Η "πράσινη" ανάπτυξη είναι «η νέα μορφή αποικιοκρατίας»!

Απέτυχε παταγωδώς η Σύνοδος για το περιβάλλον στο Ρίο!

Σε πλήρες ...φιάσκο κατέληξε σήμερα, Παρασκευή, η σύνοδος κορυφής για το περιβάλλον στο Ρίο, μέσα σε γενικευμένες καταγγελίες από αναπτυσσόμενες χώρες, περιβαλλοντικές οργανώσεις και ακτιβιστές ότι στην πραγματικότητα «η πράσινη ανάπτυξη είναι η νέα μορφή αποικιοκρατίας»!  

Σε πλήρη αποτυχία κατέληξε τελικά η Σύνοδος του ΟΗΕ "Rio+20" για την "πράσινη" ανάπτυξη, η οποία ολοκληρώθηκε σήμερα 22 Ιουνίου, στην πρωτεύουσα της Βραζιλίας, είκοσι χρόνια μετά την ιστορική "Σύνοδο του Ρίο", στην οποία η ανθρωπότητα αναγνώρισε τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν τον πλανήτη και την ανθρωπότητα και υποσχέθηκε να τους αντιμετωπίσει. Από τότε βέβαια πολλά άλλαξαν στο παγκόσμιο οικονομικοπολιτικό σκηνικό και πλέον με την πρόφαση της "Κλιματικής Αλλαγής"  η οικονομία της "πράσινης ανάπτυξης" έχει έρθει στο προσκήνιο φέρνοντας μαζί της μια θύελλα που στο πέρασμά της σαρώνει  λαούς κι ανθρώπους, χώρες και κοινωνίες, βουνά, θάλασσες και ποτάμια! Έτσι δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως αναμενόμενο το φιάσκο στο οποίο κατέληξε η τωρινή Σύνοδος του ΟΗΕ "Rio+20"!  

Το σχέδιο της τελικής συμφωνίας, του "Rio+20" χαρακτηρίζεται από όλους ως ένα γενικό ευχολόγιο. Οι θιασώτες της "Πράσινης Ανάπτυξης"- με πρωτεργάτες τους Γερμανούς και την Ευρωπαϊκή Ένωση- απαιτούσαν συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τους στόχους που πρέπει να επιτευχθούν τα επόμενα χρόνια σε όλους τους οικονομικούς τομείς! Οι επικριτές της- κυρίως οι αναπτυσσόμενες χώρες- έθεταν όρους για να εξασφαλίσουν ότι οι στόχοι που έθεταν οι Βορειοευρωπαίοι δεν θα τις γονάτιζαν οικονομικά. Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και οι ακτιβιστές του Περιβάλλοντος έβαζαν σε προτεραιότητα άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση  της κλιματική αλλαγής, της αποδάσωσης και της απώλειας βιοποικιλότητας. Ο ΟΗΕ και πολλές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις έθεταν στόχους για την αντιμετώπιση μειζόνων κοινωνικών προβλημάτων όπως αυτό του υπερπληθυσμού της Γης και της αντιμετώπισης της πείνας! Όπως ήταν αναμενόμενο το τελικό κείμενο δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένα ευχολόγιο...   

Τα βασικά σημεία του είναι:

-Το κείμενο αναγνωρίζει την κοινωνική ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος ως  βασικούς πυλώνες της αειφορίας.

-Οι κυβερνήσεις συμφωνούν να συνεργαστούν προκειμένου να πάψει η κατανάλωση να υπερβαίνει τις δυνατότητες του πλανήτη. Παραδέχονται ότι απαιτούνται «επείγοντα μέτρα» κατά της μη βιώσιμης ανάπτυξης, δεν δίνουν όμως χρονοδιάγραμμα για αυτόν τον στόχο, ούτε παραθέτουν τα μέσα για την επίτευξή του.

-Οι κυβερνήσεις υπόσχονται επίσης να αναζητήσουν μια νέα μέθοδο υπολογισμού της οικονομικής προόδου, η οποία θα λαμβάνει υπόψη τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές παραμέτρους.

-Οι κυβερνήσεις δεν δεσμεύονται να περιορίσουν τη χρήση ορυκτών καυσίμων, επαναλαμβάνουν όμως την παλαιότερη δέσμευσή τους για σταδιακή κατάργησή τους όταν κρίνονται «επιβλαβή και μη αποδοτικά».

Το κείμενο ζητά επίσης τον καθορισμό «Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης», οι οποίοι θα αντικαταστήσουν τους λεγόμενους «Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας» που είχε θέσει ο ΟΗΕ για το 2015.

Στην γενική...απογοήτευση για το τελικό κείμενο-απόφαση της συνόδου, το οποίο επί της ουσίας δεν περιλαμβάνει κανένα δεσμευτικό μέτρο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που πραγματεύεται, ήρθε να προστεθεί και η διαμάχη των αναπτυγμένων χωρών του Βορρά με τις αναπτυσσόμενες χώρες, οι οποίες δεν αποδέχονται την έκκληση για τη μετάβαση σε μια «πράσινη οικονομία», θεωρώντας ότι αυτό απειλεί τις προοπτικές τους για ανάπτυξη.

Όπως μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες δήλωσε ότι η αυτοαποκαλούμενη "πράσινη οικονομία" είναι στην πραγματικότητα «η νέα μορφή αποικιοκρατίας»! Οι χώρες του πλούσιου Βορρά, είπε, «θέλουν να δημιουργήσουν μηχανισμούς παρέμβασης προκειμένου να παρακολουθούν και να εκτιμούν τις εθνικές πολιτικές χρησιμοποιώντας τις περιβαλλοντικές ανησυχίες ως δικαιολογία». Κάλεσε παράλληλα τις αφρικανικές χώρες να προστατεύσουν τους φυσικούς πόρους τους από τις πολυεθνικές εταιρείες. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα, ο οποίος κατηγόρησε στο AFP τις ανεπτυγμένες χώρες ότι «λεηλατούν τον πλανήτη, καταναλώνοντας ελεύθερα τους φυσικούς πόρους».

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, το περιοδικό Nature ανέφερε ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες διαφώνησαν με τη χρήση του όρου «πράσινη οικονομία» στο τελικό κείμενο της συνόδου εκτός αν ακολουθούνταν από τη φράση «στο πλαίσιο της αειφόρου ανάπτυξης και της εξάλειψης της φτώχιας». Το τελικό 50σέλιδο κείμενο έχει τίτλο «Το μέλλον που επιθυμούμε» και αναφέρει την καταπολέμηση της φτώχειας ως έναν από τους κυριότερους στόχους του μέλλοντος. Περιλαμβάνει επίσης τη δέσμευση ότι η οικονομία θα προσεγγίζει με πιο βιώσιμο τρόπο τους παγκόσμιους πόρους.  Αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης επέκριναν το τελικό κείμενο ως ...απαράδεκτο συμβιβασμό που στερείται ουσίας και που εμποδίζει την μετάβαση στην οικονομία της "Πράσινης Ανάπτυξης"! «Κανείς από όσους βρίσκονταν στην αίθουσα όταν υιοθετήθηκε το κείμενο δεν έμεινε ικανοποιημένος. Τόσο ανίσχυρο είναι!» δήλωσε η επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κλιματική Αλλαγή, Κόνι Χέντεγκαρντ.

Την ίδια στιγμή, εκπρόσωποι αυτοχθόνων πληθυσμών διοργάνωσαν «αντι-σύνοδο» στο Ρίο και εξέδωσαν διακήρυξη με την οποία χαρακτηρίζουν την  «πράσινη» οικονομία «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και της Γης». Και ίσως αυτό είναι το πιο θετικό μήνυμα που μας έρχεται από το Ριο: Οι άνθρωποι και το περιβάλλον ξανάρχονται στο επίκεντρο της συζήτησης, κόντρα στα συμφέροντα των Μεγαλοεργολάβων και των Πολυεθνικών!

Η αδράνεια θα έχει σύντομα καταστροφικές συνέπειες...

Για να ξεφύγουμε από τα δίχτυα που έχουμε παγιδευτεί...

Κάτι να κάνουμε, αν και δεν ξέρουμε τι!

Άρθρο του Slavoj Žižek, για την  "Le Monde Diplomatique ".

Νοέμβρης 2010, σε μετάφραση του Βασίλη Παπακριβόπουλου.

Στη Μαδρίτη, στην Αθήνα, στο Βουκουρέστι και στο Παρίσι, η οργή του λαού μαρτυράει την κοινωνική απόγνωση και τη βαθύτατη επιθυμία για αλλαγή. Όμως, για την ώρα, απουσιάζει η πολιτική στρατηγική η οποία θα επιτρέψει την πραγματοποίηση αυτής της αλλαγής, καθώς και η ελπίδα ότι θα επιτύχει. Μήπως πρέπει να διακινδυνεύσουμε ν’ αφήσουμε να χαθεί αυτή η ευκαιρία, προβάλλοντας ως δικαιολογία το επιχείρημα ότι δεν υφίστανται ακόμα οι συνθήκες για την υλοποίησή της; Ή μήπως πρέπει να βάλουμε στοίχημα ότι, καμιά φορά, «συμβαίνει το ανέφικτο»;

Τα κινήματα διαμαρτυρίας που ξέσπασαν φέτος στην Ευρώπη ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας -στην Ελλάδα και στη Γαλλία κυρίως, αλλά σε μικρότερο βαθμό και στην Ιρλανδία, στην Ιταλία και στην Ισπανία- αποτέλεσαν την αφορμή για να εμφανιστούν δύο σενάρια. 

Το πρώτο, κατασκευασμένο από την εξουσία και τα μέσα ενημέρωσης, στηρίζεται στην αποπολιτικοποίηση της κρίσης: τα περιοριστικά δημοσιονομικά μέτρα που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις δεν προβάλλονται ως πολιτική επιλογή αλλά ως μια τεχνική απάντηση που πρέπει να δοθεί στις πιεστικές απαιτήσεις που προκαλούν τα χρηματοοικονομικά προβλήματα. Υποστηρίζεται, δε, ότι, εάν επιθυμούμε τη σταθεροποίηση της οικονομίας, πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι. 

Το άλλο σενάριο, εκείνο που ασπάζονται οι απεργοί και οι διαδηλωτές, θεωρεί ότι τα μέτρα λιτότητας δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εργαλείο που χρησιμοποιεί το κεφάλαιο για να ξηλώσει και τα τελευταία απομεινάρια του κράτους πρόνοιας. 

Στη μία περίπτωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παρουσιάζεται ως διαιτητής, ο οποίος επιδιώκει με ζήλο να επιτύχει τον σεβασμό της τάξης και της πειθαρχίας• στη δεύτερη περίπτωση, υποδύεται άλλη μια φορά τον χωροφύλακα του παγκοσμιοποιημένου χρηματοοικονομικού τομέα. 

Όσο κι αν κάθε μία από αυτές τις δύο οπτικές εμπεριέχει κάποια ψήγματα αλήθειας, είναι εξίσου απόλυτα λανθασμένες. Είναι προφανές ότι η αμυντική στρατηγική των ευρωπαίων ηγετών δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι το τεράστιο έλλειμμα των κρατικών προϋπολογισμών οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα δεκάδες δισεκατομμύρια που καταβρόχθισε η διάσωση των τραπεζών, όπως επίσης και το γεγονός ότι οι πιστώσεις που δόθηκαν στην Αθήνα θα χρησιμοποιηθούν κατά κύριο λόγο για την αποπληρωμή του χρέους της στις γερμανικές και στις γαλλικές τράπεζες. Ο μόνος λόγος για τον οποίο χορήγησαν βοήθεια στην Ελλάδα ήταν για να συνδράμουν τον ιδιωτικό τραπεζικό τομέα.

Το κίνημα!

Από την απέναντι πλευρά, η επιχειρηματολογία των δυσαρεστημένων προδίδει άλλη μια φορά την τεράστια φτώχεια της σύγχρονης αριστεράς: δεν περιλαμβάνει κανένα προγραμματικό σκέλος και αρκείται στο να ανάγει σε ζήτημα αρχής την άρνηση της κατάργησης των κοινωνικών κεκτημένων. Η ουτοπία του κοινωνικού κινήματος δεν συνίσταται πλέον στην αλλαγή του συστήματος αλλά στο να πείσει τον εαυτό του ότι το ίδιο το σύστημα μπορεί να συναινέσει στη διατήρηση του κράτους πρόνοιας. 

Απέναντι στην αμυντική αυτή θέση, μπορεί να προβληθεί μια ένσταση η οποία δύσκολα απορρίπτεται: εάν παραμείνουμε μέσα στα όρια που μας επιβάλλει το παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα, τότε δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να συναινέσουμε στις θυσίες που ζητούνται από τους εργαζόμενους, τους φοιτητές και τους συνταξιούχους. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: μετά από δεκαετίες κράτους πρόνοιας κατά τη διάρκεια των οποίων οι δημοσιονομικές περικοπές ήταν περιορισμένες και συνοδεύονταν πάντα από την υπόσχεση ότι μια μέρα θα επιστρέφαμε στην προηγούμενη κατάσταση, περνάμε τώρα σε μια διαρκή περίοδο έκτακτης ανάγκης. Πρόκειται για μια νέα εποχή, η οποία μας υπόσχεται ολοένα αυστηρότερα προγράμματα λιτότητας, προοδευτικά αυξανόμενες περικοπές στους τομείς της υγείας, της εκπαίδευσης και των συντάξεων, καθώς επίσης και τη συνεχώς εντεινόμενη επισφάλεια της εργασίας. Με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο, η αριστερά οφείλει να αποδεχθεί μια εξαιρετικά δύσκολη πρόκληση: να εξηγήσει ότι η οικονομική κρίση είναι κατ’ αρχήν μια πολιτική κρίση, δηλαδή ότι δεν πρόκειται για κάποια «φυσική» διαδικασία ή νομοτέλεια, καθώς και ότι το υπάρχον σύστημα προκύπτει από μια σειρά αποφάσεων οι οποίες είναι από τη φύση τους πολιτικές. Ταυτόχρονα, η αριστερά δεν πρέπει να ξεχνάει ότι το παρόν σύστημα, για όσο διάστημα παραμένει κανείς μέσα στο πλαίσιο που αυτό ορίζει, υπακούει σε μια λογική η οποία -κακώς- παρουσιάζεται ως φυσικός νόμος και της οποίας δεν είναι δυνατόν να παραβιαστούν οι κανόνες χωρίς να προκληθεί οικονομική καταστροφή. Θα ήταν αυταπάτη να ελπίζει κανείς ότι η κρίση που συνεχίζει το καταστροφικό έργο της θα έχει μονάχα περιορισμένες συνέπειες και ότι ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός θα συνεχίσει να εγγυάται ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής στην πλειονότητα του πληθυσμού. Και το να ποντάρει κανείς μονάχα σε ενδεχόμενες ευνοϊκές περιστάσεις για να μετριάσει τις επιπτώσεις αποτελεί μια πολύ περίεργη αντίληψη περί ριζοσπαστισμού... 

Βέβαια, αυτό που μας λείπει δεν είναι οι αντικαπιταλιστές. Κατακλυζόμαστε κυριολεκτικά από κατηγορητήρια ενάντια στις φρικαλεότητες του καπιταλισμού: κάθε μέρα εμφανίζονται ολοένα και περισσότερες δημοσιογραφικές έρευνες, τηλεοπτικά ρεπορτάζ και βιβλία που επιτυγχάνουν υψηλές πωλήσεις, στα οποία γίνεται λόγος για βιομήχανους που καταστρέφουν το περιβάλλον, για διεφθαρμένους τραπεζίτες που απολαμβάνουν αστρονομικά μπόνους τη στιγμή που οι τράπεζές τους απομυζούν αχόρταγα το κρατικό χρήμα, για προμηθευτές αλυσίδων ένδυσης οι οποίοι απασχολούν μικρά παιδιά τα οποία εργάζονται δώδεκα ώρες την ημέρα. Κι όμως, όσο αιχμηρή κι αν φαίνεται η λεπίδα των κριτικών, στομώνει αμέσως μόλις βγει από το θηκάρι της, γιατί ποτέ δεν αμφισβητεί το φιλελεύθερο-δημοκρατικό πλαίσιο στο εσωτερικό του οποίου ο καπιταλισμός διεξάγει το καταστροφικό έργο του. Ο στόχος που προβάλλεται, είτε ρητά διατυπωμένος είτε με έμμεσο τρόπο, συνίσταται απαράλλακτα στη θέσπιση ενός ρυθμιστικού πλαισίου για τον έλεγχο του καπιταλισμού (το οποίο θα λειτουργεί κάτω από την πίεση που θα ασκούν τα μέσα ενημέρωσης, ο νομοθέτης ή οι αστυνομικές έρευνες που θα διεξάγονται από έντιμους αστυνομικούς), ενώ δεν αμφισβητούνται ποτέ οι θεσμικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους δικαίου.

Ο Μαρξισμός!

Σε αυτό ακριβώς το σημείο η μαρξιστική ανάλυση διατηρεί όλη της τη φρεσκάδα, κι ίσως μάλιστα σήμερα περισσότερο από ποτέ. Για τον Μαρξ, η ελευθερία δεν αποτελεί ζήτημα πρώτης γραμμής μέσα στην πολιτική σφαίρα, τουλάχιστον όχι η μορφή της ελευθερίας στην οποία αναφέρονται οι διεθνείς θεσμοί όταν κρίνουν μια χώρα: είναι ελεύθερες οι εκλογές, είναι ανεξάρτητοι οι δικαστές, υπάρχει σεβασμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων; Το κλειδί της πραγματικής ελευθερίας πρέπει μάλλον να αναζητηθεί στο «απολιτικό» ζήτημα των κοινωνικών σχέσεων, από την εργασία μέχρι την οικογένεια• σε αυτό το πεδίο, η απαραίτητη αλλαγή δεν είναι δυνατόν να προέλθει από την πολιτική μεταρρύθμιση, αλλά από την αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων μέσα στον μηχανισμό της παραγωγής. Πράγματι, ποτέ δεν ζητάμε από τους ψηφοφόρους να αποφασίσουν ποιος πρέπει να κατέχει τι, ή να αποφανθούν για τις προδιαγραφές του μάνατζμεντ που θα εφαρμοστούν στον χώρο της εργασίας τους. Είναι ανώφελο να ελπίζουμε ότι η σφαίρα της πολιτικής θα συναινέσει στην επέκταση της δημοκρατίας και σε τομείς οι οποίοι εξοβελίζονται μακριά της, οργανώνοντας, για παράδειγμα, «δημοκρατικές» τράπεζες οι οποίες θα τελούν υπό τον έλεγχο των πολιτών. Σε αυτόν τον τομέα, οι ριζοσπαστικές αλλαγές τοποθετούνται πέρα από τη σφαίρα των νομικών δικαιωμάτων. 

Φυσικά, τυχαίνουν και περιπτώσεις όπου οι δημοκρατικές διαδικασίες οδηγούν σε κοινωνικές κατακτήσεις. Ωστόσο, οι κατακτήσεις αυτές εξακολουθούν να αποτελούν ένα γρανάζι στον μηχανισμό του αστικού κράτους και ο ρόλος τους συνίσταται στο να εγγυώνται την καλύτερη δυνατή αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Συνεπώς, πρέπει να ανατραπούν ταυτόχρονα δύο φετίχ, τόσο το φετίχ των «δημοκρατικών θεσμών» όσο κι εκείνο του αρνητικού αντίστοιχού τους, δηλαδή της βίας. Στην καρδιά της μαρξιστικής έννοιας της πάλης των τάξεων κυριαρχεί η ιδέα ότι η «γαλήνια» κοινωνική ζωή αποτελεί ένδειξη της (προσωρινής) νίκης της κυρίαρχης τάξης. Από τη σκοπιά των καταπιεσμένων, ακόμα και η ίδια η ύπαρξη του κράτους αποτελεί πράξη βίας, ως μηχανισμός που βρίσκεται στα χέρια της κυρίαρχης τάξης. Αποδεικνύεται, δε, σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκής η αντίληψη σύμφωνα με την οποία η βία δεν νομιμοποιείται ποτέ αλλά μερικές φορές καθίσταται αναγκαία. 

Σε μια ριζοσπαστική προοπτική για τη χειραφέτηση των ανθρώπων, οι όροι του παραπάνω αξιώματος έπρεπε να αντιστραφούν, η βία των καταπιεσμένων νομιμοποιείται πάντα -αφού ακριβώς η κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οφείλεται στην άσκηση βίας- αλλά δεν είναι ποτέ αναγκαία: η επιλογή τού εάν θα υπάρξει ή όχι προσφυγή στη βία απέναντι σε έναν αντίπαλο, εξαρτάται απόλυτα από στρατηγικές εκτιμήσεις. 

Στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στο πεδίο της οικονομίας με την οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι, γίνεται αμέσως προφανές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τυφλές χρηματοοικονομικές κινήσεις, αλλά με στρατηγικές παρεμβάσεις, τις οποίες έχουν καταστρώσει μετά από ώριμη σκέψη οι δημόσιες αρχές και οι χρηματοοικονομικοί θεσμοί, δεδομένου ότι επιδιώκουν να εφαρμόσουν μια λύση για την κρίση, η οποία να ανταποκρίνεται στα κριτήριά τους και τελικά να αποβεί προς όφελός τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, πώς είναι δυνατόν να μην σκεφτόμαστε τη δυνατότητα της αντεπίθεσης; Φυσικά, το μόνο αποτέλεσμα που έχουν παρόμοιες εκτιμήσεις είναι ότι κλονίζουν το βόλεμα των ριζοσπαστών διανοουμένων. Καθώς διάγουν βίο άνετο και προστατευμένο, δεν ενδίδουν, άραγε, στον πειρασμό να κατασκευάσουν σενάρια καταστροφής για να δικαιολογήσουν τη διατήρηση του επιπέδου ζωής τους; Για πολλούς από αυτούς, αν πρέπει να γίνει μια επανάσταση, πρέπει να επιχειρηθεί μακριά από τον τόπο τους -στην Κούβα, τη Νικαράγουα, τη Βενεζουέλα- έτσι ώστε, αφ’ ενός να ζεσταίνεται η καρδιά τους από το επαναστατικό όραμα, αλλά και να μπορούν ταυτόχρονα να αφοσιώνονται στην προώθηση της καριέρας τους. Όμως, με την κατάρρευση του κράτους πρόνοιας στις προηγμένες βιομηχανικές χώρες, οι ριζοσπάστες διανοούμενοι θα μπορούσαν να βρεθούν μπροστά στη δική τους ώρα της αλήθειας, να επιζητήσουν μια πραγματική αλλαγή, την οποία τώρα μπορούν να πετύχουν.

Αριστερές λύσεις!

Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος αυτή η διαρκής κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οικονομία να οδηγήσει την αριστερά να εγκαταλείψει την υπομονετική διανοητική εργασία, η οποία δεν έχει άμεση πρακτική χρησιμότητα. Ωστόσο, σταδιακά, έχει αρχίσει να εκλείπει η πραγματική λειτουργία της σκέψης. Όχι να προτείνει λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει «η κοινωνία» -δηλαδή το κράτος και το κεφάλαιο- αλλά να στοχάζεται πάνω στον τρόπο ακριβώς με τον οποίο διατυπώνονται αυτά τα ερωτήματα. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας καπιταλιστικής περιόδου μετά το 1968, επιβλήθηκε ως κυρίαρχη ιδεολογία η ίδια η οικονομία, δηλαδή η λογική της αγοράς και του ανταγωνισμού. Στον τομέα της εκπαίδευσης, για παράδειγμα, το σχολείο αποτελεί ολοένα και λιγότερο μια δημόσια υπηρεσία που είναι ανεξάρτητη από την αγορά και προβάλλεται ως μία από τις σημαντικότερες προτεραιότητες του κράτους, ένα άβατο όπου καλλιεργούνται υψηλές αξίες, όπως η ελευθερία, η ισότητα και η αδελφοσύνη. Εφαρμόζοντας το ιερό δόγμα «με μικρότερο κόστος, μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα», αφέθηκαν να εισβάλουν στο σχολείο διάφορες μορφές συνεργασίας του ιδιωτικού τομέα με τον δημόσιο. Στο δε πεδίο της πολιτικής, το εκλογικό σύστημα που οργανώνει και νομιμοποιεί την εξουσία εμφανίζεται ολοένα περισσότερο να αντιγράφει το μοντέλο της επιχειρηματικότητας: η εκλογική διαδικασία εκλαμβάνεται ως μια εμπορική συναλλαγή κατά τη διάρκεια της οποίας οι ψηφοφόροι «αγοράζουν» το «εμπόρευμα», το οποίο δημιουργεί την εντύπωση ότι είναι σε θέση να διατηρήσει με τον καλύτερο τρόπο την κοινωνική τάξη, να εξασφαλίσει την τιμωρία των εγκληματιών κ.λπ. Με βάση την προαναφερθείσα αρχή, ορισμένες λειτουργίες οι οποίες άλλοτε ανετίθεντο στο κράτος (για παράδειγμα, η διοίκηση των φυλακών), στο εξής ιδιωτικοποιούνται. [1] Ο στρατός δεν στηρίζεται πλέον στους κληρωτούς, αλλά στους μισθοφόρους. Ακόμα και η κρατική γραφειοκρατία έχει χάσει τον οικουμενικό εγελιανό χαρακτήρα της, όπως αποδεικνύεται κατά κόρον από τους μηχανισμούς που έχει δημιουργήσει ο Μπερλουσκόνι. Στη σημερινή Ιταλία, η αστική τάξη είναι εκείνη που ασκεί άμεσα την εξουσία και την εκμεταλλεύεται ανοιχτά και χωρίς ενδοιασμούς, με μόνο στόχο την προστασία των συμφερόντων της. Ακόμα και οι σχέσεις των ζευγαριών κατέληξαν να υιοθετούν τις λογικές της αγοράς: οι υπηρεσίες που προτείνονται σε καθένα από τα μέλη των μελλοντικών ζευγαριών (για παράδειγμα τα speed datings και οι συναντήσεις μέσω Ίντερνετ ή γραφείων συνοικεσίων), τα παρακινούν να αισθάνονται τον εαυτό τους ως εμπόρευμα, του οποίου οφείλουν να εξυμνούν τα πλεονεκτήματα και να διαλέγουν τις πιο κολακευτικές φωτογραφίες. 

Στις εσχατιές ενός παρόμοιου αστερισμού, ακόμα και η ιδέα μιας ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας φαντάζει αδύνατη. Όμως, αυτό ακριβώς το «είναι αδύνατον!» πρέπει να μας κάνει να σταματήσουμε λιγάκι και να σκεφθούμε. Σήμερα, η διάκριση του τι είναι εφικτό και τι ανέφικτο οργανώνεται με περίεργο τρόπο, με την ίδια ακριβώς υπερβολή στην οριοθέτηση της καθεμιάς από αυτές τις δύο κατηγορίες. Από τη μια πλευρά, στο πεδίο των δραστηριοτήτων του ελεύθερου χρόνου και των τεχνολογιών, μας σφυροκοπούν καθημερινά με το σύνθημα «τίποτε δεν είναι αδύνατο!», μπορούμε να απολαμβάνουμε μια ευρύτατη γκάμα σεξουαλικών παροχών ή εγκυκλοπαιδικών αρχείων, τραγουδιών, ταινιών και τηλεοπτικών σειρών που προσφέρονται για «κατέβασμα» από το Ίντερνετ, επιπλέον, μπορούμε να ταξιδέψουμε στο διάστημα (εάν βέβαια είμαστε εκατομμυριούχοι). Ακόμα, μας υπόσχονται ότι στο άμεσο μέλλον, με την επεξεργασία και τη χειραγώγηση του ανθρώπινου γονιδιώματος, θα καταστεί «δυνατόν» να βελτιώσουμε στον μέγιστο βαθμό τις σωματικές και τις ψυχικές δυνατότητές μας. Ακόμα και το τεχνογνωστικό όνειρο της αθανασίας φαίνεται πλέον να εντάσσεται στο πλαίσιο του εφικτού, μέσα από τη μετατροπή της ταυτότητάς μας σε εφαρμογές πληροφορικής, οι οποίες θα μπορούν να μεταφερθούν σε διάφορες ηλεκτρονικές συσκευές. Αντίθετα, στο κοινωνικοοικονομικό πεδίο, η εποχή μας χαρακτηρίζεται από τη δοξασία ότι η ανθρωπότητα έχει φθάσει στο αποκορύφωμα της ωριμότητάς της, καθώς κατόρθωσε να παραιτηθεί από τις παλιές ουτοπίες που την ταλάνιζαν επί χιλιετίες και δέχθηκε τους περιορισμούς που της θέτει η πραγματικότητα -εννοώντας, βέβαια, την καπιταλιστική πραγματικότητα- μαζί με όλα τα ανέφικτα που την οπλίζουν. Το κυριότερο σύνθημα αυτής της «πραγματικότητας», η ιερή πρώτη εντολή της, είναι το «δεν μπορείτε». Δεν μπορείτε να στρατεύεστε σε μεγάλες συλλογικές δράσεις, γιατί είναι καταδικασμένες να οδηγήσουν στην τρομοκρατία του ολοκληρωτισμού, δεν μπορείτε να γαντζώνεστε από το κράτος πρόνοιας, ειδάλλως θα χάσετε την ανταγωνιστικότητά σας και θα προκαλέσετε οικονομική κρίση, δεν μπορείτε να αποκοπείτε από την παγκόσμια αγορά, εάν βέβαια δεν επιθυμείτε να μετατραπείτε σε δορυφόρους της Βόρειας Κορέας. Η οικολογία, στην ιδεολογική εκδοχή της, προσθέτει σε αυτόν τον κατάλογο και τις δικές της απαγορεύσεις, τις περίφημες ανώτατες τιμές που στηρίζονται στις εκτιμήσεις των ειδικών: «η υπερθέρμανση του πλανήτη οφείλει να μην ξεπεράσει τους δύο βαθμούς».

Μονόδρομος!

Σήμερα, η κυρίαρχη ιδεολογία προσπαθεί να μας πείσει ότι μια ριζική αλλαγή είναι ανέφικτη, ότι είναι αδύνατη η κατάργηση του καπιταλισμού, ότι είναι αδύνατον να δημιουργηθεί μια δημοκρατία η οποία δεν θα περιορίζεται μονάχα στο διεφθαρμένο κοινοβουλευτικό παιχνίδι το οποίο καθιστά αόρατους τους ανταγωνισμούς που διατρέχουν τις κοινωνίες μας. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο Ζακ Λακάν, για να υπερβεί τους ιδεολογικούς φραγμούς, αντικαθιστούσε το σύνθημα «τα πάντα είναι δυνατά» με την εξής σοβαρότερη διατύπωση: «Το αδύνατον καταφθάνει». Ο Εβο Μοράλες στη Βολιβία, ο Ούγο Τσάβες στη Βενεζουέλα και η μαοϊκή κυβέρνηση του Νεπάλ ανήλθαν στην εξουσία με «δίκαιες» δημοκρατικές εκλογές και όχι με την εξέγερση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι, «αντικειμενικά», η κατάστασή τους δεν είναι απελπιστική: βαδίζουν ενάντια στη ροή της ιστορίας και, γι’ αυτόν τον λόγο, δεν μπορούν να στηριχθούν σε καμία «αντικειμενική τάση». Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αυτοσχεδιάζουν μέσα σε μια κατάσταση η οποία φαίνεται αδιέξοδη. Μήπως όμως αυτό ακριβώς το γεγονός τους προσφέρει επίσης και μια εξαιρετική ελευθερία; Μήπως άραγε δεν βρισκόμαστε κι όλοι εμείς στην αριστερά στην ίδια ακριβώς δύσκολη θέση; Η κατάστασή μας σήμερα βρίσκεται στον αντίποδα εκείνης που επικρατούσε στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η αριστερά γνώριζε τι έπρεπε να κάνει, αλλά όφειλε να περιμένει υπομονετικά την κατάλληλη στιγμή για να αναλάβει δράση. Σήμερα, δεν γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε, αλλά οφείλουμε να δράσουμε αμέσως, γιατί η αδράνειά μας θα μπορούσε να έχει σύντομα καταστροφικές συνέπειες. Περισσότερο από ποτέ άλλοτε, είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε σαν να ήμασταν ελεύθεροι.

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «New Left Review», τεύχος 64, Ιούλιου-Αύγουστου 2010.)

Σημειώσεις:

[1] (ΣτΜ) Σε αρκετές χώρες -κυρίως αγγλοσαξονικές και ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες- υπάρχουν πολλές ιδιωτικές φυλακές, οι οποίες μάλιστα αποτελούν και έναν εξαιρετικά προσοδοφόρο κλάδο. Φυσικά, παρατηρείται και πλήθος εκτροπών, με χαρακτηριστικότερο πρόσφατο παράδειγμα τον αμερικανό δικαστή που δωροδοκούνταν από ιδιωτική φυλακή για να την τροφοδοτεί με ανήλικους « πελάτες », οι οποίοι καταδικάζονταν για πραγματικά ασήμαντες αφορμές.

Το Βερολίνο γνώριζε τις "μαϊμουδιές" του Σημίτη!

Stern: Το Βερολίνο γνώριζε για τα "greek statistics" και για τους κινδύνους εισόδου της Ελλάδας στο ευρώ, από το 1999!

Επικαλούμενο εσωτερικά έγγραφα από την Καγκελαρία και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το γερμανικό περιοδικό "Stern" υποστηρίζει πως η Γερμανική Καγκελαρία γνώριζε εγκαίρως τους κινδύνους της εισόδου της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. 

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Eurostat ήδη στις αρχές του 1999, σε δύο έγγραφά της, προειδοποιούσε την Επιτροπή για πιθανά παραποιημένα ελληνικά στατιστικά στοιχεία, αλλά οι προειδοποιήσεις «αποκρούστηκαν» από την Επιτροπή και τελικά απορρίφθηκαν!!! 

Επιπλέον, στις 12 Μαΐου του ίδιου έτους, ο Πρόεδρος της Eurostat, σε σημείωμα προς τον τότε Επίτροπο για Οικονομική και Νομισματική πολιτική Yves-Thibault de Silguy, ανέφερε ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε χρησιμοποιήσει πιθανότατα τις μεταβιβαστικές πληρωμές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου, με τρόπο παράτυπο, να βελτιώσει τα δημοσιονομικά μεγέθη του προϋπολογισμού, για να λάβει την απάντηση: «Υποθέτω ότι η Eurostat ούτε σχεδιάζει διορθώσεις στους αριθμούς ούτε επιθυμεί να συνεχίσει την συζήτηση για το θέμα αυτό». 

Όπως αναφέρεται στο άρθρο, στις αρχές του 2000, η Καγκελαρία διέθετε σειρά αρνητικών εισηγήσεων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, με προειδοποιήσεις για το μεγάλο αναλογικά εμπορικό έλλειμμα, τη μεγάλη εξάρτηση από τις κοινοτικές επιδοτήσεις, αλλά και για τους κινδύνους που απειλούσαν την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας με την ένταξη της στην Ευρωζώνη και την αναμενόμενη αύξηση του πληθωρισμού λόγω της υιοθέτησης του ευρώ. Οι εμπειρογνώμονες των Βρυξελλών τόνιζαν δε ότι η χώρα σε καμία περίπτωση δεν ήταν έτοιμη για το «σοκ της εισόδου στην Ευρωζώνη». 

Στο περιοδικό υπογραμμίζεται ότι ακόμη κι ως σήμερα, ο τότε Καγκελάριος Gerhard Schröder, όποτε ερωτάται για το θέμα αυτό, παραπέμπει στη θετική ψήφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που επέτρεψε την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Στο δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού αναφέρεται δε ότι αν και ζητήθηκε το σχόλιό του για τα νέα στοιχεία, αρνήθηκε να τοποθετηθεί. Το ίδιο συνέβη και με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Υστερόγραφο:

Ποιος διορίστηκε το 2000 από την Κυβέρνηση Σημίτη εκπρόσωπος της χώρας στην Νομισματική Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης με σκοπό να προετοιμάσει την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ; Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Βασίλης Ράπανος!

Η Αγγλία "κόβει" τις επιδοτήσεις στα Αιολικά Πάρκα για να μην καταντήσει σαν την Ελλάδα!

Ο υπουργός Οικονομίας της Βρετανίας George Osborne απαιτεί να μειωθούν οι επιδοτήσεις για την αιολική ενέργεια θέλοντας να ανακόψει την επέκταση των ανεμογεννητριών σε όλη τη Χώρα.

Υπάρχουν ήδη 3.000 ανεμογεννήτριες εγκατεστημένες στο Ηνωμένο Βασίλειο, και 4.500 επιπλέον έχουν προγραμματιστεί να εγκατασταθούν στο άμεσο μέλλον. Η αιολική βιομηχανία σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτείται από κρατικές επιδοτήσεις ύψους περίπου £ 400 εκατομμύρια  ετησίως. Οι καταναλωτές ηλεκτρικού ρεύματος μέσω μιας επιπλέον χρέωσης στους λογαριασμούς ηλεκτρικής ενέργειας (κάτι ανάλογο με το ελληνικό τέλος ΑΠΕ) πληρώνουν για να επιδοτήσουν και αυτοί με την σειρά τους, τους παραγωγούς ανανεώσιμης ενέργειας- ενώ ταυτόχρονα και το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος συνεχώς αυξάνει όσο νέα αιολικά πάρκα εισέρχονται στο ενεργειακό σύστημα της Χώρας. 

Το υπουργικό συμβούλιο στην Μεγάλη Βρετανία απαιτεί κάθετες μειώσεις έως και 25% στις κρατικές επιδοτήσεις για τα χερσαία αιολικά πάρκα- και γι' αυτό προωθεί τροποποιήσεις στο νομοσχέδιο για την ενέργεια που αναμένεται να δημοσιευθεί σε λίγες εβδομάδες. Η σχεδιαζόμενη αλλαγή σκοπεύει να μειώσει τις οικονομικές ενισχύσεις και επιδοτήσεις των αιολικών πάρκων, με στόχο την μείωση κατά το ήμισυ των επενδύσεων στον κλάδο.

Ο Υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως Oliver Letwin, τονίζει μάλιστα σε ανάλυση του που διέρρευσε το Σαββατοκύριακο στον Αγγλικό τύπο, ότι η επιδότηση θα πρέπει να εξαλειφθεί εντελώς ως το 2020, για να αποκτήσει η Αγγλία βιώσιμο Ενεργειακό Σύστημα αλλά και Βιώσιμη Οικονομία.

Το σχέδιο είναι βέβαιο ότι θα συναντήσει την σθεναρή αντίσταση τόσο των Επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στον κλάδο όσο και του κόμματος των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, οι οποίοι βλέπουν αυτή την κίνηση ως μια προσπάθεια από τον Υπουργό να αποκατασταθεί η φήμη του ανάμεσα στους ψηφοφόρους του, μετά από ένα καταστροφικό κρατικό προϋπολογισμό που έφερε την Βρετανία σε δυσμενή οικονομική θέση. Το κύριο επιχείρημα της Κυβέρνησης είναι ότι με την ακολουθούμενη πολιτική των επιδοτήσεων για τα αιολικά πάρκα η Μεγάλη Βρετανία αυξάνει το οικονομικό και ενεργειακό  της έλλειμμα, και ότι αν συνεχισθεί η πολιτική αυτή θα βρεθεί σε δυσμενέστερη θέση και από την Ελλάδα!!!

Απρόσμενοι σύμμαχοι στο πλευρό της Συντηρητικής Κυβέρνησης του David Cameron βρίσκονται πολλοί επιχειρηματίες του Τουρισμού- ειδικά στις περιοχές της Σκωτίας και της Ουαλίας- που βλέπουν το τουριστικό προϊόν να φθίνει όπου αναπτύσσεται η αιολική βιομηχανία, αλλά και πολλούς ακτιβιστές του Περιβάλλοντος και οργανώσεις Προστασίας της Φύσης που βλέπουν το Φυσικό Περιβάλλον και την Άγρια Ζωή να απειλείται από την αθρόα ανάπτυξη των ανεμογεννητριών!    

Πηγές: 

Αρχαιοπτέρυξ.

Telegraph.

Και εμείς νομίζαμε πως δεν γίνεται να δούμε τα χειρότερα...

Δεν αναλαμβάνει τελικά το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής ο Κυριάκος Μητσοτάκης!  Αυτό το κρατάει το ΠΑΣΟΚ, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα παραμείνει σταθερά προσανατολισμένο στην πολιτική της "Πράσινης Ανάπτυξης". Μετά από έντονες παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, στο Υπουργείο τελικά τοποθετήθηκε ο Ευάγγελος Λιβιεράτος, ο οποίος θεωρείται αυστηρά προσωπική επιλογή του κ. Βενιζέλου! 

Σύμφωνα με πληροφορίες o κ. Μητσοτάκης είχε ...βολιδοσκοπηθεί το προηγούμενο διάστημα για τη θέση του υπουργού στο Περιβάλλοντος και είχε ανταποκριθεί θετικά! Ο ίδιος και η ...οικογένειά του το θεωρούσαν σίγουρο! Μάλιστα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τον παρουσίαζαν ως το ένα από τα δύο ακλόνητα φαβορί για σημαντικά υπουργεία στην κυβέρνηση Σαμαρά, μαζί με τον Κωστή Χατζηδάκη (ο οποίος και τελικά αναλαμβάνει το άλλο κρίσιμο για την "Πράσινη Ανάπτυξη" υπουργείο, αυτό της  Ανάπτυξης, Ανταγωνισμού και Υποδομών με αναπληρωτή τον κ. Νότη Μηταράκη και υφυπουργούς τους κκ Θ. Σκορδά και Στ. Καλογιάννη.) Το τηλεφώνημα όμως που δέχθηκε σήμερα το πρωί από τον κ.Σαμαρά, για να αναλάβει τελικά την θέση του αναπληρωτή υπουργού στο Υπουργείο Περιβάλλοντος ήταν για τον κ. Μητσοτάκη "δυσάρεστη έκπληξη" καθώς ανέτρεψε τα δεδομένα που ...γνώριζε. Ωστόσο, ενδεχομένως να αποδεχόταν τη θέση αν δεν είχε και σοβαρή διαφωνία με το πρόσωπο του υπουργού που θα ήταν προϊστάμενος του και τον οποίο ακόμη και ο ίδιος θεωρεί "άνθρωπο του κ. Βενιζέλου". Άγνωστο παραμένει ως τώρα αν ο κ. Μητσοτάκης θα δημοσιοποιήσει την ...ενόχλησή του αυτή ή θα προτιμήσει να παραμείνει σιωπηλός για να μην δημιουργήσει προβλήματα στην νέα κυβέρνηση πριν ακόμη αυτή ορκιστεί.

Ο νέος υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, κ.Ευάγγελος Λιβιεράτος είναι καθηγητής της ανωτέρας Γεωδαισίας και Χαρτογραφίας (!) στην πολυτεχνική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και θεωρείται πρόσωπο "κοντινό" στον κ.Βενιζέλο! Αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος αναλαμβάνει ο βουλευτής Θεσσαλονίκης της ΝΔ κ.Σταύρος Καλαφάτης, και Υφυπουργός ο κ.Ασημάκης Παπαγεωργίου, πρώην πρόεδρος του Δ.Σ. και διευθύνοντας σύμβουλος της -καταχρεωμένης-  ΔΕΠΑ! Με αυτά τα πρόσωπα στο Υπουργείο δυστυχώς επιβεβαιώνεται και η λαϊκή θυμοσοφία που υποστηρίζει πως: "Μη φοβάστε τα άσχημα αφού μπορεί και να σας βρουν τα χειρότερα!"

Όχι Ανεμογεννήτριες στην Κοκκινιά!

Άμεση προστασία των Κραβαρίτικων βουνών 

από την επέλαση των 

Μεγαλοεργολάβων της Μαύρης Ανάπτυξης 

και της 

Πράσινης Απάτης!

Προσέξτε αυτή την δήλωση:

Μπερλουσκόνι: Δεν είναι ύβρις να βγούμε από το ευρώ!

"Ξάφνιασε" ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι με δηλώσεις του για την πορεία της ιταλικής οικονομίας και τη στάση της Γερμανίας: «Δεν νομίζω ότι είναι ύβρις να βγούμε από το ευρώ, ώστε να προχωρήσουμε σε ανταγωνιστική υποτίμηση!», δήλωσε ο μεγαλοεπιχειρηματίας και πρώην  πρωθυπουργός της Ιταλίας, συμμετέχοντας σε παρουσίαση βιβλίου στην Ρώμη. Η αξία αυτών των δηλώσεων δεν πρέπει απλά να αξιολογηθεί από την σκοπιά ότι αυτές ανήκουν σε έναν Πρώην Πρωθυπουργό αμφιλεγόμενου πολιτικού ...κύρους, αλλά σε έναν Μεγαλοεπιχειρηματία που συνεχίζει να πρωταγωνιστεί στην οικονομική ζωή της Χώρας του! 

Ο Μπερλουσκόνι διερωτήθηκε: «Τι θα συμβεί αν η Ιταλία, η Ισπανία και η Ελλάδα επιστρέψουν στο νόμισμά τους; Μπορεί να χαθεί μέρος του πλούτου, αλλά εγώ δεν μπορώ να κατανοήσω το γιατί!».

Σύμφωνα με τον Μπερλουσκόνι «πρέπει να ασκηθεί πίεση ώστε η Γερμανία να μαλακώσει τις θέσεις της, και η Ευρώπη να μην αποσυντεθεί!». «Η σημερινή πολιτική λιτότητας της Γερμανίας, δηλητηριάζει την οικονομία», κατέληξε ο Μπερλουσκόνι.

Ολοκαύτωμα για το Ελληνικό Φυσικό Περιβάλλον!

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναλαμβάνει Υπουργός Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής! 

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες "κλείδωσε" η υπουργοποίηση του Κυριάκου Μητσοτάκη! Θα αναλάβει το Υπουργείο Περιβάλλοντος και κλιματικής αλλαγής! Η εξέλιξη αυτή δυστυχώς χαρακτηρίζεται σίγουρα καταστροφική για το Ελληνικό Φυσικό Περιβάλλον, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να θεωρηθεί τουλάχιστον ως αναμενόμενη, με βάση τις πιέσεις που υπήρχαν από διάφορους "εξωθεσμικούς" κύκλους  όχι μόνο για την συμμετοχή του Κυριάκου στην νέα Κυβέρνηση αλλά και για την υπουργοποίησή του στην συγκεκριμένη θέση! Ας μην ξεχνάμε ότι η Πολιτική του Υπουργείου Περιβάλλοντος-ειδικά για τα θέματα "Ενέργειας", θεωρείται "κομβική" για την Τρόικα, και καθορίζεται με συγκεκριμένα άρθρα στο Μνημόνιο! Οπότε ο Κυριάκος μπορεί να θεωρηθεί ...άξιος συνεχιστής του έργου που άφησαν ο Σουφλιάς, η Μπιρμπίλη και ο Παπακωνσταντίνου σ' αυτό το Υπουργείο!

Η Ελλάδα ήταν "σπυρί", η Ισπανία "γρίπη" και η Γερμανία θα είναι "καρδιακό επεισόδιο"...

Η οικονομική κρίση «χτυπά» τώρα και τα γερμανικά ομόλογα!

Κατακόρυφη αύξηση σημειώνει και η απόδοση των ομολόγων της Γερμανίας, της Βρετανίας και της Γαλλίας, με τους επενδυτές να εκτιμούν ότι η Ισπανική κρίση επηρεάζει πλέον τον «σκληρό πυρήνα» της ΕΕ. 

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, μεγάλα hedge funds στοιχηματίζουν σε μαζικό ξεπούλημα γερμανικών ομολόγων τους επόμενους μήνες, συνυπολογίζοντας και τις  δύο επιλογές που έχει μπροστά της η Γερμανία, τη διάλυση της Ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης ή τη στενότερη πολιτική και οικονομική της ενοποίηση.

Στις 12 Ιουνίου η απόδοση του ισπανικού 10ετούς ομολόγου εκτοξεύθηκε στο υψηλότερο ποσοστό από την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, ξεπερνώντας το 6,8%. Η απόδοση του αντίστοιχου ιταλικού ομολόγου έφθασε το 6,14%. Σε αντίθεση ωστόσο με την τάση που επικρατούσε έως πρόσφατα, η αύξηση των επιτοκίων του «αμαρτωλού» ευρωπαϊκού νότου, δεν οδήγησε σε αντίστοιχη μείωση των αποδόσεων των γερμανικών ομολόγων, με τους επενδυτές να στρέφονται σε «ασφαλείς» αποδόσεις. Αντίθετα, τα επιτόκια των 10ετών ομολόγων Γερμανίας, Βρετανίας και Γαλλίας παρουσίασαν στις 12 Ιουνίου αύξηση κατά 25, 16 και 47 μονάδες βάσης φθάνοντας το 1,42%, το 1,69% και το 2,73% αντίστοιχα από τις αρχές του μήνα.

Οπως αναφέρει και το δημοσίευμα των FT εξάλλου, διευθυντικά στελέχη ισχυρών hedge funds ποντάρουν πλέον ανοιχτά σε μαζικό ξεπούλημα γερμανικών ομολόγων τους προσεχείς μήνες- μετά τις ιστορικά χαμηλές αποδόσεις των γερμανικών ομολόγων που έχουν σημειωθεί το τελευταίο διάστημα. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια συνεδρίου Gaim των μεγαλύτερων hedge fund  στο Μονακό χθες,  πάνω από το 50% των στελεχών τους εκτιμούν ότι τα επιτόκια των γερμανικών ομολόγων θα διπλασιαστούν μέσα σε ένα χρόνο.

Ο Gavyn Davies, ιδρυτής του Hedge Fund, Fulcrum Asset Management, αλλά και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Goldman Sachs, υποστήριξε στο συνέδριο της Gaim ότι η τάση συμπίεσης προς τα κάτω των γερμανικών ομολόγων (λόγω του ότι αποτελούν «ασφαλές καταφύγιο»για τους επενδυτές) δεν θα συνεχιστεί επ’ αόριστον. Τα μοντέλα ανάλυσης σχεδόν κάθε hedge fund, όπως τόνισε το πρώην στέλεχος της Goldman Sachs, δείχνουν ότι η γερμανική αγορά ομολόγων είναι υπερτιμημένη. 

Ο Jamil Baz,  επικεφαλής επενδυτικής στρατηγικής της GLG Partners, δήλωσε ότι τα εργαλεία χάραξης πολιτικής στην Ευρωζώνη, γίνονται καθημερινώς όλο και πιο αδύναμα! «Η κρίση δεν έχει αρχίσει ακόμη», είπε, προβλέποντας ότι η απομόχλευση στην ευρωζώνη θα μπορούσε να πάρει 20 χρόνια για να ολοκληρωθεί. Ο Bill Gross, ο επικεφαλής επενδύσεων του μεγαλύτερου fund ομολόγων του κόσμου, της Pimco, δήλωσε επίσης ότι οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες σχετικά με τις προοπτικές για την εξέλιξη του γερμανικού χρέους.

Μέχρι σήμερα ελάχιστοι ήταν αυτοί που τολμούσαν να στοιχηματίσουν κατά των γερμανικών ομολόγων. Ενας εξ αυτών είναι ο John Paulson, ο επενδυτής-κερδοσκόπος, ο οποίος έγινε γνωστός το 2007, στοιχηματίζοντας στην κατάρρευση της αμερικανικής αγοράς ακινήτων. Στις 18 του περασμένου Απριλίου, έγινε γνωστό ότι ο Paulson είχε σορτάρει σε γερμανικά ομόλογα, προεξοφλώντας ότι η επιδείνωση της κρίσης στην ευρωπαϊκή περιφέρεια θα έχει αρνητικές επιπτώσεις και για τη Γερμανία. Ο Paulson είχε «πρωταγωνιστήσει» και στο ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης το 2009, «σορτάροντας» σε ελληνικά ομόλογα, στα οποία κατείχε σημαντικές θέσεις και αποκομίζοντας τεράστια κέρδη.

Ρατσιστική βία σε έξαρση...

Συνεχίζουν καθημερινά να σκορπούν ανενόχλητοι τον ρατσιστικό τρόμο ομάδες νεοναζιστών, φασιστοειδών και χρυσαυγιτών, δέρνοντας και μαχαιρώνοντας όποιον μετανάστη μπορούν. 

Λίγες ημέρες μετά την είδηση του άγριου ξυλοδαρμού μετανάστη σε αποβάθρα του Μετρό, από ομάδα νεαρών "αγνώστων", ένα ερασιτεχνικό βίντεο, έρχεται στο φως της δημοσιότητας για να αποκαλύψει τη στυγερή βαρβαρότητα, την μισαλλοδοξία και τη απροκάλυπτη χρήση βίας, ακόμα και μπροστά στα μάτια απλών πολιτών. Στο εν λόγω βίντεο άγνωστοι φαίνεται να κυνηγούν, να ξυλοκοπούν  και να μαχαιρώνουν το θύμα τους στα σκαλιά δίπλα στις αποβάθρες του ΗΣΑΠ. Οι σκηνές βίας προκαλούν σοκ. 

Το συγκεκριμένο βίντεο πιθανότατα τραβήχτηκε από επιβάτη που περίμενε στις γραμμές του ΗΣΑΠ, ο οποίος προφασίζεται ότι μιλάει στο τηλέφωνο για να μπορέσει να πλησιάσει. Κανένας, μα κανένας δεν επενέβη στο μαχαίρωμα!!! Το βίντεο έχει ημερομηνία της Κυριακής των εκλογών και -σύμφωνα με την καταγραφή στο youtube- έχει αναρτηθεί τις βραδινές ώρες της 17ης Ιουνίου. Αναλυτικότερα, το βίντεο ξεκινά από την αποβάθρα του ΗΣΑΠ στην Αττική, στην οποία διακρίνεται ο σεκιουριτάς να μιλά με ένα νεαρό άνδρα μαυροντυμένο με μαύρο καπελάκι τζόκεϊ και ελάχιστους επιβάτες στην αποβάθρα. Ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά ακούγονται κραυγές από τις σκάλες που οδηγούν στο Μετρό και ο ερασιτέχνης καμεραμάν πηγαίνει προς τα εκεί. Περνώντας δίπλα από τον σεκιουριτά ακούγεται μια αντρική φωνή, προφανώς απευθυνόμενη προς τον σεκιουριτά, "Πάρε κάνα μπάτσο να έρθει!", "Ναι, ναι, κάνε κάτι..." ακούγεται και η φωνή, μάλλον αυτού που τραβά το βίντεο. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά βλέπουμε ξανά τον σεκιουριτά να παρατηρεί τι συμβαίνει και κάποιους επίσης μαυροφορεμένους νέους να τρέχουν προς τις σκάλες που οδηγούν στο μετρό, οι τελευταίοι δύο μάλιστα φαίνονται έφηβοι.

Διακρίνονται περίπου 8 άτομα και ο ξυλοδαρμός γίνεται στη βάση της σκάλας. Οι τελευταίοι νεαροί που έφτασαν τρέχοντας φωνάζουν στους υπόλοιπους "Ανεβάστε τον πάνω ρε!" και κάποιος ακούγεται να απαντά "Θα μας πάρει η κάμερα ρε!"

Ακούγονται οι σπαρακτικές πραγματικά φωνές του θύματος να καλεί σε βοήθεια και οι νεαροί να απαντούν: "Σκάσε ρε! Εδώ είναι Ελλάδα"(!!!)

Οι νεαροί αποχωρούν ακούγοντας κάποιες σειρήνες στο βάθος και όπως ανεβαίνουν τα σκαλιά ακούγεται η συγκλονιστική συνομιλία δύο εξ αυτών: "Του έμπηξες το μαχαίρι; - Μπήκε μέσα όλο, ρε φίλε!" (!!!)

Αυτόπτες μάρτυρες κάνουν λόγο για "Τάγμα Χρυσαυγιτών", ενώ ο μαχαιρωμένος μετανάστης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για έναν μετανάστη από το Πακιστάν ο οποίος βρίσκεται σε σοβαρή κατάσταση στο Νοσοκομείο και κινδυνεύει η ζωή του. Την έρευνα έχει αναλάβει η Ασφάλεια Αθηνών. Λίγο μετά το περιστατικό έγιναν 5-6 προσαγωγές, που όμως κατά την αστυνομία δεν είχαν όμως καμία σχέση με το περιστατικό  και τελικά οι προσαχθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι. Η Αστυνομία προς το παρόν εξετάζει το βίντεο προκειμένου να διαπιστώσει την ταυτότητα των δραστών, ενώ παράλληλα διενεργείται έρευνα και από τις κάμερες του κλειστού κυκλώματος του σταθμού για να βρεθούν αυτόπτες μάρτυρες.

Τον τελευταίο καιρό, συχνά είναι τα κρούσματα επιθέσεων σε βάρος μεταναστών, σε ολόκληρη την χώρα.

Οπως κατήγγειλαν  εκπρόσωποι μεταναστευτικών οργανώσεων, άτομα που εμφανίζονται ως μέλη ακροδεξιών οργανώσεων στήνουν «καρτέρι» σταματώντας διερχόμενους αλλοδαπούς που πηγαίνουν στη δουλειά τους, τους κλέβουν ό,τι χρήματα έχουν πάνω τους, τους σκίζουν τα χαρτιά τους και ενίοτε τους χτυπούν κιόλας...

Χθες στα Χανιά, τις πρώτες πρωινές ώρες, "άγνωστοι" επιτέθηκαν σε 25χρονο άστεγο, Αιγυπτιακής καταγωγής, με σιδηρολοστούς, προκαλώντας του σοβαρά τραύματα με αποτέλεσμα να υποστεί ρήξη νεφρού και να κινδυνεύσει η ζωή του! Οι γιατροί στο Νοσοκομείο Χανίων όπου οδηγήθηκε το θύμα αναγκάστηκαν για να σώσουν την ζωή του να του αφαιρέσουν τον διαλυμένο του νεφρό! Είναι το δεύτερο περιστατικό μέσα ένα 24ωρο στα Χανιά καθώς τα ξημερώματα της Κυριακής δύο μετανάστες, που είχαν βρει προσωρινό καταφύγιο στην παραλία της Νέας Χώρας, δέχτηκαν επίθεση με σιδηρολοστούς και μαχαίρια από 4 άτομα. Αφού τους χτύπησαν, τους πήραν ρούχα, κινητά, χρήματα. Και οι δύο νοσηλεύονται με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και τραύματα από μαχαιριές στο Νοσοκομείο Χανίων. 

Και αυτά είναι από τα λίγα περιστατικά που φθάνουν στην δημοσιότητα! Και από τα ελάχιστα που τίθενται σε γνώση της Αστυνομίας... Εξάλλου τι μπορεί να πράξει η Αστυνομία όταν δημοσιεύματα θέλουν έναν στους δύο αστυνομικούς να ψήφισε "Χρυσή Αυγή", σύμφωνα με τα αποτελέσματα από τα εκλογικά τμήματα που ψήφισαν οι αστυνομικοί.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα αυτά, η ανάλυση των ψήφων σε 11 εκλογικά τμήματα της Αθήνας, στα οποία ψήφισαν με βάση ειδικούς εκλογικούς καταλόγους χιλιάδες αστυνομικοί που υπηρετούν στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής και σε υπηρεσίες όπως η Άμεση Δράση, η ΔΙΑΣ και η Ασφάλεια Αττικής, θέλει την "Χρυσή Αυγή" να αναδεικνύεται δεύτερο κόμμα μετά την Νέα Δημοκρατία. Σε αυτά τα εκλογικά τμήματα σημειώθηκαν ποσοστά ρεκόρ της "Χρυσής Αυγής" για σχεδόν ολόκληρη την Ελλάδα δηλαδή από 17,2% έως 23,04%! Σε γειτονικά εκλογικά τμήματα που δεν ψήφιζαν αστυνομικοί το ποσοστό κινούταν κοντά στο 5%.

Το νέο αυτό αποτέλεσμα δημιουργεί προβληματισμό (;) στην ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ αφού όπως χαρακτηριστικά λένε ανώτεροι αξιωματικοί "φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι υπάρχει ιδιαίτερα μεγάλο ποσοστό των αστυνομικών που αντιμετωπίζει το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, των λαϊκών κινητοποιήσεων και άλλα κρίσιμα θέματα για την κοινωνική γαλήνη, με την ματιά της «Χρυσής Αυγής». Σχεδόν η μισή ΕΛ.ΑΣ φαίνεται ακόμη να έχει την ίδια αφοριστική αντίληψη για το πολιτικό σύστημα, με την «Χρυσή Αυγή». Κι αυτό είναι ένα κρίσιμο πρόβλημα...".

Η Ελλάδα ως θύμα!

Greece as Victim...

Άρθρο του Paul Krugman για την εφημερίδα  "The New York Times".

Από τότε που η Ελλάδα πήρε την κάτω βόλτα, ακούσαμε πολλά για όλα τα κακά των Ελλήνων. Κάποιες κατηγορίες εναντίον της είναι όντως αληθινές, κάποιες λάθος - αλλά όλες κρύβουν το πραγματικό νόημα. Ναι, υπάρχουν μεγάλες παραλείψεις στην ελληνική οικονομία, την πολιτική και χωρίς αμφιβολία την κοινωνία. Αλλά οι παραλείψεις δεν είναι αυτές που προκάλεσαν την κρίση που ταλανίζει την Ελλάδα και που τώρα απειλεί να διαχυθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. 

Όχι, οι ρίζες αυτής της καταστροφής εντοπίζονται πιο βόρεια, στις Βρυξέλλες, στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο, όπου οι αξιωματούχοι δημιούργησαν ένα βαθιά - ίσως μοιραία - ελαττωματικό νομισματικό σύστημα, έπειτα περιέπλεξαν αυτά τα προβλήματα αντικαθιστώντας την ανάλυση με την ηθικολογία. Και η λύση στην κρίση, αν υπάρχει, θα πρέπει να έρθει από τους ίδιους.

Ως προς τις ελληνικές αποτυχίες: η Ελλάδα πράγματι έχει μεγάλη διαφθορά και φοροδιαφυγή και η ελληνική κυβέρνηση έχει τη συνήθεια να ζει πέραν των δυνατοτήτων της. Πέρα από αυτό, η ελληνική παραγωγικότητα είναι χαμηλή σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα - περίπου 25% χαμηλότερη του μέσου όρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από την άλλη, πολλά πράγματα που ακούμε για τους Έλληνες δεν είναι αλήθεια. Οι 'Ελληνες δεν είναι τεμπέληδες - αντίθετα, εργάζονται περισσότερες ώρες από οποιονδήποτε άλλον στην Ευρώπη και πολλές περισσότερες ώρες από τους Γερμανούς συγκεκριμένα. Η Ελλάδα επίσης δεν διαθέτει ένα ανεξέλεγκτο κράτος πρόνοιας όπως υποστηρίζουν οι συντηρητικοί: το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών ως προς το ΑΕΠ είναι σημαντικά χαμηλότερο στην Ελλάδα από ό, τι, για παράδειγμα, στη Σουηδία ή τη Γερμανία, δύο χώρες που τα έχουν καταφέρει καλά στην κρίση.

Πώς λοιπόν η Ελλάδα βρέθηκε τόσο μπλεγμένη; Εξαιτίας του ευρώ. Πριν από 15 χρόνια η Ελλάδα δεν ήταν κανένας παράδεισος, αλλά δεν βρισκόταν και σε κρίση. Η ανεργία ήταν υψηλή, αλλά όχι καταστροφική και το κράτος λίγο ή πολύ κατάφερνε να βγαίνει στις αγορές, κερδίζοντας αρκετά από τις εξαγωγές, τον τουρισμό, τη ναυτιλία και άλλες πηγές εισοδήματος που πλήρωναν τις εισαγωγές της.

Έπειτα η Ελλάδα εισήλθε στο ευρώ και συνέβη κάτι φοβερό: ο κόσμος άρχισε να πιστεύει ότι ήταν ένα ασφαλές μέρος για επενδύσεις. Ξένα χρήματα συνέρρεαν στην Ελλάδα, η οικονομία άνθισε, ο πληθωρισμός κάλπασε και η Ελλάδα γινόταν διαρκώς λιγότερο ανταγωνιστική. Οι Έλληνες φυσικά σπατάλησαν πολλά αν όχι τα περισσότερα από τα χρήματα αυτά, αλλά το ίδιο έκανε οποιοσδήποτε βρέθηκε στη φούσκα του ευρώ.

Αλλά μετά η φούσκα έσκασε και τα δομικά προβλήματα του συστήματος του ευρώ έγιναν εμφανή. Έχετε αναρωτηθεί γιατί η περιοχή του δολαρίου - γνωστή ως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής - λίγο - πολύ λειτουργεί χωρίς το είδος της σφοδρής κρίσης που τώρα πλήττει την Ευρώπη; Η απάντηση είναι ότι έχουμε μία ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και οι ενέργειες αυτής της κυβέρνησης προσφέρουν πραγματικές διασώσεις στις πολιτείες που έχουν ανάγκη.

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τι θα μπορούσε να συμβεί στη Φλόριντα ακριβώς τώρα, στον απόηχο της τεράστιας φούσκας της αγοράς κατοικίας, αν η πολιτεία έπρεπε να αντεπεξέλθει μόνη της,  με τα δικά της μόνο χρήματα και να καλύψει το κόστος για την κοινωνική ασφάλιση των πολιτών της και για την λειτουργία του συστήματος υγείας της, δεδομένης της μεγάλης μείωσης των εσόδων της. Ευτυχώς για τη Φλόριντα, είναι η Ουάσιγκτον και όχι η Ταλαχάσι (η πρωτεύουσα της Φλόριντα) αυτή που σηκώνει το πρόβλημα, πράγμα που σημαίνει ότι στην Φλόριντα είναι σε ισχύ ένα σχέδιο διάσωσης και σε μια τέτοια κλίμακα που κανένα ευρωπαϊκό έθνος δεν θα μπορούσε ούτε καν να ονειρευτεί...

Έτσι λοιπόν η Ελλάδα, αν και όχι αναμάρτητη, έχει βρει τον μπελά της εξαιτίας της αλαζονείας των ευρωπαίων αξιωματούχων, κυρίως από πλουσιότερες χώρες, οι οποίοι έπεισαν τους εαυτούς τους ότι θα μπορούσαν να κάνουν ένα κοινό νόμισμα να λειτουργήσει χωρίς κοινή κυβέρνηση.

Και αυτοί οι ίδιοι αξιωματούχοι έκαναν την κατάσταση ακόμη χειρότερη επιμένοντας ότι τα προβλήματα του νομίσματος προκλήθηκαν από την ανεύθυνη συμπεριφορά των Νοτιοευρωπαίων και ότι όλα θα διορθώνονταν αν οι άνθρωποι προθυμοποιούνταν να υποφέρουν περισσότερο.

Και έτσι ερχόμαστε στις εκλογές της Κυριακής στην Ελλάδα, που κατέληξαν να μην διευθετούν τίποτε. Ο κυβερνητικός συνασπισμός κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία, αν και αυτό δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο. Αλλά οι Έλληνες δεν μπορούν να επιλύσουν την κρίση ούτως ή άλλως.

Ο μόνος τρόπος που το ευρώ ίσως μπορούσε να σωθεί - ίσως - θα ήταν αν οι Γερμανοί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνειδητοποιούσαν ότι είναι οι ίδιοι που πρέπει να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, με το να ξοδέψουν περισσότερα και ναι, με το να δεχθούν υψηλότερο πληθωρισμό. Αν όχι, η Ελλάδα θα μείνει στην Ιστορία ως το θύμα της ύβρεως των άλλων.

Αναπόφευκτη η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ!

Why "Grexit" is inevitable!

Η εκλογική νίκη των Μνημονιακών δυνάμεων οδηγεί αναπόφευκτα στην έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη!

Αναπόφευκτη χαρακτηρίζει την έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, ο Abid Ali οικονομικός αναλυτής στο διεθνές δίκτυο Aljazeera. Σε σημερινό άρθρο του-ανάλυση που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του δικτύου, επισημαίνεται ότι «παρά το γεγονός ότι οι Έλληνες υπερψήφισαν τα κόμματα που είναι υπέρ των οικονομικών μέτρων σταθερότητας, η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη εξακολουθεί να φαντάζει και να είναι αναπόφευκτη, καθώς τα μέτρα λιτότητας που έχει επιβάλλει η Τρόικα στη Ελλάδα "παραλύουν" ότι έχει απομείνει στην ελληνική οικονομία».

Σύμφωνα με τον οικονομικό αναλυτή του Aljazeera,  αρκετοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι στοιχίζει λιγότερο η παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ από ότι η αποκαλούμενη "Grexit" και ότι αξίζει το κόστος να πληρώνουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι την διάσωση της Ελλάδας προκειμένου να αποφευχθούν οι απρόβλεπτες συνέπειες μιας Ελληνικής Εξόδου! Πολλοί παρομοιάζουν όλα όσα διαδραματίζονται στην Ελλάδα με την κατάρρευση της επενδυτικής εταιρίας «Lehmans Brothers» των ΗΠΑ, κατάρρευση η οποία και πυροδότησε την οικονομική κρίση στο Βόρειο Ατλαντικό και πάγωσε την ικανότητα των τραπεζών να συγκεντρώσουν χρήματα,  με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα ντόμινο οικονομικών προβλημάτων.  

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Abid Ali «το σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να πληρώσει τους λογαριασμούς της μέχρι τα μέσα Ιουλίου, και τότε εκείνοι που θα ζημιωθούν θα είναι οι έλληνες συνταξιούχοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι εκείνοι που ζουν με επιδόματα, αλλά και όλοι οι έλληνες φορολογούμενοι που θα δουν την φορολογία να ανεβαίνει σε μοναδικά για την ιστορία ποσοστά». 

Η Royal Bank of Scotland θεωρεί –σε ποσοστό 90%- σίγουρη την έξοδο της Ελλάδα από το ευρώ μέσα στους επόμενους 12 με 18 μήνες, ενώ η Citigroup δίνει 50% με 75% πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο. Ωστόσο σύμφωνα με το οικονομικό αναλυτή του Aljazeera «κανείς δεν μπορεί να αναγκάσει την Ελλάδα να βγει από το ευρώ. Δεν μπορείς να σταματήσεις ένα έθνος από τα χρησιμοποιεί όποιο νόμισμα θέλει, όπως για παράδειγμα το Μαυροβούνιο που χρησιμοποιεί ευρώ ενώ δεν είναι στην ΕΕ ούτε στην ευρωζώνη. Η Ελλάδα είναι απλά ο παλιάτσος στο τσίρκο που παρακολουθούμε καθώς τη μοίρα της ευρωζώνης θα την αποφασίσουν οι οικονομικές εξελίξεις στην Ισπανία και την  Ιταλία!» 

Και ο Abid Ali κλείνει την ανάλυσή του με την διαπίστωση του διάσημου οικονομολόγου 

Nouriel Roubini: «Η Ιταλία και η Ισπανία αναμένεται να χάσουν την πρόσβασή τους στις αγορές πολύ πιο γρήγορα από ότι αναμενόταν και θα αναγκαστούν να προσφύγουν και αυτές στην  τρόικα, ανεξάρτητα από τις ελληνικές εκλογές, και ανεξάρτητα από το κακοσχεδιασμένο πρόγραμμα διάσωσης των Ισπανικών Τραπεζών!» Ο Roubini για μια ακόμη φορά εκτίμησε ότι οι οικονομικές εξελίξεις στην Ευρώπη και η πολιτική του Μνημονίου οδηγούν αναπόφευκτα την Ελλάδα στην πλήρη Χρεοκοπία, με αποτέλεσμα τους επόμενους 6-12 μήνες η νέα κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας- ΠΑΣΟΚ να αποτύχει οικτρά καθώς η οικονομία θα βυθιστεί βαθύτερα στην ύφεση. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την πτώση και της νέας Κυβέρνησης, πράγμα που θα οδηγήσει σε νέες εκλογές όπου και τελικά η έξοδος από το Ευρώ θα φαντάζει πλέον για τους Έλληνες ψηφοφόρους ως η καλύτερη ή και η μόνη λύση!