Οχι στην αυτοδυναμία τους!

Από τον ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΔΑΣΗ.

Του ζόφου ζήτα να λαμπρύνεις το ρημάδι
τ' αστέρια λάμπουν πιο καλά μες στο σκοτάδι...
(Γιώργος Κεντρωτής, Εκατόν δύο ματς, «Τυπωθήτω», 2008).

Δώστε μας την αυτοδυναμία σας, λέει από βήματος ο Γ. Παπανδρέου. Ας αποφύγουμε τον πειρασμό να μείνουμε στους σολοικισμούς του. Μήπως όμως είδαμε κανένα χαΐρι με τις μονοκομματικές πανίσχυρες κυβερνήσεις του παρελθόντος; Αναλγησία μας έζωνε, απέραντη έπαρση και απύθμενος κομπασμός των κυβερνώντων. Φορολογικές επελάσεις προς άγραν εσόδων, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, υποχώρηση του κράτους πρόνοιας, αυταρχισμός και αστυνομοκρατία και μόνιμη απουσία μισθολογικών αυξήσεων συνιστούν την κρατούσα πολιτική σε παρόμοιες περιπτώσεις. Προς τι, λοιπόν, να αυτοχειριαστούμε;
Κι αν δεν σχηματίζεται κυβέρνηση; Αυτό σημαίνει ότι μέχρι τώρα που σχηματιζόταν τα πηγαίναμε φίνα! Και πώς θα διοικηθεί το κράτος; Να δεις χρηστή διοίκηση που φάγαμε στο κεφάλι με μονοκομματικές κυβερνήσεις! Κι αν δεν συναινούν τα άλλα κόμματα; Να δείτε πως θα συγκατανεύσουν και θα διαβουλευθούν με τις αναγκαίες πολιτικές υποχωρήσεις, ότι θα τείνουν να προσεγγίσουν προς όμορες πολιτικές δυνάμεις, μπρος στον κίνδυνο να χρεωθούν την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Κι αν δεν μπορούν να ληφθούν τα ενδεδειγμένα μέτρα προς αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης; Ενώ οι εξαγγελίες περί τα οικονομικά του επίδοξου πρωθυπουργού της μονοκομματικής κυβέρνησης ανακλούν έμπνευση και προγραμματισμό.
Οι μόνοι που θα πονέσουν είναι οι πάσης φύσεως κομματάρχες, οι θεσιθήρες των αξιωμάτων του Δημοσίου. Και οι κομματικοί μηχανισμοί, που αναπνέουν τον μολυσμένο αέρα των γραφείων και τη δηλητηριώδη αυταρέσκεια των ορθών απόψεων. Οι πολίτες, πάντως, είναι εκείνοι που δεν θα δυστυχήσουν σε μια τέτοια περίπτωση!
Μα μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ; Προφανώς όχι, όσο το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να αντιγράψει την πολιτική του ετέρου του δικομματισμού. Σε αυτή την περίπτωση η γερμανική εμπειρία της συγκυβέrνησης των δύο μεγάλων κομμάτων ας είναι ο οδηγός αμφοτέρων, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Προφανώς ναι, εφόσον θα κάνει βήματα σε μια πιο αριστερή κατεύθυνση. Με αυτή την αγωνία θα ζούμε; Και στην Αυλίδα τους ούριους ανέμους περίμεναν. Θυσιάστηκε και η Ιφιγένεια!

ΥΓ: Προς ΓΑΠ.: Μαθητής Γυμνασίου στη δεκαετία του 1960, εάν εξεστόμιζε "μηδέν εις τον πηλήκιον" (!!) θα έμενε στον τόπο, όχι απλώς μετεξεταστέος. Σήμερα εσείς πάτε για πρωθυπουργός. Ποιος στη χάρη σας. Και τα κοκόρια σας γεννούνε!

Ψηφοθηρική τηλεόχληση...

Tου Παντελή Μπουκάλα.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Μεσημεριάτικα. Σηκώνεις το ακουστικό με κάποια αγωνία, ακριβώς επειδή πρόκειται για ώρα κοινής ησυχίας, όπως τη λέγαμε κάποτε, πριν εμφανιστούν επί γης οι κομμένες εξατμίσεις, οι γκαλοπιτζήδες και οι συναγερμοί αυτοκινήτων που ανταποκρίνονται στο πέταγμα πεταλούδας στο Πεκίνο. Προτού δώσεις δικαίωμα λόγου με το «εμπρός!», το «ναι!», το «ορίστε!» ή ό, τι άλλο έχει κολλήσει με τον καιρό στη γλώσσα σου, ακούς μια ημιμεταλλική φωνή που, χωρίς καν να σε χαιρετήσει, βιάζεται να σε ενημερώσει: «Αύριο, τόσες του μηνός, το κόμμα μας τάδε οργανώνει προεκλογική συγκέντρωση στην περιοχή σας». Πριν προλάβεις να ρωτήσεις, να θυμώσεις, να ξεσπάσεις κατεβάζοντας κανένα καντήλι σαν ευσεβής χριστιανός, ακούς ένα κλικ και αμέσως έπειτα το γνωστό τουτ-τουτ, τουτ-τουτ. Κασέτα ήταν. Κάποιοι, τίποτα κομματικά ξεπεταρούδια που θέλουν να γίνουν κομματικοί νοματαίοι όταν μεγαλώσουν ή τίποτα έκτακτοι μεροκαμαριάρηδες βρήκαν τον τρόπο να σε «ενημερώνουν», οποιαδήποτε ώρα, χωρίς να μπαίνουν στον κίνδυνο να τ’ ακούσουν που σε ενοχλούν. Εκμεταλλεύονται την τεχνολογία, βάζουν την κασετούλα τους και σε διαφωτίζουν. Διά μαγνητοταινίας. Σωστά. Πολύ σωστά και ταιριαστά. Μήπως σαν από μαγνητοταινία δεν μιλάνε και οι αρχηγοί, μονότονα και μηχανικά;
Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Σε κατάληλη ώρα τούτη τη φορά. Μια φωνή που προσπαθεί να ακουστεί γλυκιά σε χαιρετάει αποκαλώντας σε με το ονοματεπώνυμό σου και σου κάνει την ύψιστη τιμή να σε προσκαλέσει στη λαϊκή της γειτονιάς σου, την οποία «αύριο το πρωί θα την επισκεφθεί ο υποψήφιος κ. Τάδε Δεινόπουλος». Πριν προφτάσεις να συγκινηθείς που κοτζάμ Τάδε Δεινόπουλος γνωρίζει την ταπεινότητά σου και νοιάζεται να την ενημερώσει, το δαιμονικό της καχυποψίας μέσα σου πετάει την ερώτηση στον φαντασματικό συνομιλητή σου: «Και πού βρήκατε παρακαλώ το προσωπικό μου τηλέφωνο;». Δεν παίρνεις βέβαια απάντηση, αφού το τηλέφωνο κλείνει απότομα. Και μένεις αφενός με την απορία αν ο υποψήφιος κ. Τάδε Δεινόπουλος θα πάει στη λαϊκή για να αγοράσει χόρτα ή γαύρο, αφετέρου με το προαναφερθέν ερώτημα: Πού βρήκαν τον αριθμό του τηλεφώνου σου, που τον έχεις μάλιστα απόρρητο. Σε ποια από τις τόσες υπηρεσίες που τον έχουν καταγράψει για να διευκολύνονται οι δοσοληψίες σου βρέθηκε ποντικός που τον υπέκλεψε για να τον πασάρει (από κομματικό πατριωτισμό ή, πιθανότερο αυτό, έναντι αμοιβής) στον τάδε υποψήφιο ή στο δείνα κόμμα; Και να ’ναι άραγε ο ίδιος που έδωσε και τον αριθμό του κινητού σου σε άλλους υποψήφιους, σε άλλους μηχανισμούς, για να πέφτουν βροχή τα μηνύματα, αλλά και τη διεύθυνσή σου για να σε κατακλύζουν τα ταχυδρομούμενα σταυρωμένα ψηφοδέλτια;
Αφελή ερωτήματα σε εποχές που το εμπόριο πληροφοριών ανθεί κυρίως όταν παρανομεί. Και ακόμα πιο αφελή σε μια χώρα όπου οι μάστορες της υποκλοπής παγίδεψαν ακόμα και του πρωθυπουργού το τηλέφωνο και όπου τώρα, καθώς μαθαίνουμε, με τον τάχα αντιτρομοκρατικό Σούπερ Κοριό σε καταγράφουν ακόμα και όταν δεν μιλάς.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ: Τ’ ΑΓΡΙΟΜΕΛΙΣΣΙ!

Σχεδόν οι περισσότερες σπηλιές των Ευρυτανικών οχθών του Ασπροποτάμου είναι κυψέλαι Αγριομελισσών. Παρακολουθούμεν πρωί βράδυ το θέαμα της καταδιώξεώς των. Σύννεφα πουλιών, τα οποία λέγον­ται μελισσοφάγοι, περιφέρονται αυτήν την εποχήν επάνω εις τας όχθας του ποταμού, στας σχισμάδας των οποίων είναι ριζωμένα τ’ αγριομελίσσια. Οι μελισσοφάγοι αναμένουν την πρωινήν έξοδον ή την βραδινήν επιστροφήν των μελισσών από την βοσκήν των. Η Αγριομέλισσα αλλάσσει τακτικά δρόμον, αλλά και οι μελισσοφάγοι ευρίσκονται παντού εμπρός της. Καταλαμβάνουν τα κατάλληλα σημεία της διαβάσεως των και εκεί της επιτίθενται καταστρεπτικώς.
Δύο πλάσματα του Θεού, το πρόβατον και η μέ­λισσα, έχουν τον αλτρουϊσμόν ή την παραφροσύνην τόσον ισχυράν, ώστε εκεί όπου ώρμησεν ο αρχηγός, να ακολουθούν πιστά, έστω και αν βλέπουν τον θάνατον εμπρός των. Επήδησεν ο αρχηγός των προβά­των το (γκεσέμι) εις ένα γκρεμόν; Τον ακολουθούν όλα τα πρόβατα και πρέπει να σπάση γκλίτσαις επάνω των ο τζαπάνης, διά ν’ ανακόψη το πήδημα των· Επήρε μία μέλισσα αυτόν τον δρόμον; Σχηματίζεται όπισθέν της αλυσίδα, όλο το μελίσσι και δεν πλαγιοδρομεί, χίλιοι μελισσοφάγοι να είναι παρατεταγ­μένοι δεξιά και αριστερά.
Οι μελισσουργοί γνωρίζουν την ηλιθίαν αυτήν αφοσίωσιν των μελισσών προς τον αρχηγόν των και άμα το πρωί πρόκειται να εκκινήσουν τα μελίσσια των διά την βοσκήν, θα τουφεκίσουν εις τον αέρα διά να διώξουν τους μελισσοφάγους, οι οποίοι αναμένουν γύρω από τα μελισσιμάντρια, για να πιάσουν την μελισσογραμμήν. Άμα οι μέλισσες φθάσουν εις την βοσκήν οι μελισσοφάγοι δεν ματαιοπονούν, διότι εκεί τα σμή­νος σκορπίζεται επάνω στα έλατα να βυζάξη το μάνα, την καλυτέραν δηλαδή μελισσοτροφήν, από την οποίαν γίνεται το τριγανιστό μέλι, που ονομάζεται ζαχαρόμελο.
Αλλά τα κακόμοιρα τ’ αγριομελίσσια δεν έχουν μό­νον τον μελισσοφάγον εχθρόν. Τα καταδιώκουν κατ’ εξοχήν τα κουνάβια. Αυτά είναι η μεγάλη καταστροφή των. Αναρριχώνται στις απόκρημνες φωλιές των και ρημάζουν το μέλι τους, μη αφήνοντα ούτε κηρήθρας. Κατά δεύτερον λόγον τα κυνηγά η αλεπού, άλλ’ αυτή διά πολλούς λόγους, αποφεύγει αυτάς τας επικινδύ­νους επιχειρήσεις και προτιμά τα χαμηλά κοτέτσια. Εις μίαν καταδίωξιν αγριομελισσιού έπεσεν εις το ποτάμι, όπου ιδούσα τας δεξιά και αριστερά απότο­μους όχθας, εις τας οποίας θα ήτο μάταιον να επιχει­ρήση ν’ αναρριχηθή, εστρογγυλοκάθισεν επάνω στα νερά και είπε φιλοσοφικώς:
- Ξέρω τώρα πως στο Αιτωλικό θα με βγάλη τα ποτάμι, αλλά βαρυούμαι τα κλωθογυρίσματα...
Έκτοτε ο μύθος λέγει, ότι η αλεπού μόνον αν την πάρη καμμία μεγάλη πείνα κινδυνεύει εις ηρωισμούς κατά των αγριομελισσιών, τα οποία άλλως τε την μάχονται τόσον φοβερά, ώστε πρέπει να απουσιάζουν διά να επιτεθή εις το μέλι των.
Οι άνθρωποι, τολμηρότεροι της αλεπούς, καταδιώ­κουν τα αγριομελίσσια, τα οποία εδώ εις τα μέρη μας είναι το επικερδέστερο κυνήγι, όσον σχεδόν τα κουνά­βια και τα αλεποδέρματα. Διότι πρώτον τα αγριομελίσσια, ως ευρισκόμενα πλησίον των ελατιών, κάνουν το ζαχαρόμελο, το οποίον είναι το ακριβώτερο μέλι. Δεύτερον, επειδή δεν τα τρυγούν τακτικά, όπως τα ήμερα μελίσσια, έχουν άφθονο μέλι· ημπορεί λόγου χάριν να φθάση ένα εβδομήκοντα οκάδες μέλι, από το οποίον θα βγάλη πέντε οκάδας κερί, ώστε 70 δραχ. από μέλι και άλλες 40 από κερί το όλον 110.
Άλλοτε το κυνήγι των αγριομελισσιών ήτο ανοργάνωτον, τουτέστι εγίνετο από τους τυχόντας και ένεκα τούτου ολιγώστεψαν πολύ τα αγριομελίσσια. Οι αυτοσχέδιοι αγριομελισσοκυνηγοί, ενδιαφερόμενοι μόνον πώς θα πάρουν περισσότερο μέλι, τα ερήμαζαν, ή αφήνοντες τις φωλιές των δίχως σταλιά μέλι εις ώραν χειμώνος, ή το βαρβαρώτερον ακόμη, πνίγοντες τας μελίσσας διά την ευκολωτέραν εξαγωγήν του μέλιτος. Έκαναν δηλαδή ένα έργον παρόμοιον προς το του αειμνήστου κλεφτομελισσά, το τέλος του οποίου, όπως και του ζωοκλέπτου, το οφείλομεν εις τον κ. Βενιζέλον.
Ο κλεφτομελισσάς εθανάτωνε το μελίσσι με θειάφι, ή και το έπνιγε μέσα στο νερό. Ευτυχώς τώρα τελευταία, διότι συνέβησαν πολλά δυστυχήματα, τα αγριο­μελίσσια αφέθησαν εις τους εξ επαγγέλματος κυνη­γούς των. Αυτοί είναι όχι μόνον τολμηροί άνθρωποι, αλλά και τέλειοι τεχνίται. Δένονται με τριχιές και κατεβαίνουν τους γκρεμούς, όπου τα αγριομελίσσια, τα οποία πρώτα πρώτα δεν τα σκοτώνουν, αλλά τα ναρ­κώνουν προσωρινά με ισκοκαπνόν και τοιουτοτρόπως παίρνουν το μέλι ήσυχοι, αφήνοντες ανάλογον ποσό­τητα, διά να μη ψοφήση το μελίσσι από πείναν.
Τα πολύπαθα τα ζώα! Λέγει κάποιος μύθος, ότι τα ζώα διά ν’ αποφύγουν την τυραννίαν του ανθρώπου, εις του οποίου την κυριότητα ανήκον εντολή του θεού, έκαμαν συνέδριον και απεφάσισαν να παραβούν την θείαν επιταγήν. Ώρισαν λοιπόν την ημέραν της εξόδου των προς την ερημίαν και είπαν «την ημέρα εκείνη θα φύγωμε, πρώτα ο θεός». Η κότα που ήταν περισσότερον βασανισμένη από τον άνθρωπον εφώναξεν:
- Δεν έχει θεός και Ξεθεός. Ό,τι θέλει να ειπή ο θεός ημείς θα φύγωμε...
- Μάλιστα, είπαν τα σκυλιά, τα γουρούνια, τα άλογα και άλλα πολλά ζώα. Θέλει δεν θέλει ο θεός, εμείς θα φύγωμε... Δεν υποφέρεται ο παληάνθρωπος αφεντικός...
Ο Θεός ήκουσε την αυθάδη γλώσάν των και ετιμώρησε τα ασεβή διά της αιωνίου δουλείας των υπό τον άνθρωπον. Έφυγαν μόνον όσα είπαν «πρώτα με το θέλημα του Θεού».
Αλλά και αν έφυγαν τι έκαμαν; Ο άνθρωπος τα πήρε το κατόπιν, και στην ερημιά όπου εζήτησαν να κρύβουν. Μόλα ταύτα ο άνθρωπος, ως θεοσεβέστερος των ζώων, προσέχει ωσάν τα μάτια του τα αγριομε­λίσσια που κατέφυγαν εις ιερούς τόπους, τουτέστι περιοχάς εξωκκλησιών, μοναστηριών και προσκυνηταριών. Δεν τα πειράζει, διότι, κατά γενικήν λαϊκήν πεποίθησιν, εκείνα «κάνουν το κηρί του αγίου». Ωσαύ­τως δεν κρούει και τα αγριομελίσσια τα οποία είναι εις μέρη «στοιχειωμένα», διότι αυτά θρέφουν «τα στοιχειά».
Προ ετών εις μίαν όχθην του Πλατανιά, παραποτά­μου του Αχελώου, κάποιος παπάς ήθελε να παραβή την κοινήν πρόληψιν και να τρύγηση ένα αγριομελίσσι,το οποίον παλαιά παράδοσις το έφερεν ως «στοιχειωμένο». Εδέθη λοιπόν με μίαν τριχιάν και εκρεμάσθη εις την μυθικήν σπηλιάν, όπου το αγριομελίσσι εδούλευε αιώνας τόσον, ώστε να κρέμωνται τα μέλια κάτω εις τον βράχον ως ξανθός καταρράκτης. Λέγεται ότι τον μελιτώδη αυτόν καταρράκτην κάποτε ετουφέκισε με συρματοδεμένα βόλια ένας αρματολός για να τον ρίψη κάτω, αλλά έσκασε το ντουφέκι του και αντί να κοπούν τα μέλια εκόπη το χέρι του. Έκτοτε κανείς δεν επάτησε εκεί πλην του παπά, ο οποίος, αφού ήρχισε να τρυγά το μέλι, ήκουσε μίαν φωνήν.
- Σώνει άλλο τώρα.
Ο παπάς ενόμισε πως του φωνάζουν οι σύντροφοι του επάνω από τον βράχον, ενώ, κατά την παράδοσιν, του εφώναξε το στοιχειό μέσα από την σπηλιά. Εγύρισε λοιπόν και απήντησε στους συντρόφους του.
- Τώρα να πάψω, που μπήκα στο παχύ στρώμα;... Αλλά μόλις εκοίταξε προς τα επάνω για να τον ακούσουν καλύτερα, είδε δίπλα του ένα φίδι και στρέψας αμέσως το μαχαίρι, με το οποίον εμελισσουργούσε, το έκοψε εις δύο. Εκείνο όμως, το οποίον αυτός εξέλαβε για φίδι, ήταν η τριχιά που τον είχαν δεμένο. Και ο ατυχής παπάς επλήρωσε την παράδο­σιν, γκρεμισθείς κάτω κατά τρόπον, ώστε να μη ειμπορούν να τον περισυλλέξουν απ’ εκεί. Έκτοτε οι χωρικοί περνούν μακρυά από το «στοιχειωμένα μελίσσι», το οποίον τώρα γεμίζει με τα χρυσά μέλια του και τα χείλη της σπηλιάς.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ: Ο ΚΟΥΚΟΣ!

Ιδού ένα προνομιούχον πλάσμα του Θεού. Κορφολογεί την άνοιξιν, το τραγούδι, τον έρωτα, δίχως να τον βαρύνη καμιά πεζή υποχρέωσις. Ακόμη και τ’ αυγά του άλλοι τα κλώθουν, τα ξεκλώθουν, βγάζουν τα πουλιά του, τα ταΐζουν, τα ποτίζουν.
Ποιοι να είναι οι προλετάριοι αυτοί, οι υποχρεωμέ­νοι να διεκπεραιώνουν και τους έρωτας του Κούκου; Ο Ζίντ εις την θαυμασίαν του μελέτην περί του «Κοινωνικού Παρασιτισμού» λέγει μόνον, ότι ο Κούκος πετά τα αυγά του εις τας φωλεάς των άλλων πουλιών και αφήνει εις αυτά την φροντίδα των πε­ραιτέρω. Οι χωρικοί λέγουν ότι τα υπηρετικά αυτά όντα είναι οι ζάκες, κάτι μικρά σταχτιά πουλιά.
Ένα βράδυ εις την βρύσιν του χωριού εβλέπαμε δύο ζάκες να ταΐζουν ένα μεγάλο πουλί. Φαντασθήτε πως βλέπετε τον κ. Πώπ, π.χ. να βάζη τροφήν εις το στόμα του κ. Καλαποθάκη. Εκεί λοιπόν στη βρύση είδα και επίστευσα τα προνόμια του Κούκου.
Η λαϊκή φαντασία, η οποία αφορμήν θέλει διά να πλάση ατέλειωτους ιστορίας, εδημιούργησεν εις δόξαν του Κούκου ένα ολόκληρον χάρτην προνομίων. Πρώτα πρώτα, αδύνατον να πείσετε χωρικόν ότι δεν ταξιδεύει έφιππος. Το άλογό του είναι ένα μεγάλο άσπρο πουλί, το οποίον δεν είναι γνωστόν με άλλο όνομα παρά ως «Κουκάλογο».
Τον Μάρτιον έρχεται εις τα μέρη μας ολίγας ημέ­ρας ενωρίτερον του Κούκου, και η παράδοσις θέλει ότι το στέλλει ο αφέντης του ο Κούκος, διά να εξέτα­ση αν ήλθεν η άνοιξις στα βουνά. Το «Κουκάλογο» περιπλανάται ολίγας ημέρας εις τα πλάγια και έπει­τα επιστρέφει διά να μεταφέρη τον καβαλάρη του.
Ποτέ ο Κούκος δεν κάθεται όπου κι όπου διά να τραγουδήση την άνοιξιν. Έχει ωρισμένους λόφους και ωρισμένα δένδρα, ακόμη και ωρισμένους κλάδους κατά τους χωρικούς. Εις ένα λόφον αντίκρυ από το σπίτι μου ήταν ένα γηραλέο πουρνάρι, εις το οποίον ήρχιζε στερεοτύπως το λάλημα του "την ημέραν του Ευαγγελισμού. Κάποτε ο βορρηάς έσπασε το πουρνάρι και έκτοτε ο Κούκος δεν ενεφανίσθη εις τον λόφον, μολονότι γύρω του είναι και άλλα πουρνάρια.
Λέγουν ακόμη ότι είναι τόσον υπερήφανος, ώστε μίαν φοράν να τον αποδοκιμάσουν εις ένα μέρος δεν ξαναπατά πλέον. Κάποιος γεωργός μου έλεγεν, ότι δίπλα από το καλύβι του ήρχετο χρόνια και χρόνια ένας Κούκος και τον «εχαιρέτιζε πρωί πρωί». Αλλά μίαν φοράν τον επετροβόλησε και έκτοτε δεν ενεφανίσθη πλέον.
- Και γιατί τον επετροβόλησες; τον ηρώτησα.
- Μου κόμπωνε τα παιδιά μου.
Γενική πρόληψις υπάρχει, ότι άμα ακούσης τον Κούκον πρωί πρωί νηστικός θα «κομπωθής», θα αισθανθής δηλαδή εις τον λαιμόν σου στενοχωρίαν η οποία θεωρείται ως «αναποδιά». Διά τον λόγον αυτόν και οι χωρικοί και οι κυνηγοί την άνοιξιν φροντίζουν να μην ακούσουν τον Κούκον νηστικοί.
Τόσον η λαϊκή παράδοσις θεωρεί τον Κούκον ως θεόθεν προνομιούχον, ώστε να παραδέχεται ακόμη ότι ο Δημιουργός και ιδιαιτέραν τροφήν εδημιούργησε δι’ αυτόν. Ένα μικρόν φυτόν, το οποίον φυτρώνει και σταφυλιάζει τον Απρίλιον, είναι γνωστόν υπό το όνομα «Σταφύλι του Κούκου».
-Μα είδατε να τρώγη από αυτό το σταφύλι ο Κούκος; ερωτούσα κάποτε ένα τζοπάνην.
-Ακούς! τον βλέπομε.,. Σάμπως τρώει τίποτε άλλο;…
Δύσκολον πράγμα να πείσης τον χωρικόν, ότι ο Κούκος είναι αδικαιολόγητος χασομέρης, επιβλα­βής εις την κοινωνίαν των πουλιών, όσον ο κεφαλαιού­χος ο τρώγων τους τόκους δίχως να εργάζεται. Διά την ατυχή τρυγόναν, μάλιστα. Αυτή είναι «τεμπέλα». Δεν επιμελείται την γένναν της όπως πρέπει, αλλά στρώνει λίγα ξυλάκια, τα οποία είναι η όλη φωλιά της.
- Μα αυτή επί τέλους, - έλεγα εις τον φιλόσοφον μυλωνάν του χωριού, ο οποίος σχολιάζει τα κακώς κείμενα εις το Βασίλειον των ζώων και μας παρηγο­ρεί δι’ όλα τα ανάποδα της σημερινής κοινωνικής συνθέσεως - μα αυτή επί τέλους κάνει μια φωλιά, κλώ­θει μόνη της τα αυγά της και τραγουδάει την άνοιξι...
- Δεν σου λέγω όχι... Κι αυτή και το αηδόνι τρα­γουδούν, αλλά αυτά πρέπει να δουλεύουν κιόλα…
- Κι ο Κούκος γιατί να μη δουλεύη;
- Γιατί αυτός φέρνει την Άνοιξι. Το παν είναι ποιος θα κάμη την αρχή... Να ’ξερες πως πηδάει η καρδιά μας άμα τον ακούμε, εμείς η τσαπατουριά... (οι εργα­ζόμενοι με το τσαπί).
Αλήθεια τι Ευαγγέλιον καλωσύνης καιρού, αλη­θινή σάλπιγξ Θεού είναι το λάλημα του Κούκου εις τα μέρη μας. Άνθρωποι, βόδια, άλογα, αλέτρια, χύ­νονται εις τον κάμπον και ξεκλειδώνουν την Γην. Η φωνή του ταράσσει την σιωπηλήν ερημίαν εις το τέλος περίπου της παλαιάς συγκομιδής. Είναι η επαγ­γελία της νέας εσοδείας των χωραφιών, ο μακρυνός ήχος των ερχομένων από τα χειμαδιά προβάτων με τα γαλακτερά μαστάρια και τα άφθονα μαλλιά.
Το νυχτολάλημα του Κούκου είναι κακός οιωνός διά τους ληστάς. Άμα τον ακούσουν οι χωρικοί ερωτούν το πρωί ποίοι λησταί εξεμπερδεύθηκαν. Η ληστρική Μούσα εις πολλά τραγούδια εξορκίζει τους Κούκους να μη λαλήσουν την νύκτα διά να μη συμβή κανένα δυστύχημα και σκοτωθή ο Λύγκος η ο Τσουλής. Ει­δοποιούνται επομένως και οι ληστογράφοι ν’ αρχίσουν ένα μυθιστόρημα ως εξής:
«Την νύκτα της 20ής Μαρτίου ελάλουν συνεχώς οι Κούκοι»…

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

Ποιοι φοβούνται την Ιστορική Αλήθεια;

“Κρατικό απόρρητο” το φακέλωμα των πολιτών για ακόμα 20 χρόνια!

Με απόφαση των υπουργών Εσωτερικών και Δικαιοσύνης παρατείνεται για άλλα 20 χρόνια η προθεσμία κατά την οποία θα έπρεπε οι «φάκελοι πολιτικών φρονημάτων» – που διατηρούνται από την ασφάλεια – να ανοιχθούν και να παραδοθούν στην ιστορική έρευνα.

Στις 8 Σεπτεμβρίου 1989 υπογράφηκε από τους τότε υπουργούς Προεδρίας της Κυβέρνησης (Αθανάσιος Κανελλόπουλος), Δικαιοσύνης (Φώτης Κουβέλης) και Δημόσιας Τάξης (Ιωάννης Κεφαλογιαννης) μια υπουργική απόφαση με ιδιαίτερη ιστορική σημασία: επέβαλε την καταστροφή των φακέλων σχετικά με τα πολιτικά φρονήματα πολιτών που διατηρούσε η Ασφάλεια και το υπουργείο Εσωτερικών και τη διατήρηση μόνο φακέλων με ιστορικό ενδιαφέρον για μια 20ετία, χρονικό σημείο στο οποίο οι φάκελοι θα παραδίδονταν στην έρευνα. Συγκεκριμένα, στην εν λόγω απόφαση προβλεπόταν ότι «οι διατηρούμενοι ατομικοί φάκελοι πολιτικών φρονημάτων δεν είναι προσιτοί στους ενδιαφερόμενους ή στο κοινό, θα παραδοθούν δε στην ιστορική έρευνα μετά την πάροδο εικοσαετίας». Μάλιστα, για την αιτιολόγηση της ως άνω απόφασης, οι υπουργοί επικαλέσθηκαν «λόγους εντόνου δημοσίου συμφέροντος, που συνίστανται στη μη αναμόχλευση των πολιτικών παθών, καθώς και στη διατήρηση του πνεύματος εθνικής συμφιλίωσης που επικρατεί, όπως αυτό εκφράσθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο».

Η εικοσαετής προθεσμία έληξε στις 8 Σεπτεμβρίου 2009, ωστόσο το πάγιο αίτημα για άνοιγμα των φακέλων δεν έμελλε να εκπληρωθεί. Συγκεκριμένα, στις 2 Σεπτεμβρίου ο υπουργός Εσωτερικών, κ.Παυλόπουλος, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, κ.Μαρκογιαννάκης, και ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ.Δένδιας, υπέγραψαν νέα κοινή υπουργική απόφαση – η οποία δημοσιεύθηκε την επόμενη κιόλας ημέρα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως – και επέβαλαν την παράταση της προθεσμίας για άλλα 20 χρόνια.

Για την νέα αυτή απόφαση οι υπουργοί επικαλέσθηκαν «λόγους δημοσίου συμφέροντος, που επιβάλλουν τη μη γνωστοποίηση του περιεχομένου των φακέλων ατομικών φρονημάτων πολιτών».

Η νέα υπουργική απόφαση για τη διατηρηση των φακέλων πολιτικών φρονηματων έχει ως εξής:
ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΤΕΥΧΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ Αρ. Φύλλου 1832
3 Σεπτεμβρίου 2009
Αριθμ. 1016/5/47 (2)
Ατομικοί φάκελοι πολιτικών φρονημάτων.
ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ −
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Έχοντας υπόψη:
1. Τη διάταξη του άρθρου 16 παρ. 4 του ν.1599/1986 «Σχέσεις κράτους – πολίτη καθιέρωση νέου δελτίου ταυτότητος και άλλες διατάξεις» (Α΄ − 75).
2. Τις διατάξεις του άρθρου 90 του Κώδικα Νομοθεσίας για την Κυβέρνηση και τα Κυβερνητικά Όργανα, που κωδικοποιήθηκε με το άρθρο πρώτο του π.δ/τος 63/2005 (Α΄− 98).
3. Την υπʼ αριθμ. Υ 357 από 7.1.2009 απόφαση του Πρωθυπουργού «Κατάργηση θέσης Υφυπουργού και σύσταση θέσης αναπληρωτή Υπουργού Εσωτερικών» (Α΄−3).
4. Τους λόγους δημοσίου συμφέροντος, που επιβάλλουν τη μη γνωστοποίηση του περιεχομένου των φακέλων ατομικών φρονημάτων πολιτών.
5. Το γεγονός ότι από τις διατάξεις της παρούσας απόφασης δεν προκαλείται δαπάνη σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού, αποφασίζουμε:
Άρθρο μόνο
Παρατείνεται για είκοσι (20) έτη από τη λήξη της η προθεσμία που προβλέπεται από τις διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου μόνου της υπʼ αριθμ. Γ Υ 1987 από 7.9.1989
(Β΄ − 672) απόφασής μας.
Η απόφαση αυτή να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Αθήνα, 2 Σεπττεμβρίου 2009
ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
ΠΡΟΚΟΠ. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤ. ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ − ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΕΝΔΙΑΣ

Το ανησυχητικότερο στοιχείο, ωστόσο, αποτελεί το γεγονός ότι – καθώς ελήφθη μόλις ένα μήνα πριν τις επερχόμενες εκλογές – η εν λόγω απόφαση πέρασε κυριολεκτικά ως «ψιλά γράμματα», χωρίς οποιοδήποτε κοινοβουλευτικό διάλογο ή προβολή από τα μέσα ενημέρωσης.

Το θέμα ανέδειξαν οι “Κόκκινοι Αντι-ρεπόρτερ” στο:

((i)) Indymedia :: Athens :: Newswire :: 2009 Ελληνική Δημοκρατία ...

Καραμανλής ο ... θαυματοποιός!

Η στιχομυθία που δημοσιεύετε στο «Πρώτο Θέμα» ανήκει στον Κ. Καραμανλή και έναν φίλο του στην διάρκεια ενός «τσιμπουσιού» που έγινε σε στενό κύκλο.

- Κώστα μονά- ζυγά δικά σου. Ότι και να γίνει το όνομα σου θα μείνει με χρυσά γράμματα στην ιστορία.

Απορημένος ο Καραμανλής ρώτησε:

- Δεν το κάνεις λιανά;

- Είναι απλό. Αν κερδίσεις τις εκλογές θα μείνεις στην Ιστορία ως ο μοναδικός πολιτικός της μεταπολίτευσης που κέρδισε τρεις συνεχόμενες αναμετρήσεις. Αλλά κι αν χάσεις, πάλι θα μείνεις στην ιστορία γιατί θα έχεις καταφέρει το ακατόρθωτο: Να κάνεις τον Γιώργο πρωθυπουργό.

Η εφημερίδα επιμένει ότι το περιστατικό είναι αληθινό.

Αυτό που ξέρουμε εμείς πάντως είναι ότι ο Καραμανλής ανέστησε ένα πεθαμένο ΠΑΣΟΚ.

Κι αυτό το «θαύμα» μόνο μια κυβέρνησε που εφάρμοσε τόσο δεξιά αντιλαϊκή πολιτική όπως του Καραμανλή θα μπορούσε να το κάνει.

Σκαραμανγκάς : περί ανέμων και λαφύρων...

Οταν οι ελευθερωτές της αγοράς ιδιωτικοποιούσαν μετά βαΐων (για το στιφάδο) και κλάδων τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά το 2002, επί κυβερνήσεως Σημίτη και υπουργίας Γιώργου Α. Παπανδρέου (τον νυν ξαναμανά προφήτη του σοσιαλισμού με ανάλαφρο βάδισμα), ταυτοχρόνως διέσυραν όσους αντέλεγαν ως απολιθώματα και «κρατιστές»!

(Μεγάλη ρετσινιά ο «κρατισμός»! Εκτοξεύεται κυρίως απ' αυτούς που έχουν το κράτος στα χέρια τους, το έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους, δόλιο, μοχθηρό και άχρηστο, εναντίον εκείνων που, αντιθέτως, θέλουν να το εξανθρωπίσουν και να το επαναδιοργανώσουν επί το δικαιότερον και το φιλολαϊκότερον).
Πρόκειται για ένα ακόμα από τα κυρίαρχα κλισέ της νεοφιλελεύθερης δημαγωγίας που κάνει το μαύρο άσπρο, λέγοντας ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.
Αποτέλεσμα λοιπόν της λαμπρής αυτής ιδιωτικοποίησης είναι, μόλις επτά χρόνια μετά, οι Γερμανοί ιδιοκτήτες να 'χουν φάει τα 2,5 δισ. από τη σύμβαση των 3,1 δισ. (για να μας φτιάξουν τέσσερα υποβρύχια), να μας έχουν φτιάξει μόνον ένα (αριθμός 1) και 'κείνο να γέρνει σαν χεσμένη βάρκα, τα ναυπηγεία να μην έχουν πάρει καμμιάν άλλη δουλειά και να μαραζώνουν, η Τουρκία να έχει στο μεταξύ αποκτήσει έξι υποβρύχια του ίδιου τύπου, το ελληνικό πολεμικό ναυτικό να 'χει ξεμείνει από υποβρύχια, οι Γερμαναράδες να διεκδικούν κι από πάνω τα 600 εκατομμύρια που υπολείπονται για μία σύμβαση που τινάχτηκε στον αέρα και οι 1.400 εργάτες των ναυπηγείων να βγαίνουν (και αυτοί) στην ανεργία ή στη γύρα για... STAGE!

Αν όλα αυτά συνέβαιναν στην Τουρκία, τους υπεύθυνους θα τους «έτρωγαν τα ψάρια στον Βόσπορο» - τρόπος του λέγειν διότι στον τρόπο του πράττειν, και στη γείτονα χώρα, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα.
Κι εκεί η πολεμοκάπηλη εξοπλιστική μπίζνα είναι μια τερατώδης στις διαστάσεις της υπόθεση του πολιτικοστρατιωτικού συμπλέγματος με απροσμάχητα κέρδη για το ίδιο το στράτευμα, τους μιζαδόρους και τα πολιτικά κόμματα. Με αποτέλεσμα μια κερδοφόρα επιθετικότητα, βασανιστική για όλους τους λαούς, είτε στο εσωτερικό αυτής της χώρας, όπως οι Κούρδοι, είτε γύρω της.
Δύο ελληνικές κυβερνήσεις, του κ. Σημίτη και του κ. Καραμανλή, κατόρθωσαν να βυθίσουν τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά με τον πιο χαρούμενο, ελαφρόμυαλο και επικοινωνιακό τρόπο.
Αντί να στρωθούν κάτω να βρουν τον δρόμο μέσα απ' τον οποίον θα αντιμετώπιζαν την κρίση που έπληττε ήδη απ' τη δεκαετία του 1990 τα ναυπηγεία διεθνώς, πούλησαν αντί τρύπιου πινακίου και μιας φακής τα δικά μας (όπως έκαναν με τον ΟΤΕ, τα λιμάνια, την Ολυμπιακή κι όλον τον δημόσιο πλούτο) και τώρα σφυρίζουν αδιάφορα για τον μαρασμό, την ανεργία, την απελπισία.
Αυτό που ο κ. Σημίτης ονόμασε «εκσυγχρονισμό», αυτό που ο κ. Καραμανλής ονόμασε «μεταρρυθμίσεις», δεν ήταν παρά μια άγρια οπισθοδρόμηση, μια αντιδραστική παρακμή.
Που επηρέασε τα πάντα: από τα τεκταινόμενα (τα πολύ θλιβερά) στην εκπαίδευση έως την επικράτηση στην κοινωνία μιας ιδεολογίας ωχαδερφισμού και κουτοπονηρίας. Χρέη για να τη βγάλουμε (σκλάβοι σε όλη την υπόλοιπη ζωή μας), ρουσφέτι για να τη βολέψουμε κι αύριο βλέπουμε ή μάλλον προσβλέπουμε στην «πράσινη ανάπτυξη», φέρ' ειπείν, κι άλλα ωραία ελαφρόμυαλα λόγια ίσης βαρύτητας με την ένδοξη ιδιωτικοποίηση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά.
Αλλωστε στην «πράσινη ανάπτυξη» (που φαίνεται να εξελίσσεται γρήγορα στη νέα μεγάλη μπαρούφα της φιλοκαπιταλιστικής δημαγωγίας) έχουν ήδη προσχωρήσει και πρωτοπορούν εταιρείες όπως η... Ζίμενς!!
Και σε αυτό δεύτεροι οι πανταδεύτεροι σοσιαλιστές του Γιώργου...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 29.ΙΧ.2009

Ζητείται έκπληξις!

Tου Hλία Mαγκλίνη

Το Νοέμβριο του 1935 ο τριανταεξάχρονος Ερνεστ Χέμινγουεϊ δημοσίευσε στο περιοδικό Esquire ένα άρθρο με τον τίτλο «The Malady of Power», η αρρώστια της εξουσίας.

Σε αυτό, μνημονεύει έναν ανταποκριτή του Guardian του Μάντσεστερ, τον Μπιλ Ράιαλ, κομψευόμενο δανδή και πολύ ικανό δημοσιογράφο. Νοτιοαφρικανός στην καταγωγή, ο Ράιαλ τραυματίστηκε σοβαρά διοικώντας μια μονάδα πεζικού κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ανέλαβε πόστο στην υπηρεσία πληροφοριών και κατά τη διάσκεψη ειρήνης που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι, λειτούργησε σαν μεσάζων των Βρετανών, διαχειριζόμενος ποσά που του εμπιστεύονταν, προκειμένου να ασκήσει επιρροή σε ορισμένα άτομα και όργανα του γαλλικού Τύπου. «Ηταν πολύ ειλικρινής πάνω σ’ αυτό και μου έμαθε πολλά όταν ήμουν πιτσιρικάς ακόμα, τα οποία αποτέλεσαν τη βάση της όποιας εκπαίδευσης έλαβα στην αρένα της διεθνούς πολιτικής», γράφει ο Χέμινγουεϊ.
Μαζί με τον Ράιαλ, ο ρεπόρτερ Χέμινγουεϊ κάλυψε δημοσιογραφικά τη Διάσκεψη της Λωζάννης. Σε ένα από τα λουκούλεια γεύματά τους, ο Ράιαλ ανέπτυξε μια θεωρία, την οποία ο νεαρός «Χεμ» βρήκε ενδιαφέρουσα. Σύμφωνα με αυτή, η εξουσία επιδρά αρνητικά σε όσους την κατέχουν για πολλά χρόνια. «Ο Ράιαλ είπε ότι μπορείς να το δεις αυτό να συμβαίνει στον καθένα, αργά ή γρήγορα, ενώ ανέφερε και πολλά παραδείγματα», όπως ο Αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον και ο Γάλλος πρωθυπουργός Κλεμανσό.
Ενα από τα πρώτα συμπτώματα αυτής της «ασθένειας της εξουσίας», είναι να είσαι καχύποπτος με τους συνεργάτες σου, να εκδηλώνεις μιαν υπέρμετρη ευαισθησία σε κάθε είδους ζήτημα, να αδυνατείς να δεχθείς την οποιαδήποτε κριτική και να πιστεύεις τυφλά ότι είσαι αναντικατάστατος, ότι τίποτα δεν είχε γίνει σωστά ώσπου να έρθεις στην εξουσία και ότι τίποτα δεν πρόκειται να γίνει σωστά εκτός κι αν παραμείνεις στην εξουσία. Στα 1935 ο Χέμινγουεϊ έγραφε ότι αυτή η ασθένεια είχε προσβάλλει τον πρόεδρο Ρούζβελτ, προβλέποντας ότι ο τελευταίος είχε ήδη αποφασίσει να σύρει την Αμερική στον επικείμενο πόλεμο.
Εννοείται ότι σε αντίθεση με τότε που η δημοκρατία ήταν κάτι νέο, σήμερα η θεωρία της «ασθένειας» της μακροχρόνιας εξουσίας δεν ξαφνιάζει κανέναν.

Το θέμα είναι ότι στη χώρα μας έχει γίνει τόσο αυτονόητη που τη θεωρούμε δεδομένη. Η αλαζονεία του σχεδόν δεκαετούς στην εξουσία ΠΑΣΟΚ (1993-2004) αντικαταστάθηκε από την αλαζονεία της Ν.Δ., η οποία, μέσα σε πέντε χρόνια νόσησε τόσο που συμπεριφέρθηκε λες και δεν θα την κουνούσε ποτέ κανένας από την εξουσία. Αποτέλεσμα; Κατά τα φαινόμενα, ετοιμάζεται να την παραδώσει ξανά στο ΠΑΣΟΚ. Το θέαμα είναι πληκτικό, σαν τις δημόσιες ομιλίες των υποψήφιων βουλευτών.

Κι αν κάποτε, οι «άρρωστοι της εξουσίας» ήταν πραγματικοί ηγέτες, σήμερα οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί μοιάζουν να είναι απλώς προβλέψιμοι, άτολμοι, άχρωμοι κι άγευστοι.

...Ζητείται έκπληξις.

Από τα οράματα στα νοικοκυρέματα :

Η αλήθεια είναι ότι σε τούτη την προεκλογική αναμέτρηση η λέξη «όραμα» ελάχιστα χρησιμοποιείται από τους δύο υποψήφιους πρωθυπουργούς.

Δεν ευθύνεται γι’ αυτό το ότι τα οράματα είναι πολύ πιο απαιτητικά και από τα προγράμματα, οι αναφορές στα οποία είναι επίσης σπάνιες, κι αυτές επιπόλαιες. Μετράει και το ότι οι δύο ανταγωνιζόμενοι διαχειριστές της μοίρας μας υποχρεώθηκαν με τα πολλά να κατανοήσουν ότι ακόμα και η εμπαικτική ειρωνεία έχει τα όριά της. Εκριναν λοιπόν ότι δεν έπρεπε να οραματολογήσουν ιδιαιτέρως, διότι η πολιτεία τους (η εξαετής της «επανιδρύσεως» και της «σεμνοταπεινότητας» και η εικοσαετής του «σοσιαλισμού», της «αλλαγής» και του «εκσυγχρονισμού) έχει οδηγήσει και τους πιστότερους οπαδούς τους να συσχετίζουν τα «οράματα» με τα δράματα αλλά και με τα παροιμιώδη «ράμματα για τη γούνα μας»· αρέσκεται σε τέτοιας λογής παιχνίδια η ρίμα, αν θυμηθούμε και το επεισόδιο του Καρυωτάκη με τον Μαλακάση.
Αντί των οραμάτων λοιπόν προέκυψαν τα νοικοκυρέματα.

«Νοικοκύρεμα», ιδού η μαγική λέξη του 2009, στην οποία συγκλίνουν τα κηρύγματα του κ. Καραμανλή και του κ. Παπανδρέου. Οι υψιβάμονες προσγειώθηκαν, μέτρησαν ίσως τις δυνάμεις τους και διαπίστωσαν ότι παρά να αυτοεμφανίζονται σαν μεσσίες ικανοί να ιδρύουν επίγειους παραδείσους, φρονιμότερο είναι να αυτοδιαφημίζονται σαν ικανοί διαχειριστές πολυκατοικίας. Σαν νοικοκύρηδες. Σαν άνθρωποι γνωστικοί και μετρημένοι που θα οργανώσουν επιτέλους τα ανοργάνωτα, θα τακτοποιήσουν τα ατακτοποίητα, θα διαχειριστούν τα του οίκου μας με πνεύμα οικονομίας και όχι σπατάλης, δεν θα ’χουν («γαλάζια» ή «πράσινα») παιδιά και αποπαίδια, κι όσα άλλα εμπεριέχονται στα «νοικοκυρεμένα πράγματα».
Εν ολίγοις, ο κ. Καραμανλής και ο κ. Παπανδρέου δεσμεύονται (ελπίζουμε όχι «κάθετα», γιατί παραείναι πικρή η πείρα μας από τις «κάθετες δεσμεύσεις») ότι θα γίνουν άλλοι κι αυτοί και οι καραδοκούντες κομματικοί μηχανισμοί του οποίου ηγούνται. Εντάξει, μπορεί να χαράμισαν δυο-τρεις δεκαετίες μέχρι να πάρουν το μάθημά τους από τα δικά μας παθήματα, αλλά πια αυτοί που υπήρξαν σπάταλοι, ρουσφετολόγοι και λαφυραγωγοί, αφού είδαν το κράτος σαν κομματική λεία, αυτοί που σκανδαλίστηκαν με Χρηματιστήρια και Βατοπέδια και Ζήμενς, αυτοί που έφθειραν, διεφθάρησαν και παραδόθηκαν στη διαπλοκή και στα εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας, τώρα, σαν από θαύμα, θα νοικοκυρευτούν και θα νοικοκυρέψουν, θα διαχειριστούν φρόνιμα το κοινό μας σπίτι, στο οποίο εισέβαλαν και «μας έκαναν νοικοκυραίους» κατά το κοινώς λεγόμενο.

«Θ’ αλλάξουμε», αυτό ορκίζονται ενώπιον Θεού και ψηφοφόρων.

Κι ίσως να τους πίστευε κανείς, αν δεν τον εμπόδιζε ο στίχος του Ελύτη: «Από την άλλη μεριά είμαι ο ίδιος».

Παντελής Mπουκάλας

Προεκλογικά μαθήματα Λατινικών:

-για τον Γιωργάκη Παπανδρέου:

Aetas parentum peior avis tulit nos nequiores!

(Η γενιά των πατεράδων χειρότερη απ' την γενιά των παππούδων γέννησε εμάς περισσότερο χειρότερους.)

-για τον Κωστάκη Καραμανλή:

Boni pastoris est tondere pecus, non deglubere!

(Ο καλός τσοπάνος προτιμά να κουρεύει τα πρόβατα και όχι να τα γδέρνει.)

-για την Αλέκα Παπαρήγα:

Cantabit vacuus coram latrone viator!

(Ο οδοιπόρος που τίποτα δεν έχει, μπορεί να τραγουδάει όταν βλέπει τους ληστές.)

-για τον Αλέξη Τσίπρα:

Cane che abbala non morde!

(Σκύλος που γαβγίζει, δε δαγκώνει.)

-για τον Φύρερ Καρατζαφέρη:

Caudan jactare popello!

(Κουνάει την ουρά του στον όχλο : κολακεύει τον όχλο).

-για την σιωπηρή πλειοψηφία των Ελλήνων:

Cum tacent, clamant!

(Με τη σιωπή τους φωνάζουν.)

-για εμένα:

Dubito ergo sum!

(Αμφιβάλλω, άρα υπάρχω.)

-και τέλος για τον αναγνώστη αυτής της ανάρτησης:

Sapienti sat!

(Για εκείνον που καταλαβαίνει αρκεί.)

Αυτή είναι η πράσινη ανάπτυξη του Παπανδρέου του Γ' ;

Ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας στη Λάρισα δεσμεύτηκε ότι “θα τρέξει νερό στο θεσσαλικό κάμπο από τον Αχελώο” ώστε να μην αφεθεί να γίνει ο κάμπος Σαχάρα.

Ποια είναι όμως η πραγματική πράσινη θέση;
«Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα καταστραφεί εντελώς η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και θα χαθεί ένα ανεκτίμητο πλήθος από φυτά και ζώα. Επίσης θα είναι ανεπανόρθωτες και οι οικονομικές επιπτώσεις για το νομό της Αιτωλοακαρνανίας.
Οι οικολογικές επιπτώσεις ενός τέτοιου έργου αφορούν την περιοχή του πάνω Αχελώου και τις ευρύτερες περιοχές απορροής και εκτροπής. Οι βιότοποι του πάνω Αχελώου και της Ν. Πίνδου, θα υποστούν μεγάλη καταστροφή από την κατασκευή και την λειτουργία των έργων. Θα εξαφανισθούν σπάνια θηλαστικά και πουλιά που βρίσκουν σήμερα καταφύγιο στη συγκεκριμένη περιοχή. Επίσης το φυσικό τοπίο και τα δάση θα υποστούν μεγάλη υποβάθμιση στη κοιλάδα του Αχελώου και στη Νότια Πίνδο, ενώ τα μνημεία λαϊκής παράδοσης άλλα θα εξαφανισθούν ή πολλά θα υποστούν ανεπανόρθωτες καταστροφές. Στον Αχελώο, θα υπάρξουν επιπτώσεις στην ήδη μικρή ροή του ποταμού, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν προβλήματα στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και στις αμμοθίνες, που την διαχωρίζουν από την θάλασσα.
Η μείωση της παροχής του νερού θα επιφέρει αλλαγές στην αλατότητα στους υγροτόπους του Δέλτα, και θα δημιουργήσει προβλήματα στη χλωρίδα και στην πανίδα της περιοχής. Εμείς είμαστε από αυτούς που πιστεύουν ότι τα νερά των ποταμών πρέπει να πορεύονται και να καταλήγουν στα δέλτα τους και από εκεί να πέφτουν και να εμπλουτίζουν τη θαλάσσια ζωή.»

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία για την επιχειρούμενη εκτροπή του Αχελώου δεν είναι τόσο τα υπέρ και κατά επιχειρήματα (αν θα ποτίσουν τον Θεσσαλικό Κάμπο ή όχι και ποιες καλλιέργειες θα ευνοήσουν αν τις ευνοήσουν και με ποια επιδίωξη). Σημασία έχει η καθαρή και ασυμβίβαστη άρνηση να δεχθούμε την εκτροπή ως μοντέλο διαχείρισης και ισορροπίας των υδατικών πόρων της χώρας, αποκλείοντας άλλες εναλλακτικές και λιγότερο σπάταλες λύσεις. Να σημειώσουμε ότι όλα τα άλλα κόμματα πλην του ΣΥΡΙΖΑ και των Οικολόγων με την πλέον κυνική λαϊκίστικη ψηφοθηρία δεν μπορούν να σκεφθούν και δεν τολμούν να προτείνουν τίποτα περισσότερο από τη σπατάλη μέσω της αναδιανομής των διαθέσιμων υδάτινων πόρων.
Ούτε τους περνάει από το μυαλό ότι οι υδάτινοι πόροι έχουν κυρίως ανάγκη συντήρησης και προστασίας.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ : Ο ΛΥΚΟΣ.

Η παράδοσις: Άμα ο Χριστός έπλασε τα πρόβατα και βγήκε στα βουνά να τα βοσκήση, τόσο χάρηκεν η ψυχή του, που έκοψε ένα ξύλο, το έφκιασε μια μεγάλη φλογέρα κι άρχισε να λαλή. Άκουσε ο Σατανάς τα λαλήματα και τα βελάσματα, πήγε κοντά, είδε τα πρόβατα και μαύρισε η ψυχή του.
- Τι παράμορφα πλάσματα είναι τούτα που ’καμε ο Χριστός! είπε. Κι ο νους του πήγε πως να του τα χαλάση. Παραμέρισε στο λόγγο, έκοψε μία αγριαπιδιά κι άρχισε να φκιάνη τον Λύκο. Γι’ αυτό που ’ναι φκιασμένο απ’ αγριαπιδιά δεν λυγίζει καθόλου αυτό το πλάσμα του Σατανά. Μα άμα τον απόφκιασε το Λύκο και πήγε να τον στήση, είδε πως δεν μπορούσε να σταθή στα ποδάρια του το έργο του. Αφού είδε και αποείδε πως δεν θα στυλώση τον Λύκο, πήγε στο Χριστό, γονάτισε μπροστά του και είπε.
- Αφέντη, θέλησα κι εγώ να κάμω ένα πλάσμα σαν τα δικά σου, μα γιατί δεν στέκει στα πόδια του; Αξίωσέ με να το ιδώ όρθιο και θα προσκυνώ τ’ ό­νομά σου.
Ο Χριστός του είπε:
- Πήγαινε να του φωνάξης: Σήκω έργο μου και κάμε ό,τι πρόσταξε ο Χριστός.
Ο Σατανάς γνοιάστηκε.
Κι αν το πρόσταξε ο Χριστός να με φάη; είπε.
Πήγε γρήγορα, έκανε ένα λάκκο κοντά στο λύκο, κρύφτηκε μέσα κι αφήνοντας έξω το ένα ποδάρι του μόνο φώναξε:
-Σήκω έργο μου, και κάμε ό,τι πρόσταξε ο Χριστός. Ο Λύκος πήδησεν επάνω, άρπαξε το ποδάρι του Σατανά και το έφαγε. Γι’ αυτό λένε ότι ο αρχιδαίμονας είναι κουτσός.
Η πονηρία του: Επειδή γνωρίζει ότι η οσμή του χτυπά τα προβατόσκυλα, άμα πηγαίνη στη στάνη βα­δίζει από το μέρος που έχει αντίθετο τον αέρα. Αν έχη ρέμα χώνει το ρύγχος του στο νερό. Αν είναι μέρα ποτέ δεν βαδίζει σε γυμνό τόπο. Προτιμά πάν­τοτε τ’ απόσκια, για να μη διακρίνεται εύκολα. Αν είναι συμμορία χωρίζονται εις δύο μπουλού­κια. Οι μεν πηγαίνουν από το μέρος που φυσά, ώστε να μη τους αντιληφθούν τα σκυλιά και τους πάρουν από κοντά. Άμα κατ’ αυτόν τον τρόπον απομακρυν­θούν τα σκυλιά, ορμούν οι άλλοι στο κοπάδι και σφάζουν. Πόσα;
Πιστεύουν, ότι άμα μπη στο κοπάδι σφάζει κάθε Λύκος έως 99. Άμα φθάση τα 100 λέγουν ότι σκά­ζει. Η αλήθεια είναι ότι ένας Λύκος σφάζει όσα προφθάση. Να χορτάση δεν υπάρχει φόβος. Μήπως τρώγη κρέας; Ανοίγει μια φλέβα στο λαιμό και πίνει το αίμα. Γι’ αυτό λέγουν: Άμα έχη ένας Λύκος, έχουν εκατό κοράκια. Άμα έχουν εκατό κοράκια δεν έχει ένας Λύκος,
«Μπήκε ο Λύκος στο κοπάδι, αλλοιά πώχει το ένα». Βεβαιωμένο πράγμα είναι, ότι αν σ’ ένα κοπάδι είναι πεταμένα ένα ή λίγα πρόβατα κανενός συμμορίτη, εκείνα θα πρωτοπάρη ο Χάρος. Ο λόγος είναι ο εξής.
Κάθε μπουλούκι είναι σαν από ιδιαιτέρα πάστα φκια­σμένο. Αν σμίξετε πέντε μπουλούκια, θα έχετε μεν ένα μεγάλο κοπάδι, αλλά με την πρώτη ταραχή σχί­ζονται κατά μπουλούκια, όπως όταν ήταν χωρισμένα. Αν λοιπόν στο κοπάδι είναι ένα μοναχό πρόβατο θα ξεκόψη και ίσως γλυτώσουν τα άλλα από τα σκυλιά, τα οποία, ως μυαλωμένα, θα τρέξουν να γλυτώσουν τα περισσότερα, αλλά το ένα σπάνιον να σωθή.
Επειδή με το αίμα ενός προβάτου δεν μπορεί βέ­βαια να χορτάση, ούτε επί τόπου είναι εύκολον να το καταπιή, αναγκάζεται να το παίρνη μαζί του, και ιδού πως. Αν μεν είναι μικρό το πετά στην πλάτη του και φεύγει, σαν να έχη επανωφόρι ριγμένο στους ώμους του. Αν είναι μεγάλο το δαγκάνει από το αυτί, το ζώνει με την ουρά του στη μέση και τοιουτοτρόπως πηγαίνουν αλαμπράτσο.
Αν είναι άλογο, το πιάνει από τ’ αδύνατα μέλη του σώματός του. Αν είναι βόδι, πηδά στο λαιμό του και με την ουρά του το διευθύνει όπου θέλει σαν καβαλάρης με το καμτσίκι του. Αν είναι μουλάρι πιάνει τη στράτα και κάνει τον πεθαμένο. Το μουλάρι, κατά την περιέργειά του, πηγαίνει να τον μυρίση και άμα πλη­σιάση την μύτη του τ’ αρπάζει απ’ αυτή και το σκά­ζει. Αν είναι δυνατό το μουλάρι τον σηκώνει επάνω και τον βροντά κάτω σαν χταπόδι. Οι μουλαροτρόφοι, για να σώσουν την υπόληψιν της ράτσας των, λέγουν ότι ο Λύκος τρώγει προηγουμένως άμμο για να βαρύνη και γι’ αυτό ως επί το πολύ δεν μπορούν να τον σηκώσουν τα μουλάρια.
Αλλοίμονο, αν έκοβαν όλοι οι Λύκοι, λέγει μια πα­ροιμία. Κόβει μόνον ο Μονιάς. Τι είναι ο Μονιάς; Το μεγαλύτερο παιδί των ο Λύκος και η Λύκαινα το χωρίζουν άμα γεννηθή. Το τρέφουν και το εκπαιδεύουν ιδιαιτέρως. Εις αυτό εμπιστεύονται όλην την τέχνην την οποίαν του διδάσκουν με την επιμέλειαν της Αλεπούς. Κουβαλούν πρόβατα και γίδια ζωντανά στην φωλιά του Μονιά χάριν της υποδειγματικής του διδασκαλίας. Μεθ’ ο οδηγείται στα κοπάδια, προς τελειοποίησιν των σπουδών του.
Όρος απαράβατος: Από κοπάδια που είναι γύρω από την φωλιά του ποτέ δεν κλέβει ο Λύκος. Επι­θυμεί να μην ευρίσκεται εις παρεξηγήσεις με τους γειτόνους του, τουλάχιστον εφ’ όσον έχει τα μικρά του εις κατάστασιν ανηλικότητος.
Αφ’ ότου έρχεται ο Αγγλικός στόλος στον Αστακό, η πεδινή Ακαρνανία ησύχασε. Αι προβολαί των ηλεκτρικών εφόβισαν τον Λύκο πολύ, ώστε να φύγη. Άλ­λοτε τον είχε τρομάξει η λοκομοτίβα του σιδηροδρό­μου Κρυονερίου - Αγρινίου τόσον, ώστε έφυγαν όλοι και επέρασαν εις τους ορεινούς δήμους της Ακαρνανίας. Ο μακαρίτης ο Τρικούπης εμαυρίσθη τότε εξαιρετι­κώς από τους ποιμένας, διότι «του διαβόλου το σιδη­ρικό έριψε τους λύκους μέσα στη στάνη τους».
Η επικήρυξις του Λύκου είναι από τα κυριώτερα ποιμενικά έθιμα. Αν δεν απατώμαι, μόνον εις την Ελλάδα δεν είναι επικεκηρυγμένοι οι Λύκοι. Εις όλα τα άλλα κράτη ζη η νομοθεσία του Σόλωνος, του πρώτου επικηρύξαντος τους Λύκους. Εις τον περυσινόν Γαλλικόν προϋπολογισμόν της Γεωργίας βλέπομεν την εξής κλίμακα αμοιβών.
Λύκαινα εις ενδιαφέρουσαν κατάστασιν 75 φράγκα
Λύκος 50 »
Λυκόπουλο 20 »
Λύκος που έφαγε άνθρωπο 100 »
Ο νόμος του 1882 έχει διπλασίας τιμάς έφερε δε ως αποτέλεσμα, όπως βλέπομεν εις το ίδιον τεύχος του περυσινού προϋπολογισμού, ότι από 1336 Λύκους, που ηρίθμει τότε η Γαλλία, σήμερον, δηλαδή πέρυσιν, έμειναν μόνον 72.
Ζη επίσης η πρόληψις την οποίαν αναφέρει ο Βιρ­γίλιος, ότι αν σε ιδή ο Λύκος «χαβώνεσαι», τουτέστι μένεις άλαλος.
Αι καταστροφαί που κάνει στην Ελλάδα υπολογί­ζονται εις εκατοντάδας χιλιάδων. Γι’ αυτό ο σκοτώνων ή ο συλλαμβάνων Λύκον ανεπικήρυκτον ακόμη τον περιφέρει στα χωριά και παίρνει δώρα. Αν ο Λύκος είναι ζωντανός του γίνεται μεγάλη διαπόμπευσις. Τον γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι, με μάσιο, με ντέλφια και σφυρίγματα.
Ο Γύφτος δεν έχει πρόβατα κι απ’ αυτόν το βρί­σκει ο Λύκος. Το δέρμα του είναι για νταούλια και για ντέλφια.
Κάποτε δίκαζαν ένα Λύκο, λέγει ο μύθος. Ο Γύ­φτος εφώναξε περισσότερο από τους άλλους εναντίον του. Και ο Λύκος, που δεν μιλούσε εφ’ όσον τον κα­τηγορούσαν οι άλλοι, βλέποντας τον Γύφτο να κόβε­ται εναντίον του εγύρισε και του είπε:
- Καλά μωρέ Γύφτε, όλου του κόσμου του ’χω κά­μει ζημιά, αλλ’ εσένα τ’ αμόνι σώφαγα, πανάθεμά σε παληόγυφτε...
Όταν άλλη μια φορά τον κατηγόρησαν τα ζώα ότι τρώγει πρόβατα και γίδια απήντησε:
- Εγώ μωρέ πειράζω τα γιδοπρόβατα; Αμ’ αν εγώ έτρωγα πράματα θα γύριζα χειμώνα καιρός γυ­μνός; Δεν θάφκιανα με τα μαλλιά τους μία κάπα να μη με δέρνη η βροχή;
Κάποτε η Αλεπού έστειλε και του εζήτησε λίγα μαλλιά γιατί δεν της έφθαναν τα δικά της να αποσώση τον αργαλειό της. Ο Λύκος κατάλαβε τι του ζητούσε και της γύρισε ένα κομμάτι κρέας:
— Πέστε της, είπε, άμα τελειώση τα δικά της υφά­δια να βάλη κι ένα ζευγάρι καλτσοδέτες για μένα...

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

Στα 200 π.Χ.!

«Aλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων—»

Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε
πως θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη
για την επιγραφήν αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,
μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται
για να τους οδηγούν και για να τους προστάζουν
σαν πολυτίμους υπηρέτας. Άλλωστε
μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς
Σπαρτιάτη βασιλέα γι’ αρχηγό
δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.
A βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.

Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·
και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική
την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός
που στ’ Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:
που απ’ τ’ Άρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ’ εσαρώθη.

Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία,
την νικηφόρα, την περίλαμπρη,
την περιλάλητη, την δοξασμένη
ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,
την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς·
ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.

Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς,
οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι
επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας,
κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.
Με τες εκτεταμένες επικράτειες,
με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.
Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

--------------------------------------------------------------
Κ.Π. Καβάφης
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Εκλογές 2009:

Χωρίς λόγια...

Μικροί ...

ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΜΕ, ΧΛΕΥΑΖΟΥΜΕ,...

κουτσομπολεύουμε, κοροϊδεύουμε.
Κι όμως, εμείς τους εκλέγουμε.

Ψηφίζουμε χωρίς να πιστεύουμε. Να απαλλαγούμε από το κακό χωρίς να ελπίζουμε σε κάποιο όραμα αυριανό. Γι΄ αυτό το πρόβλημα δεν είναι των πολιτικών αλλά της κοινωνίας και των πολιτών.

Να σου δώσω να καταλάβεις κάτι απλό. Μπορεί το οποιοδήποτε κόμμα, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, σε αυτή τη χώρα να κλείσει την πόρτα στο ρουσφέτι, στην καθημερινή διαπλοκή και στην υπόσχεση πως κάπου θα βάλω το δικό σου και το δικό μας παιδί; Δεν μπορεί. Όποιος το επιχειρήσει, την επομένη θα καταβαραθρωθεί.
Να το παραδεχτούμε. Εμείς η μικροφοροδιαφυγή. Εμείς οι κουτσοβολεμένοι, οι μικροί.
Ίσως να ισχύει αυτό που έγραψε ο σοφός Μπέρναρντ Σο: «Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που μας εξασφαλίζει πως δεν πρόκειται να κυβερνηθούμε από άτομα καλύτερα από εκείνα που μας αξίζουν».
Όμοιος ομοίω αεί πελάζει. Γι΄ αυτό η μοίρα του Έλληνα δεν αλλάζει.
Το καλύτερο, εχθρός του μέτριου και του βολικού!

Δημήτρης Δανίκας

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ:Σκέψου σφαιρικά –δράσε παγκόσμια– ψήφισε ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

"Σκέψου σφαιρικά –δράσε παγκόσμια– ψήφισε ΑΝΤΑΡΣΥΑ", καλούν οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί, με την Εκλογική Διακήρυξή τους. «Οι δυνάμεις της Αντικαπιταλιστικής Οικολογίας και της Ανεξάρτητης Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, δίνουν τη δική τους απάντηση στο πρόβλημα της οικολογικής κρίσης», συμμετέχοντας στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τα αλλεπάλληλα πολιτικά πραξικοπήματα της Ν.Δ.
Οι εθνικές βουλευτικές εκλογές του 2007 είχαν προκηρυχθεί μ’ ένα πρωτότυπο προεκλογικό πραξικόπημα, διότι κανένας από τους λόγους που είχε επικαλεσθεί ο Κ. Καραμανλής (κατάρτιση νέου προϋπολογισμού – αναθεώρηση Συντάγματος – μεταρρυθμίσεις) δεν αποτελούσε «εθνικό λόγο» ώστε να δικαιολογείται το αίτημα, προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, της διάλυσης της Βουλής και η προκήρυξη εκλογών. Ταυτόχρονα, όμως, τότε παραγράφηκαν, σύμφωνα με το Νόμο περί ευθύνης υπουργών, όλα τα αδικήματα που είχαν διαπράξει οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ κατά την περίοδο 2000 – 2004. Παρόλα αυτά ο «μονάρχης» πρωθυπουργός το έπραξε ανενδοίαστα. Απεναντίας, ο μοναδικός λόγος, ο οποίος θα έπρεπε να οδηγήσει στην παραίτηση του πρωθυπουργού και στην προκήρυξη των εκλογών, δηλαδή η βιβλική καταστροφή του δασικού μας πλούτου από τις πυρκαγιές του 2007, αποσιωπήθηκε προκλητικά.
Με παρόμοιο πραξικόπημα και με πρόσχημα τις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου 2009, διέλυσε και πάλι τη Βουλή, με αποτέλεσμα να παραγραφούν τα αδικήματα (π.χ. ομόλογα, βατοπέδι που διέπραξαν υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.).Για τρίτη φορά τώρα και μάλιστα στο μέσον της κυβερνητικής του θητείας, ο «πρωθυπουργός της πυρκαγιάς» επικαλείται και πάλι σαν «εθνικό λόγο» την οικονομική κρίση, η οποία είχε ξεσπάσει στις ΗΠΑ, εδώ κι ένα χρόνο.
Οι θεσμοθετημένοι, από την αστική τάξη, μέθοδοι υφαρπαγής της ψήφου του εκλογικού σώματος.
Οι ανομολόγητοι σκοποί των δύο εταίρων (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) του αστικού συνασπισμού εξουσίας ήταν, είναι και θα είναι η νόθευση και η υφαρπαγή της ψήφου του εκλογικού σώματος. Αυτό επιβεβαιώθηκε και με την ψήφιση του νέου εκλογικού νόμου (του γνωστού ως «νόμου Παυλόπουλου»), ο οποίος δίνει το δώρο των πενήντα εδρών στο πρώτο κόμμα και μειώνει το απαιτούμενο ποσοστό για την περιπόθητη αυτοδυναμία στο 39,5%. Βέβαια ο πρώτος διδάξας ήταν ο άλλος εταίρος, το ΠΑΣΟΚ, το οποίο με το λεγόμενο «νόμο Σκανδαλίδη» είχε ανοίξει το δρόμο, προσφέροντας δώρο σαράντα εδρών. Αυτό όμως δεν είχε ικανοποιήσει πλήρως τον τότε ισχυρότερο εταίρο, τη ΝΔ, η οποία άλλαξε «επί τα βελτίω» το νόμο, υποθέτοντας ότι θα είναι εσαεί … το πρώτο κόμμα ! Είναι αναγκαίο να τονιστεί ότι ένα από τα «παραθυράκια» του εκλογικού νόμου προβλέπει ότι όσο λιγότερα κόμματα αντιπροσωπεύονται στη Βουλή, τόσο μειώνεται το ποσοστό της αυτοδυναμίας. Σε περίπτωση εισόδου τεσσάρων κομμάτων το ποσοστό θα μειωθεί στο 39%. Διπλά κέρδη για τα κόμματα της αστικής τάξης. Ο εκάστοτε εκλογικός νόμος, είναι το ισχυρότερο όπλο στα χέρια του θεωρούμενου ως πρώτο κόμμα, για τη νόθευση και την υφαρπαγή της ψήφου του εκλογικού σώματος. Οι άλλοι δύο ισχυροί πυλώνες της αστικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, πάνω στους οποίους στηρίζεται ο αστικός συνασπισμός εξουσίας για να επιτύχει την εξυπηρέτηση των ταξικών, οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων του, είναι η οικονομική ενίσχυση των κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό και τα ΜΜΕ (τηλεόραση – ραδιόφωνο – τύπος), που ελέγχονται από τους μεγαλοεργολάβους.
Γιατί προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές και που θα μας οδηγήσουν;
Κατ’ αρχήν, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, ο τρόπος προκήρυξης και αυτών των εκλογών δείχνει περίτρανα τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα και τη σήψη του πολιτικού αστικού συστήματος, αλλά ταυτόχρονα δείχνει και την παρωδία της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Πλήρης απαξίωση και υποτίμηση από τον πρωθυπουργό των υπουργών του και των βουλευτών του.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. διακήρυσσε από το βήμα της Βουλής, μια μόλις ώρα πριν από το διάγγελμα του «μονάρχη» πρωθυπουργού, ότι κανένας στην Ελλάδα δεν επιθυμεί τις εκλογές!!
Την τελευταία όμως διετία 2007-2009 δημιουργήθηκαν νέα γεγονότα. Πρώτον, η τεράστια καταστροφή του δασικού πλούτου της χώρας, σε συνδυασμό με τα φαινόμενα της λειψυδρίας, της ερημοποίησης και του θερμοκηπίου, αυτό που με δυο λέξεις ονομάζεται «κλιματική αλλαγή». Αυτή η κατάσταση έχει ναρκοθετήσει τη μελλοντική πορεία μας ως χώρας και έθνους. Φυσικά αυτό δεν απασχολεί τον Κ. Καραμανλή και την κυβέρνηση της ΝΔ. Αυτό αποδεικνύεται αδιάσειστα από το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός είχε το απύθμενο θράσος, να προκηρύξει εκλογές αμέσως μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές, με φόντο τα αποκαΐδια και τους νεκρούς. Ούτε βεβαίως για τους νεκρούς της ΛΑΡΚΟ, της ΠΕΤΡΟΛΑ, της ναυπηγοσκευαστικής ζώνης και των εκατοντάδων εργατικών ατυχημάτων ενδιαφέρονται. Δικαίως θα μείνει στην Ιστορία ως «πρωθυπουργός της πυρκαγιάς». Και οι εταίροι του αστικού συνασπισμού εξουσίας η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ως κατ’ εξακολούθηση εμπρηστές, αφού για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ανεπαρκής ο κρατικός μηχανισμός στους τομείς πρόληψης και κατάσβεσης των πυρκαγιών. Η πληρότητα και η αξιοπιστία των μέτρων προστασίας των δασών της χώρας, έχουν θυσιαστεί ήδη από το 2005 στο βωμό της δημοσιονομικής σταθερότητας και της μη επανόδου της χώρας στο καθεστώς επιτήρησης που μας είχε επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση πριν από δυο χρόνια. Δυστυχώς η καταστροφή έγινε και η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Θα χρειασθούν πολλά χρόνια για να επανέλθει η χλωρίδα και η πανίδα στα επίπεδα που ήταν πριν τις πυρκαγιές και υπό την προϋπόθεση ότι ο,τιδήποτε ξαναβλαστήσει δε θα ξανακαεί. Στη περίπτωση της Πάρνηθας αυτό δε θα γίνει ποτέ! Το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος είναι το ίδιο σημαντικό όπως ο πολιτισμός, η υγεία και η παιδεία του λαού. Απαιτούνται μεγάλα ποσά για τη οργάνωση της αντιπυρικής πολιτικής και προστασίας. Δυστυχώς, εδώ και δεκαετίες οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δίνουν μόνο ψίχουλα. Έχουν περικόψει τις δαπάνες υλικοτεχνικής υποδομής για την πυροπροστασία και διαθέτουν αστρονομικά ποσά για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, πρωθυπουργικά αεροσκάφη, συνόδους τύπου ΟΑΣΕ, εφήμερους ολυμπιακούς αγώνες και φιέστες τύπου Γιουροβίζιον, ενώ ταυτόχρονα χαρίζουν εκατομμύρια ευρώ στις ποδοσφαιρικές ομάδες. Την τελευταία δεκαετία δαπανήθηκαν μόνον 300 εκατομμύρια ευρώ για τη θωράκιση της χώρας απέναντι στις πυρκαγιές, που αποτελούν όχι απλώς μια πραγματικότητα, αλλά μια εθνική τραγωδία. Απεναντίας, ξοδεύθηκαν περίπου 100 δισεκατομμύρια ευρώ λόγω υποτιθέμενων στρατιωτικών απειλών και της παρουσίας στρατιωτικών δυνάμεων έξω από τη χώρα μας.
Η οικονομική κρίση...
Ο δεύτερος παράγοντας που ενέσκηψε σαρωτικός είναι αυτός της οικονομικής κρίσης, σε συνδυασμό με την κοινωνική και νεολαίστικη έκρηξη του περασμένου Δεκέμβρη. Η σημερινή παγκόσμια κρίση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, συσσώρευσης και ανάπτυξης, με την είσοδο της αμερικανικής και ευρωπαϊκής οικονομίας στη ζώνη της ύφεσης, συνυπάρχει στη χώρα μας με τη διαφθορά και την παρακμή της ελληνικής αστικής τάξης και των πολιτικών εκφραστών της που κυβερνούν την Ελλάδα τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια.
Η χρηματοπιστωτική κρίση είναι ενδογενής. Πρόκειται για την πλήρη αποτυχία των αγορών του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που απελευθερώθηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα που υπάρχουν στους τομείς της παιδείας, της υγείας, της κατοικίας, των συγκοινωνιών του περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής. Αυτά θα λυθούν μόνο σε συλλογική και κοινωνική βάση και με άλλο τρόπο παραγωγής. Οι μηχανισμοί σκέψης και γνώσης που έχει υπό τον έλεγχο της η κυρίαρχη αστική τάξη δεν μπορούν πλέον να παράγουν νέες ιδέες. Προτείνουν τις γνωστές λύσεις. Παίρνουν τα χρήματα των φορολογούμενων και τα δίνουν στις τράπεζες και σε άλλους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς που ελέγχονται και διοικούνται απ’ αυτούς που ευθύνονται για τις χρεωκοπίες και το όργιο πολιτισμού.
Η απάντηση στην οικονομική κρίση, που έχει κλονίσει ισχυρότατα τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής μας, πρέπει να πάρει μαζικό λαϊκό χαρακτήρα, να έχει διάρκεια και να μην εξαντληθεί μόνο σε ξεσπάσματα οργής κατά του εκάστοτε επιτελείου της αστικής πολιτικής και των κάθε είδους μηχανισμών της κρατικής καταστολής. Η κοινωνία μας επί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έμαθε να ζει με δανεικά. Έτσι σήμερα, εξαιτίας των δανείων η μεν κεντρική κυβέρνηση χρωστάει 280 δισ. ευρώ (άνω τα 105% του ΑΕΠ), τα δε νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις 250 δισ. ευρώ (άνω του 100% του ΑΕΠ). Με δυο λόγια χρωστάμε τα τριπλάσια απ’ αυτά που παράγουμε ετησίως. Ταυτόχρονα μόνον κατά το πρώτο εξάμηνο του 2009 χάθηκαν 100.000 θέσεις εργασίας.
Αυτήν τη νέα κατάσταση η κυβέρνηση της ΝΔ δε μπόρεσε να τη διαχειριστεί επιτυχώς για κομματικά, ταξικά και προσωπικά της οφέλη. Υπό την πίεση, τις απαιτήσεις, τις έμμεσες απειλές και τις υποδείξεις των παραγόντων του βιομηχανικού, χρηματιστικού και εφοπλιστικού κεφαλαίου, που επιδιώκει την εφαρμογή ανελέητης αντεργατικής πολιτικής, ενέδωσε στην προκήρυξη των πρόωρων εκλογών, παρόλο που χαρακτηρίστηκε ως «ευθανασία της Ν.Δ.» από πρώην υπουργό της!!
Η αστική τάξη όμως διαθέτει σημαντικό πολιτικό οπλοστάσιο και μπορεί να υλοποιήσει διάφορες εναλλακτικές λύσεις για τη σωτηρία του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού συστήματος. Το εκλογικό αποτέλεσμα όμως μπορεί να οδηγήσει είτε στην ισχνή αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ και την αποχώρηση του Κ. Καραμανλή από τον πολιτικό στίβο, είτε ακόμη και στη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα στην αλλαγή ηγεσίας στη Ν.Δ. Η δεύτερη αυτή εκδοχή (στην οποία συναινούν ουσιαστικά οι ηγεσίες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) αποτελεί την ιδανική λύση που επιθυμεί και το βιομηχανικό – χρηματιστικό σύμπλεγμα. Με αρχηγό της ΝΔ ένα απολύτως πειθήνιο όργανο στα κελεύσματα των ΗΠΑ και πρωθυπουργό το αγαπημένο παιδί και πρώην ομόλογο της Μαντλίν Ολμπράϊτ (υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ κατά τους βομβαρδισμούς των λαών της Γιουγκοσλαβίας το 1999), η εξαρτημένη αστική τάξη της Ελλάδας θα πανυγηρίζει. Δεν αποκλείονται επίσης οι κεντροακροδεξιές (ΝΔ – ΛΑΟΣ) ή κεντροαριστερές (ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ) λύσεις. Τέλος το νέο «φορείο συναίνεσης» που εμφανίζεται ως κόμμα, αλλά στην πραγματικότητα είναι ΜΚΟ «τύπου Ουκρανίας» ονομάζεται Οικολόγοι Πράσινοι. Είναι συνεργάτες των Γερμανών Πράσινων που βομβάρδισαν το 1999 μαζί με το ΝΑΤΟ τους λαούς της πολύπαθης Γιουγκοσλαβίας, ευνοείται δημοσκοπικά από ορισμένες εφημερίδες και μπορεί ν’ αποτελέσει το κοινοβουλευτικό δεκανίκι είτε της ΝΔ είτε του ΠΑΣΟΚ.

ΝΔ – ΠΑΣΟΚ έχουν την ίδια πολιτική – Είναι αρεστοί στο κεφάλαιο!
Το θράσος ΝΔ και ΠΑΣΟΚ όταν μιλούν για διαφάνεια και πάταξη της διαφθοράς είναι πράγματι απύθμενο. Το σκάνδαλο της Ζίμενς αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα:Πρώτον, είναι επιβεβαιωμένο από τον Θ. Τσουκάτο, στενότατο συνεργάτη του τότε πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, ότι πριν από τις ευρωεκλογές 1999 η Ζίμενς έδωσε στο ΠΑΣΟΚ ένα εκατομμύριο μάρκα τα οποία κατέθεσε στο ταμείο του κόμματος κι αυτός απλώς μεσολάβησε για το άνοιγμα του τραπεζικού λογαριασμού. Ο Θ. Τσουκάτος κατηγορείται για τα κακουργήματα της παθητικής δωροδοκίας και της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα. Δεύτερον, η ΝΔ αρνείται να προχωρήσει σε σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο Ζίμενς (η οποία φημολογείται ότι έχει δώσει 100 εκατομμύρια μάρκα για δωροδοκίες και μίζες) και επιδιώκει τη συγκάλυψη του, διότι φοβάται τις εις βάρος της αποκαλύψεις. Για το λόγο αυτό άλλωστε επέδειξε σκόπιμη ολιγωρία και επέτρεψε σε δυο μεγαλοστελέχη και διακινητές του μαύρου πολιτικού χρήματος (Χριστοφοράκο, Καραβέλα) να διαφύγουν στο εξωτερικό. Αντ’ αυτής προτείνει τη σύσταση διακομματικής επιτροπής για τη διαφάνεια την οποία όμως αρνείται το … ΠΑΣΟΚ! Ας μην ξεχνάμε ότι διαφθορά, υψηλό δημόσιο χρέος και δημοσιονομικά ελλείματα πηγαίνουν μαζί.Όλοι οι νόμοι που ψηφίστηκαν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ενίσχυσαν το κεφάλαιο εις βάρος των μισθωτών των συνταξιούχων και των αγροτών. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρουμε το λεγόμενο «νόμο Ρέππα» (Ν. 2639/1998) στον οποίο παραβλέπεται η τριήμερη και τετραήμερη απασχόληση των εργαζομένων με αντίστοιχη μείωση των μισθών και σύνταξη στα 67. Μια εβδομάδα πριν από την προκήρυξη των εκλογών ψηφίστηκε από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ το λεγόμενο «μνημόνιο κατανόησης» μεταξύ Ελλάδας και Στρατηγείου του ΝΑΤΟ, με αποτέλεσμα να επιτρέπονται οι νατοϊκές ασκήσεις οπουδήποτε στη χώρα μας χωρίς προηγούμενες διαβουλεύσεις με την κυβέρνηση. Τα ελληνικά εδάφη αποτελούν πλέον τμήματα της στρατηγικής διοίκησης του ΝΑΤΟ.
Ποιοι είναι οι δεξιοί Οικολόγοι Πράσινοι;
Τα ιδρυτικά στελέχη τους έκαναν κατά τις τελευταίες δυο δεκαετίες αρκετές απόπειρες συγκρότησης πολιτικού φορέα, αμέσως μετά την αποχώρησή τους (προς …δεξιά κατεύθυνση) από τους Οικολόγους Εναλλακτικούς. Έτσι εμφανίστηκαν ως «Ομοσπονδία», «Πολιτική Οικολογία», «Πράσινη Πολιτική» και τελευταία ως «Οικολόγοι Πράσινοι». Στην ιδρυτική τους διακήρυξή, δεν υπάρχει λέξη για την ακρίβεια, την ανεργία, το ασφαλιστικό, την Ε.Ε. του πολέμου, του κεφαλαίου, του ρατσισμού, της περιβαλλοντικής καταστροφής. Ούτε λέξη για τους εργαζόμενους και τους λαούς της Ευρώπης, οι οποίοι εδώ και μια δεκαετία ζουν μια πρωτοφανή αντιδραστική λαίλαπα ενάντια στο βιοτικό τους επίπεδο, καθώς και στο σύνολο των κοινωνικών και πολιτικών τους δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Ούτε λέξη για την πλήρη κατεδάφιση του «κοινωνικού κράτους», τη διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων ανάμεσα στις πλούσιες και τις φτωχές περιφέρειες της λεγόμενης ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης», τα 25 εκατομμύρια ανέργων και τα 80 εκατομμύρια φτωχών. Είχαμε επισημάνει ότι δεν πρόκειται για νέο φορέα, ο οποίος θα εμπλουτίσει την προοπτική της ριζοσπαστικής οικολογίας στη χώρα μας και στην Ευρώπη, αλλά ουσιαστικά για ένα νέο «φορείο συναίνεσης». Ουσιαστικά επιδιώκουν το «πρασίνισμα» του καπιταλισμού. Δεν μπορούν να κατανοήσουν, ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου και της φύσης, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος είναι ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής, δηλαδή οι κυρίαρχες παραγωγικές σχέσεις, οι οποίες έχουν επιβληθεί με κάθε τρόπο, στους εργαζόμενους, έχουν ως κύριο σκοπό τη δημιουργία εμπορευμάτων και κέρδους και αντιμετωπίζουν τόσο το περιβάλλον όσο και την εργατική δύναμη ως εμπορεύματα. Γι’ αυτό κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών του 2007 ζήτησαν να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας και σύσκεψη όλων των κομμάτων με τη συμμετοχή της …. Πυροσβεστικής!! Και τώρα απλά και μόνον την παραίτηση δυο υπουργών για να μη θίξουν τη Ν.Δ.
Οι θέσεις τους για την Ε.Ε., το Ευρωσύνταγμα, το Κυπριακό και το Παλαιστινιακό δείχνουν ολοφάνερα ότι σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής συμφωνούν είτε με τη ΝΔ είτε με το ΠΑΣΟΚ. Στα δημοψηφίσματα που έγιναν στη Γαλλία και την Ολλανδία για το λεγόμενο Ευρωσύνταγμα προπαγάνδισαν υπέρ του «Ναι», συνεπείς με τις θέσεις τους υπέρ της Ε.Ε. του κεφαλαίου, της ανεργίας, της καταστολής, του ρατσισμού και της πυρηνικής ενέργειας.
Το Απρίλιο 2004 όταν ετέθη σε δημοψήφισμα στην Κύπρο το αμερικανοβρετανικής έμπνευσης «Σχέδιο Ανάν», με το οποίο νομιμοποιούνταν η τουρκική εισβολή και κατοχή στη Βόρεια Κύπρο, οι έποικοι και οι βρετανικές στρατιωτικές βάσεις και θεσμοθετούνταν η διχοτόμηση με τη δημιουργία δύο «συνιστώντων κρατών», προπαγάνδισαν υπέρ του επαίσχυντου «ναι», χέρι-χέρι με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ.
Κατά την τελευταία βάρβαρη εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα ζήτησαν «να εγγυηθεί η διεθνής κοινότητα τα σύνορα και την ασφάλεια του… Ισραήλ (!), θέτοντας στην ίδια θέση θύτες και θύματα, σύμφωνα με τις επιταγές της Ε.Ε.
Όταν το 1999 οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ με τη βοήθεια της Ε.Ε. είχαν βομβαρδίσει του λαούς της Γιουγκοσλαβίας, οι δεξιοί Οικολόγοι Πράσινοι είχαν συνεργαστεί με τους επίσης δεξιούς Γερμανούς Πράσινους, οι οποίοι είχαν ως επικεφαλής τους τον Γιόσκα Φίσερ, υπουργό εξωτερικών στην κυβέρνηση Σρέντερ, και είχαν συναινέσει σ’ εκείνα τα εγκλήματα.
Είναι αυτονόητο λοιπόν γιατί οι Οικολόγοι Πράσινοι αφενός είναι περιζήτητοι εταίροι από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ. Δεν έχουν πολιτικό έρμα. Το ερμαφρόδιτο, πολιτικά, αυτό σχήμα, εξυπηρετεί μόνον προσωπικά συμφέροντα. Είναι ολοφάνερο ότι αποτελούν την οικολογία του συστήματος, τη διαχείριση του οποίου επιθυμούν ν’ αναλάβουν. Γι’ αυτό το λόγο εύκολα ενσωματώνονται σ’ αυτό. Γι’ αυτό καμία αριστερή ψήφος σ’ αυτούς. Είναι επικίνδυνοι. Ο νοών νοείτω.

Τι είναι η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α;
Η συγκρότηση της ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α) είναι το αποτέλεσμα επίπονων προσπαθειών για την ενότητα στη δράση των οργανώσεων της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας. Για πρώτη φορά από το 1974 επιτεύχθηκε τόσο μεγάλος βαθμός συσπείρωσης. Αποτελεί μια ευρύτερη και βαθύτερη πολιτική και ιδεολογική κατάκτηση του λαϊκού κινήματος από τη σκοπιά της εργατικής και οικολογικής χειραφέτησης. Η συνεργασία αυτή αντιπαρατίθεται τόσο με τα αστικά πολιτικά κόμματα και την πολιτική τους (Ν.Δ – ΠΑ.ΣΟ.Κ) όσο και με τους θεσμούς του αστικού πολιτικού συστήματος (Ε.Ε, οικονομία της αγοράς και μοντέλο ανάπτυξης που καταστρέφουν το Περιβάλλον και δηλητηριάζουν καθημερινά τις ζωές μας, κρατική καταστολή). Τους θεσμούς αυτούς δεν τους υποστηρίζουν ανεπιφύλακτα μόνον η Ν.Δ., το ΠΑ.ΣΟ.Κ, το ΛΑΟΣ και οι Οικολόγοι Πράσινοι, αλλά με τον τρόπο του και ο ΣΥΝ.Ταυτόχρονα, η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α αγωνίζεται για να ιεραρχήσει ξανά όλες τις ανάγκες των εργαζομένων με γνώμονα την απελευθέρωση Ανθρώπου και Φύσης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Διακηρύσσει προς κάθε κατεύθυνση ότι η λύση του οικολογικού ζητήματος, ως κατ’εξοχήν πολιτικού προβλήματος, βρίσκεται στα χέρια των δυνάμεων της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της Αντικαπιταλιστικής Ριζοσπαστικής Οικολογίας που αγωνίζονται για την ανατροπή του καπιταλισμού κι όχι για το «πρασίνισμά» του.

Γίναμε όλοι οικολόγοι...

Μόνο που τον όρο "οκολογία" τον συνδέουμε με τον νεοεμφανιζόμενο όρο "Πράσινη Επιχειρηματικότητα" και στην πραγματικότητα εννοούμε:
- Κάθε βουνοκορφή και αιολικό πάρκο.
- Κάθε χωράφι και φωτοβολταϊκό πάρκο.
- Κάθε ρέμα και υδροηλεκτρικός σταθμός.
- Κάθε ποτάμι και εκτροπή.
- Κάθε χωριό και αγροτουριστικά καταλύματα.

Και σε λίγο καιρό ας μην εκπλαγούμε αν δούμε και τους κυνηγούς να αυτοχαρακτηρίζονται "οικολόγοι", και το κυνήγι να χαρακτηρίζεται "οικολογική διαχείριση της πανίδας"!

Μετά θα ακολουθήσουν οι εμπρηστές και οι οικοπεδοφάγοι που θα αυτοχαρακτηριστούν "Πράσινοι Διαχειριστές του Δάσους", και στο τέλος θα απονείμουμε στους Μεγαλοεργολάβους τον τίτλο των "Σωτήρων του Πλανήτη".

O tempora o mores!

Οικολογούσες ευκολίες...

Tου Παντελή Μπουκάλα.

Αν μια φορά κι έναν καιρό όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στη Ρώμη, τώρα φαίνεται πως από παντού, και ιδίως στην προεκλογική περίοδο, οδηγούμαστε στην οικολογία.

Στη φιλοπεριβαλλοντική ρητορεία δηλαδή, που κανέναν δεσμό δεν έχει με τα έργα και τις ημέρες μας, απλώς εντάσσεται και αυτή στα θηρευτικά τεχνάσματά μας. Το έργο το είδαμε και στις ευρωεκλογές. Τώρα ξαναπαίζεται και επειδή είναι της μόδας παγκοσμίως και επειδή το ευρωποσοστό των Οικολόγων άνοιξε την όρεξη και σε άλλα κόμματα, ακόμα και σ’ εκείνα που η κυβερνητική δράση τους δικαίως θα χαρακτηριζόταν πρασινοφάγος και περιβαλλοντοκτόνος.
Αίφνης, είδαμε τους δύο υποψήφιους πρωθυπουργούς να διαγκωνίζονται ποιος προστάτεψε αποτελεσματικότερα το περιβάλλον.

Θαρρείς και όσο κυβερνούσαν τα κόμματά τους, τα δάση αυτοπαραδόθηκαν στην πυρά, τα ποτάμια εξετράπησαν ή δηλητηριάστηκαν αυτοβούλως, όπως ο Αχελώος ή ο Ασωπός, οι λίμνες σαν την Κορώνεια αυτοχειριάστηκαν, τα ρέματα αυτομπαζώθηκαν, οι παραλίες οικοδομήθηκαν αυτοπροαιρέτως, οι χωματερές ξεφύτρωσαν μόνες τους και επίσης μόνη της η Αθήνα αποφάσισε ότι της αρκεί το ελάχιστο κατά κεφαλήν πράσινο.

Κι ενώ συνέβαιναν όλα τούτα για τα οποία ουδείς κυβερνήτης έφταιγε, η Ε.Ε. και ο ΟΗΕ από ανθελληνικό πείσμα και μόνο μάς έκοβαν το ένα πρόστιμο μετά το άλλο και μας έδειχναν τη μια κίτρινη κάρτα πάνω στην άλλη για τη μη έγκαιρη συμμόρφωσή μας στη συνθήκη του Κιότο.
Αλλά και ο κ. Καρατζαφέρης εμφανίστηκε σαν μέγας περιβαλλοντιστής στο ντιμπέιτ, κομίζοντας σαν ακράδαντο τεκμήριο την προσάρτηση από το κόμμα του μιας ομάδας από εκείνους τους οικολογούντες που η παρουσία τους συνέβαλε στη χλευαστική απόδοση στον όρο «οικολόγος» γνωρισμάτων της γραφικότητας.

Στην ίδια τηλεμαχία, η κ. Παπαρήγα αποδείκνυε τον φιλοπεριβαλλοντικό χαρακτήρα του κόμματός της εναντιούμενη στην ανακύκλωση ώσπου να ’ρθει ο κατ’ αυτήν σοσιαλισμός και παίρνοντας υπό τη σκέπη της τα «λαϊκά» αυθαίρετα...

Α ναι, όλοι οικολόγοι είμαστε. Αρκεί αυτό να μη σημαίνει τίποτα για την προσωπική μας καθημερινότητα και για την πολιτική μας δράση.

Τσίπρας για Αχελώο: Εκτροπή πόρων σε μεγαλοεργολάβους!

Έμμεση αλλά σαφή θέση κατά της εκτροπής του Αχελώου πήρε από τη Λάρισα ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας σε συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Ταχυδρομείου της πόλης.

Παίρνοντας ως αφορμή την επαναφορά του θέματος στο ντιμπέιτ των αρχηγών των δύο κομμάτων εξουσίας, μίλησε για «μια συζήτηση που κρατά χρόνια και η οποία μόνο αποτέλεσμα έχει... την εκτροπή των αγροτών από τα χωράφια και τα χωριά τους, αλλά και την εκτροπή εθνικών και κοινοτικών πόρων σε μεγαλοεργολάβους».
Χαρακτήρισε φαραωνικό το έργο που καταστρέφει τον φυσικό μας πλούτο και αντιπρότεινε μια πολιτική αναδιαρθρώσεων με εξοικονόμηση ενέργειας, μια πολιτική η οποία σεβόμενη το περιβάλλον θα παράγει ποιοτικά προϊόντα, δεν θα θυσιάζει τη διατροφική επάρκεια και θα διασφαλίζει το αγροτικό εισόδημα και την παραμονή των αγροτών στα χωριά τους.
Θέσεις για τα αγροτικά.
Ακόμη μίλησε για «εκτροπή του πρωθυπουργού στο ψηφοδέλτιο της Λάρισας» και, κάνοντας αναφορές στην ακρίβεια των προϊόντων σε σχέση με τις χαμηλές τιμές παραγωγού, είπε: «Αν ήταν ειλικρινής ο κ. Καραμανλής, δεν θα έμπαινε αυτός επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Λάρισας. Θα έβαζε επικεφαλής τα καρτέλ και τους μεσάζοντες, για να εκλεγούν χωρίς σταυρό».
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του καταφέρθηκε και κατά του ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας το ότι αποφεύγει την παραμικρή δέσμευση.
Τόσο στη Λάρισα όσο και νωρίτερα στην Καρδίτσα, ο Α. Τσίπρας παρουσίασε τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αγροτική πολιτική και την ανασυγκρότηση της ελληνικής υπαίθρου, μίλησε για «ανθρώπους πίσω από τα νούμερα της οικονομίας», επικαλούμενος έναν αριθμό: τη μείωση κατά 10% του αγροτικού πληθυσμού τα τελευταία χρόνια.

O ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει αγώνα για να αναστραφεί η κατάρρευση της αγροτικής οικονομίας και η εγκατάλειψη της υπαίθρου, σημείωσε ο Αλέξης Τσίπρας, παρουσιάζοντας στην Καρδίτσα την αγροτική πολιτική του σχήματος της Αριστεράς.

"Η πρόταση μας στηρίζεται στην αρχή ότι η τροφή είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και όχι προϊόν για κερδοσκοπία των αγροτοβιομηχανικών επιχειρήσεων και των χρηματιστηρίων", τόνισε και τάχθηκε υπέρ μιας μορφής γεωργίας περισσότερο ήπιας, που σέβεται το περιβάλλον, τον παραγωγό και τον καταναλωτή.
Μεταξύ άλλων, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ένα νέο πλαίσιο για την Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ε., που θα εξασφαλίζει κατώτερες εγγυημένες τιμές για τους αγρότες και θα συνδέει τις επιδοτήσεις με την παραγωγή και την ποιότητα των προϊόντων. Παράλληλα, θεωρεί απαραίτητη τη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση των καρτέλ και την πάταξη της αισχροκέρδειας, αλλά και την αύξηση της επιστροφής του ΦΠΑ και του φόρου κατανάλωσης πετρελαίου. Κεντρικό ρόλο στην αγροτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ παίζουν οι συνεταιρισμοί.

Το γιοφύρι του Κράτους

Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Πριν προλάβει το καλό μας το κράτος να χαρεί την «επανίδρυση» που του πρόσφερε η Ν. Δ., το περιλαβαίνουν οι ανακατασκευαστές του για να το ξαναχτίσουν από την αρχή. Από το γιοφύρι της Αρτας στο γιοφύρι του Κράτους, που όλο το υψώνουν κι όλο πέφτει, όλο το ανακαινίζουν κι όλο παλιώνει. Τσακώνονται βλέπετε οι πρωτομάστορες ποιος έχει το καλύτερο σχέδιο, τσακώνονται από κοντά βοηθοί και μαθητούδια. Να, τώρα, οι πράσινοι, βέβαιοι πως επιστρέφουν στην εξουσία, μας δείχνουν στα προπαγανδιστικά τους φιλμάκια πόσο έτοιμοι είναι. Σαν τα παιδιά που παίζουν με τις κατασκευές τους, με τα τουβλάκια και τα πλέι μομπίλ, στα πρώτα τους χρόνια, ώσπου να μαγνητιστούν από τον γυάλινο κόσμο και τον ψηφιακό, έτσι και οι πράσινοι κρημνιστές της «επανίδρυσης» ανακατασκευάζουν εκ θεμελίων τη λέξη ΚΡΑΤΟΣ, για να μας βεβαιώσουν ότι δεν θα τους πάρει ούτε εκατό μέρες η ανοικοδόμηση. Εκ παραδόσεως, με τα λόγια χτίζουμε ανώγια. Με τον ίδιο περίπου τρόπο, οι φουριόζικα επερχόμενοι «οικοδόμοι» του ΠΑΣΟΚ χτίζουν στα σποτ και τη λέξη ΠΑΙΔΕΙΑ, για να μας δείξουν ότι και την παιδεία θα την επανανεγείρουν. Και τι ακούμε εκεί; Οτι με τον πρώτο προϋπολογισμό η παιδεία θα προικοδοτηθεί με ένα δισεκατομύριο ευρώ, για να πιάσουμε έτσι επιτέλους το ανέκαθεν ποθούμενο 5%. Τι; Θυμούνται οι παλαιοί ότι το θαυμάσιο 5% δεν το τάζει τώρα πρώτος ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου αλλά το έταζε και ο πατέρας του ο Α. Γ. Παπανδρέου, καθώς και, πάνω-κάτω, ο πατέρας εκείνου και ιδρυτής του τζακιού, ο Γεώργιος Παπανδρέου; Ε, σόι πάει το τάξιμο, σαν μια σκυτάλη ανέξοδων υποσχέσεων που δίνεται από τον πρώτο στον δεύτερο μόνο και μόνο για να μπορεί να την παραδώσει ο δεύτερος στον τρίτο και πάει λέγοντας. Και να ’χουμε κι εμείς εν τω μεταξύ (σε ένα «εν τω μεταξύ» που κρατάει δεκαετίες) να ονειρευόμαστε πως δεν μπορεί, μια ημέρα των ημερών η «δωρεάν παιδεία» δεν θα μας στοιχίζει τον μισό οικογενειακό προϋπολογισμό.
Οσο επεξεργασμένο είναι το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την οικονομία άλλο τόσο είναι και το εκπαιδευτικό του πρόγραμμα. Αν, όσο βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση (και τα έξι χρόνια δεν είναι λίγα), δεν προλαβαίνεις να ξεκαθαρίσεις τις απόψεις σου, να άρεις τις εσωτερικές σου αντιφάσεις, να ορίσεις τις προτεραιότητές σου, γιατί να προλάβεις ένα μήνα πριν από τις εκλογές, όταν δεν σε συμφέρει κιόλας να είναι διαυγής ο λόγος σου, γιατί τότε κάποιους θα τους στενοχωρήσεις και θα χάσεις την ψήφο τους; Ενόσω αντιπολιτευόταν, το ΠΑΣΟΚ ήταν (στον χώρο της εκπαίδευσης, όπως και στους υπόλοιπους) και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, και με τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης και με την ιδιωτικοποίηση, και με το πανεπιστημιακό άσυλο και με τη φαλκίδευσή του. Ε, λοιπόν, έναν τρόπος υπάρχει για να προκόψει το υπουργείο Παιδείας αν νικήσει το ΠΑΣΟΚ: Να το αναλάβει ο κ. Παπανδρέου, όπως ακριβώς ο κ. Καραμανλής είχε αναλάβει και το υπουργείο Πολιτισμού. Και πρόκοψε κι αυτός κι εκείνο.

Tου Παντελή Μπουκάλα.