Κοινωνικός Καιάδας η Ευρωπαϊκή Ένωση!

Έκθεση Μπαρόζο:"Ζείτε περισσότερο από εμάς, για αυτό... κόψτε από συντάξεις και φάρμακα"! 

Πάλι καλά που δεν προκρίνει και την λύση του Καιάδα για τους υπερήλικες! 

"Μονόδρομο" θεωρεί για τη χώρα μας ο πρόεδρος της Κομισιόν Μπαρόζο τις μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις, φαρμακευτικές και προνοιακές δαπάνες, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης αλλά... και για έναν επιπλέον λόγο: οι Έλληνες έχουν μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής από τους άλλους Ευρωπαίους!

Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat για το προσδόκιμο ζωής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που δόθηκαν στη δημοσιότητα, αλλά και όπως αναφέρει στις 41 σελίδες της η πρόσφατη "Έκθεση της Κομισιόν", το προσδόκιμο ζωής στη χώρα μας το 2010 έφτασε στα 78,4 χρόνια για τους άνδρες και 82,8 χρόνια για τις γυναίκες (όταν το αντίστοιχο για την ΕΕ των 27 κρατών μελών ήταν το 2008  76,4 και 82,4). Η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης όμως θεωρείται ...κοστοβόρα για την  Κομισιόν: δεν είναι μόνο οι συντάξεις, είναι και τα φάρμακα και οι λοιπές προνοιακές δαπάνες που αυξάνουν όσο αυξάνει το προσδόκιμο επιβίωσης των ηλικιωμένων! Και το κόστος αυτό πρέπει κάποιος να το πληρώσει! Γιατί για τον Μπαρόζο και τους ομοίους του σημασία δεν έχουν οι Άνθρωποι αλλά οι Οικονομικοί Δείκτες!

Το "σχέδιο Μπαρόζο" δίνει προτεραιότητα στην βιωσιμότητα των οικονομικών δεικτών και όχι των κοινωνικών αναγκών! Αυτή είναι η βάση της λογικής του και αυτήν την λογική εξυπηρετεί! 

Ειδικότερα, η "Έκθεση της Κομισιόν" επισημαίνει τρεις τομείς στους οποίους θα πρέπει να επικεντρωθούν οι ελληνικές αρχές το 2012:

-Πρώτον, στον έλεγχο των δημόσιων οικονομικών και των εσόδων. Η Ελλάδα καλείται να διορθώσει τις "αστοχίες" και να εκπληρώσει τους στόχους του 2ου προγράμματος διάσωσης μέσα από μέτρα που θα εστιάζουν στις δαπάνες (πρόκειται για το πακέτο μέτρων των 11,5 δισ. ευρώ που καλείται να παρουσιάσει η Ελλάδα για την περίοδο 2013-2014). Ταυτόχρονα να επιταχύνει τις αποκρατικοποιήσεις ώστε να εισπράξει 50 δισ. ευρώ από αυτές!

-Δεύτερον, στην εξασφάλιση της ροής των δανείων προς την πραγματική οικονομία με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την πρόσβαση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων σε φθηνά δάνεια. Οι δράσεις του 2012 για να μπει χρήμα στην αγορά περιλαμβάνουν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η οποία θα πρέπει να ολοκληρωθεί ώς τον Σεπτέμβριο, καθώς και τη διανομή το επόμενο οκτάμηνο των 4 δισ. ευρώ που είναι διαθέσιμα για τη χρηματοδότηση μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων θα πρέπει να βάλει σε λειτουργία το Ταμείο Εγγυήσεων προς τους μικρομεσαίους με στόχο 160 εκατ. ευρώ το 2012 και επιπλέον 400 εκατ. το 2013.

-Τρίτον, στη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, ώστε να προσελκυστούν επενδυτές από το εσωτερικό και το εξωτερικό και να δημιουργηθούν νέες θέσεις απασχόλησης. Στην κατεύθυνση αυτή το μισθολογικό κόστος θα πρέπει να μειωθεί επιπλέον 15% το 2012-2014, λέει η Κομισιόν, φωτογραφίζοντας νέες μειώσεις μισθών. Πρόκειται για τον γνωστό στόχο που έχει τεθεί στο δεύτερο Μνημόνιο που υπέγραψε η Ελλάδα. «Όπως έχει συμφωνηθεί στο πλαίσιο του δεύτερου προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, τα μέτρα για την ενθάρρυνση μιας ταχείας προσαρμογής του εργατικού κόστους για να καταπολεμηθεί η ανεργία και να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα κόστους θα πρέπει να αποβλέπουν, μαζί με τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί, στη μείωση του ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας στην επιχειρηματική οικονομία (σ.σ. τον ιδιωτικό τομέα) κατά 15% κατά την περίοδο 2012-2014» τονίζει η έκθεση. Η Ελλάδα καλείται να προχωρήσει έως τον Ιούλιο του 2012 σε μια συμφωνία των κοινωνικών εταίρων για το θέμα των αμοιβών και των εισφορών, η οποία θα έχει μηδενικό κόστος στον προϋπολογισμό. Στην έκθεση σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι «είναι σκόπιμο να εκπονηθεί, έως τα τέλη Ιουλίου του 2012, χρονοδιάγραμμα για την αναμόρφωση της εθνικής συλλογικής σύμβασης όσον αφορά το σύστημα καθορισμού των αμοιβών, σε συνεννόηση με τους κοινωνικούς εταίρους. Οι ελληνικές αρχές θα πρέπει επίσης να θεσπίσουν μέτρα για τη μείωση των κοινωνικών εισφορών που βαρύνουν το κόστος εργασίας κατά τρόπο που δεν έχει αντίκτυπο στον προϋπολογισμό». 

Παράλληλα, η χώρα θα πρέπει να μειώσει σε 10 μέρες -από 20 σήμερα- τον χρόνο που απαιτείται για να διεκπεραιωθεί μια εξαγωγή, καθώς αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται 10% από τις πραγματικές δυνατότητες της οικονομίας, αλλά και να επιταχύνει τις διαδικασίες για τις επενδύσεις μέσω και του fast track. Τα κλειστά επαγγέλματα πρέπει να ανοίξουν για να πέσουν οι τιμές, ενώ πρέπει να γίνουν αποκρατικοποιήσεις στο χώρο της ενέργειας.Σύμφωνα με την Κομισιόν, ο ενεργειακός τομέας κυριαρχείται από λίγες επιχειρήσεις κρατικής ιδιοκτησίας, οι οποίες χαρακτηρίζονται από χαμηλή παραγωγικότητα και εξακολουθούν να κατέχουν οιονεί μονοπωλιακή θέση στην αγορά. Για το 2012 η Επιτροπή θέτει ως προτεραιότητα την ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας, ώστε να δοθεί, όπως τονίζει, η ευκαιρία σε επενδυτές του ιδιωτικού τομέα να εισέλθουν σε μια τεράστια νέα αγορά και θα διευρύνει τις δυνατότητες για μεγάλης κλίμακας μείωση των εξόδων χάρη στην αύξηση της αποτελεσματικότητας που αναμένεται να υπάρξει στις πρώην κρατικές επιχειρήσεις.Ο διαχωρισμός της εκμετάλλευσης του συστήματος μεταφοράς αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας από τις δραστηριότητες παραγωγής και προμήθειας θα ενισχύσει τη διαφάνεια του τομέα και θα διευκολύνει τον ανταγωνισμό με την είσοδο νέων παικτών στις αγορές. Η παροχή τεχνικής συνδρομής θα διευκολύνει την αναμόρφωση των ελληνικών καθεστώτων προώθησης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Η οικονομική αυτοκτονία της Ευρώπης!

Europe’s Economic Suicide!

Άρθρο του Paul Krugman στην εφημερίδα "The New York Times" ,

αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Βήμα" 

Tο περασμένο Σάββατο οι Times έγραψαν για ένα φαινόμενο που διευρύνεται στην Ευρώπη: τις «αυτοκτονίες λόγω οικονομικής κρίσης», αυτοκτονίες από απελπισία λόγω ανεργίας ή επιχειρηματικής αποτυχίας. Ήταν ένα πολύ συγκινητικό δημοσίευμα. Όμως είμαι βέβαιος πως δεν ήμουν ο μοναδικός αναγνώστης, ιδίως μεταξύ των οικονομολόγων, που αναρωτήθηκε μήπως οι αυτοκτονίες δεν περιορίζονται σε ατομικό επίπεδο, αλλά σε ολόκληρη την ήπειρο, καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν το σύνολο της Ευρώπης στην οικονομική αυτοκτονία.

Μέχρι και πριν λίγους μήνες ένιωθα κάποιες ελπίδες για την Ευρώπη. Θα θυμάστε πως το περασμένο φθινόπωρο η Ευρώπη βρισκόταν στα πρότυπα μιας χρηματοοικονομικής καταστροφής: όμως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ευρωπαϊκό αντίστοιχο της αμερικανικής Fed, έσπευσε να σώσει την Γηραιά Ήπειρο. Πρόσφερε στις ευρωπαϊκές τράπεζες ανοιχτές γραμμές πιστώσεων, ενεχυριάζοντας ομόλογα ευρωπαϊκών κυβερνήσεων: αυτή η κίνηση στήριξε άμεσα τις τράπεζες και έμμεσα τις κυβερνήσεις, και τερμάτισε το κύμα πανικού.

Το ερώτημα της ημέρας λοιπόν, τότε, ήταν αν εκείνη η γενναία και αποτελεσματική κίνηση θα ήταν η αρχή μιας ευρύτερης αναθεώρησης, αν δηλαδή οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα χρησιμοποιούσαν τις «ανάσες» που τους έδωσε η ΕΚΤ γιά να ξανασκεφτούν τις πολιτικές που ευθύνονται εξαρχής για την σημερινή κατάσταση. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αντιθέτως, οι ηγέτες επέμειναν με διπλάσια ένταση στις αποτυχημένες πολιτικές και ιδέες τους. Και δυσκολεύομαι πλέον πολύ να πιστέψω πως υπάρχει κάτι - οτιδήποτε - που θα μπορούσε να τους κάνει να αλλάξουν ρότα.

Σκεφτείτε πώς έχουν τα πράγματα στην Ισπανία, που αποτελεί σήμερα το επίκεντρο της κρίσης. Δεν μιλάμε πια για απλή οικονομική στασιμότητα: η Ισπανία βιώνει μια νέα μεγάλη ύφεση, με την ανεργία στο 23,6%, ποσοστό συγκρίσιμο με εκείνο των ΗΠΑ στο αποκορύφωμα της Μεγάλης Ύφεσης, και με νεανική ανεργία που ξεπερνά το 50%. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί - και η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος είναι που στέλνει τις επιδόσεις των ισπανικών ομολόγων όλο και ψηλότερα.

Κατά κάποιο τρόπο, δεν έχει και τόση σημασία το πώς έφτασε η Ισπανία σε αυτό το σημείο. Ομως πρέπει να ειπωθεί πως το ισπανικό «στόρι» δεν έχει καμιά σχέση με τις ηθικοπλαστικές ιστορίες που τόσο δημοφιλείς είναι μεταξύ των Ευρωπαίων αξιωματούχων, και ιδίως στην Γερμανία. Η Ισπανία δεν ήταν δημοσιονομικά άσωτη - πριν την κρίση είχε χαμηλό χρέος και πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Δυστυχώς, όμως, είχε και μια τεράστια φούσκα στην αγορά ακινήτων, μια φούσκα που θα ήταν αδύνατον να μεγαλώσει τόσο χωρίς τα κολοσσιαία δάνεια που έδιναν οι γερμανικές τράπεζες προς τις ισπανικές. Όταν η φούσκα έσκασε, η ισπανική οικονομία βρέθηκε στα κρύα του λουτρού: τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ισπανίας είναι συνέπεια της ύφεσης που παρουσιάζει, όχι η αιτία της.

Όπως και να 'χει, η συνταγή κατέφθασε από το Βερολίνο και την Φρανκφούρτη και περιλαμβάνει, όπως σίγουρα μαντέψατε, ακόμη μεγαλύτερες δόσεις δημοσιονομικής αυστηρότητας.

Αυτό, για να μην μασάμε τα λόγια μας, είναι απλά παρανοϊκό. Η Ευρώπη έχει πολύχρονη εμπειρία από προγράμματα σκληρής λιτότητας, και τα αποτελέσματα είναι αυτά ακριβώς που θα σας έλεγαν να περιμένετε οι ιστορικοί μελετητές: αυτού του είδους τα προγράμματα σπρώχνουν τις οικονομίες που βρίσκονται σε ύφεση σε ακόμη βαθύτερη ύφεση. Και βέβαια, επειδή οι επενδυτές παρακολουθούν τα δημόσια οικονομικά των κρατών ως δείκτη για το αν τα κράτη θα μπορέσουν ή όχι να αποπληρώσουν το χρέος τους, τα προγράμματα λιτότητας δεν αποδίδουν ούτε καν ως μέσα για την μείωση του κόστους δανεισμού από τις αγορές.

Ποια εναλλακτική λύση υπάρχει; Στην δεκαετία του 1930, μια ιστορική περίοδο που μοιάζει να αντιγράφεται όλο και πιο πιστά στην σημερινή Ευρώπη, βασικό προαπαιτούμενο για την ανάκαμψη ήταν η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού. Το σημερινό αντίστοιχο θα ήταν η έξοδος από το ευρώ και η επαναφορά των εθνικών νομισμάτων. Μπορεί κανείς να πει πως αυτό είναι αδιανόητο, και πράγματι θα ήταν ένα γεγονός που θα προκαλούσε τεράστια οικονομική και πολιτική αναταραχή. Όμως το πραγματικά αδιανόητο θα ήταν η συνέχιση της σημερινής πορείας, με την επιβολή όλο και αυστηρότερων μέτρων σε βάρος χωρών που ήδη βιώνουν ποσοστά ανεργίας αντάξια της Μεγάλης Ύφεσης.

Αν λοιπόν οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήθελαν πράγματι να σώσουν το ευρώ, θα αναζητούσαν μια εναλλακτική πορεία. Και το ποια θα μπορούσε να είναι μια τέτοια εναλλακτική είναι επίσης ξεκάθαρο. Η Ευρώπη χρειάζεται πιο επεκτατικές νομισματικές πολιτικές, με την μορφή της προθυμίας - μιας εκπεφρασμένης δημόσια προθυμίας - της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αποδεχτεί κάπως υψηλότερα ποσοστά πληθωρισμού από τα σημερινά.

Χρειάζεται επίσης πιο επεκτατικές δημοσιονομικές πολιτικές, με την μορφή μιας σειράς γερμανικών προϋπολογισμών που θα λειτουργούσαν ως αντίβαρο στην λιτότητα στην Ισπανία και άλλα προβληματικά κράτη στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, αντί να πολλαπλασιάζουν τις επιπτώσεις της. Ακόμη και με τέτοιες αναπτυξιακές πολιτικές, βέβαια, τα κράτη της περιφέρειας έχουν μπροστά τους δύσκολα χρόνια - αλλά τουλάχιστον θα υπήρχε κάποια ελπίδα ανάκαμψης.

Αυτό που βλέπουμε όμως είναι η απόλυτη ανελαστικότητα. Τον Μάρτιο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπέγραψαν ένα δημοσιονομικό σύμφωνο που στην πράξη αναγορεύει την δημοσιονομική αυστηρότητα σε μοναδική θεραπεία για όλα τα οικονομικά προβλήματα. Στο μεταξύ, οι βασικοί αξιωματούχοι της κεντρικής τράπεζας επαναλαμβάνουν με έμφαση την πρόθεσή τους να αυξήσουν τα επιτόκια δανεισμού, στην παραμικρή ένδειξη αύξησης του πληθωρισμού.

Δύσκολα λοιπόν αποφεύγει κανείς μια αίσθηση απελπισίας. Αντί να παραδεχτούν το λάθος τους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν τις οικονομίες τους - και τις κοινωνίες τους - στον γκρεμό. Και το τίμημα θα το πληρώσει όλος ο κόσμος.

Προεκλογικό τέχνασμα της Παπαδημιοκρατίας...

Αναβάλλεται για μετεκλογικά η μείωση των συντάξεων!

Όπως εξάλλου μετεκλογικά θα έρθουν και όλα τα χαράτσια και οι λυπητερές της Εφορίας!

Μετατίθεται κατά ένα μήνα (!) η μείωση των κύριων και επικουρικών συντάξεων, που επρόκειτο να εφαρμοσθεί από την 1η Μαΐου, σύμφωνα με τις προβλέψεις του δεύτερου Μνημονίου. Ως εκ τούτου, μειωμένες θα είναι οι συντάξεις του Ιουνίου- και συνεπώς μετά τις εκλογές- και όχι αυτές του Μαΐου- όπως προβλεπόταν από το Μνημόνιο. Η χρονική μετάθεση αποφασίστηκε σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή των επικεφαλής των ασφαλιστικών ταμείων και του υπουργού Εργασίας Γιώργου Κουτρουμάνη. 

Η χρονική αυτή μετάθεση όμως θα έχει ως αποτέλεσμα να αυξηθεί και η κράτηση που θα γίνει αναδρομικά καθώς πλέον οι συνταξιούχοι θα εμφανίζονται να «χρωστούν» τη μείωση της σύνταξης για 8 μήνες. Υπενθυμίζεται ότι στις κύριες συντάξεις οι περικοπές αγγίζουν όσους εισπράττουν από 1.300 ευρώ και πάνω ενώ στις επικουρικές συντάξεις γλυτώνουν μόνο όσοι έχουν μηνιαίο ποσό χαμηλότερο των 200 ευρώ. Υπενθυμίζεται επίσης ότι για πρώτη φορά στην Ιστορία της Χώρας μας πήρε παράταση η υποβολή των φορολογικών δηλώσεων για το Καλοκαίρι! Και εντελώς τυχαία όλα τα Χαράτσια που αφορούν τα ακίνητα- συμπεριλαμβανομένου και του ΕΤΑΚ του 2009 (!!!), θα έρθουν και αυτά μετά τις εκλογές! Τυχαίο;

Βαρβαρότητα...

Οι πολλές μάσκες του Πολέμου - Το ένα πρόσωπο του Φασισμού!

Η εφημερίδα Los Angeles Times δημοσιεύει σήμερα φωτογραφίες που δείχνουν Αμερικανούς Στρατιώτες να ...φωτογραφίζονται με λείψανα Αφγανών μαχητών. 

Στο δημοσίευμά της η εφημερίδα αποκαλύπτει ότι στρατιώτες της 82ης αερομεταφερόμενης μεραρχίας φωτογραφήθηκαν με τις σορούς Αφγανών στην επαρχία Zabol, τον Φεβρουάριο του 2010. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα έβγαλαν "αναμνηστικές" φωτογραφίες την ώρα που σήκωναν τα κομμένα πόδια ενός πτώματος. Λίγους μήνες αργότερα, άνδρες της ίδιας μεραρχίας φωτογραφήθηκαν και πάλι με σορούς νεκρών Αφγανών. Μια φωτογραφία δείχνει δύο στρατιώτες να ποζάρουν κρατώντας το χέρι ενός πτώματος, με σηκωμένο το μεσαίο δάχτυλο. Σε μια άλλη ένας στρατιώτης σφίγγει το χέρι ενός νεκρού γενειοφόρου. Κάποιος άλλος στρατιώτης έβγαλε φωτογραφία ποζάροντας  πάνω από πτώματα Αφγανών και κρατώντας στα χέρια του το σύμβολο της Μονάδας του έχοντας γράψει σε αυτό "Κυνηγοί Ζόμπι"! Η υπόθεση αυτή ήρθε στο φως σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για τον αμερικανικό στρατό, λίγο καιρό αφότου έγινε γνωστό ότι στρατιώτες έκαψαν αντίτυπα του Κορανίου στη βάση Μπαγκράμ, ένα γεγονός που οδήγησε σε βίαιες διαδηλώσεις σε όλο το Αφγανιστάν. Τον περασμένο Ιανουάριο, εμφανίστηκε ένα βίντεο στο διαδίκτυο που έδειχνε τέσσερις Αμερικανούς πεζοναύτες να ουρούν  πάνω σε πτώματα Αφγανών. Επίσης, πριν μερικές εβδομάδες ένας Αμερικανός στρατιώτης, ο Ρόμπερτ Μπέιλς, δολοφόνησε 17 Αφγανούς αμάχους, μεταξύ των οποίων πολλές γυναίκες και παιδιά. Και αυτά είναι μερικά μόνο φρικιαστικά περιστατικά, όσα τελικά δημοσιοποιήθηκαν... Γιατί πολλά άλλα δεν βρήκαν ποτέ τον δρόμο της δημοσιότητας! Έτσι κι αλλιώς ο Πόλεμος είναι από μόνος του φρικιαστικός! Μόνο "Ανθρώπινα Ζόμπι" μπορούν να επιχαίρουν με τον Θάνατο! Που θρέφονται με το μίσος που γεννά ο Φασισμός, ο Ρατσισμός κι η Μισαλλοδοξία! Κι αν αμφιβάλλετε γι αυτό τότε προσέξτε την φωτογραφία στην οποία οι Αμερικανοί Στρατιώτες ποζάρουν περήφανα με το σύμβολο του Ναζισμού! Κι αναρωτηθείτε για την δική σας προσωπική στάση απέναντι σε παρόμοια φαινόμενα και νοοτροπίες που γεννιούνται και στον Τόπο μας! 

Οι μίζες του Άκη!

Πλήγμα κατά ΠΑΣΟΚ οι μίζες Ακη!

Σοβαρότατο σφάλμα διέπραξε κάποιος πολιτικός νους, αν νόμισε ότι αποκαλύπτοντας σοβαρό τμήμα των παράνομων δραστηριοτήτων του «πολιτικά ξοφλημένου» τέως υπουργού Ακη Τσοχατζόπουλου, θα μπορούσε να εδραιώσει την εικόνα «αυτοκάθαρσης» του ΠΑΣΟΚ και συνολικότερα του πολιτικού κόσμου της χώρας και έτσι να προσποριστούν με έμμεσο τρόπο εκλογικά οφέλη τα κυβερνητικά κόμματα. Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει πολιτικό κέντρο που αποφάσισε κάτι τέτοιο, αλλά είναι βέβαιο πως τα πολιτικά αποτελέσματα της δημοσιοποίησης του εισαγγελικού πορίσματος που αναφέρεται σε ποινικά κολάσιμες πράξεις του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ, είναι τα εντελώς αντίθετα.

Του Γιώργου Δελαστίκ,

αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Έθνος".

Τεκμηριώνει και εδραιώνει το πόρισμα την εικόνα απίστευτης σήψης του πολιτικού κόσμου και όχι φυσικά την εικόνα κάθαρσης. Πώς άλλωστε θα ήταν ποτέ δυνατόν να πιστέψει κάποιος ότι εκτυλίσσεται διαδικασία αυτοκάθαρσης του πολιτικού κόσμου, όταν το πόρισμα-καταπέλτης για τη δράση του Ακη είναι αποτέλεσμα πολύμηνης έρευνας δύο εισαγγελέων, ενώ το συμπέρασμα επιτροπής της Βουλής που είχε ασχοληθεί με το θέμα των ρωσικών πυραύλων ήταν ότι τίποτα μεμπτό δεν υπήρχε στις διαδικασίες προμήθειάς τους; Οι όμοιοί του, οι πολιτικοί δηλαδή που στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν βουλευτές, τον αθώωσαν, οι δικαστικοί τον έστειλαν στο κελί. Για ποια «αυτοκάθαρση» του πολιτικού κόσμου μπορεί να γίνει λόγος; Ας είμαστε σοβαροί... Αντιθέτως, μόνο φρίκη, αηδία και απέχθεια αισθάνεται ο κοινός πολίτης όταν διαβάζει για τον Ακη Τσοχατζόπουλο στο πόρισμα ότι «από τις αρχές του έτους 1998 έως και το έτος 2010 συνέστησε και συμμετείχε σε οργάνωση με σκοπό τη διάπραξη νομιμοποίησης εσόδων προερχομένων από το έγκλημα της παθητικής δωροδοκίας, τελεσθείσας σε βάρος του Δημοσίου...». Αυτό το «συνέστησε και συμμετείχε σε οργάνωση», το ότι έφτιαξε δηλαδή οργάνωση για να ξεπλένει το μαύρο χρήμα εγκληματικής δράσης κατά του Δημοσίου, να ληστεύει δηλαδή την Ελλάδα, είναι πραγματικά αφόρητο.

Τις ποινικές ευθύνες του πρώην υπουργού θα τις προσδιορίσει η δικαιοσύνη. Το θέμα αυτό, τουλάχιστον για την ώρα, δεν εμπίπτει στον κύκλο των δικών μας ενδιαφερόντων. Εμάς μας έχει συγκλονίσει το πολιτικό σοκ που συνεπιφέρουν αυτές οι αποκαλύψεις των εισαγγελέων. Ο Ακης Τσοχατζόπουλος δεν είναι κάποιος τυχάρπαστος «αλεξιπτωτιστής» στο ΠΑΣΟΚ που βρέθηκε σε υπουργικό θώκο και κατάκλεψε τη χώρα, όπως διάφοροι άλλοι για τους οποίους υπάρχουν βαρύτατες, αλλά ατεκμηρίωτες υποψίες. Ο Α. Τσοχατζόπουλος είναι αναπόσπαστα δεμένος με την ίδια τη φύση και τη φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ ιστορικά. Συμπεριλαμβάνεται σε μια δράκα ανθρώπων που συμβολίζουν στα μάτια του λαού το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, πολύ περισσότερο π.χ. από τον τέως αρχηγό του κόμματος Γιώργο Παπανδρέου ή τους σημερινούς υπουργούς!

Ετσι, ανεξαρτήτως του αν συμπαθεί ή όχι κάποιος τον πρώην υπουργό, ανεξαρτήτως ακόμη και του αν κάποιος είναι ή όχι ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, η πολιτική και ηθική σήψη του Α. Τσοχατζόπουλου που αποτυπώνεται στο εισαγγελικό πόρισμα και η καταβαράθρωσή του στο έρεβος της πολιτικής ανυποληψίας έχουν πολύ σοβαρότερες συνέπειες πρωτίστως για το ΠΑΣΟΚ, αλλά και για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, από όσες αντιλαμβάνεται κανείς με την πρώτη ματιά.

Οι πολιτικοί δεν αντιλαμβάνονται ότι μαζί με τον Ακη καταποντίζεται ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Δεν υπάρχει Ελληνας που να πιστεύει ότι ο Ακης ήταν ο μόνος που έπαιρνε μίζες για τις αποφάσεις του ή ότι τα λεφτά τα έτρωγε μόνος του, εν αγνοία των υπολοίπων... «αγγελικής αθωότητας» υπουργών του ΠΑΣΟΚ. Σιγά μην άφηναν τον Ακη να πλουτίζει και οι ίδιοι να σηκώνουν τον σταυρό των πολιτικών συνεπειών των πράξεων του Ακη, διάγοντας τον βίο τους υπό καθεστώς... «έντιμης πενίας»!

Δικαίως ή αδίκως, έτσι σκέπτεται ο κόσμος και πάνω στη βάση αυτή διαμορφώνεται η πολιτική συμπεριφορά του.

Κλυδωνισμός:

Μέρες «νέου 1965» ζει σήμερα η χώρα!

Η προφυλάκιση του Ακη Τσοχατζόπουλου κλυδωνίζει βίαια ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό. Δικαστικά δεν γνωρίζουμε το τι θα γίνει και πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση. Από πολιτική σκοπιά όμως το κομματικό δίπολο ΠΑΣΟΚ - ΝΔ που με τόση άνεση και τόσο ευρεία λαϊκή στήριξη της τάξης του 80% κυριάρχησε στα σαράντα σχεδόν χρόνια που κύλησαν από το 1974, ενδέχεται να απειληθεί με καταποντισμό στις εκλογές της 6ης Μαΐου. Η πρωτοφανής απαξίωση του πολιτικού προσωπικού θυμίζει «νέο 1965». Οι κάλπες θα δείξουν αν το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό έχει περιθώρια ανάκαμψης ή αν πνέει τα λοίσθια και πρέπει ταχύτατα να αντικατασταθεί πριν η σήψη του προκαλέσει γάγγραινα και στη χώρα με μοιραίες συνέπειες.

Παπούας.

Νίκος Διένης-καπετάν Παπούας.

Ο Νίκος Διένης γεννήθηκε στα Καστέλλια της Ορεινής Φωκίδας το 1917. Αναφέρεται πως ο πατέρας του Δημήτρης έκανε φυλακή 15 ολόκληρα χρόνια για φόνο. Παρόλα αυτά ο Νίκος κατάφερε να σπουδάσει. Στο Γυμνάσιο της Αμφίκλειας γνωρίζεται με τον Γιάννη Αλεξάνδρου, τον μετέπειτα "Σταυραετό της Ρούμελης", Καπετάν Διαμαντή. Σπουδάζει στην Γυμναστική Ακαδημία Αθηνών και από νωρίς έρχεται σε επαφή με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Τον Μάρτιο του 1938 συλλαμβάνεται από την Μεταξική Δικτατορία αλλά υπογράφει κι αυτός δήλωση μετανοίας, όπως και ο Άρης, και αφήνεται ελεύθερος.

Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του "40 πολεμάει στην Αλβανία με το 65ο Σύνταγμα. 

Το 1942 οργανώνεται στο ΕΑΜ, και μαζί με τους Φώτη Μπάρμπαρη (γεωπόνο στην Γραβιά) και Αλέκο Δρούγκα, προσπαθούν να οργανώσουν πυρήνες αντίστασης στην περιοχή της Ορεινής Φθιώτιδας, της Φωκίδας και της Παρνασσίδας. Οργώνει στην κυριολεξία όλα τα χωριά: Οινοχώρι, Καλοσκοπή, Μαυρολιθάρι, Σεγδίτσα, Κάνιανη, Αργύρια, Γαρδίκι. Φθάνει μέχρι τα πρώτα χωριά της Ευρυτανίας προς την μεριά της Φθιώτιδας. Κυρρήτει κι αυτός όπως κι άλλοι από τους πρωτεργάτες του ΕΛΑΣ, το νέο "21. Προσπαθεί με τους πύρινους λόγους του να ξεσηκώσει τους αδάμαστους ορεσίβιους Έλληνες κατά του κατακτητή και τα καταφέρνει πολύ καλά! Δεκάδες τον ακολουθούν στα βουνά της Αντιστάσης και στα μονοπάτια της Λευτεριάς. Σε μια από τις περιοδείες τους στα χωριά του Παρνασσού, οι συναγωνιστές του το κολλούν το "παρατσούκλι" Παπούας, καθώς στις ομιλίες του μιλούσε συχνά για αυτήν την φυλή της Νέας Γουινέας και την έφερνε ως παράδειγμα. Το παρατσούκλι αυτό θα τον ακολουθήσει στην ολιγόχρονη υπόλοιπη ζωή του και μ' αυτό θα γίνει θρύλος στα βουνά της Στερεάς αλλά και της Πελοποννήσου.  

Εφημερίδα "Ριζοσπάστης" 2 Οκτωβρίου 1947.

Το 1943 του δίνεται η εντολή από τον Τζήμα (Σαμαρινιώτη), να περάσει στην Πελοπόννησο και να βοηθήσει τον Άρη, στις προσπάθειες για την ενδυνάμωση του ΕΛΑΣ στον Μοριά. Περνά με 80 αντάρτες από τον Μαραθιά απέναντι στο Αίγιο, σε μια επιχείρηση που θα μείνει στην Ιστορία του ΕΛΑΝ (το ναυτικό του ΕΛΑΣ). 12 καΐκια κάτω από την μύτη του Κατακτητή, διασχίζουν τον Κορινθιακό και διεκπεραιώνουν την αποστολή.   

Με τον Άρη οργώνει όλη την Πελοπόννησο. Από το Χελμό ως τον Ταΰγετο, και από τον Πάρνωνα ως τον Ερύμανθο. Γίνεται καπετάνιος της ΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου. Στις 14 Σεπτέμβρη του "43 μαζί με το Τάγμα του Σφακιανού (Γιώργη Αρετάκη), διαλύει τις ομάδες των μοναρχικών Δροσόπουλου, Καρπόζηλου, Μουτούση, Σκαρτσίλα και Νιγιάννη, στο Άνω Καστρίτσι της Αχαΐας.

Λίγο πριν την απελευθέρωση αναλαμβάνει Διοικητής της Επιμελητείας του Αντάρτη (ΕΤΑ). Με την Συμφωνία της Βάρκιζας, αναγκάζεται να περάσει πίσω στην Ρούμελη. Κρύβεται στα Βαρδούσια, καθώς η Κυβέρνηση Παπανδρέου τον έχει καταδικάσει με έκτακτο στρατοδικείο για τα "γεγονότα" στο  Καστρίτσι! Βρίσκει καταφύγιο σε μια στάνη, όπου βοηθά τον γέρο-τσοπάνη στις δουλείες του. Όταν όμως το Φθινόπωρο ο Τσοπάνης φεύγει για τα Χειμαδιά του, μένει ολομόναχος στο βουνό, σαν αγρίμι.  Μέχρι την άνοιξη του "46. Τότε έρχεται ξανά σε επαφή με τον Διαμαντή και τον Καραλίβανο, στο Μαύρο Λιθάρι. Οι πρώτες ομάδες  του ΔΣΕ οργανώνονται στα βουνά της Ρούμελης. Στον Παπούα ανατίθεται η οργάνωση του αντάρτικου στα βουνά της Δυτικής Στερεάς (Ευρυτανία, Ναυπακτία και Τριχωνίδα). Μαζί με τον Ολύμπιο (Κ.Πεντεδέκα από το Δαδί), προωθείται στον Προυσό όπου θα στηθεί και το Αρχηγείο  Δυτικής Στερεάς του ΔΣΕ. Γρήγορα το νέο αντάρτικο δυναμώνει.

Εφημερίδα "Ριζοσπάστης" 26 Σεπτέμβρη 1947.

Στο βουνό  ο Παπούας γνωρίζει και παντρεύεται με πολιτικό γάμο (από τους πρώτους που έγιναν στην χώρα μας) την Μαριάνθη Αντωνοπούλου, αντάρτισσα από το Μικρό Χωριό.

Στις 12 Γενάρη του "47 ο Παπούας συμμετέχει στην μικρή ομάδα των ανταρτών που υπό τον Διαμαντή χτύπησε το τρένο στον Μπράλο. Στις 18 Γενάρη του 1947 ιδρύθηκε επίσημα το Αρχηγείο Δυτικής Στερεάς με διοικητή τον Παπούα και υπαρχηγό τον Χρήστο Κορόζη (Κίτσο) από το Τροβάτο. Όλη του η δύναμη 45 άνδρες, όλοι κι όλοι. Ακτίνα δράσης από την Οξυά (Σαράνταινα) μέχρι τα Αραποκεφάλα και την Κυρα-Βγένα. (Αργότερα η αρχηγεία θα δοθεί στον Γιώτη-Χαρίλαο Φλωράκη). Αρχίζει το στέριωμα του νέου κράτους στα βουνά της Ελευθερίας. Καθήκον των ανταρτών να χτίσουν οργανώσεις, να μπουν υπεύθυνοι στα χωριά, να δημιουργηθεί αυτοδιοίκηση, με υπεύθυνο αυτοάμυνας και επιμελητείας. Παράλληλα αναπτύσσεται η στρατιωτική οργάνωση. Στα τέλη του Γενάρη συγκροτείται το Αρχηγείο Ρούμελης, αποτελούμενο από τα αρχηγεία Παρνασσίδας με τον Διαμαντή, Οίτης με τους Κ. Παλαιολόγου - Μπελή, Δυτικής Στερεάς με τον Παπούα, Ευρυτανίας με τον Ερμή και Οθρυος με τον Περικλή. 

Εφημερίδα "Εμπρός"  19 Ιουνίου 1949.

Την άνοιξη του "47 ο Παπούας είναι από τους πρώτους που μπαίνουν στον Πλάτανο της Ναυπακτίας. Τον Απρίλη στην Αρτοτίνα (26-4-1947). Τον Ιούλιο στο Λιδωρίκι. Τον Σεπτέμβρη του "47 στην Αράχωβα των Κραβάρων. Στις 8-1-48 ο Παπούας κατασκευάζει πορθμείο (!) στον Εύηνο, για να μπορέσουν οι αντάρτες να επιτεθούν εναντίον της έδρας του 6ου Τάγματος Εθνοφρουράς στον Πλάτανο. Μεταξύ 26 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου 1948 χτυπάει στον Μακρύβαλτο και στην Μακριά Ράχη της Ναυπακτίας το 6ο Τάγμα Χωροφυλακής και την Β΄ Μοίρα Καταδρομών του  Καίσαρ Σέεμαν! Στις 21 Απριλίου του "48 διαλύει εντελώς το 10ο Τάγμα Εθνοφυλακής του Καπετσώνη στην Γέφυρα της Τέμπλας. Στις αρχές του "49 συμμετέχει στην κατάληψη του Καρπενησίου. Γίνεται θρύλος στα βουνά της Νότιας Ευρυτανίας, της Τριχωνίδας και της Ναυπακτίας. Οι μοναρχοφασίστες τον τρέμουν και ταυτόχρονα σκυλιάζουν για να τον πιάσουν. Δεν τα καταφέρνουν. Μέχρι που οι κακουχίες του βουνού τον ρίχνουν βαριά άρρωστο. Με μια  μικρή ομάδα ανταρτών αποκόπτεται από την ομάδα του Διαμαντή. Βρίσκει  καταφύγιο στις κορφές της Γκιώνας πάνω από την Δρέμισσα (Πανουργιά), σε ένα πρόχειρο αντάρτικο νοσοκομείο, φτιαγμένο από ελατόκλαρα. Ο κλοιός σφίγγει γύρω του. Τα αποσπάσματα των Κυνηγών Κεφαλών, της Χωροφυλακής, των ΜΑΥδων και του Στρατού οργώνουν την περιοχή για να τον βρουν. Κι αυτός άρρωστος αγναντεύει από ψηλά το χωριό του τα Καστέλλια, κι αναπνέει τον ελεύθερο αγέρα των Βουνών της Ρούμελης. Για τελευταία φορά. 

Εφημερίδα "Ελευθερία" 10 Ιουλίου 1949.

Πιάνεται αιχμάλωτος στις 29 Μαΐου του 1949, βαριά άρρωστος από Μελιταίο Πυρετό, μέσα σε μια καλύβα που λειτουργούσε ως πρόχειρο νοσοκομείο των Ανταρτών, στον Προφήτη Ηλία, πάνω από τον Πανουργιά. Θα οδηγηθεί στο Νοσοκομείο της Λαμίας. Οι διώκτες του τον θέλουν υγιή ώστε να τον εκτελέσουν αυτοί!

Θα δικαστεί από το Έκτακτο Στρατοδικείο Λαρίσης τον Ιούλιο του "49 και θα καταδικαστεί πέντε φορές σε Θάνατο, μαζί με την γυναίκα του Μαριάνθη Αντωνοπούλου. Η ποινή θα εκτελεστεί άμεσα. Ο Παπούας θα πέσει νεκρός από τις σφαίρες του Εκτελεστικού Αποσπάσματος. Λίγο καιρό πριν στις 21 Ιούνη 1949 ο Διαμαντής είχε αφήσει κι αυτός την τελευταία του πνοή στα Μάρμαρα της Φθιώτιδας. Ο Εμφύλιος έχει τελειώσει! Το κράτος της Εμφυλιοπολεμικής Δεξιάς έχει νικήσει! Η αιματοβαμμένη ηρεμία θα πνίξει τα βουνά της Ρούμελης!  

Οι παγετώνες των Ιμαλαΐων μεγαλώνουν!

Forget global warming: Scientists discover glaciers in Asia that are getting bigger!

Οι υπέρμαχοι της Ανθρωπογενούς Κλιματικής Αλλαγής βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ...πρόβλημα: Τις τελευταίες δεκαετίες, και παρά τις "προβλέψεις" τους, οι παγετώνες των Ιμαλαΐων δεν μειώνονται, αλλά αντιθέτως αυξάνονται σε έκταση. Τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν για να αντιστρέψουν το ...κλίμα που δημιουργεί μια νέα έκθεση για τους Παγετώνες της οροσειράς  Καρακορούμ (Karakoram) και της οροσειράς του Ινδοκούχου (Hindu Kush) και να αποδείξουν ότι η ...Πράσινη Ανάπτυξη σώζει το κλίμα και τα βουνά!

Study: Glaciers in western Himalayas bucking global melting trend!

Οι παγετώνες της οροσειράς Karakoram στην Κεντρική Ασία τα τελευταία δέκα χρόνια, δεν έλιωσαν όπως υποστήριζαν οι "κλιματολόγοι" υπέρμαχοι της Ανθρωπογενούς Κλιματικής Αλλαγής και οι "επιστήμονες" της Πράσινης Απάτης, αλλά αντιθέτως αυξάνονται σε έκταση! Αυτό δείχνουν νέες μετρήσεις με χρήση δορυφορικών δεδομένων, οι οποίες και δημοσιεύθηκαν στο αμερικανικό περιοδικό "Nature Geoscience". 

Η οροσειρά Karakoram βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της οροσειράς των Ιμαλαΐων στα σύνορα της Κίνας, της Ινδίας και του Πακιστάν. Σε αυτήν υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις κορυφές με ύψος άνω των οκτώ χιλιάδων μέτρων, συμπεριλαμβανομένου της διάσημης Κ2.
Το γεγονός ότι οι παγετώνες Karakoram εμφανίζουν αυτήν την "ανώμαλη" συμπεριφορά - "ανώμαλη" σύμφωνα πάντα με τα μοντέλα των υπερμάχων της Ανθρωπογενούς Κλιματικής Αλλαγής, είχε τονιστεί εδώ και καιρό κυρίως από "σκεπτικιστές" περί των αιτιών της Κλιματικής Αλλαγής, αλλά πλέον τώρα μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε αυτό και με τις μετρήσεις των δορυφόρων! Να σημειώσουμε ότι εδώ και καιρό είχε αμφισβητηθεί η αμφιλεγόμενη έκθεση του 2007 της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) στην οποία αναφερόταν ότι οι παγετώνες από τα περισσότερα μέρη του κόσμου θα μπορούσαν να εξαφανιστούν μέχρι το 2035-αν δεν γεμίσουμε τα βουνά μας με ανεμογεννήτριες, τα λιβάδια μας με φωτοβολταϊκά και τα ποτάμια μας με υδροηλεκτρικά! Από τα αποτελέσματα της νέας έκθεσης όμως προκύπτει ότι το ισοζύγιο μάζας των παγετώνων της οροσειράς Karakoram την περίοδο 1999 - 2008 ήταν, κατά μέσο όρο, σαφώς θετικό. Πράγμα που αμφισβητεί όχι μόνο τις περί του αντιθέτου προβλέψεις της IPCC, αλλά και την εγκυρότητα των στοιχείων που αυτή χρησιμοποιεί για να καταλήξει σε αυτές τις προβλέψεις!

Οι παγετώνες της περιοχής δεν μπορεί να έχουν αναπτυχθεί μόνοι τους, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχει πέσει και η μέση θερμοκρασία της ατμόσφαιρας,πράγμα που όντως και έχει συμβεί, όπως ανακοίνωσαν οι ερευνητές. «Οι μέσες θερμοκρασίες του καλοκαιριού έχουν επίσης μειωθεί σε όλους τους μετεωρολογικούς σταθμούς στον τομέα αυτό την περίοδο 1961-2000», ανακοίνωσε ο Julie Gardelle από το Université de Grenoble και επικεφαλής της έρευνας. 

Με βάση τις εικόνες που αποκτιούνται από τον δορυφόρο Landsat TM, οι οποίες παρέχουν υψηλότερη ανάλυση και εξαιρετικά ακριβείς εικόνες της επιφάνειας της Γης, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι παγετώνες στην περιοχή αυξήθηκαν στο διάστημα μεταξύ 1998 και 2008. Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι από τη συνολική έκταση των 5.615 τετραγωνικών χιλιόμετρων που καλύπτονται από παγετώνες στην οροσειρά, περίπου 1.460 τετραγωνικά χιλιόμετρα έδειξαν μια απότομη και σημαντική αύξηση στον πάγο που περιέχουν. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σαφής μείωση της απορροής των ποταμών που προέρχονται από τους παγετώνες της οροσειράς Karakoram σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης. Τα επιστημονικά στοιχεία πλέον είναι αδιαμφισβήτητα: αμφισβητούν πλήρως την υπόθεση της Ανθρωπογενούς Κλιματικής Αλλαγής- και γι αυτό βέβαια δεν θα τα βρείτε ούτε στις σελίδες της Καθημερινής, ούτε στην ιστοσελίδα της ΕΛΕΑΤΕΝ, ούτε  στην περιβόητη Μη Κυβερνητική Οργάνωση i4cense! Εκεί συνεχίζουν να προπαγανδίζουν πως πρέπει να σώσουμε το ...Κλίμα, καταστρέφοντας τα Παρθένα Βουνά μας, την Άγρια Ζωή του Τόπου μας και την ίδια την Οικονομία της Χώρας!

 

Παραμύθι δίχως τέλος …

Μας λένε ότι αν δεν τους ψηφίσουμε, χαθήκαμε. Αν δε δώσουμε αυτοδυναμία στον Σαμαρά ή αν δεν διαμορφώσουμε μια νέα σοσιαλεδεξιά νεοφιλελεύθερη πλειοψηφία υπό την ηγεσία Παπαδήμων, θα καταστρέψουμε τη χώρα και τους εαυτούς μας. Για ποια καταστροφή μιλούν και για ποιους κατεστραμμένους;

Toυ Δημήτρη Μυ,

αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ποντίκι".

Ας ρίξουν μια ματιά στους αριθμούς, στους «δείκτες» και ας μας πουν αν η ανεργία, το κόστος διαβίωσης, οι επενδύσεις, η ανάπτυξη, η ανταγωνιστικότητα, όπως αποτυπώνεται στους δικούς τους αριθμούς, δεν περιγράφει την καταστροφή της χώρας και του λαού της. Για ποια καταστροφή μιλούν λοιπόν; Για αυτήν που προκάλεσαν; Με ποιον τρόπο σκοπεύουν να μας σώσουν; Συνεχίζοντας την πολιτική της καταστροφής;

Κινδυνολογώντας ασύστολα μπας και αρπάξουν κανένα ψηφαλάκι, μας μιλούν για τα καλά και συμφέροντα της ευρωζώνης. Μόνο που πρόκειται για πρώην καλά (δανεικό χρήμα που μοιράστηκε σε εργολάβους μίζες και επιδοτήσεις για πολιτικούς πελάτες) και συμφέροντα των λίγων, ελαχίστων. Για τα συμφέροντα αυτών που ενώ έχουν κάνει την καβάτζα τους σε ευρώ έχουν τη δυνατότητα  να διαλέγουν από τις στρατιές των ανέργων τους καλύτερους και φθηνότερους για τις δουλειές τους. Για τα συμφέροντα, αυτών που έχουν τη δυνατότητα να περιμένουν τους πλειστηριασμούς για να μαζέψουν ότι ακίνητο δε μπορεί να εξυπηρετηθεί με κεφάλαιο και επιτόκια  σε ευρώ και μισθούς Μπαγκλαντές… Γι αυτό ζητούν την ψήφο μας, σε ένα τέτοιο περιβάλλον μας τοποθετούν, κάπως έτσι προσπαθούν να μας ξανα-εξαπατήσουν…

Μας δείχνουν την ευρωζώνη, λες και είναι ο παράδεισος. Και πράγματι για κάποιους είναι ο Παράδεισος. Αλλά όχι για όλους, όχι για τους πολλούς. Όπως διαβάζουμε, «στο υψηλότερο επίπεδο από τις αρχές Δεκεμβρίου σκαρφάλωσε τη Δευτέρα (χτες) η απόδοση του 10ετούς ισπανικού ομολόγου αναφοράς, ενώ το ευρώ υποχώρησε κάτω από τα 1,30 δολάρια για πρώτη φορά το τελευταίο δίμηνο, καθώς εντείνονται οι ανησυχίες για την ικανότητα της ισπανικής κυβέρνησης να συγκρατήσει υπό έλεγχο τα δημόσια οικονομικά της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης. Η απόδοση του 10ετούς ισπανικού ομολόγου αυξήθηκε έως 0,18% στο 6,16%, υψηλότερο επίπεδο από την 1η Δεκεμβρίου, όταν ευρωπαϊκή κρίση χρέους είχε φθάσει στο αποκορύφωμα της.

»Ανοδικά κινούνται οι αποδόσερις και άλλων ευρωπαϊκών ομολόγων. Το ιταλικό 10ετές αυξήθηκε κατά 0,13% σε 5,65%, το βελγικό κατά 0,08% σε 3,47% και το πορτογαλικό κατά 0,06% σε 12,62%. Ο υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας Λουίς ντε Γκίντος υποστήριξε, σε συνέντευξή του, ότι η νευρικότητα των αγορών μπορεί να συνεχιστεί λόγω των «αμφιβολιών για το ευρωπαϊκό σχέδιο» κατά της κρίσης. Εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για το ευρωπαϊκό σχέδιο και υπ' αυτήν την έννοια μπορεί να ξαναδούμε καταστάσεις όπως αυτές της περασμένης εβδομάδας».

Διαβάζουμε επίσης ότι «η Ελλάδα θα χρειαστεί κι άλλα χρήματα» όπως δήλωσε  ο επικεφαλής οικονομολόγος της ελβετικής τράπεζας UBS Αντρέας Χέφερτ, ο οποίος δεν αποκλείει έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, γεγονός το οποίο εκτιμά ότι θα δημιουργούσε ιστορικό προηγούμενο και θα οδηγούσε, πιθανότατα, στην έξοδο και άλλες χώρες.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, ο Χέφερτ προειδοποίησε ότι η κρίση δεν έχει περάσει, αλλά θα επιστρέψει σε έξι έως δεκαοκτώ μήνες, λόγω τόσο της μεγάλης διαφοράς στην ανταγωνιστικότητα μεταξύ Βορρά και Νότου όσο και της απουσίας κοινής δημοσιονομικής πολιτικής.

Το στέλεχος της ελβετικής τράπεζας θεωρεί βέβαιο ότι μετά το 2014 θα χρειαστεί νέο σχέδιο διάσωσης για την Ελλάδα, ενώ σε ό,τι αφορά την πιθανότητα επιστροφής στην δραχμή, εξηγεί ότι θα υπήρχε τεράστιο πρόβλημα, καθώς το νόμισμα δεν θα είχε καμμία αξία. Η έξοδος, όμως, της χώρας από το ευρώ, επισήμανε, θα δημιουργούσε ιστορικό προηγούμενο και τότε θα ετίθετο το ερώτημα «ποιος είναι ο επόμενος;», γεγονός το οποίο θα προκαλούσε τραπεζική κρίση στην Πορτογαλία.«Η Πορτογαλία θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει το ευρώ. Κι όσο το κάνουν αυτό οι μικρές χώρες, εντάξει. Το πρόβλημα είναι εάν χρειαστεί να αποχωρήσει η Ιταλία», τονίζει ο κ. Χέφερτ…

Σε αυτόν τον «όμορφο κόσμο», τον παράδεισο της αρπαχτής μας έχουν στριμωγμένους. Και από πάνω μας ζητούν την συναίνεσή μας, δια της ψήφου μας. Για να μην καταστραφούμε…

Το ευρώ ως γραμμή Μαζινό της ολιγαρχίας!

«Η έξοδος από την ευρωζώνη (μαζί με τη στάση πληρωμών, την εθνικοποίηση των τραπεζών και την αναδιανομή του πλούτου) αποτελεί κόκκινη γραμμή για μια μαχόμενη αριστερή απάντηση στην κρίση όχι γιατί μας παρασύρουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και τα αστικά συγκροτήματα, αλλά γιατί μας επιβάλλεται από την ίδια την πραγματικότητα»

Oι κυρίαρχες δυνάμεις του δικομματισμού και οι τροϊκανοί επικυρίαρχοι σύρθηκαν σε εκλογές με το φόβο του τερματοφύλακα πριν από τα πέναλτι. Αντιλαμβάνονται ότι η προσωρινή άπνοια του λαϊκού κινήματος είναι μόνο η σιωπή πριν από την επόμενη θύελλα. Τα λαϊκά στρώματα υπολογίζουν, όχι αβάσιμα, ότι σ’ αυτές τις εκλογές η ψήφος μπορεί να γίνει φονική σαν σφαίρα, κάτι που συμβαίνει μια φορά στα πενήντα χρόνια σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού.

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου,

αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Πριν".

Μια σιωπηλή εξέγερση της κάλπης, που θα οδηγήσει σε πολιτικό λιντσάρισμα του μνημονιακού πολιτικού κόσμου, δεν μπορεί βέβαια, σ’ αυτή τη φάση, να λύσει το θέμα της διακυβέρνησης προς όφελος του λαού. Μπορεί όμως να αποδιοργανώσει το αστικό πολιτικό σύστημα, να προκαλέσει παραλυτική όξυνση των αντιθέσεων στο εσωτερικό των ελληνικών και ευρωπαϊκών κέντρων, να ισχυροποιήσει σοβαρά τον λαϊκό παράγοντα και την Αριστερά. Μια τέτοια εξέλιξη θα ενισχύσει την πιθανότητα πραγματικών, και όχι κάλπικων, εξεγέρσεων από τον Ιούνιο και μετά, όταν αρχίσει ο καταιγιστικός βομβαρδισμός της Εφορίας και των νέων, βάρβαρων μέτρων που έχουν ήδη προαναγγελθεί.

Ωστόσο οι λογικές ως ένα βαθμό προσδοκίες δεν δικαιολογούν άγνοια κινδύνου- άλλωστε, τα θηρία γίνονται δέκα φορές πιο επικίνδυνα όταν τραυματίζονται και εγκλωβίζονται. Η τεχνητή δημιουργία κλίματος ανωμαλίας, χάους και ιδεολογικής τρομοκρατίας βρίσκεται πάντα στην ημερήσια διάταξη, έστω κι αν οι μηχανορράφοι κινδυνεύουν να καούν οι ίδιοι από την πυρκαγιά που ετοιμάζουν. Ίσως μάλιστα παρόμοια σενάρια να είχαν ήδη δρομολογηθεί αν η αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα και η παρ’ολίγον δολοφονία του Μάριου Λώλου δεν είχαν προκαλέσει τόση συγκίνηση, καταδικάζοντας σε αποτυχία και τις απόπειρες εκτροπής της λαϊκής οργής στους συνήθεις αποδιοπομπαίους τράγους, μετανάστες και απεργούς. Εν αναμονή καλύτερων ιδεών και ευκαιριών, οι κυρίαρχες δυνάμεις επιχειρούν να ανασυνταχθούν στη «γραμμή Μαζινό» του αστισμού, τον ευρωπαϊσμό, θέτοντας ως καθοριστικό διακύβευμα των εκλογών το δίλημμα: Ευρώ ή χάος.

Όπως είναι γνωστό, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί κατάφεραν να τσακίσουν τους Γάλλους μέσα σε ενάμιση μήνα χωρίς να δώσουν καμία μάχη πάνω στη φοβερή και τρομερή γραμμή Μαζινό- την παρέκαμψαν μέσω Ολλανδίας, Βελγίου και δάσους των Αρδεννών. Σήμερα, η μαχόμενη Αριστερά δεν διαθέτει την πολυτέλεια της παράκαμψης γιατί το θέμα του ευρώ ορθώνεται αναγκαστικά μπροστά μας όχι από κάποια αντιιμπεριαλιστική ή εθνικιστική ιδεοληψία, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα της κρίσης στην ευρωζώνη. Από την άλλη πλευρά, η ριζοσπαστική και κομμουνιστική Αριστερά δεν έχουν κανένα λόγο να συγκεντρώσουν όλη τη δύναμη πυρός πάνω στο πιο ευνοϊκό για τον αντίπαλο πεδίο. Οφείλουν να δώσουν τη μάχη του ευρώ με τον αστισμό στο πλαίσιο μιας συνολικής πρότασης για την αντιμετώπιση της κρίσης, την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη δημοκρατική αναγέννηση της Ελλάδας προς όφελος των εργαζομένων, στην προοπτική του σοσιαλισμού.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να τονισθεί είναι ότι ο «κίνδυνος» να φύγουμε από το ευρώ λόγω «εκλογικού ατυχήματος» αποτελεί εκφοβιστικό τρικ του δικομματισμού, αντάξιο πολιτικών παπατζήδων. Από τη μία πλευρά, οι δυνάμεις που τάσσονται υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη- ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, Αριστερό Ρεύμα του Συνασπισμού, μικρότερες αριστερές οργανώσεις- απέχουν πολύ από το να διεκδικούν την κυβερνητική και πολύ περισσότερο την πραγματική εξουσία, έστω κι αν το ποσοστό του κόσμου που υποστηρίζει την απαλλαγή από τον ευρωζουρλομανδύα ξεπερνά κατά πολύ την εκλογική τους βάση. Από την άλλη, οι κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ ουδεμία θεσμική δυνατότητα διαθέτουν να εξοστρακίσουν από την ευρωζώνη μια χώρα αν η ίδια δεν έχει αποφασίσει να αποχωρήσει. Μπορούν βεβαίως να αλλάξουν δικτατορικά το θεσμικό πλαίσιο, αλλά αυτό θα προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων, θα κλιμακώσει ανεξέλεγκτα τη σοβούσα κρίση του ευρώ και πιθανότατα θα προκαλέσει διάσπαση της ίδιας της Ένωσης. Η Ελλάδα θα φύγει από το ευρώ μόνο με δική της κυρίαρχη απόφαση, είτε όταν η ηγεμονική μερίδα του κεφαλαίου βρεθεί σε αδιέξοδο, είτε (όπως θα θέλαμε εμείς) όταν η λαϊκή πλειοψηφία πεισθεί από την ίδια της την πείρα για την αναγκαιότητα της ρήξης.

Μια επαναστατική Αριστερά, αντάξια των σκοπών και του μέλλοντός της δεν μπορεί να αισθάνεται ερωτευμένη ούτε με το ευρώ, ούτε με τη δραχμή. Ιστορικός της ορίζοντας είναι ένα σύστημα οργανωμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης, που θα μειώνει το ρόλο των εμπορευματικών- χρηματικών σχέσεων μέχρι την πλήρη εξάλειψή τους. Φυσικά, πρόκειται για μακροπρόθεσμο στρατηγικό στόχο, που δεν βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη, αλλά αυτό δεν τον καθιστά θρησκευτικό «εικόνισμα». Αντίθετα, νοηματοδοτεί άμεσες, τακτικές επιδιώξεις που πρέπει να βρουν τη θέση τους σε ένα αριστερό, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης με πυρήνα την προστασία και διεύρυνση του δημόσιου αγαθού. Για παράδειγμα: Δωρεάν μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τον εργατικό πληθυσμό, τους ανέργους και τους φοιτητές, δωρεάν, καθολική πρόσβαση στο Ίνερνετ, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία, εθνικοποίηση στον τομέα του φαρμάκου, διατίμηση και επιδότηση βασικών ειδών διατροφής κ.α.

Μεσοπρόθεσμα, στην κλίμακα μιας μεταβατικής, εργατικής- λαϊκής εξουσίας, μια διεθνιστική Αριστερά δεν νομιμοποιείται να επενδύσει προνομιακά στο εθνικό νόμισμα υπό το πρίσμα της απόσυρσης από το διεθνή καταμερισμό εργασίας στο ιγκλού της “αυτοδύναμης ανάπτυξης” και του εμπορικού πολέμου με τις άλλες χώρες. Ειδικά για μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, η προοπτική του σοσιαλισμού θα γινόταν αφάνταστα πιο εύκολη στο πλαίσιο μιας ισότιμης ένωσης εθνών, με μεταβιβάσεις πόρων προς τις φτωχότερες περιοχές, μεταφορά τεχνογνωσίας και εξειδίκευση στη βάση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Το να περιμένει, όμως, κανείς να μεταβληθεί το σημερινό ευρωσφαγείο των μισθωτών σε παραδεισένια Ένωση ισότιμων εθνών χωρίς επαναστατικές ανατροπές είναι μεγαλύτερη αφέλεια από το να περιμένει τον Άγιο Βασίλη. Για να ενωθούμε, πρέπει πρώτα να χωρίσουμε γιατί αυτό επιβάλλει όχι η ιδεολογική καθαρότητα κάποιας σέχτας, αλλά η ανάγκη επιβίωσης του ελληνικού λαού. Εδώ η αντίφαση των αριστερών ευρωπαϊστών είναι αξεπέραστη: Λένε όχι στο Μνημόνιο, ναι στη στάση πληρωμών- αλλά επιμένουν ότι όλα αυτά μπορεί να γίνουν στο πλαίσιο του ευρώ και της ΕΕ. Πιστεύουν αλήθεια ότι η Μέρκελ, ο Σαρκοζί (ή ο Ολάντ) και ο Ντράγκι θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να τους φεσώσει χωρίς κυρώσεις- π.χ χωρίς να κόψουν τις αγροτικές επιδοτήσεις και τα προγράμματα στήριξης, χωρίς να δεσμεύσουν τα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό, χωρίς να διώξουν την Ελλάδα από όλα τα όργανα αποφάσεων της Ένωσης, χωρίς μ’ άλλα λόγια να πυροδοτήσουν μια συνολική ρήξη που αναγκαστικά θα οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρωζώνης και εκτός ΕΕ; Αλλά κι αν υποθέσουμε ότι υπήρχε μία στο εκατομμύριο πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο, η παραμονή στο ευρώ θα ακύρωνε με μεμιάς όλα σχεδόν τα πλεονεκτήματα της στάσης πληρωμών: Τη δυνατότητα να κόβουμε χρήμα στο Εθνικό Νομισματοκοπείο για να καλύψουμε, στη δύσκολη μεταβατική περίοδο, το πρωτογενές έλλειμμα και την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος για την ανόρθωση της παραγωγικής βάσης, του τουρισμού και των κατασκευών.

Εν κατακλείδι: Η έξοδος από την ευρωζώνη (μαζί με τη στάση πληρωμών, την εθνικοποίηση των τραπεζών και την αναδιανομή του πλούτου) αποτελεί κόκκινη γραμμή για μια μαχόμενη αριστερή απάντηση στην κρίση όχι γιατί μας παρασύρουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και τα αστικά συγκροτήματα, αλλά γιατί μας επιβάλλεται από την ίδια την πραγματικότητα. Οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς που συγκλίνουν, έστω και από διαφορετικές στρατηγικές αφετηρίες, σε ένα τέτοιο πρόγραμμα οφείλουν να συμπαραταχθούν σε ενιαίο μέτωπο, στις εκλογές και κυρίως μετά από αυτές, δίνοντας πολιτική προοπτική και αυτοπεποίθηση στα λαϊκά στρώματα που αγωνιούν και υποφέρουν. Ιδιαίτερα οι δυνάμεις που βρέθηκαν στα ίδια χαρακώματα από το Δεκέμβρη του 2008 και μετά (και υπέστησαν γι αυτό πολιτικό λιντσάρισμα από το κατεστημένο) δεν έχουν καμμία δικαιολογία να συνεχίσουν να βαδίζουν χωριστά. Η τρομερή συμπύκνωση του πολιτικού χρόνου σ’ αυτή την τόσο σκληρή εποχή δεν μας αφήνει την πολυτέλεια να επιλέγουμε τελικά το σωστό, μόνο αφού έχουμε εξαντλήσει όλη τη γκάμα των λανθασμένων επιλογών.

Χρόνια Πολλά!