Μοναδική θέα προς τα Κράβαρα από τα Βαρδούσια!

Μοναδική θέα της Σαράνταινας και της Κοκκινιάς  από τα Βαρδούσια!

Ο Άρης στην Αράχωβα Ναυπακτίας.

Μια ιστορική φωτογραφία...

Ο Άρης στην Αράχωβα Ναυπακτίας, τον Απρίλη του 1943.

Εκτός από τον Άρη ( στο κέντρο με τον χαρακτηριστικό σκούφο), διακρίνονται μεταξύ των άλλων οι: Ερμής, Αγησίλαος, Λάμπρος, Λευτέρης, Διάκος, Τζαβέλας, Λέοντας, Παπαφλέσσας, Ανδρούτσος και αριστερά ο Σωτήρης Δράκος (ο άνθρωπος που στις 16 Ιουνίου 1945 στην Μεσούντα, του έκοψε το κεφάλι...)

Η φωτογραφία είναι από ειδικό ένθετο της εφημερίδας "Έθνος" και προέρχεται  από το αρχείο του Ιάσονα Χανδρινού.

Ρόμπερτ Μάντελ: Η διαβολική ευφυΐα του ευρώ!

Η ιδέα ότι το ευρώ έχει “αποτύχει” είναι επικίνδυνα αφελής. Το ευρώ κάνει ακριβώς ό,τι είχε προβλέψει και είχε σχεδιάσει ο δημιουργός του! Γιατί για τον Ρόμπερτ Μάντελ, αρχιτέκτονα του ευρώ, το να χάσουν οι εκλεγμένοι πολιτικοί τον έλεγχο της μακροοικονομίας ήταν μέρος του "σχεδίου"!

Άρθρο του Greg Palast για την αγγλική εφημερίδα "Guardian".

Ο δημιουργός του ευρώ, είναι ο Ρόμπερτ Μάντελ, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Ο αρχιτέκτονας των “οικονομικών της προσφοράς” είναι τώρα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια , αλλά τον γνώριζα μέσω των σχέσεών του με τον καθηγητή μου στο Σικάγο, Μίλτον Φρίντμαν, πολύ πριν η έρευνα του Μάντελ για τα νομίσματα και τις ισοτιμίες οδηγήσουν στο σχέδιο για την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση και το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.

Τότε ο Μάντελ ενδιαφερόταν περισσότερο για τη διαρρύθμιση του μπάνιου του. Ο καθηγητής Μάντελ που είχε ένα Νόμπελ και μια αρχαία βίλα στην Τοσκάνη, μου είπε μαινόμενος: "Δεν μου επιτρέπουν ούτε μια τουαλέτα να φτιάξω. Υπάρχουν κανονισμοί που μου λένε να μην έχω τουαλέτα σ' αυτό το χώρο. Μπορείς να το φανταστείς;"

Βεβαίως και δεν μπορώ. Όμως δεν έχω μια αρχαία ιταλική βίλα, συνεπώς δεν μπορώ να φανταστώ την απογοήτευση που προκαλούν οι κρατικοί κανονισμοί για την τοποθέτηση ουροδοχείων σε τέτοια κτίρια.

Ο Μάντελ, όμως, ένας Καναδο-αμερικανός που πρεσβεύει το ότι “κάνω ό,τι θέλω”, σκόπευε να μην αφήσει έτσι τα πράγματα. Να εμφανιστεί με ένα όπλο που θα διέλυε τους κρατικούς κανόνες και τις εργασιακές ρυθμίσεις. (Πραγματικά μισούσε τους συνδικαλισμένους υδραυλικούς που ζητούσαν πολλά χρήματα για να μετακινήσουν το θρόνο του.) "Είναι πολύ δύσκολο να απολύεις εργάτες στην Ευρώπη”, παραπονιόταν. Η απάντησή του: το ευρώ.

"Το ευρώ θα έκανε τη δουλειά του όταν οι κρίσεις θα έπλητταν τις οικονομίες...", εξηγούσε ο Μάντελ. Αφαιρώντας τον έλεγχο του νομίσματος από τις κυβερνήσεις, οι αντιπαθείς, ασήμαντοι, εκλεγμένοι αξιωματούχοι δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν κεϊνσιανές νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές για να βγάλουν μια χώρα από την ύφεση.

"Το ευρώ τοποθετεί τη νομισματική πολιτική πέραν της εμβέλειας των πολιτικών”, έλεγε. “Και χωρίς δημοσιονομική πολιτική, ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουν οι χώρες θέσεις εργασίας είναι μέσω της ανταγωνιστικής μείωσης των κανονισμών για τις επιχειρήσεις”.

Αναφερόταν στους εργασιακούς νόμους, στις περιβαλλοντικές ρυθμίσεις και βεβαίως στους φόρους. Όλα αυτά θα σαρώνονταν με το ευρώ. Η δημοκρατία δεν θα αφηνόταν να παρεμβαίνει στην αγορά – ή στις υδραυλικές εγκαταστάσεις.

Όπως σημειώνει ένας άλλος νομπελίστας, ο Πολ Κρούγκμαν, η δημιουργία της Ευρωζώνης παραβίασε τον βασικό οικονομικό κανόνα που είναι γνωστός ως “βέλτιστη νομισματική ζώνη”. Αυτός ήταν ένας κανόνας που επινόησε ο Ρ. Μάντελ.

Όμως, δεν φαίνεται να ενοχλείται καθόλου. Για τον Μάντελ, το ευρώ δεν αποσκοπούσε στο να καταστήσει την Ευρώπη μια ισχυρή, ενοποιημένη οικονομική μονάδα. Κυρίως είχε να κάνει με τον Ρέιγκαν και τη Θάτσερ.

"Ο Ρ. Ρέιγκαν δεν θα είχε εκλεγεί πρόεδρος χωρίς την επιρροή του Μάντελ”, έγραψε κάποτε ο Τζουντ Βανίσκι στη Wall Street Journal. Τα οικονομικά της προσφοράς στα οποία διακρίθηκε ο Μάντελ έγιναν ο θεωρητικός οδηγός για τα ρεϊγκανόμικς – ή όπως τα αποκαλούσε ο Τζορτζ Μπους “βουντού οικονομικά”: τη μαγική πίστη στα γιατροσόφια της ελεύθερης αγοράς που ενέπνευσαν και τις πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ο Μάντελ μου εξήγησε ότι το ευρώ αποτελεί ένα τμήμα των ρεϊγκανόμικς: “Η νομισματική πειθαρχία επιβάλλει τη δημοσιονομική πειθαρχία και στους πολιτικούς”.

Και όταν εμφανίζονται κρίσεις, οι αφοπλισμένες οικονομικά χώρες δεν μπορούν να κάνουν πολλά εκτός από το να καταργήσουν εξ ολοκλήρου τις κρατικές ρυθμίσεις, να ιδιωτικοποιήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις μαζικά, να μειώσουν τους φόρους και να στείλουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος στα αζήτητα.

Έτσι, βλέπουμε ότι ο (μη εκλεγμένος) Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι απαιτεί “μεταρρύθμιση” της εργατικής νομοθεσίας στην Ιταλία για να καταστήσει πιο εύκολο για τους εργοδότες όπως ο Μάντελ να απολύουν τους υδραυλικούς της Τοσκάνης. Ο Μάριο Ντράγκι (μη εκλεγμένος) επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καλεί για “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” - ένας ευφημισμός για σχέδια συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων. Μιλούν για μια νεφελώδη θεωρία που λέει ότι η “εσωτερική υποτίμηση” σε κάθε χώρα θα τις κάνει όλες πιο ανταγωνιστικές.

Ο Μόντι και ο Ντράγκι δεν μπορούν να εξηγήσουν αξιόπιστα πώς μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε χώρα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα , αν όλες οι χώρες στην Ευρώπη κάνουν όλο και πιο φθηνό το εργατικό δυναμικό τους. 

Όμως, δεν χρειάζεται να εξηγούν την πολιτική τους. Απλώς βάζουν τις αγορές να κάνουν τη δουλειά παίζοντας με τα ομόλογα κάθε χώρας. Εξ ου και η νομισματική ένωση είναι ταξικός πόλεμος με άλλα μέσα.

Η κρίση στην Ευρώπη και οι φλόγες στην Ελλάδα έχουν δημιουργήσει εκείνη τη θερμή λάμψη που ο φιλόσοφος -βασιλιάς των υποστηρικτών της προσφοράς, ο Τζόζεφ Σουμπέτερ, ονόμαζε “δημιουργική καταστροφή”. Ο οπαδός του Σουμπέτερ και απολογητής της ελεύθερης αγοράς Τόμας Φρίντμαν πήγε στην Αθήνα για να δει το “πρόχειρο τέμενος” της καμένης τράπεζας όπου πέθαναν τρεις άνθρωποι μέσα στη φωτιά που προκλήθηκε από εμπρηστικές επιθέσεις κάποιων αναρχικών και άδραξε την ευκαιρία για να κάνει κατήχηση περί παγκοσμιοποίησης και της ελληνικής “ανευθυνότητας”.

Οι φλόγες, η μαζική ανεργία, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας θα φέρουν υποτίθεται αυτό που ο Φρίντμαν αποκαλεί “αναγέννηση” της Ελλάδας και τελικά όλης της Ευρωζώνης. Έτσι ο Μάντελ και όλοι εκείνοι που έχουν αρχαίες βίλες θα μπορούν να βάζουν τους καμπινέδες τους όπου γουστάρουν.

Το ευρώ, παιδί του Μάντελ, όχι μόνο δεν έχει αποτύχει, αντιθέτως έχει επιτύχει πιο πολύ από το πιο τρελό όνειρο του δημιουργού του!

Πηγή:Το Μέτωπο.

Αυτοκτόνησε όταν του πήγαν την έξωση...

Την τραγική ιστορία ενός ανθρώπου που έφτασε στο απονενοημένο διάβημα επειδή δεν είχε να πληρώσει το ενοίκιο του σπιτιού του, φέρνει στο προσκήνιο η αυτοκτονία στο Γαλάτσι.

Ακόμη μία αυτοκτονία, άλλο ένα τραγικό περιστατικό, ένας ακόμη άνθρωπος που έδωσε τέλος στην ζωή του επειδή δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος της αντιμετώπισης των καθημερινών εξόδων. Με τρόπο που δεν επιδέχεται "λογική" ερμηνεία, ο 65χρονος χαμηλοσυνταξιούχος -σύμφωνα με όσα λένε οι γείτονές του- αποφάσισε να γράψει την τελευταία σελίδα στο βιβλίο της ζωής του σήμερα, όταν ένας δικαστικός επιμελητής τον ενημέρωσε ότι θα πρέπει να εγκαταλείψει το διαμέρισμά του.

Ο άτυχος άντρας χρωστούσε κάποια ενοίκια στους ιδιοκτήτες. Αυτοί αποφάσισαν να κινηθούν δικαστικά, όμως ο 65χρονος δεν άντεξε στην προοπτική να μείνει άστεγος.

Σήμερα το πρωί, στο σπίτι του  65χρονου κατέφθασε δικαστικός επιμελητής προκειμένου να του κοινοποιήσει διαταγή έξωσης.

Στη θέα του επιμελητή και μόλις εκείνος του εξήγησε τον λόγο για τον οποίο είχε έρθει, ο  65χρονος χαμηλοσυνταξιούχος  βγήκε κατευθείαν στο μπαλκόνι απειλώντας ότι εάν ο επιμελητής δεν έφευγε, θα βουτούσε στο κενό. 

"Όχι Δημήτρη, μην το κάνεις αυτό!", του φώναξε ένας γείτονας! 

Ο 65χρονος ζήτησε από τους αστυνομικούς που έφτασαν έξω από την πολυκατοικία στην οδό Μπουμπουλίνας, όπου διέμενε επί περίπου 15 χρόνια, να φύγουν και να πάρουν μαζί τους τον δικαστικό επιμελητή. 

Καθώς οι αστυνομικοί αποχωρούσαν, ο 65χρονος έκανε το άλμα στο κενό. 

Ο άτυχος άντρας εξέπνευσε προτού προλάβει να μεταφερθεί στο νοσοκομείο "Γεννηματάς" από το ασθενοφόρο που είχε φτάσει έξω από το σπίτι του...

Οι γείτονές του, που όπως φαίνεται γνώριζαν την τραγική οικονομική κατάσταση του 65χρονου, είχαν μόνο καλά λόγια να πουν για τον Δημήτρη...

Και την ίδια ώρα στην Βουλή οι υποψήφιοι εθνοσωτήρες μας ... χασκογελούσαν!

Η ώρα της αλήθειας για το ευρώ...

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου.

Αναδημοσίευση από το "Αριστερό Βήμα".

«Οι μεγάλες καταστροφές παρακινούν τους πιο ένθερμους θρησκευόμενους να γίνουν δυο φορές πιο ευσεβείς». Έτσι ξεκινάει το άρθρο του Σερζ Αλιμί, διευθυντή του γαλλικού περιοδικού Le Monde Diplomatique, αναφορικά με τη νέα υποτροπή της ευρωκρίσης και τη σύνοδο κορυφής των 27, που αρχίζει σήμερα στις Βρυξέλλες.

Είναι η 18η «κρίσιμη» σύνοδος κορυφής για τη «διάσωση» του ευρώ μέσα σε δυόμιση χρόνια. Κάθε φορά, το κοινό νόμισμα βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης, αλλά διασώζεται στις δώδεκα παρά πέντε χάρη στις «θαρραλέες» αποφάσεις των Ευρωπαίων ηγετών. Τι αδικία όμως: Οι αγορές δεν πείθονται, το ευρώ ξαναμπαίνει στην εντατική και στην επόμενη σύνοδο διασώζεται εκ νέου, με καινούργιες θαρραλέες αποφάσεις των 27, οι οποίοι, βέβαιοι για την ορθότητα της θεραπευτικής αγωγής, απλώς αυξάνουν τις δόσεις των φαρμάκων. Στο μεταξύ, από εξάμηνο σε εξάμηνο τα κράτη- ασθενείς, που κινδυνεύουν να μολύνουν ολόκληρη την ευρωζώνη, αντί να περιορίζονται, αυξάνονται και πληθύνονται: Από την Ελλάδα- μοναδικό μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, φτάσαμε ήδη να έχουμε πέντε χώρες σε μηχανισμούς στήριξης, ύστερα από την προσθήκη της Κύπρου και της Ισπανίας, ενώ όλα δείχνουν ότι έρχεται όπου νάναι η ώρα και της Ιταλίας.

Μπορεί τα γεγονότα να είναι πεισματάρικα, δεν φαίνονται όμως ικανά να κλονίσουν τις ιδεοληψίες των ποικίλων αποχρώσεων ευρωπαϊστών. Επιβεβαιώνοντας τον Αλιμί, ομνύουν μετά από κάθε καινούργιο γύρο της κρίσης με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο ότι «η λύση βρίσκεται όχι σε λιγότερη, αλλά σε περισσότερη Ευρώπη». Ουδέν κακόν αμιγές καλού, μας διαβεβαιώνουν οι γνωστές ομιλούσες γραβάτες στα δελτία των οκτώ: Τώρα που η κρίση οδηγεί στο μη περαιτέρω, ακόμη και η Μέρκελ θα πειστεί, η λιτότητα θα δώσει τη θέση της στην ανάπτυξη, τα ποθητά ευρωομόλογα θα θεσπιστούν, η νομισματική ένωση θα συμπληρωθεί από την πολιτική και το όνειρο των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης θα γίνει επιτέλους πραγματικότητα. Τόσο καλά. Ή μήπως όχι;

Ας ξεκινήσουμε από τα του οίκου μας, που μας ενδιαφέρουν πιο άμεσα. Παρότι η Γερμανία και οι σύμμαχοί της εδέησαν να αποκτήσουν πρωθυπουργό της αρεσκείας τους, χάρη στο φόβο της οικονομικής κατάρρευσης που είχαν καλλιεργήσει, δεν εννοούν να διευκολύνουν σε τίποτα την ήδη νοσούσα (πολιτικά) τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ. Από την πρώτη στιγμή ο πολύς κ. Σόιμπλε ξέκοψε κάθε σκέψη για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, αφήνοντας ανοιχτό μόνο το ενδεχόμενο της επιμήκυνσής του- κάτι που φυσικά σημαίνει και επιμήκυνση των δεινών για τον ελληνικό λαό. Άλλωστε, η επιλογή του κ. Στουρνάρα για το υπουργείο Οικονομικών- ενός ανθρώπου του ΣΕΒ, που συνέταξε μαζί με τον «Ταλιμπάν» του νεοφιλελευθερισμού Στέφανο Μάνο το διαβόητο «Σχέδιο Αρχιμήδης» για την εκποίηση λιμανιών, αεροδρομίων και κρατικών ακινήτων αντί πινακίου φακής- βοά για τον ακραιφνώς μνημονιακό χαρακτήρα της κυβέρνησης και για το ποιόν των μέτρων που θα ακολουθήσουν.

Είναι πιθανό οι τρεις σωματοφύλακες της μνημονιακής κυβέρνησης να αναζητήσουν φύλλο συκής για το επικείμενο Βατερλώ των Βρυξελλών στο περίφημο «Αναπτυξιακό Σύμφωνο», που υποτίθεται ότι θα συμπληρώσει το δημοσιονομικό. Πρόκειται για το πακέτο, ύψους 130 δις ευρώ (μόλις το 1% του ΑΕΠ της ευρωζώνης) που ζητούσε επιμόνως ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ και υποτίθεται ότι συμφώνησαν οι τέσσερις ισχυρότερες χώρες της ευρωζώνης (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία) κατά την πρόσφατη συνάντησή τους.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για «ένα μπαλόνι, φουσκωμένο με ζεστό αέρα», όπως έγραψε με ανελέητο ρεαλισμό το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, επεξηγώντας: «Οι συμμετέχοντες στη σύνοδο κορυφής γνωρίζουν καλά ότι πρόκειται για απόφαση διακοσμητικής φύσης, με στόχο να εντυπωσιαστούν οι ψηφοφόροι και οι αγορές. Το Αναπτυξιακό Σύμφωνο δεν περιέχει απολύτως τίποτα νέο και μόνη του φιλοδοξία είναι να βοηθήσει τον Γάλλο πρόεδρο να κρατήσει τα προσχήματα». Στο σχετικό ρεπορτάζ αποκαλύπτεται ότι τα 55 δις που υποτίθεται ότι θα διατεθούν για ανάπτυξη από τα διαρθρωτικά ταμεία προβλέπονται ήδη στον κοινοτικό προϋπολογισμό, χωρίς να προστίθεται ούτε ένα σεντ. Όσο για τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (μόλις 10 δις για το σύνολο της ευρωζώνης, δηλαδή κάτι ψιλά εκατομμυριάκια για την Ελλάδα) και τα «αναπτυξιακά ομόλογα» που θα εκδοθούν (18 δις), πέραν του ότι συνιστούν σταγόνες στον ωκεανό, είναι αμφίβολο αν αξιοποιηθούν ποτέ, μια και υπό τις παρούσες συνθήκες κρίσης ελάχιστοι επενδυτές έχουν διάθεση να ρισκάρουν στο χειμαζόμενο μεσογειακό Νότο.

Κατά τα λοιπά, η Άγκελα Μέρκελ απέκλεισε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την έκδοση ευρωομολόγων, ακόμη και για μέρος του δημοσίου χρέους των προβληματικών χωρών, δηλώνοντας: «δεν υπάρχει περίπτωση να τα δεχτώ όσο ζω»! Κατέστησε μ’ αυτό τον τρόπο σαφές ότι θα υπερασπιστεί με νύχια και με δόντια την ηγεμονική θέση της Γερμανίας στην ιμπεριαλιστική και ληστρική Ε.Ε., που της επιτρέπει να καρπώνεται εμπορικά πλεονάσματα σε βάρος των εταίρων της, αφήνοντας ακέραια τα χρέη στους τελευταίους. Τα δικά σας- δικά μας, τα δικά μας- δικά μας.

Με αυτά τα δεδομένα, ο πρώτος, άμεσος και πιθανότερος κίνδυνος που διαγράφεται είναι να καταλήξει η σύνοδος σε ευχολόγια και ημίμετρα που δεν θα καθησυχάσουν ούτε καν προσωρινά τις αγορές, οδηγώντας σε νέο παροξυσμό την κρίση της ευρωζώνης, με απρόβλεπτες συνέπειες. Για την Ελλάδα, αυτό σημαίνει ότι η έξοδος από το ευρώ διαγράφεται ως πιθανότατο ενδεχόμενο, παρά το γεγονός ότι και οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι είναι διατεθειμένοι να δεχθούν και το πιο αντιλαϊκό μέτρο, και την πιο οδυνηρή εθνική ταπείνωση στο όνομα του κοινού νομίσματος. Οι δυνάμεις της Αριστεράς θα πρέπει να προετοιμάζονται από τώρα πολύ σοβαρά για το ενδεχόμενο να σκάσει η βόμβα του ευρώ στα χέρια της τρικομματικής κυβέρνησης, προκαλώντας τραπεζικό και οικονομικό χάος- κάτι ανάλογο με το corralito της Αργεντινής, που πυροδότησε την εξέγερση.

Ο δεύτερος, όχι τόσο πιθανός στο άμεσο μέλλον, αλλά μεσοπρόθεσμα μεγαλύτερος κίνδυνος είναι το όνειρο της «περισσότερης Ευρώπης», να γίνει τελικά πραγματικότητα, αλλά μόνο για να αποδειχθεί εφιάλτης. Το σχετικό σχέδιο, το οποίο επεξεργάστηκε η «συμμορία των τεσσάρων», όπως έχει πολιτογραφηθεί στον ευρωπαϊκό Τύπο- Ρομπάι, Μπαρόζο, Γιούνκερ, Ντράγκι- βασίζεται σε τέσσερις πυλώνες: Τραπεζική Ένωση, Δημοσιονομική Ένωση, Οικονομική Ένωση και Πολιτική Ένωση. Οι εκ δεξιών και εξ ευωνύμων ευρωπαϊστές θα δουν, ενδεχομένως, σ’αυτό το σχέδιο τον Οδικό Χάρτη για τις ονειρικές Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τον Οδικό Χάρτη προς τη σύγχρονη εκδοχή της Αγίας Ρωμαϊκής Γερμανικής Αυτοκρατορίας

Το πιο άμεσα υλοποιήσιμο από τα τέσσερα προαναφερθέντα μέτρα, η τραπεζική ένωση, θα αντιμετωπίσει τους κινδύνους τραπεζικού πανικού καθώς θα προβλέπει ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων. Επιπλέον, θα αποσυζεύξει τις δύο αλληλοτροφοδοτούμενες εστίες αποσταθεροποίησης της ευρωζώνης, το δημόσιο χρέος και τις τραπεζικές επισφάλειες. Ωστόσο, το τίμημα θα είναι ο αποφασιστικός έλεγχος των μόνο κατ’ όνομα πλέον, «εθνικών» τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή από άλλη κεντρική, ευρωπαϊκή αρχή, δηλαδή, σε τελευταία ανάλυση, από το Βερολίνο και τη Φραγκφούρτη.

Έπειτα, η δημοσιονομική ένωση θα μπορούσε να σημάνει, σε κάποια φάση, ακόμη και την έκδοση ευρωομολόγων, αλλά μόνο για εκείνο το τμήμα του χρέους κάθε χώρας που αντιστοιχεί στο 60% του ΑΕΠ- το ανώτατο όριο που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας. Μέρκελ και Σόιμπλε έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν απορρίπτουν από θέση αρχής μια τέτοια εξέλιξη. Θέτουν όμως ως προϋπόθεση να υπάρξει μεταβίβαση της εθνικής κυριαρχίας στην Ευρώπη, με τη θέσπιση Ευρωπαίου υπουργού Οικονομικών, ο οποίος, μαζί με την Κομισιόν, θα έχει βέτο στους εθνικούς, κρατικούς προϋπολογισμούς. Αυτό σημαίνει ότι οι αδύναμες, υπερχρεωμένες χώρες θα περιπέσουν σε κατάσταση προτεκτοράτου έναντι της Γερμανίας και των πλεονασματικών, Βορείων συμμάχων της (Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία κλπ). Επιπλέον, η φορολογική πολιτική θα καθορίζεται ενιαία, από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες- κάτι, που με δεδομένη τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία θα βάλει εκ προοιμίου ταφόπλακα σε κάθε σκέψη αναδιανεμητικής πολιτικής μέσω της προοδευτικής φορολογίας.

‘Οσο για την Οικονομική Ένωση, η Γερμανία έχει καταστήσει απολύτως σαφές τι εννοεί: Την ευθυγράμμιση του συνόλου των κρατών- μελών στη λογική των «διαρθρωτικών αλλαγών» για την (υποτιθέμενη) άνοδο της ανταγωνιστικότητας- ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, των συνδικάτων και των συλλογικών συμβάσεων κλπ. Τέλος, η πολιτική ένωση, με δεδομένο το δημογραφικό, οικονομικό και πολιτικό βάρος της Γερμανίας και των δεδομένων συμμάχων της, θα σημάνει τη μετατροπή των περιφερειακών χωρών σε ένα είδος ενδοχώρας μιας ΝΑΤΟϊκής Ευρώπης δύο ταχυτήτων. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πιο ανάλγητος Γερμανός πολιτικός, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, είναι και ο πιο ένθερμος οπαδός μιας «ομοσπονδιακής» (διάβαζε γερμανικής) Ευρώπης, με πρόεδρο εκλεγμένο απ’ ευθείας από το σύνολο των Ευρωπαίων πολιτών και απόδοση στην Κομισιόν αρμοδιοτήτων πραγματικής ομοσπονδικής κυβέρνησης.

Υπό αυτό το πρίσμα, η ελληνική Αριστερά επωμίζεται μεγάλες ευθύνες- μια και οι τρεις συνεταίροι της μνημονιακής κυβέρνησης είναι βέβαιο ότι απλώς θα προσυπογράψουν οτιδήποτε αποφασίσουν, αύριο ή μεθαύριο, οι πιστωτές μας. Ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ πλησιάζει η ώρα που θα κληθεί να κόψει τον Γόρδιο Δεσμού του συχνά δογματικού ευρωπαϊσμού. Ακόμη κι αν η σημερινή ηγεσία του δεν επιθυμεί ή δεν μπορεί να επιλέξει την έξοδο από την ευρωζώνη ως πρώτη επιλογή της, οφείλει να προετοιμάσει τον ελληνικό λαό για το σοβαρό ενδεχόμενο να αναγκασθεί η Ελλάδα, είτε με αυτήν, είτε με μια επόμενη, αριστερή κυβέρνηση, να φύγει από την ευρωζώνη. Η γραμμή «μην ανησυχείτε, εγγυώμαστε την παραμονή στο ευρώ, οι Γερμανοί απλώς μπλοφάρουν» δεν έπεισε προεκλογικά και πολύ περισσότερο δεν θα πείσει αύριο τα ταλαντευόμενα στρώματα, γιατί απλούστατα στερείται ρεαλισμού. Επιπλέον, οφείλει να πάρει καθαρή θέση εναντίον των σχεδίων για μια αντιδραστική «εμβάθυνση» της ευρωπαϊκής ενοποίησης, στην κατεύθυνση που επιβάλλουν οι Γερμανοί και η οποία θα συρρικνώσει απελπιστικά ό,τι έχει απομείνει από την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία.

Το παράδειγμα του Campobello!

World Council for Nature: 

"Το να τοποθετείς Ανεμογεννήτριες σε περιοχές σημαντικές για τα πουλιά, είναι σαν να τοποθετείς νάρκες ξηράς στην αυλή νηπιαγωγείου!" 

Το νησί Campobello, που βρίσκεται απέναντι από τις ακτές της αμερικανικής πολιτείας του Maine, στον κόλπο του Fundy, στον Ατλαντικό Ωκεανό, ανήκει στην Καναδική Επαρχία του New Brunswick. Το πανέμορφο νησί έγινε ιδιαιτέρως γνωστό ως αγαπημένος τόπος διακοπών του Αμερικανού Προέδρου Franklin Roosevelt. Εκεί στην εξοχική του κατοικία τον Αύγουστο του 1921, ο μελλοντικός πρόεδρος των ΗΠΑ σε ηλικία 39 ετών , αρρώστησε βαριά από την πολιομυελίτιδα που τον άφησε πλέον παράλυτο. Και είναι το κτήμα της οικογένειας Roosevelt που αποτέλεσε την καρδιά του Διεθνούς Πάρκου "Roosevelt -Campobello". Το πάρκο που ιδρύθηκε στις 7 Ιουλίου του 1964, αν και ανήκει στον Καναδά διοικείται τόσο από την  Καναδική όσο και από την Αμερικανική Κυβέρνηση, και στελεχώνεται από προσωπικό και των δύο κρατών. Το Πάρκο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα στο νότιο μέρος του νησιού, είναι άρτια οργανωμένο και αποτελεί υπόδειγμα όχι μόνο Περιβαλλοντικής Προστασίας και Οικοτουριστικής Ανάπτυξης αλλά κυρίως Διακρατικής Συνεργασίας. Αποτελεί σημαντικό σταθμό στην ζώνη μετανάστευσης των πτηνών στην Βορειοανατολική Αμερική. Αποτελεί όμως και σημαντικό τόπο πολλαπλασιασμού για πολλά σπάνια και πολλά ενδημικά πουλιά όπως τους μαυροκέφαλους γλάρους (Chroicocephalus ridibundus), τους γλάρους του Βοναπάρτη (Chroicocephalus philadelphia), τους γιγαντόγλαρους (Larus marinus), τα πορφυρά μπεκατσίνια (Maritima Calidris), τους  ερυθρόλαιμους φαλαρόποδες (Phalaropus lobatus) και τους τριδαχτυλόγλαρους  (Rissa tridactyla).

Ταυτόχρονα ολόκληρο το νησί με τα ειδυλλιακά του τοπία, τις πανέμορφες ακτές του, τα αγροκτήματα με τις βικτοριανές επαύλεις, τα δάση και τους βαλτότοπούς του, αποτελεί σημαντικό   τουριστικό και παραθεριστικό πόλο κυρίως για εύπορους Νεοϋορκέζους. 

Μέσα όμως στην "φρενίτιδα" της Πράσινης Ανάπτυξης, η Τοπική Κυβέρνηση της Επαρχίας του New Brunswick, χωρίς την σύμφωνη γνώμη του Τοπικού Κοινοτικού Συμβουλίου του Νησιού, και πολύ περισσότερο χωρίς την σύμφωνη γνώμη των κατοίκων, αποφάσισε να προβεί στην εγκατάσταση μιας και μόνο ανεμογεννήτριας ύψους 50 μέτρων, με την πρόφαση πως έτσι θα καλυφθούν οι ενεργειακές ανάγκες του Νησιού. Με την ανακοίνωση όμως του σχεδιασμού αυτού και μόνο, οι κάτοικοι του νησιού ξεσηκώθηκαν. Φοβούμενοι κυρίως για τις επιπτώσεις που θα έχει το "έργο" αυτό στο Τουριστικό Προϊόν του νησιού τους, στις περιουσίες και στα εισοδήματά τους. Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και αρκετοί νεόκοποι οικολόγοι, αρχικά στάθηκαν με εχθρικό και ειρωνικό τρόπο απέναντί τους: "Οι κάτοικοι του νησιού απλά δεν ήθελαν τις ανεμογεννήτριες στην αυλή τους", άρα τα κίνητρά τους ήταν ποταπά- και σε τελική ανάλυση στην περίπτωση του νησιού Campobello μιλάμε για μια και μόνο ανεμογεννήτρια και αυτή ύψους μόλις 50 μέτρων! 

Κάποιοι όμως από τους κατοίκους του νησιού είχαν βαθιά περιβαλλοντική συνείδηση! Πολύ βαθύτερη από αυτή όλων αυτών των νεόκοπων οικολόγων που κόπτονται δήθεν για την ...προστασία  του Πλανήτη από την Κλιματική Αλλαγή και στην πραγματικότητα οδηγούν τον Πλανήτη και μαζί και την Ανθρωπότητα σε μια άνευ προηγουμένου ληστρική και καταστροφική εκμετάλλευση, που ακούει στο όνομα "Πράσινη Ανάπτυξη"! Αυτοί οι λιγοστοί κάτοικοι με το πείσμα τους και με πολύ αγώνα, κατάφεραν να ενημερώσουν, να ευαισθητοποιήσουν και τελικά να κινητοποιήσουν αρχικά μικρές και κατόπιν μεγαλύτερες Περιβαλλοντικές Οργανώσεις, όπως η "Nature Canada"! Το θέμα της μιας Ανεμογεννήτριας στο μικρό νησί του Ατλαντικού έγινε πλέον πανεθνικό ζήτημα στο Καναδά. Και θέμα στα δελτία  ειδήσεων, στον τύπο και στο διαδίκτυο. Και ακριβώς λόγω της γεωγραφικής θέσης του νησιού το "θέμα" πέρασε τα σύνορα με τις ΗΠΑ. Και κάτι που γίνεται πρώτο θέμα στις ΗΠΑ γίνεται πρώτο θέμα σε ολόκληρο τον κόσμο! Πλέον πολύ μεγαλύτερες οργανώσεις αναγκάστηκαν να πάρουν θέση. Ανάμεσά τους και η οργάνωση "Παγκόσμιο Συμβούλιο για τη Φύση"! Μια οργάνωση που αρχικά είχε κρατήσει θετική στάση για τα αιολικά πάρκα- όπως είχαν κάνει και σχεδόν όλες οι περιβαλλοντικές οργανώσεις παγκοσμίως!

To "Παγκόσμιο Συμβούλιο για τη Φύση" αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να αλλάξει γνώμη και στάση. Βασιζόμενη όχι μόνο στις αναφορές άλλων οργανώσεων όπως αυτή της "Nature Canada", αλλά και σε δικές της μελέτες, έρευνες και επιτόπιες δράσεις, η Οργάνωση κατέληξε σε μια άκρως καταδικαστική αναφορά εναντίων των Αιολικών Πάρκων.  

To "Παγκόσμιο Συμβούλιο για τη Φύση" (World Council for Nature) συνέταξε μια επιστολή προς τον τοπικό υπουργό περιβάλλοντος Bruce Fitch, προειδοποιώντας πως τα πουλιά του νησιού ανάμεσά τους αρκετά σπάνια, όπως οι ψαραετοί και οι φαλακροί αετοί, που χρησιμοποιούν το κοντινό Διεθνές Φυσικό Πάρκο Roosevelt Campobello International Park ως τόπο αναπαραγωγής τους, διατρέχουν τον κίνδυνο να αποδεκατιστούν χτυπημένα από τα πτερύγια των ανεμογεννητριών. Ο διεθνής περιβαλλοντικός οργανισμός αναφέρει πως έως και 1.000 πουλιά θα μπορούσαν να σκοτώνονται ετησίως εάν η 50-μέτρων ύψους ανεμογεννήτρια τελικά εγκατασταθεί στο νησί. "Η τοποθέτηση ανεμογεννητριών εντός της περιμέτρου του ισοδυναμεί με την τοποθέτηση ναρκών ξηράς σε μια αυλή του σχολείου," τονίζει στην επιστολή της  η Οργάνωση.

Η οργάνωση στην επιστολή της, καταρρίπτει ένα προς έναν, όλους τους μύθος που καλύπτουν την μεγάλη απάτη των αιολικών πάρκων, με ακριβή στοιχεία και αναφορές   τόσο για τις καταστροφικές τους συνέπειες στο Περιβάλλον όσο και στην Οικονομία.

Και η επιστολή της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης προς τον υπουργό καταλήγει: "Εάν εξετάσουμε τελικά όλες τις επιπτώσεις των ανεμογεννητριών, καταλήγουμε εύκολα στο συμπέρασμα πως πληρώνουμε ένα πολύ υψηλό τίμημα για ένα τιποτένιο ποσό διαλείπουσας ενέργειας, χαμηλής πρακτικής αξίας, η οποία είναι επιδοτούμενη από τους φορολογούμενους και, τελικά, αυξάνει και τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος για όλους, συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των κατοίκων του νησιού!"

Και "εν είδει εξωδίκου" με την επιστολή της η Διεθνής Περιβαλλοντική Οργάνωση θέτει τόσο τον Υπουργό Περιβάλλοντος όσο και την Περιφερική Κυβέρνηση, προ των πολιτικών αλλά και νομικών ευθυνών τους σε περίπτωση που η ανεμογεννήτρια στηθεί στο νησί, και μάλιστα επισείοντας την ατομική ποινική ευθύνη του καθενός όχι μόνο για την Προστασία του Περιβάλλοντος αλλά και την Προστασία της Κοινωνικής και Οικονομικής Ζωής!

Γνήσιος "Σημιτάνθρωπος"...

...και όχι απλά 
"ένας ακόμη άνθρωπος του Σημίτη"!!!

Ο υποψήφιος εθνοσωτήρας μας και νέος υπουργός Οικονομικών έχει συστήσει "Μη Κυβερνητική Οργάνωση" μαζί με με τον Στέφανο Μάνο για το ξεπούλημα του Δημόσιου Πλούτου της Χώρας μας!

Υπάρχουν αρκετά δημοσιεύματα που δίνουν κάποια πολύ ενδιαφέροντα  και αποκαλυπτικά στοιχεία για την "σύμπραξη" του Στ.Μάνου (γνωστου νέου και άφθαρτου πολιτικού που στις προηγούμενες εκλογές συνέπραξε με τον Θάνο Τζήμερο για να μας σώσει!!!) και του Γ.Στουρνάρα (νυν υπουργού Οικονομικών και τέως διευθυντή του ΙΟΒΕ- του μελετητικού κέντρου του ΣΕΒ) για την σύσταση μιας ΜΚΟ από τους δυο τους, με σκοπό το ξεπούλημα της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου! Και τα δημοσιεύματα αυτά δεν αφήνουν και πολλά ερωτηματικά σχετικά με το που μας οδηγεί η υπουργοποίηση του κ. Στουρνάρα.

Οι εν λόγω κύριοι – με μακρά διαδρομή σε πολιτικές και διοικητικές θέσεις στο ελληνικό κράτος – έχουν συστήσει – μαζί με άλλους φερέλπιδες εθνοσωτήρες – μία ΜΚΟ για την “προστασία και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας”. Η ΜΚΟ «Πρωτοβουλία ΚΑΠΠΑ-Κρατική Ακίνητη Περιουσία και Αξιοποίηση» συνεστήθη τον Νοέμβριο του 2011. Αυτή η ΜΚΟ έχει εκπονήσει επιχειρηματικό σχέδιο («Σχέδιο Αρχιμήδης») το οποίο και έχει ήδη υποβάλει όχι μόνο σε κρατικά όργανα αλλά ακόμη και σε διεθνή δικηγορικά γραφεία συμβούλων επιχειρήσεων ανάμεσα στα οποία είναι και η Roland Berger, που συνέταξε το περιβόητο σχέδιο «Εύρηκα» για την πώληση της Ελληνικής Περιουσίας, προκειμένου να βρεθούν κοινά στοιχεία στις δύο πρωτοβουλίες.

Η Roland Berger δεν είναι κοινωφελής οργανισμός αλλά επιχείρηση αποσκοπούσα στην δική της κερδοφορία μέσω παροχής συμβουλών επ’ αμοιβή. Οι κακές γλώσσες λένε ότι τέτοιες επιχειρήσεις, εκμεταλλευόμενες τον ρόλο του συμβούλου, ουσιαστικά διαμεσολαβούν και σε ιδιωτικές επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν τα έργα για τα οποία έχουν συμβουλεύσει οι πρώτες (φυσικά με το αζημίωτο γι’ αυτές). Όμως εμείς δεν θα πιστέψουμε τις κακιές γλώσσες. Όχι δεν γίνονται τέτοια πράγματα στον αγγελικό κόσμο στον οποίο ζούμε …

Οι ΜΚΟ τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς έχουν αποδειχθεί απίθανα διαφθορεία και κυριολεκτικά παρακρατικές οργανώσεις. Παρακρατικές γιατί συνδέονται στενά με το κράτος και κάθε άλλο παρά ανεξάρτητες είναι. Διαφθορεία γιατί πίσω από τον υποτιθέμενα ανιδιοτελή χαρακτήρα τους κρύβονται επιχειρηματικές δραστηριότητες μάλιστα από αυτές που “αποκομίζονται ιδιωτικά ωφέλη με δημόσια χρήματα”.

Τι δουλειά έχουν πολιτικά πρόσωπα σε αυτό το βρώμικο καζάνι; Το ίδιο το “Σχέδιο Αρχιμήδης” δίνει ευκόλως διακρινόμενες επιχειρηματικές ευκαιρίες και ανοίγει τεράστιες δυνατότητες διαπλοκής. Το παιχνίδι του “κάνουμε ιδιωτικές μπίζνες με δημόσια λεφτά” είναι ιδιαίτερα γνωστό στη χώρα μας αλλά και διεθνώς. 

Μήπως αλήθεια  τόσο ο ευρηματικότατος κ. Στ.Μάνος όσο και πολύ περισσότερο ο νέος υπουργός Οικονομικών μπορούν να απαντήσουν τι την ήθελαν την Μη Κυβερνητική Οργάνωση και μάλιστα με τέτοιο σκοπό όπως αυτός που περιγράφεται στο Καταστατικό της; 

Και αν βέβαια ο κύριος Βερνίκος οδηγήθηκε σε παραίτηση από την θέση του υφυπουργού Ναυτιλίας επειδή ήταν κάτοχος "offshore" εταιρίας, τότε πως νομιμοποιείται ηθικά και πολιτικά ο υπουργός Οικονομικών να έχει συστήσει ΜΚΟ  με σκοπό την πώληση της περιουσίας του Ελληνικού Κράτους; 

Σε αυτό οφείλουν να απαντήσουν αυτοί που επέλεξαν τον κύριο  Γιάννη Στουρνάρα για υπουργό Οικονομικών!

Έτσι για να μην θεωρούν κάποιοι ότι σε αυτήν την χώρα έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου και λογική λούτσου…

Σημιτάνθρωπος...

«Τα διαρθρωτικά, ιδιαίτερα τα φορολογικά μέτρα, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση... Δεν συμμερίζομαι τις απόψεις ότι το 2010 από πλευράς ύφεσης θα είναι χειρότερο από το 2009. Θα είναι καλύτερο, θα πάμε σε θετικό πρόσημο!» 

Σε ποιον οικονομολόγο... 
και καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών ανήκει αυτή η δήλωση, η οποία και έγινε στις 16 Δεκεμβρίου 2009; Και ενώ όλοι έβλεπαν πως η Ελλάδα όχι μόνο βυθιζόταν βαθύτερα στην ύφεση αλλά και με μαθηματική ακρίβεια όδευε προς την θανάσιμη αγκαλιά του ΔΝΤ; 
Τι γνώσεις οικονομικών διέθετε ο εν λόγω ...καθηγητής για να κάνει αυτή την δήλωση; Ή τι πολιτικά παιχνίδια εξυπηρετούσε; Πως πήρε την καθηγητική του έδρα; Χάρη στις γνώσεις του ή στις πολιτικές του σχέσεις; 

Και σε τελική ανάλυση αναγνωρίζει σήμερα ο εν λόγω κύριος καθηγητής- έστω και εκ των υστέρων- το λάθος των τότε εκτιμήσεών του για την Οικονομική Κατάσταση της Ελλάδας;

Για ποιον Οικονομολόγο και Καθηγητή πρόκειται;   

Μα για τον σημερινό Υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα!   

Τώρα αν αναρωτηθείτε που θα οδηγηθούμε με ένα τέτοιο Υπουργό Οικονομικών, δεν θα έχετε και μεγάλο άδικο, αν και η απάντηση είναι σχετικά εύκολη! Εκεί που μας οδήγησαν όλοι οι Σημιτάνθρωποι που διαχειρίστηκαν την πολιτική εξουσία στην Χώρα μας, ως τώρα! Δηλαδή όλο και βαθιά στον Καιάδα...

Οι ανεμογεννήτριες δεν θα εγκατασταθούν στη Μάνη!

Προσφυγή στο συμβούλιο της Επικρατείας κατέθεσαν 32 σύλλογοι της Μάνης αντιδρώντας στα σχέδια που έχουν ανακοινωθεί για την εγκατάσταση αιολικών πάρκων στη Μάνη. 

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Αυγή".

"Τα τοπία της Μάνης είναι παγκόσμια κληρονομιά" και δεν θα επιτραπεί η "αλλοίωσή τους" από τις φαραωνικού τύπου ανεμογεννήτριες που "κάποιοι" επιχειρούν να φυτέψουν στη ραχοκοκαλιά της Μάνης, επεσήμαναν χθες στη συνέντευξη Τύπου στην ΕΣΗΕΑ οι εκπρόσωποι των συλλόγων της Μάνης και των περιβαλλοντικών οργανώσεων, υπό τον συντονισμό του πρώην προέδρου της ΕΣΗΕΑ Αριστείδη Μανωλάκου.

"Αν δεν πετύχει ο νομικός τρόπος, θα ακολουθήσουμε τον μανιάτικο" ξεκαθαρίζουν οι κάτοικοι της περιοχής

Αφού τόνισαν πως οι δύο υπουργικές αποφάσεις με τις οποίες εκχωρήθηκαν οι άδειες εγκατάστασης είναι παράνομες και άρα θα ακυρωθούν στο δικαστήριο, εξεδήλωσαν την αποφασιστικότητά τους με τον εξής χαρακτηριστικό τρόπο: "Αν δεν πετύχει ο νομικός τρόπος, θα ακολουθήσουμε τον ...Μανιάτικο!".

Αναφερόμενοι στις "πράσινες μπίζνες", αφού άφησαν σαφείς αιχμές για τις εταιρείες (Άνεμος Μάνης Α.Ε., Solar Cells Hellas κ.ά.) που έχουν αναλάβει το έργο, οι αρμόδιοι φορείς μίλησαν με νόημα για το ταξίδι του Νίκου Παπανδρέου και για τα δείπνα του στην περιοχή της Μάνης. Μάλιστα λίγο νωρίτερα ο κ. Μανωλάκος παραλλήλισε την "μπίζνα" που λαμβάνει χώρα στη Μάνη με αυτή που συνετέλεσε στην καταστροφή της Πούλιας στην Ιταλία, στην οποία ξέσπασε σκάνδαλο λόγω της εμπλοκής της Μαφίας...

Η εγκατάσταση εκατοντάδων ανεμογεννητριών ύψους 120 μέτρων με πτερύγια 70 μέτρων θα σημάνει οικολογική και πολιτιστική καταστροφή. Συγκεκριμένα το τεραστίων διαστάσεων έργο, που θα φυτέψει στη ραχοκοκαλιά της χερσονήσου της Μάνης 250 γιγαντιαίες ανεμογεννήτριες, όχι μόνο θα αλλοιώσει αλλά θα καταστρέψει ανεπανόρθωτα τη μοναδική ομορφιά της Μάνης. Και αυτό όχι μόνον λόγω της εγκατάστασης των γεννητριών αυτών καθ' αυτών, αλλά και επειδή για την πραγματοποίηση του έργου θα γίνουν εκτεταμένες χωματουργικές εργασίες σε παρθένα και απάτητα μέχρι σήμερα σημεία, εκβραχισμοί και θα διαπλατυνθούν δρόμοι για την εγκατάσταση των εργοταξίων στις κορυφογραμμές 

Απόστολος Καλτσής: 

"Κίνδυνος για τα 7.000 πτηνά που διέρχονται από την περιοχή!"

Άμεση συνέπεια θα είναι και η καταστροφή του οικοσυστήματος της περιοχής με την παγίδευση και τον αφανισμό των αποδημητικών και ενδημικών πτηνών αλλά και ο περιορισμός της κτηνοτροφίας.

"Η περιοχή της Νότιας Μάνης αποτελεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) για την Ορνιθοπανίδα και μία από τις τέσσερις θεσμοθετημένες μεταναστευτικές στενωπούς της χώρας" είπε ο Αποστόλης Καλτσής, πρόεδρος της Ορνιθολογικής Εταιρείας, και πρόσθεσε πως "από την περιοχή κατά τη μετανάστευση διέρχονται περισσότερα από 7.000 αρπακτικά πτηνά, που ανήκουν στην πλέον ευάλωτη κατηγορία πτηνών στην εγκατάσταση αιολικών σταθμών".

Ο Σπιζαετός και η Αετογερακίνα, που είναι απειλούμενα σε εθνικό επίπεδο, και ο Βασιλαετός και ο Στικταετός, που ανήκουν στα παγκοσμίως απειλούμενα, θα επηρεαστούν σημαντικά από το έργο, που για πολλούς δεν ανήκει καν στην πράσινη ανάπτυξη, η οποία για να θεωρείται πράσινη πρέπει να είναι μικρής κλίμακας. Ακόμη "ανεπαρκές" κρίνεται και το αυτοματοποιημένο σύστημα παύσης των ανεμογεννητριών, το οποίο οι εταιρείες χρησιμοποίησαν για να κατευνάσουν τις ανησυχίες των αρμόδιων. 

Κυριάκος Κοττέας: 

"Περιβαλλοντική και αισθητική καταστροφή της μοναδικής Μάνης!"

Για "διάλυση της ενότητας του χώρου" έκανε λόγο ο τοπογράφος, ιστορικός και ορειβάτης Κυριάκος Κοττέας, ενώ τόνισε και την ιδιαιτερότητα του μανιάτικου τοπίου, τη δωρική του λιτότητα, καθώς και το ότι θα μπορούσε "να αποτελεί παράδειγμα βιώσιμης ανάπτυξης". Υποστήριξε πως όποιος εκβραχισμός θα είναι μόνιμος, "δεν έχει χώμα η Μάνη" είπε και επεσήμανε πως δεν έχει αποσαφηνιστεί "ποιος τελικά θα επωφελείται από αυτήν την ενέργεια καθως οι ανάγκες της Μάνης καλύπτονται με πολύ λιγότερες από 250 ανεμογεννήτριες, συγκεκριμένα με όχι περισσότερες από 4".

Σε νομικό επίπεδο κατέστη σαφές από τον διπλωμάτη κ. Κυρίμη πως οι δύο προσφυγές των 32 συλλόγων και των 1.150 ιδιωτών στο ΣτΕ για ακύρωση έγιναν διότι η περιοχή έχει χαρακτηρισθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας, είναι περιοχή "πολιτιστικής κληρονομιάς και εντός τοπίου ιδιαίτερης αν όχι μοναδικής σημασίας (σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος με τον Ν. 3827/2010 Ευρωπαϊκής Συμβάσεως του Τοπίου), "η εγκατάσταση αιολικών πάρκων στην περιοχή της Λακωνικής Μάνης (...) είναι αντίθετη με τις διατάξεις του Ειδικού Χωροταξικού για τις ΑΠΕ σύμφωνα με τις οποίες αποκλείεται η χωροθέτηση αιολικών πάρκων σε περιοχές όπου ισχύουν ειδικά καθεστώτα χρήσεων γης και περιορισμών στην δόμηση" και οι αποστάσεις είναι μικρότερες από τις προβλεπόμενες για τέτοια έργα.

Ελπίζοντας πως η Μάνη δεν θα γίνει βορά στα συμφέροντα του ενεργειακού χάρτη, αλλά θα παραμείνει ένας τόπος που -σύμφωνα με τον κ. Κοττέα- "ο άνθρωπος υποκλινόταν στο τοπίο και όχι το αντίθετο", οι Μανιάτες συνεχίζουν τον αγώνα τους...

Η μεγάλη παραίτηση!

Ξεχάστε την Ελλάδα, είναι χαμένη υπόθεση! 
Στην Ισπανία θα αποφασιστεί η μοίρα της Ευρώπης...

Άρθρο του Paul Krugman για την εφημερίδα  "The New York Times"

Μεταξύ των οικονομολόγων που έχουν μάθει το μάθημα της Ιστορίας, μία απλή αναφορά σε ορισμένες ημερομηνίες προκαλεί ανατριχίλα. Για παράδειγμα, πριν από τρία χρόνια η Κριστίνα Ρόμερ, τότε επικεφαλής του οικονομικού συμβουλίου του προέδρου Ομπάμα, προειδοποίησε τους πολιτικούς να μην επαναλάβουν το σκηνικό του 1937 - της χρονιάς που ο Φράνκλιν Ρούζβελτ έστρεψε πρόωρα το τιμόνι από τη δημοσιονομική τόνωση στη λιτότητα, στέλνοντας μία οικονομία που ανάκαμπτε πίσω στην ύφεση. Δυστυχώς, η άποψή της αγνόηθηκε.

Αλλά τώρα ακούω όλο και πιο συχνά για μία ακόμη πιο μοιραία ημερομηνία. Ξαφνικά, οι συνήθως ήρεμοι οικονομολόγοι μιλούν για το 1931, τη χρονιά που όλα κατέρρευσαν. Ξεκίνησε με μία τραπεζική κρίση σε μία μικρή ευρωπαϊκή χώρα (την Αυστρία). Η Αυστρία απάντησε με διάσωση των τραπεζών - αλλά το κόστος της διάσωσης έβαλε σε κίνδυνο τη ρευστότητα του ίδιου του κράτους. Τα προβλήματα της Αυστρίας δεν θα έπρεπε να είναι αρκετά μεγάλα ώστε να επηρεάσουν σημαντικά την παγκόσμια οικονομία, αλλά στην πράξη δημιούργησαν έναν πανικό που εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Σας ακούγεται οικείο;

Το πραγματικά σημαντικό μάθημα του 1931, ωστόσο, είναι για τους κινδύνους της πολιτικής παραίτησης. Ισχυρότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα μπορούσαν να είχαν βοηθήσει την Αυστρία να διαχειριστεί τα προβλήματά της, Οι κεντρικές τράπεζες, κυρίως η Τράπεζα της Γαλλίας και η Fed (η Ομοσπονδιακή Κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ), θα μπορούσαν να είχαν κάνει πολλά περισσότερα προκειμένου να περιορίσουν τη ζημιά. Αλλά κανείς που είχε τη δύναμη να συγκρατήσει την κρίση δεν το έκανε. Όλοι όσοι θα μπορούσαν και θα έπρεπε να είχαν δράσει έλεγαν ότι ήταν ευθύνη κάποιου άλλου.

Τώρα συμβαίνει και πάλι το ίδιο, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική. Πρώτα σκεφτείτε πώς οι ευρωπαίοι ηγέτες διαχειρίζονται τη τραπεζική κρίση στην Ισπανία. (Ξεχάστε την Ελλάδα που λίγο ή πολύ είναι χαμένη υπόθεση. Στην Ισπανία θα αποφασιστεί η μοίρα της Ευρώπης). Όπως στην Αυστρία το 1931, η Ισπανία έχει προβληματικές τράπεζες που απεγνωσμένα χρειάζονται περισσότερα κεφάλαια, αλλά η ισπανική κυβέρνηση τώρα, όπως η αυστριακή κυβέρνηση τότε, αντιμετωπίζει προβλήματα ρευστότητας. Τί πρέπει λοιπόν να κάνουν οι ευρωπαίοι ηγέτες, που έχουν τεράστιο συμφέρον να περιορίσουν την ισπανική κρίση;

Είναι προφανές ότι τα ευρωπαϊκά κράτη- πιστωτές, πρέπει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να αναλάβουν κάποιους από τους οικονομικούς κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι ισπανικές τράπεζες. Όχι, στη Γερμανία δεν θα αρέσει αυτό - αλλά αφού αυτό που διακυβεύεται είναι η επιβίωση του ευρώ, ένα οικονομικό ρίσκο δεν θα έπρεπε να αποτελεί εμπόδιο. Αλλά όχι. Η «λύση» της Ευρώπης ήταν να δανείσει χρήματα στην ισπανική κυβέρνηση και να πει στην κυβέρνηση να διασώσει τις τράπεζές της. Δεν χρειάστηκε καθόλου χρόνος προκειμένου οι αγορές να καταλάβουν ότι αυτό δεν αποτελεί λύση και ότι απλά αυξάνει το χρέος της ισπανικής κυβέρνησης.

Και η ευρωπαϊκή κρίση είναι τώρα βαθύτερη από ποτέ. Και ας μην χλευάζουμε τους Ευρωπαίους, αφού και οι δικοί μας πολιτικοί συμπεριφέρονται το ίδιο ανεύθυνα. Και δεν μιλάω μόνο για τους Ρεπουμπλικάνους του Κογκρέσου που συχνά δείχνουν να προσπαθούν επίτηδες να σαμποτάρουν την οικονομία. Ας μιλήσουμε αντ' αυτού για τη Fed, η οποία έχει μία διπλή εντολή: να διατηρεί τη σταθερότητα των τιμών και την εργασία πλήρους απασχόλησης. Την περασμένη εβδομάδα η Fed δημοσίευσε τις τελευταίες οικονομικές της προβλέψεις, οι οποίες δείχνουν ότι πρόκειται να αποτύχει και στους δύο στόχους της.

Πρόκειται για μία τρομακτική προοπτική και η Fed το γνωρίζει. Και τι προτείνει για αυτό; Σχεδόν τίποτε. Πράγματι, την περασμένη εβδομάδα η Fed ανακοίνωσε ορισμένα μέτρα που υποτίθεται θα ενίσχυαν την οικονομία. Αλλά πιστεύω ότι οποιοσδήποτε γνωρίζει την κατάσταση, τα θεωρεί ανεπαρκή. Γιατί λοιπόν δεν γίνεται τίποτε; Πιστεύω επειδή η Fed είναι τρομοκρατημένη από τους Ρεπουμπλικάνους του Κογκρέσου και φοβάται να κάνει οτιδήποτε θα θεωρείτο πολιτική βοήθεια προς τον πρόεδρο Ομπάμα - που σημαίνει, οτιδήποτε θα μπορούσε να βοηθήσει την οικονομία.

Μπορεί να υπάρχει και κάποια άλλη εξήγηση, αλλά είναι γεγονός ότι η Fed, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπως το αμερικανικό Κογκρέσο, όπως η κυβέρνηση της Γερμανίας, έχουν αποφασίσει ότι η αποτροπή της οικονομικής καταστροφής είναι ευθύνη κάποιου άλλου. Δεν είναι οι θεμελιώδεις αρχές της παγκόσμιας οικονομίας που προκαλούν, από μόνες τους, φόβο. Είναι η σχεδόν καθολική αποποίηση ευθυνών που με γεμίζει, όπως και άλλους οικονομολόγους, με φόβο.

Πηγή: εφημερίδα "Βήμα".

"Καταρρέει" η παλαιότερη Τράπεζα του Κόσμου...

Η Banca Monte dei Paschi di Siena (MPS), η παλαιότερη Τράπεζα του Κόσμου και η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα στην Ιταλία, έχει αποδυθεί σε μια κούρσα με το χρόνο για να αποσπάσει την έγκριση των ελεγκτικών αρχών ώστε να πωλήσει τίτλους αξίας 1 δισ. ευρώ στην κυβέρνηση, και να καλύψει  έτσι τις ελλείψεις της σε κεφάλαιο ως τα τέλη Ιουνίου.

Πηγές προσκείμενες στις συνομιλίες της τράπεζας με το κυβερνητικό επιτελείο "διέρρευσαν" το Σαββατοκύριακο, ότι η παλαιότερη τράπεζα του κόσμου -είχε ιδρυθεί ως κοινωφελές ίδρυμα το 1472- έχει σχεδόν καταλήξει σε συμφωνία με το Ιταλικό υπουργείο Οικονομικών και την Κεντρική Τράπεζα της Ιταλίας (Bank of Italy) για την ανακεφαλαιοποίησή της με ένεση ρευστότητας από το κράτος. 

Εάν η συμφωνία επαληθευτεί, θα είναι η πρώτη φορά που ιταλική τράπεζα θα καταφύγει σε κρατική βοήθεια από το 2010, όταν άρχισε να  βαθαίνει η κρίση στην ευρωζώνη.

Επικαλούμενη «οργανωτικούς λόγους», η τράπεζα ανέβαλε για αύριο (Τρίτη 26-6) τη συνεδρίαση του διοικητικού της συμβουλίου που επρόκειτο να γίνει νωρίτερα σήμερα για να εγκριθεί το νέο επιχειρησιακό σχέδιο του νέου διευθύνοντος συμβούλου της Φαμπρίτσιο Βιόλα και του νέου της προέδρου Αλεσάντρο Προφούμο, του πιο γνωστού Ιταλού τραπεζίτη.

Το γεγονός ότι το διοικητικό συμβούλιο αναβλήθηκε ερμηνεύθηκε ως ένδειξη πως η MPS ελπίζει σε μια ανεπίσημη έγκριση από την Κεντρική Τράπεζα της Ιταλίας, που επιβλέπει τις ιταλικές τράπεζες. «Αυτό θα ήταν το λογικό συμπέρασμα», δήλωσε πηγή ενήμερη για την κατάσταση. Η Τράπεζα της Ιταλίας απέφυγε να τοποθετηθεί για το θέμα, όπως εξάλλου έπραξε και το Ιταλικό υπουργείο Οικονομικών.

Η MPS έχει καταφέρει να συγκεντρώσει, μέσω διαχείρισης κεφαλαίων και πώλησης πόρων, περί τα δύο τρίτα των 3,3 δισ. ευρώ που σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή (European Banking Authority-EBA) χρειαζόταν, για να θεωρηθεί βιώσιμη. Τα υπόλοιπα χρήματα πασχίζει να τα βρει- και η μόνη λύση πλέον είναι η Ιταλική Κυβέρνηση. «Το ενδεχόμενο να υπάρξει ένας νέος γύρος "ομολόγων Τρεμόντι" μοιάζει η πιο λογική επιλογή», ανέφερε Ιταλός τραπεζικός. Χάρη στα "Ομόλογα Τρεμόντι" πολλές Ιταλικές Τράπεζες διασώθηκαν όταν η Οικονομική Κρίση πέρασε από τον Ατλαντικό στην Ευρώπη! Η MPS είχε ήδη επωφεληθεί από την έκδοση τέτοιων τίτλων από το υπουργείο Οικονομικών επί υπουργίας Giulio Tremonti, αξίας 1,9 δισ. ευρώ, το 2009, με επιτόκιο 8,5% που όμως αυξάνεται στο 9% τον Ιούλιο του 2013.  Η ενδεχόμενη νέα έκδοση τέτοιων ομολόγων θα αυξήσει περαιτέρω το ιταλικό κρατικό χρέος που ήδη πλησιάζει τα 2 τρισεκατομύρια ευρώ!

Πηγή: εφημερίδα "Τα Νέα", με πληροφορίες από το "International Business Times".

Ισπανία και Κύπρος επισήμως στην Τρόικα!

Η Χρεοκοπία της Ευρώπης επί θύρας... η διάλυση της Ευρωζώνης εν όψη!

Αίτημα για οικονομική στήριξη από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας διατύπωσαν σήμερα επίσημα η Κύπρος και η Ισπανία. Τόσο το τελικό ποσό της "στήριξης" που θα δεχτούν, όσο και τα μέτρα και οι ρήτρες που θα συμπεριληφθούν- σε πρώτη φάση τουλάχιστον- στα Μνημόνια που θα αναγκαστούν να υπογράψουν τα δύο αυτά Κράτη, το καθένα ξεχωριστά με την Τρόικα, παραμένουν θέμα ...διαπραγματεύσεων! Σημειώνεται ότι η Ισπανία και η Κύπρος είναι αντίστοιχα η τέταρτη και η πέμπτη κατά σειρά χώρες, μετά την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, που προσφεύγουν στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Και τώρα τα ...γραφεία στοιχημάτων ποντάρουν στο ποια θα είναι η επόμενη χώρα που θα καταρρεύσει:  η Σλοβενία ή η Ιταλία; 

Ή μήπως θα έχει διαλυθεί η Ευρωζώνη νωρίτερα;

Εσείς που ποντάρετε τα ...ευρώ σας;