«Έλληνες όλων των χωρών ενωθείτε»!..

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ.

Έλληνες όλων των χωρών ενωθείτε!

Griechen aller Länder, vereinigt euch!

...Είναι ο τίτλος του κύριου άρθρου της μεγάλης σε κυκλοφορία αριστερής γερμανικής εφημερίδας «Jungewelt», στον αντίποδα του κωλοδάχτυλου της Αφροδίτης της Μήλου απ' το περιοδικό «Focus»...
«Η Ελλάδα πρέπει να ταπεινωθεί και να δυσφημηστεί με όλα τα διαθέσιμα μιντιακά και ψυχολογικά μέσα» γράφει η αριστερή γερμανική εφημερίδα «Jungewelt». Ξαφνικά μιλούν όλοι για τον πονηρό Βαλκάνιο, τη διαβόητη διαφθορά του και την εκ παραδόσεως συνήθειά του παραποίησης των στατιστικών τού χρέους. Η «ασθένεια» εξαπλώθηκε ταχύτατα και στις άλλες μεσογειακές χώρες, που αναφέρονται ως τέσσερα χοντρόπετσα γουρούνια PIGS -Portugal, Italien, Griechenland, Spanien- που περιμένουν σειρά για να σφαγιαστούν. Τυπικά από μιντιο-ψυχολογική άποψη αυτή είναι μια εξαιρετική υλοποίηση ψυχολογικής επιχείρησης κατά μίας ολόκληρης χώρας.
«Η Ε.Ε. απαιτεί από την Ελλάδα αιματηρές περικοπές, για να μπορέσει να αποπληρωθεί το κρατικό χρέος. Μια Ελλάδα είναι παντού. Το πειραματόζωο Hellas: Η Ελλάδα δεν περιήλθε στη θέση του υπερχρεωμένου κράτους μόνο υπ' ευθύνη της. Πώς εξηγούνται οι επιθέσεις των αγγλο-αμερικανών σπεκουλαδόρων των αγορών κατά της Ελλάδας όταν παράλληλα οι ίδιοι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί έχουν υψηλό τρέχον κρατικό έλλειμμα πάνω από 10% και δεν προσπαθούν καν να το μειώσουν άμεσα στο 3%»;
Η Γερμανική εφημερίδα υποστηρίζει πως τόσο η Ε.Ε. όσο και οι τράπεζες συνέδραμαν στην παραποίηση των στατιστικών στοιχείων. «Αυτό έγινε εν γνώσει της Ε.Ε. για την οποία αυτές οι πρακτικές ανήκουν στο προωθούμενο απορρυθμισμένο χρηματοοικονομικό σύστημα. Ο επίτροπος κ. Αλμούνια ήθελε το 2005 να ελέγξει τα ελληνικά στοιχεία, αλλά ο πρόεδρος της Επιτροπής κ. Μπαρόζο ήταν αντίθετος. Πριν από το 2004 η Eurostat αμφισβητούσε τα ελληνικά στοιχεία και το Goldman-Deal. Αλλά για πολιτικούς λόγους δεν επιτρεπόταν να κλονιστεί το μέλος Ελλάδα. (...) Είναι σωστό πως στην Ελλάδα επικρατούσε και επικρατεί κρατική διαφθορά. Αυτό είναι το ένα μέρος της εξίσωσης. Το άλλο μέρος είναι οι μεγάλες ξένες επιχειρήσεις, που διασφάλιζαν θηριώδεις κρατικές συμβάσεις με δωροδοκίες. Π.χ. Siemens, σύστημα ασφαλείας Ολυμπιακών Αγώνων 2004, ΟΤΕ, Thales. Ολα αυτά ήταν γνωστά σε τραπεζικούς κύκλους που ενέκριναν πιστώσεις γι' αυτά τα έργα». (...)
«Η Ελλάδα είναι χρεωμένη κυρίως σε τράπεζες των χωρών των οποίων οι επιχειρήσεις πήραν απ' αυτήν τις περισσότερες κρατικές αναθέσεις μέσω δωροδοκίας. Οι δανειστές από τη Γερμανία είναι κυρίως η Deutsche Bank και η Allianz, εκτός από τις πτωχευμένες Commerzbank, Eurohypo και Hypo Real Estate (HRE). Ολες οι ανωτέρω έδιναν δάνεια, χωρίς να ελέγχουν την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας». Η περίπτωση της Ελλάδας εκθέτει τη σημερινή ελαττωματική κατασκευή της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ευρώ και για το λόγο αυτό έχει μεγάλο μερίδιο στις βαθιές αλλαγές που μπορεί να γίνουν στην Ευρώπη. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λισαβόνας καμία χώρα του ευρώ δεν επιτρέπεται να βάλει πλάτη για τα χρέη ενός άλλου κράτους. «Γιατί όμως η ρήτρα αυτή δεν ισχύει και για τις τράπεζες, οι οποίες έδρασαν αποκλειστικά για δικό τους όφελος και εις βάρος του κοινού;» διερωτάται στο κύριο άρθρο της η «Jungewelt».
Η βασικότερη προϋπόθεση για τη μείωση του χρέους και την αποφυγή συνεχούς σύναψης νέων δανείων είναι η οικονομική αναζωογόνηση, η παραγωγή νέων προϊόντων, η παραγωγή νέων υπηρεσιών, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, η τόνωση της αγοραστικής δύναμης και τα φορολογικά έσοδα, υποστηρίζει η εφημερίδα. Με δυο λόγια: «Το ελληνικό κρατικό χρέος υπό μία ευρεία έννοια δεν ξεκίνησε με την υποβάθμιση από τους οίκους αξιολόγησης, αλλά ξεκίνησε στα μισθολογικά γραφεία των γερμανικών επιχειρήσεων».

(Ολο το άρθρο στο http://www.jungewelt.de/2010/02-24/021.php).

Το νοτιότερο δάσος οξυάς στην Ευρώπη!

Σαράνταινα!

Κλαψοπούλι...

TYTO ALBA.

Καταπολέμηση τρωκτικών: Λευκή κουκουβάγια αντί για δηλητήρια!

Εναν πρωτότυπο τρόπο καταπολέμησης των τρωκτικών στις καλλιέργειες της χώρα μας, αντί της τοποθέτησης δολωμάτων με δηλητήριο, προτείνει στους αγρότες ο Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Αγριας Ζωής (ΑΝΙΜΑ).

Η λευκή τυτώ (Tyto alba), ένα είδος κουκουβάγιας που θεωρείται και δείκτης ποιότητας του αγροτικού οικοσυστήματος στις περιοχές όπου συχνάζει στην Ελλάδα, αποτελεί την ιδανική λύση στην καταπολέμηση των τρωκτικών, καθώς μια οικογένεια με τα 4-5 μικρά της μπορεί να καταναλώσει για την τροφή της σε ένα έτος πάνω από 4.000 (!) ποντίκια.

Οπως λέει η υπεύθυνη της ΑΝΙΜΑ Μαρία Γανωτή, στο πλαίσιο μιας γενικότερης τάσης με σκοπό τον περιορισμό της χρήσης χημικών στη γεωργία, πολλοί αγρότες στο εξωτερικό εγκατέστησαν τεχνητές φωλιές στα χωράφια τους, με σκοπό να ενθαρρύνουν την προσέλευση αρπακτικών πτηνών όπως της λευκής κουκουβάγιας κ.λπ., τα οποία και θα προστατεύουν τα σπαρτά από τρωκτικά και ζιζάνια.«Επιστήμονες και οργανώσεις από την Ιορδανία και την Παλαιστίνη έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον για το όλο πρόγραμμα, που χρηματοδοτείται από την ισραηλινή κυβέρνηση. Αυτή τη στιγμή υπολογίζεται πως υπάρχουν περίπου 1.000 τέτοιες τεχνητές φωλιές σε αγροτικές περιοχές στο Ισραήλ» - λέει η κ. Γανωτή και αποκαλύπτει ότι σε πειραματικό στάδιο παρόμοια προσπάθεια πραγματοποιήθηκε πριν από δύο χρόνια και στη χώρα μας.
«Είχαμε κάποιους φίλους στο Γραμματικό της Αττικής και στη Ρόδο που στις αποθήκες τους αντιμετώπιζαν πολύ σοβαρό πρόβλημα με τα ποντίκια. Δεν ήθελαν να χρησιμοποιήσουν δηλητήρια και γι' αυτό τούς τοποθετήσαμε μικρές φωλιές βάζοντας μέσα τους μικρά από το συγκεκριμένο είδος της κουκουβάγιας, τα οποία ήταν ορφανά και τα είχαμε περιθάλψει. Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά καθώς καθάρισαν οι αποθήκες από τα τρωκτικά και μέχρι σήμερα αυτά τα μικρά αρπακτικά ζουν εκεί χωρίς κανένα πρόβλημα» - λέει η κ. Γανωτή.
Η λευκή τυτώ, γνωστή στα χωριά και ως κλαψοπούλι λόγω του χαρακτηριστικού συριγμού της τα βράδια, συνδέθηκε με δεισιδαιμονίες και φοβίες καθώς οι χωρικοί λένε ότι η φωνή της προμήνυε κακές ειδήσεις. «Αυτό θα πρέπει να σταματήσει, γιατί δεν έχει καμιά απολύτως λογική βάση. Τα πουλιά αυτά καθαρίζουν από τα τρωκτικά τις καλλιέργειες και τις αποθήκες και είναι πολύ ωφέλιμα» - υπογράμμισε η κ. Μαρία Γανωτή.

Η μεγάλη ανατριχίλα!

Το ύφος τους απαξιωτικό, η συμπεριφορά τους προσβλητική.
Χτυπούσαν το χέρι στο τραπέζι, μιλούσαν αγενώς και απειλούσαν ευθέως. Οι ελεγκτές της Ενωσης.

Οι χαμηλόβαθμοι κοινοτικοί υπάλληλοι, που ήρθαν προχθές στην Αθήνα και επιβεβαίωσαν πανηγυρικά ότι η Ελλάδα τελεί υπό κατοχήν...

Το «Βήμα» του Σαββάτου παρουσίασε ένα ανατριχιαστικό ντοκουμέντο - τους διαλόγους των ελεγκτών με τους γενικούς γραμματείς και στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών.

Οπως σημειώνει ο συντάκτης του δημοσιεύματος Δ. Νικολακόπουλος, οι ελεγκτές επιχειρούσαν να καταστήσουν σαφές ότι «πλέον το ελληνικό κράτος διοικείται από τις Βρυξέλλες»...

Ομως προκύπτει και κάτι άλλο από τους διαλόγους που παραθέτει η εφημερίδα: η σημερινή κυβέρνηση παρουσιάζεται εντελώς ανέτοιμη, τουλάχιστον σε επίπεδο υπουργείου Εσωτερικών, δίχως σχέδιο και δυνατότητα υλοποίησης όσων εξαγγέλλει. Ταυτόχρονα -και σύμφωνα με τους διαλόγους- οι Ελληνες αξιωματούχοι αδυνατούν να δώσουν πειστικές εξηγήσεις για την τύχη 700 εκατ. ευρώ, τα οποία είναι κονδύλια του Προγράμματος Διοικητικής Μεταρρύθμισης 2007-2013... Παραθέτουμε ενδεικτικώς ορισμένα από τα ερωτήματα και τις παρατηρήσεις των ελεγκτών: «Θέλω να μου πείτε τώρα πού πήγαν τα λεφτά μου [...] Αν ώς τις 30 Μαρτίου δεν έχω ικανοποιηθεί, θα ζητήσω από τον επίτροπο να γράψει στον πρωθυπουργό σας ότι δεν υπάρχει πρόοδος»... «Λέτε ότι θα αντικαταστήσετε το έργο για τα Κέντρα Τεκμηρίωσης και τη Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης, αλλά δεν γνωρίζετε με τι, ούτε μπορείτε να αναφέρεστε σε δράσεις που σχετίζονται με τη λειτουργία του Υπουργικού Συμβουλίου»... «Μιλάτε για νέα αξιολόγηση και κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων και δεν έχετε σχεδιάσει ούτε πρόγραμμα κινητικότητας ούτε πρόγραμμα εκπαίδευσης προϊσταμένων για το πώς θα διεξάγονται οι αξιολογήσεις»...

Και μια μεγάλη είδηση: ο «Καλλικράτης» μένει στον αέρα! Οι ελεγκτές ουσιαστικά απέρριψαν το αίτημα του κ. Ραγκούση «να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση για τη στήριξη του «Καλλικράτη»!

*** «Θα βομβαρδίσετε ή να το βάψω;» είπε (για το σπίτι του) ένας Σέρβος την εποχή των... "ουμανιστικών" βομβαρδισμών. Λοιπόν, για τα καθ' ημάς, κάτι ανάλογο: άντε να χρεοκοπήσουμε, για να τελειώσει το μαρτύριο της αναμονής...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ-Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010

*****************************************************

Ολόκληρο το Ρεπορτάζ του Βήματος:

Οι διάλογοι των ελεγκτών με στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών αποκαλύπτουν πώς μας αντιμετωπίζουν οι Βρυξέλλες...

BHMA ΡΕΠΟΡΤΑΖ Δ. ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2010

Ενα ντοκουμέντο που αποκαλύπτει το απαξιωτικό ύφος και την προσβλητική συμπεριφορά που επιφύλαξαν οι ευρωπαίοι ελεγκτές προς τα στελέχη των υπουργείων τα οποία επιθεώρησαν πρόσφατα αποκαλύπτει σήμερα «Το Βήμα». Επιχειρώντας να καταστήσουν σαφές ότι πλέον το ελληνικό κράτος διοικείται από τις Βρυξέλλες, οι κοινοτικοί υπάλληλοι που επισκέφθηκαν την περασμένη εβδομάδα το υπουργείο Εσωτερικών ζήτησαν από τους γενικούς γραμματείς με τους οποίους συναντήθηκαν να πειθαρχήσουν άμεσα στις εντολές τους, προειδοποιώντας τους μάλιστα ότι σε διαφορετική περίπτωση «θα πουν του επιτρόπου να γράψει επιστολή στον Πρωθυπουργό» !

Οπως προκύπτει από τα πρακτικά της συζήτησης αυτής, οι κοινοτικοί υπάλληλοι κατηγορούν την Ελλάδα ότι διασπάθισε κονδύλια του Προγράμματος Διοικητικής Μεταρρύθμισης 2007-2013, ύψους περίπου 700 εκατ. ευρώ, υπονομεύοντας το έργο, το οποίο κινδυνεύει τώρα με ακύρωση. «Δεν έχετε συναίσθηση σε τι κατάσταση βρίσκεται η χώρα σας» επαναλάμβανε καθ΄ όλη τη διάρκεια της συνάντησης ο προϊστάμενος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Σεσίλιο Ορέλιο, απευθυνόμενος σε πέντε γραμματείς των υπουργείων Εσωτερικών, Οικονομίας και Δικαιοσύνης ( Εφη Μπεργελέ, Στ. Γκρίτζαλη , Ν. Γεωργαράκη, Θ. Τσέκο ), στη σύμβουλο του υπουργού Οικονομικών κυρία Κλαουδάτου και σε μέλη της Επιτροπής Παρακολούθησης του ΕΣΠΑ και του Προγράμματος Διοικητικής Μεταρρύθμισης. «Θέλω να που πείτε τώρα πού πήγαν τα λεφτά μου» έλεγε με οργίλο ύφος, αφήνοντας παράλληλα υπόνοιες για σκάνδαλα γύρω από τη διαχείριση του Προγράμματος. O προϊστάμενος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής απειλούσε μάλιστα τους παρισταμένους ότι θα ζητήσει από τον επίτροπο να στείλει επιστολή στον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου ζητώντας ευθύνες για τις καθυστερήσεις στην υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα μας. «Σύμφωνα με αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου, την εφαρμογή των οποίων πρέπει να παρακολουθώ ως κοινοτικός υπάλληλος» , είπε, «πρέπει να απαντήσετε για την επιτάχυνση του Επιχειρησιακού Προγράμματος για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση ως τις 15 Μαρτίου 2010. Αν ως τις 30 Μαρτίου δεν έχω ικανοποιηθεί θα ζητήσω από τον επίτροπο να γράψει στον Πρωθυπουργό σας ότι δεν υπάρχει πρόοδος». Ο πορτογάλος προϊστάμενος της Επιτροπής, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της συνάντησης τα οποία έχει στη διάθεσή του «Το Βήμα», επέρριψε ευθύνες στην κυβέρνηση διότι το Πρόγραμμα δεν είναι συμβατό με το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης. «Στο μέλλον», του είπε, «στις αναφορές για την πρόοδο του Προγράμματος Διοικητικής Μεταρρύθμισης θα πρέπει να αναφέρεστε και στο ΠΣΑ επειδή, σύμφωνα με το έγγραφο που υποβάλατε στην ΕΕ, αυτό περιέχει και το αναθεωρημένο Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων. Το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα είναι πρόγραμμα για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση και όχι για την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση, η οποία αποτελεί εργαλείο για τη συνολικότερη μεταρρύθμιση της διοίκησης». «Τι γίνεται με τα έργα-σημαίες;» ρωτούσε ο κ. Ορέλιο, ο οποίος μιλούσε συνήθως και εκ μέρους των τεσσάρων ακόμη ελεγκτών που μετείχαν στη συνάντηση. «Μην έλθετε σε πέντε μήνες και μας πείτε ότι θα τα αλλάξετε. Λέτε ότι θα αντικαταστήσετε το έργο για τα Κέντρα Τεκμηρίωσης και τη Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησηςαλλά δεν γνωρίζετε με τι, ούτε μπορείτε να αναφέρεστε σε δράσεις που σχετίζονται με τη λειτουργία του Υπουργικού Συμβουλίου». «Υπάρχει αντίφαση σε αυτά που λέτε» τόνιζε στους παρευρισκομένους χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι. Και όταν του παρατηρήθηκε ότι η συνάντηση δεν μπορεί να συνεχιστεί σε αυτό το ύφος και ότι το κλίμα που μεταφέρει είναι εχθρικό προς τη χώρα μας, ο προϊστάμενος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είπε σαρκάζοντας: «Θέλετε να σας μιλήσω ευγενικά. Ωραία λοιπόν. Πέστε μου, δημιουργείτε ή όχι πρόβλημα αξιοπιστίας;». Προς επίρρωση μάλιστα των... ισχυρισμών του, ο κοινοτικός ελεγκτής κάλεσε τα στελέχη της κυβέρνησης να του απαντήσουν σε συγκεκριμένα παραδείγματα: «Από τη μία “απεντάσσετε” το έργο για τα Κέντρα Τεκμηρίωσης και από την άλλη η πολιτική που παρουσιάζετε είναι προς την κατεύθυνση της υποστήριξης του στρατηγικού σχεδιασμού» τόνιζε. «Από τη μία έχετε σύμβουλο τον ΟΟΣΑ και από την άλλη δεν δίνετε προτεραιότητα στις συστάσεις του». «Μιλάτε για νέα αξιολόγηση και κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων και δεν έχετε σχεδιάσει ούτε πρόγραμμα κινητικότητας ούτε πρόγραμμα εκπαίδευσης των προϊσταμένων για το πώς θα διεξάγονται οι αξιολογήσεις». «Μιλάτε για αναθεώρηση του Προγράμματος σε επίπεδο ειδικού στόχου ενώ δεν υπάρχει ανάγκη». «Μιλάτε για λίγους ενδιαφερόμενους δικαιούχους και δεν μας λέτε τι κάνατε για την ενεργοποίηση και πληροφόρηση των υφιστάμενων δικαιούχων». «Κάντε μας πρόταση ποιους δικαιούχους θέλετε να αλλάξετε και γιατί». «Πείτε μας ποια υπουργεία καθυστερούν και δεν θέλουν να μπουν στο Πρόγραμμα». Οι ελεγκτές δεν δίστασαν ακόμη να αφήσουν υπόνοιες και για σκάνδαλα γύρω από τη διαχείριση του Προγράμματος για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, είχε ξεκινήσει από την κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά η απορροφητικότητα τα δύο πρώτα χρόνια (2007 και 2008) ήταν μηδαμινή, γεγονός που σημαίνει ότι αν η χώρα μας δεν απορροφήσει ως το τέλος του 2010 περίπου 132 εκατ. ευρώ τότε θα χάσει όλα τα χρήματα που έχουν εγκριθεί ως σήμερα. «Μιλάτε για πρόβλημα ρευστότητας» είπε ο κοινοτικός προϊστάμενος στους παρευρισκομένους, όταν του είπαν ότι το κράτος δεν διαθέτει τα αναγκαία κονδύλια. «Να μου πείτε εγγράφως τι κάνατε τις προκαταβολές, πού τις χρησιμοποιήσατε». Οι ελεγκτές ζήτησαν από τα κυβερνητικά στελέχη να επιταχύνουν τις διαδικασίες για την ολοκλήρωση των έργων. «Διαφορετικά, κινδυνεύετε να κάνετε έργα και εμείς να μην σας πληρώσουμε» τους είπαν. «Πρέπει να ενημερωθούν οι πολιτικοί σας προϊστάμενοι. Τι μέτρα μπορείτε να πάρετε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Να μου πείτε σήμερα. Γιατί δεν συγκαλείτε την Επιτροπή Παρακολούθησης του Προγράμματος, το ανώτερο πολιτικό όργανο,περισσότερες φορές τον χρόνο εφόσον βλέπετε ότι υπάρχει πρόβλημα στην υλοποίησή του;Δεν θα δεχτούμε η Ετήσια Εκθεση Εφαρμογής του Προγράμματος να μην συζητείται στην Επιτροπή Παρακολούθησης και να εγκρίνεται με τη γραπτή διαδικασία».

Απέρριψαν τη χρηματοδότηση του «Καλλικράτη»!

Το κλιμάκιο των ελεγκτών της Ευρωπαϊκής Ενωσης απέρριψε ουσιαστικά και το αίτημα του υπουργού Εσωτερικών κ. Ι. Ραγκούση να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση για τη στήριξη του «Καλλικράτη», γεγονός που αποτελεί και το πρώτο σοβαρό εμπόδιο στην αλλαγή του κράτους. Το σκεπτικό που ανέπτυξαν οι ελεγκτές της Ενωσης είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν διαθέτει το αναγκαίο σχέδιο. «Δεν υπάρχει ανάγκη αλλαγής του Επιχειρησιακού Προγράμματος για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση» είπαν σε έντονο ύφος προς τα στελέχη της κυβέρνησης. «Μπορεί να στηρίξει ως έχει τις πολιτικές σας. Τι δράσεις θέλετε να αναπτύξετε για να στηρίξετε το πρόγραμμα “Καλλικράτης” που δεν μπορούν να ενταχθούν στο Πρόγραμμα για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση όπως έχει σήμερα; Αφού δεν έχετε πάρει συγκεκριμένα μέτρα για την εφαρμογή του Προγράμματος, πώς ζητάτε τώρα αναθεώρησή του; Είστε ακόμη στον σχεδιασμό. Οι αποφάσεις πρέπει να εφαρμοστούν ακόμη κι αν τις έχει λάβει η προηγούμενη κυβέρνηση. Δεν θέλουμε πια άλλα σχέδια δράσης ή μελέτες. Είμαστε στη φάση των δράσεων εφαρμογής».

Ρεπορτάζ για τις μάχες στην Αράχωβα και τον Πλάτανο!

ΕΜΠΡΟΣ: 20/1/1948

Καταστροφικός σεισμός στην Χιλή!

Ολεθρος στη Χιλή από 8,8 Ρίχτερ!

Τεράστια προβλήματα στις μεταφορές, την υδροδότηση και την ηλεκτροδότηση, ενώ η γη εξακολουθεί να τρέμει. Λήξη συναγερμού για τσουνάμι στις χώρες του Ειρηνικού. Εως και 30 δισ. δολάρια το κόστος της καταστροφής!

Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης έχει κηρυχθεί η Χιλή, που προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές της μετά τον εξαιρετικά ισχυρό σεισμό των 8,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ που έπληξε τη χώρα τα ξημερώματα του Σαββάτου. Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, μόνο στην πόλη Κονσεπτιόν, την οποία έπληξε και τσουνάμι, εντοπίστηκαν 350 νεκροί.
Τουλάχιστον 708 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την ισχυρότατη δόνηση και εκατοντάδες εξακολουθούν να αγνοούνται, ενώ σχεδόν 100 άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι στα ερείπια κτηρίου της πόλης Κονσεπτιόν, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Χιλής, 115 χιλιόμετρα από το επίκεντρο.
Μετασεισμοί.

Οι περισσότεροι κάτοικοι της χώρας πέρασαν το Σαββατοκύριακο στους δρόμους, καθώς σημειώνονται δεκάδες ισχυροί μετασεισμοί μεγέθους άνω των 4,5 Ρίχτερ.
Σύμφωνα με την πρόεδρο της Χιλής, Μισέλ Μπατσελέτ, περισσότερα από 2 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πληγεί από τον σεισμό, ενώ σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις τουλάχιστον 500.000 σπίτια έχουν καταρρεύσει ή υποστεί σοβαρές ζημιές.
Τα 8,8 Ρίχτερ προκάλεσαν ανυπολόγιστες ζημιές στις υποδομές της χώρας, δημιουργώντας προβλήματα στην ηλεκτροδότηση, την υδροδότηση και τις μεταφορές, καθώς εκατοντάδες δρόμοι και γέφυρες έχουν καταστραφεί.
Τεράστιες ζημιές.

Το αεροδρόμιο του Σαντιάγκο αναμενόταν να παραμείνει εκτός λειτουργίας τουλάχιστον για 72 ώρες, καθώς παρά το γεγονός ότι η πίστα απογείωσης-προσγείωσης παρέμεινε άθικτη, το εσωτερικό του και ο πύργος ελέγχου έχουν υποστεί τεράστιες ζημιές. Οι περιπολίες της στρατιωτικής αστυνομίας έχουν ενταθεί το τελευταίο 24ωρο για την προστασία του πληθυσμού μετά τα κρούσματα λεηλασίας. Το οικονομικό κόστος από το χτύπημα του Εγκέλαδου εκτιμάται σε 15 έως 30 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο σεισμός ήταν ο τέταρτος ισχυρότερος που έχει σημειωθεί τον τελευταίο αιώνα. Σύμφωνα με δηλώσεις σεισμολόγων, πρόκειται για μία δόνηση 1.000 φορές ισχυρότερη από αυτή που ισοπέδωσε την Αϊτή τον προηγούμενο μήνα.
«Πρωτιά».

Η Χιλή εξακολουθεί να κατέχει μια τραγική «πρωτιά», καθώς στη χώρα σημειώθηκε το 1960 ο μεγαλύτερος σεισμός που έχει καταγραφεί στην ιστορία, μεγέθους 9,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Η χώρα βρίσκεται πάνω στον επονομαζόμενο «Δακτύλιο της Φωτιάς» που περιβάλλει τον Ειρηνικό Ωκεανό, που είναι μία από τις πλέον σεισμογενείς περιοχές στον πλανήτη.
Τσουνάμι.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η προχθεσινή δόνηση, πέραν του ότι έγινε ιδιαίτερα αισθητή σε γειτονικές χώρες όπως η Αργεντινή, προκάλεσε πανικό σχεδόν στο ένα τέταρτο του πλανήτη λόγω του φόβου για εκδήλωση τσουνάμι.
Το τσουνάμι έπληξε την πόλη Ταλκαχουάνο της Χιλής αργά το Σάββατο προκαλώντας σοβαρές ζημιές στο λιμάνι της πόλης και βγάζοντας ψαρόβαρκες από τη θάλασσα, όπως μετέδωσε η τοπική τηλεόραση.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες το τσουνάμι έπληξε την πόλη την ώρα που πολλοί μετασεισμοί δονούσαν τη Χιλή, ώρες μετά τον καταστροφικό σεισμό των 8,8 βαθμών.

Προειδοποίηση για τσουνάμι εξέδωσαν 53 περιοχές του Ειρηνικού, από την Ανταρκτική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, έως την Αλάσκα και τη Ρωσία.
Η πρωτοφανής κινητοποίηση δεκάδων χωρών, είχε ως αποτέλεσμα να εκκενωθούν προληπτικά πολλές περιοχές και εκατομμύρια άνθρωποι να εγκαταλείψουν προσωρινά τις εστίες τους.
Το μεγαλύτερο τσουνάμι έπληξε την Ιαπωνία, όπου οι αρχές είχαν διατάξει την εκκένωση 240.000 νοικοκυριών, χωρίς να προκαλέσει σοβαρές ζημιές καθώς τα κύματα δεν ξεπέρασαν το ένα μέτρο. Μικρότερα κύματα έπληξαν επίσης περιοχές της Γαλλικής Πολυνησίας, της Νέας Ζηλανδίας, των Φιλιππίνων, της Χαβάης και της Ρωσίας.

Το ρήγμα που το 1960 έδωσε 9,5 R!
Ο φονικός σεισμός στη Χιλή έγινε στο σημείο όπου συναντώνται οι δύο πιο ενεργές τεκτονικές πλάκες παγκοσμίως: της Νοτίου Αμερικής και της Nazca. Η δεύτερη τεκτονική πλάκα ήταν αυτή που πρώτη ενεργοποιήθηκε και «βυθίστηκε» κάτω από αυτή της Νοτίου Αμερικής. Η μεταξύ τους τριβή προκάλεσε την ισχυρότατη σεισμική δόνηση. Οπως επισημαίνουν οι σεισμολόγοι, η δόνηση σημειώθηκε στο ίδιο τεκτονικό ρήγμα που προκάλεσε τον μεγαλύτερο σεισμό που έχει καταγραφεί στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Τo 1960 σεισμός μεγέθους 9,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ προκάλεσε τον θάνατο περίπου δύο χιλιάδων ανθρώπων - κατέστρεψε σχεδόν ολοσχερώς την πόλη Βαλδίβια, στοίχισε τη ζωή τουλάχιστον 1.655 ανθρώπων στη Χιλή και προκάλεσε τσουνάμι που έπληξε χώρες στον Ειρηνικό, προκαλώντας τον θάνατο άλλων 200 ανθρώπων σε Ιαπωνία, Χαβάη και Φιλιππίνες. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο σεισμός της Χιλής δεν σχετίζεται με τη δόνηση μεγέθους 6,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ που σημειώθηκε το βράδυ της Παρασκευής στις νότιες ακτές της Ιαπωνίας, αλλά ούτε και με το χτύπημα του Εγκέλαδου που ισοπέδωσε την πρωτεύουσα της Αϊτής, Πορτ-ο-Πρενς, στις 12 Ιανουαρίου.
Σύμφωνα με τον Τζιαν Λιν, γεωφυσικό στο Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Woods Hole, ο σεισμός ήταν 250 με 350 φορές πιο ισχυρός από αυτόν που σημειώθηκε στην Αϊτή και εμφανίζει πολλές ομοιότητες με αυτόν που κατεγράφη στις 26 Δεκεμβρίου του 2004 στην Ινδονησία.
Οι πιο ισχυροί σεισμοί στην Ιστορία:
1960 22 Μαΐου, Χιλή: σεισμός μεγέθους 9,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, περίπου 2 χιλιάδες νεκροί. Τσουνάμι χτύπησαν Χαβάη και Ιαπωνία.
1964 28 Μαρτίου, Αλάσκα: σεισμός μεγέθους 9,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, 128 νεκροί.
2004 26 Δεκεμβρίου, Ινδονησία: σεισμός μεγέθους 9,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ προκάλεσε τσουνάμι, 250 χιλιάδες νεκροί.
2010 12 Ιανουαρίου, Αϊτή: σεισμός μεγέθους 7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, 230 χιλιάδες νεκροί.
2010 27 Φεβρουαρίου, Χιλή: σεισμός, μεγέθους 8,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, μέχρι τώρα πάνω από 700 νεκροί.

"Αγρίνιο: Δήμαρχοι και Δημαρχίες 1833-2007" .

Με επιτυχία παρουσιάστηκε το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου στο Παπαστράτειο Μέγαρο Αγρινίου το βιβλίο "Αγρίνιο: Δήμαρχοι και Δημαρχίες 1833-2007" που συνέγραψαν οι φιλόλογοι Μεταξούλα Μανικάρου και Χρυσούλα Σπυρέλη και εξέδωσε ο Δήμος Αγρινίου.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Πρόκειται για μία άρτια αισθητικά έκδοση που αποτελεί ένα συνολικό αφιέρωμα στα 170 χρόνια από τότε που ανέλαβε καθήκοντα ο πρώτος Δήμαρχος Αγρινίου. Βιογραφικά, φωτογραφίες, ανέκδοτα στοιχεία για όσους κατείχαν το συγκεκριμένο αξίωμα, εκλογικά αποτελέσματα, ιστορικές αναφορές στην τοπική αυτοδιοίκηση, συνδέουν τις δημαρχικές θητείες με τα σημαντικότερα γεγονότα της πόλης του Αγρινίου.

Το βιβλίο...δομείται σε πέντε μέρη τα οποία συνολικά περιέχουν είκοσι τέσσερα (24) κεφάλαια ισάριθμα των αντίστοιχων δημαρχικών περιόδων. Το κάθε κεφάλαιο έχει δύο ενότητες: τη «ΔΗΜΑΡΧΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ» κάθε θητείας που φέρει τον αύξοντα αριθμό του κεφαλαίου και τα «ΑΝΘΟΛΟΓΗΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ» τα οποία έχουν την ίδια αρίθμηση.

Στη «ΔΗΜΑΡΧΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ» ο αναγνώστης θα βρει πρώτα τη φωτογραφία και τα βιογραφικά του δημάρχου, τα χρονικά όρια της θητείας του και τη σύσταση του δημοτικού συμβουλίου, αλλά και τα κυριότερα γεγονότα που συνδέθηκαν με τη συγκεκριμένη δημαρχική περίοδο. Στα «ΑΝΘΟΛΟΓΗΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ» θα βρει Πρακτικά συνεδριάσεων, επιστολές δημάρχων προς την κεντρική εξουσία, αντιπολιτευτικά κείμενα, δημοσιεύματα εφημερίδων και περιοδικών για την περιρρέουσα «ατμόσφαιρα» κάθε εποχής, καθώς και για τη δραστηριότητα των ανθρώπων που κυβέρνησαν την πόλη.

Τα «ΑΝΘΟΛΟΓΗΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ» φωτίζουν καλύτερα την εποχή που θήτευσαν οι δημοτικοί άρχοντες και αποτελούν ένα υλικό συγκεντρωμένο γύρω από την Τοπική Ιστορία για όποιον θέλει να ενημερωθεί ή να ασχοληθεί περαιτέρω, αλλά και χρήσιμο για εκείνον που θα ενδιαφερθεί να συνεχίσει την έρευνα σε πιο εξειδικευμένους τομείς.

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται, ακόμη, πρόλογος του Δημάρχου Αγρινίου Παύλου Μοσχολιού, πρόλογος του συλλέκτη φωτογραφιών Χαράλαμπου Δημάδη και εισαγωγικό κείμενο για το «ρόλο της δημοτικής αρχής στη διαδικασία σχηματισμού της νεότερης πόλης του Αγρινίου», που έγραψε η αρχιτέκτων Δώρα Μονιούδη Γαβαλά, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Διαχείρισης Πολιτισμικού Περιβάλλοντος και Νέων Τεχνολογιών με έδρα το Αγρίνιο.

Επίσης, στο τέλος, δημοσιεύεται ως Επίμετρο, εργασία του Δημητρίου Καφρίτσα (επίτιμου διευθυντή του δήμου Αγρινίου) με τίτλο «ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ (1951-1997)», η οποία περιλαμβάνει λεπτομερώς εκλογικούς νόμους και εκλογικά αποτελέσματα, αλλά και όλα τα ονόματα αυτών που έλαβαν μέρος στις εκλογικές αναμετρήσεις των ετών 1951-1997.

Kάποια αξιομνημόνευτα πράγματα που μαθαίνουμε μέσα από τις 385 σελίδες αυτού του βιβλίου:
-Ο δήμαρχος Αγρινίου Κωνσταντίνος Τρυγώνης (1840-1846) ήταν παππούς του Ιωάννη Μεταξά από τη πλευρά της μητέρας του.

-Ο δήμαρχος Γρηγόρης Στάικος (1876-1879) έβαζε φόρο "επί των ωνίων" για να φτιάξει δημαρχείο(!).

-Επί Δημαρχίας Μιχαήλ Μπέλλου (1879-1885) αρχίζει να υπάρχει στοιχειώδης δημόσιος φωτισμός στη πόλη ( πεντάφωτη λυχνία με λάμπες πετρελαίου πάνω σε στύλο).

-Δεινά και φοβερά συνέβησαν επί Δημαρχίας Σπύρου Σπυρόπουλου-Καρακίτσου (1887-1890) καθώς από ευλογία και ιλαρά πέθαιναν 25-30 άνθρωποι την ημέρα. Σε αυτά προστίθεται ο καταστροφικός σεισμός του 1889 που άφησε μόνο 20 σπίτια όρθια.

- Δύο Μαθητές δολοφόνησαν τον καθηγητή τους (!) Δημήτρη Αγγελίδη επειδή τους έπιασε να παίζουν χαρτιά και να καπνίζουν ( Δημαρχία Γ.Μπαιμπά, 1899-1907).

- Δεκέμβρης 1916: Γέμισε πέτρες η συμβολή Παπαστράτου & Μπότσαρη από τα αναθέματα των αντιβενιζελικών προς τον Ελ. Βενιζέλο.

-1928: Ξεκινάνε οι ανασκαφές για το αρχαίο Αγρίνιο, το οποίο εντοπίσαν στη περιοχή της Νεάπολης ( Δημαρχία Ανδρέα Παναγοπούλου 1925-1934).

- Επί Δημητρίου Βότση (1934-1942)ψήφισαν για πρώτη φορά γυναίκες στις δημοτικές εκλογές...αλλά όχι όλες! Μόνο οι εγγράμματες σύνολο:50!

-Ο πρώτος μεταπολεμικός Δήμαρχος Θανάσης Κακογιάννης εκδιώχθηκε στις 31Μαρτίου 1945 με την βία των όπλων Άγγλων στρατιωτικών από το Δημαρχιακό Μέγαρο Αγρινίου.

- Δύο νοσοκομεία υπήρχαν επί δημαρχείας Σεβαστιανού Καρβούνη, (1946-1950) τα οποία μαλιστα δεν έφταναν και ζητούσε να γίνει ένα μεγάλο σύγχρονο.

-Επί Ηλία Σαγεώργη (1952-1959) τα Χαλκούνια παιρνούν από την παρανομία στη...νομιμότητα με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου(!).

-Επί Γεωργίου Παπαιωάννου (1959-1964) ιδρύθηκε η Παπαστράτειος Δημοτική Βιβλιοθήκη Αγρινίου και λειτούργησε επί Τάσσου Παναγόπουλου (1964-1967), τον οποίο έδιωξε η δικτατορία του 1967.

- Επί Ματθαίου Βεργώνη (1967-1974) καλύφθηκαν οι χείμμαροι που "διέσχιζον την πόλιντου Αγρινίου".

- Ο Στέλιος Τσιτσιμελής (1975-1986) προπηλακίστηκε από αστυνομικούς, όταν πήγε να καταθέσει σταφάνι στο μνημείο πεσόντων εκ μέρους της οργάνωσης αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.

(Πηγή: http://www.agrinio-news.blogspot.com/)

Χάιλ ... μέτρα!

Η τελική «συμφωνία» ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ενωση οριστικοποιείται σήμερα, με τον Ευρωπαίο επίτροπο Όλι Ρεν να φέρνει στη χώρα μας το «πακέτο διάσωσης» και την ελληνική κυβέρνηση να ανακοινώνει το πιο επώδυνο «πακέτο» μέτρων των τελευταίων δεκαετιών.

Το περιεχόμενο του «πακέτου διάσωσης» δεν έχει γίνει γνωστό και τα σενάρια που υπάρχουν είναι αρκετά, με επικρατέστερο αυτό την πολιτικής στήριξης σε πρώτη φάση και αν αυτή δεν είναι επαρκής για την αποκλιμάκωση των spreads, τότε θα υπάρξει κρατική στήριξη ελληνικών ομολόγων από κράτη-μέλη της Ε.Ε.
Σύμφωνα με πληροφορίες οι ελεγκτές της Κομισιόν, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, που βρίσκονταν την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα, διαπίστωσαν σοβαρές καθυστερήσεις στην υλοποίηση του Προγράμματος Σταθερότητας και ζήτησαν την άμεση λήψη πρόσθετων μέτρων ύψους 3,5 - 5 δις ευρώ.
Το υπουργείο Οικονομικών αρχικά τόνισε πως δεν συμφωνούν με την καθυστέρηση που διαπιστώνουν, αλλά εν συνεχεία άρχισε να τα «μαζεύει» μπαίνοντας στην διαδικασία του «παζαριού», χωρίς ωστόσο να καταλήξουν κάπου. Ο Ευρωπαίος επίτροπος Όλι Ρεν επικοινώνησε με τον πρωθυπουργό τονίζοντας ότι είναι επιτακτική η ανάγκη να ληφθούν εδώ και τώρα μέτρα «σοκ» που θα καθιστούν την επίτευξη του στόχου για την μείωση του ελλείμματος κατά 4 μονάδες το 2010 εφικτή. Ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε εγγυήσεις, τις οποίες και έλαβε λίγο αργότερα από την Γερμανίδα καγκελάριο Α. Μέρκελ.
Το πλήρες περιεχόμενο της συνομιλίας μεταξύ του Έλληνα Πρωθυπουργού και της Α. Μέρκελ δεν έγινε γνωστό, ωστόσο σύμφωνα με πληροφορίες, δόθηκε η διαβεβαίωση ότι αν δεν πετύχει η πολιτική στήριξη που θα λάβει η Ελλάδα, τότε κράτη - μέλη της Ε.Ε. θα εγγυηθούν τα ελληνικά ομόλογα.

Να σώσουμε την Παρθένα Αιτωλική Φύση!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ - ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Κόντρα στα συμφέροντα των Μεγαλοεργολάβων ορθώνουμε τον αγώνα μας για πλήρη προστασία της παρθένας φύσης των Κραβάρων, της Οξυάς και των Βαρδουσίων:Δεν θα αφήσουμε να μετατραπούν τα βουνά μας σε τεράστιο αιολικό πάρκο γιατί έτσι επιθυμούν και διατάζουν οι Μεγαλοεργολάβοι! Το θέμα είναι η "φωνή" μας να να φτάσει και να ακουστεί παντού! Και σε αυτό πρέπει να συμβάλουμε όλοι! Από στόμα σε στόμα, από e-mail σε e-mail, σε φίλους και γνωστούς! Όπως μπορεί ο καθένας μας, και με τον τρόπο που επιθυμεί ή διαθέτει! Η προσπάθειά μας αξίζει να συνεχιστεί! Το χρωστάμε στον εαυτό μας και πάνω από όλα στις επόμενες γεννιές! Τα Παρθένα βουνά μας αξίζουν την προστασία μας! Και επειδή δεν έχουν φωνή να μιλήσουν - ας γίνουμε εμείς η φωνή τους!

Τώρα και στο Facebook:

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"

Ο περίπατος του καθηγητή.

του Δημήτρη Γληνού.

Τόσες μέρες φυσούσε ο βοριάς και ο πυρετός με είχε δεμένο στο κρεβάτι. Σήμερα βγήκε ο ήλιος και είμαι καλύτερα. Ας βγω να περπατήσω λίγο κατά το βουνό. Ισως απαντήσω στους δρόμους του χωριού και καμιάν ανθρώπινη μορφή και ακούσω και καμιάν ανθρώπινη λαλιά εκτός από την ειρωνική φωνή της Μαρίας, που έρχεται κάθε μέρα και μου φέρνει το γάλα και μου σκουπίζει και κοιτάζει τι κάνω, για να τ' αναφέρει σε κείνους που την έβαλαν να με υπηρετεί και να με κατασκοπεύει. Τα στενά δρομάκια του χωριού τα λιθόστρωτα, που ανηφοκατηφορίζουν, τα ρυμίδια όπως τα λέει η κυρα-Μαρία, πώς με κουράζουν! Σε κάθε πατησιά σκοντάφτω, γλιστρώ, πατώ με προσοχή. Μου φαίνεται πως θα πέσω, ερημιά, ψυχή στους δρόμους, στρίβω τις γωνιές, κοιτάζω τις αυλές. Μια φωνή παιδιακίσια ακούγεται σ' ένα σπίτι, θα είναι ως εφτά χρονώ κοριτσάκι. Συρτή και τραγουδιστή και μονότονη σαν ψαλμωδία «ονομαστική ο, ο, ο, γενική του, ου, ου, δοτική τω, ω, ω, αιτιατική τον, ον, ον, κλητική ω, ω, ω» και πάλι το ίδιο και πάλι το ίδιο. Είναι απομεσήμερο, η ώρα που τα παιδιά θα πάνε σκολειό. Η καμπάνα κτύπησε. Το παιδάκι διαβάζει το μάθημα, που θα πει σε λίγο. Ακουσα καλά - ξαφνιάζομαι, στήνω τ' αυτί μου. «Δοτική τω, ω..., ω...» λέει πάλι η φωνούλα, χαμογελώ. Α! πώς την έπαθες κύριε παιδαγωγέ! Τ' άκουσες καλά; Αγωνίστηκες τριάντα χρόνια, για να λυτρώσεις το μυαλό του Ελληνόπουλου απ' αυτό το αεροκοπάνισμα κι άκουσες τώρα τη μικρή χωριατοπούλα μέσα στη χαμοκέλα, που θα τρώει σ' όλη της τη ζωή το κριθαρένιο μαύρο παξιμάδι, όταν το 'χει κι αυτό, να κλίνει ξεκόλλητο το άρθρο και με τη δοτική μάλιστα, όπως όταν ήσουνα και συ στην ίδια ηλικία. Καλά τα κατάφερες! Χαμογελάω πικρά για το θρίαμβο του αγώνα του «εκπαιδευτικού δημοτικισμού», της «Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης», της «νέας παιδαγωγικής» και του «νέου σχολείου εργασίας» στα 1938 και σκύβω το κεφάλι. Στην πόρτα κάθεται καταγής ένα γεροντάκι και λιάζεται. Μέσα είναι τρεις γυναίκες ακαθόριστης ηλικίας. Μεταξύ τριάντα και πενήντα χρονών, όλες οι γυναίκες είναι το ίδιο μισόγριες. Στο βάθος στέκεται πίσω από τον πάγκο ο κυρ-Αντώνης, ο μπακάλης, ως εξήντα χρονώ, αξούριστος, με μάτια μικρά και κόκκινα και πονηρά. Καθώς ζυγώνω όλοι με κοιτάζουνε. Μιλάνε σίγουρα για μένα σιγανά. Ο κακομοίρης! παίρνει τ' αυτί μου. Χαιρετάω. «Αντίο σας» όλοι μ' ένα στόμα. Προσπερνώ. Η ομιλία συνεχίζεται για μένα. Παρακάτω είναι το σκολειό. Τα παιδάκια είναι μαζεμένα στο δρόμο. Φωνάζουνε, πηδάνε, σπρώχνονται. Καθώς φτάνω κοντά τους σωπαίνουν όλα και παραμερίζουν. Με κοιτάζουνε με φόβο και απορία. Ενα κοριτσάκι με κίτρινο φουστάνι, ξυπόλητο, με κοιτάζει με τα μεγάλα του γαλανά μάτια και το ξανθό κεφαλάκι του σαν ένα στάχυ στην άκρη της καλαμιάς. Τα προσπερνώ. Η σιωπή τους κρατάει λίγο ακόμα και ύστερα ξαναρχίζουν οι χαρούμενες φωνές. Ανηφορίζει τώρα πάλι σιγά ο δρόμος του βουνού, κατά τον Προφήτη. Το μοναστήρι ασπρίζει στον ήλιο. Στο τριγωνικό καμπαναριό οι καμπάνες σχηματίζουνε μια πυραμίδα. Ο δρόμος είναι λιθόστρωτος και σκαλωτός. Οι χωριάτες έχουνε κάνει δουλειά παντού, γιατί οι βροχές παίρνουνε την κύσσηρη και σκάβουν λαγούμια και σπηλιές. Βλέπω τώρα το νησί σχεδόν ολόγυρα. Κατά την ανατολή κατεβαίνουνε οι πλαγιές μαλακά μαλακά με τα πράσινα χωράφια τους. Τα χωριά ασπρίζουνε σαν να είναι στημένα εδώ κι εκεί, κοκαλάκια του ντόμινου απάνω σ' ένα πράσινο τραπέζι. Η Μέσα Γωνιά, η Οξω Γωνιά, ο Βόθωνας, η Μεσαριά, ο Καρτεράδος. Στην ακροθαλασσιά κοντά ο Μονόλιθος και το λιμάνι που χτίζεται τριάντα χρόνια και είναι πάντα ατέλειωτο. Τα εργοστάσια της ντομάτας υψώνουνε τις καμινάδες τους. Πέρα κατά το βοριά σωριασμένα στ' αχείλι της Καλδέρας του ηφαιστείου το Κοντοχώρι, τα Φηρά, το Φηροστεφάνι και ψηλότερα απ' όλα το Μεροβίγλι και πάρα πέρα η Απάνω Μεριά. Κατά τη δύση γυαλίζει το πέλαγος με το στεφάνι τα νησιά, τη Θηρασιά, το Ασπρονήσι, τις Καμένες, ολόμαυρες από τη φωτιά του ηφαιστείου, και το πέταλο της Σαντορίνης με τις κρεμαστές και κοφτές πλευρές του. Στρώματα στρώματα πολύχρωμη η λάβα, μαύρη, γκρίζα σκούρα, κόκκινη, ασπριδερή και πάνω η ολόλευκη κύσσηρη σαν χιόνι τριάντα οργιές ψηλό, που σκεπάζει σαν ακροστεφάνι όλο το μισοφέγγαρο. Το γαλάζιο σμάλτο της θάλασσας είναι χυμένο γύρω στο παιχνίδι αυτό το σκαλιστό, που πλαστούργησε η φωτιά τιναγμένη από τα έγκατα της γης. Ενα παιχνίδι οργιαστικής φαντασίας, άγριο και χαρωπό συνάμα, ειδύλλιο και τραγωδία, χαμόγελο απάνω στη λάβα, η Σαντορίνη. Και γαλήνη, γαλήνη παντού. Ανεβαίνω σιγά σιγά ολοένα ψηλότερα. Δεξιά στο δρόμο ένα χαλασμένο παλιό μοναστήρι. Μια εκκλησιά γκρεμισμένη. Οι μαρμαρένιοι σταυροί σκαλιστοί στα παραθύρια. Μπαίνω σε μιαν αυλή μεγάλη λιθόστρωτη. Γύρω γύρω κελιά, χωρίς στέγη. Οι τοίχοι στέκονται μοναχικοί και συλλογισμένοι. Κανένα σημάδι από την παλιά ζωή. Η ζωή αυτή έσβησε μέσα στη σιωπή. Οι ψαλμωδίες, οι καμπάνες, τα λιβάνια, τα ράσα, οι ωχρές μορφές και τα μαύρα πάθη, που όργωναν τις ψυχές. Ολα τελειώνουνε μέσα στη σιωπή. Ετσι και η δική σου θλίψη και τα πάθη, που σε καρφώσανε πάνω σε τούτο το νησί. Γιατί όμως εσένα σε βαραίνει τόσο η σιωπή; που αργά ή γρήγορα όλα θα τα σκεπάσει με τον πέπλο της. Ολοένα ο δρόμος ανηφορίζει. Τώρα ανοίγεται μπροστά σου ο κάμπος της νοτιάς. Τα πράσινα χωράφια σμίγουνε με το γαλάζιο σμάλτο σε μιαν ίσια γραμμή κατά τη νοτιά. Στο βάθος αχνοφέγγουνε σαν ένα θαμπό κρύσταλλο τα βουνά της Κρήτης. Κοίτα τώρα γύρω γύρω τα πελαγίσια μάκρη τα θαμπά κρύσταλλα, με τις απαλές ρόδινες και μενεξελιές και αχνογάλανες γραμμές τους, τα νησιά της Ασπρης θάλασσας, την Ανάφη, την Αστροπαλιά, την Αμοργό, τη Δονούσα, τη Νάξο, τη Νιο, τη Σίκινο, τη Φολέγαντρο, τη Μήλο.

Φτάνω σε μια κολόνα μ' ένα σιδερένιο σταυρό. Κάθομαι στη βάση της. Λίγο παραπάνω φαίνεται η πόρτα του Προφήτη. Μα δε ζυγώνω. Πώς θα με ιδούν οι καλόγεροι; Δε θα κάνουνε ξόρκι εκεί που θα πατήσω τα βήματά μου, για να διώξουνε το Σατανά; Κάθουμαι στη βάση της κολόνας και ακουμπώ την πλάτη μου στην πέτρα. Μπροστά μου κατηφορίζουνε τα χωράφια ολόλευκα, το χώμα τους είναι σαν χιόνι. Σου έρχεται να γυμνωθείς και να κυλιστείς μέσα σ' αυτό, για να βγεις καθαρότερος. Ασπρη γη σαν το κορμί νέας γυναίκας.

Από το μοναστήρι έρχεται ένας χωριάτης. Είναι λίγο κουτσός, στραβοπόδης, αδύνατος και γέρος. Ερχεται κοντά μου. Κοντοστέκεται, τόνε χαιρετώ. - «Αντίο, αφεντικό. Δώσε μου ένα τσιγάρο». Του δίνω. - «Σ' αρέσει ο τόπος μας αφεντικό;» - «Ναι, πολύ μ' αρέσει». - «Καλός είναι, μα φτώχεια. Δε βρέχει. Ανυδρία πέντε χρόνια, δεν έχουμε να ζήσουμε τα παιδιά μας. Θα πεθάνουμε όλοι της πείνας». - «Μα εφέτος βρέχει, όλα θα πάνε καλά». - «Ας μας λυπηθεί ο Θεός». Κατεβαίνει κουτσαίνοντας και χτυπάει το ραβδί του στο λιθόστρωτο.

Κατεβαίνω σιγά σιγά σέρνοντας πάντα μαζί μου μια βαριά μελαγχολία μέσα σε τούτη την ομορφιά και τη γαλήνη. Στο δρόμο με προσπερνάει ένας νέος χωριάτης ως τριάντα χρονώ καβάλα στο γαϊδουράκι. Γυρίζει, με κοιτάζει, μου χαμογελάει πρόσχαρα, βγάζει τον κούκο του, «Χαίρετε κ. καθηγητά!» Ξαφνιάζομαι. Τον κοιτάζω. Ποιος είναι τούτος που με προσφωνάει έτσι; τι ξέρει από μένα; τι σημαίνει αυτός ο χαιρετισμός του; Λες να ξέρει, να νιώθει; Το βήμα μου έγινε λίγο πιο λαφρύ, λίγο πιο σίγουρο. Περνάω πάλι τα έρημα δρομάκια του χωριού. Τα παιδιά τώρα είναι μέσα στο σκολειό. Οταν προσπερνώ η δασκάλα ξεπροβάλλει πίσω μου το κεφάλι της στην πόρτα και με κοιτάζει περίεργα για ώρα πολλή. Στο μπακάλικο είναι τώρα κι άλλοι, γριές και γέροι και η κυρα-Μαρία. Ολοι με κοιτάζουνε, με χαιρετάνε πρόσχαρα, «Αντίο σας! Καλώς ορίσατε!» Και πάλι σιγανομιλήματα πίσω μου, «Α! λέω μέσα μου. Τουλάχιστο με νιώθουνε, με συμπονούν οι άνθρωποι. Ξέρουν πως γι' αυτούς βρίσκομαι εδώ. Πως τους έχω αφιερώσει τη ζωή μου». Πιο λαφρύς ακόμη στρίβω τα ρυμίδια, που με οδηγάνε στο κελί μου. Ο ήλιος γέρνει κατά το ηλιοβασίλεμα. Ας κλειστώ μέσα.

Σε λίγο φτάνει η κυρα-Μαρία. «Αφεντικό, για σένα μιλούσαν όλοι στο μπακάλικο» - «Και τι λέγανε, κυρα-Μαρία;» - «Να, λέγανε πολλά, ξέρω γω; και πού να τα θυμάμαι; και λέγανε μαθές γιατί σε φέρανε εδώ και γιατί σε παιδεύουνε και δε σε αφήνουνε να μιλήσεις με κανέναν άνθρωπο, μηδέ κανένας άνθρωπος να ζυγώσει στο σπίτι σου, μηδέ να σου πει κανείς καλά καλά μια καλημέρα. Οι ανθρώποι φοβούνται και δεν ξέρουνε τι να κάνουνε. Μα σε λυπούνται. Γιατί είσαι ξένος άνθρωπος και δεν έχεις κανένα δικό σου εδώ πέρα και είσαι και άρρωστος και γέρος και είναι χειμώνας βαρύς και σε συλλογούνται. Και δεν ξέρουνε και γιατί σε παιδεύγουνε μαθές» - «Και τι φαντάζονται, κυρα-Μαρία, για μένα, πως είμαι κανένας κακός άνθρωπος;» - «Μα ξέρω γω; Οι άνθρωποι δεν ξέρουνε. Να, ήταν η κερα-Καλιώ κι έλεγε πως θα 'χεις μαθές καμωμένα καμιά κακιά πράξη κι έπρεπε να σ' έχουνε στη φυλακή και γιατί σε φέρανε εδώ και δε σε πήγανε στη φυλακή. Και η Πλουσώ του Φύτρου, η ξαδέρφη μου έλεγε πως άκουσε πως εσύ είσαι κακός άνθρωπος, να με συμπαθάς, δεν τα ξέρω και καλά πώς τα λένε - κομμουνιστής θαρρώ πως είπε - και πως θέλεις να μας χαλάσεις τη θρησκεία και τι σου φταίει η θρησκεία και να μην πηγαίνουμε πια στην εκκλησία, να μην κάνουμε σαρακοστή - σάματις κάνουνε σαρακοστή οι πλούσιοι, οι κλεφταράδες - και να σου χαλάσει ο Θεός το κεφάλι, παρά να μας χαλάσεις τη θρησκεία. Μα το Ρηνιώ του Καραμολέγκου έλεγε πως άκουσε μαθές πως κάτι έχεις κάνει κακό στο σπιτικό σου, πως δηλαδής κάποια ατιμία - κι αυτή δεν κοιτάζει τις δικές της τις μπομπές, που έχει τρία παιδιά καμωμένα με τρεις άντρες αστεφάνωτη, δυο χωροφυλάκοι κι ένας στην Αθήνα, που ήτανε δούλα. Και ήρθε και ο Μανόλης ο Πασσαλιάς κι έλεγε πως εσύ είσαι μαθές καλός άνθρωπος και πονάς τσοι φτωχοί και θέλεις να περάσουνε οι πλούσιοι τα έχει ντους στσοι φτωχοί. Και είπανε οι γυναίκες πως μακάρι, και αυτό είναι καλό και είπε ο κυρ-Αντώνης, ο μπακάλης, πως θέλεις να μοιράσουνε και τσοι γυναίκες και σε βρίζανε οι γυναίκες, κακό χρόνο να 'χεις και να μοιράσεις τη δική σου γυναίκα και τσοι αδερφάδες σου και είπε ο Μανόλης ο Πασσαλιάς πως τότες καλά σου κάνουνε και είναι ντροπή εσύ ένας καθηγητής, ένας σπουδαγμένος άνθρωπος να θέλεις τέτοια πράγματα και ο καθένας έλεγε το δικό του και πού να τα θυμάμαι ούλα. Μα σε λυπούνται οι ανθρώποι, να το ξέρεις». - «Σ' ευχαριστώ, κυρα-Μαρία, και τους ευχαριστώ όλους, είναι όλοι καλοί και σπλαχνικοί άνθρωποι και γω τους αγαπώ. Μα δεν ξέρουνε, γιατί βρίσκουμαι εδώ. Θ' αργήσουνε πολύ να το καταλάβουνε».

Ο Μανόλης ο Πασσαλιάς ήτανε ο χωριάτης που με είχε χαιρετήσει «Χαίρετε κ. καθηγητά» και μου είχε κάνει ανάλαφρη την περπατησιά. Εμεινα συλλογισμένος στο μισοσκόταδο, χωρίς ν' ανάψω τη λάμπα, όταν έφυγε η κυρα-Μαρία. «Λοιπόν αυτά ξέρει ο "λαός" για σένα κ. καθηγητά. Μα τουλάχιστο σε συμπονάει, γιατί βλέπει να υποφέρεις. Καλό κι αυτό. Ας διαβάσω τώρα λίγο, ώσπου να με πάρει ο ύπνος ο λυτρωτής». Εσβησα τη λάμπα κατά τις έντεκα. Κοιμόμουνα βαριά. Αξαφνα τινάζουμαι, ακούω να χτυπάει η πόρτα μου, προσπαθούν να την ανοίξουνε. Ποιος να είναι; Εγώ έχω αμπαρώσει και την πόρτα της αυλής. Ποιοι είναι τέτοια ώρα; Φωνάζω: - «Ποιος είναι;». - «Ανοίξετε, η χωροφυλακή». Τι να τρέχει; στοχάζομαι. Σίγουρα θα ήρθε καμιά κακή είδηση από το σπίτι μου και ήρθανε να μου τη φέρουνε. Σηκώνουμαι. Ανάβω το φως. Μεσάνυχτα περασμένα. Ανοίγω την πόρτα. - «Τι τρέχει;». Ο χωροφύλακας με κοιτάζει με ανήσυχα μάτια μέσα από το σκοτάδι. Τεντώνει το κεφάλι του και κοιτάζει μέσα στην κάμαρα στο βάθος. - «Ηρθαμε να ιδούμε. Μας είπανε πως κάποιος είναι εδώ. Πως μιλάτε με κάποιον». - «Μα εγώ έχω αμπαρωμένη και την οξώπορτα και κοιμάμαι δυο ώρες τώρα». - «Ενας χωριάτης ήρθε και μας είπε πως είδε κάποιονε να μπαίνει εδώ, πως μιλάτε με κάποιον. Δεν ήτανε κανείς εδώ;». - «Ποιος θέλετε να είναι; Από νωρίς κατά τις έξι ήταν η κερα-Μαρία. Κανείς άλλος δε ζυγώνει εδώ πέρα». - «Μας συγχωρείτε, έτσι μας είπε ένας χωριάτης και ήρθαμε να ιδούμε τι συμβαίνει. Καληνύχτα σας». - «Μα σταθείτε να κλείσω την οξώπορτα». - «Δεν ήρθαμε από την οξώπορτα, μην ανησυχείτε». Είχαν έρθει από την ταράτσα, πηδώντας από το διπλανό σπίτι. Εκεί κάθεται, καθώς έμαθα την άλλη μέρα, ο Μανόλης ο Πασσαλιάς. Με άκουσε να διαβάζω δυνατά, καθώς φαίνεται, και ειδοποίησε την αστυνομία, πως κάποιος είναι μέσα και μου μιλάει.

Γιατί στριφογυρίζεις στο κρεβάτι και δε σε πιάνει ο ύπνος πια; Μα εσύ για να βγάλεις αυτό το λαό από το σκοτάδι και απ' αυτή την ηθική σκλαβιά καθώς και από την πείνα, βρίσκεσαι εδώ. Γιατί λοιπόν τώρα πονείς τόσο πολύ;

Έχει και η Γερμανία Ιστορία!

... και σε αντίθεση από εμάς τους Έλληνες, μάλλον την σεβάστηκε καλύτερα!

Παρόλο που κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο καταστράφηκε ολοσχερώς, όχι μόνο ξαναορθοπόδησε και κατάφερε να ξανακυριαρχήσει παγκόσμια, αλλά και σεβάστηκε την πολιτισμική της κληρονομιά! Οι συγκρίσεις με την δική μας χώρα, και την σύγχρονη ιστορία μας, δυστυχώς αναπόφευκτες!

Το άλλοθι της «ελληνικής πραγματικότητας»!

Tου Παντελή Μπουκάλα.
Το ακούμε και το ξανακούμε, να το λένε με την πατερναλιστική σιγουριά τους οι εφημερεύοντες και διανυκτερεύοντες διαγνώστες των τηλεοπτικών παραθύρων, βουλευτές, κομματικοί αρχηγοί, αξιωματούχοι της ιεροσύνης, αλλά και στην παρέα μας, να το πετάνε κάποια στιγμή φίλοι και γνώριμοι σαν έσχατο «επιχείρημα». Το διαβάζουμε και το ξαναδιαβάζουμε, σε μακροσκελείς αναλύσεις, σε ακαριαία παραπολιτικά σχόλια, σε συνεντεύξεις. Και, παρασυρμένοι κι εμείς, σπεύδουμε, παρακινημένοι από τον στιγμιαίο θυμό μας ή την παροδική απογοήτευση, να πολιτογραφηθούμε υπήκοοι του Κοινού Τόπου και να επαναλάβουμε αυτό που χιλιάδες φορές ακούσαμε και διαβάσαμε και χαράχτηκε μέσα μας πιο βαθιά κι απ’ ό,τι οι δέκα εντολές στις πλάκες του Μωυσή. Οτι, δηλαδή, «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα», «αυτή είναι η Ελλάδα», άρα, «τι να κάνουμε;», ή, ακόμα χειρότερα, «γιατί να κάνουμε οτιδήποτε, γιατί να προσπαθήσουμε να κάνουμε το παραμικρό αν τέτοια είναι η ρότα μας;».
Ο επισημότερος εκφραστής αυτής της αποκαρδιωμένης αλλά και αποκαρδιωτικής άποψης υπήρξε, αν θυμάμαι καλά, ο κ. Κώστας Σημίτης, μ’ εκείνο το ανοίκειο για κυβερνήτη «αυτή είναι η Ελλάδα», μετά το ναυάγιο του «Σαμίνα». Και ο τελευταίος, μέχρι στιγμής εννοείται, στην ακολουθία, ήταν ο μπασκετμπολίστας Θοδωρής Παπαλουκάς, ο οποίος, τις παραμονές του τελικού Κυπέλλου ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, και βλέποντας να ξαναστήνεται, κατά το έθιμο των τελευταίων ετών, ένα σκηνικό πολεμικό παρά γιορτινό, κατέληξε απογοητευμένος στο έτοιμο από πολύ καιρό συμπέρασμα, που ώρες ώρες μοιάζει σαν μοιρολόι δίχως κλάμα, σαν μια λαβή για να πιαστούμε κι ας μη στηρίζεται η ίδια πουθενά: «Αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα». Τι είναι ή τι νομίζουμε πως είναι αυτή η πραγματικότητα; Ενα μαγικό αντικλείδι πιστεύουμε πως είναι, ένα πασπαρτού, που, θαρρείς και συνοψίζει όλη τη σοφία της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας και της ψυχολογίας, υποτίθεται ότι μας επιτρέπει να ξεκλειδώσουμε άκοπα κάθε μυστικό και να ερμηνεύσουμε αυθεντικά κάθε μυστήριο, από αυτά που ανελλιπώς παράγει μια κοινωνία κατά τη διαδρομή της και μέσα από τις στάσεις και τις συγκρούσεις της.
Ιδού ελάχιστα από τα στοιχεία και τα γνωρίσματα που συνηθίζουμε να αποδίδουμε στην «ελληνική πραγματικότητα»: Να διδάσκουμε αθλητικό ιδεώδες την οικουμένη όλη, κληρονόμοι, θεματοφύλακες και εξαγωγείς ιδεών εμείς, αλλά, για να γυρίσουμε στο μπάσκετ, να διοργανώνουμε τελικούς με μισοάδειες τις εξέδρες, προληπτικώς, προς αποφυγήν επεισοδίων, και να καμαρώνουμε μάλιστα έπειτα επειδή τα καταφέραμε, χάρη στην πολιτισμένη αναλογία «δύο αστυνομικοί - ένας οπαδός». Να διπλοτριπλοπαρκάρουμε, «για μισό λεπτό» εννοείται, και με τα αλάρμ αναμμένα, κι αυτό εννοείται, αλλά να μας ανάβουν τα γλομπάκια και να κατεβάζουμε καντήλια όταν βλέπουμε άλλους διπλοπαρκαρισμένους, «για μισό λεπτό» εννοείται, που μας εμποδίζουν «με τον τσαμπουκά και τον ετσιθελισμό» τους, όπως τους κατακεραυνώνουμε. Να καθυβρίζουμε το βράδυ στην ταβέρνα με τους φίλους μας τους διεφθαρμένους των (γραφειο)κρατικών μηχανισμών και το πρωί να πηγαίνουμε στη μια ή την άλλη (γραφειο)κρατική υπηρεσία δι’ υπόθεσίν μας μ’ έναν τενεκέ λάδι στα χέρια (απ’ το χωριό εννοείται, αγνό), για να το προσφέρουμε έναντι του γρηγοροσήμου ή του παρατυποσήμου ή του παρανομοσήμου που έχουμε ανάγκη. Να χτίζουμε το άνετο αυθαιρετάκι μας στην καρδιά του περιαστικού δάσους, καλυμμένοι ενίοτε πίσω από την ταμπέλα κάποιου «Φυσιολατρικού Συλλόγου», κι όταν έρχεται η πυρκαγιά να ουρλιάζουμε στις κάμερες «πού είναι το κράτος;» Να ζούμε σε εποχή βαριάς υποτίθεται οικονομικής κρίσης και, με την απεργία των τελεωνειακών, να ακινητοποιούνται στο λιμάνι του Πειραιά καμιά πεντακοσαριά υπερπολυτελή αυτοκίνητα, παραγγελία δυσπραγούντων συμπολιτών μας, που προφανώς τα χρειάζονται για ψυχολογικούς λόγους, να πάνε τη βόλτα τους μ’ αυτά για να συνέρθουν απ’ όσα στενάχωρα ακούνε για εθνικές χρεοκοπίες και ευρωπαϊκές επιτηρήσεις. Να βγαίνουμε στα ραδιόφωνα και τα πρωινάδικα της τηλεόρασης και να στολίζουμε κάποιους που κλείνουν τους δρόμους με τη διαδήλωσή τους και σε πέντε - δέκα μέρες να κλείνουμε κι εμείς τους δρόμους με τη δική μας διαδήλωση και το δικό μας δίκιο και ν’ ακούμε από τα ραδιόφωνα και τα πρωινάδικα να μας στολίζουν εκείνοι οι ίδιοι που είχαν ακούσει νωρίτερα τα δικά μας κοσμητικά.
Ερώτημα πρώτο, λοιπόν: Είναι μοιραία αυτή η «ελληνική πραγματικότητα»; Και ποια νομοτέλεια, εξωιστορική, υπερβατική, ουρανοκατέβατη, γονιδιακή ή οτιδήποτε άλλο, την επιβάλλει, τη στερεώνει, την προστατεύει διαρκώς από μικρορωγμές ή σοβαρά ρήγματα; Ποιοι δαίμονες ή θεοί, ποιες μοίρες, πέρα από τις τρεις αρχαιόθεν γνωστές, συσκέφθηκαν και συναποφάσισαν ότι τα πράγματα σε τούτον τον τόπο θα πάρουν ένα δρόμο και θα παγώσουν εκεί, δίχως δυνατότητα επιστροφής, αναπροσανατολισμού, παρακαμπτηρίων, αλλαγής πλεύσεως; Κι ο κόσμος, οι άνθρωποι, τα άτομα, τα πρόσωπα, οι πολίτες, δεν είναι παρά μαριονέτες στα χέρια υπέρτερων δυνάμεων, οι οποίες δεν υπακούουν στην Ιστορία, αφού δεν μετέχουν καν σε αυτήν; Ετσι ορίζει η «ελληνική πραγματικότητα»; Κι αν ναι, αυτήν ποιος τελικά την ορίζει, νόμος της φύσεως είναι;
Ερώτημα δεύτερο: Μας ενοχλεί τελικά αυτή η «πραγματικότητα», έτσι όπως την υποθέτουμε, μας θλίβει και μας εξοργίζει, ή μήπως τη χρησιμοποιούμε πότε σαν άλλοθι και αυτοαπαλλακτικό πρόσχημα και πότε σαν ευκαιρία, μία επιπλέον, για να καμαρώνουμε και να παινευόμαστε; Και το λέω αυτό επειδή, έτσι όπως την τεντώνουμε για να χωρέσει τα πάντα, και τα αντιφατικά και τα άκρως αντίθετα, τείνουμε να τη μετατρέψουμε σε φυλετική μας αιγίδα αφενός, ικανή να μας προστατέψει από οποιαδήποτε επίκριση τρίτου αλλά και από την αυτοκριτική, σε τεκμήριο της διαφοράς μας αφετέρου (της υπεροχής μας μάλλον) από τους άλλους, που υποτίθεται ότι ζουν σε μια «πραγματικότητα» στενεμένη και αφυδατωμένη από νόμους και κανόνες, από πρέπει και καθηκοντολόγια.
Ερώτημα τρίτο, συναφές: Θέλουμε σίγουρα να την αλλάξουμε την «πραγματικότητα» αυτή, κι αν ναι, γιατί οι προσπάθειές μας εξαντλούνται στο ανάθεμα, που και ανέξοδο είναι και αυτοαθωωτικό χαρακτήρα έχει; Μήπως τελικά μάς βολεύει αυτή η δαιμονοποίηση μιας μάλλον πλασματικής «πραγματικότητας», η οποία μάλιστα συνυπάρχει με την αγιοποίησή της; Διότι πρέπει κι αυτό να το συνυπολογίσουμε: όσο εύκολα και ρηχά αυτοκαταδικαζόμαστε άλλο τόσο εύκολα αυτοδοξαζόμαστε και αυτοθαυμαζόμαστε σαν ξεχωριστοί και εκ κληρονομίας υπέρτεροι. Η ταχύτητα με την οποία ανεβοκατεβαίνουμε στη σκάλα της αυτοεκτίμηστης, από την έσχατη αυτοϋποτίμηση («δεν υπάρχει ελπίς, στην Ελλάδα ζεις») στην ύψιστη αυτοϋπερτίμηση («Ελλάς, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει»), μόνο ζάλη μπορεί να προκαλέσει και σύγχυση. Και πάντως δεν υπηρετεί μια αυτογνωσία τίμια, άρα και αποτελεσματική.

Garrulus glandarius.

Το ξωτικό των ελατιάδων.

Orchis pinetorum.

Να σώσουμε την Ορνιθοπανίδα των Κραβάρων!

Saxicola torquata.

Erithacus rubecula.

Carduelis carduelis.

Ο Τσαλαπετεινός των Κραβάρων!

Upupa epops

1926: η Κλεπά εκλέγει Κοινοτάρχη και η Βο'ι'τσά απαιτεί την οδική της σύνδεση με την Λομποτινά!

ΣΚΡΙΠ: 6/9/1926

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ!

Όχι στον αφανισμό της Μεσοχώρας - όχι στην εκτροπή του Αχελώου!

Το θέμα του κατακλυσμού της Μεσοχώρας αλλά και της εκτροπής του Αχελώου συνολικά, συνεχίζει να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Από την μία οι κάτοικοι της Μεσοχώρας έχουν ζητήσει από το ΣτΕ την ακύρωση του ν. 3734/2009, με τον οποίο ρυθμίζονται τα της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης όλης της Μεσοχώρας (το μεγαλύτερο μέρος της οποίας προβλέπεται να κατακλυσθεί). Η συζήτηση της προσφυγής, μετά από δύο αναβολές, έχει προσδιοριστεί για τις 15/3/2010. Οι διαδικασίες, όμως, της απαλλοτρίωσης προχωρούν, όπως και η αποψίλωση των εκτάσεων που πρόκειται να κατακλυσθούν.
Από την άλλη, οι πολύχρονοι αγώνες των κατοίκων της Μεσοχώρας, της Θεσσαλίας που αντιστέκεται, καθώς και του πανελλαδικού οικολογικού κινήματος υποστήριξης οδήγησαν σε μιαν, ακόμη, ακυρωτική απόφαση (αναστολή) του ΣτΕ. Σύμφωνα με αυτή, διατάσσεται προσωρινή αναστολή εργασιών, σε όλο το φάσμα των έργων της εκτροπής του Αχελώου, μέχρι να εκδοθεί η τελική απόφαση του ΣτΕ, σχετικά με τη νομιμότητα του περιβόητου ν. 3481/2006 του Σουφλιά, στον οποίο κατέφυγε για να δώσει μανδύα νομιμότητας στους περιβαλλοντικούς όρους της εκτροπής. Για το ίδιο θέμα, το ΣτΕ έχει απευθύνει σειρά προδικαστικών ερωτημάτων στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προκειμένου να εκδώσει την τελική του απόφαση.
Η νέα ηγεσία του ΥΠΕΚΑ έχει δηλώσει ότι η στάση του στο έργο της εκτροπής θα επανεξεταστεί, στο πλαίσιο των Σχεδίων Διαχείρισης, σύμφωνα με την Οδηγία 2000/60, την εκπόνηση των οποίων δεσμεύεται να αρχίσει άμεσα. Αξιοποιεί την (αναγκαία, σε κάθε περίπτωση) εκπόνηση των σχεδίων, αλλά και τη δικαστική εκκρεμότητα, για να αποφύγει να πάρει μια καθαρή πολιτική απόφαση κατά του έργου της εκτροπής. Και το χειρότερο:
Ενώ τα σχέδια διαχείρισης οφείλουν να εξετάσουν και τη χρήση των νερών για ενεργειακούς σκοπούς, το ΥΠΕΚΑ έσπευσε να προκαταλάβει το αποτέλεσμά τους, θεωρώντας δεδομένη την κατασκευή και λειτουργία των έργων της Μεσοχώρας, με το μανδύα της “πράσινης ενέργειας”. Με το αστήρικτο επιχείρημα ότι το φράγμα της Μεσοχώρας είναι ανεξάρτητο από την εκτροπή, κάτι που απέρριψε κατηγορηματικά και η πρόσφατη απόφαση αναστολής εργασιών από το ΣτΕ. Ενώ όφειλε να αναλάβει άμεσα νομοθετική πρωτοβουλία, τουλάχιστον, για την αναστολή έφαρμογής εκείνων των διατάξεων του ν. 3734/2009, που αφορούν στις απαλλοτριώσεις στη Μεσοχώρα. Ο δρόμος της υπεκφυγής και της μετάθεσης του προβλήματος, ο δρόμος του εξευμενισμού των υπέρμαχων της εκτροπής και οι, κατά κράτος, υποχωρήσεις (όπως στο θέμα της Μεσοχώρας) δεν προδίδουν ειλικρινή διάθεση για την αποτροπή του καταστρεπτικού έργου της εκτροπής του Αχελώου, από την ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, ούτε, φυσικά, από την κυβέρνηση στο σύνολό της.
Η κατασκευή και λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας σημαίνει μια διαρκή και μόνιμη απειλή για την υλοποίηση της εκτροπής του Αχελώου. Η σκέψη, λοιπόν, ότι η Μεσοχώρα μπορεί να θυσιαστεί στο βωμό ενός ευρύτερου συμβιβασμού στο θέμα της εκτροπής είναι εξωπραγματική και απαράδεκτη και θα πρέπει να εγκαταλειφθεί το συντομότερο δυνατό.

Απαιτούμε:
να ακυρωθεί το έργο της εκτροπής του Αχελώου και του φράγματος της Μεσοχώρας!
Διαδηλώνουμε:
την Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010, στις 6 μ.μ., στα Προπύλαια, στην Αθήνα.

Πανελλαδική κίνηση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου.

Dactyl. saccifera.

Viscaria vulgaris.