από τα Λουτρά Στάχτης μπορούμε να περάσουμε τον Εύηνο από το χαρακτηριστικό πέτρινο γεφύρι Πόριαρι και να βρεθούμε στα χωριά (Κόφτρα, Αβαρίκο, Ανάληψη κ.λπ.) του Θέρμου.
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ: Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 το χωριό έχει 220 άτομα. Τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός του αυξάνεται. Οι σημερινοί κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και με την γεωργία στα εύφορα χωράφια της κοιλάδας του Πόριαρη.
ΔΙΑΜΟΝΗ: Στη νοτιοδυτική πλαγιά του βουνού Κουστρουμά, στην άκρη του οικισμού Κλεφτάλωνο, σε υψόμετρο 600 μ. με θέα τον Εύηνο ποταμό, τον κάμπο Πόριαρη και τη λίμνη Τριχωνίδα βρίσκεται ο παραδοσιακός Ξενώνας «Το Μπαλκόνι του Εύηνου». Τελευταία στην ευρύτερη περιοχή λειτουργούν ταβέρνες και εστιατόρια με παραδοσιακή κουζίνα, με ντόπια κρέατα, πίτες και ψωμί ψημένα στο φούρνο και ντόπιο κρασί.
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ:
1. Φαµίλα – Πόρος. Πρόκειται για διαδρομή μέσα σε πλούσια βλάστηση και ιδιαίτερο αγροτικό τοπίο µε πεζούλες. Στην πορεία της καλά διατηρηµένης αυτής διαδροµής η οποία κατηφορίζει στον Πόριαρη υπάρχει και νερόµυλος. Στο κάτω µέρος της διαδροµής υπάρχουν τα ιαµατικά λουτρά της Στάχτης, που λειτουργούν, ενώ επίσης υπάρχουν αναψυκτήρια, ψησταριές κ.α.
2. Φαµίλα – Κορυφή Καστρουµά. Ακολουθώντας ανηφορικό μονοπάτι σε απόσταση ενάμισι χιλιόμετρο από το ξενώνα φθάνουμε στην κορυφή του Κουστρουμά απ’ όπου μπορούμε να απολαύσουμε μοναδική θέα στον ευρύτατο ορίζοντα που απλώνεται μπροστά μας. Από το σημείο αυτό βλέπουμε την πόλη του Αγρινίου και το δειλινό απολαμβάνουμε τον ήλιο πορτοκαλοκόκκινο να βυθίζεται στην γαλαζοπράσινη λίμνη της Τριχωνίδας.
3. Μονοπάτι Φαµίλα – Πλατανιάς .Πρόκειται για παλαιό εν µέρει χτιστό δρόµο επικοινωνίας της Φαµίλας, χωριό πάνω στην πλαγιά του Καστρουµά, µε τον οικισµό Πλατανιάς, κτισµένο πλάι στην κοίτη του παραπόταµου του Ευήνου Πόριαρη.
Δεν ονειρεύονταν τον καπιταλισμό πίσω από το Τείχος...
Eίναι κοινός τόπος να επιμένουμε στο «θαυμαστό» των γεγονότων όπως αυτό της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Ενα όνειρο έγινε πραγματικότητα, συνέβη κάτι το οποίο κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθεί μερικούς μήνες νωρίτερα: ελεύθερες εκλογές, το τέλος των κομμουνιστικών καθεστώτων που κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα.
Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί, στην Πολωνία, τον Λεχ Βαλέσα πρόεδρο της Δημοκρατίας; Αυτό το θαύμα όμως αντιπαρατίθεται σε ένα ακόμη μεγαλύτερο που συντελέστηκε μερικά χρόνια αργότερα: την επιστροφή των πρώην κομμουνιστών στην εξουσία μέσω δημοκρατικών εκλογών, την περιθωριοποίηση του ίδιου του Βαλέσα, ο οποίος ήταν πλέον πολύ λιγότερο δημοφιλής από τον στρατηγό Γιαρουζέλσκι που με το πραξικόπημά του είχε συντρίψει, δεκαπέντε χρόνια πριν, την «Αλληλεγγύη». Η κλασική ερμηνεία αυτής της δεύτερης ανατροπής προτάσσει τις «παιδιάστικες» φιλοδοξίες ενός λαού ο οποίος είχε μια μη ρεαλιστική άποψη για τον καπιταλισμό: ήθελε το βούτυρο και το χρήμα από το βούτυρο, την ελευθερία της αγοράς και τη δημοκρατία, την ευημερία χωρίς τα προβλήματα της «κοινωνίας του ρίσκου», χωρίς την απώλεια της ασφάλειας και της σταθερότητας που εγγυώνταν (λίγο- πολύ) τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Οπως παρατήρησαν σαρκαστικά ορισμένοι Δυτικοί, ο ευγενής αγώνας για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη κατέληξε σε μπανανία και πορνογραφία. Την επομένη της νίκης ο λαός απογοητεύθηκε: αναγκάστηκε να υποκύψει στους κανόνες της νέας πραγματικότητας και να πληρώσει το τίμημα της πολιτικής και οικονομικής ελευθερίας.
▅ Η επανεμφάνιση του αντικομμουνισμού.
Μετά την αναπόφευκτη απογοήτευση εμφανίστηκαν τρεις αντιδράσεις (άλλοτε αντιφάσκουσες, άλλοτε συμπληρωματικές): η νοσταλγία των κομμουνιστικών «παλιών καλών καιρών»· ο δεξιός εθνικιστικός λαϊκισμός· η καθυστερημένη αντικομμουνιστική παράνοια. Οι δύο πρώτες είναι εύκολα κατανοητές. Τη νοσταλγία δεν αξίζει να την πάρουμε πολύ στα σοβαρά: δεν εκφράζει μια αληθινή επιθυμία επιστροφής στο σοσιαλιστικό γκρίζο, αλλά μάλλον μια διεργασία πένθους, έναν τρόπο να θάψει κανείς το παρελθόν. Οσο για την άνοδο του λαϊκισμού, δεν αποτελεί ανατολικοευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα αλλά κοινό χαρακτηριστικό όλων των χωρών που έχουν βρεθεί στη δίνη της παγκοσμιοποίησης. Πιο ενδιαφέρουσα είναι η παράξενη επανεμφάνιση του αντικομμουνισμού είκοσι χρόνια μετά. Το φαινόμενο αυτό έρχεται ως απάντηση στην ερώτηση: «Αν ο καπιταλισμός είναι τόσο καλύτερος από τον σοσιαλισμό, γιατί η ζωή μας εξακολουθεί να είναι τόσο μέτρια;» Γιατί; Επειδή, απαντούν, δεν έχουμε μπει πραγματικά στον καπιταλισμό, επειδή οι κομμουνιστές βρίσκονται ακόμη στην εξουσία, κρυμμένοι κάτω από τη μάσκα των ιδιοκτητών και των μάνατζερ. Η τεράστια πλειονότητα των διαφωνούντων των ανατολικών κρατών δεν διαδήλωνε εξάλλου υπέρ του καπιταλισμού. Ηθελαν περισσότερη αλληλεγγύη και μια επίφαση δικαιοσύνης, ήθελαν να είναι ελεύθεροι να ζήσουν τη ζωή τους χωρίς να ελέγχονται αδιάκοπα από το κράτος, ελεύθεροι να συγκεντρώνονται και να μιλάνε ανοιχτά, ήθελαν μια ζωή τίμια και αξιοπρεπή, απαλλαγμένη από την πλύση εγκεφάλου, την υποκρισία και τον κυνισμό. Οπως είδαν πολλοί παρατηρητές, τα ιδανικά που υποστήριζαν την εξέγερσή τους εμπνέονταν σε μεγάλο βαθμό από την κυρίαρχη ιδεολογία: ήθελαν «έναν σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Είναι όμως ο πραγματικός καπιταλισμός η μόνη απάντηση στη σοσιαλιστική ουτοπία; Ανοιξε η πτώση του Τείχους πραγματικά τον δρόμο σε έναν καπιταλισμό ώριμο, ο οποίος καθιστούσε κάθε ουτοπία αναχρονιστική; Η 9η Νοεμβρίου του 1989 ανήγγειλε τη «χαρούμενη δεκαετία του 1990», το «τέλος της Ιστορίας» του Φουκουγιάμα, την πεποίθηση ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία είχε θριαμβεύσει και ότι ο στόχος της φιλελεύθερης παγκόσμιας κοινότητας είχε επιτευχθεί.
▅ Η Ιστορία πέθανε δύο φορές...
Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 ήλθε να σημάνει το τέλος της εποχής Κλίντον: εγκαινίασε μια εποχή που βλέπει να υψώνονται καινούργια τείχη, ανάμεσα στο Ισραήλ και στη Δυτική Οχθη, γύρω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, στα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών με το Μεξικό, ακόμη και στο ίδιο το εσωτερικό των κρατών. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η θεωρία του Φουκουγιάμα πέθανε δύο φορές. Η κατάρρευση της πολιτικής ουτοπίας της φιλελεύθερης δημοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 δεν είχε επηρεάσει την άλλη ουτοπία, την οικονομική, που έτρεφε ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός. Αν η οικονομική κρίση του 2008 έχει μια ιστορική σημασία, αυτή είναι ότι ανέτρεψε την οικονομική πλευρά των «φουκουγιαμικών» ονειροπολήσεων. Ο φιλελευθερισμός ήθελε μια αντιουτοπία. Ο νεοφιλελευθερισμός γύριζε την πλάτη στις ιδεολογίες που ήταν υπεύθυνες για την ολοκληρωτική φρίκη του 20ού αιώνα. Καταλαβαίνει όμως κανείς σήμερα ότι η κατ΄ εξοχήν ουτοπική περίοδος ήταν η δεκαετία του 1990, η οποία νόμιζε ότι η ανθρωπότητα είχε επιτέλους βρει την τέλεια κοινωνικοοικονομική συνταγή. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει ξεκάθαρα ότι η αγορά δεν είναι ένας αθώος μηχανισμός που λειτουργεί καλύτερα όταν τον αφήνει κανείς ελεύθερο. Για να δημιουργηθούν οι συνθήκες λειτουργίας του απαιτείται να προηγηθεί μεγάλη βία. Απέναντι στις καταστροφές που προκάλεσαν οι ίδιοι, οι φονταμενταλιστές της αγοράς ξαναβρίσκουν τα τυπικά χαρακτηριστικά της ολοκληρωτικής νοοτροπίας: επιρρίπτουν την αποτυχία τους στους συμβιβασμούς που έκαναν εκείνοι οι οποίοι μετέφρασαν τα οράματά τους σε πολιτική (υπερβολικός κρατικός παρεμβατισμός κτλ.) και απαιτούν μια ακόμη πιο ριζοσπαστική εφαρμογή του δόγματος της αγοράς.
▅ Η «απειλή» των νέων Κραβτσένκο...
Πού βρισκόμαστε σήμερα; Ας θυμηθούμε εδώ τη μοίρα του Βίκτορ Κραβτσένκο (1905-1966), του σοβιετικού διπλωμάτη που το 1944 επωφελήθηκε από ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη για να αυτομολήσει. Υπό τον τίτλο «Επέλεξα τη δημοκρατία» δημοσίευσε αργότερα τα απομνημονεύματά του, πρώτη μαρτυρία των φρικωδιών του σταλινισμού. Η επίσημη βιογραφία του τελειώνει το 1949, όταν κέρδισε θριαμβευτικά τη δίκη που ξεκίνησαν εναντίον του φιλοσοβιετικοί του Παρισιού οι οποίοι έφεραν τη σύζυγό του να καταθέσει για τη διαφθορά, τον αλκοολισμό και τον βίαιο χαρακτήρα του. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι αμέσως μετά, ενώ επευφημείτο ως ήρωας του Ψυχρού Πολέμου, ο Κραβτσένκο άρχισε να ανησυχεί για τον μακαρθισμό. Κατά τη γνώμη του αυτός ο λυσσαλέος αντικομμουνισμός κινδύνευε να μιμηθεί τα παραπτώματα των αντιπάλων του. Συνειδητοποίησε επίσης την αδικία που επικρατεί στη Δύση και θέλησε να καταπιαστεί με τη ριζική μεταρρύθμιση των δυτικών δημοκρατικών κοινωνιών. Σε έναν δεύτερο, λιγότερο διαφημισμένο τόμο των απομνημονευμάτων του, υπό τον εύγλωττο τίτλο «Επέλεξα τη δικαιοσύνη», ξεκίνησε μια σταυροφορία για έναν νέο τρόπο παραγωγής με λιγότερη εκμετάλλευση. Βρέθηκε έτσι στη Βολιβία όπου επένδυσε (και έχασε) όλη την περιουσία του στην οργάνωση συνεταιρισμών των φτωχών αγροτών. Καταπτοημένος από αυτό το φιάσκο, αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή και αυτοκτόνησε στη Νέα Υόρκη. Σήμερα νέοι Κραβτσένκο ακούγονται παντού στον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως την Ινδία, από την Κίνα ως την Ιαπωνία, από τη Λατινική Αμερική ως την Αφρική, από τη Μέση Ανατολή ως την Ευρώπη, Δυτική και Ανατολική. Είναι όλοι τους πολύ διαφορετικοί, δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα, είναι όμως πολύ περισσότεροι απ΄ ό,τι νομίζει κανείς και οι ισχυροί δεν φοβούνται παρά ένα πράγμα, μήπως οι φωνές τους βρουν απήχηση και ενισχυθούν. Εχοντας συνείδηση ότι οδεύουμε στην καταστροφή, είναι έτοιμοι να δράσουν με κάθε κόστος. Απογοητευμένοι από τον κομμουνισμό του 20ού αιώνα, δεν διστάζουν να ξαναρχίσουν από το μηδέν και να επαναπροσδιορίσουν την έννοια της δικαιοσύνης. Οι αντίπαλοί τους τούς αποκαλούν «επικίνδυνους ουτοπιστές», είναι όμως οι μόνοι που έχουν ξυπνήσει πραγματικά από το όνειρο που εξακολουθεί να μας τυφλώνει σχεδόν όλους. Είναι αυτοί που, χωρίς την παραμικρή νοσταλγία για τον εκλιπόντα «υπαρκτό σοσιαλισμό», φέρουν την αληθινή ελπίδα της Αριστεράς.
Slavoj Zizek
Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί, στην Πολωνία, τον Λεχ Βαλέσα πρόεδρο της Δημοκρατίας; Αυτό το θαύμα όμως αντιπαρατίθεται σε ένα ακόμη μεγαλύτερο που συντελέστηκε μερικά χρόνια αργότερα: την επιστροφή των πρώην κομμουνιστών στην εξουσία μέσω δημοκρατικών εκλογών, την περιθωριοποίηση του ίδιου του Βαλέσα, ο οποίος ήταν πλέον πολύ λιγότερο δημοφιλής από τον στρατηγό Γιαρουζέλσκι που με το πραξικόπημά του είχε συντρίψει, δεκαπέντε χρόνια πριν, την «Αλληλεγγύη». Η κλασική ερμηνεία αυτής της δεύτερης ανατροπής προτάσσει τις «παιδιάστικες» φιλοδοξίες ενός λαού ο οποίος είχε μια μη ρεαλιστική άποψη για τον καπιταλισμό: ήθελε το βούτυρο και το χρήμα από το βούτυρο, την ελευθερία της αγοράς και τη δημοκρατία, την ευημερία χωρίς τα προβλήματα της «κοινωνίας του ρίσκου», χωρίς την απώλεια της ασφάλειας και της σταθερότητας που εγγυώνταν (λίγο- πολύ) τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Οπως παρατήρησαν σαρκαστικά ορισμένοι Δυτικοί, ο ευγενής αγώνας για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη κατέληξε σε μπανανία και πορνογραφία. Την επομένη της νίκης ο λαός απογοητεύθηκε: αναγκάστηκε να υποκύψει στους κανόνες της νέας πραγματικότητας και να πληρώσει το τίμημα της πολιτικής και οικονομικής ελευθερίας.
▅ Η επανεμφάνιση του αντικομμουνισμού.
Μετά την αναπόφευκτη απογοήτευση εμφανίστηκαν τρεις αντιδράσεις (άλλοτε αντιφάσκουσες, άλλοτε συμπληρωματικές): η νοσταλγία των κομμουνιστικών «παλιών καλών καιρών»· ο δεξιός εθνικιστικός λαϊκισμός· η καθυστερημένη αντικομμουνιστική παράνοια. Οι δύο πρώτες είναι εύκολα κατανοητές. Τη νοσταλγία δεν αξίζει να την πάρουμε πολύ στα σοβαρά: δεν εκφράζει μια αληθινή επιθυμία επιστροφής στο σοσιαλιστικό γκρίζο, αλλά μάλλον μια διεργασία πένθους, έναν τρόπο να θάψει κανείς το παρελθόν. Οσο για την άνοδο του λαϊκισμού, δεν αποτελεί ανατολικοευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα αλλά κοινό χαρακτηριστικό όλων των χωρών που έχουν βρεθεί στη δίνη της παγκοσμιοποίησης. Πιο ενδιαφέρουσα είναι η παράξενη επανεμφάνιση του αντικομμουνισμού είκοσι χρόνια μετά. Το φαινόμενο αυτό έρχεται ως απάντηση στην ερώτηση: «Αν ο καπιταλισμός είναι τόσο καλύτερος από τον σοσιαλισμό, γιατί η ζωή μας εξακολουθεί να είναι τόσο μέτρια;» Γιατί; Επειδή, απαντούν, δεν έχουμε μπει πραγματικά στον καπιταλισμό, επειδή οι κομμουνιστές βρίσκονται ακόμη στην εξουσία, κρυμμένοι κάτω από τη μάσκα των ιδιοκτητών και των μάνατζερ. Η τεράστια πλειονότητα των διαφωνούντων των ανατολικών κρατών δεν διαδήλωνε εξάλλου υπέρ του καπιταλισμού. Ηθελαν περισσότερη αλληλεγγύη και μια επίφαση δικαιοσύνης, ήθελαν να είναι ελεύθεροι να ζήσουν τη ζωή τους χωρίς να ελέγχονται αδιάκοπα από το κράτος, ελεύθεροι να συγκεντρώνονται και να μιλάνε ανοιχτά, ήθελαν μια ζωή τίμια και αξιοπρεπή, απαλλαγμένη από την πλύση εγκεφάλου, την υποκρισία και τον κυνισμό. Οπως είδαν πολλοί παρατηρητές, τα ιδανικά που υποστήριζαν την εξέγερσή τους εμπνέονταν σε μεγάλο βαθμό από την κυρίαρχη ιδεολογία: ήθελαν «έναν σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Είναι όμως ο πραγματικός καπιταλισμός η μόνη απάντηση στη σοσιαλιστική ουτοπία; Ανοιξε η πτώση του Τείχους πραγματικά τον δρόμο σε έναν καπιταλισμό ώριμο, ο οποίος καθιστούσε κάθε ουτοπία αναχρονιστική; Η 9η Νοεμβρίου του 1989 ανήγγειλε τη «χαρούμενη δεκαετία του 1990», το «τέλος της Ιστορίας» του Φουκουγιάμα, την πεποίθηση ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία είχε θριαμβεύσει και ότι ο στόχος της φιλελεύθερης παγκόσμιας κοινότητας είχε επιτευχθεί.
▅ Η Ιστορία πέθανε δύο φορές...
Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 ήλθε να σημάνει το τέλος της εποχής Κλίντον: εγκαινίασε μια εποχή που βλέπει να υψώνονται καινούργια τείχη, ανάμεσα στο Ισραήλ και στη Δυτική Οχθη, γύρω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, στα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών με το Μεξικό, ακόμη και στο ίδιο το εσωτερικό των κρατών. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η θεωρία του Φουκουγιάμα πέθανε δύο φορές. Η κατάρρευση της πολιτικής ουτοπίας της φιλελεύθερης δημοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 δεν είχε επηρεάσει την άλλη ουτοπία, την οικονομική, που έτρεφε ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός. Αν η οικονομική κρίση του 2008 έχει μια ιστορική σημασία, αυτή είναι ότι ανέτρεψε την οικονομική πλευρά των «φουκουγιαμικών» ονειροπολήσεων. Ο φιλελευθερισμός ήθελε μια αντιουτοπία. Ο νεοφιλελευθερισμός γύριζε την πλάτη στις ιδεολογίες που ήταν υπεύθυνες για την ολοκληρωτική φρίκη του 20ού αιώνα. Καταλαβαίνει όμως κανείς σήμερα ότι η κατ΄ εξοχήν ουτοπική περίοδος ήταν η δεκαετία του 1990, η οποία νόμιζε ότι η ανθρωπότητα είχε επιτέλους βρει την τέλεια κοινωνικοοικονομική συνταγή. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει ξεκάθαρα ότι η αγορά δεν είναι ένας αθώος μηχανισμός που λειτουργεί καλύτερα όταν τον αφήνει κανείς ελεύθερο. Για να δημιουργηθούν οι συνθήκες λειτουργίας του απαιτείται να προηγηθεί μεγάλη βία. Απέναντι στις καταστροφές που προκάλεσαν οι ίδιοι, οι φονταμενταλιστές της αγοράς ξαναβρίσκουν τα τυπικά χαρακτηριστικά της ολοκληρωτικής νοοτροπίας: επιρρίπτουν την αποτυχία τους στους συμβιβασμούς που έκαναν εκείνοι οι οποίοι μετέφρασαν τα οράματά τους σε πολιτική (υπερβολικός κρατικός παρεμβατισμός κτλ.) και απαιτούν μια ακόμη πιο ριζοσπαστική εφαρμογή του δόγματος της αγοράς.
▅ Η «απειλή» των νέων Κραβτσένκο...
Πού βρισκόμαστε σήμερα; Ας θυμηθούμε εδώ τη μοίρα του Βίκτορ Κραβτσένκο (1905-1966), του σοβιετικού διπλωμάτη που το 1944 επωφελήθηκε από ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη για να αυτομολήσει. Υπό τον τίτλο «Επέλεξα τη δημοκρατία» δημοσίευσε αργότερα τα απομνημονεύματά του, πρώτη μαρτυρία των φρικωδιών του σταλινισμού. Η επίσημη βιογραφία του τελειώνει το 1949, όταν κέρδισε θριαμβευτικά τη δίκη που ξεκίνησαν εναντίον του φιλοσοβιετικοί του Παρισιού οι οποίοι έφεραν τη σύζυγό του να καταθέσει για τη διαφθορά, τον αλκοολισμό και τον βίαιο χαρακτήρα του. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι αμέσως μετά, ενώ επευφημείτο ως ήρωας του Ψυχρού Πολέμου, ο Κραβτσένκο άρχισε να ανησυχεί για τον μακαρθισμό. Κατά τη γνώμη του αυτός ο λυσσαλέος αντικομμουνισμός κινδύνευε να μιμηθεί τα παραπτώματα των αντιπάλων του. Συνειδητοποίησε επίσης την αδικία που επικρατεί στη Δύση και θέλησε να καταπιαστεί με τη ριζική μεταρρύθμιση των δυτικών δημοκρατικών κοινωνιών. Σε έναν δεύτερο, λιγότερο διαφημισμένο τόμο των απομνημονευμάτων του, υπό τον εύγλωττο τίτλο «Επέλεξα τη δικαιοσύνη», ξεκίνησε μια σταυροφορία για έναν νέο τρόπο παραγωγής με λιγότερη εκμετάλλευση. Βρέθηκε έτσι στη Βολιβία όπου επένδυσε (και έχασε) όλη την περιουσία του στην οργάνωση συνεταιρισμών των φτωχών αγροτών. Καταπτοημένος από αυτό το φιάσκο, αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή και αυτοκτόνησε στη Νέα Υόρκη. Σήμερα νέοι Κραβτσένκο ακούγονται παντού στον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως την Ινδία, από την Κίνα ως την Ιαπωνία, από τη Λατινική Αμερική ως την Αφρική, από τη Μέση Ανατολή ως την Ευρώπη, Δυτική και Ανατολική. Είναι όλοι τους πολύ διαφορετικοί, δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα, είναι όμως πολύ περισσότεροι απ΄ ό,τι νομίζει κανείς και οι ισχυροί δεν φοβούνται παρά ένα πράγμα, μήπως οι φωνές τους βρουν απήχηση και ενισχυθούν. Εχοντας συνείδηση ότι οδεύουμε στην καταστροφή, είναι έτοιμοι να δράσουν με κάθε κόστος. Απογοητευμένοι από τον κομμουνισμό του 20ού αιώνα, δεν διστάζουν να ξαναρχίσουν από το μηδέν και να επαναπροσδιορίσουν την έννοια της δικαιοσύνης. Οι αντίπαλοί τους τούς αποκαλούν «επικίνδυνους ουτοπιστές», είναι όμως οι μόνοι που έχουν ξυπνήσει πραγματικά από το όνειρο που εξακολουθεί να μας τυφλώνει σχεδόν όλους. Είναι αυτοί που, χωρίς την παραμικρή νοσταλγία για τον εκλιπόντα «υπαρκτό σοσιαλισμό», φέρουν την αληθινή ελπίδα της Αριστεράς.
Slavoj Zizek
Επανάληψη της «Δίκης των Έξι» προτείνεται στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου...
Μετά από ολόκληρα 87 χρόνια...
Ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθαν.Κονταξής ενώπιον της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου τάχθηκε ουσιαστικά υπέρ της επανάληψης της «δίκης των 6» που έγινε το 1922, μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Η υπόθεση της «δίκης των 6» απασχόλησε την Ολομέλεια του ΑΠ μετά από παραπομπή από το Ποινικό Τμήμα, καθώς οι αρεοπαγίτες του εν λόγω Τμήματος αποφάσισαν για το θέμα αυτό με διαφορά μιας ψήφου (3-2).
Ειδικότερα, η πλειοψηφία του Ποινικού Τμήματος τάχθηκε υπέρ της επανάληψης της δίκης των 6, καθώς έχουν αποκαλυφθεί νέα άγνωστα γεγονότα, σύμφωνα με τα οποία οι έξι ήταν αθώοι. Η μειοψηφία πρότεινε να απορριφθεί η αίτηση επανάληψης της δίκης, υποστηρίζοντας ότι τα στοιχεία που προσκομίστηκαν δεν θεμελιώνουν την βασιμότητα της επανάληψης της δίκης των 6.
Στον Άρειο Πάγο αίτηση επανάληψης της δίκης υπέβαλε στις 20 Ιανουαρίου του 2008 ο Μιχάλης Πρωτοπαπαδάκης, εγγονός του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν νέα γεγονότα και νέες αποδείξεις που καθιστούν πρόδηλη την πλάνη περί των πραγμάτων κατά την διεξαγωγή της δίκης το 1922.
Ο Αθαν. Κονταξής υποστήριξε ότι εσφαλμένα παραπέμφθηκε το ζήτημα στην Ολομέλεια λόγω της διαφοράς μιας ψήφου, καθώς αυτό ισχύει μόνο στις περιπτώσεις των αναιρέσεων και όχι για τις αιτήσεις επανάληψης των δικών. Κατά συνέπεια ισχύει η απόφαση του Τμήματος που έχει ταχθεί υπέρ της επανάληψης της δίκης.
.jpg)
Το 1922 μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εκδηλώθηκε στρατιωτικό κίνημα υπό τους συνταγματάρχες Πλαστήρα και Γονατά και τον αντιπλοίαρχο Φωκά, που προκάλεσε την παραίτηση της κυβέρνησης Τριανταφυλλάκου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου (14 Σεπτεμβρίου 1922) υπέρ του υιού του Γεωργίου Β'.
Στη συνέχεια, συγκροτήθηκε στην Αθήνα Επαναστατική Επιτροπή, η οποία έκανε εκτεταμένες συλλήψεις αντιβενιζελικών πολιτικών. Σε διαδήλωση 100.000 ανθρώπων στην Πλατεία Συντάγματος, στις 9 Οκτωβρίου, ζητήθηκε η εκτέλεση των υπευθύνων της τραγωδίας. Οι Πάγκαλος, Οθωναίος, Χατζηκυριάκος αλλά και ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου απαίτησαν εκτελέσεις. Οι Πλαστήρας, Δαγκλής, Γονατάς θέλησαν κανονική δίκη. Οι δύο πλευρές συμβιβάστηκαν και αποφασίστηκε η ίδρυση Εκτάκτου Στρατοδικείου.
Επικεφαλής της ανακριτικής επιτροπής ανέλαβε ο υποστράτηγος Θεόδωρος Πάγκαλος. Με το πόρισμα της Επιτροπής (24 Οκτωβρίου), παραπέμφθηκαν να δικαστούν στο Έκτακτο Στρατοδικείο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας οκτώ πρόσωπα, που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο την περίοδο 1920-1922, οι Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης και Νικόλαος Στράτος (πρώην πρωθυπουργοί), Νικόλαος Θεοτόκης, υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη, Ξενοφών Στρατηγός, υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Γούναρη, Μιχαήλ Γούδας, υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Γούναρη και Γεώργιος Χατζηανέστης, αντιστράτηγος, 59 ετών, Αρχιστράτηγος Μικράς Ασίας και Θράκης.
Η δίκη διεξήχθη από τις 31 Οκτωβρίου έως τις 15 Νοεμβρίου 1922 στην Παλαιά Βουλή. Το Στρατοδικείο παμψηφεί επέβαλλε στους μεν Γεώργιο Χατζηανέστη, Δημήτριο Γούναρη, Νικόλαο Στράτο, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιο Μπαλτατζή και Νικόλαο Θεοτόκη την ποινή του θανάτου και στους Μιχαήλ Γούδα και Ξενοφώντα Στρατηγό την εσχάτη των ποινών. Διέταξε την στρατιωτική καθαίρεση του αρχιστράτηγου Γεωργίου Χατζηανέστη, του υποστράτηγου Ξενοφώντος Στρατηγού και του υποναυάρχου Μιχαήλ Γούδα, ενώ τους επέβαλε και χρηματικές ποινές.
Αμέσως μετά, ο επαναστατικός επίτροπος Νεόκοσμος Γρηγοριάδης μετέβη στις φυλακές Αβέρωφ, όπου κρατούντο οι έξι και τους ανακοίνωσε την καταδικαστική απόφαση και ότι η εκτέλεση θα γινόταν σε δύο ώρες. Δύο φορτηγά τους παρέλαβαν και τους μετέφεραν στο Γουδή, όπου εκτελέστηκαν.
ΟΗΕ: Ένα παιδί πεθαίνει από την πείνα κάθε 5 δευτερόλεπτα ...
Ένα παιδί πεθαίνει από πείνα κάθε πέντε δευτερόλεπτα. 17.000 πεθαίνουν απ' την ίδια αιτία κάθε μέρα.
Αυτά μεταξύ άλλων γνωστοποιήθηκαν στην τριήμερη Συνόδο του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO) στη Ρώμη.
Τα στοιχεία για την παγκόσμια επισιτιστική κρίση που ανακοινώθηκαν κατά τις εργασίες της Συνόδου Κορυφής των Ηνωμένων Εθνών στη Ρώμη, είναι δραματικά: Εν έτει 2009 ένα παιδί πεθαίνει από την πείνα κάθε έξι δευτερόλεπτα και περίπου το ένα έκτο του παγκόσμιου πληθυσμού -1,02 δισ. άνθρωποι- υποσιτίζεται.
Σύμφωνα με έκθεση της UNICEF, η οποία δημοσιοποιήθηκε λίγες ημέρες πριν την σύνοδο του ΟΗΕ στη Ρώμη, περίπου 200 εκατομμύρια παιδιά σε φτωχές χώρες παρουσιάζουν προβλήματα στην ανάπτυξή τους εξαιτίας της ελλιπούς διατροφής. Περισσότερο από το 90% των παιδιών αυτών ζουν στην Αφρική και την Ασία, ενώ πάνω από το ένα τρίτο των θανάτων σε αυτές τις ηλικίες συνδέεται με τον υποσιτισμό.
Η χώρα που αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η Νότια Αφρική.
Ταυτόχρονα δημοσιοποιήθηκε επίσημη έκθεση της αμερικανικής κυβέρνησης σύμφωνα με την οποία πλέον του ενός εκατομμυρίου παιδιών πηγαίνουν στο κρεβάτι πεινασμένα σε καθημερινή βάση στις ΗΠΑ.
Η χώρα που αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η Νότια Αφρική.
Ταυτόχρονα δημοσιοποιήθηκε επίσημη έκθεση της αμερικανικής κυβέρνησης σύμφωνα με την οποία πλέον του ενός εκατομμυρίου παιδιών πηγαίνουν στο κρεβάτι πεινασμένα σε καθημερινή βάση στις ΗΠΑ.
Η έκθεση αυτή της αμερικανικής κυβέρνησης αποκαλύπτει ότι «ένας στους επτά Αμερικανούς βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα της πείνας»! Σύμφωνα με την έκθεση, το 14,6% των νοικοκυριών σε κάποια δεδομένη στιγμή του 2008 είχαν δυσκολίες να έχουν επαρκές φαγητό για να καταναλώσουν όλα τα μέλη τους, λόγω έλλειψης χρημάτων και αποθεμάτων. 6,7 εκ. άνθρωποι διαθέτουν «πολύ χαμηλή ασφάλεια» όσον αφορά τα τρόφιμα επειδή συχνά στερούνται της βασικής τροφής. Το 96% από αυτούς ανέφερε ότι τα φαγητά που αγόραζαν δεν διαρκούσαν έως την ώρα που ήταν σε θέση να αγοράσουν άλλα τρόφιμα. Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι δεν είχαν χρήματα για να έχουν ισορροπημένα γεύματα.
Την ίδια ώρα περισσότερα από ένα εκατομμύριο παιδιά που ζουν σε οικογένειες στις ΗΠΑ και δεν είναι άστεγα υποφέρουν από πείνα. Ο αριθμός των παιδιών που ζουν σε οικογένειες οι οποίες αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της έλλειψης τροφίμων αυξήθηκε εφέτος κατά ένα τρίτο και έφθασε τα 17 εκατομμύρια.
Την ίδια ώρα περισσότερα από ένα εκατομμύριο παιδιά που ζουν σε οικογένειες στις ΗΠΑ και δεν είναι άστεγα υποφέρουν από πείνα. Ο αριθμός των παιδιών που ζουν σε οικογένειες οι οποίες αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της έλλειψης τροφίμων αυξήθηκε εφέτος κατά ένα τρίτο και έφθασε τα 17 εκατομμύρια.
Άλλο Cosco, άλλο βόσκω...
Η νοτιοανατολική Ασία και η Κίνα έχουν μέχρι στιγμής το προνόμιο της φθηνότερης εργασίας, έτσι ώστε οι επιχειρήσεις και τα κράτη να θησαυρίζουν από τις εξαγωγές και οι εργάτες να επιζούν δουλεύοντας σαν σκλάβοι.
Τα στοιχεία των οικονομικών εταιρειών, που καταγράφουν αυτά τα μεγέθη, αποκρύπτουν για άγνωστους λόγους δύο ακόμα περιοχές του πλανήτη όπου η εργασία είναι φθηνή στα πλαίσια της Ανατολής, χωρίς, όμως, τα προϊόντα τους να σαρώνουν τις αγορές.
Πρόκειται για την Αφρική και την Ελλάδα.
Η μεν πρώτη δεν θησαυρίζει γιατί τα προϊόντα της δεν τα εκμεταλλεύεται αυτή, αλλά οι λευκές εταιρείες που την κατακλύζουν.
Η δε δεύτερη δεν θησαυρίζει, γιατί ως κρατική οντότητα δεν ενδιαφέρεται να παραγάγει κάτι τις σε αξιόλογη βάση, αφού οι μεν ιθύνοντες αρκούνται στην καταλήστευση των κοινοτικών πόρων, της φορολογίας των μισών πολιτών και των αμοιβών από το άφθονο μαύρο, αδήλωτο, χρήμα, οι δε υπήκοοι είναι ευτυχείς μ' αυτό που έχουν, αφού μέχρι στιγμής όχι απλώς ανέχονται, αλλά αναπαράγουν αυτό το σύστημα με την ψήφο τους χωρίς να έχουν ξεσηκωθεί αγανακτισμένοι.
Ας μην ξαφνιαστεί ο αναγνώστης από την κατάταξη της Ελλάδας σ' αυτή την κατηγορία, καθώς δεν είναι αυθαίρετη, μήτε και δική μου. Ο ίδιος ο υπουργός των Οικονομικών την επισημοποίησε μόλις χθες, με την έγκριση του πρωθυπουργού και υπό τα χειροκροτήματα των προηγούμενων υπουργού Οικονομικών και πρωθυπουργού.
Εγινε αυτή η αποκάλυψη, μάλιστα, ότι ο μισθός των 2.000 ευρώ μεικτών στο δημόσιο τομέα είναι υψηλός, και επομένως άξιος να καθηλωθεί μαζί με την αντίστοιχη σύνταξη, χωρίς να σταθμιστεί η επίπτωση που θα έχει αυτή η τοποθέτηση στις σχέσεις της χώρας μας με την Κίνα, την Ινδία, αλλά και τις Φιλιππίνες και την Ινδονησία.
Οι χώρες αυτές, μέχρι σήμερα φιλικές προς την Ελλάδα, βλέποντας ότι θεωρείται πλέον εδώ ως κανονικός μισθός τα 300 και 600 ευρώ, των ωρομίσθιων, σταζιέρ και απασχολήσιμων, υπάρχει κίνδυνος να νομίσουν ότι η χώρα μας τους επιτίθεται οικονομικώς με στόχο να τις εξορίσει από την πρωτοκαθεδρία της φτηνής εργασίας, οδηγώντας τες έτσι στην πείνα και την καταστροφή.
Οταν ο μισθός του φτωχού μέσου Ευρωπαίου της ευρωζώνης θεωρείται στη χώρα μας ως τόσο υψηλός, ώστε να πρέπει να τιμωρηθεί αντί να θεωρείται στόχος για όλους, αυτό δεν είναι απειλή μόνο για τους ανταγωνιστές Φιλιππινέζους, Αλβανούς, Νιγηριανούς, Πακιστανούς και Γεωργιανούς που ζουν στη χώρα μας. Είναι απειλή για τους ίδιους τους Ελληνες των 1.500 ευρώ, που, πλησιάζοντας τον δυσθεώρητο μισθό-πρόκληση, μπορεί να καταληφθούν από τύψεις, αρνούμενοι την αύξηση του 1,5% που τους επιφυλάσσεται, με αποτέλεσμα να βγει ο προϋπολογισμός από τα ακριβή στοιχεία, πάνω στα οποία στηρίζεται το ελληνικό οικοδόμημα και να οδηγηθούμε σε κλυδωνισμούς.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που ελλοχεύει είναι να μπλεχτεί ο ψηφοφόρος και να νομίσει ότι ψήφισε κατά λάθος την κυβέρνηση που ήθελε να καταδικάσει, επειδή τον απειλούσε ότι θα παγώσει τους μισθούς και τις συντάξεις του Δημοσίου πάνω από 2.000 ευρώ.
Κι αυτό θα ήταν εντελώς καταστροφικό για τη χώρα. Γιατί μπορεί ο ψηφοφόρος να αντιλαμβανόταν ότι η διαφορά μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων στη διαχείριση της εξουσίας είναι σχεδόν ανύπαρκτη, γιατί και τα δύο εφαρμόζουν την ίδια μία και μοναδική πολιτική που καθορίζει η Ε.Ε. στο όνομα των τραπεζών, των εργοδοτών και των κερδοσκόπων. Κι αυτό θα τον αποκοίμιζε από ασφάλεια.
Και αποκοιμισμένος πώς θα ξεσηκωνόταν για να γκρεμίσει το δεξιό κράτος και να φέρει τον σοσιαλισμό και τη δημοκρατία;
Τα στοιχεία των οικονομικών εταιρειών, που καταγράφουν αυτά τα μεγέθη, αποκρύπτουν για άγνωστους λόγους δύο ακόμα περιοχές του πλανήτη όπου η εργασία είναι φθηνή στα πλαίσια της Ανατολής, χωρίς, όμως, τα προϊόντα τους να σαρώνουν τις αγορές.
Πρόκειται για την Αφρική και την Ελλάδα.
Η μεν πρώτη δεν θησαυρίζει γιατί τα προϊόντα της δεν τα εκμεταλλεύεται αυτή, αλλά οι λευκές εταιρείες που την κατακλύζουν.
Η δε δεύτερη δεν θησαυρίζει, γιατί ως κρατική οντότητα δεν ενδιαφέρεται να παραγάγει κάτι τις σε αξιόλογη βάση, αφού οι μεν ιθύνοντες αρκούνται στην καταλήστευση των κοινοτικών πόρων, της φορολογίας των μισών πολιτών και των αμοιβών από το άφθονο μαύρο, αδήλωτο, χρήμα, οι δε υπήκοοι είναι ευτυχείς μ' αυτό που έχουν, αφού μέχρι στιγμής όχι απλώς ανέχονται, αλλά αναπαράγουν αυτό το σύστημα με την ψήφο τους χωρίς να έχουν ξεσηκωθεί αγανακτισμένοι.
Ας μην ξαφνιαστεί ο αναγνώστης από την κατάταξη της Ελλάδας σ' αυτή την κατηγορία, καθώς δεν είναι αυθαίρετη, μήτε και δική μου. Ο ίδιος ο υπουργός των Οικονομικών την επισημοποίησε μόλις χθες, με την έγκριση του πρωθυπουργού και υπό τα χειροκροτήματα των προηγούμενων υπουργού Οικονομικών και πρωθυπουργού.
Εγινε αυτή η αποκάλυψη, μάλιστα, ότι ο μισθός των 2.000 ευρώ μεικτών στο δημόσιο τομέα είναι υψηλός, και επομένως άξιος να καθηλωθεί μαζί με την αντίστοιχη σύνταξη, χωρίς να σταθμιστεί η επίπτωση που θα έχει αυτή η τοποθέτηση στις σχέσεις της χώρας μας με την Κίνα, την Ινδία, αλλά και τις Φιλιππίνες και την Ινδονησία.
Οι χώρες αυτές, μέχρι σήμερα φιλικές προς την Ελλάδα, βλέποντας ότι θεωρείται πλέον εδώ ως κανονικός μισθός τα 300 και 600 ευρώ, των ωρομίσθιων, σταζιέρ και απασχολήσιμων, υπάρχει κίνδυνος να νομίσουν ότι η χώρα μας τους επιτίθεται οικονομικώς με στόχο να τις εξορίσει από την πρωτοκαθεδρία της φτηνής εργασίας, οδηγώντας τες έτσι στην πείνα και την καταστροφή.
Οταν ο μισθός του φτωχού μέσου Ευρωπαίου της ευρωζώνης θεωρείται στη χώρα μας ως τόσο υψηλός, ώστε να πρέπει να τιμωρηθεί αντί να θεωρείται στόχος για όλους, αυτό δεν είναι απειλή μόνο για τους ανταγωνιστές Φιλιππινέζους, Αλβανούς, Νιγηριανούς, Πακιστανούς και Γεωργιανούς που ζουν στη χώρα μας. Είναι απειλή για τους ίδιους τους Ελληνες των 1.500 ευρώ, που, πλησιάζοντας τον δυσθεώρητο μισθό-πρόκληση, μπορεί να καταληφθούν από τύψεις, αρνούμενοι την αύξηση του 1,5% που τους επιφυλάσσεται, με αποτέλεσμα να βγει ο προϋπολογισμός από τα ακριβή στοιχεία, πάνω στα οποία στηρίζεται το ελληνικό οικοδόμημα και να οδηγηθούμε σε κλυδωνισμούς.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που ελλοχεύει είναι να μπλεχτεί ο ψηφοφόρος και να νομίσει ότι ψήφισε κατά λάθος την κυβέρνηση που ήθελε να καταδικάσει, επειδή τον απειλούσε ότι θα παγώσει τους μισθούς και τις συντάξεις του Δημοσίου πάνω από 2.000 ευρώ.
Κι αυτό θα ήταν εντελώς καταστροφικό για τη χώρα. Γιατί μπορεί ο ψηφοφόρος να αντιλαμβανόταν ότι η διαφορά μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων στη διαχείριση της εξουσίας είναι σχεδόν ανύπαρκτη, γιατί και τα δύο εφαρμόζουν την ίδια μία και μοναδική πολιτική που καθορίζει η Ε.Ε. στο όνομα των τραπεζών, των εργοδοτών και των κερδοσκόπων. Κι αυτό θα τον αποκοίμιζε από ασφάλεια.
Και αποκοιμισμένος πώς θα ξεσηκωνόταν για να γκρεμίσει το δεξιό κράτος και να φέρει τον σοσιαλισμό και τη δημοκρατία;
Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ
Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009
18/11/09
Απάντηση στην Υπουργό "Περιβάλλοντος" Τίνα Μπιρμπίλη :
Η υπουργός "Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής", κα. Τίνα Μπιρμπίλη συνεντευξιαζόμενη στην Εφημερίδα "Καθημερινή", δήλωσε απερίφραστα "... εγώ θεωρώ τις ανεμογεννήτριες ένα όμορφο στοιχείο. Είναι μια μετεξέλιξη των ανεμόμυλων - είναι θέμα κλίμακας."
Εμείς αντί απάντησης την προκαλούμε να δεί το παράκατω βίντεο που γυρίστηκε στη περιοχή Λέντα στα Αστερούσια Όρη στις 27/10/09, και δείχνει ξεκάθαρα τις επιπτώσεις των Ανεμογεννητριών στην Ορνιθοπανίδα! Το πουλί που συγκρούεται με την Ανεμογεννήτρια είναι ένα όρνιο, είδος που προστατεύεται από τη διεθνή και κοινοτική νομοθεσία (Παράρτημα Ι της Οδηγίας 79/409 και Παράρτημα ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης).
Ναι, θα συμφωνήσουμε με την κα. Υπουργό, είναι θέμα κλίμακας! Μόνο που για την δικιά της κλίμακα "τα πουλιά πετούν χαμηλά"... τόσο χειρότερα λοιπόν γι αυτά!
ΥΓ) Όποιος πιστεύει ότι τα "Υδροηλεκτρικά Φράγματα της ΔΕΗ" είναι μετεξέλιξη των παλαιών "Νερόμυλων" , και όποιος δεν μπορεί να ξεχωρίσει τις διαφορές - έστω και μόνο τις αισθητικές- ανάμεσα στους "παραδοσιακούς ανεμόμυλους" και τα "Αιολικά Πάρκα" , τότε πολύ εύκολα μπορεί να καταλήξει και στο συμπέρασμα πως οι "εκτροπές των ποταμών" είναι η μετεξέλιξη των "αρδευτικών αυλακιών",με τα οποία οι πρόγονοι μας πότιζαν τα χωράφια τους! Οπότε είχε δίκιο και ο Σουφλιάς όταν υποστήριζε ότι η Εκτροπή του Αχελώου είναι έργο πρωτίστως οικολογικό: για να μην πηγαίνει το νερό χαμένο στην Θάλασσα!... Επειδή εμείς όμως πιστεύουμε ότι το "Mall Athens" δεν είναι η μετεξέλιξη του "Παρθενώνα", και όχι μόνο για λόγους αισθητικής, αλλά κυρίως λόγω "κλίμακας" Αξιών, γι' αυτό και θέλουμε τα ποτάμια μας ελεύθερα να φτάνουν στην Θάλασσα, και οι βουνοκορφές μας να συνεχίζουν αβιάστα να ατενίζουν τα σύννεφα! … Γι' αυτό και δεν θα αφήσουμε τις μπουλντόζες της "ΘΕΜΕΛΗ Α.Ε." και της "TERNA ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ" να καταστρέψουν την Ορεινή Ναυπακτία!
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ".
Για να σώσουμε μια απ' τις τελευταίες παρθένες περιοχές που μας απέμειναν, από την απληστεία των μεγαλεργολάβων και των "δήθεν-πράσινων" επιχειρηματιών! Δεν θα αφήσουμε την παρθένα φύση να καταστραφεί για να πλουτίσουν κάποιοι! Για μας οι Οξυές και οι Αρκούδες, τα Έλατα και τα Ζαρκάδια, οι Αετοί και οι Πετροπέρδικες έχουν μη ανταλλάξιμη αξία! Δεν είναι διαπραγματεύσιμα είδη στο Χρηματιστήριο! Και βέβαια θέλουμε τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας για να σωθεί ο Πλανήτης και η Παρθένα Φύση του! Δεν θα καταστρέψουμε όμως την παρθένα φύση για να λέμε πως δήθεν προστατεύουμε τον Πλανήτη.
Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΞΙΣΟΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΩΝ ΠΗΓΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ! ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΔΙΑΦΥΛΑΞΟΥΜΕ ΩΣ ΚΟΡΗ ΟΦΘΑΛΜΟΥ!
ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ "ΚΛΙΜΑΚΑ" ΓΙΑ ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΟΛΩΝ!
17/11/09
Έλεος: Ποινική δίωξη κατά του πρύτανη του ΕΜΠ για «υπόθαλψη» αντιεξουσιαστικής ιστοσελίδας!
Ποινική δίωξη ασκήθηκε από την Εισαγγελία σε βάρος του πρύτανη Κ. Μουτζούρη και των αντιπρυτάνεων του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου Γ. Πολύζου και Γερ. Σπαθή για την λειτουργία της «αντιεξουσιαστικής» ιστοσελίδας Indymedia η οποία εκπέμπει από τον κεντρικό διακομιστή (server) του Ιδρύματος.
Η πρυτανική αρχή διώκεται σύμφωνα με την Εισαγγελία γιατί επέτρεψε την «φιλοξενία» της ιστοσελίδας του ελληνικού Indymedia (athens.indymedia.org) σε server του Πολυτεχνείο(!!!)
Η δίωξη ασκήθηκε μετά το πέρας προκαταρκτικής εξέτασης που διενεργήθηκε με αφορμή δημοσιεύματα του Τύπου για τον τρόπο χρήσης τεχνολογικού εξοπλισμού στο Πολυτεχνείο. Σύμφωνα με τα επίμαχα δημοσιεύματα, υπό την ανοχή των αρμοδίων της Πρυτανείας τεχνολογικός εξοπλισμός για την πρόσβαση στο διαδίκτυο που παραχωρήθηκε στο Πολυτεχνείο για εκπαιδευτικούς σκοπούς, εξυπηρετεί ιστολόγια του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου.
Οι διαχειριστές του Indymedia «φιλοξενούνται» επί σειρά ετών στο Ίδρυμα, οπότε και οι πρυτανικές του αρχές έθεσαν "ερωτηματικά" για την στιγμή που αποφάσισε να παρέμβει εισαγγελέας στο θέμα. Ωστόσο, το στοιχείο που φαίνεται ότι εκτιμήθηκε στην άσκηση της δίωξης είναι ότι τους τελευταίους μήνες σε αυτή την ιστοσελίδα «ανεβαίνουν» οι προκηρύξεις της οργάνωσης Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς. Παρόλα αυτά, η πρυτανεία του Ιδρύματος θεωρεί ότι πρόκειται για πολιτική δίωξη.
«Πρόκειται για πολιτική δίωξη που αποσκοπεί στην παρεμπόδιση της διακινήσεως ιδεών, η οποία μάλιστα ασκήθηκε μερικές ημέρες πριν από την επέτειο της 17 Νοέμβρη, ιστορική ημέρα προάσπισης της ακριβώς αυτού του ιδανικού και εναντίον μιας πρυτανείας η οποία διαφύλαξε με κάθε τρόπο το πανεπιστημιακό άσυλο και την δημόσια περιουσία» δήλωσε ο πρύτανης κ. Μουτζούρης. Στην ομιλία του πριν την έναρξη της πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία, ο πρύτανης του Πολυτεχνείου έκανε λόγο για την «επιβολή λογοκρισίας».
«Η δημοκρατια οφείλει να δίνει λόγο σε όλες τις απόψεις και αν ένα Ίδρυμα όπως το Πολυτεχνείο δεν δώσει σε όλους το λόγο τότε ποιος θα το κάνει;» δήλωσε ο πρώην πρύτανης του Ιδρύματος κ. Ν. Μαρκάτος.
Η πρυτανική αρχή διώκεται σύμφωνα με την Εισαγγελία γιατί επέτρεψε την «φιλοξενία» της ιστοσελίδας του ελληνικού Indymedia (athens.indymedia.org) σε server του Πολυτεχνείο(!!!)
Η δίωξη ασκήθηκε μετά το πέρας προκαταρκτικής εξέτασης που διενεργήθηκε με αφορμή δημοσιεύματα του Τύπου για τον τρόπο χρήσης τεχνολογικού εξοπλισμού στο Πολυτεχνείο. Σύμφωνα με τα επίμαχα δημοσιεύματα, υπό την ανοχή των αρμοδίων της Πρυτανείας τεχνολογικός εξοπλισμός για την πρόσβαση στο διαδίκτυο που παραχωρήθηκε στο Πολυτεχνείο για εκπαιδευτικούς σκοπούς, εξυπηρετεί ιστολόγια του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου.
Οι διαχειριστές του Indymedia «φιλοξενούνται» επί σειρά ετών στο Ίδρυμα, οπότε και οι πρυτανικές του αρχές έθεσαν "ερωτηματικά" για την στιγμή που αποφάσισε να παρέμβει εισαγγελέας στο θέμα. Ωστόσο, το στοιχείο που φαίνεται ότι εκτιμήθηκε στην άσκηση της δίωξης είναι ότι τους τελευταίους μήνες σε αυτή την ιστοσελίδα «ανεβαίνουν» οι προκηρύξεις της οργάνωσης Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς. Παρόλα αυτά, η πρυτανεία του Ιδρύματος θεωρεί ότι πρόκειται για πολιτική δίωξη.
«Πρόκειται για πολιτική δίωξη που αποσκοπεί στην παρεμπόδιση της διακινήσεως ιδεών, η οποία μάλιστα ασκήθηκε μερικές ημέρες πριν από την επέτειο της 17 Νοέμβρη, ιστορική ημέρα προάσπισης της ακριβώς αυτού του ιδανικού και εναντίον μιας πρυτανείας η οποία διαφύλαξε με κάθε τρόπο το πανεπιστημιακό άσυλο και την δημόσια περιουσία» δήλωσε ο πρύτανης κ. Μουτζούρης. Στην ομιλία του πριν την έναρξη της πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία, ο πρύτανης του Πολυτεχνείου έκανε λόγο για την «επιβολή λογοκρισίας».
«Η δημοκρατια οφείλει να δίνει λόγο σε όλες τις απόψεις και αν ένα Ίδρυμα όπως το Πολυτεχνείο δεν δώσει σε όλους το λόγο τότε ποιος θα το κάνει;» δήλωσε ο πρώην πρύτανης του Ιδρύματος κ. Ν. Μαρκάτος.
«Θα αντισταθούμε σε κάθε προσπάθεια εισαγγελέων και διωκτικών αρχών να βάλουν φρένο στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Αν διαπιστώσουν κάποιο ποινικό αδίκημα μέσα στο ίδρυμα, τότε ας ασκήσουν διώξεις. Εμείς δεν κάνουμε λογοκρισία σε κανέναν», τόνισε ο αντιπρύτανης του ΕΜΠ κ. Γεράσιμος Σπαθής.
Η εισαγγελική παρέμβαση ήλθε μετά την κατάθεση μήνυσης συγκεκριμένου προσώπου προς τις πρυτανικές αρχές για "τη διευκόλυνση που παρέχει το δίκτυο του ΕΜΠ στο indymedia". Ο εισαγγελέας κ. Τζούρας που είχε αναλάβει την προανάκριση προχώρησε στην άσκηση των διώξεων, παρά την κατατεθειμένη εδώ και μήνες δημόσια τοποθέτηση των πρυτανικών αρχών ότι οι πράξεις αυτές συνιστούν ευθεία επίθεση στην ελευθερία διακίνησης ιδεών και το άσυλο!
Να θυμίσουμε ότι η επιχείρηση φίμωσης του indymedia ξεκίνησε μετά από ερωτήσεις των βουλευτών του ΛΑΟΣ Κυριάκου Βελόπουλου και Ηλία Πολατίδη, τις οποίες αντέγραψε κατά γράμμα εν συνεχεία η διοίκηση του ΟΤΕ, η οποία σε ρόλο διαδικτυακού χωροφύλακα αξίωσε το κλείσιμο της ιστοσελίδας στέλνοντας δύο εξώδικα στο Εθνικό Δίκτυο Έρευνας - Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ), το οποίο παρέχει υποστήριξη με οπτικές ίνες στα δίκτυα των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων της χώρας, μεταξύ αυτών και του ΕΜΠ.
Στις πιέσεις για το κλείσιμο εντάσσεται και η επιστολή του πρώην υφ. Παιδείας κ. Ταλιαδούρου προς τον κ. Μουτζούρη, με την οποία του ζητούσε "να εντοπιστεί ο διακομιστής και να σταματήσει η εκπομπή συγκεκριμένων sites, η οποία γίνεται κατά παράβαση των αποφάσεων της Συγκλήτου και προσβάλλει ευθέως το δημοκρατικό μας πολίτευμα".
Την πασίγνωστη φράση του Βολταίρου «Διαφωνώ με αυτά που λες αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες» επικαλείται το Πολυτεχνείο της Αθήνας για τη φιλοξενία της ιστοσελίδας Ιndymedia και δηλώνει ότι δεν πρόκειται να εμποδίσει τη λειτουργία της, παρά την ποινική δίωξη που ασκήθηκε εναντίον των πρυτανικών αρχών. Οι περισσότεροι πρυτάνεις, ανάμεσα στους οποίους οι πρυτάνεις του Πανεπιστημίου Αθηνών Χρ. Κίττας και Πατρών Στ. Κουμπιάς, τάχθηκαν επίσης με το μέρος του Πολυτεχνείου και μάλιστα έκαναν λόγο για παραιτήσεις. Οι φοιτητές επίσης αντέδρασαν και πέντε Σχολές του Πολυτεχνείου εξέδωσαν ψηφίσματα υπέρ της συνέχισης λειτουργίας του Ιndymedia.
Η εισαγγελική παρέμβαση ήλθε μετά την κατάθεση μήνυσης συγκεκριμένου προσώπου προς τις πρυτανικές αρχές για "τη διευκόλυνση που παρέχει το δίκτυο του ΕΜΠ στο indymedia". Ο εισαγγελέας κ. Τζούρας που είχε αναλάβει την προανάκριση προχώρησε στην άσκηση των διώξεων, παρά την κατατεθειμένη εδώ και μήνες δημόσια τοποθέτηση των πρυτανικών αρχών ότι οι πράξεις αυτές συνιστούν ευθεία επίθεση στην ελευθερία διακίνησης ιδεών και το άσυλο!
Να θυμίσουμε ότι η επιχείρηση φίμωσης του indymedia ξεκίνησε μετά από ερωτήσεις των βουλευτών του ΛΑΟΣ Κυριάκου Βελόπουλου και Ηλία Πολατίδη, τις οποίες αντέγραψε κατά γράμμα εν συνεχεία η διοίκηση του ΟΤΕ, η οποία σε ρόλο διαδικτυακού χωροφύλακα αξίωσε το κλείσιμο της ιστοσελίδας στέλνοντας δύο εξώδικα στο Εθνικό Δίκτυο Έρευνας - Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ), το οποίο παρέχει υποστήριξη με οπτικές ίνες στα δίκτυα των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων της χώρας, μεταξύ αυτών και του ΕΜΠ.
Στις πιέσεις για το κλείσιμο εντάσσεται και η επιστολή του πρώην υφ. Παιδείας κ. Ταλιαδούρου προς τον κ. Μουτζούρη, με την οποία του ζητούσε "να εντοπιστεί ο διακομιστής και να σταματήσει η εκπομπή συγκεκριμένων sites, η οποία γίνεται κατά παράβαση των αποφάσεων της Συγκλήτου και προσβάλλει ευθέως το δημοκρατικό μας πολίτευμα".
Την πασίγνωστη φράση του Βολταίρου «Διαφωνώ με αυτά που λες αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες» επικαλείται το Πολυτεχνείο της Αθήνας για τη φιλοξενία της ιστοσελίδας Ιndymedia και δηλώνει ότι δεν πρόκειται να εμποδίσει τη λειτουργία της, παρά την ποινική δίωξη που ασκήθηκε εναντίον των πρυτανικών αρχών. Οι περισσότεροι πρυτάνεις, ανάμεσα στους οποίους οι πρυτάνεις του Πανεπιστημίου Αθηνών Χρ. Κίττας και Πατρών Στ. Κουμπιάς, τάχθηκαν επίσης με το μέρος του Πολυτεχνείου και μάλιστα έκαναν λόγο για παραιτήσεις. Οι φοιτητές επίσης αντέδρασαν και πέντε Σχολές του Πολυτεχνείου εξέδωσαν ψηφίσματα υπέρ της συνέχισης λειτουργίας του Ιndymedia.
«Το ΕΜΠ δεν προβαίνει σε ενέργειες προληπτικής ή κατασταλτικής λογοκρισίας ανεξάρτητα από το ιδεολογικό και πολιτικό χάσμα που μπορεί να το χωρίζει από τις απόψεις που εκφράζονται», αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους οι πρυτανικές Αρχές του ΕΜΠ. Συγκεκριμένα στην ανακοίνωση αναφέρονται τα ακόλουθα:
«Το Πολυτεχνείο για μια ακόμη φορά βρίσκεται στο επίκεντρο συντονισμένων επιθέσεων για τις θέσεις που εκφράζει και τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το χρέος του απέναντι στην υπέρτατη αρχή της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Αυτή τη φορά η αφορμή δόθηκε από επίκαιρες ερωτήσεις στη Βουλή κατά την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Οι ερωτήσεις αυτές ενεργοποίησαν σειρά παρεμβάσεων αρχικά από την ΟΤΕ Α.Ε. οι οποίες στη συνέχεια κατέληξαν στη σημερινή ποινική δίωξη των πρυτανικών αρχών από την εισαγγελική αρχή που διεξήγαγε προανακριτικό έλεγχο για παράβαση καθήκοντος και παρότρυνση υφισταμένων σε ανοχή».
Στην ανακοίνωση προστίθεται πως «το Πολυτεχνείο, ως εκπαιδευτικό και ερευνητικό ίδρυμα, επιφυλάσσει αποκλειστικά σε αυτό, όπως κάνουν και όλα τα άλλα AEI την κρίση για το τι συνιστά τους "εκπαιδευτικούς και ερευνητικούς σκοπούς" και το πώς αυτό συνδέεται όχι μόνο με την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, αλλά και την καταγραφή τους. Το ΕΜΠ δεν προβαίνει σε ενέργειες προληπτικής ή κατασταλτικής λογοκρισίας ανεξάρτητα από το ιδεολογικό και πολιτικό χάσμα που μπορεί να το χωρίζει από τις απόψεις που εκφράζονται».
Το Ιndymedia- Ανεξάρτητο Κέντρο Πληροφόρησης σύμφωνα με τους εμπνευστές του- παρουσιάζεται ως «μια παγκόσμια συλλογικότητα οργανώσεων ανεξάρτητης ενημέρωσης και εκατοντάδων δημοσιογράφων που προσφέρουν συλλογική και μη-εμπορευματική ενημέρωση».
«Το Πολυτεχνείο για μια ακόμη φορά βρίσκεται στο επίκεντρο συντονισμένων επιθέσεων για τις θέσεις που εκφράζει και τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το χρέος του απέναντι στην υπέρτατη αρχή της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Αυτή τη φορά η αφορμή δόθηκε από επίκαιρες ερωτήσεις στη Βουλή κατά την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Οι ερωτήσεις αυτές ενεργοποίησαν σειρά παρεμβάσεων αρχικά από την ΟΤΕ Α.Ε. οι οποίες στη συνέχεια κατέληξαν στη σημερινή ποινική δίωξη των πρυτανικών αρχών από την εισαγγελική αρχή που διεξήγαγε προανακριτικό έλεγχο για παράβαση καθήκοντος και παρότρυνση υφισταμένων σε ανοχή».
Στην ανακοίνωση προστίθεται πως «το Πολυτεχνείο, ως εκπαιδευτικό και ερευνητικό ίδρυμα, επιφυλάσσει αποκλειστικά σε αυτό, όπως κάνουν και όλα τα άλλα AEI την κρίση για το τι συνιστά τους "εκπαιδευτικούς και ερευνητικούς σκοπούς" και το πώς αυτό συνδέεται όχι μόνο με την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, αλλά και την καταγραφή τους. Το ΕΜΠ δεν προβαίνει σε ενέργειες προληπτικής ή κατασταλτικής λογοκρισίας ανεξάρτητα από το ιδεολογικό και πολιτικό χάσμα που μπορεί να το χωρίζει από τις απόψεις που εκφράζονται».
Το Ιndymedia- Ανεξάρτητο Κέντρο Πληροφόρησης σύμφωνα με τους εμπνευστές του- παρουσιάζεται ως «μια παγκόσμια συλλογικότητα οργανώσεων ανεξάρτητης ενημέρωσης και εκατοντάδων δημοσιογράφων που προσφέρουν συλλογική και μη-εμπορευματική ενημέρωση».
«Παιδί» των επεισοδίων του Δεκεμβρίου του 1999 στο Σιάτλ, όταν χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις κατά του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Εκατοντάδες ακτιβιστές από μέσα ενημέρωσης, στην πλειονότητα τους Αμερικανοί, είχαν αναζητήσει έναν εναλλακτικό τρόπο ενημέρωσης για ό,τι θα συνέβαινε στην αμερικανική μεγαλούπολη στη διάρκεια της Συνόδου. Αρχικά αποφασίστηκε η έκδοση της εφημερίδας «Τhe Βlind Spot» και η λειτουργία της ιστοσελίδας του Ανεξάρτητου Κέντρου Πληροφόρησης Σιάτλ. Τα επεισόδια που σημειώθηκαν στη διάρκεια της Συνόδου ανέδειξε ιδιαίτερα η ενημέρωση από την ιστοσελίδα, η οποία δέχθηκε περισσότερες από 1,5 εκατομμύριο επισκέψεις στη διάρκεια ενός τριημέρου. Η απρόσμενη επιτυχία είχε ως αποτέλεσμα τα Ανεξάρτητα Κέντρα Πληροφόρησης (ΙΜC) να γνωρίσουν μεγάλη άνθηση αρχικά στις αμερικανικές μεγαλουπόλεις. Τον Φεβρουάριο του 2000 σχηματίστηκε ένα μικρό ΙΜC στη Βοστώνη, ενώ τον Απρίλιο άλλο ένα, μεγαλύτερο, δημιουργήθηκε στην Ουάσιγκτον, για να καλύψει τις διαδηλώσεις κατά της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ. Στα επόμενα δύο χρόνια δημιουργήθηκαν 70 Ιndymedia παγκοσμίως ενώ υπάρχει στην Ελλάδα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα.
Πρίν λιγο καιρό είχε γίνει μια περίεργη κλήτευση του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, με την οποία, το υπουργείο ζητούσε πρόσβαση σε όλα τα διαθέσιμα στοιχεία για τους επισκέπτες του Indymedia.us.
Το Ίδρυμα Ηλεκτρονικών Συνόρων, μια επιτροπή που ελέγχει την προστασία των προσωπικών δεδομένων, εξέδωσε αναλυτική ανακοίνωση σχετικά με την απόπειρα ενός Αμερικανού δικηγόρου στην Ιντιάνα να αναγκάσει το Indymedia.us να παραδώσει όλα τα στοιχεία που διαθέτει για τους χρήστες που επισκέφτηκαν την ιστοσελίδα μια συγκεκριμένη ημέρα. Ακόμα πιο ανησυχητικό χαρακτηρίζεται το γεγονός ότι ζητήθηκε από το Indymedia.us να παραμείνει το αίτημα κρυφό.
«Το υπερβολικό αυτό αίτημα για αρχεία του διαδικτύου όχι μόνο παραβιάζει τον ομοσπονδιακό νόμο για τα προσωπικά δεδομένα, αλλά παραβιάζει επίσης τα δικαιώματα του Indymedia.us, διατάσσοντάς το να μην αποκαλύψει την ύπαρξη της κλήτευσης χωρίς την άδεια Αμερικανού δικηγόρου», αναφέρει το Ίδρυμα.
Σύμφωνα με το Ίδρυμα, τον περασμένο Ιανουάριο, το Indymedia.us έλαβε ένα αίτημα για πρόσβαση στα στοιχεία όλων των επισκεπτών του στις 25 Ιουνίου 2008. Εκτός από τις διευθύνσεις IP τους, η κλήτευση διέτασσε την ιστοσελίδα να παραδώσει και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που διέθετε, μεταξύ των οποίων διευθύνσεις, email, τραπεζικούς λογαριασμούς και αριθμό κοινωνικής ασφάλισης.
Ωστόσο, όπως επισημαίνει το ίδρυμα, οι περισσότερες ιστοσελίδες δεν συλλέγουν τέτοιου είδους πληροφορίες από τους απλούς χρήστες τους. Στην περίπτωση του Indymedia.us, τα αρχεία των διευθύνσεων IP των επισκεπτών αποθηκεύονται για μικρό χρονικό διάστημα. Συνεπώς, απαντώντας στην κλήτευση, η ιστοσελίδα δήλωσε πως δεν δύναται να παράσχει τέτοιες πληροφορίες στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Το αποτέλεσμα ήταν το υπουργείο Δικαιοσύνης να υποχωρήσει, απαντώντας με μια λιτή επιστολή που ανακοίνωνε την ανάκληση της κλήτευσης. Την ίδια περίοδο, ωστόσο, αξιωματούχοι του υπουργείου απειλούσαν τους διαχειριστές της ιστοσελίδας ότι θα προσφύγουν εναντίον τους με την κατηγορία της παρακώλυσης της δικαιοσύνης αν αποκάλυπταν την ύπαρξη της κλήτευσης. Σύμφωνα με τους διαχειριστές, υπήρξαν ακόμη και προειδοποιήσεις ότι αν δημοσιευτεί κάποια πληροφορία «μπορεί να υπήρχε κίνδυνος για τη ζωή κάποιου» και να υπάρξει ακόμα και «ανθρώπινο κόστος».
Με ποιου αρμοδιότητα όμως πραγματοποιήθηκε το αίτημα; Σύμφωνα με το νόμο, μια κλήτευση προς τα Μέσα αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα του γενικού εισαγγελέα. Η κλήτευση στάλθηκε στις 30 Ιανουαρίου, 10 μόλις ημέρες μετά την ανάληψη καθηκόντων από το νέο Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, όμως επίσης λίγες ημέρες είχε αναλάβει τα νέα του καθήκοντα και ο γενικός εισαγγελέας Έρικ Χόλντερ. Παραμένει θολό εάν ο Χόλντερ διέταξε την κλήτευση, αρκετές ιστοσελίδες και blogs όμως αποδίδουν τις ευθύνες στη διακυβέρνηση Ομπάμα.
Το ίδιο το υπουργείο δεν έχει δώσει καμία πληροφορία για την υπόθεση ή για την έρευνα με την οποία συνδέεται το αίτημα προς το Indymedia.us.
Το Ίδρυμα Ηλεκτρονικών Συνόρων, μια επιτροπή που ελέγχει την προστασία των προσωπικών δεδομένων, εξέδωσε αναλυτική ανακοίνωση σχετικά με την απόπειρα ενός Αμερικανού δικηγόρου στην Ιντιάνα να αναγκάσει το Indymedia.us να παραδώσει όλα τα στοιχεία που διαθέτει για τους χρήστες που επισκέφτηκαν την ιστοσελίδα μια συγκεκριμένη ημέρα. Ακόμα πιο ανησυχητικό χαρακτηρίζεται το γεγονός ότι ζητήθηκε από το Indymedia.us να παραμείνει το αίτημα κρυφό.
«Το υπερβολικό αυτό αίτημα για αρχεία του διαδικτύου όχι μόνο παραβιάζει τον ομοσπονδιακό νόμο για τα προσωπικά δεδομένα, αλλά παραβιάζει επίσης τα δικαιώματα του Indymedia.us, διατάσσοντάς το να μην αποκαλύψει την ύπαρξη της κλήτευσης χωρίς την άδεια Αμερικανού δικηγόρου», αναφέρει το Ίδρυμα.
Σύμφωνα με το Ίδρυμα, τον περασμένο Ιανουάριο, το Indymedia.us έλαβε ένα αίτημα για πρόσβαση στα στοιχεία όλων των επισκεπτών του στις 25 Ιουνίου 2008. Εκτός από τις διευθύνσεις IP τους, η κλήτευση διέτασσε την ιστοσελίδα να παραδώσει και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που διέθετε, μεταξύ των οποίων διευθύνσεις, email, τραπεζικούς λογαριασμούς και αριθμό κοινωνικής ασφάλισης.
Ωστόσο, όπως επισημαίνει το ίδρυμα, οι περισσότερες ιστοσελίδες δεν συλλέγουν τέτοιου είδους πληροφορίες από τους απλούς χρήστες τους. Στην περίπτωση του Indymedia.us, τα αρχεία των διευθύνσεων IP των επισκεπτών αποθηκεύονται για μικρό χρονικό διάστημα. Συνεπώς, απαντώντας στην κλήτευση, η ιστοσελίδα δήλωσε πως δεν δύναται να παράσχει τέτοιες πληροφορίες στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Το αποτέλεσμα ήταν το υπουργείο Δικαιοσύνης να υποχωρήσει, απαντώντας με μια λιτή επιστολή που ανακοίνωνε την ανάκληση της κλήτευσης. Την ίδια περίοδο, ωστόσο, αξιωματούχοι του υπουργείου απειλούσαν τους διαχειριστές της ιστοσελίδας ότι θα προσφύγουν εναντίον τους με την κατηγορία της παρακώλυσης της δικαιοσύνης αν αποκάλυπταν την ύπαρξη της κλήτευσης. Σύμφωνα με τους διαχειριστές, υπήρξαν ακόμη και προειδοποιήσεις ότι αν δημοσιευτεί κάποια πληροφορία «μπορεί να υπήρχε κίνδυνος για τη ζωή κάποιου» και να υπάρξει ακόμα και «ανθρώπινο κόστος».
Με ποιου αρμοδιότητα όμως πραγματοποιήθηκε το αίτημα; Σύμφωνα με το νόμο, μια κλήτευση προς τα Μέσα αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα του γενικού εισαγγελέα. Η κλήτευση στάλθηκε στις 30 Ιανουαρίου, 10 μόλις ημέρες μετά την ανάληψη καθηκόντων από το νέο Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, όμως επίσης λίγες ημέρες είχε αναλάβει τα νέα του καθήκοντα και ο γενικός εισαγγελέας Έρικ Χόλντερ. Παραμένει θολό εάν ο Χόλντερ διέταξε την κλήτευση, αρκετές ιστοσελίδες και blogs όμως αποδίδουν τις ευθύνες στη διακυβέρνηση Ομπάμα.
Το ίδιο το υπουργείο δεν έχει δώσει καμία πληροφορία για την υπόθεση ή για την έρευνα με την οποία συνδέεται το αίτημα προς το Indymedia.us.
Το πραγματικό ζήτημα είναι ότι κάποιοι θέλουν να επιβάλουν λογοκρισία στο Διαδίκτυο!
Και το δυστύχημα είναι ότι είναι οι "ίδιοι" που δήθεν κόπτονται για την Ελευθερία Διακίνησης των Ιδεών.
Κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Πεκίνο ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε «Ήμουν ανέκαθεν σθεναρός υποστηρικτής της ελεύθερης χρήσης του Ίντερνετ και της μηδενικής λογοκρισίας». Ο Αμερικανός πρόεδρος συναντήθηκε με τους φοιτητές στο Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας και μέσα από τη συνομιλία του με τους φοιτητές τούς μετέφερε το μήνυμα της ελευθερίας της έκφρασης. Μόλις 27 λεπτά παρέμεινε αυτή η δήλωση του Ομπάμα, στο πρωτοσέλιδο του κινεζικού portal ΝetΕase πριν παρέμβει η «αστυνομία του Ίντερνετ» και την εξαφανίσει.
Αυτά βέβαια γίνονται στην μακρινή Κίνα... Γιατί εδώ στην Ελλάδα έχουμε εισαγγελείς. Και που εξαιτίας του φόρτου εργασίας τους, δεν προλαβαίνουν να ασχοληθούν με το «γιατί ο κ.Χριστοφοράκος είναι ελεύθερος», ούτε με το «σε ποιούς κατέληξαν οι μίζες από τα μαύρα ταμεία της Ζήμενς»...
Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές...
Χώρα-στρουθοκάμηλος...
του ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ.
Το καράβι της ελληνικής οικονομίας μπάζει από χρόνια νερό.
Το καράβι της ελληνικής οικονομίας μπάζει από χρόνια νερό.
Η χώρα ζει με δανεικά και με ψευδαισθήσεις βελτίωσης «εκσυγχρονιστικού» ή «μεταρρυθμιστικού» τύπου. Διαρκή ψεύδη, ηχηρές κατασκευές, οραματικές ανοησίες και ιδού η χώρα-στρουθοκάμηλος στην έρημο της αμεριμνησίας... Η Ελλάδα είχε παλιότερα «τη σειρά της»: δυναμική γεωργία, εξελίξιμο τουρισμό, ανερχόμενη βιοτεχνία, ισχνή αλλά σταθερή βιομηχανική παραγωγή, μεταναστευτικό συνάλλαγμα και κορυφαία ναυτιλία, έστω με τα κουσούρια της (τα λεφτά στην Ελβετία, τα ψιχία εδώ). Ηταν μια βάση. Ενας πυρήνας. Ενα αξιοπρόσεκτο σημείο εκκίνησης... Οι συνθήκες άλλαξαν, αλλά οι ελληνικές κυβερνήσεις αγρόν ηγόραζαν. Καμία πρόβλεψη για την προοπτική της γεωργίας (πάει ο καπνός, πάει το βαμβάκι, περιορίστηκε δραστικά και δραματικά η συνολική παραγωγή), καμιά προσπάθεια για συμμάζεμα της τουριστικής βιομηχανίας, που θυμίζει ξέφραγο αμπέλι. Ηρθαν και τα φτηνά μεροκάματα στις γειτονικές χώρες, όπου άρχισαν να μετακομίζουν οι ελληνικές επιχειρήσεις, πλημμύρισε και η αγορά από ξένα φτηνότερα προϊόντα, και να πώς χτυπάει κόκκινο η αδιαφορία για τα ελληνικά προϊόντα και πώς υψώνεται σαν υδράργυρος στο θερμόμετρο η ανεργία... Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο τα χρέη και τα ελλείμματα, όσο η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Κοιτάς γύρω σου, και επτά στα δέκα προϊόντα είναι ξένα. Ψάχνεις για βελτιώσεις στον τομέα των υπηρεσιών (τουρισμός κ.ά.) και βλέπεις μικρά βήματα -το ελάχιστον μπροστά στον ανταγωνισμό- και πομφόλυγες. Και κάτι που πάει να γίνει από νέα παιδιά και φρέσκα μυαλά (βιολογικά προϊόντα, μικρές τουριστικές μονάδες κ.λπ.), αντιμετωπίζεται με αδιαφορία από τους άσχετους που εκ περιτροπής κυβερνούν... Δυστυχώς ούτε οι σημερινοί αποτελούν εξαίρεση. Πέρα από τις εκρήξεις σοβαροφάνειας του Παπακωνσταντίνου και τον εξηγήσιμο φόβο του μπροστά στη χαίνουσα πληγή, αποδείχτηκε ότι ο Γ. Παπανδρέου ούτε σχέδιο διαθέτει -σχέδιο για οικονομική ανάταξη- ούτε δυνατότητες να το συγκροτήσει... Με διαβούλευση, μεγαληγορίες για «πράσινη ανάπτυξη» και επισκέψεις στα ΚΕΠ δεν μαζεύονται τα νερά. Το καράβι έχει πάρει ήδη επικίνδυνη κλίση...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
