Το Κάστρο του Γρίβα.

Ταξιδεύοντας από τη Βόνιτσα προς τη Λευκάδα και λίγο πριν από αυτή, πάνω σε βραχώδη λόφο υψώνεται το φρούριο του Τεκέ ή κάστρο του Γρίβα. Η πρώτη απόπειρα κατασκευής του έγινε τον Απρίλιο του 1799 όταν ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων προσπάθησε να μετατρέψει σε φρούριο μοναστήρι που βρισκόταν σε αυτό το σημείο και καλούταν τότε Τεκές. (Τεκές στα τούρκικα σημαίνει μοναστήρι από εδώ δε προέρχεται και το όνομα του φρουρίου φρούριο του Τεκέ.) Οι κάτοικοι της Λευκάδας θορυβήθηκαν από την είδηση αυτή, καθώς ήταν φανερό πως κρυφός σκοπός του Αλή ήταν η δημιουργία προμαχώνα ώστε να καταλάβει μελλοντικά το φρούριο της Αγίας Μαύρας που προστάτευε τη Λευκάδα. Γι' αυτό και ζήτησαν τη μεσολάβηση του ναυάρχου Ουσακώφ και του Καδήρ Μπέη που βρισκόταν εκείνη την εποχή στη Κέρκυρα. Η παρέμβαση αυτών των δύο ανάγκασε τον Αλή να σταματήσει την ανέγερση του φρουρίου αλλά μόνο προσωρινά. Λίγα χρόνια αργότερα το Νοέμβριο του 1806 ο Αλή πασάς κατέλαβε τη Πρέβεζα και τη Βόνιτσα και ετοιμαζόταν να καταλάβει και τη Λευκάδα. Το Δεκέμβριο του 1806 ο γιος του Βελής με δύναμη 1000 Τουρκαλβανών εγκαταστάθηκε στη Περατιά και ολοκλήρωσε τη κατασκευή του φρουρίου. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα μια και τη νύκτα της 21 Μαρτίου του 1807 η φρουρά της Λευκάδας επιχείρησε την κατάληψή του. Την επόμενη μέρα ακολούθησε σφοδρή συμπλοκή αλλά η κατάληψη του φρουρίου δεν επετεύχθη. Τελικά ο Αλή πασάς δεν έλαβε από τον Ναπολέοντα τις ενισχύσεις που του είχε υποσχεθεί, οι κλεφταρματολοί στη Στερεά Ελλάδα και την Ήπειρο ενεργούσαν συνεχώς επιθέσεις αντιπερισπασμού εναντίον του, και έτσι ακολούθησε στις 8 Ιουλίου 1807 η συνθήκη του Τιλσίτ ανάμεσα στο Ναπολέοντα και το τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο Α' με την οποία τα Επτάνησα παραχωρούταν στους Γάλλους και η επίθεση του Αλή στη Λευκάδα αναβλήθηκε. Αργότερα ο Άλης παραχώρησε το φρούριο στην οικογένεια των Γριβαίων που ανέλαβαν καθήκοντα αρματωλού στη περιοχή και έτσι έμεινε γνωστό και σαν κάστρο του Γρίβα. Το μνημείο διατηρείται σήμερα σε αρκετά καλή κατάσταση και είναι εύκολα επισκέψιμο. Διατηρούνται αρκετά δωμάτια και αποθήκες σε αρκετά όμως από αυτά οι στέγες έχουν καταρρεύσει. Από τους πύργους του φρουρίου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει την υπέροχη θέα προς τον Αμβρακικό, το Ιόνιο και τη Λευκάδα.

Μικρό Πάπιγκο.

Peak Lenin (7134m) - Pamir.

Τι είναι αυτό που «ποτέ δεν πεθαίνει»;

Στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος βρεθήκαμε το σωτήριον «ολυμπιακόν» έτος 2004, όταν αποδείξαμε ότι «μπορούμε», ράβοντας στόματα φίλων και εχθρών. Από τότε, οι προβολείς ξανάπεσαν πάνω μας με μανία τους τελευταίους μήνες, προκαλώντας μας συμπτώματα εθνικής καχεξίας.
Η ανίκανη να διαχειριστεί τα λογιστικά της χώρα διασύρθηκε, η πιο γνωστή φράση του Χαρ. Τρικούπη ανασύρθηκε από το χρονοντούλαπο και η προεκλογική προτροπή του πρωθυπουργού «πάμε» έγινε προειδοποιητικός οδοδείκτης: «μπρος γκρεμός».

Ως καθημερινός ακροατής και αναγνώστης ανθρώπων που διατείνονται ότι γνωρίζουν, έχω μείνει με μια απορία: τι μεσολάβησε από τον Σεπτέμβριο του 2008, όταν ο τέως πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής διαβεβαίωνε ότι η οικονομία μας είναι θωρακισμένη, έως τον Οκτώβριο του 2009, οπότε διαπιστώθηκε ότι το φάντασμα της χρεοκοπίας πλανάται πάνω από την Ελλάδα;
Ποιοι έφταιξαν και τι πήγε τόσο (μα τόσο...) στραβά και μέσα σ’ ένα χρόνο μια χώρα μετατράπηκε σε χάντρα κομπολογιού; Λάθος εκτιμήσεις; Απανωτά ψέματα; Ελλειμμα σθένους και ανάληψης ευθυνών; Πολιτικά τερτίπια;
Ενα τεντωμένο σχοινί. Στη μια άκρη του η καραμανλική φράση «θωρακισμένη οικονομία» και στην άλλη άκρη η παπανδρεϊκή διαβεβαίωση «υπάρχουν λεφτά». Πάνω στο σχοινί, 11 εκατομμύρια ακροβάτες (μαζί με τους μετανάστες). Φοροφυγάδες και μη, τίμιοι και άτιμοι, πλούσιοι και φτωχοί, όλοι να δηλώνουν δυσαρεστημένοι, πιεσμένοι, κακόκεφοι. Μια μιζέρια μεγατόνων. Κι αν δεχθούμε πως η παγκόσμια κρίση ήταν η γόμωση, ποίων και πόσων τα... μυαλά, πυροδότησαν την έκρηξη; Παρηγοριά στον άρρωστο, θα πείτε, αν δοθούν απαντήσεις, ωστόσο το ζήτημα είναι και ηθικό π.χ. γι’ αυτούς που καλούνται πάλι να υποστούν θυσίες, αυτούς που δεν έκλεβαν το κράτος και μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι με κάθε λογής ευέλικτους...
Αραγε έχει προβλεφθεί πρόγραμμα ανακύκλωσης για τα βουνά αποδείξεων που θα συγκεντρωθούν; Και τι θα γίνει με τους λιτοδίαιτους, τους μη εξαρτημένους από τα υλικά αγαθά, αυτοί τι πρέπει να κάνουν; Να αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονται για να τύχουν επιεικέστερης φορολόγησης;
Υποβιβαστήκαμε άγαρμπα ως χώρα, σαν μια ποδοσφαιρική ομάδα σε παρακμή παίζουμε πια σε ξερό γήπεδο, οι ξένοι διαιτητές θα σφυρίζουν το παραμικρό φάουλ σ’ ένα παιχνίδι άγνωστης διάρκειας. Η Ελλάδα του «ποτέ δεν πεθαίνει», δίνει αγώνα επιβίωσης, με κατακόκκινα μάγουλα. Οχι από ντροπή.

Tου Κώστα Λεονταρίδη.

Παιδιά της Σαμαρίνας!

Fuji.

Από το 1898 στο 2010...

Αν οι Ευρωπαίοι εταίροι λειτουργούσαν όντως ως εταίροι, ως αλληλέγγυοι σύμμαχοι και όχι ως πραματευτές όπλων και ως κηδεμόνες που δίνουν λίγα για να αποσπάσουν πολλά, τότε ίσως δεν θα υπηρχε λόγος να θυμηθούμε κάποιους κρίσιμους στίχους από την ωδή «Αι ευχαί» του Ανδρέα Κάλβου. Αλλά επειδή, αντί να σπεύσουν, αργοπόρησαν υστερόβουλα, ώστε η κρίση να πάρει (ή να πουν ότι πήρε) γνωρίσματα κατάρρευσης και χρεοκοπίας, και επειδή ο στόχος τους φαίνεται πως είναι η τιμωρία και η πολιτική επιβολή και επιτήρηση παρά η οικονομική συνδρομή, ας θυμηθούμε καλού κακού πώς άρχιζε εκείνο το παλιό ποίημα, που άλλωστε αποδείχθηκε συμβουλή φρονιμότατη (έστω κι αν δεν βρήκε ανταπόκριση) σε πολλές περιόδους της μετεπαναστατικής Ελλάδας:
«Της θαλάσσης καλήτερα / φουσκωμένα τα κύματα / να πνίξουν την πατρίδα μου / ωσάν απελπισμένην, έρημον βάρκαν. // Σ’ την στεριάν, σ’ τα νησία / καλήτερα μίαν φλόγα / να ιδώ χυμένην, / τρώγουσαν πόλεις, δάση, / λαούς και ελπίδας. // Καλήτερα, καλήτερα / διασκορπισμένοι οι Ελληνες / να τρέχωσι τον κόσμον, / με εξαπλωμένην χείρα / ψωμοζητούντες· // παρά προστάτας να ’χωμεν». Και λίγο πριν κλείσει αυτό το ποίημα, που στιγμές στιγμές μοιάζει με αποτροπαϊκή κραυγή, στην προτελευταία στροφή λοιπόν, ο Κάλβος επαναλαμβάνει το «Παρά...», έτσι, με αποσιωπητικά, σαν για να το οξύνει ακόμα περισσότερο και να το αφήσει να εκκρεμεί διά παντός, έστω σαν τη φωνή μιας σύγχρονης Κασσάνδρας.
Σαν προστάτες με απαιτήσεις τεράστιες, οικονομικές αλλά προπάντων πολιτικές, έρχονται οι «ντυμένοι φίλοι». Κι όσο και αν πέρασαν τα χρόνια κι ήρθαν άλλοι καιροί, δεν είναι εύκολο να αποφευχθεί ο συσχετισμός όσων συμβαίνουν τώρα με όσα συνέβησαν πάνω από έναν αιώνα πριν, το 1898, έναν χρόνο μετά την πολεμική συντριβή της Ελλάδας. Η καθημαγμένη χώρα, που είχε πτωχεύσει από το 1893, αδυνατούσε και τα θηριώδη ξένα δάνεια να πληρώσει και τις πολεμικές αποζημιώσεις στην Τουρκία να καταβάλει. Και οι Μεγάλες Δυνάμεις, πρωτίστως η Γερμανία που είχε εξωθήσει την Ελλάδα στον πόλεμο, απαίτησαν, και επέβαλαν βέβαια, τον διαβόητο Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (ο οργανισμός που ανέλαβε να διαχειριστεί την ελληνική οικονομία ονομάστηκε αρχικά Διεθνής Επιτροπή Ελέγχου, αλλά για να αμβλυνθούν οι εντυπώσεις μετονομάστηκε σε Διεθνή Οικονομική Επιτροπή).
«Για την υπηρεσία του δημόσιου χρέους», διαβάζουμε στην «Ιστορία του ελληνικού έθνους», εκχωρήθηκαν στον ΔΟΕ τα μονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιοχάρτων, σιγαροχάρτου, ο φόρος καταναλώσεως καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου και άλλα πολλά. Κι αν αυτά τα μέτρα δεν μας θυμίζουν τίποτα, σίγουρα κάτι κακό, τωρινό, μας φέρνουν στο νου τα εξής γραφόμενα στην ίδια «Ιστορία»: «Και μόνο η φράση [στην προκαταρκτική συνθήκη ειρήνης] “η ελληνική κυβέρνησις θέλει επιτύχει την ψήφισιν νόμου εγκριθέντος προηγουμένως υπό των Δυνάμεων” καθιστά σαφές ότι η ελληνική Βουλή δεν είχε παρά να διεκπεραιώσει τυπικά το θέμα».

Πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά τους είναι δηλαδή;

Tου Παντελή Μπουκάλα.

Να σώσουμε τα τελευταία Παρθένα Βουνά της Χώρας μας...

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"

Δρυός πεσούσης...

Εξω από το παραδοσιακό κτηνοτροφικό χωριό Λευκαδίτι, στην περιοχή Λιδωρικίου, ξυλεύτηκε αιωνόβια βελανιδιά που για αιώνες -τα καυτά καλοκαίρια- στη σκιά της ξεκουράζονταν το μεσημέρι τα κοπάδια ( η συνημμένη φωτογραφία είναι πρόσφατη).

Η φωτογραφία με την ξύλευση της βελανιδιάς σοκάρει. Δείχνει ότι η αυτοκαταστροφική μανία στη Γκιώνα, δεν προέρχεται μόνο από τις εταιρείες εξόρυξης βωξίτη αλλά και από εμάς τους ντόπιους, τις αποκαλούμενες παραδοσιακές κοινότητες ή από τους περαστικούς που βρίσκουν εύκολα καυσόξυλα για τα τζάκια ή ακόμη από εμπόρους ξύλων που βρίσκουν εύκολο εμπόρευμα. Κανείς δεν προστατεύει τα άλλοτε ιερά δένδρα, που μέσα τους κατά τη μυθολογία ζούσαν οι Δρυάδες. Τουλάχιστον τα παλαιότερα χρόνια, οι άνθρωποι ξύλευαν τη βελανιδιά, μόνον αν έπεφτε ή ξεριζωνόταν από φυσικά αίτια (Δρυός πεσούσης πας ανηρ……) Δυστυχώς, δεν προλάβαμε να συνεργαστούμε με τους Συλλόγους και το Δήμο Λιδωρικίου, και να υλοποιήσουμε την ιδέα του Βαγγέλη Πετσωτά για την ανάδειξη της συγκεκριμένης Βελανιδιάς σε μνημείο φυσικής ιστορίας της περιοχής και την προστασία της με ειδική περίφραξη και ανάδειξη της αξίας της.

Προτείνουμε :

1/ Εστω και τώρα, την ανάδειξη του κορμού της βελανιδιάς η ότι απέμεινε σε φυσικό μνημείο.

2/ την μετάδοση της είδησης προς όλους τους Συλλόγους, κρατικούς φορείς και αρμοδίους.

3/ κατά το 2010, οι Σύλλογοι να συμπεριλάβουν στις εκδηλώσεις τους και τις απειλές κατά του περιβάλλοντος από παρόμοιες ενέργειες.

4/ να διοργανωθεί από τους Συλλόγους και τους Δήμους της Γκιώνας, κοινή μεγάλη εκδήλωση-διαμαρτυρία, για Δάσος/Νερό/Περιβάλλον/Οικισμούς λόγω του ότι η κατάσταση στη Γκιώνα παίρνει διαστάσεις ολικής απειλής.

Το Πολιτιστικό Κέντρο Στρώμης, είναι στη διάθεση όλων των Συλλόγων της περιοχής για την ανάληψη πρωτοβουλίας και συντονισμού για τη διοργάνωση της προτεινόμενης εκδήλωσης σε χώρο που θα συμφωνηθεί από κοινού και πορείας διαμαρτυρίας.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΡΩΜΗΣ

προέρχεται από: ΞΥΛΕΥΣΗ ΑΡΧΑΙΑΣ – ΙΕΡΗΣ ΒΕΛΑΝΙΔΙΑΣ ΣΤΟ ΛΕΥΚΑΔΙΤΙ ΔΩΡΙΔΟΣ ΣΤΗ ΦΩΚΙΔΑ

Νυχτώνει πάνω από την Ελλάδα.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Είναι αναγκαίο να περιμένουμε λίγα 24ωρα για να αντιληφθούμε σε βάθος τι έγινε χθες στις Βρυξέλλες αναφορικά με την Ελλάδα. Αν δηλαδή υπάρχει κάτι και τι ακριβώς είναι αυτό που συνοδεύει με τη μορφή συγκεκριμένων μέτρων την πολιτική δήλωση στήριξης της Ελλάδας εκ μέρους της ΕΕ, έναντι της οποίας ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου αποδέχθηκε να τεθεί η χώρα μας όχι απλώς υπό την κηδεμονία της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και του απεχθούς Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Ο πρωθυπουργός προσπάθησε απεγνωσμένα να πείσει τον ελληνικό λαό ότι το ΔΝΤ θα δώσει μόνο την «τεχνογνωσία» του χωρίς βεβαίως να κατορθώσει να ελαφρύνει την πίκρα κανενός. Οι πάντες γνωρίζουν ότι η παρουσία του ΔΝΤ σηματοδοτεί την έσχατη κατάπτωση της χώρας στην οποία εγκαθίσταται.
Είναι αναγκαίο να συλλέξουμε πληροφορίες από το Βερολίνο και το Παρίσι για το τι έγινε, να δούμε πώς θα παρουσιάσουν από σήμερα οι σοβαρές γερμανικές και γαλλικές εφημερίδες τα όσα διαδραματίστηκαν στο εξαιρετικά έντονο και σκοτεινό παρασκήνιο των τελευταίων δύο ημερών για να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε τεκμηριωμένη άποψη.
Απαιτείται επίσης να μελετήσουμε τις κινήσεις των κερδοσκόπων εναντίον της Ελλάδας από σήμερα, ιδίως των Αγγλων και των Αμερικανών, για να καταλάβουμε π.χ. αν η Ουάσιγκτον φοβάται μήπως η ελληνική κυβέρνηση δεν αγοράσει τελικά αμερικανικά F-16 και προτιμήσει γερμανικά Γιουροφάιτερ ή γαλλικά Ραφάλ υπό το κράτος γαλλογερμανικών πιέσεων.
Είναι υποχρεωτικό επίσης να περιμένουμε μέχρι τη Δευτέρα και την Τρίτη για να δούμε αν οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης και της ΕΕ συνολικά θα μορφοποιήσουν κάποια μέτρα στήριξης της Ελλάδας ή όχι.
Αυτή η αναμονή δεν υπαγορεύεται από πολιτική σωφροσύνη, αλλά μάλλον από την έσχατη ελπίδα ότι ίσως τα πράγματα να μην είναι τόσο αδιαπέραστα μαύρα κι άραχνα όσο φαίνονταν χθες, με βάση τα λεχθέντα από τον πρωθυπουργό, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που έδωσε στις Βρυξέλλες.
Ολα αυτά βεβαίως αφορούν την εξωτερική πτυχή της κατάστασης, η οποία είναι και η λιγότερο σημαντική στη συνείδηση του κόσμου. Αναφορικά με την εσωτερική διάσταση της κρίσης, τα πράγματα είναι ζοφερά.
Ο πρωθυπουργός διακήρυξε χωρίς περιστροφές ότι απωλέσθηκε ένα τμήμα της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της χώρας. Είναι πολύ βαριά κουβέντα αυτή, σε βαθμό που διστάζουμε να περιγράψουμε αναλυτικά τι σημαίνει.
Ξένη κηδεμονία σημαίνει μερική διακυβέρνηση της χώρας από τους ξένους και πρέπει να διαπιστώσουμε εμπράκτως μέχρι πού φτάνει αυτή η ξένη εξουσία που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και που φυσικά είναι ανάλγητη απέναντι στον λαό μας.
Επιπροσθέτως, ο Γ. Παπανδρέου ουσιαστικά προεξόφλησε και νέα μέτρα λιτότητας εναντίον του ελληνικού πληθυσμού, τα οποία προφανώς απαίτησαν οι Γερμανοί και τον υποχρέωσαν να υποκύψει.
Ο ελληνικός λαός έχει μπροστά του δύο τουλάχιστον εφιαλτικούς μήνες. Κυριολεκτικά εφιαλτικούς. Υπάρχει μια «λεπτομέρεια» των φετινών δανειακών αναγκών της χώρας μας που έχει γίνει ελάχιστα γνωστή και καθόλου κατανοητή από το ευρύ κοινό: πάνω από τα μισά χρήματα που απαιτείται να δανειστεί η χώρα μας για να πληρώσει τις υποχρεώσεις της σε τοκοχρεολύσια παλαιότερων δανείων τα χρειάζεται για τον Απρίλιο και τον Μάιο, οπότε έχει υποχρεώσεις περίπου 23 δισεκατομμυρίων ευρώ!
Το ποσό είναι κολοσσιαίο και αυτό εξηγεί αφενός τη λύσσα με την οποία επιτίθενται οι κερδοσκόποι εναντίον της Ελλάδας από τώρα για να πετύχουν ακόμη υψηλότερα, ληστρικά επιτόκια δανεισμού μας και αφετέρου την άνεση που έχουν σε πολιτικό επίπεδο οι Γερμανοί και οι άλλοι ηγεμονικοί κύκλοι της ΕΕ για να εκβιάσουν τον Γ. Παπανδρέου και να του επιβάλουν τους όρους που εκείνοι θέλουν αναφορικά με την κηδεμονία της Ελλάδας και το πέρασμά της κάτω από ξένο οικονομικό ζυγό.
«ΜΟΝΤ»:Τώρα ομολογεί πικρές αλήθειες!
Χρειάστηκε η βελτίωση προχθές του πολιτικού κλίματος μετά τη συνάντηση Σαρκοζί - Παπανδρέου στο Παρίσι για να βγει η γαλλική «Μοντ» και να διακηρύξει στο κύριο άρθρο της μερικές αλήθειες. Πρώτον, ότι τα κράτη χρεώθηκαν για να σώσουν τις τράπεζες και τώρα αυτές επιτίθενται στα χρεωμένα κράτη. Δεύτερον, ότι είναι «σχεδόν μηδενική» η περίπτωση να μην μπορέσει η Ελλάδα να πληρώνει τα χρέη της. Τρίτον, ότι οι ίδιες οι τράπεζες κερδοσκοπούν με τα ομόλογα των κρατών. Τέταρτον, ότι τρεις και μόνο τράπεζες -η Τζ. Π. Μόργκαν, η Γκόλντμαν Ζαξ και η Ντόιτσε Μπανκ- ελέγχουν το 75% (!) της αγοράς ασφάλισης κατά της μη αποπληρωμής δανείων (CDS), έχοντας έτσι τη δυνατότητα να γονατίσουν όποια χώρα βάλουν στόχο.

Χρεοκοπεί η Ελλάδα ή η... ΕΕ;

Στην πολιτική επίθεση εναντίον της χώρας μας που έχει εξαπολύσει η Γερμανία και άλλες δυνάμεις της ΕΕ και στην κερδοσκοπική επίθεση που τη συνοδεύει, χρησιμοποιούνται ένα σωρό προπαγανδιστικοί μύθοι και ανακρίβειες, προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες εργαζόμενους και να παραλύσουν εκ των προτέρων τις όποιες αντιδράσεις τους στα μέτρα στραγγαλιστικής λιτότητας που υποχρέωσαν τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να εξαγγείλει. Επικεντρώνοντας όλη τη συζήτηση στο ύψος του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους, επιχειρείται η παραπλάνηση της ανενημέρωτης κοινής γνώμης.

Χρεοκοπεί άραγε μια χώρα όταν επί σειρά ετών έχει ελλείμματα;

Ναι, είναι η απάντηση που προσπαθούν να υποβάλουν. Οχι, είναι η σωστή απάντηση. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία.
Για του λόγου το αληθές, ας δούμε τι γίνεται στις οικονομικές υπερδυνάμεις του πλανήτη - την ευρωζώνη, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία.
Και οι τρεις, ολόκληρη τη δεκαετία 2001 - 2010 (εννοείται ότι για το 2010 αναφερόμαστε σε προβλέψεις) είχαν ελλείμματα και μόνο ελλείμματα και τα δέκα ανεξαιρέτως συνεχή χρόνια!
Η ευρωζώνη 6,6% για το 2010 και 6,2% για το 2009, αλλά και 2,5% το 2002 ή 3% το 2003.
Πολύ χειρότερη η κατάσταση στις ΗΠΑ: έλλειμμα 10% το 2010 και 12,5% το 2009 ή 5,9% το 2008. Επίσης 3,7% το 2002 και 4,8% το 2003.
Στην Ιαπωνία απερίγραπτα χειρότερα τα πράγματα: έλλειμμα 8% το 2002 και επίσης 8% το 2003, αλλά και 5,8% το 2008 και 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Για ολόκληρη τη δεκαετία, τα ελλείμματα της Ιαπωνίας ήταν σαφώς χειρότερα από αυτά της Ελλάδας!
Ναι, λένε κάποιοι, όμως η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος. Η Ιαπωνία να δείτε! Στο 135,4% (!) του ΑΕΠ της βρισκόταν το δημόσιο χρέος της ήδη από το 2000 και καθόλου δεν έχει μειωθεί στη διάρκεια της δεκαετίας. Αντιθέτως έχει εκτοξευθεί στο 197,2% (!), όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν 112,6% το 2009 και εκτιμάται ότι θα φτάσει στο 125% το 2010.
Επειτα, ο περιορισμός της συζήτησης στο δημόσιο χρέος δεν επιτρέπει την πλήρη απεικόνιση της κατάστασης.
Αν επεκτείνουμε την ανάλυση στο συνολικό χρέος κάθε χώρας (το σύνολο του ποσού δηλαδή που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες, άρα δημόσιο συν ιδιωτικό χρέος), η εικόνα αλλάζει εντυπωσιακά.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ. Εξαιρετικά υψηλό, μπορεί να νομίσει κανείς. Ισως, αλλά ο μέσος όρος της ΕΕ είναι... 175%! Ιδιο δηλαδή με της Ελλάδας.
Στο συνολικό χρέος δε καθόλου «πρωταθλήτρια» της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα. Την ξεπερνούν η Ολλανδία (!) με 234%, η Ιρλανδία με 222%, το Βέλγιο με 219%, η Ισπανία με 207%, η Πορτογαλία με 197%, η Ιταλία με 194% και πάει λέγοντας.
Εντυπωσιακά στοιχεία προκύπτουν επίσης όταν ασχοληθεί κανείς με το εξωτερικό χρέος μιας χώρας (πόσα χρωστούν δηλαδή το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες μιας χώρας σε ξένες τράπεζες, δεδομένου ότι πάντα ένα τμήμα του χρέους αναφέρεται σε τράπεζες της ίδιας της χώρας).
Περιορίζοντας το δείγμα στις βαλλόμενες μεσογειακές χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) και στην Ιρλανδία, η οποία ως... χώρα-φούσκα του νεοφιλελευθερισμού έχει συρρικνωμένο σχετικά δημόσιο χρέος αλλά αστρονομικό χρέος επιχειρήσεων και ιδιωτών, προκύπτει μια εντελώς διαφορετική κατάταξη αυτών των χωρών.
Στο εξωτερικό χρέος, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το... 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ.
Σε σαφώς καλύτερη μοίρα βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».
Υπάρχουν κι άλλες χώρες της ευρωζώνης, λοιπόν, που στην πραγματικότητα χρωστούν περισσότερα στις τράπεζες ή στους ξένους από την Ελλάδα.
ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ:

Κερδοσκοπικά και πολιτικά τα αίτια!
Εξι χώρες της ευρωζώνης τουλάχιστον με επικεφαλής την Ολλανδία και το Βέλγιο, έχουν συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας! Δέκα ολόκληρα χρόνια η Ιαπωνία έχει δημόσιο χρέος τρομερά μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας και παράλληλα την ίδια δεκαετία έχει ελλείμματα κατά μέσο όρο πολύ χειρότερα από τα ελληνικά!
Ο κατά κεφαλήν εξωτερικός δανεισμός της Ιρλανδίας είναι σχεδόν οκταπλάσιος (!) από της Ελλάδας. Το γεγονός ότι για καμιά από αυτές τις χώρες δεν λένε ότι χρεοκοπεί (πολύ σωστά, άλλωστε), ενώ το λένε για την Ελλάδα (εντελώς αβάσιμα), αποδεικνύει ότι η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο πολιτικών και κερδοσκοπικών επιθέσεων.

Σκάνδαλο Siemens και με τον προαστιακό...

Δικογραφία-φωτιά με τρανταχτά ονόματα υπουργών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που σχετίζονται με τον προαστιακό σιδηρόδρομο και την «αμαρτωλή» σύμβαση των 160 εκατομμυρίων ευρώ με τη SIEMENS δεν έφτασε ποτέ, ως ώφειλε, στη Βουλή, αλλά παρέμεινε στο συρτάρι του ανακριτή Δ. Οικονόμου.

Για δεύτερη ημέρα κατέθεσε στην εξεταστική επιτροπή για τη Siemens η δημοσιογράφος της «Ελευθεροτυπίας» Αριστέα Μπουγάτσου.

Στις αποκαλύψεις αυτές προχώρησε χθες, κατά τη δεύτερη ημέρα της κατάθεσής της ενώπιον της εξεταστικής επιτροπής που διερευνά το σκάνδαλο της SIEMENS, η δημοσιογράφος της «Ε» Αριστέα Μπουγάτσου.
Κατά περίεργη σύμπτωση όταν ο δικαστικός λειτουργός αποφάσισε, σύμφωνα με πληροφορίες, να στείλει την υπόθεση για τα περαιτέρω στο Κοινοβούλιο τον Μάιο του 2009, η τότε κυβέρνηση διέκοψε τις εργασίες με πρόφαση τις επερχόμενες ευρωεκλογές του Ιουνίου, με συνέπεια να παραγραφούν οι όποιες πολιτικές ευθύνες και βεβαίως να μη συσταθεί εξεταστική επιτροπή.
Ο κ. Οικονόμου ερωτηθείς για τους λόγους που δεν έστειλε τη δικογραφία ακόμη και μετά την επανάληψη των κοινοβουλευτικών εργασιών έδωσε, σύμφωνα με τα όσα φέρεται ότι είπε η δημοσιογράφος, «ακατάληπτες και μη πειστικές δικαιολογίες».
Το γεγονός πάντως είναι ότι και στην υπόθεση αυτή του προαστιακού σιδηροδρόμου περίοπτη θέση κατέχει η περιβόητη γερμανική εταιρεία.
Οσο για τα πολιτικά στελέχη που ενέχονται: πρόκειται για τους πρώην υπουργούς Μεταφορών Χρ. Βερελή, ο οποίος υπέγραψε την αρχική σύμβαση το 2002, Μ. Λιάπη, που την κατακύρωσε το 2005, και Κ. Χατζηδάκη και Ε. Στυλιανίδη, που αποφάσισαν την προέκταση του έργου που ανέλαβε η SIEMENS-ΑΚΤΩΡ-ΤΕΡΝΑ με διαδικασίες ολυμπιακών έργων (απευθείας ανάθεση - ταχύτατη ολοκλήρωση), χωρίς όμως το έργο να έχει παραληφθεί επίσημα ακόμη και σήμερα.
Ο ανακριτής είχε στη διάθεσή του μαρτυρικές καταθέσεις που καταλόγιζαν ευθύνες στα πολιτικά αυτά στελέχη αρκετούς μήνες πριν κλείσει η Βουλή. Ο ίδιος πρωτοανέλαβε την υπόθεση τον Νοέμβριο του 2006. Ενα χρόνο μετά (Νοέμβριος 2007) την έθεσε στο αρχείο. Ωστόσο έπειτα από σχετική παραγγελία της εισαγγελέως Ξένιας Δημητρίου (Οκτώβριος 2008) την επανενεργοποίησε.
Η κ. Μπουγάτσου ανέφερε ότι εκείνοι που έδωσαν πολύτιμες πληροφορίες στον κ. Οικονόμου ήταν τα μέλη του Δ.Σ. του ΟΣΕ, Ε. Παναγιώτου και Δ. Καραπάνου. Ο τελευταίος μάλιστα ήταν ένας εξ αυτών που είχε ενημερώσει νωρίτερα τον ίδιο τον πρωθυπουργό, αλλά υπέστη πειθαρχικές κυρώσεις.
Η μάρτυρας έπειτα από σχετικές ερωτήσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλη υποστήριξε εξάλλου ότι ο φαύλος κύκλος των μαύρου χρήματος σε ό,τι αφορά τον ΟΣΕ είχε ξεκινήσει ήδη από το 1997 και συνεχίστηκε και το 2002 όπου δόθηκαν μίζες ύψους 15,9 εκατομμυρίων ευρώ ώστε να εξασφαλιστεί η «ομερτά» μεταξύ εκείνων που προώθησαν τη συγκεκριμένη σύμβαση με τον προαστιακό.
Ανάλογο «φαγοπότι» υπήρξε όμως και με τον ΟΤΕ. Η κ. Μπουγάτσου κατέθεσε ότι ο Οργανισμός δεν ενεργοποίησε σε καμία σύμβαση με τη SIEMENS τις ρήτρες που διέθετε ως «όπλο» προκειμένου να κοστίσει φθηνότερα στο Ελληνικό Δημόσιο. Η μάρτυρας επικαλέστηκε μάλιστα την κατάθεση του Γερμανού διαχειριστή των μαύρων ταμείων Χούμπερτ, ο οποίος είπε πως «δίναμε πολλά για να αγοράζουν ακριβότερα τα προϊόντα μας». Ο Χούμπερτ φέρεται να κατέθεσε συγκεκριμένα ότι παρά τις αλλαγές τεσσάρων διοικήσεων του ΟΤΕ (Συμεωνίδη, Μανασή, Αντωνακόπουλου, Βουρλούμη) η εταιρεία «λάδωνε στελέχη και συνδικαλιστές» ώστε να τύχει ευνοϊκότερης μεταχείρισης σε σχέση με άλλους ανταγωνιστές.
Από την πολύωρη κατάθεση της κ. Μπουγάτσου δεν μπορούσαν φυσικά να λείψουν και οι σχετικές αναφορές στο πρόσωπο του Μ. Χριστοφοράκου και στα ποσά που μοίραζε ώστε να κάμψει την «τιμή και τη συνείδηση» των εμπλεκομένων.
Ετσι, όπως είπε η μάρτυρας, το καλοκαίρι του 2004 ο πρώην ισχυρός άντρας του γερμανικού κολοσσού τροφοδοτήθηκε με έξι εμβάσματα ύψους 3,7 εκατομμυρίων ευρώ μέσω εταιρειών συμβούλων τα οποία στη συνέχεια μοιράστηκαν σε διάφορα πρόσωπα.
Η επόμενη συνεδρίαση της εξεταστικής επιτροπής ορίστηκε για την ερχόμενη Τρίτη όπου έχει κληθεί ο συνήγορος του πρώην στελέχους του ΟΤΕ Γ. Σκαρπέλη, Γ. Μαντζουράνης.

Του ΑΝΤΩΝΗ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ.

*************************************************

Δικό μας σχόλιο: Αν στην Ελλάδα, τις τελευταίες δεκαετίες τουλάχιστον για τις οποίες και υπάρχουν στοιχεία, « όποια πέτρα κι αν σηκώσεις» από κάτω βρίσκεται κι ένα σκάνδαλο κρυμένο, που να έχει σχέση με την Siemens, τότε στην Αιτωλοακαρνανία θα βρείς την ΤΕΡΝΑ! Να δούμε στο μέλλον - όταν κι εάν κάποιος ασχοληθεί με την σκανδαλώδη πολιτική «ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΠΑΝΤΟΥ» , τι θα αποκαλυφθεί! Εμάς πάντως τίποτε δεν θα μας εκπλήξει! Μην ξεχνάτε ότι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής ανεμογεννητριών είναι η Siemens!

Και για καλό ή κακό διαβάστε και εδώ:

Βερελή και Λιάπη εμπλέκει στην υπόθεση Siemens o αρχιμηχανικός του ΟΣΕ κ. Μάνος Παναγιώτου!

Αέρας διαφθοράς στα αιολικά πάρκα!

Χωρίς «άδειες» η παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ!

Υπό τριπλή επιτήρηση τίθεται η ελληνική οικονομία!

Η τριμερής εποπτεία (Κομισιόν, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) επί της ελληνικής οικονομίας ήταν το βαρύ αντάλλαγμα για την πολιτική στήριξη που παρείχαν χτες οι Ευρωπαίοι εταίροι στην Ελλάδα, πρωτίστως βεβαίως η Γερμανία και η Γαλλία. Για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία της Χώρας μας, πρωθυπουργός , δημοσίως «ομολογεί» ότι «η Ελλάδα έχει απωλέσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας»!

...ο πρωθυπουργός της χώρας «χορεύει» πλέον στον ρυθμό του ΔΝΤ και της ΕΕ!

Η δημοσιονομική και η οικονομική πολιτική της Ελλάδας θα υπόκεινται σε μία άνευ προηγουμένου επιτήρηση από τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ως τίμημα της δέσμευσης για στήριξη που συμφώνησαν να παρέχουν χθες η κυβέρνηση της Γερμανίας, καθώς και άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Το ασφαλιστικό και το σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η δημόσια διοίκηση, οι αγορές εργασίας και αγαθών, η χρήση των κεφαλαίων από τα Διαρθρωτικά Ταμεία της Ε.Ε., η εποπτεία του χρηματοοικονομικού κλάδου και η Στατιστική Υπηρεσία θα παρακολουθούνται με σχολαστικότητα από την Κομισιόν, για να διασφαλιστεί ότι η Ελλάδα δεν θα «ξεφύγει».
Τα μέτρα είναι τα σκληρότερα απ΄ όσα έχει λάβει η Ε.Ε. στην 53χρονη ιστορία της και εάν εφαρμοστούν κατά γράμμα θα οδηγήσουν σε σημαντική μείωση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας όσον αφορά την άσκηση της δημοσιονομικής της πολιτικής, για να μπορεί να συνεχίσει να μοιράζεται το ευρώ με τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες δεκατρείς χώρες μέλη της Ευρωζώνης.
Ειδικοί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα μετακληθούν για να στηρίξουν την Κομισιόν, αλλά κατόπιν επιμονής των ηγετών της Ευρωζώνης το ΔΝΤ θα παραμείνει στη σκιά και δεν θα του ζητηθεί να χορηγήσει πιστωτικές γραμμές στην Ελλάδα, δήλωσαν αξιωματούχοι της Ε.Ε.
Ολες αυτές οι πρωτοβουλίες αναμένεται να εγκριθούν από τους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. κατά τις συνόδους που θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα και την Τρίτη. Για τις χρηματοοικονομικές αγορές, το σημαντικό ερώτημα είναι εάν οι διακανονισμοί θα λειτουργήσουν τόσο αποτελεσματικά όσο τα προγράμματα ανάκαμψης αυτού του είδους που συνδέονται με το ΔΝΤ, και που εφαρμόστηκαν με επιτυχία στην Ουγγαρία και τη Λετονία, δύο χώρες εκτός της ζώνης του ευρώ, από το 2008. «Εάν η ελληνική κυβέρνηση παρουσιάσει ενδείξεις ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει τους απαιτούμενους όρους, τότε οι πιέσεις στην αγορά θα παραμείνουν υψηλές, ή θα ενταθούν ξανά», σχολίασε αναλυτής στην επενδυτική τραπεζική. Το ιστορικό της Ελλάδας, όχι μόνον ως μέλους της Ευρωζώνης από το 2001, αλλά σε ολόκληρη την σύγχρονη ιστορία της, δεν εμπνέει απόλυτη εμπιστοσύνη. Η χώρα βρισκόταν σε κατάσταση χρεοκοπίας το 50% του χρόνου από την αναγνώρισή της ως ανεξάρτητου κράτους το 1832, σύμφωνα με υπολογισμούς συγγράμματος που εξέδωσε πέρσι ο Κένεθ Ρόγκοφ και η Κάρμεν Ράινχαρτ, καθηγητές Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
Αξιωματούχοι της Ε.Ε. υποστηρίζουν ότι η πρόσφατη εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας τους παρέχει σαφείς αρμοδιότητες να επηρεάσουν την ελληνική συμπεριφορά και να εξαναγκάσουν τους Ελληνες να συμμορφωθούν με τους όρους της Κομισιόν, εφόσον εγκριθούν από τους υπουργούς Οικονομικών της Ε.Ε. την ερχόμενη εβδομάδα. Το μεγάλο όπλο της Ε.Ε. είναι η απειλή οικονομικών κυρώσεων εάν η Ελλάδα αγνοήσει τις εντολές για τη μείωση του ελλείμματός της. Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχουν επιβληθεί τέτοιες ποινές, κυρίως διότι οι κυβερνήσεις αποφεύγουν να επιβάλλουν μία τιμωρία που μπορεί κάποτε να υποστούν και οι ίδιες. Οι συστάσεις της Κομισιόν περιλαμβάνουν μείωση των μισθών στο ελληνικό δημόσιο, που θα επιτευχθεί από την αντικατάσταση μόνον ενός στους πέντε δημόσιους υπαλλήλους που θα συνταξιοδοτούνται, την ίδρυση ταμείου για δημοσιονομικές καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, αυξήσεις στους έμμεσους και άμεσους φόρους, καθώς και τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος.
Επίσης, η Ελλάδα υποχρεούται να υποβάλει αναφορά στα μέσα Μαρτίου, γνωστοποιώντας το φετινό χρονοδιάγραμμα εφαρμογής των μέτρων για τη μείωση του ελλείμματος. Από τα μέσα Μαρτίου θα χρειαστεί να γίνονται τριμηνιαίες αναφορές σχετικά με τον τρόπο που εφαρμόζει το ευρύτερο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα.

Να σώσουμε τα Βαρδούσια από τους Μεγαλοεργολάβους!

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"

Βαρδούσια τα Περήφανα!

Το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος αμφισβητεί το σχεδιασμό των ΑΠΕ!

Παρουσία εκπροσώπων του Τύπου και οικολογικών οργανώσεων και φορέων (μεταξύ των οποίων: Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, Αρχιπέλαγος, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, WWF, Φιλοδασική Ένωση Αθηνών κ.ά., εκπροσώπων τοπικών οργανώσεων πολιτών από την Κέρκυρα, Ευρυτανία, Βοιωτία, Φθιώτιδα, Λακωνία, Εύβοια, Σέριφο, Σκύρο, ΄Ανδρο, Ικαρία, Τήνο, Ταΰγετο-Πάρνωνα, Βουλιαγμένη, Μαραθώνα κλ.π), πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 9/2/2010 η ανοιχτή δημόσια συνέντευξη τύπου του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και του Δικτύου Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου εν όψει της συζήτησης στη Βουλή του νομοσχεδίου "Επιτάχυνση της Ανάπτυξης των ΑΠΕ".
Ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου κ. Μιχαήλ Δεκλερής κάνοντας μια ιστορική αναδρομή του ζητήματος των αιολικών πάρκων, είπε ότι το ΣτΕ τα προηγούμενα χρόνια υπέδειξε στη διοίκηση την ανάγκη ειδικής χωροταξίας και πάντοτε επέμενε ότι οι ανεμογεννήτριες πρέπει να μείνουν μακριά από τα βουνά, τα δάση και τα υπόλοιπα ευαίσθητα οικοσυστήματα. Το υπό συζήτηση στη Βουλή ν/σ, προκειμένου να ενεργοποιήσει τις επενδύσεις, ανάγει τις ΑΠΕ και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής σε στόχο προτεραιότητας για να δικαιολογήσει την εγκατάσταση ανεμογεννητριών παντού. Οι διατάξεις του ν/σ αντίκεινται στο σύνταγμα και τις αποφάσεις του ΣτΕ που ορίζουν ότι καμιά αξία και κανένα συμφέρον δεν είναι ανώτερο από την έννομη αξία της ελληνικής φύσης και των πολύτιμων στοιχείων της δηλ. τα δάση, τα βουνά, η θάλασσα και τα νησιά της. Χαρακτήρισε τέλος την επιβολή των ανεμογεννητριών οικολογικό έγκλημα που δεν θα το επιτρέψει ο ελληνικός λαός. Το μέλλον θα είναι ζοφερό εάν δεν αντιδράσουμε.
Στη συνέχεια ο Πρόεδρος του Δικτύου Οικ. Οργανώσεων, Αλέξανδρος Μαβής παρουσίασε οικονομικά και τεχνικά στοιχεία και απόψεις ειδικών από την Ευρώπη που υποστηρίζουν ότι η τεχνολογία των ανεμογεννητριών (α/γ) είναι αναποτελεσματική στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Στην περίπτωση της χώρας μας νομίζουμε ότι με τη μονοδιάστατη έμφαση στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ (δηλ. κυρίως αιολικά πάρκα) θα μειώσουμε τις εκπομπές CO2, τη στιγμή που οι μεγαλύτερες πηγές εκπομπών όπως η καύση των δασών, οι χωματερές, η κατάχρηση του ιδιωτικού αυτοκινήτου, η ενεργειακή σπατάλη των κτιρίων και η ζήτηση ενέργειας, έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Σχετικά με την αποτελεσματικότητα των α/γ, αποκρύπτονται συστηματικά από τη κοινή γνώμη στοιχεία όπως ότι λειτουργούν με πραγματική απόδοση 30%, παράγουν ασταθές ρεύμα που προκαλεί ανισορροπία στο σύστημα και απαιτούνται τεράστιες επενδύσεις για την ενσωμάτωση του παραγόμενου ρεύματος και την επέκταση των δικτύων. Τελικά δεν μας απαλλάσσουν από τις συμβατικές μορφές ενέργειας και μας στοιχίζουν ακριβότερα λόγω της υψηλά επιδοτούμενης τιμής που περνάει στους οικιακούς λογαριασμούς μας. Ενώ υπερτιμάται η αξία των αιολικών σταθμών, την ίδια στιγμή υποεκτιμώνται οι επιπτώσεις που έχει η εγκατάσταση και η λειτουργία τους στους τελευταίους θύλακες της βιοπικοιλότητας. Δεν δίνεται καμιά σημασία επίσης σε μια σειρά άλλων επιπτώσεων όπως, η μείωση της τουριστικής ελκυστικότητας των νησιών και των βουνών, η υποτίμηση της αξίας της γης, η μείωση της ποιότητας του περιβάλλοντος που απολαμβάνουν οι ντόπιοι και οι πυρκαγιές που ξεσπούν από τις γραμμές μεταφοράς. Σε ό,τι αφορά τη παραγωγή καθαρής ενέργειας, η μονοδιάστατη εμμονή στις ανεμογεννήτριες δεν ωφελεί, όταν άλλες εναλλακτικές λύσεις όπως η μείωση της ενεργειακής σπατάλης, η εξοικονόμηση, η ενεργειακή απόδοση στα κτίρια δεν λογαριάζονται και δεν σχεδιάζονται σοβαρά. Το Δίκτυο Αιγαίου υποστηρίζει την στροφή σε εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ενέργειας που βρίσκονται κοντά στον καταναλωτή και δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον.
Ο κ. Ιωάννης Καπελούζος, μέλος του ΔΣ του Επιμελητηρίου, τόνισε ότι η ανάπτυξη των αιολικών σταθμών όπως σχεδιάζεται θα επιφέρει καίριο πλήγμα στο φυσικό και πολιτιστικό κεφάλαιο της χώρας. Ο προστατευτέος χαρακτήρας των ορεινών όγκων, των νησιών και των μνημείων κατοχυρώνεται στο σύνταγμα, που όμως το ν/σ προσπαθεί να αναιρέσει. Προσβολή του τοπίου σημαίνει προσβολή της εθνικής ταυτότητας γιατί χωρίς την ελληνική φύση δεν θα υπήρχε ελληνικός πολιτισμός.
Τέλος ο δικηγόρος κ. Γιώργος Χριστοφορίδης αναφέρθηκε στις σοβαρές νομικές συνέπειες των διατάξεων του ν/σ που έρχεται σαν καταπέλτης να ακυρώσει κάθε δικαίωμα υπεράσπισης του φυσικού περιβάλλοντος. Η κήρυξη των ΑΠΕ ως εθνική προτεραιότητα θα έχει βαρύνουσα σημασία στην κρίση του δικαστή όταν δικάζει οποιαδήποτε προσφυγή. Η απλοποίηση της ΄Εγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων και ο διαχωρισμός της από την πράξη επέμβασης θα οδηγήσει μοιραία σε βιαστικές και σε λανθασμένες αποφάσεις χωροθέτησης. Αναιρούνται όλες οι ασφαλιστικές δικλείδες για εγκατάσταση σε προστατευόμενες περιοχές, εφόσον κάθε πρόταση εγκατάστασης μπορεί να γίνει δεκτή κατόπιν αιτιολογημένης μελέτης επιπτώσεων. Για πρώτη φορά ανοίγεται η γεωργική γη υψηλής παραγωγικότητας για εγκατάσταση ΑΠΕ. Τέλος το Χωροταξικό Πλαίσιο των ΑΠΕ ανάγεται σε ύψιστο νόμο που υπερισχύει κάθε άλλου.
Θα ακολουθήσουν συναντήσεις των φορέων πολιτών υπό την αιγίδα του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος για την αντιμετώπιση του ζητήματος.

Να σώσουμε την Παρθένα Αιτωλική Φύση:

Όχι Υδροηλεκτρικά Φράγματα στα Ποτάμια μας!

Όχι Αιολικά Πάρκα στις Κορυφές μας!

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"

Έπαχτος.

Νυχτερινή εικόνα του γραφικού λιμανιού της Ναυπάκτου!

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ!

του Αρχιμ. π. Ειρηναίου Κουτσογιάννη

Α. ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ.
Η διάδοση και η επικράτηση του Χριστιανισμού στην Ναύπακτο, και γενικότερα στην Αιτωλοακαρνανία, δεν μπορεί να στηριχθή σε ασφαλείς πηγές και ειδήσεις. Όπως είναι γνωστό, η διάδοση του Χριστιανισμού στην Ελλάδα οφείλεται κυρίως στον Απόστολο των Εθνών Παύλο και τους συνεργάτες του (Τιμόθεο, Τίτο κ.ά.), αλλά και στο κήρυγμα άλλων Αποστόλων, είτε από τον κύκλο των Δώδεκα, είτε από τον ευρύτερο των Εβδομήκοντα, όπως του Πρωτοκλήτου Ανδρέου, του Ευαγγελιστού Λουκά, του Ηρωδίωνος, του Ρούφου, του Ιάσωνος και του Σωσιπάτρου.
Είναι πολύ πιθανόν το Ευαγγέλιο να κηρύχθηκε στην Αιτωλοακαρνανία από την Αχαΐα, όπου κήρυξε ο Απόστολος Ανδρέας. Άλλωστε, η Αχαΐα περιελάμβανε ως Ρωμαϊκή επαρχία την σημερινή Αιτωλοακαρνανία. Αλλά και από την Νικόπολη της Ηπείρου, όπου έφθασε ο Απόστολος Παύλος, ήταν εύκολη η διάδοση του Χριστιανισμού στην γειτονική Ακαρνανία, καθώς επίσης και από την Εκκλησία των Νέων Πατρών (Υπάτη Φθιώτιδος) η οποία απετέλεσε την πρώτη χριστιανική εστία της Κεντρικής Ελλάδος και ο μάρτυρας επίσκοπός της Ηρωδίων ανήκε στους εβδομήκοντα Αποστόλους.
Πολλοί ερευνητές αναφέρουν ως πρώτο επίσκοπο Ναυπάκτου τον Καλλικράτη, το 197 μ. Χ., χωρίς ωστόσο αυτό να επιβεβαιώνεται από γραπτές πηγές. Στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο (325μ.Χ.) δεν αναφέρεται ότι έλαβε μέρος επίσκοπος Ναυπάκτου, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει απαραιτήτως την μη ύπαρξη επισκοπής στη Ναύπακτο. Κατά τον Θεοδώρητο, στην Σύνοδο της Νικαίας έλαβαν μέρος “όσοι της οδοιπορίας τον πόνο ενεγκείν ηδυνήθησαν”. Πάντως έδρα επισκοπής στη Ναύπακτο μαρτυρείται επίσημα από τα μέσα του Δ’ μ.Χ. αιώνος, με πρώτο γνωστόν επίσκοπο τον Μαρτύριο, ο οποίος το 343 μ.Χ. έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Σαρδικής - Σόφιας.
Από το 395 μ.Χ. (επί αυτοκράτορος Θεοδοσίου Α’) η Ναύπακτος ως επισκοπή και η Αιτωλία, μαζί με τα Σάλωνα (Άμφισσα) και τους Δελφούς - σύμφωνα με τον Συνέκδημο του Ιεροκλέους - ανήκε στην εκκλησιαστική επαρχία Αχαΐας, υπό τον μητροπολίτη Κορίνθου. Ο επίσκοπος Ναυπάκτου εμφανίζεται να φέρη τον τίτλο “έξαρχος πάσης Αιτωλίας” και να βρίσκεται σε επιφανέστερη θέση έναντι των υπολοίπων επισκοπών της περιοχής και ιδιαιτέρως από τον 5ο αιώνα και μετά. Την ίδια περίοδο (πρωτοβυζαντινή εποχή, 284 -717μ.Χ.) η Ακαρνανία ανήκε στην εκκλησιαστική επαρχία Παλαιάς Ηπείρου υπό τον Μητροπολίτη Νικοπόλεως. Πάντως, σύμφωνα με διάφορες ιστορικές πηγές, η ευρύτερη περιοχή της Ναυπάκτου, όπως άλλωστε και όλες οι περιοχές της Ελληνικής χερσονήσου, υπαγόταν εκκλησιαστικά στο Βικαριάτο του Ιλλυρικού, υπό τον αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Το Βικαριάτο του Ιλλυρικού ανήκε αρχικά στην δικαιοδοσία του Πάπα Ρώμης και από το 731-2 μ.Χ. και μετά στην δικαιοδοσία της Κωνσταντινουπόλεως. Στην κυρίως Ελλάδα μέχρι τότε (731μ.Χ.) υπήρχαν οι εξής μητροπόλεις: 1) η Θεσσαλονίκης, 2) η Νικοπόλεως (Παλαιάς Ηπείρου), 3) η Δυρραχίου (Νέας Ηπείρου), 4) η Λαρίσης (τής Θεσσαλίας), 5) η Κορίνθου, στην οποία υπαγόταν η επισκοπή Ναυπάκτου και 6) η Κρήτης.
Ο επισκοπικός κατάλογος της Επισκοπής αυτής έχει ως εξής:
Μαρτύριος, 343 μ.Χ. Συμμετείχε στην Σύνοδο της Σαρδικής - Σόφιας.
Καλλικράτης, 431 μ.Χ. Συμμετείχε στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου.
Ειρηναίος, 451 μ.Χ. Συμμετείχε στην Δ’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος
Αντώνιος, 869/70, 879/80 μ.Χ. Έλαβε μέρος στις Συνόδους Κωνσταντινουπόλεως για την καταδίκη και αποκατάσταση του Μεγάλου Φωτίου.

Β. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ.
Στα τέλη του 9ου αιώνος, λόγω βουλγαρικών επιδρομών, παρατηρείται μεγάλη παρακμή της Νικοπόλεως, η οποία μέχρι τότε ήταν έδρα διοικήσεως του ομωνύμου θέματος, με αποτέλεσμα η έδρα αυτή να μεταφερθή νοτιώτερα στο ασφαλές φρούριο της Ναυπάκτου. Αυτό όμως είχε σαν συνέπεια και την απόσπαση της επισκοπής Ναυπάκτου από τον μητροπολίτη Κορίνθου και την ανύψωσή της σε μητρόπολη Παλαιάς Ηπείρου, κάτι που έγινε μεταξύ των ετών 896-900 μ.Χ.
Η Μητρόπολη Ναυπάκτου, που περιελάμβανε την Παλαιά Ήπειρο και την Δυτική Στερεά, από τις αρχές του Ι’ αιώνος, αναφέρεται με διάφορες ονομασίες, όπως φαίνεται από τους τίτλους του Μητροπολίτη: “ο Ναυπάκτου Νικοπόλεως”, “ο Ναυπάκτου πάσης Αιτωλίας” κλπ. Επίσης η θέση της στην σειρά των μητροπόλεων του Οικουμενικού Θρόνου δεν ήταν σταθερή, αλλά άλλαζε από εποχή σε εποχή. Πάντως στα “Τακτικά” του Λέοντος Στ’ του Σοφού (886-912), του Πατριάρχου Νικολάου Μυστικού (901-907) και του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου (912-959), η νέα μητρόπολη Ναυπάκτου κατέχει την 35η θέση και ηγείται ολοκλήρου της Δυτικής Ηπειρωτικής Ελλάδος. Σ’ αυτήν υπάγονται εννέα επισκοπές, από τις οποίες οι τρεις είναι νέες και καταλαμβάνουν μάλιστα τις τρεις πρώτες θέσεις, ενώ οι υπόλοιπες έξι προϋπήρχαν και υπάγονταν στην μητρόπολη Νικοπόλεως. Οι εννέα αυτές επισκοπές κατά σειρά είναι οι εξής:
α) Επισκοπή Βονδίτζης. Πρόκειται για την επισκοπή Βονίτσης Ακαρνανίας, η οποία αναγράφεται και ως επισκοπή Βονίτζης, Βοντίτζης και Βονδίτζης.
β) Επισκοπή Αετού, με έδρα τον Αετό Ακαρνανίας και από τον 16ο αιώνα και μετά αναφέρεται ως επισκοπή Αετού και Αγγελοκάστρου.
γ) Επισκοπή Αχελώου. Οι μελετητές προτείνουν διάφορες θέσεις για την ομώνυμη πόλη, που ήταν έδρα της επισκοπής. Από τα μέσα του 17ου αιώνος η έδρα μεταφέρεται στο Αγγελόκαστρο και ο επίσκοπος φέρει πλέον τον τίτλο Αχελώου - Αγγελοκάστρου.
δ) Επισκοπή Ρωγών. Είχε έδρα την πόλη Ρωγοί ή Αρωγοί που βρισκόταν στις όχθες του Λούρου ποταμού.
ε) Επισκοπή Ιωαννίνων. Αντικατέστησε την επισκοπή Δωδώνης, η οποία καταστράφηκε το 550 μ.Χ. από τους Γότθους. Το 1285 επί Ανδρονίκου Παλαιολόγου ανυψώθηκε σε μητρόπολη.
στ) Επισκοπή Φωτικής ή Φωτίκης. Πρόκειται για την επισκοπή Βελλάς, αφού η κώμη Βελλά, κοντά στον ποταμό Καλαμά, ταυτίζεται με την ερειπωμένη αρχαία πόλη της Ηπείρου Φωτική ή Φωτίκη.
ζ) Επισκοπή Αδριανουπόλεως (Δρυϊνουπόλεως). Παλαιά επισκοπή της Β. Ηπείρου, που αρχικά υπαγόταν στην Μητρόπολη Νικοπόλεως.
η) Επισκοπή Βουθρωτού. Έδρα της επισκοπής ήταν η αρχαία πόλη Βουθρωτό, κτισμένη στα δυτικά παράλια της Ηπείρου, απέναντι από την Κέρκυρα.
θ) Επισκοπή Χειμάρρας. Η επισκοπή αυτή της Β. Ηπείρου υπήχθη στην δικαιοδοσία της μητροπόλεως Ναυπάκτου από τα τέλη του 10ου αιώνος.
Αργότερα υπήχθησαν στην Μητρόπολη Ναυπάκτου και οι επισκοπές Άρτης και Κοζίλης.
Ως έδρα μητροπόλεως η Ναύπακτος γνώρισε μεγάλη εκκλησιαστική ακμή και αίγλη. Από τον 10ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε σαν επίσημο λιμάνι της αυτοκρατορίας για την επικοινωνία της με την Δύση και συνδεόταν οδικώς με την Κωνσταντινούπολη.
Το 1026 μ.Χ. αναφέρεται “ανώνυμος” μητροπολίτης Ναυπάκτου, ο οποίος σε εξέγερση του λαού της Ναυπάκτου, εξ αιτίας της δυσβάστακτης φορολογίας, διαπομπεύθηκε δημόσια και τυφλώθηκε. Το 1156 ο Ναυπάκτου Βασίλειος έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως, επί αυτοκράτορος Μανουήλ Κομνηνού. Λίγο αργότερα (1172) γίνεται λόγος για τον “Λέοντα τον Σεμνόν Ναυπάκτου θυηπόλον”. Την περίοδο αυτή εποίμαναν την μητρόπολη Ναυπάκτου σπουδαίοι και επιφανείς εκκλησιαστικοί άνδρες, όπως ο λόγιος Κωνσταντίνος Μανασσής (1175;-1187;), ο Ανδρέας Τζίρος (1187;-1199;), ο πολύς Ιωάννης Απόκαυκος (1199-1232), σπουδαία εκκλησιαστική προσωπικότητα και ο Ιωάννης Ξηρός (1236-1272;).
Ο επισκοπικός κατάλογος της Μητρόπολης αυτής έχει ως εξής:
Ανώνυμος, 1026. Το έτος αυτό αναφέρεται ανώνυμος αρχιερεύς Ναυπάκτου ο οποίος έλαβε μέρος σε τοπική επανάσταση κατά του διοικητή και στρατηγού της πόλεως Γεωργίου, που ήταν γνωστός με το παρώνυμο Μαυρογεώργιος. Η στάση κατεστάλη βιαίως από αυτοκρατορικό στρατό και ο μητροπολίτης τιμωρήθηκε με την ποινή της τυφλώσεως.
Χρυσοβέργης, τέλη ΙΑ’ και αρχές ΙΒ’ αιώνος. Προς τον Μητροπολίτη αυτόν απευθύνει επιστολή ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Θεοφύλακτος (1078-1118).
Βασίλειος, 1156. Έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 1156 επί Αυτοκράτορος Μανουήλ Α’ Κομνηνού (1143-1180).
Λέων, 1172. Το έτος αυτό συνυπέγραψε Συνοδικό έγγραφο προς τον Μανουήλ Α’ Κομνηνό.
Κωνσταντίνος Μανασσής, 1175-1187. Ιστοριογράφος και ποιητής συγγραφέας της γνωστής χρονογραφίας “Χρονική Σύνοψις”.
Ανδρέας ο Τζίρος, 1187-1199. Σπουδαία εκκλησιαστική προσωπικότητα του 12ου αιώνος. Σύμφωνα με μεταγενέστερη πληροφορία, συνελήφθη από πειρατές στον Κορινθιακό (πιθανώς Φράγκους), αλλά κατώρθωσε να εξαγοράση την ελευθερία του, αντί 500 χρυσών νομισμάτων.
Ιωάννης ο Απόκαυκος, 1199;-1229. Πολυγραφώτατος συγγραφέας και αναμφιβόλως η μεγαλύτερη εκκλησιαστική φυσιογνωμία του 13ου αιώνος.
Νικήτας Α’ ο Χωνιάτης, 1232-1236. Ανηψιός του Μητροπολίτου Αθηνών Μιχαήλ Χωνιάτη, διαδέχθηκε τον Ιωάννη Απόκαυκο και κινδύνεψε σοβαρά από πειρατές, ερχόμενος το 1230-31 από την Νίκαια προς την Ναύπακτο, για να αναλάβη τα αρχιερατικά του καθήκοντα.
Ιωάννης Β’ ο Ξηρός, 1236; ή 1252-1272.
Ευστράτιος. Είναι άγνωστο πότε διετέλεσε μητροπολίτης Ναυπάκτου.
Γαβριήλ Α’, 1275. Διετέλεσε μητροπολίτης Ναυπάκτου επί αυτοκράτορος Μιχαήλ Παλαιολόγου και επί Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ’ Βέκκου.
Ανώνυμος ο από Κεφαλληνίας, 1362. Μέχρι το 1362 ο μητροπολιτικός θρόνος της Ναυπάκτου ήταν κενός και την διοίκηση εξασκούσε ο τιτουλάριος επίσκοπος Κεφαλληνίας, ο οποίος τελικά μετατέθηκε με Συνοδική πράξη τον Σεπτέμβριο του 1362 στην Μητρόπολη Ναυπάκτου.
Σεβαστιανός ο Ιωαννίνων, 1365-1367. Με Συνοδική Πράξη είχε το δικαίωμα να “επέχη τον τόπον της Ναυπάκτου”, διότι η Ναύπακτος είχε καταληφθή από τους Λατίνους.

Γ’ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΤΗΣ.
Ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β’ Παλαιολόγος (1282-1328) ανύψωσε την μέχρι τότε επισκοπή Ιωαννίνων σε μητρόπολη, κάτι που επικυρώθηκε το 1318-19 και με Συνοδική Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στην δικαιοδοσία της νέας μητροπόλεως, που κατέλαβε την 53η θέση περιήλθαν οι επισκοπές Παραμυθίας, Βελλάς, Δρυϊνουπόλεως και Χειμάρρας, οι οποίες αποσπάσθηκαν από την μητρόπολη Ναυπάκτου. Η προαγωγή της επισκοπής Ιωαννίνων σε μητρόπολη είχε άμεση σχέση με την κατάληψη της Ναυπάκτου το 1294 από τους Ιταλούς, οι οποίοι μάλιστα από το 1307 εγκατέστησαν στην πόλη Λατίνο αρχιεπίσκοπο. Έτσι, ο Άνδρόνικος Β’ Παλαιολόγος, ανύψωσε τα Ιωάννινα σε μητρόπολη, “ίνα το της αποσπασθείσης μητροπόλεως εν αυτή διασώζοιτο και διατηροίτο σχήμα... τούτο δε ίνα και αι υπ’ αυτήν ούσαι επισκοπαί υπό μίαν μητρόπολιν ωσανεί μητέρα ή κεφαλήν τάττοιντο”.
Η εγκατάσταση Λατίνου επισκόπου στην Ναύπακτο έκανε προβληματική την παραμονή του οικείου μητροπολίτη στην έδρα του. Από το 1307 μέχρι το 1365 χειροτονήθηκαν τρεις μητροπολίτες Ναυπάκτου, από τους οποίους οι δύο αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την έδρα τους, ενώ ο τρίτος δεν έφθασε σ’ αυτήν. Το 1365 χειροτονήθηκε μητροπολίτης Ιωαννίνων ο Σεβαστιανός και η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως “...διέγνω και κατεπράξατο, ως αν η ... μητρόπολις (αυτού), τα Ιωάννινα, επέχη τον τόπον της Ναυπάκτου, και πάσαι αι τελούσαι επισκοπαί, αί τε υπό την Ναύπακτον και αι υπό τα Ιωάννινα τελώσιν υπό τα Ιωάννινα, μέχρις αν η τοιαύτη Ναύπακτος υπό των Λατίνων κατέχηται...”
Το 1367 ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ματθαίος, καθορίζεται ότι “οφείλει έχειν την εαυτού καθέδραν επί της υπ’ αυτόν αγιωτάτης επισκοπής της εν Ακαρνανία Άρτης”. Αν και η εγκατάσταση του Ναυπάκτου στην Άρτα ήταν προσωρινή, έκτοτε η επισκοπή Άρτης έμεινε χωρίς επίσκοπο και ουσιαστικά ταυτίσθηκε με την μητρόπολη Ναυπάκτου. Ο μητροπολίτης διετήρησε τον τίτλο του (Ναυπάκτου) για πολλά χρόνια και μόλις το 1507 ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ευθύμιος, αποκτά τον σύνθετο τίτλο “Ναυπάκτου και Άρτης”, ο οποίος τίτλος διατηρήθηκε σε όλους τους μετέπειτα μητροπολίτες, μέχρι την Εθνεγερσία του 1821. Χαρακτηριστικά ο λόγιος μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης Μελέτιος Μήτρου (1691-1696) γράφει στην περίφημη Γεωγραφία του, που συνέγραψε στη Ναύπακτο: “Ναύπακτος ... Μητρόπολις απάσης της Λοκρίδος και Αιτωλίας, θρόνον Μητροπολίτου έχουσα...” Αλλά και στην Γεωγραφία των Δημητριέων υπάρχει η ίδια πληροφορία: “Έπαχτος το παλαιό Ναύπακτος, πόλη περίφημη ... είναι η μητρόπολη όλης της Οζολαίας Λοκρίδος και της Αιτωλίας ... θρόνος μητροπολίτου...”. Επισημαίνεται έτσι η προσωρινότητα της εγκαταστάσεως του μητροπολίτη Ναυπάκτου στην Άρτα, όπως διετηρείτο μέσα στους αιώνες. Παρ’ όλα αυτά, μάλλον προς χάριν συντομίας, επεκράτησε σιγά-σιγά ο μητροπολίτης να αποκαλείται Άρτης μόνον.
Μητροπολίτες Ναυπάκτου και Άρτης διετέλεσαν κατά καιρούς εξέχουσες προσωπικότητες με πλούσιο συγγραφικό έργο, όπως ο Δαμασκηνός Στουδίτης (1574-1577) συγγραφεύς του γνωστού βιβλίου “Θησαυρός”, ο φιλόσοφος Θεόφιλος Κορυδαλλεύς (1640-1641), ο ιστορικός και γεωγράφος Μελέτιος Μήτρου (1691-1696), ο Νεόφυτος Μαυρομμάτης (1703-1722), ο Ιγνάτιος ο μετέπειτα Ουγγροβλαχίας (1794-1805) και άλλοι.
Ο επισκοπικός κατάλογος της Μητρόπολης αυτής έχει ως εξής:
Ματθαίος Α’ ο από Λευκάδος, 1367. Εγκαταστάθηκε προσωρινά στην Άρτα, αφού η Ναύπακτος τελούσε υπό Ιταλική κατοχή.
Νικήτας Β’, 1377. Σε αθηναϊκό κώδικα του 1377 αναφέρεται το όνομα του “Νικήτα του ιερωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου”.
Ματθαίος Β’, 1382-1386. Επίσκοπος Κερνίτσης διωρίσθηκε Μητροπολίτης Ιωαννίνων “επέχων και τον Ναυπάκτου θρόνον”.
Γαβριήλ Β’, 1386. Μητροπολίτης Ιωαννίνων ο οποίος “επείχε” την θέση του Ναυπάκτου, όπως ο προκάτοχός του.
Μαρτύριος, 1437. Αναφέρεται η κοίμησίς του το έτος αυτό σε σημείωμα χειρογράφου Ευαγγελίου της διαλυμένης σήμερα Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μυρταρίου Βόνιτσας.
Θεοδόσιος, 1451. Αναφέρεται η εις Επίσκοπον χειροτονία του σε άλλο σημείωμα του ιδίου χειρογράφου Ευαγγελίου.
Ματθαίος Γ’, 1467. Αναφέρεται “κατά Ιανουάριον 1467”.
Νεόφυτος Α’, 1476. Υπογράφει ως “Ναυπάκτου” σε έγγραφο του έτους αυτού.
Δωρόθεος, 1477. Αναφέρεται “κατά Ιούνιον 1477”.
Γεράσιμος, ο Χοϊδάς, 1480. Αναφέρεται ως “Ναυπάκτου και Νικοπόλεως”.
Ευθύμιος, 1507. Είναι ο πρώτος Επίσκοπος που χρησιμοποίησε τον τίτλο “Ναυπάκτου και Άρτης”. Αναφέρεται στο κτιτορικό του Μοναστηριού του Τιμίου Προδρόμου Δερβεκίστης.
Ιάκωβος Α’, 1510. Απαντάται “εν έτει 1510, ως εικάζεται εκ τινος επιγραφής”.
Ακάκιος Α’, 1516, 1520. Χειροτόνησε Ιερέα τον υποτακτικό του, Όσιο Δαβίδ τον Γέροντα (τόν εν Ευβοία).
Αθανάσιος, 1535. “Τω 1536 ο Παχώμιος Ρουσάνος καταγγέλει Ιωαννίκιόν τινα προς τον Ναυπάκτου - Άρτης Αθανάσιον, ότι μηχανορραφών εζήτει να διορισθή Μητρπολίτης Ναυπάκτου”.
Κύριλλος Α’, 1541.
Γρηγόριος Α’ ο Ξηροποταμηνός, 1544. Διετέλεσε Πατριαρχικός Πρωτοσύγκελλος και αναφέρεται ως “ευλαβής, μουσικός κάι ενάρετος”.
Παρθένιος Α’, 1546. Κατήγετο από τα Ιωάννινα και διετέλεσε Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης επί Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και επί Πατριάρχου Διονυσίου του Β’.
Κύριλλος Β’, 1550.
Γαβριήλ Γ’, 1561.
Ιωακείμ, 1564, 1565, 1570. Υπέγραψε το 1564 “κατά Κρούσιον εν Τουρκογραικία εδαφ. 174”, το 1565 υπόμνημα Μητροφάνους από Καισαρείας και το 1570 Συνοδική απόφαση για τον Μητροπολίτη Μονεμβασίας Μακάριο.
Δαμασκηνός ο Στουδίτης, 1574(;)-1577. Λόγιος, ενάρετος και πολυγραφώτατος Μητροπολίτης, συγγραφεύς του γνωστού βιβλίου “Θησαυρός Δαμασκηνού υποδιακόνου του Στουδίτου”.
Μητροφάνης, 1577-1580. Υπέγραφε το έτος 1580 τις επιστολές της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως προς τον Τσάρο της Μοσχοβίας.
Παρθένιος Β’, 1580-1581. Υπέγραψε το 1580 Πατριαρχικό Σιγίλλιο “περί της εν Μετεώροις Μονής του Σωτήρος Χριστού”.
Γαβριήλ Δ’ ο Γκόρας, 1581-1589. Αναφέρεται το 1581 η εκλογή του και το 1589 (24 Ιουνίου) ο θάνατός του.
Μακάριος Α’, 1590-1600.
Γαβριήλ Ε’, 1601-1632. Το όνομά του αναφέρεται σε πολλά Σιγίλλια και Συνοδικές αποφάσεις, στα οποία υπέγραφε, όπως σε Σιγίλλιο του Οικουμενικού Πατριάρχου Κυρίλλου περί αγιοποιήσεως του οσίου Γερασίμου Κεφαλληνίας (Ιούλιου 1622).
Παρθένιος Γ’, 1632. Εξελέγη μετά τον Γαβριήλ ως Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης, αλλά το ίδιο έτος μετετέθη στην Μητρόπολη Ιωαννίνων.
Ζαχαρίας ο Γεργανός ή Γαργάνος, 1632. Λόγιος Ιεράρχης από την Άρτα, διετέλεσε Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης για σύντομο χρονικό διάστημα.
Λαυρέντιος ο από Διδυμοτείχου, 1633-1637. Παραιτήθηκε τον Ιούλιο του 1637.
Ακάκιος Β’, 1637-1640 και 1641-1643. Διετέλεσε Επίσκοπος Βουδίτζης (Βονίτσης) και κατόπιν Βελλάς καί, με την υπόδειξη του παραιτηθέντος Μητροπολίτου Λαυρεντίου, εξελέγη Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης.
Θεοδόσιος Β’, 1640-1641, ο γνωστός Αριστοτελικός φιλόσοφος και συγγραφέας με το κοσμικό όνομα Θεόφιλος Κορυδαλλεύς.
Γαλακτίων ο από Σερρών, 1643-1647. Παραιτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1647, “επειδή δεν μπορεί ν’ ανταποκριθή στα χρέη της επαρχίας του? διατηρεί όμως το αξίωμα της αρχιερωσύνης”.
Γαβριήλ Στ’ ο Βλάσιος, 1647-1660.
Βαρθολομαίος, 1660-1692. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος του Γαβριήλ Βλασίου και εξελέγη Μητροπολίτης στις 18 Ιουλίου 1660.
Μελέτιος Μήτρου, 1692-1697. Καταγόταν από τα Ιωάννινα και υπήρξε σπουδαίος εκκλησιαστικός ιστορικός και γεωγράφος.
Μακάριος Β’ ο από Μετρών, 1697. Λόγω αντιδράσεων κατοίκων της επαρχίας του, παραιτήθηκε συντόμως τον Ιούλιο του 1697.
Γρηγόριος Β’, 1697-1703.
Νεόφυτος ο Μαυρομμάτης, ο από Σαντορίνης, 1703-1722. Σπουδαίος και ικανός Ιεράρχης και συγγραφεύς.
Ανατόλιος, 1722.
Ιωαννίκιος ο από Βελλάς, 1722-1727. Λόγιος Ιεράρχης του οποίου σώζονται επιστολές, “ανήρ φιλότιμος και φιλόκοσμος”.
Παρθένιος Δ’, 1727-1756. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος του Μητροπολίτου Λαρίσης. Το όνομά του αναφέρεται σε ιδρυτική επιγραφή του 1740, της Μονής Δρυμοναρίου Φλωριάδος Βάλτου.
Παΐσιος, 1756-1769.
Ιάκωβος Β’, 1769-1779. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος του Παϊσίου.
Μακάριος Γ’, 1779-1794.
Ιγνάτιος ο κατόπιν Ουγγροβλαχίας, 1794-1805. Καταγόταν από την Λέσβο και υπήρξε λόγιος Ιεράρχης, ένας από τους πλέον διαπρεπείς άνδρες της προεπαναστατικής περιόδου.
Πορφύριος (τό α’) 1806-1808. Καταγόταν από την Βιθυνία και διετέλεσε Αρχιδιάκονος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Εξελέγη Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης τον Απρίλιο του 1806, αλλά τον Ιούνιο του 1808 μετετέθη στην Μητρόπολη Ελασσώνος, εφ’ όσον η Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτης, με απαίτηση του Αλή Πασά της Ηπείρου, ενώθηκε με την Μητρόπολη Ιωαννίνων, υπό τον Μητροπολίτη Ιερόθεο (Τρέμουλα).
Ιερόθεος ο Τρέμουλας, 1808-1810. Καταγόταν από την Νάξο και ήταν ανηψιός του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου.
Γαβριήλ Ζ’ ο Γκάγκας, ο από Λαρίσης, 1810-1813.
Πορφύριος (τό β’) 1813-1820. Τον Ιούνιο του 1813 η Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτης ιδρύθηκε και πάλι, αφού αποσπάσθηκε από την Μητρόπολη Ιωαννίνων και ο Πορφύριος επανήλθε από την Ελασσώνα στην προηγούμενη έδρα του, μέχρι το 1820, οπότε παύθηκε και εξορίσθηκε στο Άγιον Όρος, λόγω της εθνικής του δράσεως.
Άνθιμος, 1820-1822. Εξελέγη τον Σεπτέμβριο του 1820, αλλά από τις 25-2-1822 με απόφαση της Γερουσίας Δυτικής Ελλάδος καταργήθηκε η δικαιοδοσία του ως Ναυπάκτου και Άρτης και διορίσθηκε ο πρώην Ναυπάκτου και Άρτης, Πορφύριος ως Αρχιεπίσκοπος της ελευθέρας Δυτικής Ελλάδος, ο δε Άνθιμος εποίμανε μέχρι το 1826 τις Τουρκοκρατούμενες περιοχές της Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Άρτης.
Πορφύριος (τό γ’), 1822-1833. Μέχρι το 1828 ο Πορφύριος εποίμανε τα ελεύθερα μέρη της Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Άρτης της οποίας υπήρξε ο τελευταίος Μητροπολίτης. Μετά την απελευθέρωση ονομάσθηκε Ναυπάκτου και Μεσολογγίου (1829-1833).

Παλιγγενεσία.
Στα χρόνια της Παλιγγενεσίας η Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτης διχοτομήθηκε, εφ’ όσον η Ναύπακτος και ολόκληρη η Αιτωλοακαρνανία συμπεριελήφθη στο ελεύθερο Ελληνικό Κράτος. Η Μητρόπολη Άρτης διετήρησε υπό την δικαιοδοσία της τα τμήματα που τελούσαν ακόμη υπό Τουρκικό ζυγό.
Μετά την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους με Διάταγμα του 1833 η επαρχία Ναυπακτίας και οι επαρχίες Ακαρνανίας, Μεσολογγίου και Αγρινίου απετέλεσαν την “Επισκοπή Ακαρνανίας και Αιτωλίας” με έδρα το Μεσολόγγι. Την επισκοπή αυτή εποίμαναν “ο μέχρι τούδε Ναυπάκτου και Μεσολογγίου Σ. Μητροπολίτης” και πρώην Ναυπάκτου και Άρτης Πορφύριος (1833-1838) και ο Ιερόθεος (1841-1847), ενώ η διοίκηση της επισκοπής στο διάστημα 1847-1852 ανατέθηκε σε επισκοπική επιτροπή.
Το 1852 δια του Σ’ Νόμου η Ναυπακτία απεκόπη από την Επισκοπή Ακαρνανίας και Αιτωλίας και μαζί με την Ευρυτανία απετέλεσαν ξεχωριστή επισκοπή. Ο σχετικός νόμος όριζε ως έδρα της Επισκοπής το Καρπενήσι, η Ι. Σύνοδος όμως στις 12 Ιουλίου 1852 πρότεινε, “όπως έδρα της επισκοπής Ναυπακτίας και Ευρυτανίας είναι η Ναύπακτος” και λίγο αργότερα (30 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους) υπέδειξε όπως η μεν Ναύπακτος είναι χειμερινή έδρα, το δε Καρπενήσι θερινή.
Με τον ΒΧΔ’ Νόμο του 1899 η Ναυπακτία προσαρτήθηκε πάλι στην Επισκοπή Ακαρνανίας, η δε Ευρυτανία απετέλεσε ξεχωριστή Επισκοπή με έδρα το Καρπενήσι και με Επίσκοπο τον Σεραφείμ Δομβοΐτη που εκλέχθηκε το 1901. Το 1909 όμως μετά από νέα διαίρεση του Ελληνικού Κράτους, τροποποιήθηκαν και τα όρια μερικών επισκοπών. Η Ι. Σύνοδος για ιστορικούς λόγους και για τον λόγο ότι η Επισκοπή Ακαρνανίας κατελάμβανε τεράστια έκταση και παρουσίαζε διοικητικά προβλήματα, απεφάνθη “...υπέρ της επανακτήσεως της Επισκοπής Ευρυτανίας τής, προ του 1899, δικαιοδοσίας αυτής επί της επαρχίας Ναυπακτίας μεθ’ ής ούτω συναπαρτισθήσεται η πάλαι Επισκοπή Ναυπακτίας και Ευρυτανίας”. Έτσι, από τις 26/5/1910 ο Σεραφείμ έγινε επίσκοπος Ναυπακτίας και Ευρυτανίας.
Το 1923 η Επισκοπή Ναυπακτίας και Ευρυτανίας ονομάστηκε δια Νόμου Μητρόπολη (όπως άλλωστε και όλες οι επισκοπές της Ελλάδος) ενώ με το Β.Δ. της 3ης Ιανουαρίου 1923 νόμιμη έδρα της Μητροπόλεως ορίσθηκε η Ναύπακτος.
Στην ΙΕ’ Συνεδρία της 21ης Οκτωβρίου 1931 της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφασίστηκε η κατάργηση και η συγχώνευση της Μητροπόλεως Ναυπακτίας και Ευρυτανίας σε γειτονικές Μητροπόλεις. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, “Εις την Ι. Μητρόπολιν Αιτωλίας και Ακαρνανίας συγχωνεύονται οι τέως δήμοι Αρακυνθίων, Ευρυτανίας, Παρακαμπυλίων, Αγραίων, και Απεραντίνων. Εις την Ι. Μητρόπολιν Φωκίδος συγχωνεύεται η επαρχία Ναυπακτίας και εις την Ι. Μητρόπολιν Φθιώτιδος ο τέως δήμος Κτημεντίων”.
Η διαίρεσις όμως αυτή, η οποία στηρίχθηκε σε έκθεση Επιτροπής Αρχιερέων, δεν πραγματοποιήθηκε, διότι στην Συνεδρία της 10ης Σεπτεμβρίου 1932 της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Μητροπολίτης Ναυπακτίας και Ευρυτανίας Αμβρόσιος (Νικολαΐδης) μετατιθέμενος στην μητρόπολη Φθιώτιδος, υπέδειξε νέα διαίρεση της υπό διάλυση Μητροπόλεως Ναυπακτίας και Ευρυτανίας, σύμφωνα με την οποία, “1. Η επαρχία Ναυπακτίας μετά των τέως δήμων Παρακαμπυλίων και Απεραντίων και των ενοριών Επισκοπής, Παλαιοχωρακίου, Τριποτάμου και της Ιεράς Μονής Τατάρνης του τέως δήμου Αγραίων της επαρχίας Ευρυτανίας υπάγονται εις την Ιεράν Μητρόπολιν Αιτωλίας και Ακαρνανίας. 2. Οι τέως δήμοι Καρπενησίου, Ευρυτάνων, Αρακυνθίων, Αγραίων (πλήν των ενοριών Επισκοπής, Παλαιοχωρακίου, και Τριποτάμου μετά της Ιεράς Μονής Τατάρνης, υπαγομένων εις την Ι. Μητρόπολιν Αιτωλίας και Ακαρνανίας) και ο δήμος Κτημεντίων, υπάγονται εις την Ιεράν Μητρόπολιν Φθιώτιδος, και 3. Οι τέως δήμοι Δολόπων, και Αγράφων υπάγονται εις την Ιεράν Μητρόπολιν Φαναρίου και Θεσσαλιώτιδος”.
Η κατάργηση της Μητροπόλεως Ναυπακτίας και Ευρυτανίας ήταν προσωρινή, αφού στην συνεδρία της Ι. Συνόδου της Ιεραρχίας στις 9 Οκτωβρίου 1933 ανασυστάθηκε με τον ίδιο τίτλο και με τα ίδια όρια που είχε, και η διοίκησή της ανατέθηκε σε τοποτηρητή μέχρι τον Μάρτιο του 1936, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης ο Γερμανός Γκούμας. Η Μητρόπολη Ναυπακτίας και Ευρυτανίας διατηρήθηκε μέχρι το 1978, οπότε καταργήθηκε και πάλι. Η Ευρυτανία απετέλεσε την Μητρόπολη Καρπενησίου και η Ναυπακτία με τον τέως δήμο Παρακαμπυλίων της επαρχίας Τριχωνίδος την Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου.

Δ’ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΙΤΩΛΙΑΣ.
Η Επισκοπή Ακαρνανίας και Αιτωλίας ιδρύθηκε το 1833 και περιελάμβανε εκτός των επαρχιών Ακαρνανίας, Μεσολογγίου, Αγρινίου και την επαρχία Ναυπακτίας. Ο επισκοπικός κατάλογος της Επισκοπής αυτής έχει ως εξής:
Πορφύριος, ο πρώην Ναυπάκτου και Μεσολογγίου, 1833-1838.
Επισκοπική Επιτροπή, 1838-1841.
Ιερόθεος ο από Επιδαύρου Λιμηράς, 1841-1847.
Επισκοπική Επιτροπή, 1847-1852.

Ε’ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Η Επισκοπή αυτή ιδρύθηκε με τον Σ’ Νόμο το 1852 και ο επισκοπικός κατάλογός της έχει ως εξής:
Άνθιμος Ολύμπιος, 1852-1881.
Επισκοπική Επιτροπή, 1881-1884.
Δαυίδ Τολμίδης, 1884-1896.
Επισκοπική Επιτροπή, 1896-1899.

ΣΤ’ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ.
Ιδρύθηκε με τον ΒΧΔ’ Νόμο του 1899 και είχε έναν μόνον Επίσκοπο.
Παρθένιος Ακύλας, 1899-1909.

Ζ’ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Το 1909 μετά από νέα διαίρεση του Ελληνικού Κράτους, ιδρύθηκε και πάλι η Επισκοπή Ναυπακτίας και Ευρυτανίας, την οποία εποίμαναν οι εξής Ιεράρχες:
Σεραφείμ Δομβοΐτης, 1910-1914.
Αμβρόσιος Νικολαΐδης ο από Χριστουπόλεως, 1914-1922.

Η’ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Το 1923 η Επισκοπή Ναυπακτίας και Ευρυτανίας ονομάστηκε Μητρόπολη, όπως άλλωστε και όλες οι Επισκοπές της Ελλάδος. Την Μητρόπολη Ναυπακτίας και Ευρυτανίας μέχρι το 1978, οπότε καταργηθήκε, εποίμαναν οι εξής Ιεράρχες:
Αμβρόσιος Νικολαΐδης, 1923-1932.
Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, (Τοποτηρητής) 1932-1933.
Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Ιερόθεος Παρασκευόπουλος, (Τοποτηρητής) 1933-1936.
Γερμανός Γκούμας, 1936-1945.
Χριστόφορος Αλεξανδρόπουλος, 1945-1958.
Δαμασκηνός Κοτζιάς ο από Μαραθώνος, 1958-1978.

Θ’ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ.
Ιδρύθηκε το 1978 και Ποιμενάρχες της διετέλεσαν μέχρι σήμερα οι εξής:
Δαμασκηνός Κοτζιάς, 1978-1984.
Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, 1984-1995.
Νικόδημος Ζαλούμης, 28/1/1995 - 21/5/1995.
Ιερόθεος Βλάχος, 1995.

Αχελώος: Αναστέλλονται τα έργα εκτροπής!

Η Ολομέλεια του Τμήματος Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας, υπό τον πρόεδρό της Παν. Πικραμμένο, με την υπ΄ αριθμ. 141/2010 απόφασή της, έκανε δεκτή την αίτηση του «Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση (WWF) Ελλάς», που ζητούσε να ανασταλούν προσωρινά τα έργα εκτροπής του Αχελώου ποταμού. Να επισημανθεί ότι η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει ακυρώσει τρεις φορές τις σχετικές υπουργικές αποφάσεις για τα έργα εκτροπής του Αχελώου (1994, 2000 και 2005).

Το ΣτΕ θα ασχοληθεί εκ νέου με την εκτροπή του Αχελώου, αφού σταλούν οι απαντήσεις από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων επί των 14 ερωτημάτων που έχουν σταλεί από την Ολομέλεια του ΣτΕ το περασμένο έτος.

Η WWF Ελλάς ζητούσε από το ΣτΕ να ανασταλεί η συνέχιση των έργων εκτροπής του Αχελώου, όπως είναι, μεταξύ των άλλων, τα έργα αποπεράτωσης του φράγματος της Συκιάς, οι αποπερατώσεις των έργων της ΔΕΗ κ.λπ.

Ειδικότερα, η WWF Ελλάς υποστηρίζει ότι η συνέχιση των έργων θα έχει ως αποτέλεσμα:

α) να κλονισθεί ανεπανόρθωτα η φέρουσα ικανότητα του Αχελώου, αφού οι υδροταμιευτήρες της Μεσοχώρας και της Συκιάς κατασκευάζονται και θα λειτουργήσουν στον άνω ρου του ποταμού, δηλαδή στην κρίσιμη περιοχή, όπου τελούνται οι φυσικές διεργασίες εμπλουτισμού και ενδυνάμωσης του υδάτινου στοιχείου,

β) να αλλάξει λόγω της δημιουργίας τεχνητών λιμνών το κλίμα από υποαλπικό σε λιμναίο με συνέπεια τη μείωση των χιονοπτώσεων και εν γένει την αλλαγή των ποσοτικών και ποιοτικών παραμέτρων που καθορίζουν το υδατικό δυναμικό του ποταμού με επιπτώσεις στο Δέλτα και τη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού,

γ) να αλλοιωθεί ανεπανόρθωτα το κοιλαδικό και φαραγγιακό τοπίο της Νότιας Πίνδου σε στάσιμες υδάτινες επιφάνειες με έντονη πτώση της στάθμης και αντίστοιχη αποκάλυψη νεκρής ζώνης κατά τη θερινή περίοδο,

δ) να υποβαθμισθεί η βιοποικιλότητα της Πίνδου,

ε) να εκλείψει ολόκληρος ο οικισμός της Μεσοχώρας και τμήματα πολλών άλλων παρόχθιων οικισμών,

στ) να αφανισθούν δάση και δασικές εκτάσεις επιφάνειας 17.510 στρεμμάτων από την αποψίλωση που θα διενεργηθεί για την πλήρωση των ταμιευτήρων και να προκληθούν έντονες επεμβάσεις στην κοίτη του ποταμού Αχελώου,

ζ) να υποβαθμιστεί το Μνημείο του Μοναστηρίου του Αγίου Γεωργίου Μυροφύλου Τρικάλων, και

η) να αφανισθεί πλήθος άλλων πολιτιστικών αγαθών».

Από την πλευρά του το «Δημόσιο» (!!!) ισχυρίζεται ότι η συνέχιση των εργασιών στα τμήματα του έργου που βρίσκονται σε εξέλιξη, ήτοι στο φράγμα της Συκιάς και στη σήραγγα εκτροπής, ουδεμία δυσμενή επίπτωση θα έχει στο περιβάλλον, αφού στο μεν πρώτο έχουν ολοκληρωθεί κατά 95% οι εκσκαφές και απομένει μόνο η ανέγερση το φράγματος στην κοίτη του ποταμού, η οποία θα απορροφήσει τα υλικά εκσκαφών που έχουν εναποτεθεί στην κοίτη, στο δε δεύτερο είναι έργο στήριξης των πρανών της ήδη διανοιγμένης σήραγγας αναγκαίο για την ευστάθειά της, που επιβάλλεται να ολοκληρωθεί ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση των τοιχωμάτων της, γεγονός που θα αυξήσει το κόστος αποκατάστασής της σε περίπτωση απορρίψεως της αιτήσεως ακυρώσεως.

Ακόμη, το «Δημόσιο» (!!!) προβάλλει ότι η ενδεχόμενη χορήγηση της αιτούμενης αναστολής και διακοπή των εργασιών τής εν εξελίξει εργολαβίας κατασκευής του φράγματος της Συκιάς θα επιφέρει δυσμενείς οικονομικές συνέπειες σε βάρος του Δημοσίου λόγω διάλυσης της σύμβασης ανερχόμενες περίπου στο 1 εκατ. ευρώ. Τέλος, με τα κατατεθέντα υπομνήματά τους τόσο η ΔΕΗ Α.Ε. όσο και το «Δημόσιο» ζητούν την απόρριψη τής υπό κρίση αιτήσεως κατά το μέρος που με αυτή ζητείται η μη λειτουργία του ήδη κατασκευασθέντος φράγματος της Μεσοχώρας, διότι το έργο αυτό θα συμβάλει σημαντικά στην παραγωγή πράσινης ενέργειας, ενώ, κατά τους ισχυρισμούς της ΔΕΗ, μπορεί να αυτονομηθεί από τα λοιπά έργα της εκτροπής.

Το ΣτΕ αναφέρει στην απόφασή του ότι μεγάλο τμήμα των έργων της εκτροπής είναι ακόμη ανεκτέλεστο, «η δε συνέχιση των εργασιών και η τυχόν λειτουργία των κατασκευασθέντων επιμέρους έργων θα επιφέρει περαιτέρω επιδείνωση του φυσικού περιβάλλοντος, δηλαδή περαιτέρω αλλοίωση της μορφής του τοπίου, κλονισμό του ποταμίου και των παραποταμίων οικοσυστημάτων του Αχελώου και επιβάρυνση του υδατικού δυναμικού του ποταμού και κατάκλυση μεγάλου μέρους του οικισμού της Μεσοχώρας».

Κατόπιν αυτών, το ΣτΕ αφού στάθμισε το δημόσιο συμφέρον και την οικονομική βλάβη που επικαλείται το Δημόσιο και η ΔΕΗ ότι θα υποστούν από την διακοπή των εργασιών, έκανε δεκτή την αίτηση της WWF Ελλάς και αποφάσισε:

α) «την άμεση διακοπή όλων των εργασιών που διενεργούνται και αποσκοπούν, αμέσως ή εμμέσως, στην κατασκευή του έργου της εκτροπής, καθώς και την αποχή από κάθε υλική ενέργεια που κατατείνει στην ολοκλήρωση και λειτουργία των έργων που συνδέονται με το επίμαχο εγχείρημα της εκτροπής του άνω ρου του Αχελώου ποταμού και β) τη μη λειτουργία όσων εκ των έργων χρήσης και αξιοποίησης υδάτων έχουν ήδη ολοκληρωθεί».

Πηγή: http://www.athina984.gr/

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΟΧΗ!

«Όχη» στην επέλαση των ΑΠΕ!

«Δημιουργείται η αίσθηση ότι αυτοί, δηλαδή οι ιθύνοντες που συμμετέχουν στο σχεδιασμό των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, δεν γνωρίζουν την Ελλάδα και τις ιδιαιτερότητες του αναγλύφου της.
Τη γεωμορφολογία του τοπίου της χώρας μας, την κλίμακα, τις έννοιες των κορυφογραμμών και λοφοσειρών, των χώρων περιβαλλοντικής αξίας, βιοτόπων κ.λπ. Ετσι, απερίσκεπτα μεταφέρουν μοντέλα βόρειων χωρών και εξισώνουν τις απέραντες επίπεδες εκτάσεις με τον ιδιόμορφο ημιορεινό και κυρίως ορεινό χαρακτήρα του ελλαδικού τοπίου».
Αυτά τονίζει με επιστολή του στην «Ελευθεροτυπία» ο Κώστας Τσιβελέκας του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου. Αφορμή για την αγανάκτησή του, το εκτεταμένο πεδίο ανεμογεννητριών στη Νότια Εύβοια, εκεί όπου τα θαμνοτόπια είναι πυκνά, η βλάστηση μεσογειακή (μακία και φρύγανα), τα «δρακόσπιτα» μοναδικά.
«Αυτό που επισημαίνουμε με θλίψη είναι ότι, πέραν της αισθητικής βλάβης (υποβάθμιση του τοπίου, εκμηδένιση της φυσικότητάς του), της ηχητικής ρύπανσης, του κατακερματισμού των οικοτόπων, το δίκτυο των ανεμογεννητριών έχει αναπτυχθεί σε ανεξερεύνητες αρχαιολογικές θέσεις, μονοπάτια παραδοσιακά, καλντερίμια, αρχαία λατομεία και παραδοσιακούς οικισμούς φωλιασμένους στις πτυχές του αναγλύφου του όρους Όχη.
Και βεβαίως, πέραν του φαινομένου της διάβρωσης (κυρίως και εξαιτίας των αλλεπάλληλων πυρκαγιών στην περιοχή), απορίας άξιον είναι εάν και κατά πόσο οι φωτιές συναρτώνται με την αιολική βιομηχανία.
Ηδη παρατηρείται, αν όχι εκτοπισμός, αισθητή μείωση του πληθυσμού των αρπακτικών κυρίως πουλιών, συρρίκνωση των μικρών και ευάλωτων πληθυσμών και σοβαρή παρεμπόδιση του μεταναστευτικού ρεύματος (δεδομένου ότι το νότιο τμήμα του νησιού αποτελεί δρόμο-πέρασμα αλλά και σταθμό ξεκούρασης των μεταναστευτικών πληθυσμών).
Ετσι, κατεπείγουσα προκύπτει η ανάγκη να μπει φραγμός στην επέλαση, να αποτραπεί αυτή η ολέθρια πορεία. Πριν το οικοσύστημα καταρρεύσει ολοσχερώς κάτω από το βάρος των βίαιων αυτών παρεμβάσεων.
Πριν οι κάτοικοι -οι εναπομείναντες- και οι ίδιοι βάλουν στις πλάτες φτερά και πετάξουν οριστικά πλέον από την πατρώα γη τους».

Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΟΥΣΗΣ

«Οχη» στην επέλαση των ΑΠΕ