Θα κερδίσει 900 εκατ.€ από την Ελλάδα η Γερμανία!

Εξαιρετικά υψηλό χαρακτηρίζεται από ευρωπαίους πολιτικούς και αξιωματούχους το επιτόκιο με το οποίο θα δανείσουν την Ελλάδα οι χώρες της ζώνης του ευρώ. Μάλιστα την άποψη αυτή ασπάζεται και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο οποίος χθες στο Ευρωκοινοβούλιο απαντώντας σε σχετική ερώτηση του επικεφαλής των Σοσιαλιστών, Γερμανού Μάρτεν Σουλτς, άφησε να εννοηθεί ότι επιτόκιο 5% για κράτος μέλος της ευρωζώνης είναι «πάρα πολύ υψηλό» .

Πράγματι η Γερμανία, που επέμενε και τελικά κατάφερε να επιβάλει την άποψη ότι η βοήθεια προς την Ελλάδα θα πρέπει να δοθεί με επιτόκιο κοντά σε αυτό που δανείζεται από την αγορά η χώρα μας ώστε να μη θεωρηθεί ότι επιδοτείται, πληρώνει για τριετές ομόλογο επιτόκιο μόλις 1,25%. Το επιτόκιο αυτό απέχει 3,75 ποσοστιαίες μονάδες από αυτό που υπολογίζεται ότι θα χρεωθεί η Ελλάδα σε περίπτωση που προσφύγει στον μηχανισμό βοήθειας της ΕΕ. Αναλόγου ύψους είναι και τα επιτόκια με τα οποία δανείζονται και οι άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ. Για παράδειγμα, η Γαλλία πληρώνει επιτόκιο περί το 1,50%, η Ιταλία 1,75%, η Ισπανία 2,00% και η Πορτογαλία 2,75%. Είναι προφανές ότι οι χώρες της ευρωζώνης που θα μας δανείσουν θα αποκομίσουν σημαντικά κέρδη από τη «βοήθεια». Η Γερμανία που θα δώσει περί τα 8,5 δισ. ευρώ θα εισπράξει τα τρία χρόνια του δανείου περισσότερα από 900 εκατ. ευρώ. Το ποσό αυτό προκύπτει από το επιτόκιο (1,25%) με το οποίο θα αντλήσει τα χρήματα από την αγορά η Γερμανία και αυτό (5%) που θα πληρώσει η Ελλάδα στη Γερμανία για το δάνειο. Συνολικά για τα 30 δισ. ευρώ της βοήθειας οι ευρωπαίοι εταίροι μας υπολογίζεται ότι θα κερδίσουν από την Ελλάδα περί τα 2,5 δισ. ευρώ. Χθες στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου ο επικεφαλής των Σοσιαλιστών Μάρτεν Σουλτς χαρακτήρισε «απαράδεκτο μηχανισμό» το σύστημα δανεισμού προς την Ελλάδα με επιτόκιο 5%. Στην παρέμβασή του υπογράμμισε ότι βάσει της ρήτρας «μη διάσωσης», γνωστής ως «no bail out», ένα κράτος δεν υποχρεούται να αναλάβει τα χρέη ενός άλλου κράτους αλλά και δεν έχει δικαίωμα να αποκομίζει κέρδη λόγω του χρέους ενός άλλου κράτους. O κ. Σουλτς έκανε ειδική αναφορά στη Γερμανία και στα κέρδη που θα αποκομίσει συμμετέχοντας στον δανεισμό με 5%. Απευθυνόμενος στον πρόεδρο της Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο τον ερώτησε αν είναι πρόθυμος να δεχθεί αυτόν τον απόλυτα απαράδεκτο μηχανισμό ή να θέσει το θέμα σε συζήτηση με την Ανγκελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζί. Απαντώντας ο κ. Μπαρόζο δήλωσε ότι συζήτησε «επί πολλές εβδομάδες» το θέμα αυτό με τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων και «δυστυχώς», όπως είπε, «η μόνη εφικτή λύση ήταν αυτή που υιοθετήθηκε». Προσέθεσε δε ότι ο ίδιος το βρήκε «αξιοπρόσεκτο πόσο δύσκολο ήταν να βρεθεί μια λύση αλληλεγγύης και βοήθειας για την Ελλάδα, τη στιγμή που ήταν πολύ πιο εύκολο για τη Λετονία, την Ουγγαρία και τη Ρουμανία». Ταυτόχρονα παρέπεμψε για απάντηση στην ίδια την καγκελάριο της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ. «Πράγματι, ενώ άλλα κράτη-μέλη στη 16μελή ευρωζώνη συμφώνησαν να δανειοδοτηθεί η Αθήνα αν το ζητήσει με 30 δισ. ευρώ, η Γερμανία, η οποία από την αρχή ήταν επιφυλακτική, έκανε αγώνα για το υψηλότερο δυνατό επιτόκιο στα δάνεια αυτά ώστε να μη δοθεί η εικόνα ότι η ευρωζώνη ανταμείβει τους “κακούς μαθητές” στο δημοσιονομικό πεδίο» ανέφερε. Η γερμανίδα καγκελάριος επέμενε στην επιβολή υψηλών επιτοκίων επικαλούμενη την αρχή του «ηθικού κινδύνου» (moral hazard). Δηλαδή, υποστήριξε ότι, αν μια χώρα διασωθεί χωρίς υψηλό κόστος, τότε υπάρχει ο κίνδυνος και άλλες χώρες να μη δώσουν σημασία στη δημοσιονομική πειθαρχία, πράγμα που θα έθετε σε κίνδυνο τη σταθερότητα του ευρώ, στην οποία οι Γερμανοί αποδίδουν πρωταρχική σημασία. Στο θέμα του υψηλού επιτοκίου της βοήθειας προς την Ελλάδα αναφέρθηκε επίσης και ο επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Ολιβιέ Μπλανσάρ με συνέντευξή του στην εφημερίδα «Le Μοnde», στην οποία επισημαίνει ότι το 5% είναι πολύ υψηλό επιτόκιο για τις τωρινές δυνατότητες που έχει η Ελλάδα. «Ασφαλώς και η Ελλάδα θα πρέπει να σφίξει το ζωνάρι, αλλά το να τη δανείσει κανείς για να τη σώσει με υψηλά επιτόκια δεν έχει νόημα γιατί θα καθιστούσε έτσι την ανόρθωσή της αδύνατη. Η Αθήνα έχει τιμωρηθεί αρκετά από τις αγορές που της επέβαλαν και πάλι ένα δολοφονικό επιτόκιο της τάξεως του 7,6%. Η διάσωσή της σημαίνει να βοηθηθεί να λάβει τις σωστές αποφάσεις και να μειωθούν οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει» δήλωσε στη γαλλική εφημερίδα.

Αναδημοσίευση από εδώ: Ευρωκοινοβούλιο: Θα κερδίσει €900 εκατ. από την Ελλάδα η Γερμανία! - Κατακραυγή για τη στάση της Μέρκελ

Μπορούμε να νικήσουμε: Όλοι στις Απεργιακές κινητοποιήσεις 21-22 Απρίλη!

Παλλαϊκός-πανεργατικός αγώνας μέχρι τη νίκη!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΜΑΖΙΚΑ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗ 48ΩΡΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 21 ΚΑΙ 22 ΑΠΡΙΛΗ!

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ – ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ!
ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ "ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ" ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-E.E.-Δ.Ν.Τ.!

Bhutan.

Λούης Τίκας.

Ο Λούης Τίκας (Luis Tikas ή Ηλίας Σπαντιδάκης) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής από την Κρήτη, που δολοφονήθηκε το 1914 στο Κολοράντο των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια μιας μεγαλειώδους εργατικής απεργίας στα ορυχεία. Η μνήμη του είναι ακόμα ζωντανή στα αμερικανικά συνδικάτα.
Η ζωή του.
Από την Κρήτη στις ΗΠΑ.
Το ελληνικό όνομα του Τίκα ήταν Ηλίας Σπαντιδάκης. Γεννήθηκε στην Λούτρα Ρεθύμνου το 1886 και ο πατέρας του ονομαζόταν Αναστάσιος. Το 1906 σε ηλικία 20 ετών μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Πριν φύγει έβγαλε μια φωτογραφία φορώντας την παραδοσιακή κρητική στολή και την άφησε ως ενθύμιο στους συγγενείς του. Δεν επρόκειτο να ξανανταμωθούν. Στις ΗΠΑ μετέτρεψε το όνομά του στο αγγλοσαξονικό Λούης Τίκας (Luis Tikas), με το οποίο έμελλε να γραφεί στην ιστορία των συνδικαλιστικών αγώνων.
Από το λιμάνι της Νέας Υόρκης πήγε στο Κολοράντο. Εγκαταστάθηκε στο Ντένβερ κι άρχισε να δουλεύει στα χαλυβουργία του Πουέμπλο καμιά τριανταριά μίλια μακριά, με ημερομίσθιο $1,75, για δώδεκα ώρες την ημέρα. Το 1910 ορκίστηκε Αμερικανός πολίτης και άνοιξε καφενείο στην οδό Μάρκετ του Ντένβερ, μια εργατική γειτονιά που έγινε η τοπική Greektown. Την εποχή εκείνη στο Ντένβερ ζούσαν 240 Έλληνες.
Συμπτωματικά, απέναντι απ’ το καφενείο βρίσκονταν τα γραφεία της τοπικής οργάνωσης των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (Wobblies). Ο Τίκας, είτε έγινε από την αρχή μέλος των Wobblies είτε όχι, ήταν αποφασισμένος να αφομοιωθεί στην καινούρια χώρα. Αρχικά, προσπάθησε να μπει στο αστυνομικό σώμα αλλά απερρίφθη εξαιτίας της εμπλοκής του με τους Wobblies. Υπάρχουν πληροφορίες ότι ήταν επικεφαλής ενός συνδικάτου λούστρων που το 1910 έκαναν απεργία ζητώντας αύξηση 100% (από πέντε σε δέκα σεντς!). Άλλοι λένε πως δούλευε για μια ασφαλιστική εταιρία.
Έτσι κι αλλιώς, ο Λούης Τίκας αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή ανάμεσα στους συμπατριώτες του: μιλούσε καλύτερα αγγλικά απ’ οποιονδήποτε άλλον, και έστελνε τα εμβάσματα στην Ελλάδα για λογαριασμό των συμπατριωτών του που δεν ήξεραν πώς να φερθούν στο ταχυδρομείο και στην τράπεζα.
Ήταν τζέντλεμαν: οι φωτογραφίες της συλλογής Ντολντ, που υπάρχουν στην πολιτειακή βιβλιοθήκη του Ντένβερ, δείχνουν έναν Αμερικανό πολίτη χωρίς μουστάκι – κάτι ασυνήθιστο για την κρητική κοινότητα – που δεν θα ξεχώριζε από έναν ντόπιο.
Συνδικαλιστής - Ηγέτης.
Ο Τίκας δεν ήταν συνειδητός ριζοσπάστης. Οι ενέργειές του ξεκινούσαν από το παραδοσιακό ελληνικό φιλότιμο. Και ο κόσμος γύρω του είχε ανάγκη από φιλότιμο. οι Έλληνες του Κολοράντο βρίσκονταν στο έλεος των εταιριών και των αφεντικών. Την εποχή που ο Λούης Τίκας έφτασε στο Ντένβερ, το μεγάλο αφεντικό ήταν ο Λεωνίδας Σκλήρης, από τη Σπάρτη, ένα είδος εργατοπατέρα που έλεγχε τους Έλληνες εργάτες όχι μόνο στο Κολοράντο αλλά στη Γιούτα και τη Νεβάδα. Τους εύρισκε δουλειά στα ορυχεία με συνθήκες μεσαιωνικές και αμοιβές χειρότερες από των άλλων εθνοτήτων. Οι «Έλληνες του Σκλήρη» εργάζονταν για $1,75 την ημέρα ενώ οι Γερμανοί και οι Ουαλοί έπαιρναν $2,50. Η κατάσταση στα ορυχεία ήταν όντως μεσαιωνική. Από το 1910 ως το 1913, 618 ανθρακωρύχοι είχαν χάσει τη ζωή τους σε εργατικά ατυχήματα. Τα ημερομίσθια ήταν τόσο χαμηλά ώστε πολλές οικογένειες ικανοποιούνταν με τις «αποζημιώσεις θανάτου» που έφταναν τα εφτακόσια δολάρια (χώρια το φέρετρο των είκοσι δολαρίων). Ανάμεσά τους δούλευαν 350 περίπου Έλληνες. Η δουλειά τους ήταν πολύ σκληρή, με αποτέλεσμα σε δυο χρόνια να υπάρχουν 13 θάνατοι Ελλήνων και πολλοί τραυματισμοί. Επίσης, ήταν κακοπληρωμένη και γινόταν μεγάλη εκμετάλλευση από τις εταιρίες σε βάρος των εργατών. Σπίτια και καταστήματα ανήκαν στην εταιρία των ορυχείων, η οποία κοστολογούσε τη χρήση και τα ψώνια 25 % ακριβότερα από την ελεύθερη αγορά. Επιλογή άλλη δεν υπήρχε, αφού οι εργάτες ήταν υποχρεωμένοι να κατοικούν και να ψωνίζουν από την εταιρία, η οποία τους πλήρωνε σε κουπόνια ανταλλάξιμα μόνο στα ταμεία των δικών της καταστημάτων. Το 1912, ο Λούης Τίκας εγκατέλειψε το καφενείο. Το Νοέμβριο του 1912 βρισκόταν στα ορυχεία του Φρέντερικ στο Κολοράντο, που ήταν σκλαβοπάζαρα. Στις 19 Νοεμβρίου ήταν επικεφαλής των 63 Ελλήνων που κατέβηκαν σε απεργία. Τότε αναδείχτηκε η ηγετική κορφή του συνδικαλιστή Τίκα, με αποτέλεσμα να κερδίσει την εμπιστοσύνη των συμπατριωτών του, που αναζητούσαν τρόπους να απαλλαγούν από εργατοπατέρες τύπου «Σκλήρη». Στη διάρκεια αυτής της απεργίας συνέβησαν πολλά: όργιο εγκάθετων, προβοκάτσιες (μπήκε φωτιά στο κτίριο δίπλα στο πηγάδι του ορυχείου), συλλήψεις και φυλακίσεις. Ο Λούης Τίκας δεν ανεχόταν την εκμετάλλευση και την αδικία. Ήρθε σε επαφή με την «Ένωση Ανθρακωρύχων Αμερικής» (United Mine Workers of America), άρχισε να περιοδεύει στις ανθρακοφόρες περιοχές του Ντένβερ και του Πουέμπλο και να συγκεντρώνει στατιστικά στοιχεία για ατυχήματα και τραυματισμούς την περίοδο 1912-13. Επίσης, για την πολιτική των εταιριών και τη συμπεριφορά των υπευθύνων. Ενημερώνει πως αν οι συνθήκες δεν αλλάξουν θα ξεκινήσει «βιομηχανικός πόλεμος», όπως τον ονομάζει.
Ο Τίκας σύντομα αποκτά την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και εξελίσσεται σε ηγετική μορφή. Ο "Λούης ο Έλληνας" (Louis the Greek) ή ο "Λίο ο Κρητικός" (Leo the Cretan), όπως τον αποκαλούσαν έγινε θρύλος. Όμως, οι εταιρίες που ανήκαν κυρίως στον Τζον Ροκφέλερ δεν υποχωρούν. Τουναντίον καιροφυλακτούν να τον πλήξουν.
Η αιματηρή απεργία του Λάντλοου.
Τελικά στις 23 Σεπτεμβρίου 1913 ξεκινά η μεγάλη απεργία στην πόλη Λάντλοου. (Laddlow ή Ludlow), όπου υπήρχαν 13000 ανθρακωρύχοι. Τα κυριότερα αιτήματα των απεργών του Λάντλοου ήταν τα παρακάτω:
Να ψωνίζουν από όποιο κατάστημα προτιμούσαν οι ίδιοι.
Να πηγαίνουν σε όποιον γιατρό επιθυμούσαν και όχι στους γιατρούς της εταιρίας.
Να αναγνωριστεί το συνδικάτο τους.
Να καθιερωθεί η οκτάωρη εργασία.
Να εφαρμοστούν αυστηρά οι νόμοι της Πολιτείας του Κολοράντο όσον αφορά την ασφάλεια των ορυχείων, να καταργηθεί το script, όπως και το σύστημα φρουρών της εταιρείας που έκανε τους εργατικούς καταυλισμούς να μη διαφέρουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Επικεφαλής της απεργίας ήταν ο Τζον Λόζον και ο Λούης Τίκας, που είχε μια ομάδα στήριξης από Κρητικούς, μερικοί από τους οποίους είχαν πάρει μέρος στις απεργίες του Μπίνγκαμ στη Γιούτα.
Στις αρχές της απεργίας, η εταιρεία για να την καταπνίξει προέβη σε έξωση των απεργών από τα οικήματα στα οποία τους στέγαζε και προσέλαβε απεργοσπάστες. Οι απεργοί δεν πτοήθηκαν. Έστησαν σκηνές στην περιοχή σε στρατηγικό σημείο, ώστε να εμποδίζουν τους απεργοσπάστες να μπουν στα ορυχεία. Τον Οκτώβριο, ο καταυλισμός των απεργών λειτουργούσε σαν πόλη: πεντακόσιοι άνδρες, τριακόσιες πενήντα γυναίκες, τετρακόσια πενήντα παιδιά, ελληνικός φούρνος, ελληνικό καφενείο.
Η εταιρεία ζήτησε την παρέμβαση της εθνοφρουράς και ο κυβερνήτης του Κολοράντο συμφώνησε. Οι συγκρούσεις ήταν βιαιότατες. Τότε η οικογένεια Ροκφέλερ υπέβαλε το αίτημα να ντυθούν με στολές της εθνοφρουράς δικά της, έμπιστα πρόσωπα, αποφασισμένα αν χρειαστεί να ρίξουν στο ψαχνό. Ο κυβερνήτης το αποδέχθηκε και αυτό. Αλλά οι απεργοί δεν υποχώρησαν - ακόμη και όταν οι Ροκφέλερ έστειλαν ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο το οποίο έφερε πολυβόλο και οι εθνοφρουροί το αποκαλούσαν Death Special.
Ήταν φανερό ότι στις 20 Απριλίου 1914 η εθνοφρουρά θα εισέβαλε και θα εκκένωνε τον καταυλισμό των απεργών. Ήταν Δευτέρα του Πάσχα και οι περισσότεροι κοιμούνταν αφού την προηγούμενη γιόρταζαν το ελληνικό Πάσχα. Οι πιστολάδες της εταιρίας απαίτησαν από τον Λούη Τίκα να τους παραδώσει δύο Ιταλούς συνδικαλιστές. Ο Τίκας ζήτησε ένταλμα σύλληψης αλλά τέτοιο πράγμα δεν υπήρχε και ο Τίκας αρνήθηκε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση.
Λίγο αργότερα έπεσε η πρώτη βολή: μερικοί από τους απεργούς ήταν οπλισμένοι. Το Κολοράντο αποτελούσε μέρος της Άγριας Δύσης. Ακολούθησε μάχη χαρακωμάτων ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά έτρεξαν να σωθούν στους γύρω λόφους. Σύμφωνα με την μαρτυρία της Μαίρη Χάρρις, γνωστής και ως Mother Jones, πάνω από σαράντα άτομα σκοτώθηκαν από σφαίρες και από ασφυξία, ενώ ένα αγοράκι δέχτηκε μια σφαίρα στο κεφάλι καθώς προσπαθούσε να σώσει το γατάκι του. Σύμφωνα με την Mother Jones οι πιστολάδες είχαν καταναλώσει πολύ ουίσκι από το κοντινό σαλούν και βρίσκονταν σε έξαλλη κατάσταση. Τα επεισόδιο, που αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία των ΗΠΑ, ονομάστηκε «σφαγή του Λάντλοου».
Ο θάνατος του Τίκα.
Ο Τίκας με απαράμιλλο θάρρος, ζήτησε να δει τον επικεφαλής της εθνοφρουράς, λοχαγό Καρλ Λίντερφελντ (Karl Linderfeld) κρατώντας λευκή σημαία. Οι δυο τους συναντήθηκαν στο λόφο και μίλησαν για λίγο. Έπειτα οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι ο αξιωματούχος χτύπησε με πρωτοφανή αγριότητα τον Τίκα στο κεφάλι με την καραμπίνα του. Η καραμπίνα έσπασε στα δύο όπως και το κρανίο του Τίκα. Οι εθνοφρουροί βάλθηκαν να πυροβολούν το άψυχο σώμα. Ευθύς αμέσως εισέβαλαν στον καταυλισμό, ρίχνοντας αδιακρίτως εναντίον οτιδήποτε κουνιόταν. Έδιωξαν τους απεργούς, σκότωσαν 18 άτομα, 10 εκ των οποίων ήταν παιδιά από τριών μηνών ως 11 ετών, και έκαψαν τις σκηνές τους. Όταν οι απεργοί ξαναμπήκαν μερικές ημέρες αργότερα στον καταυλισμό βρήκαν το πτώμα του Τίκα. Η κηδεία του έγινε στις 27 Απριλίου και τη νεκρώσιμη πομπή ακολούθησαν χιλιάδες εργάτες.
Ο απόηχος της θυσίας.
Μετά τη σφαγή στο Λάντλοου, οι συγκρούσεις των εργατών με την εθνοφρουρά σε όλη την Πολιτεία του Κολοράντο έλαβαν τεράστιες διαστάσεις. Τα συνδικάτα κάλεσαν τους εργάτες να εξοπλιστούν με «όλα τα όπλα και τα πυρομαχικά που μπορούσαν να αποκτήσουν νόμιμα» και άρχισε πραγματικός ανταρτοπόλεμος ανάμεσα στην εθνοφρουρά και στα συνδικάτα που διήρκεσε δέκα ημέρες. Στο περιοδικό «The Masses» ο αρθρογράφος Μαξ Ίστμαν δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο Ταξικός πόλεμος στο Κολοράντο. Το συνόδευε η εικονογράφηση του επίσης γνωστού ζωγράφου Τζον Φρεντς Σλόαν.
Οι συγκρούσεις τερματίστηκαν μόνον όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντρο Γουίλσον έστειλε μονάδες του ομοσπονδιακού στρατού στην περιοχή. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, σκοτώθηκαν συνολικά 69 άτομα. Στον θλιβερό απολογισμό θα πρέπει να προσθέσουμε και τα εξής: 400 απεργοί συνελήφθησαν, 332 από αυτούς παραπέμφθηκαν για φόνο και μόνο ένας, ο Τζον Λόουσον, καταδικάστηκε αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο του Κολοράντο αργότερα τον αθώωσε. Από την εθνοφρουρά παραπέμφθηκαν 22 άτομα - ανάμεσά τους και δέκα αξιωματικοί - και σε μια παρωδία δίκης, που ως τέτοια διδάσκεται σήμερα σε διάφορες πανεπιστημιακές σχολές, αθωώθηκαν όλοι, πλην του λοχαγού Λίντερφελντ, ο οποίος δολοφόνησε τον Τίκα. Όμως, η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν απλή πειθαρχική επίπληξη.
Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα γεγονότα του Λάντλοου, διάφοροι μεταρρυθμιστές και σοσιαλιστές οργάνωσαν πικετοφορίες σ’ όλη τη χώρα. Ο συγγραφέας Άπτον Σίνκλαιρ (που αργότερα έγραψε το μυθιστόρημα «King Coal») στήθηκε επί μέρες έξω από τα γραφεία του Ροκφέλερ στη Νέα Υόρκη σε σιωπηλή διαδήλωση.
Στο Σικάγο πραγματοποιήθηκε μεγάλη διαδήλωση με πρωτοβουλία της εφημερίδας "Masses". Ο Σίνκλαιρ και ο προοδευτικός δικαστής του Ντένβερ, Μπ. Μπ. Λίντσεϊ, ταξίδεψαν μαζί με γυναίκες απεργών σ’ όλη την Αμερική μιλώντας σε συγκεντρώσεις για την σφαγή του Λάντλοου.
Η μνήμη του Τίκα.
Το χρονικό της απεργίας δεν γράφτηκε ποτέ. Είχε σχεδόν ξεχαστεί, ώσπου το 1944 ο τραγουδιστής Γούντι Γκάθρι έγραψε ένα τραγούδι με τίτλο «The Ludlow Massacre». Το τραγούδι ακουγόταν συχνά στις διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’60.
Ο ποιητής Ντέιβιντ Μέισον έγραψε ένα ποιητικό μυθιστόρημα 4.800 στίχων με τίτλο: "Ποιος ήταν ο Λούης Τίκας", όπου περιγράφεται η ζωή του Έλληνα πρωταγωνιστή του αμερικανικού εργατικού κινήματος.
Τη ζωή του Τίκα επανέφερε στο προσκήνιο ο ελληνοαμερικανός συγγραφέας Ζήσης Παπανικόλας το 1991 γράφοντας τη βιογραφία του σε ένα βιβλίο.
Επίσης, το 2001 ο Αμερικανός τραγουδοποιός Φρανκ Μάνινγκ (Frank Manning) στηριγμένος στις αναμνήσεις του παππού του που συμμετείχε στην απεργία του Λάντλοου, έγραψε το τραγούδι «Λούης Τίκας», που βραβεύτηκε στο διαγωνισμό «Γούντι Γκάθρι». Το τραγούδησε στις ετήσιες εκδηλώσεις που διοργανώνονται στο Λάντλοου από την Ένωση Ανθρακωρύχων και το 2007 το τραγούδησε και στην Ελλάδα.
Σήμερα το Λάντλοου είναι μια πόλη-φάντασμα. Στον χώρο της σφαγής, στην περιοχή Τρίνινταντ, έχει στηθεί μεγαλόπρεπες μνημείο από γρανίτη στη μνήμη των θυμάτων. Εκεί υπάρχει και ο τάφος του γενναίου Λούη Τίκα.
Στο Ρέθυμνο, τόπος καταγωγής του, προς τιμήν του, υπάρχει οδός Ηλία Σπαντιδάκη.

Αναδημοσίευση από εδώ: Λούης Τίκας - Βικιπαίδεια.

Η σφαγή του Λάντλοου.

Η επονομασθείσα «Σφαγή του Λάντλοου» υπήρξε μία από τις αιματηρότερες επιθέσεις της εργοδοσίας και του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΗΠΑ. Έλαβε χώρα σαν σήμερα 20 Απρίλη του 1914 στην πόλη Λάντλοου (Landlo) του Κολοράντο και ήταν το αποκορύφωμα της εργατικής καταπίεσης των 12.000 ανθρακωρύχων της περιοχής.
Η εργατική αναταραχή τα χρόνια που προηγήθηκαν του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε αξιοσημείωτες διαστάσεις στις Δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ. Όταν ένας συνδικαλιστής σκοτώθηκε το φθινόπωρο του 1913, οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, κατέβηκαν σε απεργία. Εκκένωσαν τους καταυλισμούς της επιχείρησης, όπου έμεναν, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τους χαμηλούς μισθούς και τις άθλιες συνθήκες εργασίας. Ο δείκτης θνησιμότητας για τους εργαζομένους της επιχείρησης ήταν διπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο.
Η απεργία προκάλεσε την άγρια αντίδραση της οικογένειας Ροκφέλερ. Προσέλαβε το Πρακτορείο Ντετέκτιβ «Μπάλντουιν-Φελτς», προκειμένου να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία. Το Πρακτορείο είχε σπουδαία φήμη σ' όλη την Αμερική για την αποτελεσματικότητά του στην καταστολή απεργιών. Προμήθευσε την εργοδοσία με οπλισμένους φρουρούς, ελεύθερους σκοπευτές, πράκτορες, επαγγελματίες προβοκάτορες, ακόμη μ' ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο.
Οι επιθέσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας ήταν καθημερινό φαινόμενο στις κατασκηνώσεις, που εν τω μεταξύ είχαν στήσει οι απεργοί. Στις 17/10/1913 ένας απεργός σκοτώθηκε και δύο παιδιά τραυματίσθηκαν από τους πολυβολισμούς του τεθωρακισμένου οχήματος. Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους απεργούς να μην υποχωρούν. Στις 28/10 ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Απέστειλε την Εθνοφρουρά στο Λάντλοου για να επιβάλει την τάξη και να διαλύσει την απεργία.
Η Εθνοφρουρά συνέχισε να κατατρομοκρατεί τους απεργούς, το ηθικό των οποίων χαλυβδωνόταν με την πάροδο του χρόνου. Ύστερα από τρεις μήνες στασιμότητας, ο κυβερνήτης Άμονς αποφάσισε να αποσύρει την Εθνοφρουρά, μη αντέχοντας το κόστος διατήρησής της επί μακρόν στο πεδίο της μάχης. Τότε οι Ροκφέλερ προσφέρθηκαν να επανδρώσουν με δικό τους προσωπικό την Εθνοφρουρά.
Στις 10 Μαρτίου 1914 ένας απεργοσπάστης βρέθηκε νεκρός στις γραμμές του τρένου κοντά στον καταυλισμό των απεργών. Ηταν η αφορμή για τις δυνάμεις καταστολής να ξεκαθαρίσουν μια και καλή την κατάσταση.
Η Εθνοφρουρά με τη νέα της σύνθεση αποφάσισε να ισοπεδώσει τις τεντουπόλεις, αν και ήταν σε χώρο ιδιοκτησίας των ανθρακωρύχων. Επελέγη η κατασκήνωση Λάντλοου, 30 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Τρίνινταντ. Το πρωί της 20ης Απριλίου οι εθνοφρουροί άνοιξαν πυρ, την ώρα που η ελληνική κοινότητα των ανθρακωρύχων γιόρταζε το Πάσχα με τον πατροπαράδοτο τρόπο.
Οι απεργοί ανταπέδωσαν το πυρ και η μάχη διήρκεσε επί ώρες. Ο ελληνικής καταγωγής συνδικαλιστής Λούης Τίκας, επικεφαλής της κατασκήνωσης, ζήτησε αργά το απόγευμα εκεχειρία από την Εθνοφρουρά. Ο επικεφαλής της, υπολοχαγός Λίντερφελντ, χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου τον Τίκα και τον έριξε στο έδαφος. Τρεις σφαίρες από όπλα εθνοφρουρών βρήκαν στην πλάτη τον πεσμένο συνδικαλιστή και τον αποτελείωσαν, σε ηλικία 30 ετών. Οι εθνοφρουροί επέδραμαν στη συνέχεια στην κατασκήνωση του Λάντλοου και την παρέδωσαν στις φλόγες. 17 άνθρωποι από την πλευρά των ανθρακωρύχων σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα, που έμεινε στην ιστορία ως «Η σφαγή του Λάντλοου».
Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα απ' άκρου εις άκρον των ΗΠΑ. Οπλισμένοι εργάτες από παρακείμενα ανθρακωρυχεία κινήθηκαν εναντίον της εθνοφρουράς του Κολοράντο, πολλοί άνδρες της οποίας αρνήθηκαν να χτυπήσουν τους απεργούς. Ομάδες απεργών δυναμίτισαν ανθρακωρυχεία και κατέλαβαν πόλεις του Κολοράντο. Στο Κογκρέσο, ο σοσιαλιστής βουλευτής του Ουισκόνσιν Βίκτωρ Μπέργκερ ζήτησε απ' τους εργαζομένους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους.
Η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου. Έπειτα από 10 μέρες συγκρούσεων, ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, ζήτησε την συνδρομή του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον. Ο ομοσπονδιακός στρατός που εστάλη στην περιοχή αφόπλισε τους απεργούς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στα ανθρακωρυχεία χωρίς να γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους. Μάλιστα, η εργοδοσία προχώρησε σε εκτεταμένες απολύσεις, αντικαθιστώντας τους απεργούς με μη συνδικαλισμένους εργάτες. Από την Εθνοφρουρά κανείς δεν διώχθηκε για τις επιθέσεις στους απεργούς και τις οικογένειές τους, που στοίχισαν τη ζωή σε 66 ανθρώπους, ηλικίας από 2,5 έως 45 ετών.

Αναδημοσίευση από εδώ: Αφιερώματα - Η σφαγή του Λάντλοου

Να φύγουν όλοι!

Que se vayan todos, que no quede ni uno solo:

Να φύγουν όλοι, να μη μείνει ούτε ένας!

Το σύνθημα αναφερόταν στους πολιτικούς και δόνησε την Αργεντινή στις 20 Δεκεμβρίου 2001, οδηγώντας σε παραίτηση τον πρόεδρο Fernando De la Rua, ο οποίος αναγκάστηκε να διαφύγει από το πολιορκημένο προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο!!!

Οπως είναι γνωστό, η Αργεντινή εκείνη την περίοδο βρέθηκε στη δίνη μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, λόγω του υπέρογκου χρέους της, έχοντας προσδέσει το νόμισμά της στο δολάριο. Η κρίση αυτή οδήγησε στην κατάρρευση του τραπεζικού της συστήματος και το πάγωμα των καταθέσεων, πράγμα που έπληξε κυρίως την μεσαία τάξη η οποία είδε να χάνονται οι οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής. Οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν ήταν μαζικές, είχαν σύμβολο την κατσαρόλα και οδήγησαν στην κατάρευση της κυβέρνησης .

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΧΩΡΑ;

Η αντίσταση των Ελλήνων και μόνον αυτή θα καθορίσει, αν η κυβέρνηση Παπανδρέου θα περάσει όλα αυτά τα μέτρα του ΔΝΤ ή αν θα υποχρεωθεί να κάνει πίσω σε κάποια από αυτά. Εχει πάντως καταστεί κραυγαλέα πασιφανές ότι η ίδια η κυβέρνηση δεν προβάλλει καμία αντίσταση στην ΕΕ και στο ΔΝΤ. Υποκύπτει ταχύτατα σε κάθε πίεσή τους.

Θα επιβιώσει πολιτικά ως κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ μετά την απόφαση του πρωθυπουργού να υποτάξει την Ελλάδα στο ΔΝΤ, καθορίζοντας ως μέλλον του λαού μας τη φτώχεια και τη μιζέρια για πολλά χρόνια; Ο ίδιος προφανώς νομίζει πως θα διασωθεί, αν και αυτό δεν έχει γίνει σε καμιά χώρα μέχρι τώρα. Τον επόμενο χειμώνα, θα ξέρουμε αν έχει δίκιο...

Μένει να μιλήσει ο Ελληνικός Λαός!

Μεταξύ δημοσιότητας και δικαιοσύνης!

Tου Παντελή Μπουκάλα.
Πολλά από τα βιβλία που εμφανίζονταν επί ημέρες στη μικρή πλην μεγίστης ισχύος οθόνη μας σαν τεκμήρια συμμετοχής των συλληφθέντων έξι σε τρομοκρατική δράση, τα έχω κι εγώ στις φορτωμένες βιβλιοθήκες μου, όπως και κάμποσοι φίλοι μου και πάμπολλοι παντελώς άγνωστοί μου. Η αλήθεια πάντως είναι ότι δεν είχα υποθέσει ποτέ πως η λέξη «Σύγκρουση» στον τίτλο κάποιου τόμου θα μπορούσε να πυροδοτήσει τόσες πονηρές σκέψεις στις διωκτικές αρχές ή στους ρεπόρτερ και να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την εκτόξευση αιχμηρών υπονοουμένων, ιδίως όταν η λέξη αυτή συναπαρτίζει τον τίτλο «Η σύγκρουση των πολιτισμών». Αντίθετα, υπέθετα (λαθεμένα όπως αποδεικνύεται) ότι το τελευταίο για το οποίο θα έψεγε τον Σάμιουελ Χάντιγκτον ακόμα και ο υαλινότερος αναλυτής της γυάλινης οθόνης (υπό την προϋπόθεση ότι, μέσα στις τόσες βαριές υποχρεώσεις του, κάτι πρόλαβε να πάρει το αυτί του για ένα βιβλίο κατά κόρον αναφερθέν τα τελευταία χρόνια και για έναν συγγραφέα κατά κόρον κριθέντα) είναι οι αντιεξουσιαστικές του τάσεις ή οι κρυφοκομμουνιστικές ιδέες του. Αλλά, όπως και να το κάνεις, αυτή η «σύγκρουση» με τις ευανάγνωστες συνδηλώσεις της φωνάζει από μακριά για το ποιόν όποιου διαθέτει ένα βιβλίο με τη λέξη αυτή στον τίτλο του. Τι δουλειά έχουν με συγκρούσεις οι φιλήσυχοι πολίτες; Ε, πώς να μην πάει στο κακό ο νους των ξεσκολισμένων;
Δεν λέω πως η Ασφάλεια δεν διαθέτει και άλλα, βαρύτερα στοιχεία· άλλωστε, για να παρακολουθεί στενά επί δεκαπενταετία έναν άνθρωπο κι αυτός, παρά τον κλοιό, να καταφέρνει να δρα σαν αρχηγός δύο τρομοκρατικών οργανώσεων και σαν κηδεμόνας μιας τρίτης, αποδεικνύει αναμφισβήτητα ότι έκανε λαμπρά τη δουλειά της. Δεν είδα ωστόσο στα παρουσιασθέντα βιβλία-πειστήρια τον «Τσελεμεντέ του αναρχικού», ένα μπεστ σέλερ σε μια εποχή προ μπεστ σέλερ. Σε κάποια γωνιά, σε κάποια πίσω σειρά κάποιας βιβλιοθήκης μου θα μάχεται τώρα κι αυτός με το σαράκι, αφότου τον απέσυρα για να μην μπερδεύεται με τους υπόλοιπους τσελεμεντέδες, τους νομοταγείς. Αλλά ποιος να χρειάζεται τη σήμερον ημέραν ένα τέτοιον τσελεμεντέ όταν το Ιντερνετ σου δίνει συνταγές για τα πάντα, από μπακαλιαράκια σκορδαλιά μέχρι μολότοφ δίχως καύσιμο, δίχως μπουκάλι και δίχως στουπί.

Ενα πάντως από τα βιβλία-αποδεικτικά στοιχεία δεν το έχω, δεν θέλησα ποτέ να το απoκτήσω. Μιλάω για τον τόμο με τις προκηρύξεις της «17 Ν». Δεν λέω, κι εγώ μια φορά κι έναν καιρό έμπαινα στον πειρασμό, όπως πολλοί, να διαβάζω τις προκηρύξεις τους, τότε που δημοσιεύονταν από τις εφημερίδες (πριν τεθεί ζήτημα απαγόρευσής τους), μήπως και ανακαλύψω κάποιον ειρμό, κάποια λογική. Αρκετά γρήγορα πήρα την απόφαση, όπως πολλοί, ότι το σαρανταπεντάρι είναι απλώς φονικό όπλο και όχι σύνεργο της γραφής, και ότι το αίμα, των δολοφονημένων το αίμα, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει μελάνι· με αίμα, αλλά το δικό τους αίμα, έγραφαν το τελευταίο τους μήνυμα πάνω στον τοίχο της φυλακής οι προς εκτέλεση κρατούμενοι των Γερμανών (καθώς και ελληνικών κυβερνήσεων ή ανελεύθερων καθεστώτων σε άλλες χώρες). Το κλεμμένο, το σκοτωμένο αίμα ενός τρίτου, κι ας τον βαραίνουν του κόσμου τα αμαρτήματα (ή κι ας λέμε εμείς, σαν ανέλεγκτοι υπερδικαστές, σχεδόν θεοί, ότι τον βαραίνουν), δεν δίνει άλλο νόημα σε όποιον το χρησιμοποιεί για να γράψει παρά το νόημα του φόνου. Ο, τι αξίζει να μάθουμε στη μικρή και ατελή ζωή μας, και να το διδάξουμε, είναι ότι ποτέ κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, όση πλανερή ρητορική κι αν δοκιμάζει να εξυψώσει το σκοπό αυτό με το ζόρι, επιχειρώντας μάταια να τον παραστήσει σαν ιδεώδες, να τον εξιδανικεύσει.
Eν πάση περιπτώσει, τα βιβλία ετούτα των φερομένων ως τρομοκρατών τα είδαμε στη μικρή οθόνη μας σε πανομοιότυπα ρεπορτάζ, στα μισά (τουλάχιστον) από τα οποία η λέξη «φερόμενοι» έπαψε γρήγορα να χρησιμοποιείται. Ιδια η απαίδευτη βουλιμία της κάμερας, ίδιες οι εικόνες, και σχεδόν ίδιες οι λέξεις των περιγραφέων, οι οποίοι προφανώς μπήκαν στις αποκαλούμενες γιάφκες με τη σειρά (αλφαβητικά, σύμφωνα με την τηλεθέαση κάθε καναλιού ή όποια άλλη διαδοχή προτεραιότητας κρίθηκε λογική), για να καταγράψουν το υλικό και να αναμεταδώσουν σαν βεβαιότητες πια και σαν ακραδάντως αποδεδειγμένη αλήθεια τις αστυνομικές υποψίες και υποθέσεις. Τα ίδια σερλοκχολμικά ακούσαμε για τις καλαμωτές («δεν ήθελαν να τους βλέπουν, χμ! χμ!», λες και ο βίος στη Ελλάδα δεν είναι πια κλειστός, κλειστότατος και καχύποπτος), τα ίδια α λα μανιέρ ντε Πουαρό για τα ύποπτα «φτηνά κινέζικα ρολόγια», τα ίδια, τύφλα να ’χει ο Γιώργος Μπέκας του Γιάννη Μαρή, για τα σκοτεινής χρήσεως κατσαρολικά. Τίποτα και κανείς δεν διδάχτηκε από την εποχή της εξάρθρωσης της «17Ν» και του ΕΛΑ, όταν μιας κάποιας τάξεως δημοσιογραφία και ο συναφής γυάλινος ή έντυπος σχολιασμός είχαν δώσει σε πολλούς τη δυνατότητα να υποθέσουν ότι, για ορισμένους τουλάχιστον δημοσιογραφούντες και δημοσιολογούντες, το «αστυνομικό ρεπορτάζ» δεν μπορεί παρά να είναι ταυτόσημο με το «ρεπορτάζ της Αστυνομίας», οι δε «ασφαλείς πληροφορίες» δεν μπορεί παρά να είναι οι ασφαλίτικες.
Ακούσαμε, ας πούμε, σχεδόν σε όλα τα κανάλια, τους ρεπόρτερ να λένε πως «έψαξαν στο αρχείο τους και βρήκαν ότι...» και διαπιστώναμε, όχι και τόσο έκπληκτοι είναι η αλήθεια, ότι είχαν βρει το ίδιο, μα απολύτως το ίδιο πραγματάκι, ίσως επειδή τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται, ίσως πάλι επειδή έχουν τον ίδιο προμηθευτή σεναριακού υλικού. Αλλά ακόμα και όταν ο εν λόγω προμηθευτής αναιρούσε όσα προηγουμένως είχε διοχετεύσει (όπως στην περίπτωση των «κυνικών» τηλεφωνημάτων από «τρομοκράτες-αυτόπτες μάρτυρες» του θανάτου του Αφγανόπουλου από τη βόμβα στα Πατήσια), οι «έγκυροι» καναλικοί επέμεναν στο στόρι τους, βασιλικότεροι του βασιλέως και αστυνομικότεροι των αστυνομικών.
Σαν ν’ ακούω τη μομφή: Δηλαδή τι, συντάσσεσαι με τους καταληψίες της ΕΣΗΕΑ; Συντάσσομαι, προσπαθώ να συντάσσομαι, με την οιονεί ιδρυτική διακήρυξη του Μάγερ, «η δημοσίευσις είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης», γραμμένη με μεγάλα κι ωστόσο δυσδιάκριτα γράμματα στην αίθουσα συνεδριάσεων της Ενωσης Συντακτών. Ο φόβος μήπως και, λέγοντας όσα πιστεύεις για τη συντεχνία σου, για την κοινωνία σου, για τον κόσμο εν γένει, βρεθείς καταγγελλόμενος πως «είσαι αντικειμενικά συνοδοιπόρος» των μεν ή των δε (από το «μη μιλάς για τους Αμερικάνους, τα λέει και η “17Ν”» ή «γίνεσαι συνοδοιπόρος του Σαντάμ» στο «μη μιλάς για τη δοτή ή ενδοτική δημοσιογραφία, τα λένε και οι καταληψίες»), μόνο να παραλύσει τη σκέψη και τη γλώσσα μπορεί, νομιμοποιώντας έτσι την κάθε λογής τρομοκρατία. Οι αυτοτρομοκρατούμενοι πολίτες καταντούν είτε αυτίτες και μονώτες κατά Αριστοτέλη είτε αχρείοι κατά Θουκυδίδη. Εχουν να διαλέξουν;

Αναδημοσίευση από εδώ: Yποθέσεις Tου Παντελή Μπουκάλα

Σκληρή επίθεση στον Ορειβατικό Σύλλογο Άμφισσας!

Η Κίνηση Ενεργών Πολιτών Λιδωρικίου ενάντια στην καταστροφή της Γκιώνας κάνει σκληρή επίθεση στον Ορειβατικό Σύλλογο Άμφισσας και αφήνει αιχμές γιατί δεν περιλήφθηκαν ονόματα ατόμων του Συλλόγου τους στην αίτηση για τα ασφαλιστικά μέτρα παρόλο που είχαν δοθεί τα στοιχεία τους για να γίνει αυτό.

Απορρίπτει τα παζάρια και τα ορειβατικά καταφύγια 70 ατόμων και δηλώνει ότι θα συνεχίσει μέχρι την ... αποκατάσταση του περιβάλλοντος στην περιοχή.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε εμείς είναι το εξής.

Ενώ ο Ορειβατικός Σύλλογος Άμφισσας συνεργάστηκε με τους Λιδορικιώτες και ζήτησε τα ονόματά τους για να καταθέσουν μαζί την προσφυγή για τα ασφαλιστικά μέτρα, γιατί στην συνέχεια δεν μπήκαν τα ονόματάστην προσφυγή και γιατί δεν τους απεύθυνε τον λόγο. Επίσης δεν καταλαβαίνουμε μετά την θετική έκβαση της προσφυγής γιατί άρχισε παζάρια μόνος του ο Ορειβατικός Σύλλογος χωρίς τους Λιδορικιώτες για ένα θέμα που αφορά άμμεσα και τους κατοίκους του Λιδορικίου.

Η ανακοίνωση των Ενεργών πολιτών του Λιδορικίου:

Ο ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΜΦΙΣΣΑΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΤΕΙ ΣΕ ΚΤΗΜΑΤΟΜΕΣΙΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΚΙΔΑΣ!

Η απόφαση του ΟΣΑ και η επιστολή του στην εφημερίδα σας στις 14-4-2010, με την οποία ζητεί «αντισταθμιστικά οφέλη» δηλαδή 30 αργύρια για τον εαυτό του και τις Καρούτες, για να άρει την προσφυγή του κατά των επιφανειακών εξορύξεων στα βουνά του Λιδωρικίου είναι κατά τη γνώμη των ενεργών πολιτών του Λιδωρικίου που αγωνίζονται για τη σωτηρία των βουνών μας, μνημείο ανηθικότητας, έλλειψης αρχών, συναλλαγής ανατολίτικου παζαριού και ότι άλλο χειρότερο μπορεί να ειπωθεί για ένα σύλλογο που υποτίθεται ότι αγαπά τη φύση τα βουνά και κόπτεται για την προστασία τους.

Η οργή των ενεργών πολιτών Λιδωρικίου είναι απερίγραπτη γιατί ο κ. Παπαγεωργίου ισχυρίζεται ψευδώς ότι η εξόρυξη αφορά αποκλειστικά τις Καρούτες, ενώ γνώριζε από μας, ότι ο χώρος ανήκει στο Τ.Δ.Λιδωρικίου, με τους πολίτες του οποίου ουδέποτε συζήτησε για ανταλλαγμάτα, πριν πάρει την απόφαση.

Οι ενεργοί πολίτες Λιδωρικίου αρνούνται κάθετα οποιαδήποτε συζήτηση για ανταλλάγματα (αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά μέλη του Δ.Σ. του ΟΣΑ) και απαιτούν μόνο αποκατάσταση από την εταιρεία S&B των πληγών που προκάλεσε διαχρονικά στον τόπο μας.

Ο κ. Παπαγεωργίου γνωρίζει ότι επιδιώξαμε την συνεργασία με τον ΟΣΑ, από τότε που προέκυψε το θέμα επιφανειακής εξόρυξης στο «κόκκινο χώμα»(ή Βλαχοθανάση Α7 κατά την S&B), επιδιώξαμε κοινή προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας και άλλες κινήσεις, αλλά δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ποτέ ότι ο πρόεδρος ενός Ορειβατικού Συλλόγου «κρατάει διπλά βιβλία και διπλούς λογαριασμούς».

Επίσης ότι θα προέβαινε ποτέ, σε κινήσεις και διαπραγματεύσεις για «δημόσιο χώρο» χωρίς τον «ξενοδόχο» που είναι όλη η Ελλάδα αλλά και οι πολίτες του Λιδωρικίου.

Εμείς, θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας για την προστασία των βουνών που αγαπάμε, ασχέτως αν ο ΟΣΑ (αλήθεια τι λένε τα μέλη του) συναλλάσσεται με την εταιρεία για να του κατασκευάσει ορειβατικό καταφύγιο!!!! με αντάλλαγμα την κατάθεση των όπλων (απόσυρση της προσφυγής).

Αυτά τα λίγα σαν πρώτη αντίδραση. Θα υπάρξει συνέχεια….

Εκτενές πρόσφατο φωτορεπορτάζ για την καταστροφή των βουνών μας στο http://www.lidoriki.com/

Για την ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Γιώργος Φωτόπουλος

Κώστας Καψάλης

**********

Αναδημοσίευση από εδώ :

Σκληρή επίθεση στον Ορειβατικό Σύλλογο Άμφισσας.

Διαβάστε επίσης και εδώ για το ίδιο θέμα:

Λιδορικιότες εξεγείρονται και κάνουν σοβαρές καταγγελίες για την ανακοίνωση του Ορειβατικού Συλλόγου Άμφισσας.

Επιστολή Ορειβατικού Συλλόγου Άμφισσας και αντιδράσεις για τις επιφανειακές εξορύξεις.

Για την Καταστροφή της Ορεινής Φωκίδας από τα Μεταλλεία διαβάστε εδώ:

ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΓΚΙΩΝΑΣ!

ΟΧΙ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΤΗ.

Για την Γκιώνα...

*******************

ΥΓ) ... και εμείς που σε προηγούμενη δημοσίευσή μας αναρωτιόμασταν γιατί οι Ορειβατικοί Σύλλογοι δεν αντιδρούν ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΒΑΡΔΟΥΣΙΑ! - που να ξέραμε ότι αυτοί κυριολεκτικά παζαρεύουν την Εγκατάσταση Λατομείων στα Βουνά με αντάλαγμα την ανέγερση ... ορειβατικών καταφυγίων!

Οι Aρχές της Bιώσιμης Aνάπτυξης και το ΔΝΤ.

Για να μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε - μιας και γίναμε όλοι οικολόγοι "εν μια νυκτί" με προεξάρχουσα την κα. Μπιρμπίλη - και για να καταλάβουμε γιατί η "Πράσινη" Ανάπτυξη στην πραγματικότητα είναι "Κατάμαυρη", απλά θα ξαναθυμίσουμε τις αρχές της Βιώσιμης Ανάπτυξης :

1. Θεσπίζεται σύστημα ελέγχου της δημόσιας οικολογικής "τάξης" με ευθύνη της πολιτείας και δεν αφήνεται στους "κανόνες της αγοράς" η υπόθεση αυτή.
2. Aπαγόρευση της μείωσης του Φυσικού Κεφαλαίου.
3. Eπιβάλλεται ο σεβασμός της φερούσης ικανότητας των οικοσυστημάτων.
4. Eπιβάλλεται η διόρθωση του σφάλματος όσον αφορά την προηγούμενη περίπτωση, όπου είναι ακόμα εφικτή.
5. Προστατεύεται η βιοποικιλομορφία.
6. Eπιδιώκεται η διασφάλιση της κοινής φυσικής κληρονομιάς του ζωτικού πυρήνα του φυσικού κεφαλαίου, δηλαδή της άγριας φύσης.
7. Aπαγορεύεται η μη ήπια ανάπτυξη των ευπαθών οικοσυστημάτων.
8. Eπιτάσσεται η ισορροπία ανθρωπογενών συστημάτων και οικοσυστημάτων βάσει της αρχής της χωρονομίας.
9. Προστατεύεται η πολιτιστική κληρονομιά και υποστηρίζεται ο ποιοτικό-πνευματικός χαρακτήρα της ανάπτυξης.
10. Eπανέρχεται η ποιότητα ζωής στην πόλη μέσω του βιώσιμου αστικού περιβάλλοντος.
11. Mε το σεβασμό του φυσικού κάλλους εξυπηρετούνται οι αισθητικές ανθρώπινες ανάγκες.
12. Kαθιερώνεται το υγιές σύστημα αξιών και η οικολογική συνείδηση ως πραγματική εγγύηση όλου του συστήματος ελέγχου της βιώσιμης ανάπτυξης.
13.Εγγενής ηθική αξία αποδίδεται ακόμη στο φυσικό κεφάλαιο, τα οικοσυστήματα, τη βιοποικιλομορφία, την πολιτιστική κληρονομιά, το φυσικό κάλλος και τέλος, στην άγρια φύση.

Oι αρχές αυτές στηρίχθηκαν στους Κανόνες και στις Eγγενείς Hθικές Aξίες που θεμελίωσαν το Οικολογικό Κίνημα την Δεκαετία του 1970, όταν η μόνη "πράσινη" αναφορά στις γραμμές του ΠΑΣΟΚ ήταν ο ... "ήλιος" του. Τώρα 40 χρόνια μετά και αφού το ΠΑΣΟΚ πέρασε από τον "Τρίτο Δρόμο" του Ανδρέα Παπανδρέου , στον "Εκσυγχρονιστικό Δρόμο" του Σημίτη για να καταλήξει στον "Πράσινο Δρόμο" του Γιωργάκη Παπανδρέου, οι αρχές της Αειφορίας και της Βιωσιμότητας καταπατούνται πλήρως από το "Πρόγραμμα Ανεμογεννήτριες Παντού" της κα. Μπιρμπίλη. Θα μπορούσε κανείς να περιμένει κάτι διαφορετικό, όταν με μαθηματική ακρίβεια ο Δρόμος της σημερινής Κυβέρνησης μας οδηγεί στην Μονεταριστική πολιτική του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου; Εκτός αν κάποιος υποστηρίξει ότι η Αειφόρος Ανάπτυξη δεν αντίκειται στο ΔΝΤ, και ότι το ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ με την σειρά του δεν εφαρμόζει Μονεταριστική Πολιτική αλλά είναι Φορέας για την διάδωση και την εφαρμογή της Πράσινης Ανάπτυξης; (βέβαια από το ΠΑΣΟΚ όλα να τα περιμένεις: τα στελέχη του είναι ικανά να προσπαθήσουν να μας πείσουν και για αυτό!)...

Και επειδή πολλοί όψιμοι «οικολογίζοντες» τείνουν να μας επιτείθονται για την Πολεμική μας ενάντια στην Υπουργό "Περιβάλλοντος" Τίνα Μπιρμπίλη τους καλούμε να ξαναθυμηθούμε μαζί τις αρχές συγκρότησης του οικολογικού κινήματος πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η Πολιτική της Βιώσιμης Ανάπτυξης και της Αειφορίας! Οι αρχές αυτές όπως διετυπώθησαν αρχικά από τον Arne Naess και τον συνεργάτη του George Sessions είναι οκτώ:

1. Yποστηρίζεται πως η καλή κατάσταση και η άνθιση της ανθρώπινης και μη-ανθρώπινης ζωής στη γη έχουν εγγενή αξία, ανεξάρτητα από τη χρησιμότητα του μη-ανθρώπινου έμβιου κόσμου για τον άνθρωπο.
2. Aναγνωρίζεται εγγενής αξία στην ποικιλία των μορφών ζωής, που συνεισφέρουν στην πραγμάτωση αυτών των αξιών.
3. Oρίζεται πως ο άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να μειώσει αυτόν τον πλούτο και τη διαφορετικότητα των μορφών ζωής, παρά μόνο εάν πρόκειται για την ικανοποίηση ζωτικών του αναγκών.
4. Διαπιστώνεται, πως η άνθιση της ανθρώπινης ζωής και του πολιτισμού είναι συμβατή με τη μείωση του ανθρώπινου πληθυσμού και πως αυτή είναι αναγκαία, για την ανάπτυξη της μη-ανθρώπινης έμβιας ζωής.
5. Aναγνωρίζεται ότι ο βαθμός παρέμβασης του ανθρώπου στη φύση είναι υπερβολικός, ενώ η κατάσταση διαρκώς χειροτερεύει.
6. Προτείνεται η αλλαγή της οικονομικής και τεχνολογικής πολιτικής, καθώς και οι ιδεολογικές τους δομές. Τα πράγματα τότε θα είναι πολύ διαφορετικά.
7. Διευκρινίζεται, πως η ιδεολογική αλλαγή θα αφορά στη σωστή κατανόηση της έννοιας της ποιότητας ζωής, σε αντίθεση με την επιδίωξη ενός υψηλότερου οικονομικά επιπέδου ζωής. Θα επέλθει, τοιουτοτρόπως, η συνειδητοποίηση της διαφοράς του υψηλού από το ωραίο.
8. Tονίζεται πως, όσοι υποστηρίζουν τις παραπάνω θέσεις, οφείλουν να προωθήσουν έμμεσα ή άμεσα τις αλλαγές αυτές.

Τώρα αν υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν πως οι Μεγαλοεργολάβοι της ΤΕΡΝΑ-ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗΣ και των άλλων Εταιρειών αποφάσισαν να ενστερνιστούν αυτές τις αρχές, τότε αυτοί είναι ικανοί να πιστέψουν ότι και το ΔΝΤ έρχεται στην Χώρα μας για να εφαρμόσει Πρόγραμμα Πράσινης Ανάπτυξης! Εμείς επειδή πιστεύουμε ακριβώς το αντίθετο θα συνεχίζουμε να καλούμε όλους τους σκεπτόμενους και ευαισθητοποιημένους πολίτες σε:

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΡΑΣΗΣ

ενάντια

ΣΤΑ ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΚΑΙ ΥΔΡΟΗΛΕΚΤΡΙΚΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑ

για την

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"!

*****************

Για την Αειφόρο και Βιώσιμη Ανάπτυξη διαβάστε επίσης και εδώ:
ΟΙ ΕΓΓΕΝΕΙΣ ΗΘΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΣΤΗ ΒΑΘΕΙΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΒΙΩΣΙΜΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Βαθειά Οικολογία

Rafting στον Εύηνο.

Οι λάτρεις των νέων μορφών τουρισμού αυξάνουν με γοργούς ρυθμούς και αναζητούν όλο και περισσότερες προκλήσεις, με κοινό παρανομαστή, τη φύση. Η ιστορία, η παράδοση και ο αθλητισμός δίνουν το παρόν και εμείς είμαστε εκεί για να απολαύσουμε τα αμέτρητα προνόμια της ελληνικής φύσης.

Αναμφίβολα το Χάνι Μπανιά στη Ναύπακτο αποτελεί τον δημοφιλέστερο προορισμό των ελλήνων παραθεριστών καθώς απέχει μόλις 2.5 ώρες από το κέντρο της Αθήνας ενώ το βουνό και το ποτάμι προσφέρονται αντίστοιχα όλο το χρόνο για πληθώρα δραστηριοτήτων που πραγματοποιούνται από ανθρώπους που αγαπούν τη φύση και την περιπέτεια. H αυξανόμενη ζήτηση στον τομέα των υπαίθριων αθλημάτων οδήγησε στη δημιουργία σύγχρονων εγκαταστάσεων που ανταποκρίνονται πλήρως καλύπτοντας τις ανάγκες του πιο απαιτητικού επισκέπτη που αναζητά ποιότητα και προσιτές τιμές. Ο ποταμός Εύηνος, θεωρητικά ένα «εύκολο» ποτάμι 2ης βαθμίδος (της κλίμακας 1-5), ενδείκνυται για μια απολαυστική ασφαλή κατάβαση υπό την επίβλεψη έμπειρων οδηγών με 10θέσια φουσκωτά σκάφη ή ατομικά Καγιάκ.
Η διαδρομή ξεκινάει από τη γέφυρα του Πόρου και καταλήγει στο Διεθνές Προπονητικό Κέντρο Canoe - Kayak, λίγο πριν τη γέφυρα του Μπανιά. Το ρεύμα του ποταμού είναι αυτό που καθορίζει την πορεία, ενώ τα κουπιά χρησιμοποιούνται κυρίως για διόρθωση πορείας και αποφυγή εμποδίων. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει ισοθερμική ειδική στολή, αντιανεμικό τζάκετ, σωσίβιο, κράνος και αδιάβροχα παπούτσια τα οποία παρέχονται από τα εκάστοτε Πάρκα Αναψυχής. Οι εκπαιδευτές - οδηγοί πραγματοποιούν ασκήσεις πριν από την κατάβαση στην όχθη του ποταμού αναπαριστώντας την διαδικασία της, παρουσία των rafters που περιμένουν υπομονετικά να βραχούν. Η διάρκεια της κατάβασης στο ποτάμι εξαρτάται από τη στάθμη των υδάτων απ΄ όπου προκύπτει και η ροή. Η καλύτερη περίοδος για το Rafting είναι το Φθινόπωρο, ο Χειμώνας και η Άνοιξη. Η διαδρομή είναι ευχάριστη ενώ η αδρεναλίνη αυξομειώνεται ανάμεσα στα περάσματα του Εύηνου και τις αμέτρητες εκπλήξεις που αποκαλύπτει.
ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ:
Η αξιοποίηση του φυσικού πλούτου και η δραστηριοποίηση των εναλλακτικών μορφών τουρισμού στη χώρα μας εξελίσσονται με γοργούς ρυθμούς δημιουργώντας νέες ανάγκες αλλά και νέες προκλήσεις για το επόμενο βήμα στον τομέα του τουρισμού. Νέες υποδομές στην περιοχή παρέχουν - εκτός από τα υδάτινα αθλήματα -και δυνατότητες για Mountain Bike, Αναρρίχηση, Rappel, Τοξοβολία, Ιππασία, Πεζοπορία και Flying Fox. Οι έμπειροι ιδιοκτήτες του και αθλητές της Ελληνικής Ομοσπονδίας Canoe - Kayak, υποδέχονται τους ενδιαφερόμενους σε ένα φιλικό ζεστό περιβάλλον με καφέ και τοπικές λιχουδιές. Ιδανικός προορισμός για Σ/Κ αλλά και τις καθημερινές αφού πρώτα εξασφαλίσετε την κράτησή σας.
ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΤΕ:
Από Αθήνα με Ι.Χ μέσω Εθνικής Οδού Αθηνών - Κορίνθου, Κορίνθου - Πατρών με κατεύθυνση προς Ναύπακτο, ακολουθώντας τη διαδρομή προς το Θέρμο. Το Χάνι Μπανιά βρίσκεται 15 χλμ. ΒΔ της Ναυπάκτου.

Αναδημοσίευση από εδώ: Ν. Αιτωλοακαρνανίας: Rafting στον Εύηνο

Τραγική κατάληξη!

Θύμιζε Μεγάλη Παρασκευή η χθεσινή μέρα, καθώς η μαύρη μπέρτα του ΔΝΤ τύλιγε τη χώρα και στιγμάτιζε ανεξίτηλα το μέλλον της.
Ο διάχυτος προβληματισμός και η έκδηλη ανησυχία για την ειρκτή στην οποία καταδικάζεται η Ελλάδα, απασχολούν ευλόγως ολόκληρο το πολιτικό δυναμικό. Ακόμη και τον ίδιο τον κ. Γ. Παπανδρέου, που οδηγείται σιδηροδέσμιος στον ρόλο οιονεί πρωθυπουργού με το στίγμα του πολιτικού που άνοιξε τις πόρτες στον διάβολο και παρέδωσε τη χώρα στις ορέξεις του...
Υπήρξε, βέβαια, μια εξαίρεση. Η κυρία Μπακογιάννη, η οποία δήλωσε: «Η Δαιμονοποίηση του ΔΝΤ είτε οποιουδήποτε μηχανισμού στήριξης εμένα δεν με βρίσκει σύμφωνη». Λαϊκίστικες ευκολίες με καθεστωτικό πρόσημο, από μια φιλόδοξη πολιτικό που «έφαγε τα μούτρα της» και τώρα αντιπολιτεύεται τον Σαμαρά με όρους επαρχιακού πολιτευτή... Τέλος πάντων καθείς και η μοίρα του.

Τραγική, όμως, φαίνεται ότι θα είναι η μοίρα του Γ. Παπανδρέου, που έγινε πρωθυπουργός αναπάντεχα, δίχως προσόντα, ελέω Καραμανλή, και τώρα κινδυνεύει με αιώνιο στιγματισμό... Θα ήταν ανόητο και αστείο να υποστηριχθεί ότι μια κυβέρνηση επτά μηνών ευθύνεται για την απελπιστική των πραγμάτων τροπή. Οσο αστείο φαντάζει να διατείνονται ορισμένοι ότι αποκλειστική ευθύνη φέρουν οι κυβερνήσεις Καραμανλή. Η χώρα πάσχει δομικά εδώ και δεκαετίες, ζώντας με δανεικά και ψευδαισθήσεις, δίχως κανένα σοβαρό σχέδιο για την Οικονομία και την προοπτική της... Η «Αλλαγή» κατάντησε ερείπιο και σκέλεθρο. Ο «εκσυγχρονισμός» -η μεγαλύτερη μπλόφα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας- εξελίχθηκε σε άσκηση «δημιουργικής λογιστικής» κυβερνώντας με αλχημείες και ψέματα. Παράλληλα, παίρνοντας το νήμα από τον δυσώνυμο Μητσοτακισμό, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στον νεοφιλελευθερισμό και την εκποίηση της χώρας. Και η θλιβερή «Μεταρρύθμιση» του Καραμανλή ολοκλήρωσε την καταστροφή... Ο Γ. Παπανδρέου έχει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί, ως εξέχον μέλος των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Αλλά προς τούτοις βαρύνεται με το προεκλογικό μέγα ψεύδος-τέχνασμα, και με την επτάμηνη χορογραφία φλυαρίας και ελαφρότητος. Κυρίως, με την απουσία οιουδήποτε σχεδίου για έξοδο από την κρίση... Θα είναι θαύμα, αν ο πρωθυπουργός αποφύγει το κακό πολιτικό τέλος...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Αναδημοσίευση από εδώ: Τραγική κατάληξη

Σαράνταινα: Το Νοτιότερο Δάσος Οξυάς στην Ευρώπη!

... ότι είναι το "Βάι" για τον φοίνικα, είναι και η οροσειρά της Σαράνταινας για την Οξυά. Εδώ βρίσκεται ένα μοναδικό παρθένο δάσος οξυάς, που αποτελεί και το νοτιότερο όριο εξάπλωσής της στην Ευρώπη.

Διαδώστε-συνδράμετε και υποστηρίξτε την προσπάθεια για την

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΟΞΥΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ"!

Να σώσουμε τα Παρθένα Βουνά του Τόπου μας από τους Μεγαλοεργολάβους της "Πράσινης" Ανάπτυξης!

Τα Βουνά αυτά είναι πράσινα και δεν χρειάζονται την "πράσινη ανάπτυξη" των μεγαλοεργολάβων, αλλά την προστασία της πολιτείας και των πολιτών!

Μαλόκεδρος.

juniperus foetidissima

Ανεμογεννήτριες: ο κίνδυνος μιας ανεπανόρθωτης ζημιάς!

Προς όλους τους Βουλευτές και πολίτες της χώρας,
Σε λίγες μέρες έρχεται στη Βουλή για συζήτηση το ν/σ «Επιτάχυνση της ανάπτυξης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής». Στη διαβούλευση οι περιβαλλοντικές οργανώσεις της χώρας διατύπωσαν σοβαρές και τεκμηριωμένες αντιρρήσεις σε ό,τι αφορά την εγκατάσταση ανεμογεννητριών (α/γ) σε περιοχές προστασίας της φύσης και της πολιτιστικής κληρονομιάς. Έθεσαν ακόμη ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα και την πραγματική συμβολή της τεχνολογίας των α/γ στην ενίσχυση του συστήματος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Μερικά από τα σημεία των αντιρρήσεων των περιβαλλοντικών οργανώσεων ήταν:
*Είναι τεχνικά αποδεδειγμένο ότι οι α/γ, όπως και οι υπόλοιπες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), αποτελούν, σε εθνικό επίπεδο, συμπληρωματικές μορφές παραγωγής ενέργειας οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να καλύψουν τις σημερινές ανάγκες σε ενέργεια. Δεν μπορούν δηλ. να μας απαλλάξουν από τις ρυπογόνες ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες. Όσο αυξάνει η συμμετοχή τους απαιτούν την κατασκευή πρόσθετων συμβατικών σταθμών για εφεδρεία, των οποίων η παράλληλη υπολειτουργία κοστίζει οικονομικά και περιβαλλοντικά. Επίσης προκαλούν ανισορροπία στο σύστημα διανομής απαιτώντας πολυδάπανα συμπληρωματικά δίκτυα και αυτοματισμούς που τα πληρώνει ο φορολογούμενος. Η αιολική ενέργεια, είναι από τη φύση της απρόβλεπτη και αυξομειούμενη και δεν αποθηκεύεται.
*Αν συνυπολογιστούν η ενέργεια που καταναλώνεται για την κατασκευή και εγκατάστασή των ανεμογεννητριών, η ανάγκη πρόσθετων εφεδρικών συμβατικών σταθμών, καθώς και το γεγονός ότι η παραγόμενη ισχύς είναι το 30% της εγκατεστημένης, η προβλεπόμενη συμβολή τους στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου μειώνεται σημαντικά.
*Η παρέμβαση σε δάση και δασικές εκτάσεις και η εκχώρηση δημόσιων αγαθών (νερό, ορεινά ποτάμια και δάση) σε ιδιωτικές εταιρείες έρχεται σε σύγκρουση με το Σύνταγμα.
*H λογική εξίσωσης των μεγάλων έργων ΑΠΕ με έργα Εθνικού συμφέροντος, εξίσωση η οποία θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα τη νόμιμη παραβίαση της ήδη ελλιπούς νομοθεσίας προστασίας του περιβάλλοντος, είναι εντελώς λανθασμένη.
*Το νομοσχέδιο υπονομεύει τη προστασία της βιοποικιλότητας της χώρας, που είναι εξίσου σημαντικός εθνικός στόχος και υποχρέωση.
*Καταστρατηγείται οποιαδήποτε έννοια φέρουσας ικανότητας των νησιών.
*Παραβιάζονται οι βασικές αρχές της δημοκρατίας, της συνθήκης του Αarhus, καθώς και της Οδηγίας 2003/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, εφόσον οι ανησυχίες των τοπικών κοινωνιών δεν λαμβάνονται υπόψη στη λήψη σημαντικών αποφάσεων που τις αφορούν άμεσα, προωθώντας έτσι αδιαφανείς διαδικασίες υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων.
Παρόλα αυτά η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει μια τεχνολογία πεπερασμένης δυνατότητας ως πανάκεια χωρίς ούτε καν να έχει εξασφαλίσει πώς θα λυθούν τα τεχνικά ζητήματα της μεταφοράς ενέργειας και με τι κόστος. Η υπουργός Περιβάλλοντος μιλάει για μεγάλη αιολική διείσδυση με σεβασμό στο περιβάλλον, πράγμα που έρχεται σε αντίφαση με την πρόθεση του ν/σ να αφήσει ελεύθερη την εγκατάσταση α/γ σε όλες τις προστατευόμενες περιοχές. Η εγκατάσταση αιολικών σταθμών σε περιοχές προστασίας της φύσης δεν συνάδει με το χαρακτήρα αυτών των περιοχών γεγονός που έχει επισημανθεί σε επίπεδο ΕΕ (βλ. έκθεση του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου Περιβάλλοντος, 2009). Οι μέχρι σήμερα εγκαταστάσεις μεγάλης ισχύος αιολικών σταθμών στη χώρα μας αποδεικνύουν ότι το περιβάλλον υφίσταται σοβαρές επεμβάσεις και στο τέλος υποβαθμίζεται.
Είμαστε τοπικές οργανώσεις των υποψήφιων περιοχών προς εγκατάσταση μεγάλων αιολικών πάρκων και διαβεβαιώνουμε ότι η χωροθέτηση εκατοντάδων α/γ σε ευαίσθητες περιοχές θα έχει τραγικές συνέπειες για ολόκληρη τη χώρα. Η Ελλάδα έχει έναν ανεκτίμητο πλούτο: το φυσικό τοπίο της και την πολιτιστική κληρονομιά της. Αυτά στηρίζουν κατ’εξοχήν την ταυτότητά μας, την ποιότητα ζωής μας και την οικονομία μας μέσω του τουρισμού. Το προτεινόμενο ν/σ «Επιτάχυνσης της ανάπτυξης των ΑΠΕ…..» στρέφεται εναντίον των τελευταίων παρθένων βουνών και νησιών μας που θα πάθουν ανεπανόρθωτη ζημιά με βιομηχανικού τύπου επεμβάσεις και υποδομές (π.χ διανοίξεις δρόμων, νέα δίκτυα μεταφοράς, μετακινήσεις όγκων χώματος και εκχερσώσεις γης, τόνοι τσιμέντου). Η πρόσφατη προειδοποίηση του Επιτρόπου Περιβάλλοντος προς τη χώρα μας να προφυλάξει τις περιοχές Νatura 2000 ήρθε στην κατάλληλη στιγμή προτού η χώρα μας δώσει το χαριστικό χτύπημα στην ελληνική φύση με το εν λόγω νομοσχέδιο για τις ΑΠΕ.
Υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι εξοικονόμησης και παραγωγής περισσότερο καθαρής ενέργειας για τους οποίους η κυβέρνηση δεν δείχνει ούτε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ούτε ιδιαίτερη διάθεση για υποστήριξη (μέσα από κίνητρα, επιδοτήσεις κλπ). Εμείς θεωρούμε ότι η ηλεκτρική ενέργεια αποτελεί δημόσιο αγαθό. Η σημερινή κυβέρνηση, όπως όλες οι προηγούμενες δε δείχνει καμιά πρόθεση διαμόρφωσης Ολοκληρωμένου Εθνικού Στρατηγικού Ενεργειακού Σχεδιασμού (ανάλυση των πραγματικών αναγκών, ποσοτικοποίηση των στόχων, προτεραιότητες, συστήματα ελέγχου, μετρούμενα αποτελέσματα, μηχανισμοί επαλήθευσης και διόρθωσης κλπ).
Γιατί άραγε δεν έχουμε εθνικό σχέδιο εξοικονόμησης ενέργειας; Ακόμη και οι πολιτικές εξοικονόμησης που προωθούνται κρίνονται από πλήθος περιβαλλοντικών οργανώσεων κατώτερες των περιστάσεων. Γιατί η ενεργειακή αναβάθμιση των κτιρίων προχωράει με τόσο αργά και δειλά βήματα; Για παράδειγμα θα ήταν προτιμότερο, στα πλαίσια της, έστω και υποτυπώδους, προσπάθειας εθνικού συντονισμού στον ενεργειακό τομέα, να δοθεί προτεραιότητα στη βιοκλιματική αναβάθμιση των κτιρίων αντί να πριμοδοτείται η κατασκευή μεγάλων αιολικών πάρκων. Αυτό θα προσέφερε απασχόληση, οικονομικά οφέλη και πολύ μεγαλύτερη μείωση εκπομπών CO2 σε σύγκριση με την εισαγόμενη και αταίριαστη για τη χώρα μας τεχνολογία των τεράστιων α/γ (μια α/γ ισχύος 3 MW έχει ύψος περίπου 150 μέτρων).
Γιατί δεν ενισχύονται οι μικροί παραγωγοί ΑΠΕ και οι οικιακοί καταναλωτές να παράγουν οι ίδιοι την ενέργεια που χρειάζονται; Θα ήταν οικονομικά και περιβαλλοντικά συμφέρον η ενέργεια να παράγεται, κατά το δυνατόν, εκεί που καταναλώνεται (αποκεντρωμένο σύστημα) γλιτώνοντας τις απώλειες και το τεράστιο κόστος των δικτύων μεταφοράς της όπως για παράδειγμα τα πανάκριβα έργα διασύνδεσης με το νησιώτικο χώρο.
Είναι τυχαίο ότι τα μεγαλοστελέχη των αιολικών εταιρειών έχουν κατακτήσει τα καίρια πόστα των δημοσίων και κρατικών υπηρεσιών που προωθούν και αποφασίζουν τις επενδύσεις στα αιολικά πάρκα; Είναι γνωστό ότι το αιολικό λόμπυ καρπώνεται τη μερίδα του λέοντος, πρώτα, από τις επιδοτήσεις εγκατάστασης και στη συνέχεια από τα μετέπειτα κέρδη, μέσω της εξασφαλισμένης υψηλής τιμής πώλησης της παραγόμενης ενέργειας. Γιατί άραγε δεν ισχύει το ίδιο για τους επενδυτές και παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας μέσω φωτοβολταϊκών πάρκων (βλ. επιστολή ΣΕΦ).
Είναι απολύτως αναγκαίο να συνταχθεί και να προωθηθεί, με βάση τα ήδη εγκεκριμένα Περιφερειακά Χωροταξικά Σχέδια, ένα υπεύθυνο και πραγματικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού ανάπτυξης των ΑΠΕ, ως αναπόσπαστο μέρος ενός Ολοκληρωμένου Εθνικού Ενεργειακού Σχεδιασμού, που σε συνδυασμό με ένα Μοντέλο Χωρικής Ανάπτυξης του κάθε Δήμου θα προστατεύει τα χαρακτηριστικά και τις αξίες του κάθε τόπου σε όλους τους τομείς: παραγωγική περιοχή (αγροτικές καλλιέργειες, κτηνοτροφία), βιοποικιλότητα, τοπίο, μνημεία, πολιτιστικό και ανθρωπογενές περιβάλλον.
Είμαστε απλοί πολίτες που νοιαζόμαστε για την τύχη του τόπου μας. Δεν στρεφόμαστε εναντίον των ΑΠΕ, αλλά κατά της σχεδιαζόμενης εφαρμογής τους με καταστροφικά έργα μεγάλης κλίμακας. Επαναλαμβάνουμε: με το προτεινόμενο ν/σ εξασφαλίζεται η δυνατότητα χωροθέτησης αιολικών και φωτοβολταϊκών πάρκων σε περιοχές φυσικού κάλλους και στην αγροτική γη υψηλής παραγωγικότητας. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουν όλοι ότι η Ελλάδα δεν είναι πεδιάδα. Είναι ορεινή χώρα και κάθε σπιθαμή καλλιεργήσιμης γης είναι σημαντική και απαραίτητη ως έχει. Tα βουνά επίσης, ειδικά στα νησιά, αποτελούν πολύτιμα καταφύγια για την χλωρίδα και την πανίδα αφού η γεωγραφική κάλυψη των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων αγγίζει υψηλότατα ποσοστά. Η χωροθέτηση αιολικών πάρκων θα πρέπει να ξεκινήσει από μηδενική βάση.
Το ίδιο ισχύει και για τις εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών πάρκων. Σήμερα προωθείται η εγκατάσταση φωτοβολταϊκών πάρκων παντού, σε κλίμα μηδαμινής ουσιαστικής διαβούλευσης, σοβαρών ελλείψεων στην προστασία του πολιτιστικού πλούτου, του τοπίου, της παραγωγής και των ανθρώπων και, ιδιαίτερα, απουσίας συνυπολογισμού των επιπτώσεων που αυτά θα προκαλέσουν αθροιστικά στον τόπο μας από το σύνολο των μεμονωμένων άναρχων έργων που αδειοδοτούνται. Είναι απαραίτητο να ανακληθούν άμεσα όλες οι αποφάσεις ή άδειες που έχουν χορηγηθεί και οδηγούν στην ποσοτικά και χωρικά απρογραμμάτιστη εγκατάσταση φωτοβολταϊκών πάρκων, μέχρι την ολοκλήρωση του σχετικού ενεργειακού σχεδιασμού.
Καλούμε όλους τους βουλευτές να ενημερωθούν προτού ψηφίσουν το ν/σ της Επιτάχυνσης των ΑΠΕ,
Καλούμε όλους τους πολίτες να επαγρυπνούν γιατί το προτεινόμενο ν/σ, το οποίο με πρόσχημα τις κλιματικές αλλαγές, προωθεί ως «περιβαλλοντική και ενεργειακή προτεραιότητα υψίστης σημασίας για τη χώρα» το «ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά παντού», θα αλώσει ό,τι έχει μείνει όρθιο στην ελληνική φύση, χωρίς να δίνει ουσιαστική και σε βάθος χρόνου απάντηση στην αναγκαιότητα μείωσης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Μείωση που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με στρατηγικό ενεργειακό σχεδιασμό και όχι με μεμονωμένες και αποσπασματικές πράξεις και δράσεις.
Υπογραφές οργανώσεων:
Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου.
Περιβαλλοντική Ομάδα Κυκλάδων «Γαία»
Σύλλογος Ενεργών Πολιτών Αίγινας
Ναυτίλος εν Δράσει (Νομός Λέσβου)
Ένωση Πολιτών Σύρου «Εύπλοια»
Σύλλογος Οικολογίας Χίου
Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Ν. Καρυστίας
Αρχίλοχος Πάρου
Κίνηση Περιβάλλοντος και Οικολογίας Σάμου
Ένωση Πολιτών Σκύρου για την Προστασία του Περιβάλλοντος
Ένωση Πολιτών Τήνου
Σύλλογος Δασοπροστασίας και Προστασίας Περιβάλλοντος Κύμης
Μουσείο Μάνου Φαλτάιτς (Σκύρος)
Περιοδικό «Οικολογείν» – Γιάννης Σχίζας
Διαδημοτική Συνεργασία Πολιτών Δήμων Μαραθώνα, Ν.Μάκρης, Ραφήνας
Φοίνιξ ”Εταιρεία Εφαρμογών Βιώσιμης Ανάπτυξης”

Κίνηση Πολιτών για την Προστασία του Ευρυτανικού Περιβάλλοντος
Πολιτιστική Εταιρεία Κυθήρων
Κίνηση Πολιτών Δήμου Καντάνου
Αρχιπέλαγος, Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας
Κίνηση Πολιτών Αιτωλοακαρνανίας
Κίνηση Πολιτών Δυτικής Φθιώτιδος
Σπηλαιολογικός Όμιλος Ταϋγέτου-Πάρνωνα ‘Ο Ποσειδών’
Πολιτιστικός Σύλλογος Κόρης Πύργου (Τήνος)
Πολίτες για την προστασία της Υγείας και του Περιβάλλοντος από τις νέες τεχνολογίες
Πανελλήνια Κίνηση Ενεργών Πολιτών για την Υγεία και το Περιβάλλον

Παρθένα Σαράνταινα!

Να σώσουμε την Παρθένα Σαράνταινα!

Διαδώστε-συνδράμετε και υποστηρίξτε την προσπάθεια για την

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΟΞΥΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ"!

Η κυβέρνηση μας πάει στο ΔΝΤ!

Ειλημμένη είναι πλέον η απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου να οδηγήσει τη χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αυτό αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας η χθεσινή επιστολή της κυβέρνησης διά του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου προς τον διευθυντή του ΔΝΤ Ντονιμίκ Στρος - Καν, τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν - Κλοντ Τρισέ και τον κομισάριο Ολι Ρεν.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Με την επιστολή αυτή ζητείται ουσιαστικά η έναρξη της διαδικασίας ενεργοποίησης του μηχανισμού υπαγωγής της πατρίδας μας στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική εξουσία του ΔΝΤ και της ΕΕ. Τη Δευτέρα θα αφιχθούν στην Αθήνα εκπρόσωποι των ξένων δυναστών, για να ανακοινώσουν τους όρους τους, τους οποίους φυσικά θα αποδεχθεί ευχαρίστως και άνευ ουδεμιάς αντίρρησης η κυβέρνηση.
Είναι πλέον προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με πολιτική επιλογή της κυβέρνησης Παπανδρέου εντελώς άσχετης με τα συνήθως προβαλλόμενα οικονομικά προσχήματα δυσκολιών δανεισμού της χώρας ή επιβάρυνσής της με υπέρογκα ή δυσβάστακτα επιτόκια.
Αν η κυβέρνηση όντως ενδιαφερόταν για τα επιτόκια δανεισμού της χώρας, δεν θα προέβαινε σε καμιά κίνηση προσφυγής στο ΔΝΤ πριν κάνει το απλούστατο βήμα της έκδοσης νέων κρατικών ομολόγων.
Μόλις την Κυριακή αποφάσισαν οι υπουργοί Οικονομίας της Ευρωζώνης ότι είναι πρόθυμοι να δανείσουν στην Ελλάδα 30 δισεκατομμύρια ευρώ συν 10 - 15 δισ. του ΔΝΤ με επιτόκιο 5% για τα ευρωδάνεια, αν το ζητήσει η Αθήνα. Το ποσό αυτό υπερκαλύπτει τις φετινές δανειακές ανάγκες της χώρας, άρα οι τράπεζες που θα δάνειζαν τη χώρα μας ήταν βέβαιες ότι θα πάρουν οπωσδήποτε τα λεφτά τους.
Το γεγονός αυτό θα οδηγούσε με σχεδόν μαθηματική βεβαιότητα στον δανεισμό της χώρας με επιτόκιο γύρω στο 6%, καθώς αν οι τράπεζες ζητούσαν επιτόκια της τάξης του 7% και πάνω αυτό θα ωθούσε την ελληνική κυβέρνηση στον μηχανισμό του ΔΝΤ και της ΕΕ, με αποτέλεσμα οι τράπεζες να χάσουν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε τόκους για το σύνολο του ποσού και της χρονικής διάρκειας των ελληνικών δανείων!
Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν το έκανε αυτό. Ακύρωσε στην «πράξη την απόφαση της Ευρωζώνης για στήριξη. Δεν έβγαλε ομόλογα και ξεκίνησε τη διαδικασία υπαγωγής της χώρας στο ΔΝΤ χωρίς καν να δοκιμάσει τις επιπτώσεις στις αγορές του μηχανισμού στήριξης. Αρα δεν την ενδιαφέρει το κόστος δανεισμού από τις αγορές, όπως ισχυριζόταν ότι επιδιώκει ο πρωθυπουργός.
Εννοείται ότι οποιαδήποτε έκδοση ελληνικού κρατικού ομολόγου από εδώ και πέρα δεν έχει καμιά σχέση με τις προηγούμενες, καθώς πλέον η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες υπό την εξουσία του ΔΝΤ.
Από τη στιγμή όμως που καθίσταται προφανές ότι ο Γ. Παπανδρέου δεν φέρνει το ΔΝΤ στην Ελλάδα για λόγους αδυναμίας εξεύρεσης δανείων, λογικό είναι να αναζητήσει κανείς για ποιους λόγους το φέρνει.
Ο βίος και η πολιτεία αυτού του μισητού διεθνούς οργανισμού που εξευτελίζει την κρατική κυριαρχία των χωρών που πέφτουν στα νύχια του, μας δίνει την απάντηση για τους επιδιωκόμενους ανομολόγητους στόχους της κίνησης του πρωθυπουργού.
Οπου πάει το ΔΝΤ εξαπολύει κύμα απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων. Μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Απελευθερώνει τις απολύσεις και εκτοξεύει την ανεργία στα ύψη. Εκποιεί ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια περιουσία. Αποδομεί το κοινωνικό κράτος, περικόπτοντας όσο το δυνατόν περισσότερες παροχές.
Καταστρέφει τα δημόσια συστήματα παιδείας και υγείας προσπαθώντας να ιδιωτικοποιήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος τους. Αυξάνει κατά 3 ή 5 ή και περισσότερες μονάδες τον ΦΠΑ. Αυξάνει τις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, των εισιτηρίων των λεωφορείων και πάει λέγοντας... Αυτή δηλαδή είναι η μοίρα που περιμένει πλέον τους Ελληνες.
Μαζική μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των μεσαίων και των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, με στόχο την ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των πλουσιότερων.
ΚΑΤΑΝΤΙΑ:

Η «Ψωροκώσταινα» του μέλλοντός μας!
Οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου έδιναν επί δεκαετίες ολόκληρες την ιδεολογική μάχη εναντίον της θεωρίας της Δεξιάς της υποτέλειας και της αμερικανοκρατίας των μετεμφυλιακών χρόνων που παρουσίαζε την Ελλάδα ως «Ψωροκώσταινα» για να δικαιολογήσει την πολιτική της, που είχε καταδικάσει τη χώρα στη μιζέρια. «Ψωροκώσταινα» σήμαινε χώρα δήθεν προορισμένη από τη μοίρα της να είναι αιωνίως εξαθλιωμένη. Πού να φανταζόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου όμως ότι μισόν αιώνα αργότερα μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον γιο του θα στρεφόταν στο ΔΝΤ, για να ξανακάνει με τη βοήθειά του την Ελλάδα και πάλι «Ψωροκώσταινα» με φτωχό λαό!

***

Αναδημοσίευση από εδώ: Η κυβέρνηση μας πάει στο ΔΝΤ!

Για την πραγματική ιστορία της Ψωροκώσταινας διαβάστε εδώ: Η Ψωροκώσταινα...

Στις πλαγιές του Βελουχιού!

Ντροπή της δημοσιογραφίας!

Η Ελλάδα κορδώνεται ότι στο έδαφός της γεννήθηκε η Δημοκρατία. Αν είχε μελετήσει την «Αθηναίων Πολιτεία» θα έπαυε να κορδώνεται. Οχι γιατί η Αθηναϊκή Πολιτεία δεν είχε δημοκρατική δομή. Αλλά γιατί η σημερινή ελληνική πολιτεία δεν έχει.
Οταν μιλάει κανείς για πολιτεία δεν αναφέρεται μόνο στην κρατική εξουσία. Πολιτεία είναι το σύνολο των κατοίκων, το σύνολο της κοινωνίας. Μπορεί να μην αρέσει στους Ελληνες να το ακούν, αλλά η νοοτροπία της μεγάλης πλειοψηφίας, που τεκμηριώνεται από την 24ωρη καθημερινή συμπεριφορά της, δεν μπορεί να περηφανεύεται για τη δημοκρατικότητά της. Ξεκινώντας από τον αυταρχισμό του πατέρα και πηγαίνοντας στον αυταρχισμό καθενός που κάθεται σε μια οποιαδήποτε καρέκλα ή κάθισμα, ακόμα κι αν αυτή η καρέκλα είναι του κλητήρα μιας δημόσιας υπηρεσίας.
Φυσικά, τα σκήπτρα κρατάνε όσοι έχουν θέση πολιτικής, στρατιωτικής, δικαστικής, αστυνομικής, ιατρικής εξουσίας, που συμπεριφέρονται συνήθως λες και οι υπόλοιποι πολίτες είναι οι σκουπιδοντενεκέδες για να πετάνε μέσα τα απορρίμματα της ψυχής τους. Γιατί περί αυτού πρόκειται.
Ενώ, λοιπόν, η κοινωνία συζούσε με όλο αυτό το πλέγμα, πριν από περίπου 15 χρόνια εμφανίστηκε στο προσκήνιο και το επόμενο φρούτο εξουσιομανούς: ο τηλεδημοσιογράφος. Δειλά στην αρχή και αχαλίνωτος τα τελευταία χρόνια, αντλεί δύναμη από την επιπολαιότητα και τη μαζικότητα, με την οποία καταπίνει πληροφορίες ο τηλεθεατής. Κυρίως, από την αίγλη που του δίνει ο θαυμασμός του πολίτη - τηλεθεατή. Θαυμασμός, που αυτός ο πολίτης - τηλεθεατής αποδίδει σε καθ' έναν που είναι γνωστός. Κοινώς star. Εξ ου και οι ίδιοι πολίτες, που βρίζουν τους τηλεδημοσιογράφους, σπρώχουν ή ονειρεύονται να γίνουν τα παιδιά τους δημοσιογράφοι!
Η δημοσιογραφία στη χώρα δεν ήταν ποτέ καμιά ανεξάρτητη και αντιεξουσιαστική δύναμη όπως θα όφειλε. Πριν από τη χούντα ήταν δεμένη στο άρμα των κομμάτων εξουσίας και των κομματικών παρωπίδων. Μετά, με εξαίρεση συγκεκριμένες υπογραφές σε συγκεκριμένες εφημερίδες και μέσα, ακολούθησε την εξουσιολαγνεία, όπου οι δημοσιογράφοι θεωρούσαν και θεωρούν ότι τους τιμά περισσότερο να παπαγαλίζουν τις απόψεις του υπουργείου και του τομέα που καλύπτουν παρά να υπερασπίζονται τα δικαιώματα του λαού και την αντικειμενική πληροφόρηση, όπως οφείλουν αν θέλουν να σέβονται τους εαυτούς τους και τον κώδικα δεοντολογίας της Ενωσής τους. Ψιλά γράμματα.
Στο πλαίσιο αυτής της κατάντιας της δημοσιογραφίας, αλλά και όσων την υπηρετούν μ' αυτό τον τρόπο -κι είναι πολλοί- τις τελευταίες μέρες τηλεοπτικοί -κυρίως- αστέρες, διάττοντες και υπό εκκόλαψη, αναπαρήγαν κατά κόρον αμάσητα τα στοιχεία και τις απόψεις της ΕΛ.ΑΣ. για τους συλληφθέντες ως μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, σε σημείο να γελάει κάθε σοβαρός άνθρωπος για ντοκουμέντα που δεν στέκουν ούτε σε πρωτάρη ειρηνοδίκη.
Εδώ δεν είναι να κρίνει κανείς αν η αστυνομία κάνει καλά τη δουλειά της και αν με τον τρόπο που σκέφτεται και δρα ωφελεί την κοινωνία και τη δημοκρατία. Η αστυνομία δεν είναι ξέχωρο κομμάτι από την αναρχοαυταρχική ελληνική κοινωνία για να είναι κάτι διαφορετικό.
Μ' αυτό το σκεπτικό, θα ρωτούσε κανείς γιατί να είναι κάτι διαφορετικό και η δημοσιογραφία. Γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι κρατικοκίνητη. Γιατί η δημοσιογραφία είναι το μόνο καταφύγιο των αδύναμων. Των ανώνυμων. Των καταπιεσμένων. Γιατί η δημοσιογραφία είναι η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Και τα μάτια αυτών που δεν βλέπουν. Γιατί η δημοσιογραφία είναι η μόνη αντιεξουσία του συστήματος. Οταν γίνεται ένα με την εξουσία του συστήματος, γίνεται και συνυπεύθυνη για την αιχμαλωσία, την κατάντια, την αμορφωσιά, την εκμετάλλευση του πολίτη από την εξουσία. Και τελικά, για την εξάπλωση της αντιδημοκρατίας.
Η Ενωση Συντακτών έχει συντάξει εδώ και χρόνια έναν Κώδικα Δεοντολογίας, που όπως και όλοι οι κώδικες Δεοντολογίας σ' αυτή τη χώρα κοσμεί μόνο τα συρτάρια. Επιπλέον, έχει πειθαρχικά συμβούλια, που όπως και όλα τα πειθαρχικά συμβούλια της χώρας ασχολούνται περί όνου σκιάς, με προσωπικές αντεγκλήσεις και «συναδερφικές αλληλεγγύες».
Το χειρότερο, αντί να ξεσηκωθούν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι και να απαιτήσουν να μη γελοιοποιείται το επάγγελμά τους, το κτίριο της Ενωσης κατέλαβαν 100, που με τη βίαιη αυτή κίνηση ήθελαν (;) να επιβάλουν (!) στη δημοσιογραφία να μην είναι μπατσοδημοσιογραφία!
Γι' αυτά τα χάλια, το σώμα των δημοσιογράφων έχει τεράστια ευθύνη. Και κάνει την πάπια. Η δημοσιογραφία πάνω απ' όλα είναι καλλιέργεια. Οπως και η δημοκρατία. Μαχητική καλλιέργεια, αλλά καλλιέργεια. Και δεν φυτρώνει καμιά τους με ίνδαλμα τη βία και την εξουσιομανία. Αλλά, δεν φυτρώνει και στη σιωπή της ντροπής. Ντροπή.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Αναδημοσίευση από εδώ: Ντροπή της δημοσιογραφίας

ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ Η΄ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ;

Μέχρι πριν λίγο καιρό η κύρια επιχειρηματολογία για τις Ανεμογεννήτριες των «πληρωμένων» από τους Μεγαλοεργολάβους κονδυλοφόρων , βασιζόταν στο ψευδοδίλημμα «Πράσινη Ενέργεια ή Υπερθέρμανση του Πλανήτη;»!

Τώρα με την οικονομική κρίση οι «μάσκες» άρχισαν να πέφτουν, η επιχειρηματολογία να γίνεται πιο προκλητική και απροκάλυπτη και το κύριο δίλημμα που κυριαρχεί είναι πλέον «Πράσινη Ανάπτυξη ή ΔΝΤ;»! Δηλαδή με απλά λόγια να «πληρώσει» το Περιβάλλον την οικονομική κρίση!

Είναι βέβαια ιστορικά αποδεδειγμένο ότι σε περιόδους οικονομικής ύφεσης τέτοιου είδους διλήμματα βρίσκουν πρόσφορο κοινωνικό υπόβαθρο για να καλλιεργηθούν! Όμως αν δούμε λίγο την σύγχρονη ιστορία της Χώρας μας, και την «ανάπτυξή» της μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, θα δούμε ότι τελικά αυτή η «ανάπτυξη» είναι η αιτία που μας έφερε σήμερα στην παρούσα κατάσταση! Ας διδαχθούμε από την Ιστορία και ας μην επαναλάβουμε πάλι τα λάθη του Παρελθόντος! Τα νησιά μας σχεδόν τα καταστρέψαμε! Τις πόλεις μας τις χτίσαμε άναρχα και άχρωμα! Στο όνομα της «ανάπτυξης» θυσιάσαμε τον πραγματικό πλούτο της χώρας μας: Το Φυσικό της Περιβάλλον και την Ιστορία της!

Βέβαια σε μια χώρα που κυριαρχεί η «αισθητική της Τζούλιας!!!» ίσως τελικά οι Ανεμογεννήτριες να έχουν θέση ακόμη και στην Ακρόπολη (ΑΙΟΛΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ;) !

Για μας όμως που θέλουμε να συνεχίζουμε να έχουμε «Ψυχή Βαθεία, Ανοιχτή Καρδιά και το Βλέμμα Πάντα Ψηλά» , η μόνη απάντηση που μπορούμε να δώσουμε σε διλήμματα του τύπου «Ανεμογεννητρίες ή Δ.Ν.Τ» έρχεται μέσα από τα λόγια ενός «απολίτιστου άγριου» Ινδιάνου πριν από πολλά χρόνια:

«Ο Μεγάλος Άρχοντας της Ουάσιγκτον διατάζει να μας πουν, ότι επιθυμεί να αγοράσει τη γη μας... Είμαστε ένα τμήμα της γης και αυτή είναι τμήμα του εαυτού μας. Τα μυρωδάτα άνθη είναι αδέλφια μας. Το ελάφι, το άλογο και ο μεγαλοπρεπής αετός είναι αδέλφια μας. Οι βουνίσιες κορυφές, οι χυμοί των λιβαδιών, η ζεστασιά του σώματος του μικρού αλόγου και ο άνθρωπος - όλα αυτά - ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Τα ποτάμια είναι αδέλφια μας, αυτά σβήνουν τη δίψα μας. Τα ποτάμια κουβαλούν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας... Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει το δικό μας τρόπο ζωής. Το ίδιο του κάνει ένα κομμάτι γης ή ένα άλλο, γιατί αυτός είναι ένας ξένος που έρχεται τη νύχτα για να βγάλει από τη γη ό,τι χρειάζεται.Η γη δεν είναι αδελφός του αλλά εχθρός του. Αφού την κατακτήσει, την εγκαταλείπει και συνεχίζει το δρόμο του. Αφήνει πίσω του τους τάφους των γονιών του χωρίς να τον πειράζει. Αρπάζει τη γη από τα παιδιά της χωρίς να τον πειράζει. Ξεχνάει τον τάφο του πατέρα του και τα δικαιώματα των παιδιών του. Mεταχειρίζεται τη μητέρα του τη γη, τον αδελφό του τον ουρανό, σαν να είναι πράγματα που μπορεί κανείς ν' αγοράσει, να ληστέψει και να πουλήσει, σαν να είναι πρόβατα και γυάλινες χάντρες. Η απληστία του θα καταβροχθίσει τη γη και θ' αφήσει πίσω του μόνο έρημο. Δεν το καταλαβαίνω. Ο δικός μας τρόπος του Είναι, είναι διαφορετικός από τον δικό σας. Δεν υπάρχει καμιά ήρεμη περιοχή στις πόλεις του λευκού ανθρώπου, κανένα μέρος που να μπορεί ν' ακουστεί η ανάπτυξη των φύλλων της άνοιξης ή το τρίψιμο των φτερών ενός εντόμου... Τέτοιο πεπρωμένο είναι για μας μυστήριο, γιατί δεν ξέρουμε τι θα γίνει όταν θα έχουν εξολοθρευτεί όλοι οι βούβαλοι, όταν θα έχουν δαμαστεί όλα τα άγρια άλογα, όταν οι πιο μυστικές γωνιές των δασών θα μυρίζουν άνθρωπο και όταν η θέα προς τους πράσινους λόφους θα εμποδίζεται από ένα πλήθος από σύρματα που μιλάνε. Πού είναι το πυκνό δάσος; Εξαφανίστηκε. Πού είναι ο αετός; Εξαφανίστηκε! Έτσι τελειώνει η ζωή και αρχίζει η επιβίωση...» (διαβάστε το ολόκληρο εδώ: Γράμμα ενός Ινδιάνου Αρχηγού ... )

ΥΓ) ...Και επειδή ακράδαντα πιστεύουμε ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος- με αφορμή και τις επερχόμενες Εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση- σας καλούμε να ευαισθητοποιηθείτε: Μην αφήσετε κι άλλη ευκαιρία να πάει χαμένη!

Πάρτε την υπόθεση στα χέρια σας:

ΠΑΡΤΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑ!

Για να σώσουμε τα Τελευταία Παρθένα Βουνά της Χώρας μας!

Διαδώστε-συνδράμετε και υποστηρίξτε την προσπάθεια για την

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"