Δημήτρης Λουκόπουλος.

Ο Δημήτρης Λουκόπουλος γεννήθηκε στη Αρτοτίνα Δωρίδας , στις 30 Αυγούστου 1874 , εκεί έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια κι' έμαθε και τα πρώτα γράμματα . Ήταν το πρώτο , απ' τα εφτά παιδιά , του Αρτοτινού εμποροκτηματία Νικολάκη Λουκόπουλου και της Φροσύνης , το γένος Κότταρη , απ' το Δάφνο , την παλιά Βοστινίτσα . Αφού συμπλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στα Σάλωνα ( Άμφισσα ) , γράφτηκε το 1889 , σε ηλικία δέκα πέντε χρονών στο Διδασκαλείο της Αθήνας . Στα 1892 βγήκε δάσκαλος και διορίστηκε στη Σαλαμίνα , την ίδια δε χρονιά , πήρε μετάθεση γιά το Θέρμο ( Κεφαλόβρυσο ) Τριχωνίδας όπου και υπηρέτησε γιά 33 χρόνια μέχρι το 1925 , με μιά ενδιάμεση διακοπή ενός χρόνου που υπηρέτησε στα Γρεβενά σαν Επιθεωρητής Δημοτικών Σχολείων . Η μακρά διαμονή του στο Θέρμο σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το πλούσιο λαογραφικό του έργο το έγραψε στο Θέρμο στην ευρύτερη περιοχή του οποίου πραγματοποίησε τις μελέτες και έρευνές του, τον πολιτογραφούν Αιτωλό. Στο Θέρμο έγραψε τα έργα του: "Στα βουνά του Κατσαντώνη", "Στ Αγραφα", "Γεωργικά της Ρούμελης", "Ποιμενικά της Ρούμελης", "Πως υφαίνουν και ντύνονται οι Αιτωλοί" κλπ
Παντρεύτηκε τη Μαρία Βασιλοπούλου κι' απόκτησαν τέσσερα παιδιά . Το 1925 αποσπάσθηκε στο Ιστορικό Λεξικό και πήγε στην Αθήνα , ένα χρόνο αργότερα τοποθετήθηκε στο Λαογραφικό Αρχείο και στα 1930 στο Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο , μέχρι το θάνατό του , ήταν Γραμματέας της Λαογραφικής Εταιρίας .
Το Μάη του 1943 αρρώστησε ξαφνικά και στις 30 Ιουνίου 1943 πέθανε σε ηλικία 69 χρονών , πικραμένος γιά τη σκλαβιά της Πατρίδας του .

Οι Αρτοτινοί , άντρες και γυναίκες , θυμούνται με αγάπη και συγκίνηση τον "Λουκοδάσκαλο" , τον καταδεκτικό , ευγενικό , απλό , καλοσυνάτο χωριανό τους , τον ακαταπόνητο στρατοκόπο και φυσιολάτρη , ΄χωμένο μέσα στα βιβλία και τα χαρτιά του η να κουβεντιάζει και ν' ακούει τις ιστορίες και τα παλιά τραγουδια των ηλικιωμένων χωριανών , κι΄όπου γάμος , πανηγύρι κι' " αρρεβωνιάσματα ", " προζύμια " , " γικώματα " κι' όπου "μετζί " και " ζυγιαφέτι ¨να ξεψαχνίζει τους γεροντότερους γιά παλιά έθιμα , γιά παραδόσεις , προλήψεις , γνωμικά , παροιμίες και γιά όλες τις εκδηλώσεις της " τσοπάνικης " και " γεωργικής " ζωής . Ξεσήκωνε τα μοιρολόγια , απ' τις χαροκαμένες μανάδες , γυναίκες κι' αδερφές , κι' όπου πετύχαινε οργανοπαίχτη καλό και τραγουδιστή , καθόταν κι' έγραφε τους " νηχούς " και τα "λόγια " απ' τ' αθάνατα δημοτικά μας τραγούδια . Έτσι τον θυμούνται οι Αρτοτινοί , κι' αν κανείς τους ρωτούσε τι κάνει ο Δάσκαλος , αυτοί απαντούσαν : " ...γράφ' γιά τα ..τόπια ".

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ .

1) . " Ακολουθία και βίος του Οσιομάρτυρος Ιακώβου του νέου " . 1894 .

2) . " Σύμμεικτα λαογραφικά Μακεδονίας ". 1917 .

3) . " Σύμμεικτα Αιτωλικά λαογραφικά " . 1921 .

4) . " Αιτωλικαί οικήσεις , σκεύη και τροφαί " . 1925 .

5) . " Φως από τους μύθους μας Α' " . 1926 .

6) . " Φως από τους μύθους μας Β' " . 1926 .

7) . " Ποιά παιχνίδια παίζουν τα Ελληνόπουλα ". 1926 .

8) . " Πως υφαίνουν και ντύνονται οι Αιτωλοί ". 1927 .

9) . " Ποιμενικά της Ρούμελης " . 1930 .

10) . " Στ' Άγραφα ". 1930 .

11) . " Ο Ρουμελιώτης καπετάνιος του 1821 Ανδρίτσος Σαφάκας και το αρχείο το ". 1931 .

12) . " Στα βουνά του Κατσαντώνη " . 1934 .

13) . " Σύμμεικτα λαογραφικά Αιτωλίας " . 1937 .

14) . " Γεωργικά της Ρούμελης ". 1938 .

15) . " Νεοελληνική μυθολογία ". 1940 .

Πέρα απ' τα έργα του που εκδόθηκαν υπάρχουν και πολλά ανέκδοτα , που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας , αλλά και εκτός απ' τα βιβλία , έγραψε πάμπολλα έρθρα και μελέτες που δημοσιεύτηκαν , κατά καιρούς , σε εφημερίδες και περιοδικά .

Ποταμός Εύηνος.

Σπήλαιο Κωνωπίνας.

Ένα πανέμορφο σπήλαιο, ανεξερεύνητο και άγνωστο στους πολλούς, βρίσκεται εντός του χωριού Κωνωπίνα Δήμου Μεδεώνος της επαρχίας Ξηρομέρου του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Οι σπηλαιολόγοι που το επισκέφτηκαν μίλησαν για έναν καταπληκτικό διάκοσμο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς από σπηλαιοαποθέσεις σταλακτιτών και σταλαγμιτών πολλών ειδών τονίζοντας ότι: “Έχουμε υποχρέωση όλοι να το προστατέψουμε όχι μόνο για την εξαιρετική του ομορφιά αλλά και για την επιστημονική του αξία.”

Λουτρά Πόζαρ : Η Λουτρόπολη της Αλμωπίας.

Τα Λουτρά Πόζαρ (Λουτρακίου) βρίσκοντα στην Επαρχία Αλμωπίας, 13χμ. βορειοδυτικά της Αριδαίας, στο νομό Πέλλας. Απλώνονται στους πρόποδες του όρους Καϊμάκτσαλαν, λίγα χλμ. από τα Ελληνοσκοπιανά σύνορα. Η περιοχή είναι χτισμένη στις όχθες του θερμοπόταμου που διασχίζει την περιοχή. Τα ιαματικά, θερμά νερά, με σταθερή θερμοκρασία 37οC, αναβλύζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια από τα βουνό, όπου δημιουργούν ένα εντυπωσιακό τοπίο βουνού και δάσους. Επισκέπτες καταφθάνουν στα Λουτρά από κάθε γωνιά της Ελλάδας είτε για να δεχθούν τις ευεργετικές ιδιότητες των ιαματικών νερών (θεραπευτικών - χαλαρωτικών), είτε για να αποδράσουν στα πανέμορφα βουνά με τις σπηλιές, είτε και τα δύο. Οι εγκαταστάσεις του όλου συγκροτήματος είναι οργανωμένες σε μια μικρή λουτρόπολη με ξενοδοχεία, πισίνες, αποδυτήρια, εστιατόρια, μπαρ, προσφέροντας κάθε δυνατή εξυπηρέτηση στον λουόμενο. Σήμερα, βρίσκονται σε εξέλιξη έργα τα οποία αξιοποιούν την ιδιαίτερη φυσική ομορφιά και τα αξιοθέατα της περιοχής όπως:

-Το φαράγγι των Λουτρών και τη γύρω ορεινή περιοχή, που προσφέρεται για περιπάτους, ορειβασία ή εκδρομές.

-Το σπηλαιολογικό πάρκο των Λουτρών.

-Τα τοπικά προϊόντα και τα υφαντά.
Ιαματικές πηγές
Οι ιαματικές πηγές Λουτρών Λουτρακίου ή Λουτρών Πόζαρ, αναβλύζουν σε υψόμετρο 360 -390 μ.Δημιουργούνται από το νερό της βροχής που εισχωρεί στο έδαφος και φτάνει σε μεγάλο βάθος, όπου θερμαίνετε, ανεβαίνει ψηλότερα και στην πορεία του εμπλουτίζετε με μέταλλα και άλλα συστατικά.Οι θεραπευτικές ιδιότητες του νερού συνιστώνται για παθήσεις του κυκλοφοριακού και του αναπνευστικού συστήματος, ρευματοπάθειες, γυναικολογικές και δερματικές παθήσεις. Επίσης, ενδείκνυται η ποσιθεραπεία για παθήσεις ήπατος, νεφρών, χολής, πεπτικού και ουροποιητικού συστήματος.
Το φαράγγι
Το φαράγγι εκτείνετε απο τα Ελληνικά σύνορα μέχρι τα Λουτρά, βρίσκετε το ρέμα Νικολάου. Σε μιας μοναδικού κάλλους περιοχή, με πλούσια άγρια και παρθένα βλάστηση και καταρράκτες. Πλακόστρωτα μονοπάτια, πεζούλια αλλά και δρομάκια, εκτείνονται παράλληλα με τον θερμοπόταμο με ζεστό νερό, αλλά και με το ποτάμι με το παγωμένο, γάργαρο νερό. Ειδικά διαμορφωμένες ξύλινες γέφυρες βοηθούν τον επισκέπτη να ακολουθήσει τα ορειβατικά μονοπάτια αλλά και να φτάσει στα σπήλαια.

Casa de Santana.

Αζόρες

Εικοσιοχτώ του Οχτώβρη του 1940.

Το γένος βουλιαγμένο μες στον αιώνα

να λυτρωθεί μονάχο του μπορεί

μα να ξυπνήσει πρέπει η πλέρια Μνήμη

βαθειά του, αδάμαστη και τρομερή.
Κανείς δε θα ξεφύγει τη γενιά του!

το βάρος της θα σπάσει ως τη στιγμή,

που βγαίνοντας από τη λησμονιά του

στο φως που πια δεν στέκουν δισταγμοί.
Της ζωής θε να ντυθεί την πανοπλία,

και μ’ ακέριο τον άγιο σκελετό

των περασμένων, θα στηθεί στη γη του

με το κεφάλι αλύγιστο κι ορτό!
Ελέγαμε: ένα Μαραθώνα ακόμα! Ελέγαμε: Μια Σαλαμίνα ακόμα! Ελέγαμε: Ακόμα ένα εικοσιένα! Κι ήρτες τέλος συ, Μητέρα-Μέρα, οπού αγκάλιασες κι ανύψωσες ολόκληρα τα περασμένα στον ανώτατο λυτρωτικό σκοπό τους, στον υπέρτατο τους ηθικόν Ιστορικό Ρυθμό!

Ω δικαίωση όλων των ελληνικών αγώνων! Ω ύψιστη ηθική στροφή μέσα στο χάος ολόκληρου του Κόσμου! Και μαζί, ω γιγάντια, πλέρια ιστορική καταβολή, από την οποία, ..Ν ι κ η τ έ ς, οι Έλληνες, θα ξεκινήσουμε αύριο, πρωτοπόροι της πνευματικής ανάπλασης ολόκληρης της γης!
Ω Μέρα-Μάννα, που μας έσπασες ακέρια κι ως το ύστατο, όλα τα κρυφά εσωτερικά δεσμά μας! Ω κοσμοϊστορική Ελευθερία, τόσο βαθειά λαχταρισμένη! Να Σε! Σε κατέχουμε! Σε νιώθουμε! Σε θέλουμε!
Και θε να Σε κρατήσουμε όλοι, στο τεράστιο ύψος που μας φανερώθηκες απ’ τα χαράματα των Εικοσιοχτώ του Οχτώβρη του 1940, κι ως με τη συντέλεια των αιώνων, είτε ζήσουμε, είτε, αύριο που θα φέγγεις πάνω απ’ όλο τον πλανήτη το γιγάντιο φως Σου, θα βρισκόμαστε στα σπλάχνα Σου, ω Μητέρα, αθάνατοι νεκροί!

Άγγελος Σικελιανός

15 Νοεμβρίου 1940

Νέα Εστία

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ: Η ΠΕΣΤΡΟΦΑ.

Η Πέστροφα είναι το ευμορφότερο και αφθονώτερο ψάρι των Ευρυτανικών ποταμιών. Το όνομά της το χρεωστεί εις το κυριώτερον χάρισμα που έχει. Είναι το μόνο ψάρι που ανηφορίζει τα ποτάμια (επιστρέ­φει, πέστρο­­φα).
Το πράγμα δεν είναι ολίγον παράξενον. Τα Ευρυτανικά ποτάμια, ιδίως τα των Αγράφων, δεν έχουν μόνον τας αποτομωτέρας κλίσεις, αλλά και συχνούς καταρράκτας μεγάλου ύψους. Πώς λοιπόν τους αναβαίνει η Πέστροφα; Ιδού η τέχνη της: Άμα φθάση εις τον πούντον (το κάτω μέρος του καταρράκτου), δαγκώνει την ουράν της, κουλουριάζεται και εκσφεν­δονίζεται προς τα επάνω, διατρυπώσα ως βέλος την σούδαν των νερών.
Το ψάρευμα της Πέστροφας είναι το προσφιλέστε­ρο Ευρυτανικό κυνήγι. Ο Ασπροπόταμος και τα παραπόταμά του είναι γεμάτα από το ψάρι αυτό, το νοστιμώτερον, όχι μόνον των ψαριών των γλυκών νερών, αλλά και των θαλασσινών. Το κυνήγι της είναι πολύτροπον. Ιδίως την κυνηγούν με δυναμίτιδα και ξυλοφωτιές. Ανάβουν την νύκτα ένα δέμα ξηρές βέρ­γες και με αυτές στο χέρι κατεβαίνουν εις τις όχθες των ποταμών. Οι Πέστροφες ζαλίζονται εις το πολύ φως και χοροπηδούν. Τότε βουτούν οι κυνηγοί με τα χαντζάρια στα χέρια και τις σκοτώνουν. Είναι πούν­τοι, από τους οποίους ημπορούν ν’ αποσύρουν δέκα και είκοσι οκάδες πέστροφες.
Αλλά υπάρχει και άλλος τρόπος ψαρέμματος της Πέστροφας, καταστρεπτικώτερος και της δυναμίτιδος ακόμη, δυστυχώς δε δυσκολοκαταδίωκτος, ώστε να μη ημπορώ να συστήσω κανέν μέτρον ως αποτελεσματικόν εις τον κ. Μιχαλακόπουλον. Είναι το σπλόισμα. Έστι δε το σπλόισμα πέταγμα εις τα ποτάμια αποστάγματος χλωρών καρυδοφλοιών ή χυμού γαλατσίδας (ενός κιτρίνου δηλητηριώδους λουλουδιού), το οποίον ιδιαιτέρως ονομάζεται και σπλόιμος. Και είναι τόσον δηλητηριώδη και τα δύο αυτά, ώστε αμέσως μετά το ρίψιμον να γεμίζη η επιφάνεια των ποτα­μιών από νεκρές Πέστροφες. Το σπλόισμα είναι εις μεγάλην χρήσιν εις όλα τα Αγραφιοτοχώρια και ασφαλώς εις αυτό οφείλεται η ελάττωσις της Πέστρο­φας κατά τα τελευταία έτη. Μέγα μέρος της πεστροφοκαταστροφής οφείλεται και εις την υλοτομίαν, η οποία τα «σουδιάζει», όπως λέγουν οι χωρικοί, προς την θάλασσαν. Η ξυλεία, η οποία ρίπτεται εις τα ποτάμια διά να μεταφερθή εις το Αιτωλικόν, παρά το οποίον εκβάλλει ο Ασπροπόταμος, της προγκά κατά κοπάδια προς τας εκβολάς του ποταμού, όπου την θανατώνουν τα αλμυρά νερά.
Μεγάλην επίσης καταστροφήν κάνει εις την Πέστροφαν η πλημμύρα, η οποία εσχάτως εις τα βορεινά μέρη της Ευρυτανίας έγινεν ενδημική, ένεκα της μεγάλης υλοτομίας. Την σκοτώνει, την πνίγει, την θάβει υπό την άμμον και τον χαλικιάν. Όση γλυτώνει σύρεται από την θολούραν εις τας όχθας διά να βοσκήση και εκεί, όπως είναι ζαλισμένη, την αναμένει ο διά χαντζάρας θάνατος. Διότι, επαναλαμβάνω, ότι το κυνήγι της Πέστροφας είναι μία τελεία επιστήμη εδώ.
Προχθές εκυνηγούσαμε Πέστροφες εις ένα παραπόταμον του Αχελώου. Ένας τζοπάνος, ο οποίος μας εβοηθούσε μας επληροφόρησεν ότι στη σπηλιά της γέφυρας είναι μία που περνά τις τρεις οκάδες. Επήγαμεν εκεί, όπου ο ειδικός πεστροφοκυνηγός, αφού εξηρεύνησε το έδαφος, εισήλθε διευθυνθείς προς το μέ­ρος, εις το οποίον εκρύβετο η Πέστροφα. Μετ’ ολίγας ερεύνας την ευρήκε και την ερρίζωσεν εις την σχισμάδα ενός βράχου.
Απλώνει προς τα εκεί, αλλ’ εκείνη επλατάγιζε τα νερά και εσκεπάζετο, ώστε να χάνη την ακριβή θέσιν της ο κυνηγός, ο οποίος προσεπάθει να βουτήξη τα δάκτυλά του εις τ’ αυτιά της, το μόνον μέρος από το οποίον ειμπορή να την κρατήση, διότι το άλλο σώμα της γλυστρά ωσάν χέλι. Επί τέλους εις μίαν βουτιάν των χεριών του κατώρθωσε να βυθίση τα δάκτυλά του εις τ’ αυτιά της και την ανέσυρεν επάνω σπαρταρίζουσαν, τραντάζουσαν τον νικητήν της, ώστε να νομίζωμεν ότι θα τον αναποδογυρίση. Αλλ’ εκείνος, κινδυνεύων να πέση, την εξεσφενδόνισε προς τον γιαλόν, όπου εσηκοβροντιώνταν επί ώραν, ταράσσουσα τον χαλικιάν ως αλογοποδοβολητό.
Ή αγριάνθρωποι είναι οι πεστροφοκυνηγοί, ή τους έχει κυριεύσει τόσον το πάθος - το οποίον άλλως τε απαντάται εις σχετικόν βαθμόν εις όλους τους κυνη­γούς - ώστε να μη διστάζουν προ καμμιάς αγριότητος!
Η ατυχής Πέστροφα, διά να διεκπαιραιώση τους έ­ρωτάς της, αποσύρεται κατά τον Μάρτιον από την ορμητικήν κοίτην των ποταμών εις τα ρηχά και στά­σιμα παρακλάδια, πρώτον, διότι εκεί δεν κινδυνεύουν να παρασυρθούν και πνιγούν τα ωάριά της και δεύτε­ρον, διότι είναι ζεστασιά, ευνοϊκή διά τα γόνημά της. Οι πεστροφοκυνηγοί λοιπόν δεν της χαρίζουν την ησυχίαν, ούτε εις την ηδονικήν αυτήν ώραν της ζωής της.
Επέρχονται με τα χαντζάρια και τις σκοτώνουν κατά ζεύγη, επάνω εις τις ερωτικές συνεντεύξεις των, αι οποίαι είναι και πολύωροι δυστυχώς.
Φαίνεται ότι έχουν το ατύχημα να είναι πολύ ρωμαντικαί, ίσως λόγω των πολλών ευμορφιών των Ευρυτανικών ακροποταμιών.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ: ΤΟ ΖΑΡΚΑΔΙ.

Υποθέτω ότι είναι από τα συγκινητικότερα ποιή­ματα της μητρικής στοργής ο περυσινός θάνατος μιας Ζαρκάδας, όπως τον διηγούνται πολλοί κυνηγοί. Εί­χαν παγάνα παρά τον Αχελώον δι’ αγριογούρουνα. Απροόπτως όμως ενεφανίσθη μία Ζαρκάδα με το παιδί της. Οι κυνηγοί επυροβόλησαν την Ζαρκάδα, η οποία προηγείτο ολίγα βήματα, αλλ’ απέτυχον. Αμέ­σως μετ’ αυτήν ήρχετο το μικρό της, το οποίον επυροβόλησαν και ελάβωσαν. Εκείνο εβέλαξε και η ατυχής μητέρα του, η οποία ήτο εκτός βολής πλέον, εγύρισε βελάζουσα και αυτή διά να ιδή την τύχην του μικρού της. Οι κυνηγοί την επυροβόλησαν και η κακή της τύχη δεν ηθέλησε να τελείωση το βάσανόν της. Αντί να την σκοτώσουν, την επλήγωσαν εις τα πόδια. Όταν την μετέφεραν εις την ακροποταμιάν, η Ζαρκάδα έπεσεν επάνω στο παιδί της και έκανε σαν άνθρωπος.
Και οι κυνηγοί, οι οποίοι γνωρίζετε τι θηριώδεις ψυχάς έχουν, ενθυμούνται ακόμη με συγκίνησιν το δράμα αυτό.
Εννοείται όμως ότι τούτο δεν τους εμποδίζει κα­θόλου να τα κυνηγούν συστηματικώς. Διότι κατ’ εξοχήν τα Ζαρκάδια, ως απονήρευτα, αγνοούν ολότελα να προφυλάσσωνται και προ παντός συχνάζουν εις μέρη καλοπάτητα.
Η γειτονική επαρχία Βάλτου είναι κυριολεκτικώς η χώρα των Ζαρκαδιών. Πρώτον διότι είναι τόπος ήμερος - εννοώ τα χώματά του και τα δένδρα του - και δεύτερον διότι είναι τόσον πυκνά δασωμένος, ώστε να ημπορήτε να περπατήτε δέκα ώρας υπό δένδρα. Ευτυχώς οι συμπατριώται του κ. υπουργού των Ναυτικών Ν, Στράτου, δεν ομοιάζουν, τους άλλους αγριανθρώπους της Ελλάδος. Ποτέ δεν ενθυμούμαι πυρκαϊάν εις τον Βάλτον.
Μία κακή γλώσσα μου έλεγεν άλλοτε, ότι οι Βαλ­τινοί τα χρειάζονται τα δάση διά τον εαυτόν τους» επειδή οπωσδήποτε ευρίσκονται εις συχνοτέρας δοσο­ληψίας με την Δικαιοσύνην. Αλλ’ οφείλομεν να ομολογήσωμεν, ότι τώρα δεν υπάρχει ο λόγος αυτός, διότι ο κατ’ εξοχήν τόπος των φυγοδίκων έγινεν επί Βενι­ζέλου κυριολεκτικώς λάδι. Και πρέπει να σημειωθή ότι επαρουσιάσθησαν μόνοι των εις τας Αρχάς, χωρίς καμμίαν επέμβασιν της εξουσίας. Τώρα εις τα άλλοτε φυγοδικοβριθή δάση μόνον βοσκούς και κυνηγούς θα απαντήσετε.
Εντόπιοι κυνηγοί, φημιζόμενοι διά τας εκδρομάς των, είναι οι κ. κ. Καραγιάννης πρώην βουλευτής, Σ. Πετίνης, Σ, Στράτος, Χαβίνης και μερικοί άλλοι. Άλ­λοτε επεσκέπτετο τους δρυμώνας του Βάλτου και ο αγαπητός κ. Σπήλιος Χαραμής. Αλλά τώρα έχομεν καιρόν να τον ιδούμε.
Τα Ζαρκάδια του Βάλτου έχουν και εις τας Αθήνας ένα αντιπρόσωπόν των, τον Κίτσον του κ. Μπενάκη, ο οποίος συλληφθείς μικρός, εχαρίσθη εις τον φίλτα­τον κ. Περικλή Καραπάνον, παρά του οποίου μετεβιβάσθη εις τον τωρινόν κύριόν του.
Ημερεύουν ευκολώτατα και είναι πολύ απονήρευτα, σχεδόν μέχρις ηλιθιότητος. Έχουν ένα βάδισμα ή μάλλον ένα πήδημα ρυθμικόν, μαθηματικώς υπολογισμένον από τους κυνηγούς, διά να τα τουφεκίζουν επιτυχώς. Είναι το ζώον της ταχύτητος και τα δημο­τικά τραγούδια δανείζονται απ’ αυτό εικόνας γληγοράδας και σβελτωσύνης:
Ποιος είν’ αξιός και γλήγορος
να τρέξη σαν ζαρκάδι
Τριών μερών περπάτημα
τρεις ώρες να το κάμη;...
Το φθινόπωρον αρχίζουν ν’ αλλάζουν χρώμα και μέχρι της ανοίξεως γίνονται κατακάστανα. Άμα όμως ανοιξιάση, αρχίζουν και παίρνουν το καφεκόκκινον χρώμα τους και όσον προχωρεί η θερινή εποχή και θρέφονται, τόσον περισσότερον κοκκινίζουν. Η ουρά τους μόλα ταύτα εις το κάτωθεν μέρος είναι άσπρη, εξ ου και η λαϊκή ευχή «ν’ ασπρίση, να γεράση σαν του ζαρκαδιού την ουρά».
Λέγεται ότι τα Ζαρκάδια τρελλαίνονται άγνωστον τι χόρτον τρώγοντα. Προ ετών ένα Ζαρκάδι εποδοτσάκισεν ένα κυνηγόν μόλις το ετουφέκισε. Τον επήρε στα πόδια και οσάκις τον επλησίαζε επηδούσε να τον σκοτώση. Εκείνος ανέβη εις ένα δένδρον και το Ζαρ­κάδι από κάτω εκουτρούσε τον κορμόν. Επί τέλους έφυγε και, όταν μετά ημέρας ευρέθη νεκρόν, τότε αντελήφθησαν ότι η παραφροσύνη του ωφείλετο εις το ότι τα σκάγια είχαν χωθή στα ριζαύτια του και διέσεισαν τον εγκέφαλόν του.
Τα καταδιώκουν μανιωδώς οι λύκοι, ανακαλύψαντες, φαίνεται, ότι έχουν νόστιμον κρέας. Αλλ’ αυτά φεύγουν ως αστραπή, και μόνον αν πιασθούν τα εύμορφα ξύλα της κεφαλής των από τίποτε κλαδιά, κατορθώνουν και τα συλλαμβάνουν οι λύκοι. Αλλ’ ούτε πέντε άνθρωποι δεν ημπορούν να κρατήσουν ένα Ζαρ­κάδι. Είναι τόσον πολυδύναμα, ώστε οι λύκοι προσ­παθούν να τ’ αρπάξουν από κρίσιμα μέλη του σώματός των διά να τα δαμάσουν. Πολλά Ζαρκάδια όμως συγυρίζουν ένα λύκον και λέγεται ότι ευρήκαν λύκους νεκρούς με ίχνη κτυπημάτων από ξύλα Ζαρκαδιών.
Άμα ημερεύουν τα Ζαρκάδια είναι ανοικονόμητα. Δεν ορίζετε κήπον, κλήματα, δένδρα, σπίτι, κουζίναν. Πρέπει να είσθε πάντοτε κλειδωμένοι. Δι’ αυτό και τα χαρίζομεν ευχαρίστως άμα οικονομούμεν κα­νένα. Αλλ’ υποθέτω ότι και ο κ. Μπενάκης θα έχη βαρεθή ήδη τον Κίτσον, διότι, όπως είπα, είναι με­γάλο βάσανον, το οποίον δεν γνωρίζω και τι σκοπόν έχει. Να θρέφω μίαν πέρδικα, ένα κόσσυφον, μάλι­στα. Μίαν αλεπού ακόμη προτιμότερον. Τουλάχιστον θα με διασκεδάζη με τας πονηρίας της. Αλλά ένα ηλίθιον πλάσμα, όσον εύμορφον και αν είναι, υποθέτω ότι μόνον εις την κατσαρόλαν είναι χρησιμώτερον. Και μάλιστα άμα είναι από τον Βάλτον, όπου, κατά τους ιστορικούς, έστελλεν ο Λούκουλλος και επρομηθεύετο τ’ αρνιά του, ούτε λόγος είναι να γίνεται, ότι δεν έχει άλλην χρησιμότητα.
Όσον διά τον μητρικόν πόνον, ο οποίος εστοίχισεν εις την ατυχή ζαρκάδαν ένα εκούσιον θάνατον, νομίζω ότι θα ήτο το μόνον που θα εδικαιολόγει κάποιαν παράτασιν της απαγορεύσεως του κυνηγίου κατά τους εαρινούς μήνας. Αλλά μαζί με τα αβλαβή ζαρκάδια θα επροστατεύοντο και ένα πλήθος επι­βλαβών ζώων, όπως οι λαγοί, τ’ αγριογούρουνα, οι έσβοι, οι αετοί, οι λύκοι, τα τσακάλια και τόσαι άλ­λαι μάστιγες της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Αν αι Κυρίαι της Εταιρείας των Ζωόφιλων έχουν αντίθετον γνώμην, ας καταργήσουν τα γουναρικά, διά να σωθούν τα ατυχή κουνάβια, τα πλέον ακίνδυνα ζώα.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ:ΤΟ ΛΑΦΙ.

Εις το περυσινόν Γεωργικόν Συνέδριον, το οποίον έγινεν εις την Μαδρίτην, κάποιος ενθυμήθη τους λόγους του Σατωβριάνδου:
- Προπορεύονται τα δάση, ακολουθεί ο άνθρωπος και έπεται η ερήμωσις.
Έχω την ιδέαν, ότι αν θέλετε να μάθετε πόσον επροχώρησεν εις ένα τόπον ο άνθρωπος, πόσον δηλαδή το δείνα μέρος είναι πυκνοκατοικημένον, άρα δασοπετσοκομμένον, ημπορείτε να ερωτήσητε:
- Έχετε λάφια;
Όπου επάτησεν ο άνθρωπος το Λάφι έφυγε, Σοφώτερον των Γεωργικών Συνεδρίων ενόησεν, ότι το δάσος αργά ή γρήγορα θα ανήκη εις την ιστορίαν αφού εισήλθεν ο άνθρωπος και ελάσπωσε την παρθενίαν του.
Η Ευρυτανία είναι ασφαλώς η πυκνοτέρα δασική επαρχία της Ελλάδος. Δάσος όπως ο Κελαινιάς (επει­δή είναι κατάμαυρον από την πολλήν πυκνότητά του, έχει το ομηρικόν αυτό όνομα Κελαινός = Κελαινιάς), όπως η Τσούκα της Γρανίτσας, όπως τα των Δολόπων, τα των Αγράφων, της Στεφανιάδος είναι σπάνια φαι­νόμενα εις την Ελλάδα. Μόλα ταύτα ούτε ένα Λάφι δεν βλέπομεν, όχι ημείς οι κυνηγοί, αλλ’ ούτε οι δα­σόβιοι ποιμένες της Ευρυτανίας.
Έχομεν όμως ένα πλήθος ονομασιών «Λαφοπατησιά», « Λαφοπήδημα», «Λαφοδιάσελο» και αφθόνους παρα­δόσεις, ότι τα μέρη μας προ εβδομήκοντα ετών ήσαν λιβάδια Ελαφιών. Αυτό άλλως τε αποδεικνύεται και εκ του πλήθους των ελαφοκεράτων που έχει κάθε σπίτι μεταξύ των διαφόρων βοτάνων, που να «βρίσκωνται κι αγύρευτα να ’ναι» όπως λέγουν οι γερόντισσες.
Το Λαφοκέρατο είναι το μάλλον εν χρήσει αλεξικέραυνον κατά των φιδιών. Άμα σπίτι ή στάνη νοιώση φίδια εις την περιοχήν της, καίει ολίγον ελαφοκέρατο κι εκείνα εξαφανίζονται, πράγμα το οποίον δεν το κατορθώνομεν διαφορετικά, με όλα τα «μαντολογήματα» που κάνομεν και πρώτον των οποίων είναι το από πρωίας μέχρις εσπέρας κτύπημα των ταψιών κατά την ημέραν του αγίου Μάρκου, ειδικού προστάτου μας από τα φίδια.
Λέγουν ότι τα φίδια φεύγουν άμα μυρίσουν λαφοκέρατο, διότι τα λάφια τα μάχονται πολύ. Αλλά ποίος ημπορεί να το διαβεβαιώση αυτό από ημάς τους κατοικούντας την χώραν, η οποία άλλοτε ήτο βασί­λειον των "Ελαφιών;
Ημείς Λάφι δεν βλέπομεν, όπως είπα. Ακούομεν μόνον παραδόσεις, μύθους και τραγούδια άφθονα γύρω από τα Λάφια και τα αρκούδια που αφθονούσαν άλλοτε και τώρα εξηφανίσθησαν και αυτά. Προ ολίγων ετών εσκότωσαν εις ένα μελισσομάντρι γειτονικού χωριού μίαν αρκούδαν και έμεινε θαύμα θαυμάτων. Εις ένα θαυμάσιον Ευρυτανικόν τραγούδι μια γυναίκα συμβουλεύει τον εραστήν της να φονεύση τον άνδρα της·
Για πάρε δίπλα, τα βουνά,
δίπλα τα κορφοβούνια
κι όπ’ εύρης λάφια σκότωσ’ τα
κι αρκούδια ημέρωσέ τα
κι όπ’ εύρης και τον άντρα μου
ρίξε και σκότωσε τον·
μην τον βαρέσης στο πλευρό
κι αργήση να πεθάνη.
Αλλά το θρυλικόν πλέον αυτό ζώον έχει μίαν συγκινητικήν σελίδα εις την ιστορίαν της Τουρκοκρατούμενης Ελλάδος. Με αυτό εσυμβόλισαν οι Έλληνες την Ελλάδα και τα παθήματά της. Η πνιγείσα επανάστασις του Λάμπρου Κατσώνη θα έχετε ακούσει ότι ετραγουδήθη με αυτούς τους ωραίους στίχους, εις τους οποίους η Ελλάς συμβολίζεται με την Λαφίνα και η οργανωθείσα από την Αικατερίνην της Ρωσσίας απόπειρα του Κατσώνη παρουσιάζεται ως «λαφομόσκι (μοσχάρι ελαφιού).
Με γέλασε μια χαραυγή
τ’ άστρι και το φεγγάρι
και βγήκα νύχτα στα βουνά,
νύχτα στα κορφοβούνια
κι ακούω τα πεύκα που βροντούν
και τις οξυές που τρίξουν
κι ακούω τα λάφια που βοσκάν
μι όλα τα λαφομούσκια·
και μια λαφίνα ταπεινή
δεν πάει μαζί με τ’ άλλα,
όλο τ’ απόσκια περπατεί
και τα ζερβά γυρίζει
κι όπ’ εύρη γάργαρο νερό
θολώνει και το πίνει.
Ο Ήλιος την απάντησε,
στέκει και τη ρωτάει!
- Τι έχεις Λαφίνα ταπεινή
και τα ζερβά γυρίζεις
κι όπ’ εύρης γάργαρο νερό
θολώνει και το πίνεις!
- Ήλιε μου σα με ρώτησες
να σου το μαρτυρήσω.
Δώδεκα χρόνους έκαμα
στέρφη χωρίς μοσχάρι,
κι από τους δώδεκα κι εμπρός
απόχτησα μοσχάρι
κι ο κυνηγός τ’ απάντησε
ρίχνει και το σκοτώνει,
ανάθεμά σου κυνηγέ
και συ και το καλό σου
που μ’ έκανες κι ορφάνεψα
κι από παιδιά κι απ’ άντρα.
Ιδού και άλλο, όπου ο Έλλην συμβολίζεται με λάφι, ο κλέφτης με ζαρκάδι και οι Τούρκοι με σκυλιά.
Πέρα εκεί στον Όλυμπο
και στα κοντοέλατα
βόσκει ένας γερόλαφος
κι όλο κλαιν τα μάτια του,
βγάζει δάκρυα γαλάζια
κι όλο καταγάλαζα.
Ζάρκαδος εδιάβαινε
στέκει τον ρωτάει:
- Τ’ έχεις βρε γερόλαφε
κι όλο κλαιν τα μάτια σου;
- Μπήκαν σκύλοι στο χωριό
κι όλο κλαιν τα μάτια μου
- Γω τα παίρνω τα σκυλιά
και τα πάγω στα βουνά.
Ως το γιόμα το καλό
σκότωσαν το ζάρκαδο
κι ως το δειλινό
πιάσανε τον έλαφο.
Και αφού σκότωσαν το ζάρκαδο (τον κλέφτη) τραγούδι συνεχίζει τα βάσανα του Έλληνος:
Δυο παιδιά Ρωμιόπουλα
και Γρεβενιτόπουλα
χήρα Τούρκα δούλευαν
με βουβαλοζεύγαρα,
όλη μέρα στη δουλειά
και το βράδυ στο σκιντιό.
- Βρε παιδιά Ρωμιόπουλα
γίνετε Τουρκόπουλα
να χαρήτε την Τουρκιά
και τα γρίβα τ’ άλογα,
- Γίνεσαι κυρά Ρωμηά
να χαρής την Παναγιά
να χαρής και τη Λαμπρά
με τα κόκκινα τ’ αυγά.
Αδύνατον να φαντασθήτε πόσα συμβολικά τρα­γούδια της Επαναστάσεως γύρω από τα Λάφια έχει η δημοτική ποίησις, η άγνωστος ακόμη κατά 80 τοις 0/0 και την οποίαν τώρα εγγίζω εις την λαγαρήν και άφθονον πηγήν της, εις τους Αγραφιώτας Σκηνίτας. Τι είναι οι ξανθοί αυτοί άνθρωποι; Καταρράκται στίχου, ρυθμού, ήχου, θρύλου, μύθου, παραδό­σεως.
Ο τμηματάρχης της Γεωργίας αγαπητός κ. Χασιώτης - θαρρώ δε και ο σεβαστός κ. Γαβριηλίδης - έχουν δίκαιον επιμένοντες ότι οι σκηνίται Σαρακα­τσάνοι είναι οι καταλαγαρώτεροι Έλληνες. Τους πα­ρακολουθώ δύο μήνας εις τα Ευρυτανικά βουνά και δεν χορταίνω την ομορφιάν των τραγουδιών των, της διηγήσεώς των, της φυσιογνωμίας των, της χειρονο­μίας των. Αλλ’ αρχίζουν και αυτοί να ολιγοστεύουν, υποκύψαντες εις την ολεθρίαν αντικτηνοτροφικήν πολιτικήν του Ελληνικού Κράτους.
Η τωρινή Κυβέρνησις αγωνίζεται ένα τεράστιον αγώνα να σώση την ράτσαν αυτήν, η οποία έδωκεν εις την Τουρκοκρατουμένην Ελλάδα τον Κατσαντώνην, τον Λεπενιώτην, τον Στουρνάραν, τον Χασιώτην, τον Λιακατάν, τον Τσιόγκαν, τον Δίπλαν και χίλιους άλλους Τουρκομάχους, επί πλέον δε διέσωσε την ελληνικήν κτηνοτροφίαν κατά το Εικοσιένα. Διαφορετικά οι Σαρακατσάνοι θα ήσαν μετ’ ολίγον γνω­στοί εκ της παραδόσεως, όπως και τα Λάφια, με τα οποία έχει να κάμη το πολύτροπον τραγούδι των.
Μου διηγούντο, ότι πέρυσι που επλήγωσαν ένα στα πλάγια του Κόζιακα το έβλεπαν επί τρεις ημέρας που έζησε, να κλαίη, να χύνη δάκρυα «σαν κορόμηλα». Οι πολύπαθοι Έλληνες δεν ημπορούσαν να συμβολίσουν τον εαυτόν τους με ζώον άλλο από το Λάφι, το οποίον μέσα από όλας τας διηγήσεις και τα τραγούδια παρουσιάζεται ως ένα ποίημα πόνου.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

Iguassu Falls.

28η ΟΚΤΩΒΡΗ 1940:Το ΟΧΙ του ελληνικού λαού!

Στις 28 Οκτώβρη 1940, γράφτηκε μια απ' τις σημαντικότερες, μια απ' τις πιο λαμπρές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Ηταν τότε, όταν ο ελληνικός λαός βροντοφώναξε το ΟΧΙ στη φασιστική επίθεση που τότε ξεκινούσε. Και συνεχίστηκε με τη μεγάλη εποποιία της Εθνικής Αντίστασης του ΕΑΜ την περίοδο της τριπλής χιτλεροφασιστικής κατοχής και κορυφώθηκε στα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας με τον ηρωικό αγώνα του ΔΣΕ.
Ηταν ένας αγώνας εθνικοαπελευθερωτικός, αντιφασιστικός, αντιιμπεριαλιστικός, ενάντια στην ξενική κατοχή, ένας αγώνας για την πραγματική λευτεριά του λαού.

Το «ΟΧΙ» του Μεταξά και το ΟΧΙ του ελληνικού λαού!

Λίγες ώρες πριν την κήρυξη του πολέμου, στις 3 το πρωί, ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι επισκέφθηκε τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά στο σπίτι και του επέδωσε εκ μέρους της κυβέρνησης της χώρας του το τελεσίγραφο που αποτέλεσε την τυπική αιτία της έναρξης του πολέμου.
Ο φασίστας Μουσολίνι επικαλέστηκε πως, επειδή βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση, ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση - ως απόδειξη της ουδετερότητάς της - να επιτρέψει στις ιταλικές ένοπλες δυνάμεις να καταλάβουν ορισμένα στρατηγικά σημεία επί του ελληνικού εδάφους. «Εάν τα ιταλικά στρατεύματα ήθελον συναντήσει αντίστασιν, η αντίστασις αυτή θα καμφθή διά των όπλων και η Ελληνική κυβέρνηση θα έφερε τας ευθύνας αι οποίαι ήθελον προκύψει εκ τούτου...», έγραφε μεταξύ άλλων στο τελεσίγραφο. Ο Γκράτσι ενημέρωσε τον Μεταξά πως πρέπει να καθοριστεί η στάση της Ελλάδας σε τρεις ώρες. Η διορία θα έληγε στις 6 το πρωί. Η απάντηση του δικτάτορα ήταν αρνητική. Ο ιταλικός στρατός επιτέθηκε πριν ακόμα λήξει η τρίωρη προθεσμία που όριζε το τελεσίγραφο, στις 5.30 π.μ. σε ολόκληρο το μέτωπο, από το Ιόνιο έως τη λίμνη Πρέσπα.
Αυτή τη μέρα η άρχουσα τάξη τη γιορτάζει με περιεχόμενο τους δικούς της σκοπούς, που δεν είναι άλλοι από την υποταγή του λαού στη διαιώνιση της ταξικής της κυριαρχίας σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων. Και στις τότε συνθήκες ανάλογο ταξικό περιεχόμενο έδινε η ίδια στο ΟΧΙ. Γιατί τα συμφέροντά της ήταν συνυφασμένα μ' αυτά του αγγλικού ιμπεριαλισμού, ενάντια στο γερμανοϊταλικό ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, στον μεταξύ τους οξύτατο ανταγωνισμό, που οδήγησε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά, παρά την ιδεολογική του συγγένεια, ιδιαίτερα με το γερμανικό ναζισμό, ουδέποτε τόλμησε να αμφισβητήσει τη διαπλοκή της άρχουσας τάξης με τον αγγλικό ιμπεριαλισμό.
Ωστόσο, ο ελληνικός λαός, παρά τις «εκτιμήσεις» του μοναρχοφασιστικού καθεστώτος του Ι. Μεταξά για τον πόλεμο, ήταν ήδη έτοιμος. Ο αρχιστράτηγος Αλ. Παπάγος, λίγες μέρες πριν την ιταλική εισβολή, έλεγε πως αν μας επιτεθούν «θα ρίξωμεν μερικές τουφεκιές διά την τιμήν των όπλων» και ο δικτάτορας Μεταξάς σε συζήτηση με δημοσιογράφους, μόλις άρχισε η ιταλική επίθεση, δήλωνε πως η Ελλάδα δεν πολεμά για τη νίκη και, όπως σημειώνει στο ημερολόγιό του, τον ανησυχούσε «η υπεραισιόδοξος κοινή γνώμη».
Αυτή την ώρα, λοιπόν, ο ελληνικός λαός πλημμύρισε τους δρόμους της Αθήνας και σχημάτισε μεγαλειώδεις διαδηλώσεις. «Θάνατος στο φασισμό», φώναζαν ρυθμικά οι διαδηλωτές μπροστά στα μάτια των αστυνομικών. Οι έφεδροι γέμιζαν τα κέντρα επιστράτευσης. Η ίδια εικόνα και σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας. Ετσι άρχισε μια απ' τις πιο ένδοξες σελίδες της ελληνικής ιστορίας.
Ποια όμως ήταν η στάση της μεταξικής δικτατορίας απέναντι στο λαϊκό κίνημα μέχρι τις παραμονές του ελληνοϊταλικού πολέμου και ποιά η στάση των αστών στον πόλεμο;
Την περίοδο της βασιλομεταξικής δικτατορίας πάνω από 80.000 άτομα βασανίστηκαν στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων, στις φυλακές και τις εξορίες. Τους 45.000 φτάνουν οι κομμουνιστές που πιάστηκαν και σε 2.000 περίπου οι μόνιμοι κρατούμενοι και εξόριστοι.
Η μοναρχοφασιστική δικτατορία της 4ης Αυγούστου εξέφραζε τη βούληση της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, της μοναρχίας και του ξένου κεφαλαίου, με επικεφαλής την Αγγλία, να πνίξουν τη λαϊκή πάλη και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, επιβάλλοντας στο λαό ένα βάρβαρο τυραννικό καθεστώς.
Μετά την εισβολή των Γερμανών, το τμήμα της αστικής τάξης που είχε οικονομικοπολιτικές σχέσεις με τους Αγγλογάλλους φρόντισε να φύγει από την Ελλάδα για τη Μέση Ανατολή, το δε τμήμα της που είχε ανάλογες σχέσεις με τους Γερμανούς να μείνει στην Ελλάδα και να εγκαθιδρύσει το κατοχικό καθεστώς με διάφορα πολιτικά σχήματα και πρόσωπα και έναν κρατικό μηχανισμό. Ενα μηχανισμό που θα αποτελούσε, όπως αποδείχτηκε μετά την απελευθέρωση, ένα από τα πιο καλά εργαλεία εξασφάλισης της εξουσίας του κεφαλαίου στο σύνολό του, με τη χρησιμοποίησή του από το φιλοαγγλικό τμήμα της άρχουσας τάξης και του αστικού πολιτικού κόσμου, που υποτίθεται ότι έκανε αντίσταση στη γερμανική κατοχή από το εξωτερικό, αλλά και τους Αγγλους. Μεμονωμένα μόνο πρόσωπα του αστικού πολιτικού κόσμου πέρασαν στην Αντίσταση.
Αμέσως μόλις εκδηλώθηκε η στρατιωτική επιδρομή της Ιταλίας, η ηγεσία του, τα μέλη και τα στελέχη του από τις φυλακές και τις εξορίες παρέμβηκαν και η παρέμβασή τους αυτή ήταν ουσιαστική, ενεργή και αποφασιστική δίπλα στο δοκιμαζόμενο λαό. Στις 29 Οκτώβρη του 1940, οι περίπου 600 κρατούμενοι στην Ακροναυπλία υπέβαλαν υπόμνημα στην κυβέρνηση που καταδίκαζε την ιταλική φασιστική επίθεση, καλούσαν σε αντίσταση και ζητούσαν να πολεμήσουν. «Εμείς οι κομμουνιστές παίρνουμε τη θέση μας στην πρώτη γραμμή του πυρός ...για τη συντριβή των επιδρομέων και την υπεράσπιση της ακεραιότητας και της ανεξαρτησίας της χώρας μας». Το ίδιο αίτημα εξέφρασαν και οι κομμουνιστές κρατούμενοι σε Φολέγανδρο, Ανάφη, Κίμωλο, Γαύδο, Πύλο, Αίγινα κ.α. Η κυβέρνηση όμως απέρριψε το αίτημα, ζητώντας να αποκηρύξουν πρώτα τις αντιφασιστικές και κομμουνιστικές τους ιδέες.
Οι Ακροναυπλιώτες πέραν του προαναφερόμενου υπομνήματος έστειλαν προς τη μεταξική κυβέρνηση άλλα δύο κείμενα: Ενα «ανοιχτό γράμμα» στις 6/11/1940 κι ένα υπόμνημα στις 13/11/1940. Το «ανοιχτό γράμμα» εξέφραζε τη συμφωνία τους με το περιεχόμενο του γράμματος του Ν. Ζαχαριάδη και το υπόμνημα της 13/11 ήταν η απάντηση προς την κυβέρνηση του Μεταξά, η όποια τους ζητούσε δηλώσεις μετανοίας για να τους επιτρέψει να πάνε να πολεμήσουν στο μέτωπο τον Ιταλό επιδρομέα.
Στις 31 Οκτώβρη από τα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας της Αθήνας, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης καλούσε τον ελληνικό λαό με ανοιχτό γράμμα του να πολεμήσει ενάντια στο φασισμό. Το «Ανοιχτό γράμμα» του Ν. Ζαχαριάδη ήταν και η βάση της πολιτικής του γραμμής, που καθόρισε και την πορεία και την έκβαση του αγώνα:
«Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα, με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα, όλοι οι Ελληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει, πρέπει να παλεύει αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ. Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Επαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για τον σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι, και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, με έναν πραγματικό λαϊκό πολιτισμό. Ολοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα είναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας».
Με απαρχή το λαϊκό ΟΧΙ του 1940 ξεδιπλώθηκαν ορισμένες απ' τις πιο λαμπρές σελίδες αγώνων του ελληνικού λαού. Η ιστορική αυτή περίοδος είχε, από την άποψη των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων, ως βασικό χαρακτηριστικό της την εθνικοαπελευθερωτική πάλη του λαού μας.Αλλά είχε και ταξικό περιεχόμενο. Σ' όλη τη διάρκεια του πολέμου, αυτό που απασχολούσε την άρχουσα τάξη της Ελλάδας ήταν το μεταπελευθερωτικό καθεστώς. Για την επιβολή της αστικής εξουσίας απαιτήθηκε το τσάκισμα του λαϊκοαπελευθερωτικού κινήματος από την ντόπια άρχουσα τάξη και τον ιμπεριαλισμό. Αυτό έγινε αρχικά το Δεκέμβρη του 1944, όπου ο αστικός πολιτικός κόσμος τα ένοπλα τμήματά του μαζί με το στρατό των Αγγλων ιμπεριλιστών συμμάχων του χτύπησε το λαϊκό κίνημα, που επίσης αντιστάθηκε ηρωικά, γράφοντας μιά απο τις πιο ένδοξες σελίδες του. Αλλά δε νίκησε. Δε νίκησε όμως στη δοσμένη στιγμή οριστικά ούτε η αστική τάξη. Γι'αυτό χρειάστηκε να οδηγήσουν το λαό στον εμφύλιο πόλεμο. Εναν πόλεμο αντιιμπέριαλιστικό-διεθνιστικό όπου ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ), παρά τη στρατιωτική ήττα του, την ήττα του λαϊκού κινήματος, έγραψε τις πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία της επαναστατικής πάλης στην Ελλάδα. Ο ΔΣΕ ιδρύθηκε επίσης στις 28 Οκτώβρη 1946.

28η Οκτωμβρίου 1940!

Τα ιστορικά πλέον γράμματα της ηγεσίας του ΚΚΕ, κατα την έναρξη του ελληνοιταλικού πολέμου, που καλούσαν τον ελληνικό λαό σε αντίσταση κατά του φασισμού:

Πρός του λαό της Ελλάδας
Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει.
Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι.
Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δόσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.
Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.
Αθήνα 31 Οχτώβρη 1940
Νίκος Ζαχαριάδης
Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ

Προς τον κ. Υφυπουργόν Δημοσίας Ασφαλείας
Αθήνας
Οι Ιταλοί φασίστες επιδρομείς χωρίς προσχήματα, ξετσίπως και δολοφονικά εξαπόλυσαν τον πόλεμο και τις ορδές του για να εξαφανίσουν την ανεξαρτησίαν της χώρας μας και να υποδουλώσουν τον ελληνικό λαό με τη φωτιά και το σίδερο. Σύσσωμος όμως ξεσηκώνεται ο ελληνικός λαός για να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του και την ύπαρξή του και με την απόφαση να ζήσει ελεύθερος ή να πεθάνει.Ο πόλεμος αυτός υπέρ της ακεραιότητας και της ανεξαρτησίας της χώρας μας, που τον διευθύνει σήμερα η κυβέρνηση Μεταξά, είναι πόλεμος εθνικοαπελευθερωτικός και συγκεντρώνει τις συμπάθειες των εργαζομένων όλου του κόσμου.
Σήμερα για τον καθένα που πονάει τον τόπο του, ένα είναι το καθήκον. Να δώσει όλες του τις δυνάμεις, να πολεμήσει με τα νύχια και με τα δόντια για τη συντριβή του φασίστα επιδρομέα, για τη νίκη του ελληνικού λαού.
Εμείς έχοντας και την εξουσιοδότηση όλων των κομμουνιστών της Ακροναυπλίας διακηρύττουμε:
Υιοθετούμε πλήρως το ανοιχτό γράμμα του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Νίκου Ζαχαριάδη, που δημοσιεύτηκε στον τύπο με ημερομηνία 31 Οκτώβρη και που καλεί τον ελληνικό λαό στην πάλη για την ανεξαρτησία του.
Τονίζουμε και πάλι, όπως και με το υπόμνημα μας από τις 29 του Οκτώβρη διακηρύξαμε, ότι είμαστε έτοιμοι να πάρουμε τις θέσεις μας στην πρώτη γραμμή του πυρός, να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, χωρίς καμιά επιφύλαξη, στον υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας αγώνα, που διευθύνει σήμερα η κυβέρνηση Μεταξά, να πολεμήσουμε μέχρι τη νίκη που πρέπει να εξασφαλίσει στον ελληνικό λαό μια Ελλάδα ελεύθερη από κάθε ξενική εξάρτηση, από κάθε εκμετάλλευση και καταπίεση.
Ναύπλιο 6/11/1940
Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
Στέλεχος του ΚΚΕ και πρώην βουλευτής
Κ. ΘΕΟΣ
Στέλεχος του ΚΚΕ, πρώην βουλευτής
Γραμματέας της Ενωτικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ: Η ΚΥΡΙΑΡΙΝΑ.

Έχει και ο λόγγος μίαν βασίλισσαν. Ονομάζεται Κυριαρίνα, και είναι περίπου oμοία με την τρυγόναν. Η ιστορία της, η οποία είναι τραγική, όπως όλων των εκπτώτων Μεγαλειοτήτων, λέγει ότι είχε δυο μεγαλυτέρας αδελφάς. Η μία ελέγετο Μήλω και η άλλη Ρόιδω. Ήσαν και αι δύο εύμορφαι, ως μαρτυρούν και τα ονόματά των, αλλ’ η Κυριαρίνα, η οποία ωνομάζετο τότε Χρυσοφεγγαράτη, ήτο ηλιογέννητη, κατά την παράδοσιν. Κάθε πρωί αι αδελφαί της ελούζοντο, εχτενίζοντο, εστολίζοντο και ερωτούσαν τον Ήλιον:
Ήλιε μ’ Ήλιε μ’
και Κύρη μου
Απ’ τη Μήλω και απ’ τη Ρόιδω
ποια ’ναι ωμορφότερη;
Ο Ήλιος απαντούσε:
Είν’ κι Μήλω
είν’ κι η Ρόιδω·
σαν τη Χρυσοφεγγαράτη
άλλη μια δεν είναι.
Η απάντησις αύτη, την οποίαν ελάμβανον καθημε­ρινώς από τον Ήλιον, επόμενον ήτο να καλλιεργήση την ζήλειαν. Και ένα πρωί η ζήλεια είχε τραγικήν την εκδήλωσιν. Ενώ αι τρεις αδελφαί ευρίσκοντο εις τον λόγγον μαζεύουσαι ξύλα, έσπρωξαν την Χρυ­σοφεγγαράτην εις ένα γκρεμόν, όπου έπρεπε να γίνη κομμάτια. Το άλλο πρωί ηρώτησαν πάλιν τον Ήλιον, αλλ’ εκείνος έδωκε την ιδίαν απάντησιν. Η έκπληξίς των όμως δεν διήρκεσε πολύ. Η φήμη διελάλει, ότι ένα Βασιλόπουλο, όπως εκυνηγούσεν εις τον λόγγον, συνήντησε μίαν πεντάμορμην και την έκαμε γυναίκα του. Αι αδελφαί της έπεσαν να πεθάνουν. Επί τέλους μετεμορφώθησαν εις επαίτιδας, εισήλθον εις τα Ανά­κτορα και εφόνευσαν την αδελφήν των, εις ώραν κατά την οποίαν απουσίαζεν ο Βασιλεύς. Εις τον τάφον της Χρυσοφεγγαράτης εφύτρωσε μία κυδωνιά, η οποία έκαμε μόνον ένα κυδώνι. Από το κυδώνι εκείνο, όταν το έσχισεν ο περιβολάρης, επήδησεν η Κυριαρίνα πουλί πλέον, αλλά φέρον όλα τα σημεία της μεγαλειότητος και της ευμορφιάς. Εκάθησεν εις αντικρυνόν δένδρον και ετραγούδησε:
Περιβολά, περιβολά,
σύρε να ’πης του Βασιληά
να λυή να δένη το παιδί
να το ποτίζη γάλα.
Κι αν δεν του πης, περιβολά,
να ξεραθη τ’ αμπέλι
και το κλαρί που στέκομαι
να ξεραθή να πέση.
Ο περιβολάρης δεν έδωκε προσοχήν και την επομένην είδε το αμπέλι του ξηρόν. Έκτοτε η Κυρια­ρίνα γυρίζει στα αμπέλια και παρακαλεί τους αμ­πελουργούς να διαβιβάσουν εις τον άνδρα της την παράκλησίν της διά το ορφανό παιδί της. Το λάλημα της είναι τόσον πένθιμον, ώστε «φέρει χειμώνα».
Γενικώς, άμα ακούωμεν Κυριαρίναν, αναμένομεν να χειμάση δυνατά. Εις παλαιοτέραν εποχήν, που η παράδοσις ετυρανούσε τον κόσμον, οι αμπελουργοί ετρόμαζαν την εμφάνιαιν Κυριαρίνας στ’ αμπέλια των. Άμα ήρχιζε να λαλή, επειδή επίστευον ότι απηυθύνετο εις αυτούς, απήντων επανειλημμένως: «Ορίστε το χρυσό πουλί».
Αλλ’ η παράδοσις της Κυριαρίνας εγήρασε πολύ και μόνον τ’ όνομά της, μερικά σειρήτια εις το μέτωπόν της - ίχνη βασιλικού στέμματος - και το πέν­θιμον άσμα της μας υπενθυμίζουν την ένδοξον και τραγικήν ιστορίαν της.
Αλλ’ η ζωή της είναι ακόμη τραγικωτέρα διά τας ταπεινώσεις, τας οποίας υπέστη εις τον λόγγον. Ως και ο Καλογιάννος, ένα πουλί ίσα με καρύδι, εσκέφθη να την ζητήση εις γάμον. Τόσον όμως εθύμωσεν η ατυχήσασα βασίλισσα διά την ύβριν αυτήν, ώστε είναι το μόνον πουλί που καταδιώκει, κατά τους χωρικούς. Εκείνος όμως εξακολουθεί να την αγαπά και άμα εις τον λόγγον ή στα αμπέλια ακούουν οι χωρικοί λαλήματα Κυριαρίνας και Καλογιάννου είναι βέβαιοι, ότι διαμείβεται ο εξής διάλογος:
- Πάρε με άνδρα, Κυριαρίνα.
- Τι σε θέλω, Καλογιάννε;
- Κυριαρίνα τσακνοπόδα
τ’ έχω ’γω και δε με θέλεις;
το κορμί μου κάνει γάμο
και τ’ αστήθι μου τραπέζι,
το χρυσό μου το κεφάλι
βασιληά ξυπηρετάει.
Η Κυριαρίνα είναι το μάλλον αξιολύπητον φαινόμενον της παρακμής της παραδόσεως. Οι αμπελουρ­γοί, οι οποίοι την έτρεμον άλλοτε, την υποδέχονται σήμερον με αγκίστρια. Άμα ιδίως χιονίζη, τραβά μαρτύρια η ατυχής. Ως πρώην Βασίλισσα, είτε διότι δεν στέκει εις την θέσιν της, είτε διότι δεν είναι συνη­θισμένη, δεν ημπορεί να σκάψη τα χιονοστρώματα και να ψάξη διά τροφήν. Τρέχει λοιπόν όπου δεν είναι χιόνια. Οι χωρικοί, γνωρίζοντες την αδυναμίαν της αυτήν, ρίπτουν εις τους κήπους άχυρα, ούτως ώστε το μέρος εκείνο να φαίνεται αχιόνιστον. Υπό τα άχυρα όμως είναι αγκίστρια με μικρά τεμάχια κρέατος. Μία βασίλισσα δεν ημπορεί να γελασθή με ψωμάκια, όπως τα μποεμικά κοσσύφια. Επίσης, ως Βασίλισσα, η οποία «πολλών ανθρώπων άστεα είδε και νόον έγνω» δεν σύρεται εις παγίδας, όπως ο εραστής της Καλο­γιάννος. Μόλα ταύτα ο θεόκουτος αυτός νέος έχει την αξίωσιν να γίνη σύζυγος μιας Βασιλίσσης.
Μόλις τον χειμώνα ανοίξωμεν τα παράθυρά μας, ορμά εις τα δωμάτια, ως να είναι στενός συγγε­νής μας. Αλλά τι να τον κάμης; Μολονότι έχει την αξίωσιν ότι «το κορμί του κάνει γάμο και τ’ αστήθι του τραπέζι», δεν ημπορεί μολαταύτα να χορτάση ούτε ένα ποντικόν. Είναι όμως παχύς, όπως κάθε ευτυχής άνθρωπος έχων μεγάλην ιδέαν διά τον εαυ­τόν του.
Ο Βαλαωρίτης τον ανακατώνει, είν’ αλήθεια, εις τα ποιήματά του και διηγείται, θαρρώ, κάποιαν παράδοσιν περί αυτού. Αλλ’ ο Βαλαωρίτης ήτο ποιητής και θα ήτο παράξενον, αν δεν συμπαθούσεν εις ένα τόσον φαντασιόπληκτον πτηνόν.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

Φθινοπωρινή Ναυπακτία!

Λίμνη Κρεμαστών.

Σαρωτικές αλλαγές με τον Καποδίστρια ΙΙ.

Στην κορύφωσή της έχει φθάσει η ζύμωση για τον «Καποδίστρια 2» και τη θέσπιση αιρετής περιφερειακής αυτοδιοίκησης εν όψει και της πρόσφατης συνεδρίασης του Διοικητικού Συμβουλίου (ΔΣ) της Ενωσης Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδας (ΕΝΑΕ), στη διάρκεια του οποίου οι δυνάμεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ αποφάσισαν να χαράξουν μια κοινή πολιτική με την Κεντρική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ) για την προώθηση του νέου πλεον Χάρτη της Χώρας.
Σύμφωνα με τις εφημερίδες «Το Βήμα» και «Καθημερινή» , οι τοπικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2010 θα είναι από ό,τι φαίνεται ορόσημο, συνδέοντας τις όποιες τροποποιήσεις προκύψουν στην διοικητικό χάρτη με την καθιέρωση του νέου εκλογικού συστήματος βασισμένου στο γερμανικό μοντέλο.

Στόχος της επικείμενης διοικητικής μεταρρύθμισης είναι οι δήμοι να γίνουν 400, οι νομαρχίες 16 και οι περιφέρειες έξι.

Δραστικές αλλαγές στον αριθμό των δήμων, των νομαρχιών, αλλά και των περιφερειών όλης της χώρας θα συντελεστούν κατά την επικείμενη Διοικητική Μεταρύθμιση, «Καποδίστριας 2», που προωθεί το υπουργείο Εσωτερικών, σε μια προσπάθεια η αυτοδιοίκηση να καταστεί ευέλικτη, στα πρότυπα των ευρωπαϊκών χωρών. Με στόχο οι δήμοι να μην ξεπερνούν τους 400 (από 1.034), οι νομαρχίες τις 16, από τις 52 που υπάρχουν σήμερα και οι περιφέρειες να συρρικνωθούν σε έξι, θα αρχίσει η διαβούλευση αμέσως μετά τα συνέδρια της ΚΕΔΚΕ (14-15-16 Νοεμβρίου) και της ΕΝΑΕ (6-7-8 Δεκεμβρίου).

Το νέο διοικητικό μοντέλο στοχεύει στη δημιουργία κρίσιμων αυτοδιοικητικών μεγεθών, ικανών να αποτελέσουν δυναμικούς αναπτυξιακούς μοχλούς και αυτοδύναμες οικονομικές οντότητες, εν όψει μάλιστα και του Δ΄ ΚΠΣ, που δίνει ιδιαίτερο προβάδισμα στις Περιφέρειες.Αν και το εγχείρημα παραμένει ακόμη αντικείμενο μελέτης, εν τούτοις, σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας «Καθημερινή», το υπουργείο Εσωτερικών δεν φαίνεται σε πρώτη φάση να αγωνιά τόσο για τα ποσοτικά χαρακτηριστικά του, όσο για τα ποιοτικά και οργανωτικά του δεδομένα, μιας και από αυτά θα εξαρτηθεί και θα κριθεί η επιτυχία του. Δηλαδή εάν θα καταστεί δυνατόν να ενωθούν πόλεις και νομοί με ενιαία κοινωνικά, οικονομικά, αναπτυξιακά, πολιτισμικά και γεωγραφικά χαρακτηριστικά ώστε να επιτευχθεί η κοινωνική συνοχή και να ωριμάσουν τα προαπαιτούμενα για οικονομική ευρωστία και ανάπτυξη.

Οπως όλα δείχνουν, η κοινωνία είναι ώριμη για τη νέα διοικητική δομή. Τα κόμματα είναι ώριμα. Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, άλλωστε, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, προϊδέασε για τις εξελίξεις που επίκεινται. Αναμένεται, ωστόσο, να διατυπωθούν αντιρρήσεις, που αν δεν αποτυπώνουν προκατασκευασμένες πολιτικές επιλογές, το βέβαιο είναι ότι θα αναδύουν έντονο τοπικό... χρώμα, λόγω μικροπολιτικών, κομματικών και πελατειακών κινήτρων που ευδοκιμούν και επωάζονται στις αυτοδιοικητικές έριδες.

Αλλαγές στους δήμους.

Μια δεκαετία έχει ήδη παρέλθει από την ισχύ του πρώτου σχεδίου «Καποδίστριας», που εφαρμόστηκε το 1998, όταν με απόφαση του τότε υπουργού Εσωτερικών κ. Αλέκου Παπαδόπουλου (και μάλιστα γενναία, αφού έγινε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που υποστήριζε ότι θα τον καταργήσει) οι 6.000 δήμοι και κοινότητες της χώρας έφτασαν τους 1.033.

Δέκα χρόνια μετά, το εγχείρημα, που παρά τις αδυναμίες και τις ελλείψεις του (δεν δόθηκαν τα απαιτούμενα κονδύλια για οικονομική αυτοδυναμία των νέων μονάδων ούτε και οι υποστηρικτικοί μηχανισμοί που θα τις έκαναν παραγωγικές και αποδοτικές) κρίνεται θετικό και δικαιώνεται. Ομως η διοικητική παθολογία μεγενθύνεται. Το αποσυγκεντρωμένο κράτος παραμένει πάγιο αίτημα. Οι απλές διορθωτικές παρεμβάσεις στο ισχύον μοντέλο δεν μπορούν να αποδώσουν. Οι μεγάλοι δήμοι, με αυξημένη επιχειρησιακή ικανότητα και λειτουργική και οικονομική αυτοδυναμία είναι επιβεβλημένοι.

Ετσι, σύμφωνα με πληροφορίες της «Καθημερινής», αυτήν τη στιγμή μελετάται η σημαντική τους μείωση με στόχο να φτάσουν τους 400. Και την άποψη αυτή φαίνεται να συμμερίζεται και το ΠΑΣΟΚ. Ο πρώην πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ, δήμαρχος Κοζάνης κ. Πάρης Κουκουλόπουλος, συχνά υποστήριζε ότι οι δήμοι θα πρέπει να είναι 300.

Το στοίχημα όμως δεν θα κριθεί ενδεχομένως από τον τελικό αριθμό. Θα κριθεί από τα κριτήρια με τα οποία θα γίνουν οι συνενώσεις. Η γεωγραφία, η σύνθεση του πληθυσμού, ο βαθμός ανάπτυξης, η κοινωνική συνοχή θα είναι το ζητούμενο της νέας μονάδας που θα προκύψει. Για παράδειγμα, αν στην Αττική μοιάζει... εύκολο να συνενωθούν οι δήμοι Νέας Πεντέλης, Παλαιάς Πεντέλης, Βριλησσίων, Χαλανδρίου, Νέου Ψυχικού και Μελισσίων (γεωγραφικές, οικονομικές και πληθυσμιακές συγγένειες), εν τούτοις είναι ενδεχομένως λάθος, καθώς η Παλιά και Νέα Πεντέλη πρέπει να αντιμετωπιστούν ως Κηπουπόλεις, με χαλαρό αστικό ιστό, ενώ οι υπόλοιποι δήμοι έχουν κλασική αστική δομή και διαφορετικά περιβαλλοντικά προβλήματα (δεν συνορεύουν με περιαστικό δάσος).

Σε πρώτη φάση, οι συνενώσεις θα είναι εκούσιες, με την παροχή οικονομικών κινήτρων. Στη συνέχεια, όμως, καθώς η Ν.Δ. θέλει να πάει στην επόμενη αυτοδοικητική αναμέτρηση με κατοχυρωμένη τη νέα διοικητική μεταρρύθμιση, θα προχωρήσει στην υποχρεωτική συνένωση. Να σημειωθεί ότι οι δημαρχίες δεν θα κλείσουν (ούτε θα συρρικνωθούν οι υπηρεσίες τους), απλώς θα λειτουργούν ως... υποκαταστήματα των νέων δομών, προκειμένου να εξυπηρετείται καλύτερα ο πολίτης.

Πάντως, από τις μέχρι τώρα βολιδοσκοπήσεις, σε περιφερειακή κλίμακα, πολλοί είναι οι δήμοι που φαίνεται να ανακουφίζονται από μια τέτοια εκδοχή. Στην Κέρκυρα, για παράδειγμα, πολλοί δήμαρχοι που αντιμετωπίζουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα, δηλώνουν έτοιμοι. Η ζύμωση φαίνεται να έχει αρχίσει. Ηδη στη Ρόδο, για παράδειγμα, σε τοπικές εφημερίδες (Το Βήμα της Δωδεκανήσου), εμφανίζονται κιόλας τα πρώτα πιθανά σενάρια συνενώσεων.Οσοι γνωρίζουν τον αυτοδιοικητικό κώδικα επικοινωνίας, υποστηρίζουν, πάντως, ότι το εγχείρημα ενός νέου Καποδίστρια θα «κολλήσει», όχι μόνο σε κάποιες... κόκκινες ζώνες, αλλά και στη ματαιοδοξία πολλών τοπαρχών.

Αλλαγές στις νομαρχίες.

Στις νομαρχίες οι αλλαγές θα είναι πολλαπλές και θα αφορούν όχι μόνο αριθμητικά αλλά και ποιοτικά δεδομένα. Σύμφωνα με πληροφορίες, από 52 που είναι σήμερα ενδεχομένως να φτάσουν τις 16. Τα νέα σχήματα που θα προκύψουν θα έχουν τις αρμοδιότητες που έτσι και αλλιώς έχουν σήμερα οι Ν.Α., με τη διαφορά όμως ότι καθώς τα μεγέθη θα διογκωθούν, θα μπορούν να πάρουν και επιπλέον αρμοδιότητες από τις Περιφέρειες, όπως άλλωστε προβλέπει το Σύνταγμα για τις τοπικές υποθέσεις. Παράλληλα, θα διαχωριστούν οι αρμοδιότητες των νέων διευρυμένων πλέον νομαρχιών, από τον Α΄’ βαθμό και κυρίως θα ενισχυθεί ο αναπτυξιακός και προγραμματικός τους ρόλος.Η λειτουργία του νέου σχήματος θα είναι πιθανότατα κεντροβαρής. Μέχρι στιγμής φαίνεται να κερδίζει αυτή η εκδοχή, καθώς κρίνεται πως ο επικεφαλής που θα εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία, μαζί με το κεντρικό του συμβούλιο και τις αντίστοιχες επιτροπές, θα αποτελούν το πολιτικό προσωπικό που θα μπορεί να παράγει έργο. Υπάρχει όμως το δίλημμα. Ο πολιτικός προϊστάμενος θα εκλέγεται μαζί με το κεντρικό συμβούλιο, κατά το πρότυπο της σημερινής υπερνομαρχίας (παθογενές και ατελέσφορο κατά γενική ομολογία) ή θα διορίζεται από τον επικεφαλής, κατά το πρότυπο της λειτουργίας των αντινομαρχών; Η διαβούλευση που ήδη έχει αρχίσει θα δώσει απαντήσεις. Ηδη στη Μεσσηνία οι εφημερίδες φιλοξενούν άρθρα και απόψεις (στη συγκεκριμένη περίπτωση του νομάρχη Μεσσηνίας και προέδρου της ΕΝΑΕ κ. Δημήτρη Δράκου) για πιθανή δημιουργία δύο μεγάλων νομαρχιών στην Πελλοπόνησο, η μία εκ των οποίων θα περιλαμβάνει τους νομούς Μεσσηνίας, Λακωνίας, Αρκαδίας, Κορινθίας και Αργολίδας.Στις έδρες του κάθε νομού θα παραμείνει ως έχει η υπάρχουσα υπηρεσιακή δομή, όπως και εκείνη που έχει αναπτυχθεί εντός των ορίων νομών.

Αν για τους δήμους δοθεί μία περίοδος εκούσιας συνένωσης, στις νομαρχίες τα πράγματα θα είναι πιο σκληρά! Η υποχρεωτική συνένωση ίσως είναι μονόδρομος. Οσο για το όνομα που θα έχει η νέα διευρυμένη νομαρχιακή δομή, όλα είναι πιθανά!

Καταργείται ο Νομός Αιτωλοακαρνανίας και δημιουργούνται 7 νέοι οι Δήμοι!

Ο Νομός Αιτωλοακαρνανίας καταργείται και δημιουργείται μία "υπερ"νομαρχία με την συνένωση Ηλείας, Αχαΐας, Φωκίδας και Αιτωλοακαρνανίας! Για την Αιτωλοακαρνανία προβλέπεται η δημιουργία 7 δήμων μέσω των ακόλουθων συνενώσεων:

Δήμος 1: Αποδοτίας, Πλατάνου, Πυλλήνης, Ναυπάκτου, Αντιρρίου και Χάλκειας
Δήμος 2: Αρακύνθου, Αιτωλικού, Οινιάδων και Αγγελοκάστρου
Δήμος 3: Αστακός, Αλυζία, Μεδεώνας, Φυτειών
Δήμος 4: Αγρινίου, Θεσπιέων, Παραβόλας, Παναιτωλικού, Παρακαμπυλίων, Νεάπολης και Στράτου
Δήμος 5: Αμφιλοχίας, Μενιδίου και Ινάχου
Δήμος 6: Θέρμου και Μακρυνείας
Δήμος 7: Ανακτωρίου, Παλαίρου και Κεκρωπίας.

Ταυτόχρονα καταργείται και ο νομός Ευρυτανίας και συνενώνεται με τους άλλους νομούς της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, δημιουργώντας την υπερπεριφέρεια Στερεάς με έδρα την Λαμία! Σε επίπεδο δήμων, ο Καποδίστριας ΙΙ προβλέπει διάλυση όλων των δήμων του νομού Ευρυτανίας και την ίδρυση ενός και μόνο δήμου, με έδρα το Καρπενήσι. Με απλά λόγια, δηλαδή, καταργείται ο… νομάρχης και γίνεται δήμαρχος.

Αν μη τι άλλο οι "τεχνοκράτες" της Σύγχρονης Ελλάδας στον σχεδιασμό του νέου χάρτη της Χώρας, δεν λαμβάνουν υπόψην τους καθόλου την Ιστορία, την Οικοτοπογεωγραφία, την Πολιτισμική και Κοινωνική Παράδοση, τις Ιδιαιτερότητες του κάθε τόπου ( Κοινωνικές, Πληθυσμιακές, Γεωγραφικές, Ιστορικές κ.α.), όλα αυτά δηλαδή τα στοιχεία που μέχρι και σήμερα διαμόρφωσαν την Ταυτότητα του Λαού και του Τόπου μας! Ξαναχαράζουν τον χάρτη της Χώρας με μόνο κριτήριο το "Οικονομικό Κόστος" και τον "Προυπολογισμό" του Κράτους, και με βάση αυτά τα κριτήρια θα διαμορφώσουν την λαική, εθνική και πατριδοτοπική συνείδηση των νέων γενιών.

Νεκρή λύκαινα στην Κοζάνη...

Μία λύκαινα βρέθηκε νεκρή από θηροφύλακες στην περιοχή του Μεσόβουνου Κοζάνης, στο δήμο Βερμίου.
Η λύκαινα ήταν νεαρής ηλικίας και σύμφωνα με την περιβαλλοντική οργάνωση «Καλλιστώ», ήταν πυροβολημένη από κοντινή απόσταση και βρισκόταν σε κατάσταση αποσύνθεσης.
Με αφορμή το νέο αυτό περιστατικό, η «Καλλιστώ» και η κυνηγετική ομοσπονδία Μακεδονίας-Θράκης καταδικάζουν το κυνήγι λύκου και μάλιστα παρά το γεγονός ότι έχει απαγορευτεί από το 1992. Σύμφωνα με στοιχεία, το 25% του πληθυσμού των λύκων χάνεται ετησίως εξαιτίας των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων!

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της «Καλλιστώς», ο πληθυσμός του λύκου στην Ελλάδα εκτιμάται σε περίπου 700. Ζουν σε μικρές αγέλες- το πολύ τρία ζώα μαζί ανά 100 τετραγωνικά χιλιόμετρασε ορεινές και ημιορεινές περιοχές της Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδας. Ο πληθυσμός τους είναι σχετικά σταθερός, ενώ μάλιστα τα τελευταία 20 χρόνια έχει επανακάμψει σε περιοχές, όπως η Νότια Πίνδος, η Ευρυτανία, γεγονός που αποδίδεται κυρίως στη βελτίωση της ποιότητας του βιοτόπου για τους λύκους.

Ωστόσο, ο πληθυσμός του λύκου έχει μειωθεί σε άλλες περιοχές και ιδιαίτερα στην οροσειρά της Πίνδου. Αυτό δε που ανησυχεί τις περιβαλλοντικές οργανώσεις είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί τα κρούσματα θανάτωσης, είτε με πυροβόλα όπλα είτε με δηλητηριασμένα δολώματα.

Οι βιολόγοι της «Καλλιστώς» εκτιμούν ότι τα ζώα θανατώνονται κυρίως για να αποφευχθούν οι ζημιές στην κτηνοτροφία. Δεδομένου μάλιστα του αραιού πληθυσμού τονίζουν ότι ένα δηλητηριασμένο δόλωμα μπορεί να εξαφανίσει το είδος από μια ολόκληρη περιοχή.

Η νεαρή λύκαινα που χτυπήθηκε από πυροβόλο όπλο εντοπίσθηκε στο Μεσόβουνο του Δήμου Βερμίου Κοζάνης από θηροφύλακες της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας Θράκης (ΚΟΜΑΘ), οι οποίοι ειδοποίησαν την ομάδα της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Καλλιστώ». Το μέλος της οργάνωσης που έσπευσε στην περιοχή διαπίστωσε ότι επρόκειτο για ένα νεαρό θηλυκό ζώο, το οποίο είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι από κοντινή απόσταση, το πολύ πέντε μέτρα. Η λύκαινα βρέθηκε σε προχωρημένη αποσύνθεση, γεγονός που αποδεικνύει πως το περιστατικό συνέβη πριν από αρκετές ημέρες, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις περίπου στις αρχές Οκτωβρίου.

Ένας στους τέσσερις νεκρούς έχει σκοτωθεί από ανθρώπους.

Αν και το κυνήγι του λύκου απαγορεύεται ήδη σε όλη τη χώρα από το 1991 και το είδος θεωρείται αυστηρά προστατευόμενο στη Στερεά Ελλάδα σύμφωνα με ευρωπαϊκή οδηγία, ο αριθμός των ζώων που θανατώνονται από ανθρώπους κάθε χρόνο παραμένει σε υψηλά επίπεδα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της «Καλλιστώς», εκτιμάται ότι τουλάχιστον ο ένας στους τέσσερις λύκους που πεθαίνουν κάθε χρόνο, πεθαίνει από άνθρωπο. Και μολονότι ο λύκος είναι πιο «ανθεκτικό» είδος σε σχέση με άλλα προστατευόμενα, ο πληθυσμός του μπορεί να κινδυνεύσει εφόσον η λαθροθηρία συνδυαστεί με άλλους παράγοντες, όπως είναι η μείωση της διαθεσιμότητας τροφής και ο κατακερματισμός των βιοτόπων του. Η περαιτέρω βελτίωση του συστήματος αποζημιώσεων και η ενίσχυση των κτηνοτρόφων για την εφαρμογή προληπτικών μέτρων, όπως η χρήση κατάλληλων ποιμενικών σκύλων, η αποτελεσματικότερη φύλαξη ή η τοποθέτηση ηλεκτροφόρων περιφράξεων αποτελούν, σύμφωνα με την «Καλλιστώ», προϋποθέσεις ομαλής συνύπαρξης των ανθρώπων με τα άγρια ζώα. Και βέβαια, όπως αναφέρουν τα μέλη της, η διατήρηση του είδους δεν μπορεί να αποτελεί ευθύνη μόνο των κτηνοτρόφων, αλλά προϋποθέτει τη συμμετοχή και βοήθεια της Πολιτείας.

Το καλύτερο ανέκδοτο των Βρυξελλών με δυο λέξεις : Greek Statistics.

Περήφανε Έλληνα δικομματιστή σε εσένα απευθύνομαι γεμάτος θυμό.

Όλη η Ευρώπη αυτή τη στιγμή γελάει μαζί μας. Είμαστε το ανέκδοτο των Βρυξελλών.Το καλύτερο ανέκδοτο των Βρυξελλών με δυο λέξεις : Greek Statistics.

Σου αρέσει η βιτρίνα.Ψηφίζεις είτε κληρονομικά, είτε επηρεασμένος απ΄τα λόγια. Κάθεσαι επί ώρες μπροστά στην τηλεόραση και ακολουθείς πάντα πιστά τις γνώμες των μεγαλοδημοσιογράφων και των καθωσπρεπιστών πολιτικών. Σου αδειάζουν σταδιακά και σταθερά τις τσέπες σου, σε φορολογούν, σε χρεώνουν με τη δικαιολογία πως το κάνουν για το καλό σου.

Όταν οι βαπτισμένοι απ΄την τηλεόραση αναρχικοί κάνουν εξεγέρσεις εσύ κατευθείαν πετάγεσαι λέγοντας πως μας κάνουν διεθνώς ρεζίλι. Επειδή έτσι σου έμαθε η τηλεόραση να λες.Έτσι σου έμαθε να σκέφτεσαι.

Μιλώ απλά μπας και καταλάβεις τίποτα. Ε λοιπόν, αυτό που πέρασε αφ΄υψηλού εγώ θα στο κράξω μέσα στα αυτιά σου για να ξυπνήσεις.

Γίναμε ρεντίκολο για άλλο λόγο Έλληνα. Ξεφτιλιστήκαμε παγκοσμίως επειδή ένα τεράστιο ποσοστό του υπολογισμού εξαφανίστηκε. Όχι Έλληνα δεν ευθύνεται ο Κόπερφιλντ. Αλλά δεν αποκλείω την περίπτωση πως αν στο πει το χαζοκούτι θα το πιστέψεις και αυτό. Η δύναμη του πουκάμισου και της γραβάτας, η δύναμη της εικόνας δεν σε αφήνει να κοιτάξεις παραπέρα.

Προεκλογικά δήλωσαν 6% έλλειμμα και τώρα 12,5. Ξέρεις μήπως πόσα λεφτά είναι αυτά Έλληνα ή μήπως λες έλα μωρέ τι είναι 12,5 τα εκατό? Αλλού περήφανε Έλληνα ένα της εκατό έλλειμμα ξαφνιάζει κόσμο, εδώ το 12,5 σε αφήνει αδιάφορο.

Σε κάνουν να υποστηρίζεις ότι αυτοί θέλουν. Σε κάνουν να πολεμάς ότι αυτοί θέλουν. Όλη η Ευρώπη γελάει μαζί σου και εσύ συνεχίζεις να μιλάς για την ιστορία σου. Λες και είναι δική σου ιστορία. Λες και έχεις εσύ ο "σύγχρονος" καμιά σχέση με τους αρχαίους. Αν είχες γεννηθεί αλλού Έλληνα και άκουγες για τέτοιο έλλειμμα θα έβγαινες στους δρόμους να διαμαρτυρηθείς για το κορόϊδεμα και την υποκρισία που σου έδειξαν.Όμως γεννήθηκες Έλλην υπερήφανος και σου στραβοφαίνεται να αντιπαρατεθείς μπροστά στους και καλά εκπροσώπους του έθνους.

Ανέχεσαι τα πάντα Έλληνα.Είσαι ένα άβουλο και άψυχο πιόνι,τίποτα παραπάνω. Αντίο Έλληνα σιχάθηκα να ασχολούμαι μαζί σου. Α, και μην ξεχάσεις να κατηγορήσεις κανένα μετανάστη για την τωρινή κατάσταση. Μη τυχόν περάσει η σκέψη απ΄το μυαλό σου ότι ευθύνεσαι και εσύ. Προς θεού δηλαδή. Αυτού του θεού που πιστεύεις του ανεκτικού που σου λέει να μην αγχώνεσε γιατί θα δικαιωθείς μετέπειτα.

Υ.Γ) Όποιος επιθυμεί γλυκόλογα να ανοίξει το ονειροκούτι! ...

Αναδημοσίευση από:

http://anthropini-epanastasi.blogspot.com/2009/10/game-is-over.html

«The game is over»...

«The game is over», μας είπε, εις την άπταιστον γλώσσαν της εταιρικής ...αλληλεγγύης, προχτές ο κ. Γιούγκερ.
«Κάντε κάτι γ...ώ το σταυρό σας» (!) φέρεται ειπών ο πρώην αρχηγός της CIA, εις άπταιστον ελληνικήν (καθότι βέρο Ελληνόπουλο), σε μια σπάνια εκδήλωση του αμοιβαίου σεβασμού και της ...συμμαχικής τρυφερότητας που διαπνέει τις σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και των ΗΠΑ, ψέγοντας τον συνομιλητή του για τις επιδόσεις της χώρας μας στα «αντιτρομοκρατικά» θέματα, κατά την επίσκεψη στην Αμερική του (τότε και νυν) υπουργού Δημοσίας Τάξεως (Προστασίας - πλέον - του Πολίτη...).
*
Κατόπιν αυτών
και παρακάμπτοντας ότι το ...«game» είναι στημένο,
τόσο εκ μέρους της ΕΕ
(που προφανώς δεν ξέρει τίποτα για τα «διπλά βιβλία», όχι μόνο σε Ελλάδα, αλλά και σε Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία κλπ., ή που δε θυμάται ότι διά του Αλμούνια δήλωνε προ ολίγων εβδομάδων ότι οι πάντες γνωρίζουν τα στοιχεία για τα ελλείμματα στην Ελλάδα - άρα και ο Γιούγκερ),
αλλά στημένο και εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης
(που είναι έτοιμη να γευτεί κάθε είδους «περήφανη» χλαπάτσα, αρκεί να περάσει την προπαγάνδα περί της «αναγκαίας λιτότητας» καθότι παρέλαβε «καημένη γη»),
θα περιοριστούμε σε ένα και μόνο σχόλιο:
*
Η συμπεριφορά των «εταίρων» μας και των «συμμάχων» μας απέναντι στους εκπροσώπους του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, καθώς και η επιλογή των τελευταίων όταν τους φτύνουν να ...σκουπίζονται και μάλιστα εξ ονόματος (!) του ελληνικού λαού,
η άποψή τους δηλαδή - ακόμα και στο πλαίσιο μιας στημένης παράστασης μεταξύ ΕΕ και ελληνικής κυβέρνησης - για το πώς εκπροσωπείται ένα έθνος ελεύθερο και μια χώρα κυρίαρχη,
δεν εξευτελίζει την Ελλάδα,
όπως διατείνονται οι υμνητές του Αλμούνια και οι κολαούζοι των «αντιεξουσιαστών της εξουσίας».
Εκείνο που εξευτελίζει είναι το είδος της εξουσίας, τόσο των σημερινών «αντιεξουσιαστών» της «καταγραφής», όσο και των χτεσινών «επανιδρυτών» της «απογραφής», που, όταν δε δέρνει συνταξιούχους έξω από το Μαξίμου, θυμίζει τον Χατζηαβάτη στο πλατύσκαλο του Βεληγκέκα...

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"!

«θέλουμε και επιδιώκουμε την δημιουργία ενός μεγάλου Εθνικού Πάρκου που να καλύπτει όλη την Ορεινή Ναυπακτία για να προστατευτεί πλήρως το Περιβάλλον της από κάθε άλλου είδους βάρβαρη επέμβαση. Το Πάρκο αυτό θα περιλαμβάνει μια μεγάλη, ευρεία και ενιαία Περιφερική Ζώνη - όπου θα επιτρέπονται ελεγχόμενα οι ανθρώπινες δραστηριότητες με σεβασμό στο Περιβάλλον και στην Παράδοση, και έναν αριθμό από ανεξάρτητους Πυρήνες πλήρους προστασίας ( π.χ. δάσος Οξυάς στην Σαράνταινα, Βράχος Κλεπάς-Στενά Εύηνου, δάσος Καστανιάς στην Άνω Χώρα, και σίγουρα ολόκληρη η Οροσειρά των Βαρδουσίων.) Το Πάρκο αυτό αν λειτουργήσει κατά τα πρότυπα του πάρκου Abruzzo της Ιταλίας όχι μόνο θα προστατεύσει ριζικά μια περιοχή ιδιαίτερης Περιβαλλοντικής Σημασίας αλλά θα αποτελέσει και προωθητική δύναμη για την Οικοτουριστική Ανάπτυξη της Περιοχής αν όχι της Χώρας. Αν οι Ιταλοί τα κατάφεραν να συνδυάσουν την Προστασία του Περιβάλλοντος και την Οικοτουριστική Ανάπτυξη εμείς γιατί δεν μπορούμε; Μια τέτοια προοπτική όμως είναι αντίθετη με υδροηλεκτρικά φράγματα και αιολικά πάρκα. Εμείς πιστεύουμε ότι το ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΗΣ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Η προστασία του Περιβάλλοντός της έχει αξία όχι μόνο για το ίδιο το Περιβάλλον ( που αυτή είναι και ανεκτίμητη ) αλλά και για την ίδια την περιοχή και τους κατοίκους της ( που αυτή μπορεί και να εκτιμηθεί σε δείκτες ανάπτυξης ). Για την Ναυπακτία το μοντέλο της Οικοτουριστικής Ανάπτυξης είναι η μόνη λύση- για το Φυσικό Περιβάλλον της η μόνη Ελπιδα!»

Τώρα στο Facebook στηρίξτε και διαδώστε την προσπάθεια:

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"