Βόμβα Σόιμπλε!!!

Επιστολή Σόιμπλε βάζει "φωτιά" στην απόφαση του Eurogroup για το Ελληνικό Χρέος!

Ένα έγγραφο-«φωτιά» με την υπογραφή του Σόιμπλε έρχεται στο φως της δημοσιότητας, και αποκαλύπτει, πως τελικά το χρέος της Ελλάδας, θα είναι στο 126,6% του ΑΕΠ το 2020 και όχι στο 124% όπως ανακοινώθηκε επίσημα από το Eurogroup.

Η εν λόγω ενυπόγραφη επιστολή του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών, τόσο προς τον πρόεδρο του γερμανικού Κοινοβουλίου Νόρμπερτ Λάμερτ όσο και προς τους επικεφαλής των κοινοβουλευτικών ομάδων των κομμάτων της Μπούτεστανγκ, λίγο πριν την ψηφοφορία στη που ενέκρινε την νέα ελληνική διάσωση, «μιλά» για στόχο 126,6% για το 2020 και 115% για το 2022, και όχι 124% για το 2020 και 110% για το 2022 όπως γνωρίζαμε βάσει των επίσημων ανακοινώσεων του Eurogroup. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο προβλέψεις - αυτής του Σόιμπλε και αυτής του Eurogroup- για τον στόχο του 2020 αντιστοιχεί σε απόκλιση περίπου 5 δισ. ευρώ!

Στην ίδια δισέλιδη επιστολή, αποκλείει περαιτέρω «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, λέγοντας πως «δεν θα καθίστατο δυνατή η συνέχιση του εν λόγω προγράμματος διάσωσης με τη μορφή που έχει σήμερα», ενώ τονίζει πως  η εξασφάλιση των δανείων προς την Ελλάδα προϋποθέτει εγγυήσεις της Γερμανίας σε ό,τι αφορά την αποπληρωμή των εν λόγω δανείων.

Μάλιστα, τονίζει κατηγορηματικά πως «μια παράταση του προγράμματος για δύο χρόνια δεν ισχύει», ξεκαθαρίζοντας πως η παράταση αφορά «τους στόχους υλοποίησης, προκειμένου να δοθεί στην Ελλάδα περισσότερος χρόνος για την οικονομική αναπροσαρμογή της μεγαλύτερης από την αναμενόμενη ύφεση».

Σε άλλη- δεύτερη, 9σελιδη επιστολή του προς τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου της χώρας του, ο Σόιμπλε περιγράφει τον έλεγχο που έχει συμφωνηθεί να ασκηθεί στην υλοποίηση του προγράμματος.

Οι αλλαγές περιέχουν "βελτιωμένη" καθοδήγηση του προγράμματος και εκταμίευση με δόσεις.

Η εκταμίευση των 9,3 δισ. που έχει προγραμματιστεί για το α' τρίμηνο του επόμενου έτους δεν είναι δεδομένη αλλά εξαρτάται από την εφαρμογή συγκεκριμένων μέτρων, που θα προσδιοριστούν σε μνημόνιο κατανόησης ως ορόσημα.

Ενδεικτικά, αναφέρεται η εφαρμογή της φορολογικής μεταρρύθμισης και η ένταξη 2.000 δημοσίων υπαλλήλων σε καθεστώς εφεδρείας έως το τέλος του 2012, το άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων, οι αλλαγές στα εργασιακά και οι ρήτρες αναπλήρωσης σε περίπτωση που δεν επιτευχθούν οι στόχοι. Ταυτόχρονα αναφέρεται σε ένα βελτιωμένο λογαριασμό ελέγχου όπου θα συγκεντρώνει αυτόματα όλα τα έσοδα των αποκρατικοποιήσεων, τα πλεονάσματα του κρατικού προϋπολογισμού και το 30% των εσόδων του Ελληνικού Δημοσίου όταν τα μέτρα που εφαρμόζει υπερβαίνουν τους στόχους της τρόικας.

Πολιτικός σεισμός!

Πολιτικό σεισμό έχει προκαλέσει η είδηση ότι η γυναίκα μυστήριο στην περιβόητη "λίστα Λαγκάρντ" με καταθέσεις 500 εκατομμυρίων ευρώ είναι η μητέρα του πρώην πρωθυπουργού, Μαργαρίτα Παπανδρέου.

Νέα διάσταση στην υπόθεση της περιβόητης "λίστας Λαγκάρντ" δίνει το περιεχόμενο της δικογραφίας που κατατέθηκε στη βουλή, καθώς σε επίσημη κατάθεση που περιλαμβάνεται μέσα στην δικογραφία αυτή αναφέρεται ότι η γυναίκα– μυστήριο με τα 500 εκ. ευρώ είναι η Μαργαρίτα Παπανδρέου, μητέρα του πρώην πρωθυπουργού.

Η επίμαχη αναφορά γίνεται στην κατάθεση που έδωσε στις 3 Οκτωβρίου ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ Στέλιος Στασινόπουλος στους οικονομικούς εισαγγελείς Γρηγόρη Πεπόνη και Σπύρο Μουζακίτη, επικαλούμενος μαρτυρίες δύο διευθυντών της υπηρεσία του.

Ειδικότερα, ο κ. Στασινόπουλος αναφέρει ξεκάθαρα ότι την προηγούμενη ημέρα της κατάθεσής του στους δύο εισαγγελείς, στη διάρκεια σύσκεψης που είχε με όλους τους διευθυντές της υπηρεσία του, ρώτησε τους συνεργάτες εάν γνωρίζουν κάτι σχετικό με τη "λίστα Λαγκάρντ": "Ο κ. Νίκος Λέκκας (διευθυντής επιχειρησιακού σχεδιασμού του ΣΔΟΕ) μου απάντησε ότι δεν έχει δει τη λίστα, αλλά έχει ακούσει ότι η γυναίκα με τα 500 εκ. είναι πολιτικό πρόσωπο και είναι η κυρία Μαργαρίτα Παπανδρέου. Το ίδιο απάντησε και ο κ. Ευάγγελος Καραμάνος (διευθυντής Ειδικών Υποθέσεων)", φέρεται πως κατέθεσε ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ. 

Μετά από αυτήν την αποκάλυψη, κι εφόσον βέβαια επαληθευτεί, η υπόθεση με τη "λίστα" παίρνει νέα τροπή και αναμένεται να προκαλέσει τεράστιους πολιτικούς κραδασμούς, που άνετα μπορούν να οδηγήσουν στην πλήρη κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ καθώς και της ίδιας της Κυβέρνησης, η οποία ας μην ξεχνάμε πως επιχείρησε να κουκουλώσει την υπόθεση συλλαμβάνοντας ακόμη και τον δημοσιογράφο Κ.Βαξεβάνη που την αποκάλυψε.

"Το μεγαλύτερο λάθος η συνέχιση της λιτότητας!"

Το «μεγαλύτερο λάθος» στην τελευταία συμφωνία του Eurogroup και του ΔΝΤ για την Ελλάδα είναι ότι εξαρτά οποιαδήποτε ανακούφιση του ελληνικού χρέους από τη συνέχιση της δημοσιονομικής λιτότητας, υποστηρίζει με άρθρο της, η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς»!

Όπως επισημαίνεται στο άρθρο της αμερικανικής εφημερίδας, αυτό που συμφωνήθηκε την Τρίτη από τους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης και τους εκπροσώπους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αποτελεί μια «σαφή βελτίωση», σε σχέση με προηγούμενες συμφωνίες διάσωσης της Ελλάδας όχι τόσο γιατί στη νέα αυτή συμφωνία επιστρατεύονται χρήσιμα εργαλεία για τη μείωση του ελληνικού χρέους, αλλά κυρίως γιατί αναγνωρίζεται επίσημα πλέον ότι οι τρέχουσες και προβλεπόμενες πολιτικές για την έξοδο της Ελλάδας από το χρέος δεν είναι βιώσιμες. 

Η εφημερίδα της Νέας Υόρκης θεωρεί ότι μέτρα όπως το πραγματικό «κούρεμα» του χρέους θα ήταν περισσότερο αποτελεσματικά και αφήνει να εννοηθεί ότι κάτι τέτοιο έχει μετατεθεί, για πολιτικούς λόγους, μετά τις γερμανικές εκλογές. 

Ωστόσο, σημειώνεται ότι αυτό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία ώστε να είναι βιώσιμη μακροπρόθεσμα, είναι επιθετικά μέτρα για την τόνωση της ανάπτυξης, μεταξύ αυτών, δημόσιες επενδύσεις για τον εκσυγχρονισμό των λιμανιών και των υποδομών, φορολογικές ελαφρύνσεις για την ενθάρρυνση των εξαγωγών και καλύτερη δημόσια εκπαίδευση. 

Στο άρθρο αναφέρεται ότι η συμφωνία διατηρεί την Ελλάδα οικονομικά φερέγγυα έναντι των δανειστών της για τους επόμενους μήνες, αλλά το τίμημα μπορεί να αποδειχθεί πολύ μεγάλο για να το αντέξει η ελληνική οικονομία και κοινωνία. Η παραγωγή στην Ελλάδα είναι τώρα σχεδόν 25% χαμηλότερα από ό,τι ήταν το 2008, σημειώνει η εφημερίδα, και σημειώνει ότι με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία, φέτος μόνο θα μειωθεί κατά 6,4 τοις εκατό, επιπλέον. Η ανεργία είναι τώρα πάνω από το 25 τοις εκατό.

Επίσης, η εφημερίδα κάνει λόγο για "εύθραυστο χαρακτήρα" της ελληνικής κυβέρνησης "συνεργασίας" και διατυπώνει την άποψη ότι η Ελλάδα μπορεί να μην αντέξει μέχρι τις γερμανικές εκλογές, με ενδεχόμενο αποτέλεσμα ακόμη και τη χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ. Σύμφωνα πάντα με το κύριο άρθρο των "Νιου Γιορκ Τάιμς", η καταστροφή μπορεί να αποφευχθεί, υπό την προϋπόθεση ότι η κ. Μέρκελ θα προτάξει την επιβίωση της Ελλάδας και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έναντι των δικών της εκλογικών υπολογισμών! Και η μόνη βιώσιμη λύση αυτήν την στιγμή για το Ελληνικό Χρέος δεν είναι άλλη παρά το πραγματικό και δραστικό κούρεμά του, που όμως όλο και αναβάλλεται για μετά τις Γερμανικές Εκλογές!

Αφήστε την φύση στην ησυχία της!

Ας μείνουν τα Βουνά μας παρθένα! 

Είναι πράσινα από μόνα τους και δεν χρειάζονται την "πράσινή σας ανάπτυξη"!

Τριγμοί στην καρδιά της Ευρωζώνης!

Στην υποβάθμιση των αξιολογήσεων της πιστοληπτικής ικανότητας των μηχανισμών στήριξης της Ευρωζώνης (ESM, EFSF) κατά μία βαθμίδα προχώρησε ο οίκος Moody’s. 

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο οίκος Moody’s, οι αξιολογήσεις τόσο του προσωρινού μηχανισμού (EFSF) όσο και του μόνιμου (ESM) υποβαθμίστηκαν σε Aa1 από Aaa ενώ το outlook διατηρείται αρνητικό. Γεγονός που σημαίνει ότι μέσα στους ερχόμενους 12 μήνες ο οίκος Moody’s, επιφυλάσσεται για να υποβαθμίσει εκ νέου την πιστοληπτική τους ικανότητα.

Όπως επισημαίνεται η απόφαση οφείλεται κατά κύριο λόγο στην πρόσφατη υποβάθμιση της Γαλλίας σε Aa1 από Aaa και την υψηλή συσχέτιση του πιστωτικού κινδύνου για την οποία ο οίκος πιστεύει πως είναι παρούσα μεταξύ των μεγαλύτερων χωρών που συμβάλλουν στους μηχανισμούς στήριξης της Ευρωζώνης.

Μαφιόζικη προσπάθεια συγκάλυψης!

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αρνήθηκε "νομότυπα" στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg την πρόσβαση σε δύο έγγραφα που αφορούν την ελληνική οικονομική κατάσταση! Αυτό αποφάνθηκε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο έκρινε ότι η δημοσιοποίηση των εγγράφων αυτών θα έθιγε την προστασία του δημόσιου συμφέροντος και της οικονομικής πολιτικής της ΕΕ. Την ίδια ώρα στην Ελληνική Βουλή η κυβερνητική πλειοψηφία καταψήφιζε την πρόταση της αντιπολίτευσης για την σύσταση εξεταστικής επιτροπής με θλεμα το πως η Ελλάδα εγκλωβίστηκε στο Μνημόνιο την άνοιξη του 2010!

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχε "δίκιο" που το 2010 αρνήθηκε σε δημοσιογράφους την πρόσβαση σε έγγραφα αναφορικά με την πραγματική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, διότι η δημοσιοποίηση αυτών των εγγράφων θα υπονόμευε το δημόσιο συμφέρον, αποφάσισε το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

«Η δημοσιοποίηση αυτών των εγγράφων θα υπονόμευε την προστασία του δημόσιου συμφέροντος σε ό,τι αφορά την οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ελλάδας», αναφέρεται στην απόφαση του δικαστηρίου. Έφεση για την απόφαση μπορεί να ασκηθεί μόνο στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εντός δυο μηνών. 

Σημειώνεται ότι την πρόσβαση στα έγγραφα της ΕΚΤ είχε ζητήσει τον Αύγουστο του 2010 το πρακτορείο Bloomberg, το οποίο ζητούσε να δει δύο έγγραφα με τίτλο «Η επίπτωση στο κρατικό έλλειμμα και χρέος από τα off-market swaps. Η ελληνική περίπτωση» και «Η συναλλαγή Titlos και η πιθανότητα παρόμοιες συναλλαγές να επηρεάσουν το χρέος της ευρωζώνης ή τα επίπεδα του ελλείμματος». 

Η ΕΚΤ αρνήθηκε την πρόσβαση στα έγγραφα αυτά και το Bloomberg έφερε την υπόθεση στο δικαστήριο. Οι δικαστές συμφώνησαν με την ΕΚΤ ότι δεν μπορεί να δημοσιοποιηθούν τα  έγγραφα αυτά διότι οι πληροφορίες που περιέχουν είναι τέτοιες που υπάρχει κίνδυνος σοβαρής παραπλάνησης του κοινού γενικότερα και των αγορών ειδικότερα.

Ο Olivier Hoedeman του Corporate Europe Observatory, το οποίο ηγείται εκστρατείας για την μεγαλύτερη διαφάνεια στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, υποστηρίζει πως η τράπεζα επιδιώκει να αποφύγει την αποκάλυψη της αλήθειας: "Η συγκάλυψη του πραγματικού μεγέθους του χρέους στην Ελλάδα είναι ένα πολύ αμφιλεγόμενο θέμα και αν τα έγγραφα δείχνουν ότι η ΕΚΤ γνώριζε τι συνέβαινε στο πρώιμο στάδιο, αυτό θα είναι ένα μεγάλο σκάνδαλο." σχολίασε χαρακτηριστικά με αφορμή την απόφαση αυτή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

"Μαύρη τρύπα" οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας!

«Δραματική» χαρακτηρίζεται πλέον η κατάσταση του ενεργειακού συστήματος της χώρας, με τον κίνδυνο της πλήρους κατάρρευσης να βρίσκεται προ των πυλών. Η «μαύρη τρύπα» του συστήματος υπολογίζεται σήμερα σε περίπου 800 εκατ. ευρώ, ενώ θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι έως το τέλος του χρόνου το ποσό αυτό θα φθάσει το 1 δισ. ευρώ, απειλώντας με αλυσιδωτές επιπτώσεις όχι μόνο όσον αφορά τον απρόσκοπτο ενεργειακό εφοδιασμό της χώρας αλλά και την πορεία της οικονομικής της κατάστασης!

Η πρόσφατη απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας για την αύξηση του τέλους υπέρ των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, αλλά και η σχεδιαζόμενη "απελευθέρωση των οικιακών τιμολογίων" μοιάζει να είναι σταγόνα στον ωκεανό του συνεχώς διογκούμενου ελλείμματος του συστήματος, καθιστώντας υποχρεωτικό το διπλασιασμό του τέλους ΑΠΕ από 7,5 ευρώ/MWh που είναι σήμερα στα 15 ευρώ/MWh από την αρχή του έτους. Δεδομένου δε ότι τους επόμενους μήνες και έως το Μάρτιο αναμένεται ραγδαία αύξηση των έργων ΑΠΕ- φωτοβολταϊκών και αιολικών- που θα ενταχθούν στο σύστημα, θεωρείται βέβαιο ότι τα μέσα που έχει στη διάθεσή της η πολιτεία για την κάλυψη του ελλείμματος του λογαριασμού των ΑΠΕ (έσοδα από την πώληση δικαιωμάτων ρύπων περίπου 350 εκατ. ευρώ, τέλος ΕΡΤ και τέλος λιγνίτη 120 εκατ. ευρώ), τον οποίο διαχειρίζεται ο ΛΑΓΗΕ, δεν θα είναι σε καμία περίπτωση επαρκή. 

Ενδεικτικό της εκρηκτικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί είναι ότι ο ΛΑΓΗΕ (λειτουργός της αγοράς), αλλά και ο ΑΔΜΗΕ (διαχειριστής του συστήματος) οφείλουν προς τους ιδιώτες ηλεκτροπαραγωγούς και τους παραγωγούς από ΑΠΕ περίπου 800 εκατ. ευρώ, που κατανέμονται σχεδόν ισομερώς (50%-50%), ενώ οι ιδιώτες ηλεκτροπαραγωγοί με τη σειρά τους οφείλουν στη ΔΕΠΑ περίπου 360 εκατ. ευρώ. Η ΔΕΠΑ από την πλευρά της προσπαθεί να είναι συνεπής προς τους ξένους προμηθευτές της μέσω του δανείου που έχει λάβει από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. 

Την ίδια ώρα η ΔΕΗ, που ακολουθεί σύστημα συμψηφιστικών πληρωμών προς τις θυγατρικές της, φέρεται να οφείλει στον ΑΔΜΗΕ για ρεύμα που έχει προμηθευτεί και το οποίο έχει παραχθεί από ιδιωτικές μονάδες περίπου 290 εκατ. ευρώ και στον ΔΕΗΔΗΕ (διαχειριστής δικτύου) περίπου 50 εκατ. ευρώ. 

Ο ΑΔΜΗΕ, πάλι, δεν πληρώνει τις ιδιωτικές μονάδες, με αποτέλεσμα να εκπέμπεται "SOS" από τον ΕΣΑΗ (σύνδεσμος ιδιωτών ηλεκτροπαραγωγών). Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του προέδρου "Τέρνα Ενεργειακής" και ταυτόχρονα και προέδρου του ΕΣΑΗ Γιώργου Περιστέρη σε επιστολή του προς τη ΡΑΕ: «Τυχόν συνέχιση της παρούσας κατάστασης θα προκαλέσει άμεσα την οικονομική κατάρρευση των εταιριών του Συνδέσμου, οι οποίες ασφυκτιούν από την έλλειψη ρευστότητας, αλλά και από την επιβάρυνση των τόκων από τις υπερημερίες προς ΔΕΠΑ».

Αυτό που απαιτούν πρακτικά οι ΑΠΕτζίδες είναι μέρος της περιβόητης δόσης που θα λάβει η Ελληνική Κυβέρνηση να δοθεί άμεσα για την αποπληρωμή των χρεών του ΑΔΜΗΕ προς αυτούς! Και ταυτόχρονα να υπάρξει μέριμνα για την απρόσκοπτη μηνιαία πληρωμή τους!

Σύμφωνα όμως με εισήγηση του ΛΑΓΗΕ προς το ΥΠΕΚΑ προκύπτει άμεσα ανάγκη για υπερδιπλασσιασμό του τέλους ΕΤΜΕΑΡ (τέλος ΑΠΕ) για να αντιμετωπιστεί το τεράστιο έλλειμμα που γεννούν οι ΑΠΕ. "Συνεχίζουμε να βρισκόμαστε σε ταμειακή αδυναμία και δεν μπορούμε να αποπληρώνουμε εγκαίρως τους παραγωγούς ΑΠΕ", τονίζουν στελέχη του ΛΑΓΗΕ, που ακόμη και σήμερα δε δεσμεύονται απέναντι στην αγορά για το πότε θα καταφέρει ο λειτουργός να φανεί συνεπής στις πληρωμές του. Εκείνο που τονίζουν τα στελέχη του Λειτουργού είναι ότι σε περίπτωση που το κράτος επιθυμεί να μηδενίσει το έλλειμμα, θα πρέπει να επιβληθεί άμεσα, αύξηση του τέλους ΕΤΜΕΑΡ (ΑΠΕ) στα 18 ευρώ η MWh, αντί για τα 7,5 ευρώ η MWh (τιμή που αυξήθηκε πρόσφατα τον περασμένο Αύγουστο από τα 5,43 ευρώ η MWh που ίσχυε πριν)!

Δικαίωση της σκληρής διαπραγματευτικής τακτικής της Ελληνικής Κυβέρνησης!

Aφοπλιστική ειλικρίνεια Σόιμπλε: Μια χρεοκοπία της Ελλάδας θα οδηγούσε σε διάλυση της Ευρωζώνης!

Η γερμανική κάτω βουλή ενέκρινε τελικά με μεγάλη πλειοψηφία το πακέτο των αποφάσεων του τελευταίου Eurogroup για την Ελλάδα. Από τους 584 βουλευτές που ήταν παρόντες στην αίθουσα οι 473 ψήφισαν υπέρ, 100 κατά και 11 απείχαν. Η ψηφοφορία είχε θεωρηθεί σημαντική δοκιμασία για την καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ και τον έλεγχό της επί της κεντροδεξιάς συμμαχίας της ενόψει των βουλευτικών εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2013. Τελικά βέβαια η ψηφοφορία αποδείχτηκε πανεύκολη υπόθεση! Τα κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης, οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι, υποστήριξαν τη συμφωνία, όπως και οι περισσότεροι βουλευτές της κεντροδεξιάς συμπολίτευσης υπό την κα. Μέρκελ. Οι Γερμανοί βουλευτές ήταν ήδη "πεπεισμένοι" πως πρέπει να υπερψηφίσουν το πακέτο μέτρων της νέας αυτής ελληνικής διάσωσης: χαρακτηριστική και αποκαλυπτική εξάλλου ήταν και η επιχειρηματολογία του Σόιμπλε!

«Η Αθήνα έχει καταφέρει πολλά!», δήλωσε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, κατά την εισήγηση του, πριν από την ψηφοφορία, και προειδοποίησε ότι ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα οδηγούσε σε διάλυση την ευρωζώνη!

«Κατά βάση αποφασίζουμε για την συνέχιση ή την διακοπή της βοήθειας - με όλες τις συνέπειες τις οποίες θα είχε ένα τέτοιο βήμα για τους Έλληνες και την Ευρώπη», δήλωσε ο κ. Σόιμπλε και επισήμανε ότι η Γερμανία έχει επωφεληθεί όσο κανείς από το ευρώ και, επομένως, έχει να χάσει τα περισσότερα από ενδεχόμενη κατάρρευση της Ευρωζώνης.

«Ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας ίσως οδηγούσε και στη διάλυση της Ευρωζώνης», τόνισε.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών επισήμανε ακόμη ότι «ξεκινούν τα πρώτα βήματα προόδου, αλλά ο δρόμος για τους Έλληνες είναι ακόμη μακρύς» και προσέθεσε ότι «παραλείψεις δεκαετιών δεν μπορούν αναπληρωθούν μέσα σε δύο χρόνια». Αναφερόμενος στην έκθεση της τρόικας, ανέφερε ότι επισημαίνει ότι υπήρξαν σημαντικές καθυστερήσεις- και λόγω των ελληνικών εκλογών. «Η τρόικα διαπιστώνει ότι οι Έλληνες χρειάζονται δύο χρόνια παραπάνω για να πετύχουν τους στόχους και αυτό οδηγεί αναγκαστικά σε ένα χρηματοδοτικό κενό. Αυτό πρέπει τώρα να το καλύψουμε!», δήλωσε και κάλεσε τους βουλευτές να υπερψηφίσουν το σχέδιο. Πράγμα που τελικά και έγινε! 

Ευτυχώς βέβαια που όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα η Ελληνική Πλευρά είχε διαπραγματευτεί σκληρά με την Γερμανία, και την τρόικα, πατώντας ακριβώς πάνω σε αυτούς τους φόβους των Γερμανών περί διάλυσης της Ευρωζώνης! Ευτυχώς... γιατί διαφορετικά θα είχε διαλυθεί η Ευρωζώνη οπότε και θα αναγκαζόμασταν να επιστρέψουμε στην ...δραχμή! Χάρη όμως στην Κυβέρνησή μας, καταφέραμε τελικά να σώσουμε το Ευρώ- και να παραμείνουμε σ' αυτό- κι ας μην μας έχει μείνει ούτε ένα ευρώ στην τσέπη!

Προκλητική ειλικρίνεια!

Προκλητικά ειλικρινής εμφανίστηκε ο βουλευτής Τρικάλων της Νέας Δημοκρατίας Μ. Ταμήλος,  ο οποίος με νέες δηλώσεις του απέδειξε πως όχι μόνο έχει και βαθύτατη αίσθηση του χιούμορ... αλλά και απόλυτη αυτογνωσία! Είναι ο βουλευτής που έγινε γνωστός από το ότι σε πρόσφατη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής υποεπιτροπής για τους υδάτινους πόρους, υποστήριξε ότι «δεν μπορούμε να ερχόμαστε κάθε εβδομάδα στην επιτροπή και να πληρωνόμαστε μία φορά τον μήνα». Μετά την έκταση που πήραν οι αρχικές του δηλώσεις και το κύμα αντιδράσεων που ξεσήκωσαν, ο Ταμήλος σχολίασε το γεγονός ....κρίνοντας ταυτόχρονα με πολύ καυστικό τρόπο και τους δημοσιογράφους για τα θέματα που επιλέγουν: «Αντί να μας χτυπάτε, γιατί ψηφίσαμε τα μέτρα, μας χτυπάτε, γιατί ξύνουμε τα αρχ... μας!» Μήπως έχει άδικο ο Ταμήλος; Μήπως δεν θα ήταν καλύτερο κάποιοι στην Βουλή να συνέχιζαν να ...ξύνονται, παρά να αναλαμβάνουν να "σώσουν" τον Ελληνικό Λαό σχεδόν κάθε εξάμηνο; Λέμε μήπως; 

Αναπόφευκτη νέα αναδιάρθρωση του Ελληνικού Χρέους!

Την άποψη ότι το ελληνικό χρέος παραμένει μη βιώσιμο παρά την βραχυπρόθεσμη "ανακούφιση" που παρέχει η συμφωνία στο Eurogroup, διατυπώνει ρητά και ξεκάθαρα η Moody’s Investors Service, υπογραμμίζοντας ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί αναγκαστικά στο άμεσο μέλλον να κουρέψει τελικά μέρος του χρέους της.

«Η συμφωνία της Τρίτης ανάμεσα στους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης και το ΔΝΤ, απελευθερώνει τη δόση των 44 δις ευρώ για τη διάσωση της Ελλάδας και θα παράσχει ανακούφιση στην οικονομία της Ελλάδας που διψά για ρευστότητα, αλλά πιστεύουμε ότι το φορτίο χρέους της χώρας παραμένει μη βιώσιμο», ξεκαθαρίζουν οι αναλυτές της Moody’s.

«Η πιθανότητα μιας περαιτέρω χρεοκοπίας για το χρέος που κρατείται από ιδιώτες είναι υψηλή, και δεδομένου ότι το 70% του συνολικού χρέους διακρατείται από τον επίσημο τομέα, μόνο μια μείωση αυτού του χρέους θα οδηγούσε σε μια κάποια βιωσιμότητα του χρέους της Ελλάδας!», τονίζει η Moody’s.

Σύμφωνα με την αναφορά των αναλυτών της Moody’s, η τρέχουσα συμφωνία στο Eurogroup έχει ως στόχο να μειώσει το ελληνικό χρέος μέσω ενός μείγματος βραχυπροθέσμων μέτρων που περιλαμβάνουν την μείωση των επιτοκίων των δανείων προς την Αθήνα, την επιστροφή των κερδών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που αφορούν τη συμμετοχή της στην εμπλοκή της στα Ελληνικά Δάνεια και την επαναγορά ελληνικών ομόλογων σε χαμηλές τιμές. «Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη σημαντικά ρίσκα υλοποίησης που συνδέονται με το πρόγραμμα, ιδιαίτερα λόγω της ακραίας οικονομικής και κοινωνικής ευάλωτης κατάστασης της Ελλάδας. Δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένει κανείς ότι οι στόχοι που μόλις συμφωνήθηκαν, θα επιτευχθούν χωρίς καμία ολίσθηση», τονίζει η Moody’s.

Οι βαθύτερες αιτίες της τρέχουσας οικονομικής κρίσης!

Mαρξιστική θεωρία ή απλός καταγγελτισμός;

Η κρίση της ελληνικής οικονομίας αποτελεί μέρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης έχοντας προκληθεί από τον ίδιο μηχανισμό, τον νόμο της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους. Η κρίση είναι δομική κι αποτελεί συνέχεια και ετεροχρονισμένη εμφάνιση της κρίσης της δεκαετίας του 1970. Επίσης, η κρίση της ελληνικής οικονομίας είναι επιπρόσθετα και κρίση συσσώρευσης δημοσίου χρέους.

του Θανάση Μανιάτη,

διδάσκοντα στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Πριν".

Στις πολυάριθμες αναφορές και παρεμβάσεις στο χώρο της Αριστεράς γύρω από το φλέγον θέμα της κρίσης τα τελευταία χρόνια είναι εμφανής η απουσία ενός στοιχείου που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να θεωρείται και να είναι αυτονόητα παρόν: Η ρητή αναφορά στο θεωρητικό πλαίσιο της μαρξικής ανάλυσης και της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας γενικότερα και η διερεύνηση των αιτίων της κρίσης, της φύσης της, των προοπτικών που ανοίγει για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά, ιδίως την αντικαπιταλιστική, από αυτήν τη σκοπιά. Υπουργοί της κυβέρνησης, καθεστωτικοί – ενσωματωμένοι οικονομολόγοι, αριστεροί οικονομολόγοι, στελέχη της Αριστεράς, χρησιμοποιούν τις ίδιες κατηγορίες, εμφανίζονται στον δημόσιο διάλογο να έχουν τους ίδιους στόχους, το ίδιο αναλυτικό πλαίσιο και να διαφέρουν μόνο ως προς την «κατάλληλη» ή «πιο έξυπνη» πρόταση οικονομικής πολιτικής που θα οδηγήσει την οικονομία σαν ενιαίο σύνολο με όλες τις κοινωνικές τάξεις, έξω από την κρίση. Η Αριστερά έχει ένα διακριτό, διαφορετικό θεωρητικό υπόδειγμα, οφείλει σε μεγάλο βαθμό την ύπαρξή της σε αυτό και αυτό οφείλει να μας ξεχωρίζει κάθε στιγμή από την καθαρά ιδεολογική αφήγηση των συστημικών οικονομικών και τις εμβαλωματικές προτάσεις κάποιων ετερόδοξων ρευμάτων.

Κάθε σοβαρή οικονομική κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού έχει γίνει αντικείμενο έντονης διαμάχης στο εσωτερικό του μαρξιστικού στρατοπέδου με ιδιαίτερες θεωρητικές και κυρίως πολιτικές προεκτάσεις. Έτσι και τώρα είναι σημαντικής σημασίας το ζήτημα που αφορά την ανίχνευση και την αποτίμηση της διαδικασίας ή των διαδικασιών που μας έφεραν μέχρι εδώ, στη χειρότερη κρίση της ιστορίας του ελληνικού καπιταλισμού. Είναι σημαντικό και για την τοποθέτησή μας απέναντι στη συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη και την ΕΕ αλλά και για ακόμη πιο ευρύτερα ζητήματα στρατηγικής και τακτικής του αριστερού, αντικαπιταλιστικού κινήματος. 

Προσπαθώντας να συζητήσουμε το ερώτημα της φύσης της τρέχουσας κρίσης έχουμε αρχικά να απαντήσουμε σε δύο κύρια θέματα γύρω από τον χαρακτήρα της.

Πρώτο, είναι συγκυριακή, οφειλόμενη σε τυχαία γεγονότα, λαθεμένες και αντιστρέψιμες επιλογές οικονομικής πολιτικής ή συστημική/δομική (και αν είναι τέτοια στη βάση ποιου ακριβώς οικονομικού μηχανισμού προκλήθηκε;) και άρα πολύ δύσκολα και με τεράστιο κόστος αναστρέψιμη; Παρά το ότι η ελληνική κρίση έχει φτάσει και επίσημα πλέον το βάθος και την έκταση της Μεγάλης Ύφεσης, σχεδόν ποτέ δεν αναδεικνύεται αυτό το ερώτημα και όταν υπόρρητα και έμμεσα σχολιάζεται, η κυρίαρχη άποψη τείνει να είναι η πρώτη, δηλαδή αυτή της συγκυριακής κρίσης, υποδεικνύοντας ως θεμελιακές αιτίες της κρίσης κάποιες ανισορροπίες συνήθως στη σφαίρα της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και της ζήτησης ή της διανομής του εισοδήματος ή συνηθέστερα κάποια λάθη στο σχεδιασμό και την εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής στη χώρα μας, στην Ευρώπη, στον κόσμο. Τις ελάχιστες φορές που αναφέρεται και χαρακτηρίζεται ως συνολική κρίση του συστήματος, δεν υπάρχει κάποια ανάλυση που να προχωρά σε βάθος, φωτίζοντας και τα ακριβή της αίτια (ένα απαραίτητο στοιχείο στην ιδεολογική διαμάχη με την κυρίαρχη αστική ιδεολογία αλλά και στο εσωτερικό της Αριστεράς και της μαρξιστικής παράδοσης γύρω από τη στρατηγική εξόδου από την κρίση σε όφελος της εργατικής τάξης, ακόμη και της υπέρβασης του συστήματος).

Η κρίση της ελληνικής οικονομίας αποτελεί μέρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης έχοντας προκληθεί από τον ίδιο μηχανισμό, τον νόμο της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους. Η κρίση είναι δομική κι αποτελεί συνέχεια και ετεροχρονισμένη εμφάνιση της κρίσης της δεκαετίας του 1970. Επίσης, η κρίση της ελληνικής οικονομίας είναι επιπρόσθετα και κρίση συσσώρευσης δημοσίου χρέους.

Ο μύθος περί «ανευθυνότητας» των κυριαρχούμενων τάξεων!

Σχετικό με το πρώτο ερώτημα αλλά και κάπως πιο ειδικό, είναι το δεύτερο ερώτημα που προκύπτει: Πιο συγκεκριμένα, τίνος (ποιας κοινωνικής τάξης) είναι η ευθύνη για την οικονομική κρίση; Η αστική ιδεολογία βασισμένη στα συμβατικά οικονομικά πάντα έχει ή κατασκευάζει εκ των υστέρων μια συγκεκριμένη άποψη πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, ρίχνοντας την ευθύνη στις «παράλογες» διεκδικήσεις των κυριαρχούμενων τάξεων και τις δήθεν παραχωρήσεις σε όφελός τους. Αυξήσεις σε μισθούς πάνω από την παραγωγικότητα της εργασίας και αυξημένες κοινωνικές δαπάνες – παροχές ήταν η κυρίαρχη ερμηνεία για την κρίση στασιμοπληθωρισμού των δεκαετιών 1960 και 1970 και η επικράτησή της σήμανε την εδραίωση και την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού για τα επόμενα 30 χρόνια. Έπειτα από κάποιους δισταγμούς και αρχική αμηχανία (καθώς εμπειρικά δεν μπορεί να σταθεί εύκολα το επιχείρημα στις παρούσες και πρόσφατες συνθήκες) το ίδιο επιχειρείται να γίνει και τώρα από τους κυρίαρχους κύκλους και με τη βοήθεια της υπεροχής της αστικής ιδεολογίας και της άσχημης κατάστασης του εργατικού κινήματος, έχουν καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να έχει επικρατήσει μέχρι τώρα και πάλι ως ερμηνεία και κύρια αιτία της τρέχουσας κρίσης, η «ανευθυνότητα» των κυριαρχούμενων τάξεων.

Προσπαθώντας να απαντήσουμε τα παραπάνω ερωτήματα, μια προσεκτική ματιά στη συνολική και την πρόσφατη μεταπολεμική εμπειρία των αναπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών (και της Ελλάδας) όπως καταγράφεται στη σχετική βιβλιογραφία, μας δείχνει ότι σε αντίθεση με τις διαδοχικά από την εκδήλωση της κρίσης κρατούσες ερμηνείες της, είτε στους κατεστημένους κύκλους είτε στο εσωτερικό της Αριστεράς, η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι ή δεν είναι κυρίως:

Πρώτο, χρηματοπιστωτική κρίση προερχόμενη από την απληστία και αβλεψία των τραπεζιτών, λόγω και της έλλειψης κατάλληλης ρύθμισης, με λίγα λόγια του φαινομένου που έχει ονομαστεί χρηματιστικοποίηση της οικονομίας κατά την τελευταία περίοδο και που σε ετερόδοξους συγγραφείς συνδέεται με την κατά Μίνσκι χρηματοπιστωτική αστάθεια. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας στην Ελλάδα συγκεκριμένα ήταν ο λιγότερο εκτεθειμένος σε δάνεια, τοξικά και κανονικά, σε σχέση με τους αντίστοιχους τομείς σε σχεδόν όλες τις άλλες αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Ο δανεισμός των νοικοκυριών και το ιδιωτικό χρέος ήταν μικρότερος και η «φούσκα» των ακινήτων η μικρότερη όλων σε διεθνή σύγκριση.

Δεύτερο, δημοσιονομική κρίση με τη μορφή της συσσώρευσης ενός υπέρογκου δημοσίου χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ κυρίως λόγω της υπερεπέκτασης του «σπάταλου κράτους». Η αιχμή του δόρατος της επίθεσης ενάντια στην εργατική τάξη, το δημοσιονομικό χρέος, δεν οφείλεται ούτε στο μεγάλο μερίδιο των δημοσίων δαπανών στο ΑΕΠ, ούτε στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και σίγουρα ούτε στις καθαρές κοινωνικές παροχές προς την εργατική τάξη που ήταν αρνητικές για όλη τη μεταπολεμική περίοδο. Η βασική αιτία δημιουργίας των ελλειμμάτων και του χρέους ήταν η χαμηλή έως μηδενική φορολόγηση κεφαλαίου και ανώτερων εισοδηματικών στρωμάτων, της κυρίαρχης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Τρίτο, συναλλαγματικής ισοτιμίας / ευρώ – δομής της ευρωζώνης. Κρίση που οφείλεται στη συμμετοχή στην ευρωζώνη και απορρέει από τη δομή της ευρωζώνης, μιας οικονομικής ζώνης με κοινό νόμισμα αλλά χωρίς κοινή δημοσιονομική δομή, κάτι που ευνοεί τις πιο ανταγωνιστικές οικονομίες της ζώνης και επιτείνει τα ανταγωνιστικά τους πλεονεκτήματα απέναντι στις υποδεέστερες τεχνολογικά χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Χωρίς να μπορούμε να επεκταθούμε στο ζήτημα αυτό, εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το θέμα του νομίσματος είναι τουλάχιστον δευτερεύον ζήτημα με δεδομένη την έκταση της κρίσης και την απαιτούμενη απάντηση των κυριαρχούμενων τάξεων η οποία δεν μπορεί να είναι τίποτε λιγότερο από άμεση αμφισβήτηση της παρούσας κοινωνικοοικονομικής οργάνωσης. Έτσι κι αλλιώς, οι επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας δεν άλλαξαν σημαντικά με την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη από το 2002 και έπειτα. Οι διαδικασίες συσσώρευσης κεφαλαίου και δημοσιονομικού εκτροχιασμού εξελίσσονταν από καιρό σύμφωνα με τους νόμους ανάπτυξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, έχοντας ως κύριους προσδιοριστικούς παράγοντες την τεχνολογική αλλαγή και την ταξική πάλη για τη διανομή του προϊόντος ανάμεσα σε κεφάλαιο και εργασία πρώτα στο επίπεδο της αγοράς και έπειτα με τη διαμεσολάβηση του κράτους. Η αποβιομηχάνιση της ελληνικής οικονομίας και η αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής της χώρας έχουν να κάνουν περισσότερο με την είσοδό της στην ΕΕ παρά με τη συμμετοχή στην ευρωζώνη καθεαυτή. Το κοινό νόμισμα παγιώνει και συντηρεί την υφιστάμενη ιεραρχία ανάμεσα στα διάφορα κεφάλαια σε κλαδικό – εθνικό επίπεδο, δεν την παράγει από μόνο του.

Βέβαια, θα πρέπει να τονισθεί ότι οι υπερασπιστές της συμμετοχής στην ευρωζώνη με κάθε θυσία δεν προτείνουν και δεν υπόσχονται μια βιώσιμη στρατηγική εντός της ευρωζώνης αλλά αντίθετα δαιμονοποιούν την υιοθέτηση ενός άλλου νομίσματος (η στάση αυτή είναι ενδεικτική και απόρροια της κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού τομέα στην ελληνική οικονομία, καθώς και της απουσίας προς το παρόν σοβαρής μερίδας της αστικής τάξης προσανατολισμένης στην παραγωγή).

Τέταρτο, κρίση δυσαναλογιών που εμφανίζονται αναπόφευκτα σε μια άναρχη ασυντόνιστη καπιταλιστική οικονομία όταν κάποιος τομέας (στην περίπτωσή μας ο χρηματοπιστωτικός χρησιμοποιείται ως το συνηθισμένο παράδειγμα) επεκτείνεται αδικαιολόγητα σε σχέση με τους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας παραβιάζοντας τις απαιτούμενες αναλογίες και συνθήκες αναπαραγωγής του συστήματος.

Πέμπτο, κρίση του νεοφιλελευθερισμού: Οι (αυξημένοι) μισθοί και οι κοινωνικές δαπάνες δεν μπορούν να θεωρηθούν η θεμελιώδης αιτία της τρέχουσας κρίσης όπως τελικά συνέβη στη δεκαετία του 1970, καθώς ήταν στην καλύτερη περίπτωση στάσιμοι κατά τη νεοφιλελεύθερη περίοδο.

Ούτε όμως πρόκειται απλώς για κρίση του νεοφιλελευθερισμού –όπως διατείνονται αρκετοί αριστεροί οικονομολόγοι και κόμματα της Αριστεράς– που έχοντας ως βασικό συστατικό στοιχείο την επίθεση στους μισθούς και τις κοινωνικές παροχές της εργατικής τάξης, καθήλωσε την αγοραστική δύναμη της πλειοψηφίας του πληθυσμού, δημιουργώντας προβλήματα υποκατανάλωσης ή έλλειψης επαρκούς ενεργού ζήτησης, όντας επομένως μια θεωρία εστιασμένη στη σφαίρα της κυκλοφορίας και της διανομής. Βέβαια, το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα κατασκευάστηκε ως απάντηση του συστήματος στην προτελευταία κρίση των δεκαετιών 1960-70. Έτσι, η τρέχουσα κρίση μπορεί να χαρακτηρισθεί ως κρίση του νεοφιλελευθερισμού μόνο με την έννοια ότι αποδεικνύεται η οριστική αδυναμία του να λύσει τα προβλήματα της δομικής κρίσης συσσώρευσης της δεκαετίας 1960-70.

Γενικά, όταν η ανάλυση δεν περιορίζεται στη χρηματοπιστωτική σφαίρα και προσπαθεί να εντοπίσει τα αίτια της κρίσης στην «πραγματική» οικονομία, τότε συνήθως περιορίζεται στο επίπεδο της κυκλοφορίας και της διανομής του προϊόντος, δίνοντας έμφαση στην ανισότητα του εισοδήματος και τη στασιμότητα ή τη μείωση των μισθών και του μεριδίου των μισθών που χαρακτηρίζουν τη νεοφιλελεύθερη θεσμική δομή. Σύμφωνα με αυτήν την αφήγηση που τείνει να γίνει κυρίαρχη στην ετερόδοξη οικονομική παράδοση και πολιτικά στους κύκλους της Αριστεράς, το νεοφιλελεύθερο οικονομικό υπόδειγμα υποσκάφθηκε και κατέρρευσε από την τάση για υποκατανάλωση ή έλλειψη ενεργού ζήτησης που προέκυψε λόγω της στασιμότητας ή μείωσης των μισθών και της αγοραστικής δύναμής τους.

Παρατηρούμε με άλλα λόγια ότι οι αναλύσεις από το χώρο της Αριστεράς στην περίπτωση που έχουν ταξικό πρόσημο εστιάζουν στην πτώση του μεριδίου των μισθών, στις αυξανόμενες ανισότητες και στο κενό ζήτησης που προκαλούν, εξαντλώντας εκεί την επαφή τους με τη μαρξιστική προβληματική, εφαπτόμενες με την κεϋνσιανή θεωρία και τις αρκετά συγγενείς με αυτήν μαρξιστικές και ριζοσπαστικές θεωρίες υποκατανάλωσης. Ο θεμελιώδης μηχανισμός δημιουργίας της κρίσης τοποθετείται αρχικά στη σφαίρα της διανομής (ανισότητες, μείωση μεριδίου μισθών) και μεταφέρεται έπειτα στη σφαίρα της κυκλοφορίας (έλλειψη επαρκούς ενεργού ζήτησης).

Ο νόμος της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους!

Αν εξετάσουμε την κατάσταση βαθύτερα, δηλαδή τις εξελίξεις στη σφαίρα της παραγωγής, τη δομή και την εξέλιξη των σύγχρονων καπιταλιστικών οικονομιών είτε της πιο αναπτυγμένης στον κόσμο, όπως των ΗΠΑ, είτε της ελληνικής οικονομίας, τότε εμφανίζεται μια διαφορετική και πιο αποκαλυπτική εικόνα μέσα από την πορεία της κερδοφορίας του κεφαλαίου και της συσσώρευσης κεφαλαίου αντίστοιχα. Όπως έχει επισημανθεί στη σχετική συζήτηση, παρά τις μερικές φορές δραματικές μεταβολές σε θεσμούς, ρυθμίσεις και την κατάσταση της ταξικής πάλης, δομικές, συστημικές κρίσεις εξακολουθούν να εμφανίζονται κάθε 30-40 χρόνια. Αυτές οι επαναλαμβανόμενες κρίσεις είναι αναπόφευκτες για όσο διάστημα το οικονομικό σύστημα βασίζεται στην αρχή και το κίνητρο του κέρδους. Η επανάληψη των κρίσεων οφείλει να αναζητηθεί σε μια κοινή αιτία, έναν κοινό παράγοντα. Και καθώς η συσσώρευση κεφαλαίου βασίζεται στην κερδοφορία του κεφαλαίου, οι προσδιοριστικοί παράγοντες του ποσοστού κέρδους πρέπει να εξετασθούν λεπτομερειακά για να κατανοηθούν οι διαφορετικές φάσεις της καπιταλιστικής συσσώρευσης.

Στη θεωρητική και εμπειρική συζήτηση της τρέχουσας κρίσης από την παγκόσμια πλευρά της μέχρι τις επιμέρους όψεις της ελληνικής κρίσης, η πιο βασική παραδοχή είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια συστημική, δομική και όχι συγκυριακή κρίση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας. Συνοπτικά, ισχυριζόμαστε ότι η κρίση της ελληνικής οικονομίας αποτελεί μέρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης έχοντας προκληθεί από τον ίδιο μηχανισμό, τον νόμο της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους. Η κρίση αυτή είναι δομική, αποτελεί συνέχεια και ετεροχρονισμένη εμφάνιση της κρίσης της δεκαετίας του 1970 και γι’ αυτό έχει αποδειχθεί δύσκολο να ξεπερασθεί. Από την άλλη πλευρά, η κρίση της ελληνικής οικονομίας εκτός από κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου και χαμηλής κερδοφορίας είναι επιπρόσθετα και κρίση συσσώρευσης δημοσίου χρέους, ένας συνδυασμός που έχει πλέον καταστήσει την αναπαραγωγή του ελληνικού καπιταλισμού ιδιαίτερα προβληματική.

Για να γίνει καλύτερα κατανοητή η τρέχουσα ελληνική οικονομική κρίση, είναι χρήσιμο να τονισθούν τα παρακάτω σημεία που διαμορφώνουν το μακροπρόθεσμο πλαίσιο ανάλυσης, μέσα στο οποίο έχουν κινηθεί οι πρόσφατες εξελίξεις:

Πρώτο, το κοινό μοτίβο που αναδεικνύεται στην εξέλιξη της διαδικασίας της καπιταλιστικής συσσώρευσης στην Ελλάδα και τις άλλες περισσότερο ή λιγότερο αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες για ολόκληρη τη μεταπολεμική περίοδο. Η κρίση της ελληνικής οικονομίας είναι πρώτα απ’ όλα μέρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, προκλήθηκε αρχικά από τη λειτουργία του νόμου της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους λόγω της αυξανόμενης οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου και οξύνθηκε από την ταυτόχρονη παρουσία μεγάλων δημοσιονομικών ανισορροπιών. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της καπιταλιστικής συσσώρευσης να απομακρύνει τη ζωντανή εργασία που δημιουργεί αξία και υπεραξία, με νεκρή συσσωρευμένη εργασία, πάγιο κεφάλαιο, οδηγεί αναπόφευκτα σε κάποιο χρονικό σημείο σε τόσο μειωμένη κερδοφορία, ώστε όσο και να αυξηθεί η εκμετάλλευση της εργασιακής δύναμης, το σύστημα να μην μπορεί να λειτουργήσει ικανοποιητικά και σε κάποιο σημείο να σταματήσει να λειτουργεί εντελώς.

Δεύτερο, τα κοινά στοιχεία της δημοσιονομικής δομής της Ελλάδας με αυτήν των νοτιοευρωπαϊκών χωρών και το συμπέρασμα που προκύπτει από τη σύγκρισή τους με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ότι τα δημόσια ελλείμματα και η συσσώρευση του δημοσίου χρέους οφείλονται κυρίως στη χαμηλή φορολόγηση του κεφαλαίου και των κυρίαρχων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων, και σε καμία περίπτωση σε παροχές προς την εργατική τάξη.

Τρίτο, η συστηματικά αρνητική καθαρή δημοσιονομική θέση της εργατικής τάξης στην Ελλάδα και στις άλλες νοτιοευρωπαϊκές χώρες, όπως υποδηλώνεται από τον αρνητικό καθαρό κοινωνικό μισθό για όλα τα έτη της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Εμφανής αποτυχία του καπιταλισμού!

Eίναι προφανές ότι η κρίση είναι προϊόν της σχετικά απρόσκοπτης λειτουργίας του συστήματος κατά την περίοδο του νεοφιλελευθερισμού. Αυτή η αποτυχία του συστήματος για μια ακόμη φορά θα έπρεπε επομένως να αποτελεί ευνοϊκό έδαφος για τη διεξαγωγή της ιδεολογικής και πολιτικής διαμάχης από τη μεριά της εργατικής τάξης και της Αριστεράς. Στην Ελλάδα ειδικά, το δεύτερο και πιο σκληρό μέρος εφαρμογής του νεοφιλελευθερισμού εφαρμόζεται με αφορμή το συσσωρευμένο δημόσιο χρέος. Ξεκινώντας με έναν ιδιαίτερα υψηλό λόγο δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ, οφειλόμενο κυρίως στη χαμηλή φορολόγηση συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων, η προσπάθεια εκμηδένισης των ελλειμμάτων μειώνει μισθούς και δαπάνες που σχετίζονται με τις λειτουργίες του κράτους πρόνοιας και ενώ αυξάνει τους φόρους σε μισθωτούς και συνταξιούχους, τους μειώνει σε ψηλά εισοδηματικά στρώματα και επιχειρήσεις προσδοκώντας αύξηση των επενδύσεων σύμφωνα με την κατεστημένη οικονομική σκέψη. Όμως, η δραματική μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος της πλειοψηφίας του πληθυσμού, η μεγάλη πτώση στην ιδιωτική κατανάλωση σε συνδυασμό με την πτώση στη δημόσια κατανάλωση, αποθαρρύνουν τις επενδύσεις, δημιουργώντας τη βαθύτερη ύφεση από τα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αποτρέποντας τη σοβαρή μείωση του δημοσίου ελλείμματος, ενώ ταυτόχρονα όπως είναι φυσικό ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ συνεχίζει να αυξάνει. Το πρόβλημα της συνύπαρξης μεγάλων δημοσίων ελλειμμάτων και μεγάλης ύφεσης οδηγεί στην προσπάθεια προσαρμογής μέσω της αγοράς εργασίας και της μείωσης των μισθών στον ιδιωτικό τομέα έτσι ώστε η αύξηση του προϊόντος να έλθει είτε μέσω της προσέλκυσης άμεσων ξένων επενδύσεων, είτε μέσω της αύξησης των καθαρών εξαγωγών. Η δεύτερη εκδοχή είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί με την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη και την ανατιμημένη συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ, ενώ η πρώτη επίσης συγκεντρώνει ελάχιστες πιθανότητες, λόγω της συνεχιζόμενης στασιμότητας και ύφεσης ή και κρίσης στην ευρωπαϊκή και την παγκόσμια οικονομία, ένα σημαντικό γεγονός που είτε παραβλέπεται είτε αποσιωπάται από όλους όσοι υπόσχονται ότι η ανάπτυξη όπου να ’ναι έρχεται. Στην πραγματικότητα, το ακολουθούμενο οικονομικό πρόγραμμα έχει ως στόχο την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας μόνο σε πολύ μακροπρόθεσμο ορίζοντα, λειτουργώντας σαν μοχλός ενεργοποίησης των εκκαθαριστικών λειτουργιών της κρίσης, δηλαδή πρώτο τη «συμμόρφωση» της ελληνικής εργατικής τάξης και την αποδοχή εκ μέρους της πρωτοφανών μειώσεων μισθών, δεύτερο, την απαξίωση και καταστροφή μεγάλου μέρους του αποθέματος παγίου κεφαλαίου σε όφελος μερίδας του εγχώριου και ιδίως του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, κάτι που δεν ήταν πολιτικά εφικτό στη δεκαετία του 1970 και τρίτο, τον παραδειγματισμό των μισθωτών εργαζομένων σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών είναι μια συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας παρόμοια με αυτή της Μεγάλης Ύφεσης (σωρευτικά περίπου 20% του ΑΕΠ μέχρι τώρα στα πρώτα τέσσερα χρόνια της ύφεσης) δηλαδή της τελευταίας περίπτωσης που απειλήθηκε σοβαρά το υπάρχον κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Οι υλικές αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες για να εκφρασθεί και πάλι μια τέτοια απειλή.

Στην κατεύθυνση αυτή, παράλληλα με την απαιτούμενη και δικαιολογημένη λόγω του τρόπου δημιουργίας του μη αναγνώριση και διαγραφή του δημοσίου χρέους, ελάχιστα πρόσθετα απαραίτητα μέτρα αποτελούν: Πρώτο, η κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των πρώην δημόσιων επιχειρήσεων σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, δεύτερο, ο δημοκρατικά, με καθολική συμμετοχή σχεδιασμός της οικονομίας, συνειδητή προσπάθεια επαναπροσανατολισμού στην παραγωγική προσπάθεια με ενεργό βιομηχανική, αγροτική, συναλλαγματική, πολιτική διεθνούς εμπορίου, τρίτο, η αποεμπορευματοποίηση της αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης με την επέκταση του κράτους πρόνοιας, τέταρτο, η αμφισβήτηση και ανατροπή της κυριαρχίας του κεφαλαίου στην οικονομική και κοινωνική αναπαραγωγή και πέμπτο, ως αναπόφευκτη συνέπεια όλων των παραπάνω, παράλληλα ρήξη και έξοδος από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Θα εκμηδενίσει τις συντάξεις η «επαναγορά»;

Του Γιώργου Δελαστίκ.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Έθνος"

Πανικό προκάλεσε στα ασφαλιστικά ταμεία ο συνδυασμός των ειδήσεων αφενός ότι η κυβέρνηση Σαμαρά θα προβεί σε επαναγορά ελληνικών ομολόγων που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών στο 35% της ονομαστικής αξίας τους και αφετέρου ότι το ΔΝΤ αρνήθηκε να δώσει το τμήμα της δόσης προς την Ελλάδα που του αναλογεί αν προηγουμένως δεν εκτιμήσει μετά τις 13 Δεκεμβρίου πώς πήγε η επαναγορά των ελληνικών ομολόγων. Ο πανικός οφείλεται στο ότι ενδέχεται η κυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ να δώσει εντολή στις διορισμένες διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων να προσέλθουν και να δώσουν τα ομόλογα που κατέχουν χάνοντας το... 65% της αξίας τους!!! Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε πραγματικό όλεθρο για τα ασφαλιστικά ταμεία και τη δυνατότητά τους να δίνουν συντάξεις που να διασφαλίζουν υποτυπωδώς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των συνταξιούχων. 

Η κυβέρνηση έχει ήδη λεηλατήσει με το «κούρεμα» το 53% της αξίας των ομολόγων που κατείχαν τα ασφαλιστικά ταμεία. Αν τα ξαναληστέψει εκ νέου με την «επαναγορά», δεν θα τους μείνει τίποτα σχεδόν για να δίνουν συντάξεις. 

Η υπόθεση δεν είναι καθόλου αστεία και δεν προσφέρεται για δημαγωγία. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, υποθέτοντας ότι ένα ασφαλιστικό ταμείο είχε ένα ομόλογο αξίας 100 ευρώ. Με το «κούρεμα» του PSI η κυβέρνηση του έφαγε τα 53 ευρώ. Δεν του έδωσε όμως τουλάχιστον τα υπόλοιπα 47 ευρώ στο χέρι. Οχι. Του έδωσε 15 ευρώ σε διετή ομόλογα με την εγγύηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, τα οποία είναι όντως σίγουρα λεφτά. Τα μόνα σίγουρα, γιατί τα υπόλοιπα 32 που λείπουν του τα έδωσε υποχρεωτικά σε νέα ελληνικά ομόλογα ανύπαρκτης αξιοπιστίας και μάλιστα με μια «μικρή λεπτομέρεια»: Τα πρώτα από αυτά τα ομόλογα συνολικής αξίας 32 ευρώ λήγουν το 2023 και τα τελευταία το 2042!!! 

Ζήσε δηλαδή Μάη μου να φας τριφύλλι. Τώρα έρχεται η κυβέρνηση και τι λέει; Να της δώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία τα ομόλογα ονομαστικής αξίας των 32 ευρώ έναντι... 11 ευρώ! 

Με άλλα λόγια, από ένα ομόλογο αξίας 100 ευρώ πέρυσι τον Φεβρουάριο, να έχουν μείνει φέτος τον Δεκέμβριο στα χέρια των Ταμείων 15 συν 11 ίσον... 26 ευρώ!!! Θα τους έχει φάει δηλαδή η κυβέρνηση το... 74% της αξίας του ομολόγου! Πρόκειται αναμφίβολα για τη ληστεία του αιώνα σε παγκόσμιο επίπεδο. Θα πρόκειται για απίστευτο οικονομικό και κοινωνικό έγκλημα, αν δεν εξαιρεθούν τα ασφαλιστικά ταμεία από την υπαγωγή τους στην επαναγορά των ελληνικών ομολόγων. 

Το ίδιο βεβαίως θα συμβεί και με τα ομόλογα που έχουν στην κατοχή τους τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια και λοιποί δημόσιοι οργανισμοί, αλλά και οι ελληνικές τράπεζες. Το αδίστακτο της ληστείας έγκειται στο ότι τα ασφαλιστικά ταμεία (τα νοσοκομεία, τα ΑΕΙ) είναι από τον νόμο υποχρεωμένα να έχουν όλα τους τα αποθεματικά κατατεθειμένα στην Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία τα διαχειρίζεται όπως θέλει αυτή και τους τα κάνει διαρκώς ομόλογα, τα οποία λεηλατούνται ασταμάτητα. Δεν έχουν δηλαδή το δικαίωμα ούτε καν τυπικά οι διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων να καταθέσουν τα λεφτά τους σε μια τράπεζα, να τα βγάλουν στο εξωτερικό, ή να τα προστατεύσουν κατά πώς νομίζουν. 

Επαναλαμβάνεται δηλαδή η ίδια απάτη με το «κούρεμα». Οπως τότε είχε εντέχνως καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι με το «κούρεμα» ομολόγων αξίας 200 δισ. ευρώ θα χρωστούσε η χώρα μας 100 δισ. λιγότερα στους ξένους και τελικά διαπιστώσαμε ότι στην πραγματικότητα το «κούρεμα» χρεοκόπησε τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες, καταφέροντας παράλληλα καίρια πλήγματα στα νοσοκομεία μας, τα πανεπιστήμιά μας κ.λπ., έτσι θα ξαναγίνει και τώρα με την «επαναγορά». 

Θα αποτελειώσει η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ τα ασφαλιστικά ταμεία και θα τα κάνει ανίκανα να δίνουν συντάξεις, θα ωθήσει εκ νέου σε κεφαλαιακή ανεπάρκεια τις ελληνικές τράπεζες και θα μας λένε πάλι σε λίγο ότι πρέπει να ξαναδανειστεί η χώρα για να γίνει νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και πάει λέγοντας. Ας ελπίσουμε ότι η κυβέρνηση θα θελήσει να μην προχωρήσει σε μια τόσο εχθρική στάση εναντίον των Ελλήνων συνταξιούχων, αν και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι φοβόμαστε τα χειρότερα.

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;

Tου Πέτρου Παπακωνσταντίνου.

Νενικήκαμεν! Η Ελλάδα σώθηκε! Το μαύρο σύννεφο της χρεοκοπίας έφυγε οριστικά από τον γαλανό ουρανό. Είναι να απορεί κανείς που η υπερβολική σεμνότητα εμποδίζει την τρικομματική κυβέρνηση να γκρεμίσει τα τείχη της πόλης και να υποδεχτεί με τιμές Μαραθωνομάχων τον κ. Στουρνάρα και τους συνεργάτες του, που επέστρεψαν θριαμβευτές και τροπαιούχοι από τη μάχη των Βρυξελλών.

Μάχη; Ποια μάχη έδωσαν, αλήθεια; Με ποιους, εναντίον ποίων; Επί ένα μήνα, Γερμανία και ΔΝΤ τσακώνονταν λυσσαλέα για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους κι ο αμέσως ενδιαφερόμενος, η Ελλάδα, δεν τολμούσε να ψελλίσει οποιαδήποτε θέση για το δικό του πρόβλημα. “Δώστε μας τη δόση μας και κάντε ό,τι νομίζετε” ήταν η υπερήφανη στάση αυτής της κυβέρνησης που μετέτρεψε την Ελλάδα σε άφωνο, τρομαγμένο ζητιάνο. “Όταν τσακώνονται στο βάλτο τα βουβάλια, λειώνουν τα βατράχια”, ήταν η δικαιολογία που πρόβαλαν ανωνύμως εκπρόσωποι του Μαξίμου. Όντως. Αλλά ποιοι έφεραν τα βουβάλια της Ε.Ε. και του ΔΝΤ στην αυλή μας και ποιοι μετέτρεψαν 11 εκατομμύρια Έλληνες σε απροστάτευτα βατράχια; Απορία, ψάλτου βηξ...

Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει προηγούμενο στην ιστορία των Μπανανιών, όπου μια κυβέρνηση να πανηγυρίζει απλά και μόνο γιατί της έδωσαν τη δόση που της καθυστερούσαν οι πιστωτές της, παραβιάζοντας τη δανειακή σύμβαση που είχαν υπογράψει, παρά το τεράστιο τίμημα που είχε για τον ελληνικό λαό και τα τεράστια κέρδη για τα δικά τους θησαυροφυλάκια. Ουδέποτε τέθηκε πραγματικά ζήτημα μη καταβολής της δόσης, αφού το μόνο αποτέλεσμα θα ήταν η αυτόματη κατάρρευση της τρικομματικής κυβέρνησης. Όλα τα άλλα ήταν παραμύθια της Χαλιμάς, μοχλός εκβιασμού των βουλευτών που κατάπιαν γογγύζοντας τον εξευτελισμό τους, ψηφίζοντας μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα 700 σελίδες σκληρότατων μνημονιακών μέτρων, χωρίς καν να προλάβουν να τις διαβάσουν.

Άλλωστε, από τα 34,4 δισ. που θα πάρουμε σε πρώτη φάση (γιατί και η δόση δίνεται σε... δόσεις), τα 23,8 δισ. πάνε στις τράπεζες και από τα υπόλοιπα 10,6 δισ. θα πάει για την αποπληρωμή των δανείων. Σταγόνες στον ωκεανό θα είναι ό,τι θα πάει για μισθούς και συντάξεις.

Ναι, αλλά μαζί μ' αυτά ήρθε και το πακέτο μέτρων (μείωση επιτοκίων, επιμήκυνση, επαναγορά ομολόγων) για τη μείωση του χρέους μας κατά 40 δισ., περίπου 20% του ΑΕΠ, μας υπενθυμίζει η εσωτερική τρόικα. Μάλιστα. Ας υποθέσουμε, για οικονομία της συζήτησης, ότι επαληθεύονται όλες οι προβλέψεις τους- κάτι που θα αποτελούσε πραγματικό θαύμα, δεδομένου ότι όλες οι μέχρι τώρα προβλέψεις τους διαψεύδονται επί τα χείρω.

Σ’ αυτή την ιδεατή περίπτωση, το ελληνικό χρέος θα έχει πέσει το 2020 στο... 124%, δηλαδή όσο περίπου ήταν όταν ο εθνικά υπερήφανος Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε από το Καστελόριζο την εθελούσια είσοδό μας στο μνημονιακό κλουβί. Δέκα χρόνια απίστευτων δεινών, μόνο και μόνο για να καταλήξουμε στο σημείο της εκκίνησης. Γιατί λοιπόν δεν κουρεύαμε από την αρχή το χρέος, αλλά έπρεπε πρώτα να το φουσκώσουμε στο 180% για να το επαναφέρουμε στο αρχικό του μέγεθος; Το συμπέρασμα είναι απλούστατο: Το ελληνικό χρέος ήταν απλώς το πρόσχημα για να εξαπολύσει η ελληνική πλουτοκρατία ταξικό πόλεμο στα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας και για να μετατρέψει η Γερμανία ολόκληρη την Ελλάδα σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, με μεροκάματα Βουλγαρίας και εργασιακές σχέσεις Μπαγκλαντές.

Το κυριότερο, που επιμελώς αποσιωπά η εσωτερική τρόικα, είναι οι κοινωνικά εξοντωτικοί και εθνικά ταπεινωτικοί όροι του συμβιβασμού των Βρυξελλών. Στην απόφαση γίνεται ρητά λόγος για “ειδική ομάδα παρακολούθησης” του προϋπολογισμού και των ιδιωτικοποιήσεων, πράγμα που σημαίνει ότι οι Γερμανοί και οι ελάσσονες εταίροι τους θα έχουν τον τελευταίο λόγο για το τελευταίο σεντ από τις ελληνικές κρατικές δαπάνες και την εκποίηση του εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής. Παράλληλα, γίνεται λόγος για “ρήτρα αυτόματης διόρθωσης” των δημοσιονομικών παρεκκλίσεων που θα προκύπτουν, δηλαδή για νέα μέτρα, όποτε το αποφασίσουν. Αποτελεί αναίσχυντη ψευδολογία η διαβεβαίωση των κυβερνώντων ότι “δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα”, τη στιγμή που ήδη ετοιμάζουν το πρώτο, δυσβάσταχτο πακέτο νέων μέτρων με το εξοντωτικό φορολογικό πακέτο, που καταργεί το αφορολόγητο των 5.000 ευρώ και δίνει τη χαριστική βολή στους μικροϊδιοκτήτες ακινήτων.

Όσο για την περίφημη βιωσιμότητα του χρέους, το μπρα ντε φερ μεταξύ Γερμανίας και Αμερικής έληξε με νίκη της πρώτης. Η Μέρκελ πέτυχε αυτό που ήθελε, ότι δεν θα υπάρξει μερική διαγραφή του χρέους του δημοσίου τομέα μέχρι τις γερμανικές εκλογές- μετά, βλέπουμε. Η σύνοδος των Βρυξελλών επιβεβαίωσε την καταθλιπτική γερμανική ηγεμονία μέσα στην Ε.Ε., διαψεύδοντας όσους φαντασιώνονταν κάποιο “μέτωπο του Νότου”, ενδεχομένως με τη συμμετοχή της Γαλλίας και με υπόρρητη στήριξη της Αμερικής. Η σκληρή αλήθεια αποδεικνύει ότι κάθαρση στην ελληνική τραγωδία μέσα στην ευρωζώνη απλούστατα δεν υπάρχει και ότι οι λαϊκές δυνάμεις είναι υποχρεωμένες να παλέψουν για τη λυτρωτική ανατροπή πρώτα απ' όλα στο εθνικό επίπεδο.

Ακόμα χειρότερα, η Αριστερά δεν μπορεί να προσμένει λύση με τις πλάτες της Αμερικής και του ΔΝΤ, όπως φαίνεται ότι φαντάζονται ορισμένοι εκπρόσωποί της, οι οποίοι μάλιστα υιοθετούν με τη μεγαλύτερη ευκολία συνθήματα τύπου “νέο σχέδιο Μάρσαλ”, που μέχρι χθες θα προκαλούσαν ανατριχίλα σε κάθε αριστερό αγωνιστή. Το κυριότερο, η απολύτως προβλέψιμη εξέλιξη στο Eurogroup διαμηνύει πόσο άγονη είναι η λογική που εναποθέτει τις ελπίδες για μια “αριστερή κυβέρνηση” σε κάποιο “ξαφνικό ατύχημα” των κυρίαρχων κύκλων, που θα φέρει την εξουσία στο πιάτο μας, σαν ώριμο φρούτο. Άλλη μια φορά, δεν υπάρχει αδιέξοδη κατάσταση για το σύστημα, αν ο λαός και οι πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν να τον εκφράσουν δεν οδηγήσουν το σύστημα σε αδιέξοδο, με τις μεγάλης κλίμακας αγωνιστικές και πολιτικές πρωτοβουλίες, που δυστυχώς δεν φαίνονται αυτή τη στιγμή στον ορίζοντα.

Ραντεβού την άνοιξη για το νέο «κούρεμα»!

Ο μοναδικός τρόπος για να μειωθεί το ελληνικό χρέος σε βιώσιμο επίπεδο είναι μέσω ενός κουρέματος στο οποίο θα συμμετέχουν οι πιστωτές της Ελληνικής Κυβέρνησης, πιστεύει το ΔΝΤ. Όμως, όπως υποστηρίζει το περιοδικό «Spiegel», με τις γερμανικές εκλογές να πλησιάζουν, το Βερολίνο αρνείται ακόμη και να εξετάσει αυτή την πρόταση. Και παρά την απόφαση του Eurogroup, όπως είπε στο Spiegel, ανώτατος Γερμανός αξιωματούχος που συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις «την άνοιξη, θα αναγκαστούμε να ξανασχοληθούμε μ' αυτά τα σκουπίδια», εννοώντας ότι την άνοιξη η Γερμανία θα αναγκαστεί να ξαναφέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το θέμα του κουρέματος του ελληνικού χρέους.

Η πρόταση του ΔΝΤ για νέο κούρεμα του Ελληνικού Χρέους, συναντά αντιδράσεις από τον γερμανό υπουργό Οικονομίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που εκπροσωπεί την Γερμανική Κυβέρνηση. Για την άρνηση αυτή της Γερμανίας «ο λόγος είναι απλός», γράφει το γερμανικό περιοδικό. «Αν διαγραφεί μέρος του χρέους της ελληνικής κυβέρνησης, η Γερμανία θα πρέπει να ξεγράψει δισεκατομμύρια που έδωσε σε δάνεια για τη διάσωση της Ελλάδας. Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που η ελληνική κρίση θα κοστίσει χρήματα στους γερμανούς φορολογούμενους, πράγμα που η Ανγκελα Μέρκελ και ο Σόιμπλε θα ήθελαν να αποφύγουν σε προεκλογική περίοδο».

Το γερμανικό περιοδικό τονίζει ότι, σε μια ιδιωτική οικονομία, θεωρείται έγκλημα να καθυστερείς μια αναπόφευκτη χρεοκοπία. Αλλά η Μέρκελ και ο Σόιμπλε είναι αποφασισμένοι να κάνουν ακριβώς αυτό, επειδή προτεραιότητά τους είναι οι επικείμενες εκλογές. Ως αποτέλεσμα, με το χρέος να παραμένει απαγορευτικά υψηλό, η ελληνική κυβέρνηση αναγκάζεται να εντείνει την πολιτική λιτότητας ενώ οι επενδυτές παραμένουν άφαντοι.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Οι Γερμανοί επιθυμούν να αντιμετωπίσουν την ελληνική κρίση με λογιστικά τρικ και μειωμένα επιτόκια για να βρουν τα 36 δισ. ευρώ που χρειάζεται η Αθήνα το 2014-6. Όμως μ' αυτά τα ημίμετρα δεν θα μηδενιστεί το έλλειμμα ούτε η Ελλάδα θα πλησιάσει τον στόχο της μείωσης του χρέους στο 120% του ΑΕΠ ως το 2020.

Η Λαγκάρντ δήλωσε πρόθυμη να δοθεί στην Αθήνα παράταση  για να πιάσει αυτόν τον στόχο και, ως αντάλλαγμα, απαίτησε δραστική μείωση των επιτοκίων που χρεώνουν οι χώρες της ευρωζώνης στα διμερή δάνεια προς την Ελλάδα. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ο Σόιμπλε αρχικά συμφώνησε.

Όμως αίφνης έκανε πίσω την επομένη. «Εν τω μεταξύ, είχε μιλήσει με τη Μέρκελ που ανησυχούσε για τους εταίρους της στην κυβέρνηση συνασπισμού που είναι αρνητικοί προς τη διάσωση της Ελλάδας», γράφει το «Spiegel».

Το παζάρι που ακολούθησε ήταν τόσο δυσάρεστο που εξέπληξε ακόμη και βετεράνους των Βρυξελλών. Όποτε έπεφτε μια ιδέα στο τραπέζι, κάποιος πρόβαλε αντιρρήσεις. Ο ολλανδός υπουργός απέρριψε πρόταση για την αγορά των ελληνικών ομολόγων και οι Σλοβένοι δυσφόρησαν με την παράταση και την μείωση των επιτοκίων των δανείων του EFSF. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι πρότεινε την αγορά περισσότερων βραχυχρόνιων ομολόγων από τις ελληνικές τράπεζες. Τελικά η Λαγκάρντ πάτησε πόδι και απείλησε ότι το ΔΝΤ θα αποσυρθεί από την προσπάθεια διάσωσης της Ελλάδας.

Οι περισσότεροι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι μια διαγραφή τουλάχιστον μέρους του ελληνικού χρέους είναι αναπόφευκτη. Στην αντίθετη περίπτωση, η Ελλάδα θα καταδικαστεί σε περισσότερη λιτότητα ενώ ήδη έχει περικόψει τον προϋπολογισμό της σε βαθμό ανήκουστο για ανεπτυγμένη χώρα. Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος χωρίς έξοδο από την ύφεση.

«Ο Σόιμπλε το γνωρίζει αυτό», γράφει το γερμανικό περιοδικό. Όμως προβάλει επιχειρήματα περί του αντιθέτου που δεν ευσταθούν. «Η Γερμανία έχει συνηθίσει να γίνεται το δικό της στην ευρωζώνη. Όμως πλέον αντιμετωπίζει αυξανόμενες αντιδράσεις. Οι ανώτατοι εκπρόσωποι της Τρόικας Γιοργκ Ασμουσεν από την ΕΚΤ, Τόμας Βίζερ από το Euro Working Group και Πόουλ Τόμπσον από το ΔΝΤ ζητούν κούρεμα του χρέους. Στόχος τους είναι το 2020  να μειωθεί το επίπεδο του ελληνικού χρέους από το 144% του ΑΕΠ, στο οποίο θα φθάσει χωρίς κούρεμα, στο 70%. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, οι πιστώτριες χώρες πρέπει να ξεχάσουν τα μισά λεφτά τους». 

Ένα τέτοιο βήμα θα ανακούφιζε την Ελλάδα από τα βάρη της και θα της έδινε την δυνατότητα να ξαναβγεί στις αγορές. Όμως, καταλήγει το «Spiegel», οι πραγματικοί αριθμοί συχνά λείπουν από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες. Γι' αυτό, παρά την απόφαση του  Eurogroup, όπως είπε και ανώτατος γερμανός αξιωματούχος που συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις, «την άνοιξη, θα αναγκαστούμε να ξανασχοληθούμε μ' αυτά τα σκουπίδια».

Λογιστική ...απάτη!

Τελικά ΔΝΤ και  Eurogroup συμφώνησαν ότι το Χρέος της Ελλάδας θα αυξηθεί στο 124% από 120% το 2020!

Με την προηγούμενη σωτηρία της Ελλάδας και το κούρεμα του Ελληνικού Χρέους της περασμένης άνοιξης, ΔΝΤ και Eurogroup είχαν προσδιορίσει ότι η βιωσιμότητα του Ελληνικού Χρέους θα κριθεί με το αν το 2020 θα φτάσει στο 120% του ΑΕΠ! Τώρα αύξησαν το ποσοστό αυτό κατά 4% και αυτό το παρουσιάζουν ως νέα σωτηρία! Αυτό που δεν λένε είναι ότι δεν θα αυξηθεί το χρέος σε απόλυτο αριθμό, αλλά θα μειωθεί κι άλλο το ΑΕΠ! Και όσο η κρίση βαθαίνει κι άλλο στην Ευρώπη, οι αυταπάτες για ανάκαμψη της Ελληνικής Οικονομίας θα καταρρεύσουν- και τότε η ...δημιουργική λογιστική δεν θα μπορεί να περισώσει τίποτε!