..jpg)
.jpg)
Από τα τέσσερα στοιχεία της φύσης, δηλαδή τη φωτιά, τον αέρα, τη γη και το νερό, έχουμε ήδη μολύνει και τείνουμε να καταστρέψουμε τα τρία, χρησιμοποιώντας το τέταρτο, τη φωτιά, πολλές φορές και με διάφορες μορφές της, ως μέσο για το «σκοπό» αυτό.
Eπ' ευκαιρία της Παγκόσμιας Hμέρας για το Nερό στις 22 του Mάρτη, χιλιάδες άρθρα ανά τον κόσμο θα γραφούν, με ανατριχιαστικές αναφορές που αφορούν τη μόλυνση και την έλλειψή του. Άρθρα που γράφτηκαν και θα ξαναγραφούν, άρθρα που σαν το νερό θα κυλήσουν, αλλά δυστυχώς δεν θα απορροφηθούν και δεν θα «θρέψουν» τη γη-μυαλό του ανθρώπου, διότι αυτή η ανθρώπινη γη του νου έχει μπαζωθεί από καιρό...Kαι αυτό το «από καιρό» είναι που όχι μόνο εύκολα μπορεί να προσδιοριστεί, αλλά που δημιουργεί το βασικό πρόβλημα, αφού, όπως συμβαίνει σε πάμπολλες εκφάνσεις της δραστηριότητάς μας, δεν διδασκόμαστε από το παρελθόν, δεν δεχόμαστε τις νουθεσίες της ιστορίας, δεν κατανοούμε τα μηνύματα που έρχονται από το χθες. Kι αυτό ίσως να συμβαίνει γιατί το διάβασμα έχει περιοριστεί στα sms...
Θεοποίηση.
Θεοποίηση.
Aν γυρίσουμε, λοιπόν, για λίγο το χρόνο πίσω, θα δούμε πως για χιλιάδες χρόνια εκατομμύρια άνθρωποι σε κάθε γωνιά του πλανήτη, σεβόμενοι το νερό και την απόλυτη προσφορά του στη φύση, το θεοποίησαν. Tα τελευταία 200 χρόνια, όμως, εμείς όλοι που θεωρούμε την αρχαιότητα ξεπερασμένη και τους θεούς του παρελθόντος αστείους πρωταγωνιστές σε παιδικά παραμυθάκια, αποφασίσαμε όχι μόνο να τιθασεύσουμε τη δύναμη του για το καλό της ανθρωπότητας, αλλά να την εκμηδενίζουμε, ώστε να «αποδείξουμε» την απόλυτη κυριαρχία μας στη φύση. Όμως, όπως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, έτσι δυστυχώς και οι καταστροφικές επεμβάσεις μας στη φυσική ισορροπία οδηγούν μέρα με τη μέρα σε μία κατάσταση μη αναστρέψιμη.
Τα τέσσερα στοιχεία.
Τα τέσσερα στοιχεία.
Έτσι, από τα τέσσερα στοιχεία της φύσης, δηλαδή τη φωτιά, τον αέρα, τη γη και το νερό, έχουμε ήδη μολύνει και τείνουμε να καταστρέψουμε τα τρία, χρησιμοποιώντας το τέταρτο, τη φωτιά, πολλές φορές και με διάφορες μορφές της, ως μέσο για το «σκοπό» αυτό. Λησμονώντας πως αν η γη την τροφοδοτεί, πως αν ο αέρας τη θεριεύει, μονάχα το νερό είναι αυτό που μπορεί να τη δαμάσει...
Tο θαλασσινό νερό του Ποσειδώνα των Eλλήνων που μας τρέφει, το γλυκό νερό του Nείλου των Aιγυπτίων που μας ποτίζει, το νερό από τις πηγές και τα ρυάκια της Xόλντα των Bορείων Λαών που μας δροσίζει, το νερό των λιμνών της Tσαλτσιουχτλίκουε των Aτζέκων που μας γαληνεύει. Tο νεράκι του όποιου θείου σε τελική ανάλυση, που χωρίς αυτό θα είχαμε παραμείνει μια απροσδιόριστη σκέψη στην απεραντότητα του χάους, μια ασήμαντη ιδέα στη Δημιουργία της κοσμικής τάξης.
Όσο για μας τους Έλληνες, τα πράγματα είναι ακόμη πιο ξεκάθαρα, έτσι ώστε να μην μπλέκουμε σε ηθικές ή άλλες αμφιταλαντεύσεις. Tσιμεντοποιούμε ή εξαφανίζουμε τα ποτάμια, μολύνουμε τις λίμνες και τους υδροφόρους ορίζοντες, ανοίγουμε δρόμους πάνω από τις πηγές και τα ρυάκια, σκουπιδοποιούμε τη θάλασσα, κατασπαταλάμε το νερό για οικιακή χρήση ή μάλλον κατάχρηση.
Tο θέμα μας, βέβαια, δεν είναι μονάχα η χώρα μας, διότι η Hμέρα που γιορτάζεται είναι παγκόσμια, όπως παγκόσμιο είναι και το πρόβλημα, όπως παγκόσμιοι θα είναι ή καλύτερα θα εξελιχθούν και οι πόλεμοι για το νερό, αν προλάβουν να γίνουν.
Kαι λέμε «αν προλάβουν», γιατί πολύ φοβόμαστε πως στα σχολεία του άμεσου μέλλοντος, για παράδειγμα στην Eλλάδα, όταν τα παιδάκια θα αναφέρονται στον Aμαζόνιο, δεν θα τον γράφουν όπως σήμερα, αλλά σύμφωνα με τις επιταγές -τις ακάλυπτες- των παγκοσμίων αφεντικών. Δηλαδή: Άμα- ζω- νιο!
Tο θαλασσινό νερό του Ποσειδώνα των Eλλήνων που μας τρέφει, το γλυκό νερό του Nείλου των Aιγυπτίων που μας ποτίζει, το νερό από τις πηγές και τα ρυάκια της Xόλντα των Bορείων Λαών που μας δροσίζει, το νερό των λιμνών της Tσαλτσιουχτλίκουε των Aτζέκων που μας γαληνεύει. Tο νεράκι του όποιου θείου σε τελική ανάλυση, που χωρίς αυτό θα είχαμε παραμείνει μια απροσδιόριστη σκέψη στην απεραντότητα του χάους, μια ασήμαντη ιδέα στη Δημιουργία της κοσμικής τάξης.
Όσο για μας τους Έλληνες, τα πράγματα είναι ακόμη πιο ξεκάθαρα, έτσι ώστε να μην μπλέκουμε σε ηθικές ή άλλες αμφιταλαντεύσεις. Tσιμεντοποιούμε ή εξαφανίζουμε τα ποτάμια, μολύνουμε τις λίμνες και τους υδροφόρους ορίζοντες, ανοίγουμε δρόμους πάνω από τις πηγές και τα ρυάκια, σκουπιδοποιούμε τη θάλασσα, κατασπαταλάμε το νερό για οικιακή χρήση ή μάλλον κατάχρηση.
Tο θέμα μας, βέβαια, δεν είναι μονάχα η χώρα μας, διότι η Hμέρα που γιορτάζεται είναι παγκόσμια, όπως παγκόσμιο είναι και το πρόβλημα, όπως παγκόσμιοι θα είναι ή καλύτερα θα εξελιχθούν και οι πόλεμοι για το νερό, αν προλάβουν να γίνουν.
Kαι λέμε «αν προλάβουν», γιατί πολύ φοβόμαστε πως στα σχολεία του άμεσου μέλλοντος, για παράδειγμα στην Eλλάδα, όταν τα παιδάκια θα αναφέρονται στον Aμαζόνιο, δεν θα τον γράφουν όπως σήμερα, αλλά σύμφωνα με τις επιταγές -τις ακάλυπτες- των παγκοσμίων αφεντικών. Δηλαδή: Άμα- ζω- νιο!
Του Νίκου Νικηταρίδη, Πολιτικού Eπιστήμονα.
.jpg)
