Νυχτώνει πάνω από την Ελλάδα.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Είναι αναγκαίο να περιμένουμε λίγα 24ωρα για να αντιληφθούμε σε βάθος τι έγινε χθες στις Βρυξέλλες αναφορικά με την Ελλάδα. Αν δηλαδή υπάρχει κάτι και τι ακριβώς είναι αυτό που συνοδεύει με τη μορφή συγκεκριμένων μέτρων την πολιτική δήλωση στήριξης της Ελλάδας εκ μέρους της ΕΕ, έναντι της οποίας ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου αποδέχθηκε να τεθεί η χώρα μας όχι απλώς υπό την κηδεμονία της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και του απεχθούς Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Ο πρωθυπουργός προσπάθησε απεγνωσμένα να πείσει τον ελληνικό λαό ότι το ΔΝΤ θα δώσει μόνο την «τεχνογνωσία» του χωρίς βεβαίως να κατορθώσει να ελαφρύνει την πίκρα κανενός. Οι πάντες γνωρίζουν ότι η παρουσία του ΔΝΤ σηματοδοτεί την έσχατη κατάπτωση της χώρας στην οποία εγκαθίσταται.
Είναι αναγκαίο να συλλέξουμε πληροφορίες από το Βερολίνο και το Παρίσι για το τι έγινε, να δούμε πώς θα παρουσιάσουν από σήμερα οι σοβαρές γερμανικές και γαλλικές εφημερίδες τα όσα διαδραματίστηκαν στο εξαιρετικά έντονο και σκοτεινό παρασκήνιο των τελευταίων δύο ημερών για να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε τεκμηριωμένη άποψη.
Απαιτείται επίσης να μελετήσουμε τις κινήσεις των κερδοσκόπων εναντίον της Ελλάδας από σήμερα, ιδίως των Αγγλων και των Αμερικανών, για να καταλάβουμε π.χ. αν η Ουάσιγκτον φοβάται μήπως η ελληνική κυβέρνηση δεν αγοράσει τελικά αμερικανικά F-16 και προτιμήσει γερμανικά Γιουροφάιτερ ή γαλλικά Ραφάλ υπό το κράτος γαλλογερμανικών πιέσεων.
Είναι υποχρεωτικό επίσης να περιμένουμε μέχρι τη Δευτέρα και την Τρίτη για να δούμε αν οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης και της ΕΕ συνολικά θα μορφοποιήσουν κάποια μέτρα στήριξης της Ελλάδας ή όχι.
Αυτή η αναμονή δεν υπαγορεύεται από πολιτική σωφροσύνη, αλλά μάλλον από την έσχατη ελπίδα ότι ίσως τα πράγματα να μην είναι τόσο αδιαπέραστα μαύρα κι άραχνα όσο φαίνονταν χθες, με βάση τα λεχθέντα από τον πρωθυπουργό, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που έδωσε στις Βρυξέλλες.
Ολα αυτά βεβαίως αφορούν την εξωτερική πτυχή της κατάστασης, η οποία είναι και η λιγότερο σημαντική στη συνείδηση του κόσμου. Αναφορικά με την εσωτερική διάσταση της κρίσης, τα πράγματα είναι ζοφερά.
Ο πρωθυπουργός διακήρυξε χωρίς περιστροφές ότι απωλέσθηκε ένα τμήμα της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της χώρας. Είναι πολύ βαριά κουβέντα αυτή, σε βαθμό που διστάζουμε να περιγράψουμε αναλυτικά τι σημαίνει.
Ξένη κηδεμονία σημαίνει μερική διακυβέρνηση της χώρας από τους ξένους και πρέπει να διαπιστώσουμε εμπράκτως μέχρι πού φτάνει αυτή η ξένη εξουσία που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και που φυσικά είναι ανάλγητη απέναντι στον λαό μας.
Επιπροσθέτως, ο Γ. Παπανδρέου ουσιαστικά προεξόφλησε και νέα μέτρα λιτότητας εναντίον του ελληνικού πληθυσμού, τα οποία προφανώς απαίτησαν οι Γερμανοί και τον υποχρέωσαν να υποκύψει.
Ο ελληνικός λαός έχει μπροστά του δύο τουλάχιστον εφιαλτικούς μήνες. Κυριολεκτικά εφιαλτικούς. Υπάρχει μια «λεπτομέρεια» των φετινών δανειακών αναγκών της χώρας μας που έχει γίνει ελάχιστα γνωστή και καθόλου κατανοητή από το ευρύ κοινό: πάνω από τα μισά χρήματα που απαιτείται να δανειστεί η χώρα μας για να πληρώσει τις υποχρεώσεις της σε τοκοχρεολύσια παλαιότερων δανείων τα χρειάζεται για τον Απρίλιο και τον Μάιο, οπότε έχει υποχρεώσεις περίπου 23 δισεκατομμυρίων ευρώ!
Το ποσό είναι κολοσσιαίο και αυτό εξηγεί αφενός τη λύσσα με την οποία επιτίθενται οι κερδοσκόποι εναντίον της Ελλάδας από τώρα για να πετύχουν ακόμη υψηλότερα, ληστρικά επιτόκια δανεισμού μας και αφετέρου την άνεση που έχουν σε πολιτικό επίπεδο οι Γερμανοί και οι άλλοι ηγεμονικοί κύκλοι της ΕΕ για να εκβιάσουν τον Γ. Παπανδρέου και να του επιβάλουν τους όρους που εκείνοι θέλουν αναφορικά με την κηδεμονία της Ελλάδας και το πέρασμά της κάτω από ξένο οικονομικό ζυγό.
«ΜΟΝΤ»:Τώρα ομολογεί πικρές αλήθειες!
Χρειάστηκε η βελτίωση προχθές του πολιτικού κλίματος μετά τη συνάντηση Σαρκοζί - Παπανδρέου στο Παρίσι για να βγει η γαλλική «Μοντ» και να διακηρύξει στο κύριο άρθρο της μερικές αλήθειες. Πρώτον, ότι τα κράτη χρεώθηκαν για να σώσουν τις τράπεζες και τώρα αυτές επιτίθενται στα χρεωμένα κράτη. Δεύτερον, ότι είναι «σχεδόν μηδενική» η περίπτωση να μην μπορέσει η Ελλάδα να πληρώνει τα χρέη της. Τρίτον, ότι οι ίδιες οι τράπεζες κερδοσκοπούν με τα ομόλογα των κρατών. Τέταρτον, ότι τρεις και μόνο τράπεζες -η Τζ. Π. Μόργκαν, η Γκόλντμαν Ζαξ και η Ντόιτσε Μπανκ- ελέγχουν το 75% (!) της αγοράς ασφάλισης κατά της μη αποπληρωμής δανείων (CDS), έχοντας έτσι τη δυνατότητα να γονατίσουν όποια χώρα βάλουν στόχο.

Χρεοκοπεί η Ελλάδα ή η... ΕΕ;

Στην πολιτική επίθεση εναντίον της χώρας μας που έχει εξαπολύσει η Γερμανία και άλλες δυνάμεις της ΕΕ και στην κερδοσκοπική επίθεση που τη συνοδεύει, χρησιμοποιούνται ένα σωρό προπαγανδιστικοί μύθοι και ανακρίβειες, προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες εργαζόμενους και να παραλύσουν εκ των προτέρων τις όποιες αντιδράσεις τους στα μέτρα στραγγαλιστικής λιτότητας που υποχρέωσαν τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να εξαγγείλει. Επικεντρώνοντας όλη τη συζήτηση στο ύψος του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους, επιχειρείται η παραπλάνηση της ανενημέρωτης κοινής γνώμης.

Χρεοκοπεί άραγε μια χώρα όταν επί σειρά ετών έχει ελλείμματα;

Ναι, είναι η απάντηση που προσπαθούν να υποβάλουν. Οχι, είναι η σωστή απάντηση. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία.
Για του λόγου το αληθές, ας δούμε τι γίνεται στις οικονομικές υπερδυνάμεις του πλανήτη - την ευρωζώνη, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία.
Και οι τρεις, ολόκληρη τη δεκαετία 2001 - 2010 (εννοείται ότι για το 2010 αναφερόμαστε σε προβλέψεις) είχαν ελλείμματα και μόνο ελλείμματα και τα δέκα ανεξαιρέτως συνεχή χρόνια!
Η ευρωζώνη 6,6% για το 2010 και 6,2% για το 2009, αλλά και 2,5% το 2002 ή 3% το 2003.
Πολύ χειρότερη η κατάσταση στις ΗΠΑ: έλλειμμα 10% το 2010 και 12,5% το 2009 ή 5,9% το 2008. Επίσης 3,7% το 2002 και 4,8% το 2003.
Στην Ιαπωνία απερίγραπτα χειρότερα τα πράγματα: έλλειμμα 8% το 2002 και επίσης 8% το 2003, αλλά και 5,8% το 2008 και 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Για ολόκληρη τη δεκαετία, τα ελλείμματα της Ιαπωνίας ήταν σαφώς χειρότερα από αυτά της Ελλάδας!
Ναι, λένε κάποιοι, όμως η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος. Η Ιαπωνία να δείτε! Στο 135,4% (!) του ΑΕΠ της βρισκόταν το δημόσιο χρέος της ήδη από το 2000 και καθόλου δεν έχει μειωθεί στη διάρκεια της δεκαετίας. Αντιθέτως έχει εκτοξευθεί στο 197,2% (!), όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν 112,6% το 2009 και εκτιμάται ότι θα φτάσει στο 125% το 2010.
Επειτα, ο περιορισμός της συζήτησης στο δημόσιο χρέος δεν επιτρέπει την πλήρη απεικόνιση της κατάστασης.
Αν επεκτείνουμε την ανάλυση στο συνολικό χρέος κάθε χώρας (το σύνολο του ποσού δηλαδή που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες, άρα δημόσιο συν ιδιωτικό χρέος), η εικόνα αλλάζει εντυπωσιακά.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ. Εξαιρετικά υψηλό, μπορεί να νομίσει κανείς. Ισως, αλλά ο μέσος όρος της ΕΕ είναι... 175%! Ιδιο δηλαδή με της Ελλάδας.
Στο συνολικό χρέος δε καθόλου «πρωταθλήτρια» της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα. Την ξεπερνούν η Ολλανδία (!) με 234%, η Ιρλανδία με 222%, το Βέλγιο με 219%, η Ισπανία με 207%, η Πορτογαλία με 197%, η Ιταλία με 194% και πάει λέγοντας.
Εντυπωσιακά στοιχεία προκύπτουν επίσης όταν ασχοληθεί κανείς με το εξωτερικό χρέος μιας χώρας (πόσα χρωστούν δηλαδή το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες μιας χώρας σε ξένες τράπεζες, δεδομένου ότι πάντα ένα τμήμα του χρέους αναφέρεται σε τράπεζες της ίδιας της χώρας).
Περιορίζοντας το δείγμα στις βαλλόμενες μεσογειακές χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) και στην Ιρλανδία, η οποία ως... χώρα-φούσκα του νεοφιλελευθερισμού έχει συρρικνωμένο σχετικά δημόσιο χρέος αλλά αστρονομικό χρέος επιχειρήσεων και ιδιωτών, προκύπτει μια εντελώς διαφορετική κατάταξη αυτών των χωρών.
Στο εξωτερικό χρέος, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το... 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ.
Σε σαφώς καλύτερη μοίρα βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».
Υπάρχουν κι άλλες χώρες της ευρωζώνης, λοιπόν, που στην πραγματικότητα χρωστούν περισσότερα στις τράπεζες ή στους ξένους από την Ελλάδα.
ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ:

Κερδοσκοπικά και πολιτικά τα αίτια!
Εξι χώρες της ευρωζώνης τουλάχιστον με επικεφαλής την Ολλανδία και το Βέλγιο, έχουν συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας! Δέκα ολόκληρα χρόνια η Ιαπωνία έχει δημόσιο χρέος τρομερά μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας και παράλληλα την ίδια δεκαετία έχει ελλείμματα κατά μέσο όρο πολύ χειρότερα από τα ελληνικά!
Ο κατά κεφαλήν εξωτερικός δανεισμός της Ιρλανδίας είναι σχεδόν οκταπλάσιος (!) από της Ελλάδας. Το γεγονός ότι για καμιά από αυτές τις χώρες δεν λένε ότι χρεοκοπεί (πολύ σωστά, άλλωστε), ενώ το λένε για την Ελλάδα (εντελώς αβάσιμα), αποδεικνύει ότι η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο πολιτικών και κερδοσκοπικών επιθέσεων.

Σκάνδαλο Siemens και με τον προαστιακό...

Δικογραφία-φωτιά με τρανταχτά ονόματα υπουργών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που σχετίζονται με τον προαστιακό σιδηρόδρομο και την «αμαρτωλή» σύμβαση των 160 εκατομμυρίων ευρώ με τη SIEMENS δεν έφτασε ποτέ, ως ώφειλε, στη Βουλή, αλλά παρέμεινε στο συρτάρι του ανακριτή Δ. Οικονόμου.

Για δεύτερη ημέρα κατέθεσε στην εξεταστική επιτροπή για τη Siemens η δημοσιογράφος της «Ελευθεροτυπίας» Αριστέα Μπουγάτσου.

Στις αποκαλύψεις αυτές προχώρησε χθες, κατά τη δεύτερη ημέρα της κατάθεσής της ενώπιον της εξεταστικής επιτροπής που διερευνά το σκάνδαλο της SIEMENS, η δημοσιογράφος της «Ε» Αριστέα Μπουγάτσου.
Κατά περίεργη σύμπτωση όταν ο δικαστικός λειτουργός αποφάσισε, σύμφωνα με πληροφορίες, να στείλει την υπόθεση για τα περαιτέρω στο Κοινοβούλιο τον Μάιο του 2009, η τότε κυβέρνηση διέκοψε τις εργασίες με πρόφαση τις επερχόμενες ευρωεκλογές του Ιουνίου, με συνέπεια να παραγραφούν οι όποιες πολιτικές ευθύνες και βεβαίως να μη συσταθεί εξεταστική επιτροπή.
Ο κ. Οικονόμου ερωτηθείς για τους λόγους που δεν έστειλε τη δικογραφία ακόμη και μετά την επανάληψη των κοινοβουλευτικών εργασιών έδωσε, σύμφωνα με τα όσα φέρεται ότι είπε η δημοσιογράφος, «ακατάληπτες και μη πειστικές δικαιολογίες».
Το γεγονός πάντως είναι ότι και στην υπόθεση αυτή του προαστιακού σιδηροδρόμου περίοπτη θέση κατέχει η περιβόητη γερμανική εταιρεία.
Οσο για τα πολιτικά στελέχη που ενέχονται: πρόκειται για τους πρώην υπουργούς Μεταφορών Χρ. Βερελή, ο οποίος υπέγραψε την αρχική σύμβαση το 2002, Μ. Λιάπη, που την κατακύρωσε το 2005, και Κ. Χατζηδάκη και Ε. Στυλιανίδη, που αποφάσισαν την προέκταση του έργου που ανέλαβε η SIEMENS-ΑΚΤΩΡ-ΤΕΡΝΑ με διαδικασίες ολυμπιακών έργων (απευθείας ανάθεση - ταχύτατη ολοκλήρωση), χωρίς όμως το έργο να έχει παραληφθεί επίσημα ακόμη και σήμερα.
Ο ανακριτής είχε στη διάθεσή του μαρτυρικές καταθέσεις που καταλόγιζαν ευθύνες στα πολιτικά αυτά στελέχη αρκετούς μήνες πριν κλείσει η Βουλή. Ο ίδιος πρωτοανέλαβε την υπόθεση τον Νοέμβριο του 2006. Ενα χρόνο μετά (Νοέμβριος 2007) την έθεσε στο αρχείο. Ωστόσο έπειτα από σχετική παραγγελία της εισαγγελέως Ξένιας Δημητρίου (Οκτώβριος 2008) την επανενεργοποίησε.
Η κ. Μπουγάτσου ανέφερε ότι εκείνοι που έδωσαν πολύτιμες πληροφορίες στον κ. Οικονόμου ήταν τα μέλη του Δ.Σ. του ΟΣΕ, Ε. Παναγιώτου και Δ. Καραπάνου. Ο τελευταίος μάλιστα ήταν ένας εξ αυτών που είχε ενημερώσει νωρίτερα τον ίδιο τον πρωθυπουργό, αλλά υπέστη πειθαρχικές κυρώσεις.
Η μάρτυρας έπειτα από σχετικές ερωτήσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλη υποστήριξε εξάλλου ότι ο φαύλος κύκλος των μαύρου χρήματος σε ό,τι αφορά τον ΟΣΕ είχε ξεκινήσει ήδη από το 1997 και συνεχίστηκε και το 2002 όπου δόθηκαν μίζες ύψους 15,9 εκατομμυρίων ευρώ ώστε να εξασφαλιστεί η «ομερτά» μεταξύ εκείνων που προώθησαν τη συγκεκριμένη σύμβαση με τον προαστιακό.
Ανάλογο «φαγοπότι» υπήρξε όμως και με τον ΟΤΕ. Η κ. Μπουγάτσου κατέθεσε ότι ο Οργανισμός δεν ενεργοποίησε σε καμία σύμβαση με τη SIEMENS τις ρήτρες που διέθετε ως «όπλο» προκειμένου να κοστίσει φθηνότερα στο Ελληνικό Δημόσιο. Η μάρτυρας επικαλέστηκε μάλιστα την κατάθεση του Γερμανού διαχειριστή των μαύρων ταμείων Χούμπερτ, ο οποίος είπε πως «δίναμε πολλά για να αγοράζουν ακριβότερα τα προϊόντα μας». Ο Χούμπερτ φέρεται να κατέθεσε συγκεκριμένα ότι παρά τις αλλαγές τεσσάρων διοικήσεων του ΟΤΕ (Συμεωνίδη, Μανασή, Αντωνακόπουλου, Βουρλούμη) η εταιρεία «λάδωνε στελέχη και συνδικαλιστές» ώστε να τύχει ευνοϊκότερης μεταχείρισης σε σχέση με άλλους ανταγωνιστές.
Από την πολύωρη κατάθεση της κ. Μπουγάτσου δεν μπορούσαν φυσικά να λείψουν και οι σχετικές αναφορές στο πρόσωπο του Μ. Χριστοφοράκου και στα ποσά που μοίραζε ώστε να κάμψει την «τιμή και τη συνείδηση» των εμπλεκομένων.
Ετσι, όπως είπε η μάρτυρας, το καλοκαίρι του 2004 ο πρώην ισχυρός άντρας του γερμανικού κολοσσού τροφοδοτήθηκε με έξι εμβάσματα ύψους 3,7 εκατομμυρίων ευρώ μέσω εταιρειών συμβούλων τα οποία στη συνέχεια μοιράστηκαν σε διάφορα πρόσωπα.
Η επόμενη συνεδρίαση της εξεταστικής επιτροπής ορίστηκε για την ερχόμενη Τρίτη όπου έχει κληθεί ο συνήγορος του πρώην στελέχους του ΟΤΕ Γ. Σκαρπέλη, Γ. Μαντζουράνης.

Του ΑΝΤΩΝΗ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ.

*************************************************

Δικό μας σχόλιο: Αν στην Ελλάδα, τις τελευταίες δεκαετίες τουλάχιστον για τις οποίες και υπάρχουν στοιχεία, « όποια πέτρα κι αν σηκώσεις» από κάτω βρίσκεται κι ένα σκάνδαλο κρυμένο, που να έχει σχέση με την Siemens, τότε στην Αιτωλοακαρνανία θα βρείς την ΤΕΡΝΑ! Να δούμε στο μέλλον - όταν κι εάν κάποιος ασχοληθεί με την σκανδαλώδη πολιτική «ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΠΑΝΤΟΥ» , τι θα αποκαλυφθεί! Εμάς πάντως τίποτε δεν θα μας εκπλήξει! Μην ξεχνάτε ότι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής ανεμογεννητριών είναι η Siemens!

Και για καλό ή κακό διαβάστε και εδώ:

Βερελή και Λιάπη εμπλέκει στην υπόθεση Siemens o αρχιμηχανικός του ΟΣΕ κ. Μάνος Παναγιώτου!

Αέρας διαφθοράς στα αιολικά πάρκα!

Χωρίς «άδειες» η παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ!

Υπό τριπλή επιτήρηση τίθεται η ελληνική οικονομία!

Η τριμερής εποπτεία (Κομισιόν, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) επί της ελληνικής οικονομίας ήταν το βαρύ αντάλλαγμα για την πολιτική στήριξη που παρείχαν χτες οι Ευρωπαίοι εταίροι στην Ελλάδα, πρωτίστως βεβαίως η Γερμανία και η Γαλλία. Για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία της Χώρας μας, πρωθυπουργός , δημοσίως «ομολογεί» ότι «η Ελλάδα έχει απωλέσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας»!

...ο πρωθυπουργός της χώρας «χορεύει» πλέον στον ρυθμό του ΔΝΤ και της ΕΕ!

Η δημοσιονομική και η οικονομική πολιτική της Ελλάδας θα υπόκεινται σε μία άνευ προηγουμένου επιτήρηση από τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ως τίμημα της δέσμευσης για στήριξη που συμφώνησαν να παρέχουν χθες η κυβέρνηση της Γερμανίας, καθώς και άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Το ασφαλιστικό και το σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η δημόσια διοίκηση, οι αγορές εργασίας και αγαθών, η χρήση των κεφαλαίων από τα Διαρθρωτικά Ταμεία της Ε.Ε., η εποπτεία του χρηματοοικονομικού κλάδου και η Στατιστική Υπηρεσία θα παρακολουθούνται με σχολαστικότητα από την Κομισιόν, για να διασφαλιστεί ότι η Ελλάδα δεν θα «ξεφύγει».
Τα μέτρα είναι τα σκληρότερα απ΄ όσα έχει λάβει η Ε.Ε. στην 53χρονη ιστορία της και εάν εφαρμοστούν κατά γράμμα θα οδηγήσουν σε σημαντική μείωση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας όσον αφορά την άσκηση της δημοσιονομικής της πολιτικής, για να μπορεί να συνεχίσει να μοιράζεται το ευρώ με τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες δεκατρείς χώρες μέλη της Ευρωζώνης.
Ειδικοί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα μετακληθούν για να στηρίξουν την Κομισιόν, αλλά κατόπιν επιμονής των ηγετών της Ευρωζώνης το ΔΝΤ θα παραμείνει στη σκιά και δεν θα του ζητηθεί να χορηγήσει πιστωτικές γραμμές στην Ελλάδα, δήλωσαν αξιωματούχοι της Ε.Ε.
Ολες αυτές οι πρωτοβουλίες αναμένεται να εγκριθούν από τους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. κατά τις συνόδους που θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα και την Τρίτη. Για τις χρηματοοικονομικές αγορές, το σημαντικό ερώτημα είναι εάν οι διακανονισμοί θα λειτουργήσουν τόσο αποτελεσματικά όσο τα προγράμματα ανάκαμψης αυτού του είδους που συνδέονται με το ΔΝΤ, και που εφαρμόστηκαν με επιτυχία στην Ουγγαρία και τη Λετονία, δύο χώρες εκτός της ζώνης του ευρώ, από το 2008. «Εάν η ελληνική κυβέρνηση παρουσιάσει ενδείξεις ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει τους απαιτούμενους όρους, τότε οι πιέσεις στην αγορά θα παραμείνουν υψηλές, ή θα ενταθούν ξανά», σχολίασε αναλυτής στην επενδυτική τραπεζική. Το ιστορικό της Ελλάδας, όχι μόνον ως μέλους της Ευρωζώνης από το 2001, αλλά σε ολόκληρη την σύγχρονη ιστορία της, δεν εμπνέει απόλυτη εμπιστοσύνη. Η χώρα βρισκόταν σε κατάσταση χρεοκοπίας το 50% του χρόνου από την αναγνώρισή της ως ανεξάρτητου κράτους το 1832, σύμφωνα με υπολογισμούς συγγράμματος που εξέδωσε πέρσι ο Κένεθ Ρόγκοφ και η Κάρμεν Ράινχαρτ, καθηγητές Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
Αξιωματούχοι της Ε.Ε. υποστηρίζουν ότι η πρόσφατη εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας τους παρέχει σαφείς αρμοδιότητες να επηρεάσουν την ελληνική συμπεριφορά και να εξαναγκάσουν τους Ελληνες να συμμορφωθούν με τους όρους της Κομισιόν, εφόσον εγκριθούν από τους υπουργούς Οικονομικών της Ε.Ε. την ερχόμενη εβδομάδα. Το μεγάλο όπλο της Ε.Ε. είναι η απειλή οικονομικών κυρώσεων εάν η Ελλάδα αγνοήσει τις εντολές για τη μείωση του ελλείμματός της. Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχουν επιβληθεί τέτοιες ποινές, κυρίως διότι οι κυβερνήσεις αποφεύγουν να επιβάλλουν μία τιμωρία που μπορεί κάποτε να υποστούν και οι ίδιες. Οι συστάσεις της Κομισιόν περιλαμβάνουν μείωση των μισθών στο ελληνικό δημόσιο, που θα επιτευχθεί από την αντικατάσταση μόνον ενός στους πέντε δημόσιους υπαλλήλους που θα συνταξιοδοτούνται, την ίδρυση ταμείου για δημοσιονομικές καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, αυξήσεις στους έμμεσους και άμεσους φόρους, καθώς και τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος.
Επίσης, η Ελλάδα υποχρεούται να υποβάλει αναφορά στα μέσα Μαρτίου, γνωστοποιώντας το φετινό χρονοδιάγραμμα εφαρμογής των μέτρων για τη μείωση του ελλείμματος. Από τα μέσα Μαρτίου θα χρειαστεί να γίνονται τριμηνιαίες αναφορές σχετικά με τον τρόπο που εφαρμόζει το ευρύτερο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα.

Να σώσουμε τα Βαρδούσια από τους Μεγαλοεργολάβους!

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"

Βαρδούσια τα Περήφανα!

Το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος αμφισβητεί το σχεδιασμό των ΑΠΕ!

Παρουσία εκπροσώπων του Τύπου και οικολογικών οργανώσεων και φορέων (μεταξύ των οποίων: Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, Αρχιπέλαγος, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, WWF, Φιλοδασική Ένωση Αθηνών κ.ά., εκπροσώπων τοπικών οργανώσεων πολιτών από την Κέρκυρα, Ευρυτανία, Βοιωτία, Φθιώτιδα, Λακωνία, Εύβοια, Σέριφο, Σκύρο, ΄Ανδρο, Ικαρία, Τήνο, Ταΰγετο-Πάρνωνα, Βουλιαγμένη, Μαραθώνα κλ.π), πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 9/2/2010 η ανοιχτή δημόσια συνέντευξη τύπου του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και του Δικτύου Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου εν όψει της συζήτησης στη Βουλή του νομοσχεδίου "Επιτάχυνση της Ανάπτυξης των ΑΠΕ".
Ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου κ. Μιχαήλ Δεκλερής κάνοντας μια ιστορική αναδρομή του ζητήματος των αιολικών πάρκων, είπε ότι το ΣτΕ τα προηγούμενα χρόνια υπέδειξε στη διοίκηση την ανάγκη ειδικής χωροταξίας και πάντοτε επέμενε ότι οι ανεμογεννήτριες πρέπει να μείνουν μακριά από τα βουνά, τα δάση και τα υπόλοιπα ευαίσθητα οικοσυστήματα. Το υπό συζήτηση στη Βουλή ν/σ, προκειμένου να ενεργοποιήσει τις επενδύσεις, ανάγει τις ΑΠΕ και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής σε στόχο προτεραιότητας για να δικαιολογήσει την εγκατάσταση ανεμογεννητριών παντού. Οι διατάξεις του ν/σ αντίκεινται στο σύνταγμα και τις αποφάσεις του ΣτΕ που ορίζουν ότι καμιά αξία και κανένα συμφέρον δεν είναι ανώτερο από την έννομη αξία της ελληνικής φύσης και των πολύτιμων στοιχείων της δηλ. τα δάση, τα βουνά, η θάλασσα και τα νησιά της. Χαρακτήρισε τέλος την επιβολή των ανεμογεννητριών οικολογικό έγκλημα που δεν θα το επιτρέψει ο ελληνικός λαός. Το μέλλον θα είναι ζοφερό εάν δεν αντιδράσουμε.
Στη συνέχεια ο Πρόεδρος του Δικτύου Οικ. Οργανώσεων, Αλέξανδρος Μαβής παρουσίασε οικονομικά και τεχνικά στοιχεία και απόψεις ειδικών από την Ευρώπη που υποστηρίζουν ότι η τεχνολογία των ανεμογεννητριών (α/γ) είναι αναποτελεσματική στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Στην περίπτωση της χώρας μας νομίζουμε ότι με τη μονοδιάστατη έμφαση στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ (δηλ. κυρίως αιολικά πάρκα) θα μειώσουμε τις εκπομπές CO2, τη στιγμή που οι μεγαλύτερες πηγές εκπομπών όπως η καύση των δασών, οι χωματερές, η κατάχρηση του ιδιωτικού αυτοκινήτου, η ενεργειακή σπατάλη των κτιρίων και η ζήτηση ενέργειας, έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Σχετικά με την αποτελεσματικότητα των α/γ, αποκρύπτονται συστηματικά από τη κοινή γνώμη στοιχεία όπως ότι λειτουργούν με πραγματική απόδοση 30%, παράγουν ασταθές ρεύμα που προκαλεί ανισορροπία στο σύστημα και απαιτούνται τεράστιες επενδύσεις για την ενσωμάτωση του παραγόμενου ρεύματος και την επέκταση των δικτύων. Τελικά δεν μας απαλλάσσουν από τις συμβατικές μορφές ενέργειας και μας στοιχίζουν ακριβότερα λόγω της υψηλά επιδοτούμενης τιμής που περνάει στους οικιακούς λογαριασμούς μας. Ενώ υπερτιμάται η αξία των αιολικών σταθμών, την ίδια στιγμή υποεκτιμώνται οι επιπτώσεις που έχει η εγκατάσταση και η λειτουργία τους στους τελευταίους θύλακες της βιοπικοιλότητας. Δεν δίνεται καμιά σημασία επίσης σε μια σειρά άλλων επιπτώσεων όπως, η μείωση της τουριστικής ελκυστικότητας των νησιών και των βουνών, η υποτίμηση της αξίας της γης, η μείωση της ποιότητας του περιβάλλοντος που απολαμβάνουν οι ντόπιοι και οι πυρκαγιές που ξεσπούν από τις γραμμές μεταφοράς. Σε ό,τι αφορά τη παραγωγή καθαρής ενέργειας, η μονοδιάστατη εμμονή στις ανεμογεννήτριες δεν ωφελεί, όταν άλλες εναλλακτικές λύσεις όπως η μείωση της ενεργειακής σπατάλης, η εξοικονόμηση, η ενεργειακή απόδοση στα κτίρια δεν λογαριάζονται και δεν σχεδιάζονται σοβαρά. Το Δίκτυο Αιγαίου υποστηρίζει την στροφή σε εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ενέργειας που βρίσκονται κοντά στον καταναλωτή και δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον.
Ο κ. Ιωάννης Καπελούζος, μέλος του ΔΣ του Επιμελητηρίου, τόνισε ότι η ανάπτυξη των αιολικών σταθμών όπως σχεδιάζεται θα επιφέρει καίριο πλήγμα στο φυσικό και πολιτιστικό κεφάλαιο της χώρας. Ο προστατευτέος χαρακτήρας των ορεινών όγκων, των νησιών και των μνημείων κατοχυρώνεται στο σύνταγμα, που όμως το ν/σ προσπαθεί να αναιρέσει. Προσβολή του τοπίου σημαίνει προσβολή της εθνικής ταυτότητας γιατί χωρίς την ελληνική φύση δεν θα υπήρχε ελληνικός πολιτισμός.
Τέλος ο δικηγόρος κ. Γιώργος Χριστοφορίδης αναφέρθηκε στις σοβαρές νομικές συνέπειες των διατάξεων του ν/σ που έρχεται σαν καταπέλτης να ακυρώσει κάθε δικαίωμα υπεράσπισης του φυσικού περιβάλλοντος. Η κήρυξη των ΑΠΕ ως εθνική προτεραιότητα θα έχει βαρύνουσα σημασία στην κρίση του δικαστή όταν δικάζει οποιαδήποτε προσφυγή. Η απλοποίηση της ΄Εγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων και ο διαχωρισμός της από την πράξη επέμβασης θα οδηγήσει μοιραία σε βιαστικές και σε λανθασμένες αποφάσεις χωροθέτησης. Αναιρούνται όλες οι ασφαλιστικές δικλείδες για εγκατάσταση σε προστατευόμενες περιοχές, εφόσον κάθε πρόταση εγκατάστασης μπορεί να γίνει δεκτή κατόπιν αιτιολογημένης μελέτης επιπτώσεων. Για πρώτη φορά ανοίγεται η γεωργική γη υψηλής παραγωγικότητας για εγκατάσταση ΑΠΕ. Τέλος το Χωροταξικό Πλαίσιο των ΑΠΕ ανάγεται σε ύψιστο νόμο που υπερισχύει κάθε άλλου.
Θα ακολουθήσουν συναντήσεις των φορέων πολιτών υπό την αιγίδα του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος για την αντιμετώπιση του ζητήματος.

Να σώσουμε την Παρθένα Αιτωλική Φύση:

Όχι Υδροηλεκτρικά Φράγματα στα Ποτάμια μας!

Όχι Αιολικά Πάρκα στις Κορυφές μας!

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"

Έπαχτος.

Νυχτερινή εικόνα του γραφικού λιμανιού της Ναυπάκτου!

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ!

του Αρχιμ. π. Ειρηναίου Κουτσογιάννη

Α. ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ.
Η διάδοση και η επικράτηση του Χριστιανισμού στην Ναύπακτο, και γενικότερα στην Αιτωλοακαρνανία, δεν μπορεί να στηριχθή σε ασφαλείς πηγές και ειδήσεις. Όπως είναι γνωστό, η διάδοση του Χριστιανισμού στην Ελλάδα οφείλεται κυρίως στον Απόστολο των Εθνών Παύλο και τους συνεργάτες του (Τιμόθεο, Τίτο κ.ά.), αλλά και στο κήρυγμα άλλων Αποστόλων, είτε από τον κύκλο των Δώδεκα, είτε από τον ευρύτερο των Εβδομήκοντα, όπως του Πρωτοκλήτου Ανδρέου, του Ευαγγελιστού Λουκά, του Ηρωδίωνος, του Ρούφου, του Ιάσωνος και του Σωσιπάτρου.
Είναι πολύ πιθανόν το Ευαγγέλιο να κηρύχθηκε στην Αιτωλοακαρνανία από την Αχαΐα, όπου κήρυξε ο Απόστολος Ανδρέας. Άλλωστε, η Αχαΐα περιελάμβανε ως Ρωμαϊκή επαρχία την σημερινή Αιτωλοακαρνανία. Αλλά και από την Νικόπολη της Ηπείρου, όπου έφθασε ο Απόστολος Παύλος, ήταν εύκολη η διάδοση του Χριστιανισμού στην γειτονική Ακαρνανία, καθώς επίσης και από την Εκκλησία των Νέων Πατρών (Υπάτη Φθιώτιδος) η οποία απετέλεσε την πρώτη χριστιανική εστία της Κεντρικής Ελλάδος και ο μάρτυρας επίσκοπός της Ηρωδίων ανήκε στους εβδομήκοντα Αποστόλους.
Πολλοί ερευνητές αναφέρουν ως πρώτο επίσκοπο Ναυπάκτου τον Καλλικράτη, το 197 μ. Χ., χωρίς ωστόσο αυτό να επιβεβαιώνεται από γραπτές πηγές. Στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο (325μ.Χ.) δεν αναφέρεται ότι έλαβε μέρος επίσκοπος Ναυπάκτου, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει απαραιτήτως την μη ύπαρξη επισκοπής στη Ναύπακτο. Κατά τον Θεοδώρητο, στην Σύνοδο της Νικαίας έλαβαν μέρος “όσοι της οδοιπορίας τον πόνο ενεγκείν ηδυνήθησαν”. Πάντως έδρα επισκοπής στη Ναύπακτο μαρτυρείται επίσημα από τα μέσα του Δ’ μ.Χ. αιώνος, με πρώτο γνωστόν επίσκοπο τον Μαρτύριο, ο οποίος το 343 μ.Χ. έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Σαρδικής - Σόφιας.
Από το 395 μ.Χ. (επί αυτοκράτορος Θεοδοσίου Α’) η Ναύπακτος ως επισκοπή και η Αιτωλία, μαζί με τα Σάλωνα (Άμφισσα) και τους Δελφούς - σύμφωνα με τον Συνέκδημο του Ιεροκλέους - ανήκε στην εκκλησιαστική επαρχία Αχαΐας, υπό τον μητροπολίτη Κορίνθου. Ο επίσκοπος Ναυπάκτου εμφανίζεται να φέρη τον τίτλο “έξαρχος πάσης Αιτωλίας” και να βρίσκεται σε επιφανέστερη θέση έναντι των υπολοίπων επισκοπών της περιοχής και ιδιαιτέρως από τον 5ο αιώνα και μετά. Την ίδια περίοδο (πρωτοβυζαντινή εποχή, 284 -717μ.Χ.) η Ακαρνανία ανήκε στην εκκλησιαστική επαρχία Παλαιάς Ηπείρου υπό τον Μητροπολίτη Νικοπόλεως. Πάντως, σύμφωνα με διάφορες ιστορικές πηγές, η ευρύτερη περιοχή της Ναυπάκτου, όπως άλλωστε και όλες οι περιοχές της Ελληνικής χερσονήσου, υπαγόταν εκκλησιαστικά στο Βικαριάτο του Ιλλυρικού, υπό τον αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Το Βικαριάτο του Ιλλυρικού ανήκε αρχικά στην δικαιοδοσία του Πάπα Ρώμης και από το 731-2 μ.Χ. και μετά στην δικαιοδοσία της Κωνσταντινουπόλεως. Στην κυρίως Ελλάδα μέχρι τότε (731μ.Χ.) υπήρχαν οι εξής μητροπόλεις: 1) η Θεσσαλονίκης, 2) η Νικοπόλεως (Παλαιάς Ηπείρου), 3) η Δυρραχίου (Νέας Ηπείρου), 4) η Λαρίσης (τής Θεσσαλίας), 5) η Κορίνθου, στην οποία υπαγόταν η επισκοπή Ναυπάκτου και 6) η Κρήτης.
Ο επισκοπικός κατάλογος της Επισκοπής αυτής έχει ως εξής:
Μαρτύριος, 343 μ.Χ. Συμμετείχε στην Σύνοδο της Σαρδικής - Σόφιας.
Καλλικράτης, 431 μ.Χ. Συμμετείχε στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου.
Ειρηναίος, 451 μ.Χ. Συμμετείχε στην Δ’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος
Αντώνιος, 869/70, 879/80 μ.Χ. Έλαβε μέρος στις Συνόδους Κωνσταντινουπόλεως για την καταδίκη και αποκατάσταση του Μεγάλου Φωτίου.

Β. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ.
Στα τέλη του 9ου αιώνος, λόγω βουλγαρικών επιδρομών, παρατηρείται μεγάλη παρακμή της Νικοπόλεως, η οποία μέχρι τότε ήταν έδρα διοικήσεως του ομωνύμου θέματος, με αποτέλεσμα η έδρα αυτή να μεταφερθή νοτιώτερα στο ασφαλές φρούριο της Ναυπάκτου. Αυτό όμως είχε σαν συνέπεια και την απόσπαση της επισκοπής Ναυπάκτου από τον μητροπολίτη Κορίνθου και την ανύψωσή της σε μητρόπολη Παλαιάς Ηπείρου, κάτι που έγινε μεταξύ των ετών 896-900 μ.Χ.
Η Μητρόπολη Ναυπάκτου, που περιελάμβανε την Παλαιά Ήπειρο και την Δυτική Στερεά, από τις αρχές του Ι’ αιώνος, αναφέρεται με διάφορες ονομασίες, όπως φαίνεται από τους τίτλους του Μητροπολίτη: “ο Ναυπάκτου Νικοπόλεως”, “ο Ναυπάκτου πάσης Αιτωλίας” κλπ. Επίσης η θέση της στην σειρά των μητροπόλεων του Οικουμενικού Θρόνου δεν ήταν σταθερή, αλλά άλλαζε από εποχή σε εποχή. Πάντως στα “Τακτικά” του Λέοντος Στ’ του Σοφού (886-912), του Πατριάρχου Νικολάου Μυστικού (901-907) και του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου (912-959), η νέα μητρόπολη Ναυπάκτου κατέχει την 35η θέση και ηγείται ολοκλήρου της Δυτικής Ηπειρωτικής Ελλάδος. Σ’ αυτήν υπάγονται εννέα επισκοπές, από τις οποίες οι τρεις είναι νέες και καταλαμβάνουν μάλιστα τις τρεις πρώτες θέσεις, ενώ οι υπόλοιπες έξι προϋπήρχαν και υπάγονταν στην μητρόπολη Νικοπόλεως. Οι εννέα αυτές επισκοπές κατά σειρά είναι οι εξής:
α) Επισκοπή Βονδίτζης. Πρόκειται για την επισκοπή Βονίτσης Ακαρνανίας, η οποία αναγράφεται και ως επισκοπή Βονίτζης, Βοντίτζης και Βονδίτζης.
β) Επισκοπή Αετού, με έδρα τον Αετό Ακαρνανίας και από τον 16ο αιώνα και μετά αναφέρεται ως επισκοπή Αετού και Αγγελοκάστρου.
γ) Επισκοπή Αχελώου. Οι μελετητές προτείνουν διάφορες θέσεις για την ομώνυμη πόλη, που ήταν έδρα της επισκοπής. Από τα μέσα του 17ου αιώνος η έδρα μεταφέρεται στο Αγγελόκαστρο και ο επίσκοπος φέρει πλέον τον τίτλο Αχελώου - Αγγελοκάστρου.
δ) Επισκοπή Ρωγών. Είχε έδρα την πόλη Ρωγοί ή Αρωγοί που βρισκόταν στις όχθες του Λούρου ποταμού.
ε) Επισκοπή Ιωαννίνων. Αντικατέστησε την επισκοπή Δωδώνης, η οποία καταστράφηκε το 550 μ.Χ. από τους Γότθους. Το 1285 επί Ανδρονίκου Παλαιολόγου ανυψώθηκε σε μητρόπολη.
στ) Επισκοπή Φωτικής ή Φωτίκης. Πρόκειται για την επισκοπή Βελλάς, αφού η κώμη Βελλά, κοντά στον ποταμό Καλαμά, ταυτίζεται με την ερειπωμένη αρχαία πόλη της Ηπείρου Φωτική ή Φωτίκη.
ζ) Επισκοπή Αδριανουπόλεως (Δρυϊνουπόλεως). Παλαιά επισκοπή της Β. Ηπείρου, που αρχικά υπαγόταν στην Μητρόπολη Νικοπόλεως.
η) Επισκοπή Βουθρωτού. Έδρα της επισκοπής ήταν η αρχαία πόλη Βουθρωτό, κτισμένη στα δυτικά παράλια της Ηπείρου, απέναντι από την Κέρκυρα.
θ) Επισκοπή Χειμάρρας. Η επισκοπή αυτή της Β. Ηπείρου υπήχθη στην δικαιοδοσία της μητροπόλεως Ναυπάκτου από τα τέλη του 10ου αιώνος.
Αργότερα υπήχθησαν στην Μητρόπολη Ναυπάκτου και οι επισκοπές Άρτης και Κοζίλης.
Ως έδρα μητροπόλεως η Ναύπακτος γνώρισε μεγάλη εκκλησιαστική ακμή και αίγλη. Από τον 10ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε σαν επίσημο λιμάνι της αυτοκρατορίας για την επικοινωνία της με την Δύση και συνδεόταν οδικώς με την Κωνσταντινούπολη.
Το 1026 μ.Χ. αναφέρεται “ανώνυμος” μητροπολίτης Ναυπάκτου, ο οποίος σε εξέγερση του λαού της Ναυπάκτου, εξ αιτίας της δυσβάστακτης φορολογίας, διαπομπεύθηκε δημόσια και τυφλώθηκε. Το 1156 ο Ναυπάκτου Βασίλειος έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως, επί αυτοκράτορος Μανουήλ Κομνηνού. Λίγο αργότερα (1172) γίνεται λόγος για τον “Λέοντα τον Σεμνόν Ναυπάκτου θυηπόλον”. Την περίοδο αυτή εποίμαναν την μητρόπολη Ναυπάκτου σπουδαίοι και επιφανείς εκκλησιαστικοί άνδρες, όπως ο λόγιος Κωνσταντίνος Μανασσής (1175;-1187;), ο Ανδρέας Τζίρος (1187;-1199;), ο πολύς Ιωάννης Απόκαυκος (1199-1232), σπουδαία εκκλησιαστική προσωπικότητα και ο Ιωάννης Ξηρός (1236-1272;).
Ο επισκοπικός κατάλογος της Μητρόπολης αυτής έχει ως εξής:
Ανώνυμος, 1026. Το έτος αυτό αναφέρεται ανώνυμος αρχιερεύς Ναυπάκτου ο οποίος έλαβε μέρος σε τοπική επανάσταση κατά του διοικητή και στρατηγού της πόλεως Γεωργίου, που ήταν γνωστός με το παρώνυμο Μαυρογεώργιος. Η στάση κατεστάλη βιαίως από αυτοκρατορικό στρατό και ο μητροπολίτης τιμωρήθηκε με την ποινή της τυφλώσεως.
Χρυσοβέργης, τέλη ΙΑ’ και αρχές ΙΒ’ αιώνος. Προς τον Μητροπολίτη αυτόν απευθύνει επιστολή ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Θεοφύλακτος (1078-1118).
Βασίλειος, 1156. Έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 1156 επί Αυτοκράτορος Μανουήλ Α’ Κομνηνού (1143-1180).
Λέων, 1172. Το έτος αυτό συνυπέγραψε Συνοδικό έγγραφο προς τον Μανουήλ Α’ Κομνηνό.
Κωνσταντίνος Μανασσής, 1175-1187. Ιστοριογράφος και ποιητής συγγραφέας της γνωστής χρονογραφίας “Χρονική Σύνοψις”.
Ανδρέας ο Τζίρος, 1187-1199. Σπουδαία εκκλησιαστική προσωπικότητα του 12ου αιώνος. Σύμφωνα με μεταγενέστερη πληροφορία, συνελήφθη από πειρατές στον Κορινθιακό (πιθανώς Φράγκους), αλλά κατώρθωσε να εξαγοράση την ελευθερία του, αντί 500 χρυσών νομισμάτων.
Ιωάννης ο Απόκαυκος, 1199;-1229. Πολυγραφώτατος συγγραφέας και αναμφιβόλως η μεγαλύτερη εκκλησιαστική φυσιογνωμία του 13ου αιώνος.
Νικήτας Α’ ο Χωνιάτης, 1232-1236. Ανηψιός του Μητροπολίτου Αθηνών Μιχαήλ Χωνιάτη, διαδέχθηκε τον Ιωάννη Απόκαυκο και κινδύνεψε σοβαρά από πειρατές, ερχόμενος το 1230-31 από την Νίκαια προς την Ναύπακτο, για να αναλάβη τα αρχιερατικά του καθήκοντα.
Ιωάννης Β’ ο Ξηρός, 1236; ή 1252-1272.
Ευστράτιος. Είναι άγνωστο πότε διετέλεσε μητροπολίτης Ναυπάκτου.
Γαβριήλ Α’, 1275. Διετέλεσε μητροπολίτης Ναυπάκτου επί αυτοκράτορος Μιχαήλ Παλαιολόγου και επί Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ’ Βέκκου.
Ανώνυμος ο από Κεφαλληνίας, 1362. Μέχρι το 1362 ο μητροπολιτικός θρόνος της Ναυπάκτου ήταν κενός και την διοίκηση εξασκούσε ο τιτουλάριος επίσκοπος Κεφαλληνίας, ο οποίος τελικά μετατέθηκε με Συνοδική πράξη τον Σεπτέμβριο του 1362 στην Μητρόπολη Ναυπάκτου.
Σεβαστιανός ο Ιωαννίνων, 1365-1367. Με Συνοδική Πράξη είχε το δικαίωμα να “επέχη τον τόπον της Ναυπάκτου”, διότι η Ναύπακτος είχε καταληφθή από τους Λατίνους.

Γ’ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΤΗΣ.
Ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β’ Παλαιολόγος (1282-1328) ανύψωσε την μέχρι τότε επισκοπή Ιωαννίνων σε μητρόπολη, κάτι που επικυρώθηκε το 1318-19 και με Συνοδική Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στην δικαιοδοσία της νέας μητροπόλεως, που κατέλαβε την 53η θέση περιήλθαν οι επισκοπές Παραμυθίας, Βελλάς, Δρυϊνουπόλεως και Χειμάρρας, οι οποίες αποσπάσθηκαν από την μητρόπολη Ναυπάκτου. Η προαγωγή της επισκοπής Ιωαννίνων σε μητρόπολη είχε άμεση σχέση με την κατάληψη της Ναυπάκτου το 1294 από τους Ιταλούς, οι οποίοι μάλιστα από το 1307 εγκατέστησαν στην πόλη Λατίνο αρχιεπίσκοπο. Έτσι, ο Άνδρόνικος Β’ Παλαιολόγος, ανύψωσε τα Ιωάννινα σε μητρόπολη, “ίνα το της αποσπασθείσης μητροπόλεως εν αυτή διασώζοιτο και διατηροίτο σχήμα... τούτο δε ίνα και αι υπ’ αυτήν ούσαι επισκοπαί υπό μίαν μητρόπολιν ωσανεί μητέρα ή κεφαλήν τάττοιντο”.
Η εγκατάσταση Λατίνου επισκόπου στην Ναύπακτο έκανε προβληματική την παραμονή του οικείου μητροπολίτη στην έδρα του. Από το 1307 μέχρι το 1365 χειροτονήθηκαν τρεις μητροπολίτες Ναυπάκτου, από τους οποίους οι δύο αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την έδρα τους, ενώ ο τρίτος δεν έφθασε σ’ αυτήν. Το 1365 χειροτονήθηκε μητροπολίτης Ιωαννίνων ο Σεβαστιανός και η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως “...διέγνω και κατεπράξατο, ως αν η ... μητρόπολις (αυτού), τα Ιωάννινα, επέχη τον τόπον της Ναυπάκτου, και πάσαι αι τελούσαι επισκοπαί, αί τε υπό την Ναύπακτον και αι υπό τα Ιωάννινα τελώσιν υπό τα Ιωάννινα, μέχρις αν η τοιαύτη Ναύπακτος υπό των Λατίνων κατέχηται...”
Το 1367 ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ματθαίος, καθορίζεται ότι “οφείλει έχειν την εαυτού καθέδραν επί της υπ’ αυτόν αγιωτάτης επισκοπής της εν Ακαρνανία Άρτης”. Αν και η εγκατάσταση του Ναυπάκτου στην Άρτα ήταν προσωρινή, έκτοτε η επισκοπή Άρτης έμεινε χωρίς επίσκοπο και ουσιαστικά ταυτίσθηκε με την μητρόπολη Ναυπάκτου. Ο μητροπολίτης διετήρησε τον τίτλο του (Ναυπάκτου) για πολλά χρόνια και μόλις το 1507 ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ευθύμιος, αποκτά τον σύνθετο τίτλο “Ναυπάκτου και Άρτης”, ο οποίος τίτλος διατηρήθηκε σε όλους τους μετέπειτα μητροπολίτες, μέχρι την Εθνεγερσία του 1821. Χαρακτηριστικά ο λόγιος μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης Μελέτιος Μήτρου (1691-1696) γράφει στην περίφημη Γεωγραφία του, που συνέγραψε στη Ναύπακτο: “Ναύπακτος ... Μητρόπολις απάσης της Λοκρίδος και Αιτωλίας, θρόνον Μητροπολίτου έχουσα...” Αλλά και στην Γεωγραφία των Δημητριέων υπάρχει η ίδια πληροφορία: “Έπαχτος το παλαιό Ναύπακτος, πόλη περίφημη ... είναι η μητρόπολη όλης της Οζολαίας Λοκρίδος και της Αιτωλίας ... θρόνος μητροπολίτου...”. Επισημαίνεται έτσι η προσωρινότητα της εγκαταστάσεως του μητροπολίτη Ναυπάκτου στην Άρτα, όπως διετηρείτο μέσα στους αιώνες. Παρ’ όλα αυτά, μάλλον προς χάριν συντομίας, επεκράτησε σιγά-σιγά ο μητροπολίτης να αποκαλείται Άρτης μόνον.
Μητροπολίτες Ναυπάκτου και Άρτης διετέλεσαν κατά καιρούς εξέχουσες προσωπικότητες με πλούσιο συγγραφικό έργο, όπως ο Δαμασκηνός Στουδίτης (1574-1577) συγγραφεύς του γνωστού βιβλίου “Θησαυρός”, ο φιλόσοφος Θεόφιλος Κορυδαλλεύς (1640-1641), ο ιστορικός και γεωγράφος Μελέτιος Μήτρου (1691-1696), ο Νεόφυτος Μαυρομμάτης (1703-1722), ο Ιγνάτιος ο μετέπειτα Ουγγροβλαχίας (1794-1805) και άλλοι.
Ο επισκοπικός κατάλογος της Μητρόπολης αυτής έχει ως εξής:
Ματθαίος Α’ ο από Λευκάδος, 1367. Εγκαταστάθηκε προσωρινά στην Άρτα, αφού η Ναύπακτος τελούσε υπό Ιταλική κατοχή.
Νικήτας Β’, 1377. Σε αθηναϊκό κώδικα του 1377 αναφέρεται το όνομα του “Νικήτα του ιερωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου”.
Ματθαίος Β’, 1382-1386. Επίσκοπος Κερνίτσης διωρίσθηκε Μητροπολίτης Ιωαννίνων “επέχων και τον Ναυπάκτου θρόνον”.
Γαβριήλ Β’, 1386. Μητροπολίτης Ιωαννίνων ο οποίος “επείχε” την θέση του Ναυπάκτου, όπως ο προκάτοχός του.
Μαρτύριος, 1437. Αναφέρεται η κοίμησίς του το έτος αυτό σε σημείωμα χειρογράφου Ευαγγελίου της διαλυμένης σήμερα Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μυρταρίου Βόνιτσας.
Θεοδόσιος, 1451. Αναφέρεται η εις Επίσκοπον χειροτονία του σε άλλο σημείωμα του ιδίου χειρογράφου Ευαγγελίου.
Ματθαίος Γ’, 1467. Αναφέρεται “κατά Ιανουάριον 1467”.
Νεόφυτος Α’, 1476. Υπογράφει ως “Ναυπάκτου” σε έγγραφο του έτους αυτού.
Δωρόθεος, 1477. Αναφέρεται “κατά Ιούνιον 1477”.
Γεράσιμος, ο Χοϊδάς, 1480. Αναφέρεται ως “Ναυπάκτου και Νικοπόλεως”.
Ευθύμιος, 1507. Είναι ο πρώτος Επίσκοπος που χρησιμοποίησε τον τίτλο “Ναυπάκτου και Άρτης”. Αναφέρεται στο κτιτορικό του Μοναστηριού του Τιμίου Προδρόμου Δερβεκίστης.
Ιάκωβος Α’, 1510. Απαντάται “εν έτει 1510, ως εικάζεται εκ τινος επιγραφής”.
Ακάκιος Α’, 1516, 1520. Χειροτόνησε Ιερέα τον υποτακτικό του, Όσιο Δαβίδ τον Γέροντα (τόν εν Ευβοία).
Αθανάσιος, 1535. “Τω 1536 ο Παχώμιος Ρουσάνος καταγγέλει Ιωαννίκιόν τινα προς τον Ναυπάκτου - Άρτης Αθανάσιον, ότι μηχανορραφών εζήτει να διορισθή Μητρπολίτης Ναυπάκτου”.
Κύριλλος Α’, 1541.
Γρηγόριος Α’ ο Ξηροποταμηνός, 1544. Διετέλεσε Πατριαρχικός Πρωτοσύγκελλος και αναφέρεται ως “ευλαβής, μουσικός κάι ενάρετος”.
Παρθένιος Α’, 1546. Κατήγετο από τα Ιωάννινα και διετέλεσε Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης επί Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και επί Πατριάρχου Διονυσίου του Β’.
Κύριλλος Β’, 1550.
Γαβριήλ Γ’, 1561.
Ιωακείμ, 1564, 1565, 1570. Υπέγραψε το 1564 “κατά Κρούσιον εν Τουρκογραικία εδαφ. 174”, το 1565 υπόμνημα Μητροφάνους από Καισαρείας και το 1570 Συνοδική απόφαση για τον Μητροπολίτη Μονεμβασίας Μακάριο.
Δαμασκηνός ο Στουδίτης, 1574(;)-1577. Λόγιος, ενάρετος και πολυγραφώτατος Μητροπολίτης, συγγραφεύς του γνωστού βιβλίου “Θησαυρός Δαμασκηνού υποδιακόνου του Στουδίτου”.
Μητροφάνης, 1577-1580. Υπέγραφε το έτος 1580 τις επιστολές της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως προς τον Τσάρο της Μοσχοβίας.
Παρθένιος Β’, 1580-1581. Υπέγραψε το 1580 Πατριαρχικό Σιγίλλιο “περί της εν Μετεώροις Μονής του Σωτήρος Χριστού”.
Γαβριήλ Δ’ ο Γκόρας, 1581-1589. Αναφέρεται το 1581 η εκλογή του και το 1589 (24 Ιουνίου) ο θάνατός του.
Μακάριος Α’, 1590-1600.
Γαβριήλ Ε’, 1601-1632. Το όνομά του αναφέρεται σε πολλά Σιγίλλια και Συνοδικές αποφάσεις, στα οποία υπέγραφε, όπως σε Σιγίλλιο του Οικουμενικού Πατριάρχου Κυρίλλου περί αγιοποιήσεως του οσίου Γερασίμου Κεφαλληνίας (Ιούλιου 1622).
Παρθένιος Γ’, 1632. Εξελέγη μετά τον Γαβριήλ ως Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης, αλλά το ίδιο έτος μετετέθη στην Μητρόπολη Ιωαννίνων.
Ζαχαρίας ο Γεργανός ή Γαργάνος, 1632. Λόγιος Ιεράρχης από την Άρτα, διετέλεσε Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης για σύντομο χρονικό διάστημα.
Λαυρέντιος ο από Διδυμοτείχου, 1633-1637. Παραιτήθηκε τον Ιούλιο του 1637.
Ακάκιος Β’, 1637-1640 και 1641-1643. Διετέλεσε Επίσκοπος Βουδίτζης (Βονίτσης) και κατόπιν Βελλάς καί, με την υπόδειξη του παραιτηθέντος Μητροπολίτου Λαυρεντίου, εξελέγη Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης.
Θεοδόσιος Β’, 1640-1641, ο γνωστός Αριστοτελικός φιλόσοφος και συγγραφέας με το κοσμικό όνομα Θεόφιλος Κορυδαλλεύς.
Γαλακτίων ο από Σερρών, 1643-1647. Παραιτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1647, “επειδή δεν μπορεί ν’ ανταποκριθή στα χρέη της επαρχίας του? διατηρεί όμως το αξίωμα της αρχιερωσύνης”.
Γαβριήλ Στ’ ο Βλάσιος, 1647-1660.
Βαρθολομαίος, 1660-1692. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος του Γαβριήλ Βλασίου και εξελέγη Μητροπολίτης στις 18 Ιουλίου 1660.
Μελέτιος Μήτρου, 1692-1697. Καταγόταν από τα Ιωάννινα και υπήρξε σπουδαίος εκκλησιαστικός ιστορικός και γεωγράφος.
Μακάριος Β’ ο από Μετρών, 1697. Λόγω αντιδράσεων κατοίκων της επαρχίας του, παραιτήθηκε συντόμως τον Ιούλιο του 1697.
Γρηγόριος Β’, 1697-1703.
Νεόφυτος ο Μαυρομμάτης, ο από Σαντορίνης, 1703-1722. Σπουδαίος και ικανός Ιεράρχης και συγγραφεύς.
Ανατόλιος, 1722.
Ιωαννίκιος ο από Βελλάς, 1722-1727. Λόγιος Ιεράρχης του οποίου σώζονται επιστολές, “ανήρ φιλότιμος και φιλόκοσμος”.
Παρθένιος Δ’, 1727-1756. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος του Μητροπολίτου Λαρίσης. Το όνομά του αναφέρεται σε ιδρυτική επιγραφή του 1740, της Μονής Δρυμοναρίου Φλωριάδος Βάλτου.
Παΐσιος, 1756-1769.
Ιάκωβος Β’, 1769-1779. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος του Παϊσίου.
Μακάριος Γ’, 1779-1794.
Ιγνάτιος ο κατόπιν Ουγγροβλαχίας, 1794-1805. Καταγόταν από την Λέσβο και υπήρξε λόγιος Ιεράρχης, ένας από τους πλέον διαπρεπείς άνδρες της προεπαναστατικής περιόδου.
Πορφύριος (τό α’) 1806-1808. Καταγόταν από την Βιθυνία και διετέλεσε Αρχιδιάκονος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Εξελέγη Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης τον Απρίλιο του 1806, αλλά τον Ιούνιο του 1808 μετετέθη στην Μητρόπολη Ελασσώνος, εφ’ όσον η Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτης, με απαίτηση του Αλή Πασά της Ηπείρου, ενώθηκε με την Μητρόπολη Ιωαννίνων, υπό τον Μητροπολίτη Ιερόθεο (Τρέμουλα).
Ιερόθεος ο Τρέμουλας, 1808-1810. Καταγόταν από την Νάξο και ήταν ανηψιός του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου.
Γαβριήλ Ζ’ ο Γκάγκας, ο από Λαρίσης, 1810-1813.
Πορφύριος (τό β’) 1813-1820. Τον Ιούνιο του 1813 η Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτης ιδρύθηκε και πάλι, αφού αποσπάσθηκε από την Μητρόπολη Ιωαννίνων και ο Πορφύριος επανήλθε από την Ελασσώνα στην προηγούμενη έδρα του, μέχρι το 1820, οπότε παύθηκε και εξορίσθηκε στο Άγιον Όρος, λόγω της εθνικής του δράσεως.
Άνθιμος, 1820-1822. Εξελέγη τον Σεπτέμβριο του 1820, αλλά από τις 25-2-1822 με απόφαση της Γερουσίας Δυτικής Ελλάδος καταργήθηκε η δικαιοδοσία του ως Ναυπάκτου και Άρτης και διορίσθηκε ο πρώην Ναυπάκτου και Άρτης, Πορφύριος ως Αρχιεπίσκοπος της ελευθέρας Δυτικής Ελλάδος, ο δε Άνθιμος εποίμανε μέχρι το 1826 τις Τουρκοκρατούμενες περιοχές της Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Άρτης.
Πορφύριος (τό γ’), 1822-1833. Μέχρι το 1828 ο Πορφύριος εποίμανε τα ελεύθερα μέρη της Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Άρτης της οποίας υπήρξε ο τελευταίος Μητροπολίτης. Μετά την απελευθέρωση ονομάσθηκε Ναυπάκτου και Μεσολογγίου (1829-1833).

Παλιγγενεσία.
Στα χρόνια της Παλιγγενεσίας η Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτης διχοτομήθηκε, εφ’ όσον η Ναύπακτος και ολόκληρη η Αιτωλοακαρνανία συμπεριελήφθη στο ελεύθερο Ελληνικό Κράτος. Η Μητρόπολη Άρτης διετήρησε υπό την δικαιοδοσία της τα τμήματα που τελούσαν ακόμη υπό Τουρκικό ζυγό.
Μετά την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους με Διάταγμα του 1833 η επαρχία Ναυπακτίας και οι επαρχίες Ακαρνανίας, Μεσολογγίου και Αγρινίου απετέλεσαν την “Επισκοπή Ακαρνανίας και Αιτωλίας” με έδρα το Μεσολόγγι. Την επισκοπή αυτή εποίμαναν “ο μέχρι τούδε Ναυπάκτου και Μεσολογγίου Σ. Μητροπολίτης” και πρώην Ναυπάκτου και Άρτης Πορφύριος (1833-1838) και ο Ιερόθεος (1841-1847), ενώ η διοίκηση της επισκοπής στο διάστημα 1847-1852 ανατέθηκε σε επισκοπική επιτροπή.
Το 1852 δια του Σ’ Νόμου η Ναυπακτία απεκόπη από την Επισκοπή Ακαρνανίας και Αιτωλίας και μαζί με την Ευρυτανία απετέλεσαν ξεχωριστή επισκοπή. Ο σχετικός νόμος όριζε ως έδρα της Επισκοπής το Καρπενήσι, η Ι. Σύνοδος όμως στις 12 Ιουλίου 1852 πρότεινε, “όπως έδρα της επισκοπής Ναυπακτίας και Ευρυτανίας είναι η Ναύπακτος” και λίγο αργότερα (30 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους) υπέδειξε όπως η μεν Ναύπακτος είναι χειμερινή έδρα, το δε Καρπενήσι θερινή.
Με τον ΒΧΔ’ Νόμο του 1899 η Ναυπακτία προσαρτήθηκε πάλι στην Επισκοπή Ακαρνανίας, η δε Ευρυτανία απετέλεσε ξεχωριστή Επισκοπή με έδρα το Καρπενήσι και με Επίσκοπο τον Σεραφείμ Δομβοΐτη που εκλέχθηκε το 1901. Το 1909 όμως μετά από νέα διαίρεση του Ελληνικού Κράτους, τροποποιήθηκαν και τα όρια μερικών επισκοπών. Η Ι. Σύνοδος για ιστορικούς λόγους και για τον λόγο ότι η Επισκοπή Ακαρνανίας κατελάμβανε τεράστια έκταση και παρουσίαζε διοικητικά προβλήματα, απεφάνθη “...υπέρ της επανακτήσεως της Επισκοπής Ευρυτανίας τής, προ του 1899, δικαιοδοσίας αυτής επί της επαρχίας Ναυπακτίας μεθ’ ής ούτω συναπαρτισθήσεται η πάλαι Επισκοπή Ναυπακτίας και Ευρυτανίας”. Έτσι, από τις 26/5/1910 ο Σεραφείμ έγινε επίσκοπος Ναυπακτίας και Ευρυτανίας.
Το 1923 η Επισκοπή Ναυπακτίας και Ευρυτανίας ονομάστηκε δια Νόμου Μητρόπολη (όπως άλλωστε και όλες οι επισκοπές της Ελλάδος) ενώ με το Β.Δ. της 3ης Ιανουαρίου 1923 νόμιμη έδρα της Μητροπόλεως ορίσθηκε η Ναύπακτος.
Στην ΙΕ’ Συνεδρία της 21ης Οκτωβρίου 1931 της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφασίστηκε η κατάργηση και η συγχώνευση της Μητροπόλεως Ναυπακτίας και Ευρυτανίας σε γειτονικές Μητροπόλεις. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, “Εις την Ι. Μητρόπολιν Αιτωλίας και Ακαρνανίας συγχωνεύονται οι τέως δήμοι Αρακυνθίων, Ευρυτανίας, Παρακαμπυλίων, Αγραίων, και Απεραντίνων. Εις την Ι. Μητρόπολιν Φωκίδος συγχωνεύεται η επαρχία Ναυπακτίας και εις την Ι. Μητρόπολιν Φθιώτιδος ο τέως δήμος Κτημεντίων”.
Η διαίρεσις όμως αυτή, η οποία στηρίχθηκε σε έκθεση Επιτροπής Αρχιερέων, δεν πραγματοποιήθηκε, διότι στην Συνεδρία της 10ης Σεπτεμβρίου 1932 της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Μητροπολίτης Ναυπακτίας και Ευρυτανίας Αμβρόσιος (Νικολαΐδης) μετατιθέμενος στην μητρόπολη Φθιώτιδος, υπέδειξε νέα διαίρεση της υπό διάλυση Μητροπόλεως Ναυπακτίας και Ευρυτανίας, σύμφωνα με την οποία, “1. Η επαρχία Ναυπακτίας μετά των τέως δήμων Παρακαμπυλίων και Απεραντίων και των ενοριών Επισκοπής, Παλαιοχωρακίου, Τριποτάμου και της Ιεράς Μονής Τατάρνης του τέως δήμου Αγραίων της επαρχίας Ευρυτανίας υπάγονται εις την Ιεράν Μητρόπολιν Αιτωλίας και Ακαρνανίας. 2. Οι τέως δήμοι Καρπενησίου, Ευρυτάνων, Αρακυνθίων, Αγραίων (πλήν των ενοριών Επισκοπής, Παλαιοχωρακίου, και Τριποτάμου μετά της Ιεράς Μονής Τατάρνης, υπαγομένων εις την Ι. Μητρόπολιν Αιτωλίας και Ακαρνανίας) και ο δήμος Κτημεντίων, υπάγονται εις την Ιεράν Μητρόπολιν Φθιώτιδος, και 3. Οι τέως δήμοι Δολόπων, και Αγράφων υπάγονται εις την Ιεράν Μητρόπολιν Φαναρίου και Θεσσαλιώτιδος”.
Η κατάργηση της Μητροπόλεως Ναυπακτίας και Ευρυτανίας ήταν προσωρινή, αφού στην συνεδρία της Ι. Συνόδου της Ιεραρχίας στις 9 Οκτωβρίου 1933 ανασυστάθηκε με τον ίδιο τίτλο και με τα ίδια όρια που είχε, και η διοίκησή της ανατέθηκε σε τοποτηρητή μέχρι τον Μάρτιο του 1936, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης ο Γερμανός Γκούμας. Η Μητρόπολη Ναυπακτίας και Ευρυτανίας διατηρήθηκε μέχρι το 1978, οπότε καταργήθηκε και πάλι. Η Ευρυτανία απετέλεσε την Μητρόπολη Καρπενησίου και η Ναυπακτία με τον τέως δήμο Παρακαμπυλίων της επαρχίας Τριχωνίδος την Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου.

Δ’ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΙΤΩΛΙΑΣ.
Η Επισκοπή Ακαρνανίας και Αιτωλίας ιδρύθηκε το 1833 και περιελάμβανε εκτός των επαρχιών Ακαρνανίας, Μεσολογγίου, Αγρινίου και την επαρχία Ναυπακτίας. Ο επισκοπικός κατάλογος της Επισκοπής αυτής έχει ως εξής:
Πορφύριος, ο πρώην Ναυπάκτου και Μεσολογγίου, 1833-1838.
Επισκοπική Επιτροπή, 1838-1841.
Ιερόθεος ο από Επιδαύρου Λιμηράς, 1841-1847.
Επισκοπική Επιτροπή, 1847-1852.

Ε’ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Η Επισκοπή αυτή ιδρύθηκε με τον Σ’ Νόμο το 1852 και ο επισκοπικός κατάλογός της έχει ως εξής:
Άνθιμος Ολύμπιος, 1852-1881.
Επισκοπική Επιτροπή, 1881-1884.
Δαυίδ Τολμίδης, 1884-1896.
Επισκοπική Επιτροπή, 1896-1899.

ΣΤ’ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ.
Ιδρύθηκε με τον ΒΧΔ’ Νόμο του 1899 και είχε έναν μόνον Επίσκοπο.
Παρθένιος Ακύλας, 1899-1909.

Ζ’ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Το 1909 μετά από νέα διαίρεση του Ελληνικού Κράτους, ιδρύθηκε και πάλι η Επισκοπή Ναυπακτίας και Ευρυτανίας, την οποία εποίμαναν οι εξής Ιεράρχες:
Σεραφείμ Δομβοΐτης, 1910-1914.
Αμβρόσιος Νικολαΐδης ο από Χριστουπόλεως, 1914-1922.

Η’ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Το 1923 η Επισκοπή Ναυπακτίας και Ευρυτανίας ονομάστηκε Μητρόπολη, όπως άλλωστε και όλες οι Επισκοπές της Ελλάδος. Την Μητρόπολη Ναυπακτίας και Ευρυτανίας μέχρι το 1978, οπότε καταργηθήκε, εποίμαναν οι εξής Ιεράρχες:
Αμβρόσιος Νικολαΐδης, 1923-1932.
Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, (Τοποτηρητής) 1932-1933.
Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Ιερόθεος Παρασκευόπουλος, (Τοποτηρητής) 1933-1936.
Γερμανός Γκούμας, 1936-1945.
Χριστόφορος Αλεξανδρόπουλος, 1945-1958.
Δαμασκηνός Κοτζιάς ο από Μαραθώνος, 1958-1978.

Θ’ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ.
Ιδρύθηκε το 1978 και Ποιμενάρχες της διετέλεσαν μέχρι σήμερα οι εξής:
Δαμασκηνός Κοτζιάς, 1978-1984.
Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, 1984-1995.
Νικόδημος Ζαλούμης, 28/1/1995 - 21/5/1995.
Ιερόθεος Βλάχος, 1995.

Αχελώος: Αναστέλλονται τα έργα εκτροπής!

Η Ολομέλεια του Τμήματος Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας, υπό τον πρόεδρό της Παν. Πικραμμένο, με την υπ΄ αριθμ. 141/2010 απόφασή της, έκανε δεκτή την αίτηση του «Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση (WWF) Ελλάς», που ζητούσε να ανασταλούν προσωρινά τα έργα εκτροπής του Αχελώου ποταμού. Να επισημανθεί ότι η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει ακυρώσει τρεις φορές τις σχετικές υπουργικές αποφάσεις για τα έργα εκτροπής του Αχελώου (1994, 2000 και 2005).

Το ΣτΕ θα ασχοληθεί εκ νέου με την εκτροπή του Αχελώου, αφού σταλούν οι απαντήσεις από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων επί των 14 ερωτημάτων που έχουν σταλεί από την Ολομέλεια του ΣτΕ το περασμένο έτος.

Η WWF Ελλάς ζητούσε από το ΣτΕ να ανασταλεί η συνέχιση των έργων εκτροπής του Αχελώου, όπως είναι, μεταξύ των άλλων, τα έργα αποπεράτωσης του φράγματος της Συκιάς, οι αποπερατώσεις των έργων της ΔΕΗ κ.λπ.

Ειδικότερα, η WWF Ελλάς υποστηρίζει ότι η συνέχιση των έργων θα έχει ως αποτέλεσμα:

α) να κλονισθεί ανεπανόρθωτα η φέρουσα ικανότητα του Αχελώου, αφού οι υδροταμιευτήρες της Μεσοχώρας και της Συκιάς κατασκευάζονται και θα λειτουργήσουν στον άνω ρου του ποταμού, δηλαδή στην κρίσιμη περιοχή, όπου τελούνται οι φυσικές διεργασίες εμπλουτισμού και ενδυνάμωσης του υδάτινου στοιχείου,

β) να αλλάξει λόγω της δημιουργίας τεχνητών λιμνών το κλίμα από υποαλπικό σε λιμναίο με συνέπεια τη μείωση των χιονοπτώσεων και εν γένει την αλλαγή των ποσοτικών και ποιοτικών παραμέτρων που καθορίζουν το υδατικό δυναμικό του ποταμού με επιπτώσεις στο Δέλτα και τη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού,

γ) να αλλοιωθεί ανεπανόρθωτα το κοιλαδικό και φαραγγιακό τοπίο της Νότιας Πίνδου σε στάσιμες υδάτινες επιφάνειες με έντονη πτώση της στάθμης και αντίστοιχη αποκάλυψη νεκρής ζώνης κατά τη θερινή περίοδο,

δ) να υποβαθμισθεί η βιοποικιλότητα της Πίνδου,

ε) να εκλείψει ολόκληρος ο οικισμός της Μεσοχώρας και τμήματα πολλών άλλων παρόχθιων οικισμών,

στ) να αφανισθούν δάση και δασικές εκτάσεις επιφάνειας 17.510 στρεμμάτων από την αποψίλωση που θα διενεργηθεί για την πλήρωση των ταμιευτήρων και να προκληθούν έντονες επεμβάσεις στην κοίτη του ποταμού Αχελώου,

ζ) να υποβαθμιστεί το Μνημείο του Μοναστηρίου του Αγίου Γεωργίου Μυροφύλου Τρικάλων, και

η) να αφανισθεί πλήθος άλλων πολιτιστικών αγαθών».

Από την πλευρά του το «Δημόσιο» (!!!) ισχυρίζεται ότι η συνέχιση των εργασιών στα τμήματα του έργου που βρίσκονται σε εξέλιξη, ήτοι στο φράγμα της Συκιάς και στη σήραγγα εκτροπής, ουδεμία δυσμενή επίπτωση θα έχει στο περιβάλλον, αφού στο μεν πρώτο έχουν ολοκληρωθεί κατά 95% οι εκσκαφές και απομένει μόνο η ανέγερση το φράγματος στην κοίτη του ποταμού, η οποία θα απορροφήσει τα υλικά εκσκαφών που έχουν εναποτεθεί στην κοίτη, στο δε δεύτερο είναι έργο στήριξης των πρανών της ήδη διανοιγμένης σήραγγας αναγκαίο για την ευστάθειά της, που επιβάλλεται να ολοκληρωθεί ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση των τοιχωμάτων της, γεγονός που θα αυξήσει το κόστος αποκατάστασής της σε περίπτωση απορρίψεως της αιτήσεως ακυρώσεως.

Ακόμη, το «Δημόσιο» (!!!) προβάλλει ότι η ενδεχόμενη χορήγηση της αιτούμενης αναστολής και διακοπή των εργασιών τής εν εξελίξει εργολαβίας κατασκευής του φράγματος της Συκιάς θα επιφέρει δυσμενείς οικονομικές συνέπειες σε βάρος του Δημοσίου λόγω διάλυσης της σύμβασης ανερχόμενες περίπου στο 1 εκατ. ευρώ. Τέλος, με τα κατατεθέντα υπομνήματά τους τόσο η ΔΕΗ Α.Ε. όσο και το «Δημόσιο» ζητούν την απόρριψη τής υπό κρίση αιτήσεως κατά το μέρος που με αυτή ζητείται η μη λειτουργία του ήδη κατασκευασθέντος φράγματος της Μεσοχώρας, διότι το έργο αυτό θα συμβάλει σημαντικά στην παραγωγή πράσινης ενέργειας, ενώ, κατά τους ισχυρισμούς της ΔΕΗ, μπορεί να αυτονομηθεί από τα λοιπά έργα της εκτροπής.

Το ΣτΕ αναφέρει στην απόφασή του ότι μεγάλο τμήμα των έργων της εκτροπής είναι ακόμη ανεκτέλεστο, «η δε συνέχιση των εργασιών και η τυχόν λειτουργία των κατασκευασθέντων επιμέρους έργων θα επιφέρει περαιτέρω επιδείνωση του φυσικού περιβάλλοντος, δηλαδή περαιτέρω αλλοίωση της μορφής του τοπίου, κλονισμό του ποταμίου και των παραποταμίων οικοσυστημάτων του Αχελώου και επιβάρυνση του υδατικού δυναμικού του ποταμού και κατάκλυση μεγάλου μέρους του οικισμού της Μεσοχώρας».

Κατόπιν αυτών, το ΣτΕ αφού στάθμισε το δημόσιο συμφέρον και την οικονομική βλάβη που επικαλείται το Δημόσιο και η ΔΕΗ ότι θα υποστούν από την διακοπή των εργασιών, έκανε δεκτή την αίτηση της WWF Ελλάς και αποφάσισε:

α) «την άμεση διακοπή όλων των εργασιών που διενεργούνται και αποσκοπούν, αμέσως ή εμμέσως, στην κατασκευή του έργου της εκτροπής, καθώς και την αποχή από κάθε υλική ενέργεια που κατατείνει στην ολοκλήρωση και λειτουργία των έργων που συνδέονται με το επίμαχο εγχείρημα της εκτροπής του άνω ρου του Αχελώου ποταμού και β) τη μη λειτουργία όσων εκ των έργων χρήσης και αξιοποίησης υδάτων έχουν ήδη ολοκληρωθεί».

Πηγή: http://www.athina984.gr/

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΟΧΗ!

«Όχη» στην επέλαση των ΑΠΕ!

«Δημιουργείται η αίσθηση ότι αυτοί, δηλαδή οι ιθύνοντες που συμμετέχουν στο σχεδιασμό των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, δεν γνωρίζουν την Ελλάδα και τις ιδιαιτερότητες του αναγλύφου της.
Τη γεωμορφολογία του τοπίου της χώρας μας, την κλίμακα, τις έννοιες των κορυφογραμμών και λοφοσειρών, των χώρων περιβαλλοντικής αξίας, βιοτόπων κ.λπ. Ετσι, απερίσκεπτα μεταφέρουν μοντέλα βόρειων χωρών και εξισώνουν τις απέραντες επίπεδες εκτάσεις με τον ιδιόμορφο ημιορεινό και κυρίως ορεινό χαρακτήρα του ελλαδικού τοπίου».
Αυτά τονίζει με επιστολή του στην «Ελευθεροτυπία» ο Κώστας Τσιβελέκας του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου. Αφορμή για την αγανάκτησή του, το εκτεταμένο πεδίο ανεμογεννητριών στη Νότια Εύβοια, εκεί όπου τα θαμνοτόπια είναι πυκνά, η βλάστηση μεσογειακή (μακία και φρύγανα), τα «δρακόσπιτα» μοναδικά.
«Αυτό που επισημαίνουμε με θλίψη είναι ότι, πέραν της αισθητικής βλάβης (υποβάθμιση του τοπίου, εκμηδένιση της φυσικότητάς του), της ηχητικής ρύπανσης, του κατακερματισμού των οικοτόπων, το δίκτυο των ανεμογεννητριών έχει αναπτυχθεί σε ανεξερεύνητες αρχαιολογικές θέσεις, μονοπάτια παραδοσιακά, καλντερίμια, αρχαία λατομεία και παραδοσιακούς οικισμούς φωλιασμένους στις πτυχές του αναγλύφου του όρους Όχη.
Και βεβαίως, πέραν του φαινομένου της διάβρωσης (κυρίως και εξαιτίας των αλλεπάλληλων πυρκαγιών στην περιοχή), απορίας άξιον είναι εάν και κατά πόσο οι φωτιές συναρτώνται με την αιολική βιομηχανία.
Ηδη παρατηρείται, αν όχι εκτοπισμός, αισθητή μείωση του πληθυσμού των αρπακτικών κυρίως πουλιών, συρρίκνωση των μικρών και ευάλωτων πληθυσμών και σοβαρή παρεμπόδιση του μεταναστευτικού ρεύματος (δεδομένου ότι το νότιο τμήμα του νησιού αποτελεί δρόμο-πέρασμα αλλά και σταθμό ξεκούρασης των μεταναστευτικών πληθυσμών).
Ετσι, κατεπείγουσα προκύπτει η ανάγκη να μπει φραγμός στην επέλαση, να αποτραπεί αυτή η ολέθρια πορεία. Πριν το οικοσύστημα καταρρεύσει ολοσχερώς κάτω από το βάρος των βίαιων αυτών παρεμβάσεων.
Πριν οι κάτοικοι -οι εναπομείναντες- και οι ίδιοι βάλουν στις πλάτες φτερά και πετάξουν οριστικά πλέον από την πατρώα γη τους».

Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΟΥΣΗΣ

«Οχη» στην επέλαση των ΑΠΕ

Μέτρα για την αντιμέτωπιση της οικονομικής κρίσης...

ΕΜΠΡΟΣ: 24/1/1930

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: 24/1/1930

Δέν χρειάζονται σχόλια!

ΑΠΕΡΓΙΑ!

ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 του ΦΛΕΒΑΡΗ!
Καμιά θυσία για τα κέρδη τους!
Να ανατρέψουμε το Πρόγραμμα Σταθερότητας !

Η επίθεση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων και του συνόλου των κοινωνικών στρωμάτων της χώρας, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και κλιμάκωση.
Το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) είναι μια αντιμεταρρύθμιση που εάν τελικά επιβληθεί, θα υποβαθμίσει σοβαρά το εργατικό εισόδημα και θα διαλύσει το δημόσιο τομέα των κοινωνικών υπηρεσιών.
Η Ελλάδα καταδικάζεται από την κυβέρνηση στο ζυγό του αναποτελεσματικού και παράλογου Συμφώνου Σταθερότητας.Οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ευθυγραμισμένες με τις πολιτικές των Βρυξέλλών και της γραφειοκρατίας της ΕΕ αφού για 25 χρόνια ζητούσαν διαρκώς νέες θυσίες στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της ανταγωνιστικότητας τώρα πιέζουν για την επιβολή ακόμα πιο σκληρών μέτρων σε μια κοινωνία που δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει.
Το ΠΣΑ προβλέπει τριετές(!) πάγωμα όλων των μισθών και μείωση αποδοχών στο δημόσιο τομέα που θα συμπαρασύρει και τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα. Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ) προειδοποίησε ήδη τη ΓΣΕΕ ότι ακόμη κι αν δεχθεί το αίτημά της για αυξήσεις-ψίχουλα στο ύψος του πληθωρισμού θα πρέπει οι εργαζόμενοι να δεχθούν τις μαζικές απολύσεις που θα ακολουθήσουν.
Η αύξηση των φόρων επιβαρύνει τη μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών (μείωση αφορολόγητου) και τη λαϊκή κατανάλωση (αύξηση έμμεσων φόρων και ΦΠΑ), ενώ το κεφάλαιο και η κερδοσκοπία μένουν προκλητικά στο απυρόβλητο. Οι περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και στις προσλήψεις σημαίνει ότι ούτε το σημερινό επίπεδο αθλιότητας στην εκπαίδευση, την περίθαλψη και την πρόνοια δεν θα μπορέσει να διατηρηθεί.
Στο ασφαλιστικό, αφού οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ενθάρρυναν τη λεηλασία στα αποθεματικά των Ταμείων, ο υπουργός Εργασίας προωθεί πλέον τη μετάβαση στο «σύστημα τριών πυλώνων» που δεν τόλμησε να προτείνει ευθέως ούτε ο Γιαννίτσης ούτε ο Αλογοσκούφης. Το κράτος θα εγγυάται μια ελάχιστη «εθνική σύνταξη» της τάξης του σημερινού ΕΚΑΣ των 360 ευρώ, ενώ όλα τα υπόλοιπα θα παραπέμπονται στην «ατομική αποταμίευση» κάθε εργαζόμενου και στις τρομερές «ευκαιρίες» της αγοράς.
Ενώ η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός σε όλους τους τόνους μας καλούν να πληρώσουμε εμείς, οι εργαζόμενοι, την κρίση, δεν θίγουν την κερδοφορία των ελληνικών τραπεζών, τη φορολογική ασυλία του μεγάλου κεφαλαίου, τη συστηματική φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή των πλουσίων, τα 28 δις που πριν λίγους μήνες χαρίστηκαν στις τράπεζες. Η κρίση για κάποιους είναι καταστροφή και για άλλους είναι ευκαιρία νέας κερδοφορίας.
Καμιά αυταπάτη και ανοχή δεν πρέπει να υπάρξει γι’αυτές τις πολιτικές. Η κυβέρνηση οδηγείται - κάτω από τους όρους του Συμφώνου Σταθερότητας, κάτω από τις απαιτήσεις των «αγορών», κάτω από το βάρος των ντόπιων τραπεζιτών και βιομηχάνων- να φορτώσει την κρίση σ’αυτους που δεν ευθύνονται καθόλου γι’αυτή.
Για να ανατρέψουμε την πολιτική τους, θα χρειαστούμε μια γενικευμένη ανάταση του κινήματος αντίστασης, μια αναγέννηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Η απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 10 Φλεβάρη πρέπει να πετύχει !
Εμπρός για πανεργατική απεργία !
Η απεργία στις 10 Φλεβάρη είναι μια πρώτη απάντηση απέναντι στην κυβερνητική επίθεση. Η ΓΣΕΕ -με καθοριστικές ευθύνες της ΠΑΣΚΕ αλλά και της ΔΑΚΕ- υψώνει αυτή την ώρα λευκή σημαία. Χρειάζεται να επιδιώξουμε και σε χώρους του ιδιωτικού τομέα να κηρύξουν εκείνη τη μέρα απεργίες ενάντια στην εισοδηματική πολιτική.
Όσο μεγαλύτερη είναι η επιτυχία της απεργίας στις 10 Φλεβάρη, τόσο μεγαλύτερες θα είναι οι πιέσεις στην ηγεσία της ΑΔΕΔΥ να συνεχίσει τις κινητοποιήσεις και στην ηγεσία της ΓΣΕΕ να αφήσει το διάλογο με την κυβέρνηση και τον ΣΕΒ και να ακολουθήσει στους απεργιακούς αγώνες. Καθοριστικός παράγοντας για την κλιμάκωση της αντίστασης θα είναι η οργάνωση και ο συντονισμός στην βάση των πρωτοβάθμιων σωματείων.
Όλοι μαζί να οργανώσουμε μια πραγματικά απεργιακή απάντηση. Όπως τότε που ανατρέψαμε το ασφαλιστικό του Σημίτη-Γιαννίτση. Σήμερα μπορούμε και πρέπει να τους σταματήσουμε!

• Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις

• Φορολογία στους πλούσιους και στα κέρδη

• Όχι στην ελαστική απασχόληση - Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους

• Λεφτά για τις κοινωνικές δαπάνες - Όχι για εξοπλισμούς

• Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις

• Να επανακτήσει το δημόσιο τις επιχειρήσεις στρατηγικής και κοινωνικής σημασίας

• Όχι στις απολύσεις και την ανεργία - Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και νέες θέσεις εργασίας

• Κάτω τα χέρια απ΄ τα ταμεία - Δημόσιο Κοινωνικό Σύστημα Ασφάλισης

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΠΑΜΕ απεργία!

Από πού αντλούν τόσο θράσος; Ολοι αυτοί που φτύνουν κατάμουτρα τον κόσμο που βογκάει στο μεροκάματο. Ποιοι είναι αυτοί οι τύποι στις τιβί που με μάτι που γυαλίζει ξιφουλκούν για τους μισθούς των εργατών και τους ζητάνε να συμπάσχουν για το χαβιάρι του αφεντικού τους;
Ξέρουμε ποιοι τους στηρίζουν. Οι ανατροπές που προωθεί η κυβέρνηση στην Ασφάλιση, όπως και ό,τι έχει ήδη γίνει στα εργασιακά, έχουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή των εργατοπατέρων. Μάταια προσπαθεί να τους σώσει η «Ελευθεροτυπία». Εκτός κι αν έχουνε μετρήσεις ότι ο κόσμος που τους διαβάζει είναι τόσο κωθώνι.
Αυτό πιστεύουν όσοι υπογράφουν τις δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με τις οποίες ναι μεν οι εργάτες λένε σφάξε με αγά μου να αγιάσω, αλλά και δε θέλουν να σφαχτούν οι ίδιοι αλλά οι διπλανοί τους. Τι λέτε ρε αγύρτες που μαγειρεύετε ερωτήσεις για να πάρετε τις απαντήσεις που θέλετε; Που κοιτάτε ακόμα και την ώρα της μεγάλης σφαγής να βάλετε τους εργάτες να σφαχτούν μεταξύ τους.
Να σου λέει ένας ξεγελασμένος εργάτης «να βάλουμε πλάτη βρε παιδί μου αφού η πατρίδα το 'χει ανάγκη», πάει κι έρχεται. Θα κουβεντιάσεις μαζί του, θα του δείξεις ένα ένα τα στοιχεία, κάτι θα αρχίσει να καταλαβαίνει για τις διαφορετικές πατρίδες που έχουν οι εργάτες και τα αφεντικά. Αλλά να σου λέει η αστική τάξη ότι «όλοι υφιστάμεθα», ε, τα παίρνεις στο κρανίο. Χιλιάδες και χιλιάδες σε μια θανατερή πίεση δεν είναι «όλοι» μαζί με τους κεφαλαιοκράτες. Αλλο, αν ο εργάτης πρέπει να κάνει τα κουμάντα του, να μη βρεθεί χρεωμένος στον τραπεζίτη. Αλλά «όλοι» δεν είναι ο αστός και ο εργάτης μαζί. Την κρίση του συστήματός τους οι καπιταλιστές πρέπει να την πληρώσουν ολόκληρη. Για τον εργάτη πρέπει να 'ναι η αφορμή για να τους δώσει μια να πάνε πιο κάτω. Η σωτηρία των εργατών προϋποθέτει την καταστροφή των αστών.
Δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο που να δείχνει πως οι καπιταλιστές χάνουν επειδή οι εργάτες φταίνε. Αντίθετα, αυτός που έκλεισε το εργοστάσιο εδώ, δουλεύει με πιο φτηνούς δίπλα και ύστερα έχει το θράσος να διαμαρτύρεται γιατί δεν τον αφήνουν να περάσει οι αγρότες. Αυτοί που με τη δουλειά του ναυτικού, από κάθε φορτίο βγάζαν καινούργιο βαπόρι ζητάνε να γυρίσουν οι ναυτικοί στην εποχή που ξεκίναγαν για μπάρκο χωρίς γυρισμό. Και οι έμποροι, όχι ο εμποράκος, οι μεγαλέμποροι ζητάνε τα πάντα, από τη γη ως τον εργάτη της κι απ' το εργοστάσιο συσκευασίας ως τον πάγκο τους, οι πάντες να υπάρχουν ίσα που να πηγαίνουν και την άλλη μέρα για δουλειά. Ολα αυτά είναι πόλεμος. Γι' αυτό και εξαφανίζεται η φωνή του ΚΚΕ απ' τα δελτία, γι' αυτό και βλέπεις μια αγωνία να δείξουν τη ΓΣΕΕ σαν «αντίσταση» (όσο αντίσταση έκανε ο Καρακίτσος που έκοβε κι έραβε με τον Λάσκαρη την «κατάργηση της πάλης των τάξεων»).
Η μάχη της αυριανής απεργίας είναι ήδη σε πλήρη εξέλιξη. Δεν είναι μάχη μόνο για το μεροκάματο. Δεν είναι μάχη μόνο για το 8ωρο. Δεν είναι μάχη μόνο για τη σύνταξη. Είναι μάχη για την επιβίωση που μπορεί να γίνει πράξη μόνο με την κατάργηση της πολιτικής των αφεντικών. Είναι μάχη κορυφαία. Είναι μάχη τάξης απέναντι σε τάξη. Σ' αυτήν, καθένας προσέρχεται μ' όλο το έχει του, «σπάζει δόντια» για να μη γονατίσει, ανακαλεί στη μνήμη - τροφοδοτώντας και έτσι τα όπλα του - κάθε στιγμή που οι αστοί γονάτισαν τους εργάτες.
«Τιμής ένεκεν»: Είναι οικοδόμος από τα 15 του. Στα 58 βγήκε στη σύνταξη με χαλίκωση. Τα μάζεψε και πήγε στο χωριό, στον καθαρό αέρα. Δεν έκανε τον κόπο καν να ψάξει πώς θα πάρει το «εκάς». 530; 530, θα τα φέρω βόλτα. Στα 70 η καρδιά του πια δεν τον ακούει. Τα 530 της σύνταξης δε φτάνουν ούτε για τα φάρμακα. Αλλά για το σύστημα είναι ήδη πολύ ακριβός. Τι θες και δεν πεθαίνεις; είναι σα να τον ρωτάνε διάφοροι κάθε που η ανάγκη τον φέρνει στη πόρτα τους. Ακούει βερεσέ τις συμβουλές να κόψει το κάπνισμα. Τα 'χω κόψει όλα, μόνο το τσιγάρο μου 'μεινε. Πιότερο τον πληγώνουν αυτά που γράφουν οι απέναντι για να κάνουν τους εργάτες να νιώθουν ένοχοι: Το 2005 τα ασφαλιστικά ταμεία απορρόφησαν 9 δισ., το 2009 16 και τις επόμενες δεκαετίες το 25% του ΑΕΠ. Ε, και; ρωτάει. Εμείς δεν τα χτίσαμε όλα αυτά γύρω; Από τη δική μας δουλειά δεν έχουν γίνει όλα αυτά τα ΑΕΠ; Από τη δουλειά των παιδιών μας και τώρα των εγγονών μας δε ζουν όλοι αυτοί που παίρνουν το μεγάλο μερτικό απ' το ΑΕΠ; Τι μας δείχνουν με το δάχτυλο σαν κόστος; Ρωτάει τα παιδιά του που μάθανε να μην υποκλίνονται σε παλιάτσους. Και που μόνο γι' αυτό αξίζει να μην αφήσουν πέτρα στη θέση της μ' όσα ακούνε γύρω τους για τη ζωή των εργατών που είναι ...κόστος για το ταμείο των καπιταλιστών.

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ-Τρίτη 9 Φλεβάρη 2010

ΑΠΕΡΓΙΑ!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ!

Συγκέντρωση πρωτοβάθμιων σωματείων, Προπύλαια 10.30 μ.μ.


Όλοι στους δρόμους!

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ…
Για χρόνια σε όλη την Ευρώπη, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις υπόσχονταν την απρόσκοπτη ανάπτυξη του καπιταλισμού, με την πολιτική σκληρής λιτότητας, ελαστικής εργασίας, μαζικών ιδιωτικοποιήσεων, με την απελευθέρωση και «αυτορρύθμιση» των αγορών, με την υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τον υπερδανεισμό και την κερδοσκοπία. Όμως αυτή η πολιτική των υπερκερδών για τους πλούσιους και της συμπίεσης των λαϊκών εισοδημάτων όχι μόνο δεν οδήγησε στην ευημερία, αλλά αντίθετα ήταν αυτή που οδήγησε στο σκάσιμο της φούσκας του σύγχρονου καπιταλισμού, στην οικονομική κατάρρευση και την ύφεση, στην βαθύτερη οικονομική κρίση του συστήματος εδώ και πάνω από 80 χρόνια. Οι ίδιες δυνάμεις επικαλούνται σήμερα την ίδια ακριβώς πολιτική και για την… έξοδο από την κρίση, εκτινάσσοντας στα ύψη την ανεργία, ισοπεδώνοντας εργασιακές κατακτήσεις και δικαιώματα, σπρώχνοντας όλο και πιο βαθιά στον κοινωνικό μεσαίωνα και την κοινωνική βαρβαρότητα..
Η ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΓΙΓΑΝΤΩΣΑΝ ΧΡΕΗ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ!
Μας λένε ότι η κρίση είναι ‘δημοσιονομική’, ιδιαίτερα στη χώρα μας, και αφορά τα δημόσια ελλείμματα. Ότι ‘έχουμε χρέη’ ‘Ότι ζούμε καλύτερα από ότι μας αναλογεί, ότι ‘πρέπει να κάνουμε θυσίες όλοι για να μη χρεοκοπήσει η οικονομία μας’.
Δεν μας λένε, όμως, ότι με το που ξέσπασε η κρίση εκεί που έλεγαν πως δεν είχαν ευρώ για μισθούς, ασφάλεια και συντάξεις βρήκαν δισεκατομμύρια για να ‘στηρίξουν’ τις φούσκες των τραπεζιτών και των επενδυτικών εταιρειών, με αποτέλεσμα την τεράστια αύξηση του χρέους σε ολόκληρο τον κόσμο! Δεν μιλούν για τις τεράστιες ενισχύσεις, επιδοτήσεις, φοροαπαλλαγές προς τη μεριά του κεφαλαίου. Δεν λένε λέξη για τους αρχιληστές τραπεζίτες που ενώ οι ίδιοι δανείζονται με 1% επιτόκιο (με κρατική εγγύηση!) με τη σειρά τους δανείζουν με 5% το δημόσιο. Ξεχνούν τις υπέρογκες αμυντικές δαπάνες. Ότι η Ελλάδα είναι η χώρα με την χαμηλότερη φορολογία κεφαλαίου στην Ευρώπη! Αποσιωπούν την εκτεταμένη και συνειδητή ανοχή απέναντι στη φοροδιαφυγή των επιχειρήσεων, την εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών και τη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων.
Η ΕΕ-ΟΝΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΡΟΥΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ!
Και αφού το κεφάλαιο με την πολιτική του μετέφερε την τεράστια κρίση του στα ‘δημόσια οικονομικά’, τώρα επιχειρεί μια νέα γιγάντια λεηλασία των εργαζόμενων, αξιοποιώντας σε όλη την Ευρώπη τους δρακόντειους όρους της συνθήκης του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και του ‘Συμφώνου Σταθερότητας’. ‘Δείκτες’ που μετράνε το ‘έλλειμμα’, αλλά όχι τις τεράστιες κοινωνικές ελλείψεις, το χρέος αλλά όχι την ανεργία. Που ορίστηκαν για να εξασφαλίσουν την σταθερότητα των κερδών και των κεφαλαίων που μετακινούνται όπου μυρίζονται χρήμα, αλλά και για να έχουν τα εργαλεία οι κυβερνήσεις απέναντι στους λαούς να επιβάλλουν λιτότητα, να περικόπτουν τις κοινωνικές δαπάνες, να ιδιωτικοποιούν τις δημόσιες επιχειρήσεις. Ο στόχος τους δεν είναι το ‘νοικοκύρεμα’ όπως λένε, αλλά μια βαθιά αντιδραστική ταξική στρατηγική, που προωθεί την κερδοφορία του κεφαλαίου ενώ βάζει στην κλίνη του Προκρούστη το δικαίωμα στη δουλειά, την υγεία, την εκπαίδευση, το περιβάλλον.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΚΕΡΔΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ!
Η κρίση αυτή δεν είναι ούτε πρώτα ούτε και κύρια δημοσιονομική. Είναι βαθιά και συνολική κρίση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, που επιδιώκουν να την ξεπεράσουν με ακόμα σκληρότερα μέτρα για την οριστική ισοπέδωση κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Όλες οι δυνάμεις της εξουσίας συνασπίζονται για να περάσει αυτή η πολιτική: ο ΣΕΒ, ο μηχανισμός της ΕΕ, η νέα διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ που συμφωνεί στα αντιλαϊκά μέτρα, το ΛΑΟΣ που δεν βλέπει πουθενά εργοδότες, τράπεζες και ΕΕ και του φταίνε για όλα οι…μετανάστες και τέλος τα θλιβερά παπαγαλάκια των περιβόητων διεθνών ‘οίκων αξιολόγησης’ και των εγχώριων ΜΜΕ, που βάλθηκαν να μας πείσουν ότι πρέπει να καταστραφούν οι εργαζόμενοι για να… σωθεί η χώρα
ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ/ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΝΕ!
Εργαζόμενοι,
Να παλέψουμε για την ανατροπή του ‘Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης’ της κυβέρνησης και της ΕΕ
· Αντί για μείωση των μισθών, που βρίσκονται στο 60% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, διεκδικούμε αυξήσεις στο ύψος των αναγκών μας. Αντί για την ακόμη μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, τις απολύσεις συμβασιούχων και την εκτίναξη της ανεργίας - ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, σταθερή εργασία για όλους και πλήρη προστασία των ανέργων .
· Αντί για τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, τις περικοπές της κρατικής επιδότησης στα ταμεία, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, την ανατροπή της κοινωνικής ασφάλισης και την μετατροπή της σε ανταποδοτική και ιδιωτικοποιημένη - πάταξη της εισφοροδιαφυγής του κεφαλαίου και της μαύρης εργασίας, κανένας εργαζόμενος χωρίς πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα, κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων Σιούφα, Ρέππα, Πετραλιά, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, αύξηση των συντάξεων
· Αντί για φοροεπιδρομή με αυξήσεις στους αντιλαϊκούς έμμεσους φόρους και νέα επιβάρυνση των μισθωτών σε μια χώρα που έχει το χαμηλότερο ποσοστό φορολογίας κεφαλαίου - επαναφορά της φορολογίας στο 45% των κερδών, αύξηση του αφορολόγητου για μισθούς και συντάξεις, κατάργηση των έμμεσων φόρων στα είδη πρώτης ανάγκης.
· Αντί για τη συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών – δημόσια δωρεάν Παιδεία, Υγεία για όλους. Μαζικές προσλήψεις στα σχολεία και στα νοσοκομεία.
· Αντί για νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων και ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων για να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος στους ντόπιους και ξένους μεγαλοτραπεζίτες και τοκογλύφους, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων που κλείνουν με εργατικό και λαϊκό έλεγχο.
· Αντί για ‘στάση πληρωμών’ στους μισθούς, τα επιδόματα ανεργίας και τις συντάξεις, στάση πληρωμών στο χρέος και τους τραπεζίτες
· Αντί για την υποταγή στην ΟΝΕ, το ευρώ και τα Προγράμματα Σταθερότητας που μας εξοντώνουν– πάλη για την ανατροπή τους για απειθαρχία στην πολιτική και τους δείκτες τους.
Για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας, για να ζούμε όπως μας αξίζει με βάση τον τεράστιο πλούτο που σήμερα παράγουμε, δεν υπάρχει λύση μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ και της ΟΝΕ και της κυρίαρχης πολιτικής. Πρέπει να έρθουμε σε ρήξη με όλο αυτόν τον μηχανισμό που έχουν στήσει το κεφάλαιο, οι τράπεζες και οι κυβερνήσεις του, έως την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από αυτόν και την συνολική του διάλυση. Να αμφισβητήσουμε συνολικότερα την πολιτική και την κοινωνία του κέρδους, της αγοράς και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης και στην πορεία να την ανατρέψουμε.
ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η 10η ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ ΜΕΡΑ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
Εργαζόμενοι, εργαζόμενες
Οι εργαζόμενοι δεν έχουμε να κάνουμε ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ για να βγει ο καπιταλισμός από την κρίση του πάνω στα ερείπια των κοινωνικών μας δικαιωμάτων.

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ.
Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.

Με οργάνωση απ’ τα κάτω, με μαζικές συνελεύσεις και αγωνιστικό συντονισμό όλων των ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων. Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός προσπαθεί να εμποδίσει με κάθε τρόπο την πανεργατική, ενωτική, μαχητική απάντηση που είναι σήμερα αναγκαία, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον χυδαίο απεργοσπαστικό ρόλο της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.
Θα βγούνε γελασμένοι. Οι μεγάλοι αγώνες των περασμένων χρόνων, η έκρηξη του Δεκέμβρη του 2008, η παρακαταθήκη της απεργίας της 17ης του Δεκέμβρη έδειξαν ότι μέσα στην κοινωνία υπάρχουν μεγάλα αποθέματα αγωνιστικότητας, οργής, διεκδίκησης. Σε αυτήν την πολιτική μάχη θα κριθεί και η αριστερά. Ήρθε η ώρα να δείξει με την μαχητικότητα και την αποφασιστικότητά της, με την συμβολή της στην από τα κάτω οργάνωση των μαχητικών, ενωτικών αγώνων, με την ανεξαρτησία της από τα κόμματα του συστήματος και το κράτος, με την ριζοσπαστική πάλη ενάντια στην ΕΕ και τον καπιταλισμό, με κριτική ματιά πάνω στον ίδιο της τον εαυτό για την αναγέννηση μιας νέας επαναστατικής προοπτικής, ότι μπορεί να είναι πραγματικά χρήσιμη στους εργαζομένους.
ΑΝΤΑΡΣΥΑ

«Δεν είν' εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλή» (Διονύσιος Σολωμός).

Εξαπέλυσε κεραυνούς κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με άρθρα, δηλώσεις και συνεντεύξεις του, υποστηρίζοντας την Ελλάδα ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς.
Υπογράμμισε ότι: «Μια Ευρώπη με αρχές δεν θα άφηνε την Ελλάδα να ματώνει. Εκτός και αν τηρεί δύο μέτρα και δύο σταθμά». Διότι «υπάρχουν δύο συνθήκες Μάαστριχτ, μία για τις ισχυρές και μία για τις αδύναμες οικονομίες». Ειδικά για τη στάση των Ευρωπαίων ηγετών είπε ότι χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα, αντί να βοηθήσουν την ελληνική κυβέρνηση, δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο τη θέση της χώρας. Με τις δηλώσεις τους, όπως επισήμανε, «αυξάνουν θεαματικά τα επιτόκια με τα οποία καλείται να αποπληρώσει η Ελλάδα το χρέος της». Διακήρυξε σε όλους τους τόνους ο διεθνούς φήμης και κύρους οικονομολόγος ότι: «Για το καλό της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και της δημοκρατίας, η Ευρώπη θα πρέπει να στηρίζει τις προσπάθειες Παπανδρέου με κάθε τρόπο και όχι να γυρίσει την πλάτη της στον λαό της Ελλάδας».
Είναι, όμως, η πρώτη φορά που η Ευρώπη γυρίζει την πλάτη και αφήνει την Ελλάδα να ματώνει; Eνδεχομένως ο κ. Στίγκλιτς να μη γνωρίζει ότι από τον καιρό του αγώνα για την ανεξαρτησία της, όχι μόνον αφέθηκε από την Ευρώπη η Ελλάδα να ματώνει, αλλά και έως σήμερα είναι μόνιμο θύμα της ληστρικής απληστίας των δανειστών της. Οι Φιλελληνικές Εταιρείες αυτόν τον στόχο είχαν. Γράφει ο Τάσος Λιγνάδης στο βιβλίο του «Η ξενική εξάρτησις κατά την διαδρομήν του Νεοελληνικού Κράτους (1821-1945)» (Αθήνα 1975), για τα δάνεια της επαναστατικής περιόδου: «Η υπερεπάρκεια κεφαλαίων, κυρίως εις Λονδίνον, ωθεί τους χρηματιστάς να τοποθετούν τα χρήματά των εις επισφαλείς επιχειρήσεις, των οποίων όμως ενδεχομένη επιτυχία θα απέφερε τεράστια κέρδη. Τοιαύτη επισφαλής τοποθέτησις εκρίνετο και η ελληνική περίπτωσις, κατά την οποίαν το απεγνωσμένον του αγώνος ενός λαού, μη έχοντας άλλην περιουσίαν ει μη τα "χώματα" των προγόνων του, παρείχε προϋποθέσεις συνάψεως συμφωνίας επί τη βάσει ληστρικών όρων. Αυτή είναι η ερμηνεία, αν όχι κατά κανόνα, τουλάχιστον κατά μέγα μέρος, της συστάσεως των φιλελληνικών εταιρειών».
Το πρώτο δάνειο του 1824, που διαπραγματεύτηκαν Ελληνες απεσταλμένοι σε συνεργασία με τη Φιλελληνική Εταιρεία του Λονδίνου ήταν ύψους 800.000 λιρών στερλινών με τιμή εκδόσεως 59% και τόκο ετήσιο 5% επί της ονομαστικής αξίας. Η εθνική περιουσία της Ελλάδας, τα εθνικά κτήματα, οι δασμοί των τελωνείων, αλυκών και αλιεύσεων θα ήσαν η παρακαταθήκη διά την αποπληρωμή του δανείου. Οπως γράφει ο Τάσος Λιγνάδης: «Εκ του ονομαστικού κεφαλαίου των 800.000 λ. στερλ. μόνον αι 454.700 λ. ήσαν το ευεργετικόν ποσόν, το οποίον θα εδίδετο εις την Ελλάδα· εκ τούτου αφηρέθησαν διά προκαταβλητέους τόκους δύο ετών 80.000 λ. και διά χρεόλυτρα δύο ετών 16.000 λ. Ούτω το ποσόν κατήρχετο εις τας 358.700 λ. Εξ αυτού πάλιν αφηρούντο 60.000 λ. διά διαφόρους δαπάνας. (...) Αφαιρουμένου και του ποσού τούτου δεν απέμειναν να δοθούν εις την Ελλάδα ει μη 298.700 λ.». Ηταν μια καθαρή ληστεία, όπως θα είναι και όλα τα επόμενα δάνεια έως τις μέρες μας. Αναλυτικά στοιχεία υπάρχουν συγκεντρωμένα στο βιβλίο του Τάσου Λιγνάδη, αλλά και σε άλλα βιβλία.
Οργισμένος από αυτή τη συμπεριφορά των Ευρωπαίων ο Διονύσιος Σολωμός θα γράψει στον «Υμνο εις την Ελευθερίαν»: «Με τα ρούχα αιματωμένα / Ξέρω ότι έβγαινες κρυφά / Να γυρεύης εις τα ξένα / Αλλα χέρια δυνατά./ - Μοναχή το δρόμο επήρες, / Εξανάλθες μοναχή· / Δεν είν' εύκολες οι θύρες, / Εάν η χρεία τες κουρταλή. / - Αλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, / Αλλ' ανάσασιν καμιά· / Αλλος σου έταξε βοήθεια / Και σε γέλασε φρικτά / - Αλλοι, οϊμέ! στη συμφορά σου / Οπου εχαίροντο πολύ, / Σύρε νάβρης τα παιδιά σου, / Σύρε, έλεγαν οι σκληροί»!
Το ίδιο οργισμένος και ο Μακρυγιάννης θα γράψει: «Μια χούφτα απόγονοι εκεινών των παλαιών Ελλήνων, χωρίς ντουφέκια και πολεμοφόδια και τ' άλλα τα αναγκαία του πολέμου ξεσκεπάσαμεν την μάσκαρα του Γκραν Σινιόρε, του Σουλτάνου, οπούχε εις το πρόσωπόν του. Κι εσκίαζε εσένα τον μεγάλον Ευρωπαίον (...). Οταν ο φτωχός ο Ελληνας τον καταπολέμησε ξυπόλητος και γυμνός και τον σκότωσε περίπου από τετρακόσες χιλιάδες ανθρώπους, τότε πολέμαγε και μ' εσένα τον χριστιανόν - με τις αντενέργειές σου και τον δόλο σου και την απάτη σου κι εφόδιασμα τις πρώτες χρονιές των κάστρων. Αν δεν τα 'φόδιαζες εσύ ο Ευρωπαίγος, ήξερες πού θα πηγαίναμεν μ' εκείνη την ορμή».
Και στις μέρες μας, επίσης οργισμένος ο Οδυσσέας Ελύτης από τη στάση των Ευρωπαίων στα εθνικά μας θέματα, θα γράψει στο βιβλίο του «Ο κήπος με τις αυταπάτες»: «Στο συντομότατο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα σε πέντε στίχους του Ιβυκου και άλλους τόσους του Κάλβου, πρόφτασε ν' αφυπνιστεί από τον πρωτογονισμό και την ωμοφαγία της η ομάς των λαών που επέτυχε στην συνέχεια να συγκροτήσει τα κράτη της Ευρώπης, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Βουτηγμένα στο συμφέρον, όπως οι ποντικοί στο λάδι, και για ένα διάστημα τόσο χαμηλής μετατρεψιμότητας που και ο τελευταίος φθόγγος της φωνής τους να 'χει σταθεί ανάμεσα στη ρίνα και τον λάρυγγα».
Λίγο πριν πεθάνει το 1998 και ο Κων. Καραμανλής, που τόσο αγωνίστηκε για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, ομολόγησε στον Τάκη Λαμπρία την απογοήτευσή του για τους Ευρωπαίους ηγέτες και την πορεία της Ευρώπης: «Σου έχω πει από πολύν καιρό και το επαναλαμβάνω: Δεν πάει καλά η Ευρώπη!.. Εχει χάσει τον δυναμισμό της, την πίστη στον εαυτό της. Της έλειψε η θέληση για μια πραγματική πολιτική ένωση. (...) Και ρωτώ: Πού βλέπεις σήμερα ηγέτες εμπνευσμένους από την Ευρωπαϊκή Ιδέα, έτοιμους να αγωνισθούν με συνέπεια για την πραγμάτωσή της; Πρόθυμους έστω να περιστείλουν κάπως τις εθνικές σκοπιμότητες και τους οικονομικούς ανταγωνισμούς;».
Πολύ λίγα, λοιπόν, μπορεί να περιμένει ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου από τη μεθαυριανή έκτακτη σύνοδο κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών. Στους δύσκολους καιρούς η φωνή των ποιητών είναι καθαρή και αποφασιστική. Οπως ο Σολωμός και ο Ελύτης δείχνει τον μοναχικό δρόμο στην «Ιδιωτική Οδό»: «Ο μόνος δρόμος που μας απομένει τώρα είναι ο κίνδυνος. Είναι η μαυριδερή εκείνη γραμμή που σχηματίζεται δεξιά, στο βάθος, η γεμάτη βράχια κοφτά, ξέρες, ύφαλα, ρουφήχτρες, απονέρια. Μένουμε σταματημένοι μεσοπέλαγα. (...) Στροφή, λοιπόν, όλο δεξιά και πρόσω καταπάνω στον κίνδυνο. Δεν γίνεται αλλιώς. Ή θα συνθηκολογήσεις και θα μείνεις από τους εδώθε ή θα περάσεις πέρα. Προσοχή. Κανένας μη λιγοψυχήσει».

Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ.

Ελευθεροτυπία, Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010.