“Δυστυχώς επτωχεύσαμεν“!...

Δραματική προειδοποίηση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος!

Αυτή τη φορά την καμπάνα του κινδύνου δεν την χτύπησε δυνατά ένας ξένος. Δεν ήταν ούτε ο Ζ.Κ. Τρισέ, ούτε ο «κακός» Χ. Αλμούνια, αλλά ένας δικός μας, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο Γ. Προβόπουλος, που προειδοποίησε χθες με την μεγαλύτερη δυνατή έμφαση, ότι η χώρα και εμείς μαζί της, βαδίζουμε ολοταχώς προς τον γκρεμό. Τον γκρεμό που δεν βρίσκεται πολύ μακριά και επομένως ο χρόνος που διαθέτουμε είναι ελάχιστος για να πάρουμε τα σοβαρά και επώδυνα μέτρα που απαιτούνται. Χωρίς μάλιστα να είναι σίγουρο ότι θα την σώσουμε την παρτίδα. Απλά θα πάρουμε μία παράταση ζωής, μπας και τα καταφέρουμε σε βάθος χρόνου και πάντα με βογκητά. Παρουσιάζοντας χθες, 24 Νοεμβρίου 2009, στη Βουλή την ενδιάμεση έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας για τη νομισματική πολιτική του 2009, παρουσίασε ταυτόχρονα και τη γυμνή αλήθεια δίχως μισόλογα. Προειδοποίησε - εμμέσως πλην σαφώς- για κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας, αν δεν ληφθούν δραστικά μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος και του χρέους. Το καμπανάκι του κ. Προβόπουλου ήχησε δυνατά μετά την ανάλογη προειδοποίηση του Πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου, ενώ και οι Βρυξέλλες αναμένεται να κλιμακώσουν τις πιέσεις τους για τη λήψη πρόσθετων μέτρων στο ΕCΟFΙΝ της ερχόμενης εβδομάδας. Όπως εξήγησε ο κ. Προβόπουλος, αν συνεχιστεί η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από τους διεθνείς οργανισμούς θα βρεθούμε σε «ισορροπία τρόμου», γιατί ενδέχεται να μη γίνονται αποδεκτά τα κρατικά ομόλογα ούτε αυτά των τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οπότε δεν θα μπορούν να αντλήσουν ρευστότητα οι ελληνικές τράπεζες. Ουσιαστικά ο κ. Προβόπουλος προειδοποίησε ότι τα επιτόκια δανεισμού του Ελληνικού Δημοσίου θα ανέβουν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα και στο τέλος το Δημόσιο δεν θα μπορεί να δανειστεί.

Τέλος, επανάλαβε και πάλι ότι τόσο ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, όσο και ο Γ. Παπανδρέου είχαν ενημερωθεί αρκετά πριν από τις εκλογές ότι το περιβόητο δημοσιονομικό έλλειμμα κινείται προς διψήφιο αριθμό, αποκαλύπτοντας ότι τα περί «καμένης γης» που ξαφνικά ανακάλυψε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εντάσσονται περισσότερο στη επικοινωνιακή πολιτική που επιλέγει η κυβέρνηση, παρά στον όποιο αιφνιδιασμό που επικαλείται.

Με αφορμή όμως την επικείμενη πτώχευση της χώρας, ας κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή - γιατί δυστυχώς σαν λαός έχουμε χάσει την ιστορική μας μνήμη...

Την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τον Χαρ. Τρικούπη έγιναν οι πρώτες προσπάθειες "δημοσιονομικής εξυγίανσης". Ορος που περιλάμβανε μεταξύ άλλων και την "αναμόρφωση του δημοσιονομικού και διοικητικού οργανισμού της χώρας, την εκβιομηχάνιση και την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας". Μια αναμόρφωση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των ξένων, ώστε να λυμαίνονται την ελληνική οικονομία, τον ορυκτό της πλούτο και τον ιδρώτα των εργαζομένων. Παραλλαγή της δημοσιονομικής εξυγίανσης του Χαρίλαου Τρικούπη - αναπροσαρμοσμένη στις σημερινές συνθήκες - αποτελεί και η δημοσιονομική "εξυγίανση" που επιχειρεί η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, καθώς η εμπειρία δείχνει ότι ωθεί την ελληνική οικονομία με μαθηματική ακρίβεια σε νέα πτώχευση. Μετά το θάνατο του Χ. Τρικούπη ακολούθησε ο καταστροφικός ελληνο-τουρκικός πόλεμος του 1897. Η κατάληξη αυτού του πολέμου ήταν η επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ), από τους ξένους και ντόπιους πιστωτές της Ελλάδας, τους λεγόμενους "ομολογιούχους".
Το ιστορικό μέχρι το "δυστυχώς επτωχεύσαμεν" και την επιβολή του ΔΟΕ - όπως έχει καταχωρηθεί στην ιστορία - έχει ως εξής:
*Το 1885,ο Δεληγιάννης διαδέχτηκε στην πρωθυπουργία τον Χαρ. Τρικούπη, που είχε κυβερνήσει τη χώρα από το 1882 μέχρι το 1885. Ο Δεληγιάννης, όμως, δεν κατάφερε ν' ανταποκριθεί στους όρους των δανείων που είχε συνάψει για λογαριασμό του ελληνικού δημοσίου ο Χαρ. Τρικούπης.
*Ο Χαρ. Τρικούπης, που νίκησε στις εκλογές του Μάη του 1892, δεν κατάφερε κι αυτός να συνάψει νέο εξωτερικό δάνειο και παραιτήθηκε. Δημιουργήθηκε νέο κυβερνητικό σχήμα, με τους Ράλλη και Σωτηρόπουλο,οι οποίοι όμως σύντομα παραχώρησαν και πάλι τη θέση τους στον Χ. Τρικούπη.
*Το 1893 ο Χαρ. Τρικούπης, εξαιτίας της άσχημης οικονομικής κατάστασης, αναγκάστηκε να πει στη Βουλή σαν πρωθυπουργός τη φράση "κύριοι, δυστυχώς, επτωχεύσαμεν",που έμεινε ιστορική. Συνέπεια της κήρυξης της Ελλάδας σε πτώχευση ήταν η ένταση της εξάρτησης της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο. Αδιάψευστος μάρτυρας, το γεγονός ότι 4 χρόνια μετά την πτώχευση του 1893 και υπό την πίεση της στρατιωτικής ήττας του 1897, επιβλήθηκε στην Ελλάδα ο Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος (ΔΟΕ) με το νόμο ΒΦΙΘ/23 - 2 - 1898,με τη μορφή ..."οικονομικής βοήθειας". Η οικονομική "βοήθεια", που πρόσφεραν με το δάνειό τους οι ξένοι τραπεζίτες στην Ελλάδα, συνοδεύτηκε με σκληρούς πολιτικούς όρους και φυσικά την παραχώρηση του δικαιώματος στους ξένους να κάνουν κουμάντο στην ελληνική οικονομία. Οπως σημειώνουν και οι ιστορικοί, ο έλεγχος που επιβλήθηκε τότε στην Ελλάδα ήταν βαρύτερος σε σχέση με τους ελέγχους που επιβλήθηκαν σε άλλες υπανάπτυκτες χώρες, όπως η Τυνησία, το Μαρόκο, η Αίγυπτος, η Τουρκία.
Ο έλεγχος των δημόσιων προσόδων και η "εξυγίανση" των δημόσιων οικονομικών - έτσι είχαν βαφτίσει και τότε τη ληστεία που γινόταν από το χρηματιστικό κεφάλαιο σε βάρος της ελληνικής οικονομίας και του λαού της - εξασφάλιζαν για τους ξένους ομολογιούχους την τακτική είσπραξη των τοκοχρεολυσίων (των δανείων), ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο μη καταβολής τους. Η "εξυγίανση" των δημόσιων οικονομικών, στην κατεύθυνση της φτηνής διαχείρισης, επέβαλε τη σταδιακή μείωση του χαρτονομίσματος που κυκλοφορούσε για λογαριασμό του ελληνικού κράτους (παράγραφοι 3 και 4 του άρθρου 30 του νόμου ΒΦΙΘ).
Την όλη επιχείρηση διάσωσης των συμφερόντων των πιστωτών στήριξε το εγγυημένο δάνειο των 151,3 εκατ. φράγκων. Με το δάνειο αυτό καλύπτονταν:

1) Οι αποζημιώσεις,που υποχρεώθηκε να καταβάλει η Ελλάδα στην Τουρκία συνολικού ύψους 93,9 εκατ. φράγκων.
2) Το κυμαινόμενο κρατικό χρέος ύψους 31,4 εκατ. φράγκων.
3) Το έλλειμμα του ελληνικού δημοσίου για το έτος 1897 ύψους 22,5 εκατ. φράγκων και
4) Οι δαπάνες έκδοσης του δανείου (προμήθειες, μεσιτικά κλπ.) ύψους 3,5 εκατ. φράγκων.
Η συνταγή ήταν απλή και σίγουρη. Το κράτος λειτουργεί και με μεγάλες δαπάνες για την εξυπηρέτηση των ξένων ομολογιούχων και υπηρετεί με συνέπεια (αφού αφαιρεθούν οι κυριότεροι πρόσοδοι για εξυπηρέτηση των εξωτερικών δανείων) το φιλελεύθερο ιδεώδες της χρηστής χρηματοδότησης.
Η οικονομικοκοινωνική εξέλιξη της χώρας ανάγεται σε υπόθεση της ιδιωτικής οικονομίας και στην περίπτωσή μας στο αναιμικό ντόπιο κεφάλαιο, στα εμβάσματα των Ελλήνων του εξωτερικού και στο αναμενόμενο ενδιαφέρον του ξένου κεφαλαίου, για το οποίο οι νέες συνθήκες κρίνονται ελκυστικές.
*Η πτώχευση της Ελλάδας σήμανε κλονισμό της δραχμής και ολοκληρωτικό μαρασμό της ελληνικής οικονομίας. Η κήρυξη της Ελλάδας σε πτώχευση έγινε με αφορμή τη βίαιη ανθελληνική εκστρατεία στο εξωτερικό, αλλά και για την επιβολή δυσβάσταχτων βαρών στις λαϊκές μάζες.(σ. σ Μήπως αυτά θυμίζουν κάτι; Μήπως παρόμοιες δηλώσεις για επίθεση από το Διευθυντήριο των Βρυξελλών, τους υπερατλαντικούς μας συμμάχους και άλλους κύκλους στο εξωτερικό δε γίνονται και σήμερα;).
*Η ιστορία λέει επίσης ότι ο Χαρ. Τρικούπης έσπευσε στην Ευρώπη και και ζήτησε δάνεια για την οικονομική στήριξη της υπερχρεωμένης ελληνικής οικονομίας. Οι κυβερνήτες και οι τραπεζίτες της Ευρώπης, παίζοντας καλά το παιχνίδι στη σκακιέρα του εμπορικού και πολιτικού μοιράσματος του κόσμου, αρνήθηκαν τη χορήγηση νέου δανείου - και φυσικά τη στήριξη που αναζήτησε σ' αυτούς ο Τρικούπης. Ετσι, ο τελευταίος έχασε στις εκλογές του Απρίλη του 1895 - δηλαδή πριν περίπου 114 χρόνια - και αποσύρθηκε από την πολιτική και πέθανε ένα χρόνο αργότερα (το 1896) στη Ριβιέρα της Γαλλίας.
*Στις εκλογές του 1895, τη μάχη κέρδισε ξανά ο Δεληγιάννης, ο οποίος - με τη βοήθεια των ξένων "συμμάχων μας" - σύρθηκε σε πόλεμο με τους Τούρκους τον Απρίλη του 1897, που κατέληξε σε πανωλεθρία για τους Ελληνες.
*Πριν τα τέλη Απρίλη του 1897, ανέλαβε πρωθυπουργός ο Ράλλης, τον οποίο διαδέχτηκε στη συνέχεια ο Ζαϊμης. Η κατάσταση για την Ελλάδα γινόταν όλο και πιο συγκεχυμένη, εξαιτίας των αντικρουόμενων συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων και των πιέσεων που ασκούσαν οι "ομολογιούχοι".Τελικά, η Ελλάδα βγήκε από τον τυχοδιωκτικό αυτό πόλεμο νικημένη και ταπεινωμένη, καθώς της επιβλήθηκε πολεμική αποζημίωση και Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Και σαν υστερόγραφο αναδημοσιεύουμε το περίφημο άρθρο του Χαρίλαου Τρικούπη [εφημερίδα “Καιροί” της 29-6-1871] που οδήγησε στην περίφημη αρχή της Δεδηλωμένης. Αυτό που θα απομείνει από τον Χαρίλαο Τρικούπη είναι η βαθειά πίστη του στον Κοινοβουλευτισμό και η προσήλωση του στη λαϊκή κυριαρχία, για την οποία ήλθε, επανειλημμένα, σε σύγκρουση με το στέμμα, που καιροσκοπικά και κάνοντας χρήση του γράμματος του Συντάγματος, εκμαύλιζε τον πολιτικό βίο, αναγορεύοντας εκάστοτε τον Πρωθυπουργό από τους υποτακτικούς του στη Βουλή, έστω κι αν αυτοί δεν εξέφραζαν παρά ελάχιστη κοινοβουλευτική δύναμη. Επιδίωξη του Χαριλάου Τρικούπη για την εδραίωση της λαϊκής κυριαρχίας έγινε έτσι η καθιέρωση της “Αρχής της Δεδηλωμένης”, βάσει της οποίας το Στέμμα- στην προκειμένη περίπτωση ο Γεώργιος Α΄- δε θα μπορούσε να διορίζει Πρωθυπουργό παρά μόνο εκείνο που θα διέθετε την εκπεφρασμένη επιδοκιμασία του λαού και την πλειοψηφία στη Βουλή.
Τις πταίει;
Αφ΄ ότου κατά το 1868 εγκαθιδρύθη η αρχή των κυβερνήσεων της μειοψηφίας, παν νέον βήμα της εξουσίας μαρτυρεί περί του σκοπού, εις ον αύτη αποβλέπει. Αψευδής δε απόδειξις του διενεργουμένου σχεδίου και αι άρτι διεξαχθείσαι βουλευτικαί εκλογαί.
Βιαιότερον και αδεξιότερον μετήλθον τα υπουργεία του κ. Βούλγαρη τας κυβερνητικάς επεμβάσεις, υπουλώτερον δε και επιτυχέστερον τα του κ. Ζαϊμη και του κ. Δεληγεώργη. Κατ΄ ουσίαν όμως επίσης κακοήθης υπήρξεν υφ΄ όλα τα από του 1868 και μέχρι της σήμερον υπουργεία η της κυβερνήσεως και τας εκλογάς ενέργεια. Ο κ. Βούλγαρης, ο κ. Ζαϊμης, ο κ. Δεληγεώργης υπήρξαν όργανα μιας και της αυτής πολιτικής, εκτελεσταί ενός και του αυτού σχεδίου. Ουδείς αυτών εκλήθη εις την εξουσίαν καθ΄ υπόδειξιν των αντιπροσώπων του Έθνους, ουδείς αυτών εξεπροσώπευσεν εν τη αρχή τας ευχάς του Έθνους. Και οι τρεις υπήρξαν πρόεδροι προσωπικής κυβερνήσεως, τουτέστιν υπηρέται μιας και της αυτής θελήσεως ενεργούσης, οτέ μεν δια τούτου, οτέ δε δι΄ εκείνου. Ουδεμίαν ηθικήν ευθύνην φέρει το Έθνος επί τη διαγωγή των προσώπων τούτων. Αν προήγοντο οι ειρημένοι πολιτευταί εις την εξουσίαν δια της ψήφου της Βουλής, η παράλυσις της διοικήσεως και η παρ΄ αυτών, ως εκλεκτών του Έθνους κατάχρησις της εξουσίας κατά τας εκλογάς προς παραβιασμόν της συνειδήσεως των εκλογέων ηδύνατο να εκληφθή ως ένδειξις της ανικανότητος του ελληνικού λαού προς την αυτοδιοίκησιν. Αλλ΄ η διοικητική καχεξία και τα κατά τας εκλογάς όργια δεν είνε έργον εξουσίας εκπροσωπούσης την πλειοψηφίαν της Βουλής και, επομένως, ευθυνούσης δια των πράξεων της το Έθνος. Είνε έργον ανθρώπων οφειλόντων την υπουργικήν αυτών ύπαρξιν εις μόνην την απόλυτον χρήσιν της εν τω Συντάγματι αναγεγραμμένης υπέρ του Στέμματος προνομίας του διορισμού και της παύσεως των υπουργών. Ο κ. Βούλγαρης, οτέ μετά την αποσύνθεσιν της εν τη τελευταία Βουλή συμμαχίας των κομμάτων εκλήθη εκ νέου εις την εξουσίαν και έλαβε την διάλυσιν της Βουλής, μόλις δώδεκα αριθμεί φίλους εν τη Βουλή. Επτά ηρίθμει φίλους ο κ. Δεληγεώργης, ότε εγένετο Πρωθυπουργός κατά το 1872 και διέλυσεν την τότε Βουλήν. Μόλις δε είκοσι πέντε βουλευτών προϊστατο ο κ. Ζαϊμης προ της εν έτει 1869 διαλύσεως της Βουλής. Παν άλλο άρα δύνανται να θεωρηθώσιν τα παρ΄ αυτών σχηματισθέντα υπουργεία ή ως εθνικά, η δε διαγωγή τοιούτων υπουργείων ουδόλως δικαιολογεί μομφάς, κατά του Έθνους, προκαλεί μόνον σκέψεις περί της καταχρήσεως της συνταγματικής προνομίας του διορισμού και της παύσεως των Υπουργών.
Η προνομία αύτη εις ουδένα επάγεται εν τω Συντάγματι ρητόν όρον. Υπόκειται όμως εις τους εκ των πραγμάτων περιορισμούς τους προκύπτοντας εκ των επίσης υπό του Συντάγματος καθιερουμένων δικαιωμάτων της Βουλής. Προς την εκμηδένησιν των περιορισμών τούτων ου μόνον επετράπη, αλλά και ανήχθη εις πολιτικόν δόγμα, η επέμβασις της κυβερνήσεως εις τας εκλογάς. Αν ο λαός εξέλεγεν ελευθέρως τους αντιπροσώπους του δε θα ήτο εφικτός ο σχηματισμός υπουργείων προσωπικών, διότι η Βουλή δια της ενασκήσεως των ιδίων αυτής προνομιών ήθελε καταστήσει αναπόδραστον τον σχηματισμόν υπουργείου απολαύοντος της εμπιστοσύνης της πλειονοψηφίας αυτής. Ίνα μη συμβή τούτο και έχη ο τόπος κυβέρνησιν ιδίαν υπηρετούσαν την πολιτικήν του Έθνους, απεφασίσθη κατά ξενικήν εισήγησιν, εν τέλει του έτους 1867, η πτώσις του καθ΄ όλον το έτος εκείνο κυβερνήσαντος αληθώς κοινοβουλευτικού υπουργείου, η αντικατάστασις αυτού δι΄ άλλου εκ της μειονοψηφίας της Βουλής και η διάλυσις της Βουλής παρακολουθουμένη υπό επεμβάσεων κατά τας εκλογάς προς μετατροπήν της μειονοψηφίας εις πλειονοψηφίαν. Έκτοτε η πολιτική αύτη, η εκμηδενίσασα το κοινοβουλευτικόν πολίτευμα εν Ελλάδι, εξακολουθεί λειτουργούσα. Η δε τελευταία διάλυσις της Βουλής και αι γενόμεναι εκλογαί ενδεικνύουσιν ότι θα εξακολουθή αναπτυσσόμενη, έως ου φέρει τα πράγματα εις την μοιραίαν αυτών καταστροφήν.
Διατελούμεν ήδη θεαταί του ελεεινού εκλογικού δράματος, όπερ κατά το 1868 παρίσταται περιοδικώς από της σκηνής του ημετέρου κράτους. Αμέσως μετά την διάλυσιν της τελευταίας Βουλής, αντί να ίδωμεν τους πολιτευομένους σπεύδοντας προς τας επαρχίας αυτών, όπως προκαλέσωσι την υπέρ αυτών ψήφον του λαού, είδομεν απ΄ εναντίας τους αξιούντας να αντιπροσωπεύσωσι τας επαρχίας σπεύδοντας εις Αθήνας όπως λάβωσιν ενταύθα το χρίσμα της υπουργικής υποψηφιότητας. Εκτός ολιγίστων, μοναδικών ίσως εξαιρέσεων, πάντες ελησμόνησαν και πολιτικάς σχέσεις και ατομικήν αξιοπρέπειαν εκλιπαρούντες την άνωθεν κατά τας εκλογάς αντίληψιν, η δε κυβέρνησις κατήρτιζε, διέλυε, μετερρύθμιζε τους επαρχιακούς συνδυασμούς ως ληδεμών της ψήφου του λαού. Ήρξατο η δευτέρα πράξις και είδομεν τους υπουργικούς υποψηφίους επανερχομένους εις τας επαρχίας και κύπτοντας υπό το βάρος των προς τους εκλογείς υπουργικών δώρων, είδομεν την υπηρεσίαν όλην ανάστατον, τον στρατόν εις πλήρη παράλυσιν υπακούοντα από του διοικητού έως του εσχάτου στρατιώτου εις τα νεύματα του υπουργικού υποψηφίου και γενόμενον το όργανον της καταπατήσεως του νόμου και των ελευθεριών του πολίτου. Ήδη λαμβάνομεν αλληλοδιαδόχως τας απαισίας ειδήσεις περί της τρίτης πράξεως, καθ΄ ην τελούνται αυτούσια κατά την ψηφοφορίαν τα εκλογικά όργια. Μετ΄ ολίγον θα παρασταθεί η τετάρτη πράξις, ότε κατά τας εξελέγξεις θα εκτυλιχθώσιν επισήμως αι τελευταίαι ασχημίαι και, κατά τα εθισμένα, θα διαπραχθώσι βεβαίως και ήδη νέαι εν αυτώ τω βουλευτικώ περιβόλω χείρονες των πρώτων, και ταύτα πάντα όπως παρασκευασθή η υστάτη πράξις της συγκροτήσεως Βουλής φερούσης τον εξωτερικόν τύπον της αντιπροσωπείας του Έθνους και αναδεχθησομένην εν ονόματι του Έθνους την ευθύνην των ανοσιουργημάτων των προσωπικών κυβερνήσεων. Αηδιάζοντες και αγανακτούντες επί τω θεάματι, του οποίου παριστάμεθα θεαταί, και βλέποντες την γενικήν κατάπτωσιν του φρονήματος των πολιτευομένων, διστάζομεν επί στιγμήν και ερωτώμεν ημάς αυτούς, μη τυχόν αληθώς πταίει το Έθνος; Θαρρούντες όμως απαντώμεν, το Έθνος δεν πταίει. Μετά τα παθήματα του 1862, τίθεται εκ νέου εις το Έθνος το δίλημμα της υποταγής εις την αυθαιρεσίαν ή της επαναστάσεως. Είνε το Έθνος καταδικαστέον διότι δεν σπεύδει να παραδεχθή το δεύτερον.
Καλούνται εις την εξουσίαν κυβερνήσεις αποκρουόμεναι παρά της πλειοψηφίας του Έθνους, χορηγείται εις αυτάς η διάλυσις της Βουλής και συνάμα παν μέσον επηρεασμού των συνειδήσεων του λαού και νοθεύσεως των εκλογών, και λέγομεν ύστερον, ότι πταίει ο λαός δια την τοιαύτην κατάστασιν. Τι δύναται ο λαός κατ΄ αυτής; Ουδέν άλλο ή να επαναστατήση. Αλλά τις ο δυνάμενος να κατακρίνη ευλόγως τον λαόν διότι την επανάστασιν θεωρεί ως έσχατον καταφύγιον, και πριν ή προέλθη εις αυτήν ζητεί να ίδη εξαντλούμενα όλα τα προληπτικά μέσα; Αν δεν πταίει ο λαός, πταίουν οι πολιτευόμενοι, λέγουσιν οι άλλοι, και η εξαχρείωσις αυτών ευθύνει το Έθνος, αφού ούτοι εις το Έθνος ανήκουσιν. Απαντώμεν, ότι η διαγωγή των πολιτευομένων υα ηύθυνε το Έθνος, αν η Ελλάς αυτοδιοικείτο, αλλ΄ αφού δια της διαστροφής του Συντάγματος και της εικονικότητος της Βουλής κυβερνάται πράγματι η Ελλάς ως μοναρχία απόλυτος, επόμενον ήτο να καταστώσι και οι πολιτευόμενοι οποίους διαπλάττει αυτούς το νόθον καθεστώς. Όστις των πολιτευομένων δεν ασπάζεται τα γινόμενα ουδέν άλλο δύναται να πράξη ή να παύση πολιτευόμενος αφού κατά το παρ΄ ημίν καθεστώς ουδέν υφίσταται δι΄ αυτού στάδιον εννόμου και εντίμου ενεργείας. Οι πολιτευόμενοι είνε πλάσματα του επικρατούντος εν τη πολιτεία στοιχείου, το δε Έθνος ου μόνον δεν είνε το επικρατούν στοιχείον εν τη πολιτική, αλλ΄ εικονικήν μόνον έχει μετοχήν εις αυτήν. Η ευθύνη άρα επί τοις συντελουμένοις ανήκει άπασα εις το στοιχείον εις το οποίον δια της διαστροφής των συνταγματικών ημών θεσμών συνεκεντρώθη ολόκληρος η εξουσία.
Αλλ΄ εκτός της επαναστάσεως, την οποίαν άπαντες αποτροπιαζόμεθα, δεν υπάρχει άρα άλλο μέσον θεραπείας; Παρ΄ άλλαις συνταγματικαις επικρατείαις καταστέλλονται και προλαμβάνονται αι καταχρήσεις της εξουσίας δια δυνάμεως ανωτέρας και αυτής της επαναστάσεως, δια της ηθικής εκδηλώσεως της κοινής γνώμης. Υπάρχει και παρ΄ ημίν κοινή γνώμη, ως πολλάκις απεδείχθη και οσάκις εκτάκτως εξεδηλώθη, επέφερεν ασφαλώς τα αποτελέσματα αυτής. Αλλ΄ η κανονική εκδήλωσιςτης κοινής γνώμης προϋποθέτει χρόνο τινα κοινοβουλευτικού βίου, η δε Ελλάς από του 1844, ότε το πρώτον εσυνταγματίσθη, και έως της σήμερον, μόνον επί εν έτος, ήτοι κατά το 1867, εβίωσε κοινοβουλευτικώς. Είνε άρα η κονή γνώμη αδιοργάνωτος και ελλείπει αφ΄ ημών ο σπουδαιότατος ούτος φραγμός κατά των καταχρήσεων των προνομιών. Παρήγορον όμως φαινόμενον μαρτυρούν της κοινής γνώμης την ανάπτυξιν παρ΄ ημίν παρουσιάζει η εκλογή της πρωτευούσης. Ο λυσσώδης πόλεμος, ον εκήρυξε κατά της εκλογής του Τιμολέοντος Φιλήμονος Αυλή και Υπουργείον, διετράνωσαν την αληθή έννοιαν της υποψηφιότητος αυτού. Ο κ. Φιλήμων εξέθηκε κάλπην ουχί εν ιδίω ονόματι, αλλ΄ ως αντιπρόσωπος ιδέας, διο απέσχε συστηματικώς από πάσης ατομικής ενεργείας κατά την εκλογήν. Οι θιασώται της ιδέας, ην εκπροσωπεί η κάλπη του κ. Φιλήμονος, έπραξαν υπέρ αυτού όσα οι άλλοι υποψήφιοι απανταχού του κράτους ανεξαιρέτως είνε ηναγκασμένοι να πράττωσιν αυτοί υπέρ εαυτών. Οποία δε η ιδέα; Ο κ. Φιλήμων δια του “Αιώνος” υπερεμάχησεν εκθύμως υπέρ πολλών εθνικών ζητημάτων. Κατήγγειλε τας καταχρήσεις των προνομιών του Στέμματος, τας προσωπικάς κυβερνήσεις, τας αδικαιολογήτους διαλύσεις των Βουλών, τας επεμβάσεις των διαφόρων υπουργείων εις τας εκλογάς, την μεγάλην λαυρεωτικήν φενάκην την απολήξασαν εις την δια της κυβερνήσεως λήστευσιν του λαού, την ελευθερίαν του βουλευτικού βήματος προσβληθείσαν εν τω προσώπω του κ. Λομβάρδου, την εθνικήν αξιοπρέπειαν πάσχουσαν εκ της παρεισαγωγής εις την Αυλήν προσώπων δυνάμει διορισμού ξένου Ηγεμόνος. Πάντα ταύτα συντελούσιν εις τον καταρτισμόν της ιδέας, ην εκπροσωπεί η κάλπη του κ. Φιλήμονος και της οποίας η αληθής και υψηλή έννοια ουδένα λανθάνει. Η ιδέα αύτη μανιωδώς πολεμηθείσα παρά της εξουσίας ήρατο νίκην επιφανή. Χαίρομεν δια τον κ. Φιλήμονα, εις ον ανοίγεται στάδιον αντάξιον της ικανότητος του, χαίρομεν δια το βήμα της Βουλής, αφ΄ ου θέλει ηχήσει φωνή φιλελευθέρα και τολμούσα να λέγη όλην την αλήθειαν, αλλ΄ ιδίως αγαλλόμεθα διότι η νίκη του κ. Φιλήμονος είνε άθλον ειρηνικόν της κοινής γνώμης και, ως ελπίζομεν, σπουδαία απαρχή γενικωτέρας αυτής εκδηλώσεως. Οι δούλοι λαοί κυμαίνονται μεταξύ ανοχής της αυθαιρεσίας και συνωμοσίας. Ίδιον των ελευθέρων λαών είνε δι΄ ειρηνικών μέσων να επιβάλλωσιν εις τους άρχοντας τον προς αυτούς σεβασμόν. Ειρηνικοτέρα, νομιμωτέρα, αλλά και τρανοτέρα εκδήλωσις της γενομένης δια της ψήφου του λαού της πρωτευούσης υπέρ του κ. Φιλήμονος δεν ηδύνατο να υπάρξη. Θα νοηθή άρα η σημασία αυτής; Το ευχόμεθα, αλλά δεν το ελπίζομεν. Που δυνάμεθα να στηρίξωμεν τοιαύτην ελπίδαν; Οσάκις παρέστησαν δυσχέρειαι και εγένοντο υποχωρήσεις, αύται δεν ήσαν σπουδαίαι, αλλ΄ απέβλεπον μόνον εις τον εξαγορασμόν των καιρών και εις την επίρριψιν της ευθύνης εις άλλους. Τοιαύται υποχωρήσεις βλάπτουσι και τον δίδοντα και τους λαμβάνοντας. Ουδείς απατάται περί την έννοιαν αυτών και η αληθής ηθική ευθύνη μένει εν τη συνειδήσει του Έθνους όπου ανήκει. Τούτο προσεπιμαρτυρεί η εκλογή του κ. Φιλήμονος.
Ίνα επέλθη θεραπεία, πρέπει να γίνη ειλικρινώς αποδεκτή η θεμελιώδης αρχή της κοινοβουλευτικής κυβερνήσεως, ότι τα υπουργεία λαμβάνονται εκ της πλειονοψηφίας της Βουλής. Τα όργανα της νυν και των πρώην προσωπικών κυβερνήσεων, αι εφημερίδες των κ. Βούλγαρη, Ζαϊμη και Δεληγεώργη, ανακινήσασαι εσχάτως το ζήτημα τούτο, εκθύμως υπερεμάχησαν υπέρ του δικαιώματος του Στέμματος να καλή εις τα πράγματα την μειονοψηφίαν της Βουλής. Ότι τούτο δεν αντίκειται εις το γράμμα του Συντάγματος, ουδείς αντιλέγει, επίσης αδύνατον να αρνηθή τις ότι προσκρούει εις την όλην οικονομίαν του Συντάγματος και ότι καθιστά αδύνατον την λειτουργίαν του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Θεμέλιον του πολιτεύματος τούτου είνε η ύπαρξις δυο κομμάτων εν τη Βουλή, τούτο δε αναγνωρίζουσι και αυτοί οι θιασώται της προσωπικής κυβερνήσεως, αλλά το αναγνωρίζουσιν μόνον, ίνα ονειδίσωσιν την Βουλήν επί τω καταμερισμώ αυτής εις πολλά κόμματα. Πόθεν όμως ο πολλαπλασιασμός των κομμάτων; Ουχί άλλοθεν ειμή εκ της προσηλώσεως εις την Εξουσίαν των μειονοψηφιών; Ποιον κόμμα αποφασίζει να συγχωνευθεί μετ΄ άλλων προς καταρτισμόν πλειονοψηφίας, όταν αποτέλεσμα της θυσίας του ταύτης είνε ο αποκλεισμός του από της εξουσίας, ενώ μένον εν μειονοψηφία έχει την ελπίδαν να κληθή εις την αρχήν, να λάβη την διάλυσιν της Βουλής και να διευθύνη κατά το δοκούν τας εκλογάς; Ενόσω η βασιλεία προσφέρει την εξουσίαν, την διάλυσιν και τας επεμβάσεις ως βραβείον εις τας εν τη Βουλή μειονοψηφίας, θα πολλαπλασιάζωνται επ΄ άπειρον οι μνηστήρες της αρχής. Όταν όμως αποφασίση ειλικρινώς να δηλώση ότι μόνον την πλειονοψηφίαν καλεί εις την εξουσίαν, ουδεμία αμφιβολία ότι εν Ελλάδι, όπως και αλλαχού, δε θα μείνει επί πολύ έκθετον το επίζηλον τούτο γέρας, αλλά θα συνεννοηθώσιν αι μειονοψηφίαι περί των επιβαλλομένων εις εκάστην υποχωρήσεων όπως συγχωνευθώσιν εις πλειονοψηφίαν. Δεν πταίει άρα το πολίτευμα, δεν πταίουσιν οι αντιπρόσωποι του Έθνους, δεν πταίει το Έθνος, αν η Βουλή είνε κατατετμημένη εις πολλά κόμματα και δεν έχει έτοιμην πλειονοψηφίαν, όταν ζητηθή. Ας αφεθή να λειτουργήση το πολίτευμα εν τη βεβαιότητι ότι εκ της πλειονοψηφίας της Βουλής μορφούται η κυβέρνησις, και ταχέως θα ίδωμεν την Βουλήν συντασσομένην εις δύο κόμματα. Ουδέν των θεμελιωδών ζητημάτων, άτινα εν Γαλλία ή Ιταλία διαιρούσι τους ποίτευομένους εις πολλά κόμματα έχομεν εν Ελλάδι. Τα πολλά κόμματα παρ΄ ημίν είνε αποτέλεσμα της προσκλήσεως των μειονοψηφιών εις την εξουσίαν. Η ευθύνη άρα πάσης της καταστάσεως ταύτης ανήκει εις τους παραβιάζοντας την κοινοβουλευτικήν αρχήν του σχηματισμού των κυβερνήσεων εκ της πλειονοψηφίας της Βουλής.
Αθυμούντες επί τη καταστάσει εις ην περιήλθον τα της πολιτείας και άτινα ζωηρότερον αισθανόμεθα ήδη υπό τας εντυπώσεις των επιτελουμένων τη εισηγήσει της κυβερνήσεως και παρά των οργάνων αυτής εκλογικών οργίων, ηθελήσαμεν να εξετάσωμεν μήπως ημείς πταίομεν, όπως εν ημίν αυτοίς αναζητήσωμεν την θεραπείαν. Αλλ΄ η ειλικρινής μελέτη του θέματος μας ήγαγεν εις το αλάνθαστον συμπέρασμα ότι δεν πταίει το Έθνος. Αλλού έγκειται το κακόν και εκεί πρέπει να ζητηθή η θεραπεία.

Θέα από την Τσεκούρα...

...απο την κορυφή της Τσεκούρας, μαγευτική θέα προς τα Βαρδούσια- και σε πρώτο πλάνο τα Κρυονέρια!

Έλεος πια: όχι και "αιολικά" στις Κορφές των Βαρδουσίων!

ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΟΡΕΙΝΟΥ ΟΓΚΟΥ ΤΩΝ ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ!

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ"!

Φθινοπωρινή Σαράνταινα!

οι φωτογραφίες προέρχονται από το blog της ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΑΝΤΙΡΡΙΟΥ "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ"

http://aristotelis-foa.blogspot.com

Πρόταση: Σαββατοκύριακο στη Γραμμένη Οξιά...

Εάν για σας φυσική ομορφιά σημαίνει ένα ομιχλώδες, μυστηριακό δάσος, με τις οξιές, τα πλατάνια και τις βελανιδιές στα υγρά, γήινα χρώματα του φθινοπώρου, τότε η Ορεινή Ναυπακτία είναι η Εδέμ. Μια ζωή να την περπατάς, δεν σου φτάνει - ατέλειωτες οι πεζοπορικές κι ορειβατικές διαδρομές της. Ανάβαση στην Παλιοβούνα, πεζοπορία στο μονοπάτι του Κάκαβου (από την Ανω Χώρα στην Αμπελακιώτισσα), εκδρομή στη μικρή τεχνητή λίμνη του Εύηνου αλλά και στη λίμνη και το φράγμα του Μόρνου με το μισοβυθισμένο Κάλλιο, όρεξη να 'χεις να περπατάς....Για κάποιους φανατικούς ορειβάτες, που έχουν οργώσει τα ελληνικά βουνά, η ορειβατική εκδρομή που προτείνει ένας από τους πιο δραστήριους ορειβατικούς συλλόγους, ο ΦΟΑ «Αριστοτέλης», με έδρα το Αντίρριο, είναι η αγαπημένη τους.

Ξεκινάτε από Αντίρριο το πρωί του Σαββάτου. Διασχίζετε με το αυτοκίνητό σας όλη σχεδόν την Ορεινή Ναυπακτία: Κροκίλιο, Πενταγιοί, Αρτοτίνα είναι κάποια από τα πανέμορφα χωριά που περνάτε, με κατεύθυνση τη Γραμμένη Οξιά - το δάσος εκεί θα σας συνεπάρει με την ομορφιά του. Από εκεί που θα αφήσετε το αυτοκίνητο, η πορεία μέχρι το καταφύγιο διαρκεί περί τις 2,5 ώρες και χαρακτηρίζεται εύκολη.
Η διανυκτέρευση του Σαββάτου θα γίνει στο εν λόγω ορειβατικό καταφύγιο της Οξιάς, σε υψόμετρο 1.740 μέτρων.

Οι παλαίμαχοι ορειβάτες το ονομάζουν «τετραεθνές», καθώς είναι στο σημείο που συναντιούνται Φωκίδα, Φθιώτιδα, Ευρυτανία και Αιτωλοακαρνανία. Υπόψη πως το ορειβατικό καταφύγιο μπορεί να φιλοξενήσει μόνο 35 άτομα - οι υπόλοιποι θα μείνουν σε σκηνές στο ύπαιθρο, οπότε καλού κακού πάρτε μαζί σας αντίσκηνο, υπνόσακο (γιατί θα κάνει πολύ κρύο) και το φαγητό σας.

Το πρωί της Κυριακής, εάν ο καιρός σας το επιτρέπει, θα πρέπει οπωσδήποτε να ανεβείτε στην κορυφή Σαράνταινα σε ύψος 1.740 μέτρων, διασχίζοντας με θέα το Βελούχι και τα Βαρδούσια, πυκνά δάση από έλατα και οξιές, και αν τα πόδια σας αντέχουν συνεχίστε ως την Οξυά (1926 μ.). Αξίζει ο κόπος σας και η ώρα που θα διαθέσετε για να ανεβείτε: η θέα από εκεί πάνω είναι αξέχαστη.
Βέβαια, μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε τα υπέροχα χωριά της Ορεινής Ναυπακτίας. Εκτός από την Ανω Χώρα, υπάρχει και η Λιμνίτσα, η Τερψιθέα, η Ελατού, η Αμπελακιώτισσα, ο Πλάτανος, η Κλεπά. Ατμοσφαιρικοί ξενώνες με αναμμένο τζάκι, τσίπουρο, κάστανα, μεζέδες σπουδαίοι - τι άλλο θέλετε, αλήθεια...
Στο γυρισμό, η γραφική Ναύπακτος, η πρωτεύουσα της επαρχίας, θα σας γλυκάνει πριν επιστρέψετε στα καθήκοντά σας. Ιστορικό λιμάνι, με το Κάστρο της να δεσπόζει - μη ξεχάσετε να πείτε μια καλησπέρα στον Μιγκέλ ντε Θερβάντες, το άγαλμα του οποίου θυμίζει πως ο ισπανός συγγραφέας του «Δον Κιχώτη» πολέμησε και τραυματίστηκε στη διάσημη ναυμαχία του 1571, που έγινε σ' αυτά τα νερά: ο ενωμένος στόλος Βενετίας, Ισπανίας, Βατικανού και Μάλτας συνέτριψε τον οθωμανικό στόλο - οι Τούρκοι έκαναν 128 χρόνια να ξαναπατήσουν στη Ναύπακτο...

Εναλλακτικές Προτάσεις για περισσότερο «ψαγμένους»...

Α) Πεζοπορική διαδρομή: Καταφύγιο Γραμμένης Οξυάς - Κορυφογραμμή - Αρτοτίνα.

Μια μεγάλη διαδρομή που αποτελεί και τμήμα του Ε4.

Αφετηρία της πορείας μας είναι το καταφύγιο τους Ε.Ο.Σ Λαμίας το οποίο είναι χτισμένο στο διάσελο Γαρδικίου - Γραμμένης Οξυάς. Στο καταφύγιο φτάνουμε διασχίζοντας 17 χλμ καλοπατημένου δασικού χωματόδρομου που οδηγεί από το χωριό Γαρδίκι στο χωριό Γραμμένη Οξυά. Το καταφύγιο βρίσκεται σε παράκαμψη 500 μ. από τον κεντρικό χωματόδρομο. Είναι μεγάλο και άνετο. Έξω από το καταφύγιο υπάρχει πηγή και χώρος για κατασκήνωση.

Νωρίς το πρωί αφήνουμε το καταφύγιο και γυρνάμε στη διασταύρωση με τον κεντρικό χωματόδρομο. Περνάμε απέναντι και πέρνουμε βορειοανατολική κατεύθυνση ακολουθώντας την γυμνή ράχη η οποία είναι ορατή σε όλη την διάρκεια της αρχικής μας πορείας.

Αφού διασχίσουμε όλη την κορυφογραμμή (χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή σε βροχερή μέρα), (κορυφές 1713, Πύργος, 1614, 1604, Πολεμίστρα) φτάνουμε στη Μηλιά την οποία τραβερσάρουμε από δεξιά (νοτιοανατολική κατεύθυνση), και βαδίζουμε σε καλοχαραγμένο μονοπάτι, μέχρι να βγούμε σε διάσελο - δρόμο, όπου και τον ακολουθούμε. Στο τέρμα του δρόμου τα πράγματα γίνονται λίγο δύσκολα καθώς δεν υπάρχει σήμανση και θα πρέπει να «δουλέψει» απαραίτητα χάρτης και πυξίδα (ή ακολουθούμε πιστά, την καταγεγραμμένη διαδρομή στο GPS). Αφού αφήσουμε το δρόμο μπαίνουμε σε δασώδη περιοχή όπου στο δεξί μας χέρι βλέπουμε συνέχεια τις κορυφές Πάνω-Κάτω Ψηλό και το Γιδοβούνι, ενώ στα αριστερά το Ομαλό. Η κατεύθυνση μας είναι ανατολική με φθίνουσα νότια. Το «μονοπάτι» ελίσσεται χωρίς σήμανση αλλά με λίγο «καλό» μάτι και προσοχή είναι δυνατή η διάσχιση του. Σκοπός της πρώτης μέρας (7-8 ώρες πορεία) είναι να φτάσουμε στο καλύτερο σημείο για κατασκήνωση, κάτω ακριβώς από το Σινάνι. (μεγάλο διάσελο, με χαρακτηριστική στάνη, πηγή, δυνατότητα για φωτιά καιμεγάλο χώρο για πολλές σκηνές). Την επόμενη μέρα φεύγοντας από την κατασκήνωση ακολουθούμε το δασικό δρόμο μέχρι τα Μουσουνιτσιώτικα λιβάδια με νότια κατεύθυνση και περνάμε το Καρυώτικο ρέμα, παρακάμπτοντας το Γιδοβούνι έχοντας πάντα τις εντυπωσιακές κορυφές Πάνω - Κάτω Ψηλό στα αριστερά. Αφού προχωρήσουμε το δρόμο, σε χαρακτηριστικό σημείο (πινακίδα) ξεκινάει το Ε4 που θα μας βγάλει στην Αρτοτίνα (5-6 ώρες από κατασκήνωση). Με νοτιοδυτική κατεύθυνση προς την Κουφόλακα (περιοδικό ρέμα που φτάνει μέχρι το Καρυώτικο ρέμα), και πυκνή σήμανση, φτάνουμε σε σημείο με πηγή. (στο αριστερό μας χέρι - με υπομονή γεμίζουμε). Συνεχίζουμε με νοτιοδυτική κατεύθυνση με προορισμό την θέση Σταυρός. (για το τελικό κατέβασμα στην Αρτοτίνα). Προσοχή, στο εικονοστάσι του Κωνσταντίνου και Ελένης (Σταυρός) πάμε αριστερά και όχι ευθεία. Το κατέβασμα διαρκεί περίπου 1 ώρα και καταλήγουμε σε χωματόδρομο. Σχεδόν έχουμε τελειώσει (βλέπουμε την Αρτοτίνα). Ανεβαίνουμε στην Αρτοτίνα με συνεχείς εναλλαγές μονοπάτι - δρόμου αφού περάσουμε πρώτα το Βαρδουσόρεμα που έρχεται από την Αλογόραχη.Η συνολική απόσταση της διαδρομής είναι 31 χλμ και απαιτούνται σίγουρα 2 ημέρες.

Β) Ποδηλατική εκδρομή: Γαρδίκι - καταφύγιο Οξυάς - χωριό Γραμμένη Οξυά - Πλάτανος (52 χλμ).

Ξεκινάμε από το γήπεδο του Γαρδικιού και ακολουθούμε τον χωματόδρομο που πάει στη Γραμμένη Οξυά. Στρίβουμε στο καταφύγιο και ακολουθούμε το δρόμο στη νότια κορυφογραμμή μέχρι το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Κατηφορίζουμε στην άσφαλτο έξω από το χωριό Λεύκα και την ακολουθούμε μέχρι το χωριό Γραμμένη Οξυά. Από εκεί παίρνουμε την ανηφόρα μέχρι το διάσελο του καταφυγίου. Κατηφορίζουμε προς Γαρδίκι και μετά από 7 χλμ στρίβουμε δεξιά σε διασταύρωση προς Πλάτανο (Στάγια). Από τον Πλάτανο κατηφορίζουμε στην άσφαλτο που συνδέει τον Πλάτανο με το Γαρδίκι. Η καταγραμμένη διαδρομή μας τελειώνει στο ποτάμι. Άλλα 4 χλμ ανήφορος και φτάσαμε στο Γαρδίκι.

Δεν έχουν θέση οι ανεμογεννήτριες της "ΤΕΡΝΑ" και της "ΘΕΜΕΛΗ" εδώ!

Τα ελατοδάση της Σαράνταινας!

Καταβόθρα.

Τεχνητή Λίμνη Μόρνου.

Μάστρου...

Στις όχθες του Αχελώου...

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΡΙΚΗ...

Συμμορία σκότωνε ανθρώπους και πωλούσε το λίπος τους για κατασκευή αντιρυτιδικών προϊόντων...

Μια ανείπωτη φρίκη αποκάλυψε η περουβιανή αστυνομία, όταν εντόπισε και συνέλαβε μέλη οργανωμένης σπείρας δολοφόνων, που σκότωναν για να αφαιρέσουν ανθρώπινο λίπος, το οποίο πωλούσαν έναντι 15.000 δολαρίων το λίτρο σε εταιρείες καλλυντικών. Η συμμορία πιστεύεται ότι δρούσε επί πολλά χρόνια και οι αρχές εκτιμούν ότι μπορεί να ευθύνεται για την εξαφάνιση μεγάλου αριθμού ανθρώπων, μεταξύ αυτών και παιδιά, στις επαρχίες Χουανούκο και Πάσκο του Περού.

Οι αρχές στο Περού δεν τεκμηρίωσαν τη συναλλαγή με τις εταιρείες κοσμητικών προϊόντων, όμως φώτισαν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της δράσης των «δολοφόνων για το ανθρώπινο λίπος».
Καθισμένοι σε μια στάση λεωφορείου και κρατώντας στα χέρια τους ένα γυάλινο μπουκάλι γεμάτο με ανθρώπινο λίπος εντοπίστηκαν πριν από λίγες ημέρες στη Λίμα δύο μέλη της σπείρας. Αυτοί οι δύο «έδωσαν» το συνεργάτη τους Ελμέρ Σεγούνδο Καστιλέγιος, ο οποίος τους οδήγησε σε καλλιέργεια κόκας, μέσα στην οποία είχαν κρύψει ένα ανθρώπινο κεφάλι. Στη συνέντευξη Τύπου που σοκάρισε, ο επικεφαλής του τμήματος απαγωγών Χόρχε Μπέγια μετέφερε την περιγραφή του «τρόπου δουλειάς της σπείρας» από τον Καστιλέγιος.
Στόχος οι χωρικοί...
Η συμμορία εντόπιζε μόνους ανθρώπους σε απομονωμένες περιοχές, συνήθως χωρικούς, τους προσέγγιζε δήθεν για να τους προτείνει δουλειά και αφού ήλεγχε τις κινήσεις τους τούς σκότωνε. Μετά τους έκοβε το κεφάλι και τα άκρα, αφαιρούσε τα όργανα από το σώμα και κρεμούσε τον ανθρώπινο κορμό από τσιγκέλια, πάνω από κεριά, ώστε η σάρκα να ζεσταθεί και να αρχίσει να τρέχει το λίπος σε κουβάδες που ήταν τοποθετημένοι από κάτω. Το λίπος τοποθετούνταν σε μπουκάλια και μέσω της πρωτεύουσας Λίμα προωθούνταν προς εταιρείες στην Ευρώπη. Η αστυνομία δεν έχει στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την εκδοχή της συναλλαγής της σπείρας με εταιρείες καλλυντικών, ενώ και οι γιατροί αμφισβητούν ότι υπάρχει «αγορά» για ανθρώπινο λίπος, μια και συνήθως για επεμβάσεις αισθητικής χρησιμοποιείται το λίπος του ίδιου του ασθενούς. Το ανθρώπινο λίπος, που άλλοτε θεωρείτο πολύτιμο για την παραγωγή καλλυντικών και ιατρικές χρήσεις, συλλεγόταν τους προηγούμενους αιώνες από τα πτώματα κρατούμενων που εκτελούνταν.
Τριάντα χρόνια «εμπόριο» ...
Οι περουβιανές αρχές συνέλαβαν 4 άτομα, διαφεύγουν όμως ακόμα πέντε, μεταξύ των οποίων δύο Ιταλοί και ο εγκέφαλος της σπείρας Χιλάριο Κουδένα. Ο Κουδένα, σύμφωνα με τους συλληφθέντες, «σκοτώνει για να πάρει το ανθρώπινο λίπος εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια». Η αστυνομία συνδέει τη σπείρα με τουλάχιστον 60 απαγωγές που έχουν γίνει φέτος στις περιοχές όπου δρούσε στην επαρχία Χουανούκο. Η Χουανούκο είναι μια αγροτική περιοχή γεμάτη ναούς των Ινκας, ανάμεσα στη ζούγκλα και την κορυφογραμμή των Ανδεων.
Οι αρχές έδωσαν στη σπείρα το όνομα «Los Pishtacos» από έναν αρχαίο περουβιανό θρύλο, που θέλει δολοφόνους να σκοτώνουν ανθρώπους σε απομονωμένες περιοχές με ματσέτες για να πάρουν το λίπος τους και να φάνε το κρέας τους. Στην μυθολογία των πολιτισμών των Άνδεων, ο «Πιστάκο» είναι ένας ανθρωπόμορφος διάβολος, συνήθως λευκός, που δολοφονεί για να κλέψει το λίπος ή να κομματιάσει τις σορούς των ιθαγενών. Η έννοια προέρχεται από την λέξη pishtay, η οποία στα Κέτσουα σημαίνει αποκεφαλισμός, διαμελισμός, ή κόψιμο του λαιμού.

Όρος Τζένα.

Εκατό μέρες ευτυχίας...

Γράφει ο Γεώργιος Χ. Χουρμουζιάδης.

Οι "εκατό μέρες" φαίνεται πως είναι ένα χρονικό διάστημα που καθορίζει τη μοίρα λαών και ανθρώπων. Εκατό μέρες χρειάστηκε ο Μέγας Ναπολέων το 1815 να δραπετεύσει από την Eλβα, να διώξει τον Λουδοβίκο και να ξαναπάρει την εξουσία στη Γαλλία.

Εκατό μέρες έδωσαν προθεσμία στον Ομπάμα για να αποδείξει πώς ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος θα αλλάξει τις ΗΠΑ.

Κι ο ίδιος ακριβός αριθμός φαίνεται πως θα παίξει ρόλο και στη δική μας Ζωή, γιατί τόσες μέρες ανεπίσημα έδωσαν προθεσμία και στον Γ. Παπανδρέου για να αποδείξει πως θα αλλάξει και στη χώρα μας τα «πράγματα». Θα σταματήσει, με άλλα λόγια, τον κατήφορό μας προς του «κακού τη σκάλα», για να αισθανθούμε όλοι εμείς οι «κατηφορούντες» να μας φυτρώνουν «ω Χαρά, τα φτερά. Τα Φτερά τα πρωτινά μας τα μεγάλα».
Και το πήρανε στα σοβαρά πολλοί. Κι αρχίσαμε να μετράμε τις μέρες. Να κρατάμε, κατά κάποιον τρόπο, το ημερολόγιο της Νέας Ζωής. Να μετράμε τις μέρες μία μία και να δίνουμε ο ένας θάρρος στον άλλον. Να παραπέμπουμε στα πρώτα δείγματα. Να ξαναγυρνάμε πολλές φορές στις προεκλογικές υποσχέσεις και να επιχειρούμε τη νέα ανάγνωση. Να δίνουμε τη δική μας ερμηνεία και να περιμένουμε όλο αγωνία τη μεγάλη είδηση. Την είδηση που θα μας εξηγεί πως ό,τι μας φαίνεται αλλιώτικο από ό,τι το περιμέναμε είναι μια σύμπτωση. Θα είναι έτσι όχι για πολύ και πως σε λίγο θα είναι αλλιώς.
Κι όμως, οι αστυνόμοι εξακολουθούν να παίζουν κυνηγητό με τους «κλέφτες», φορώντας τις ίδιες κουκούλες. Οι άνεργοι να μαζεύονται και πάλι στους δρόμους. Οι νέοι να μαζεύουν στα προσωπικά τους ημερολόγια τις άπραγες μέρες. Στο μεγάλο λιμάνι να ορθώνεται η ύπουλη αμφισβήτηση, γιατί οι απεργοί, λέει, είναι καλοαμειβόμενοι συντεχνίτες.
Το έλλειμμα να ξαναπαίρνει την ανηφόρα.

Κι όμως οι πιο πολλοί να πιστεύουν ακόμα στις εκατό ημέρες.

Σε μια περίεργη ευτυχία που δεν εκδηλώνεται με πράξεις μα, όπως πάντα, με λόγια, που προσπαθούν να μας πείσουν πως αυτά που βλέπουμε και ακούμε δεν είναι όπως φαίνονται, αλλά κάπως αλλιώς.

Τι πρωτάκουστη Μεταφυσική, Σύντροφέ μου!

Βαρδούσια...

Θέα από την Οίτη!

Δεν έχει πια νόημα η Κοπεγχάγη...

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Μόνο ως... ταξίδι «πολιτικού τουρισμού» μπορεί να θεωρείται πλέον η μετάβαση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων τον επόμενο μήνα στην Κοπεγχάγη, προκειμένου να συμμετάσχουν στη διάσκεψη του ΟΗΕ για την προστασία του πλανήτη από τη σταδιακά επερχόμενη κλιματική αλλαγή λόγω της υπερθέρμανσής του από τις προκαλούμενες από τον άνθρωπο εκπομπές διοξειδίου του άνθρακος. Η επίσημη θέση της κυβέρνησης Ομπάμα, όπως εκφράστηκε την περασμένη εβδομάδα στη σύνοδο κορυφής του Οικονομικού Συμβουλίου Ασίας - Ειρηνικού (APEC) στη Σιγκαπούρη, ότι μια δεσμευτική συμφωνία στην Κοπεγχάγη είναι «μη ρεαλιστική», δεν άφησε πλέον καμιά ελπίδα επίτευξης κάποιου αποτελέσματος.

Η Κίνα κατέστησε αμέσως σαφές ότι αρνείται η ίδια να αναλάβει οποιαδήποτε δέσμευση, αφού δεν δεσμεύονται οι ΗΠΑ. Αυτομάτως η Ιαπωνία, η Ινδονησία, η Ρωσία και το Μεξικό συμπαρατάχθηκαν στη γραμμή της μη δέσμευσης. Μετά από αυτό θεωρείται βέβαιο ότι δύο μεγάλες χώρες, η Ινδία και η Βραζιλία, θα αρνηθούν κι αυτές να δεσμευθούν.
«Οι ΗΠΑ και η Κίνα συμμάχησαν για να εκμηδενίσουν τη σύνοδο κορυφής για το κλίμα της Κοπεγχάγης», ήταν ο χαρακτηριστικός πρωτοσέλιδος τίτλος της ισπανικής εφημερίδας «Ελ Παϊς», γεμάτος απογοήτευση, την επόμενη μέρα.
Ιδια αισθήματα διακατείχαν και τη «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», τη συντηρητική γερμανική εφημερίδα. «Η σύνοδος κορυφής Ασίας - Ειρηνικού εναντίον του κλίματος», ήταν ο επτάστηλος σχετικός τίτλος της και ανάλογο το περιεχόμενο του ρεπορτάζ της: ως «σύνοδος κορυφής κατά του κλίματος θα περάσει στην ιστορία αυτή η σύνοδος του ΑΡΕC», έγραψε, τονίζοντας ότι «οι 21 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων του Οικονομικού Συμβουλίου Ασίας - Ειρηνικού ενταφίασαν τις τελευταίες ελπίδες για συμφωνία τον επόμενο μήνα στη Δανία».
«Η διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή τον ερχόμενο μήνα είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Το δάχτυλο κατηγορίας δείχνει ήδη σταθερά την Ουάσιγκτον» συμφωνούν και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. Είναι προφανές ότι και στον τομέα αυτόν ο Μπαράκ Ομπάμα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ελπίδες που είχε γεννήσει.
Η ουσία της ζητούμενης συμφωνίας περιλαμβάνει τρεις θεμελιώδεις συνιστώσες, με σοβαρές οικονομικές συνέπειες.

Πρώτον, σοβαρές περικοπές στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακος των πλουσίων χωρών, ταυτόχρονα με περικοπές στη χρήση του κάρβουνου από τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Δεύτερον, συμφωνίες για μεταφορά οικονομικών πόρων από τις πλούσιες στις αναπτυσσόμενες χώρες, προκειμένου να μετριαστούν οι επιπτώσεις στις οικονομίες τους από τον μετριασμό της χρήσης του άνθρακα και την προσφυγή σε ακριβότερες πηγές ενέργειας, χαμηλότερων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακος.

Τρίτον, ανάληψη υποχρέωσης από κάθε χώρα να ενσωματώσει συγκεκριμένους εθνικούς στόχους περιορισμού των εκπομπών διοξειδίου, στο πλαίσιο δεσμευτικής διεθνούς συμφωνίας.
«Παρόλη τη ρητορική δέσμευση του προέδρου των ΗΠΑ να καταπολεμήσει την υπερθέρμανση του πλανήτη, η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα δεν είναι ακόμη έτοιμη να προσυπογράψει οποιοδήποτε από αυτά τα τρία ζωτικά συστατικά», υπογραμμίζουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».
Υπό αυτό το πρίσμα και τη στάση του Ομπάμα στη σύνοδο κορυφής του APEC αντιμετωπίστηκε δικαίως με καχυποψία ανάμεικτη με εκνευρισμό η πομπώδης δήλωση του Αμερικανού προέδρου στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού, στο Πεκίνο, έχοντας στο πλάι του τον Κινέζο ομόλογό του Χου Ζιντάο, ότι στόχος των ΗΠΑ «Δεν είναι μια επιμέρους συμφωνία ή μια πολιτική διακήρυξη, αλλά μια συμφωνία που θα καλύπτει όλα τα θέματα και μάλιστα θα έχει άμεση ισχύ στην πράξη». «Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να διασφαλίσουμε ότι θα κινηθούμε γρήγορα για να αποκτήσουμε μια δεσμευτική συμφωνία. Ακόμη και αν αυτό δεν επιτευχθεί στην Κοπεγχάγη, δεν μπορεί να πάει πίσω για πάντα», δήλωσε η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ.
ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ: Μια έκθεση ιδεών για το περιβάλλον...
Στη συγκάλυψη της εκ των προτέρων δεδομένης αποτυχίας της διεθνούς διάσκεψης για το περιβάλλον και στην παραπλάνηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης εστιάζονται πλέον οι φιλοδοξίες των διοργανωτών της Κοπεγχάγης.
Ολοι είναι σύμφωνοι να υπογράψουν ένα κείμενο διακήρυξης φιλόδοξων προθέσεων, το οποίο όμως δεν θα περιλαμβάνει κανέναν απολύτως δεσμευτικό στόχο που να αφορά τη μείωση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακος. Το προπαγανδιστικό εύρημα είναι ότι θα κάνουν λόγο για «συμφωνία σε δύο στάδια» και έτσι θα ονομάσουν «πρώτο στάδιο» αυτή την... έκθεση ιδεών που ετοιμάζουν ως διακήρυξη της Κοπεγχάγης.

Ρέμα Κάκαβου...

στην πανέμορφη Περδικόβρυση της Ορεινής Ναυπακτίας.

Φαμίλα.

ΘΕΣΗ: Η Φαμίλα είναι ένα χωριό που αποτελείται από τέσσερις οικισμούς: τη Συκιά, τη Φαμίλα (Κλεφτάλωνο), που είναι χτισμένοι στους πρόποδες του Κουστρουμά σε υψόμετρο 600 μ. και τους Καρκανιά και Πλατανιά που είναι κτισμένοι κατά μήκος του παραπόταμου του Εύηνου ποταμού Πόριαρη.
ΟΝΟΜΑΣΙΑ: Η ονομασία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά την περίοδο της Βενετοκρατίας (1400 μ.Χ.) και προέρχεται από την ιταλική λέξη «famila» που σημαίνει οικογένεια. Ο συνοικισμός Κλεφτάλωνο πήρε το όνομά του από το παλιό αλώνι που υπήρχε στην περιοχή, όπου συγκεντρώνονταν και γλεντούσαν στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας οι κλέφτες και οι αρματολοί. Στο ίδιο αυτό αλώνι, σύμφωνα με την παράδοση, χόρευαν τις νύχτες οι νεράιδες και μονομαχούσαν τα «στοιχειά» των γειτονικών χωριών.
ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Η Φαμίλα πρωτοκτίστηκε στη θέση Παλιοχώρι πάνω από την τοποθεσία Καστανές σε υψόμετρο 1.000 μ. περίπου. Εκεί βρισκόταν ο κύριος όγκος του χωριού, όπου σήμερα σώζονται και τα ερείπια.Λόγω της ενασχόλησης με την κτηνοτροφία, πολλοί κάτοικοι ήταν διασκορπισμένοι στην ευρύτερη, γύρω από το χωριό, περιοχή. Ο βαρύς χειμώνας που τους δυσκόλευε στην κτηνοτροφία, τους οδήγησε στο να έχουν στραμμένα τα βλέμματα στον κάμπο του Πόριαρη. Όταν οι συνθήκες το επέτρεψαν ο κάμπος μοιράστηκε στους κατοίκους και άρχισε σιγά- σιγά και νέα μετακίνησή τους προς τα εύφορα χωράφια του κάμπου, δημιουργώντας έτσι τους άλλους δύο οικισμούς, τον Καρκανιά και τον Πλατανιά.Η περιοχή του Πόριαρη έχει να επιδείξει πολιτισμό από τα προϊστορικά χρόνια, ενώ για την ελληνιστική περίοδο (3ος αιώνας π.Χ.) βρίσκουμε και αναφορές. Την τότε ανάπτυξη της περιοχής καταμαρτυρούν τα πολυάριθμα αρχαιολογικά ευρήματα, όπως η αετωματική στήλη με την επιγραφή «ΚΡΙΝΟΛΑΟΥ» ένα μαρμάρινο ανάκλιντρο και ίχνη λουτρικών εγκαταστάσεων στη θέση της σημερινής λουτροπηγής που είναι γνωστή από τους ομηρικούς χρόνους ως «Ύδατα Ηρακλέους» ή «Πηγή Καλλιρρόης».Από τη Φαμίλα καταγόταν ο οπλαρχηγός Σακαρέλος ο οποίος είχε αναπτύξει σπουδαία δράση κατά των Τούρκων.
ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ: Η εκκλησία της Αγίας Σωτήρος στον συνοικισμό Συκιά κτίστηκε τον 17ο αιώνα, και χρησιμοποιήθηκε από τον οπλαρχηγό Σακαρέλο και ως αμυντικός προμαχώνας.Η παράδοση αναφέρει ότι όταν βρισκόταν σε δύσκολη θέση ο οπλαρχηγός και οι συμπολεμιστές του, διέφυγαν από υπόγεια σήραγγα που οδηγούσε μακριά από την εκκλησία. Οι πολεμίστρες της μικρής αυτής εκκλησίας επιβεβαιώνουν ως ένα βαθμό την παράδοση.Στις 6 Αυγούστου κάθε χρόνο πραγματοποιείται παραδοσιακό πανηγύρι.
ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ: Στα σύνορα της Φαμίλας με τη Στράνωμα συναντάμε την σπουδαία ιαματική πηγή, γνωστή για θεραπευτικές επιδράσεις στις αρθρίτιδες, ρευματισμούς, δερματικές παθήσεις, τα Λουτρά Στάχτης. Η λουτροπηγή ήταν γνωστή από τους αρχαίους χρόνους. Κοντά στην πηγή έχει βρεθεί μαρμάρινο ανάκλιντρο, πιθανόν ελληνιστικής εποχής, ενώ σώζονται ακόμη και σήμερα ίχνη των αρχαίων λουτρικών εγκαταστάσεων. Σήμερα υπάρχουν εγκαταστάσεις λουτρικού συγκροτήματος, καθώς και εγκαταστάσεις παραμονής λουομένων. Προσφέρουν τη δυνατότητα λουτροθεραπείας σε ατομικούς και κοινούς λουτήρες, για όσους έχουν παθήσεις του δέρματος, νεφρικές διαταραχές ή λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος και αρθρίτιδες. Διαθέτουν ξενώνα, εστιατόριο και καφενείο. Λειτουργούν τους καλοκαιρινούς μήνες. Από τα Λουτρά Στάχτης μπορούμε να περάσουμε τον Εύηνο από το χαρακτηριστικό πέτρινο γεφύρι Πόριαρι και να βρεθούμε στα χωριά (Κόφτρα, Αβαρίκο, Ανάληψη κ.λπ.) του Θέρμου.
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ: Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 το χωριό έχει 220 άτομα. Τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός του αυξάνεται. Οι σημερινοί κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και με την γεωργία στα εύφορα χωράφια της κοιλάδας του Πόριαρη.
ΔΙΑΜΟΝΗ: Στη νοτιοδυτική πλαγιά του βουνού Κουστρουμά, στην άκρη του οικισμού Κλεφτάλωνο, σε υψόμετρο 600 μ. με θέα τον Εύηνο ποταμό, τον κάμπο Πόριαρη και τη λίμνη Τριχωνίδα βρίσκεται ο παραδοσιακός Ξενώνας «Το Μπαλκόνι του Εύηνου». Τελευταία στην ευρύτερη περιοχή λειτουργούν ταβέρνες και εστιατόρια με παραδοσιακή κουζίνα, με ντόπια κρέατα, πίτες και ψωμί ψημένα στο φούρνο και ντόπιο κρασί.
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ:
1. Φαµίλα – Πόρος. Πρόκειται για διαδρομή μέσα σε πλούσια βλάστηση και ιδιαίτερο αγροτικό τοπίο µε πεζούλες. Στην πορεία της καλά διατηρηµένης αυτής διαδροµής η οποία κατηφορίζει στον Πόριαρη υπάρχει και νερόµυλος. Στο κάτω µέρος της διαδροµής υπάρχουν τα ιαµατικά λουτρά της Στάχτης, που λειτουργούν, ενώ επίσης υπάρχουν αναψυκτήρια, ψησταριές κ.α.
2. Φαµίλα – Κορυφή Καστρουµά. Ακολουθώντας ανηφορικό μονοπάτι σε απόσταση ενάμισι χιλιόμετρο από το ξενώνα φθάνουμε στην κορυφή του Κουστρουμά απ’ όπου μπορούμε να απολαύσουμε μοναδική θέα στον ευρύτατο ορίζοντα που απλώνεται μπροστά μας. Από το σημείο αυτό βλέπουμε την πόλη του Αγρινίου και το δειλινό απολαμβάνουμε τον ήλιο πορτοκαλοκόκκινο να βυθίζεται στην γαλαζοπράσινη λίμνη της Τριχωνίδας.
3. Μονοπάτι Φαµίλα – Πλατανιάς .Πρόκειται για παλαιό εν µέρει χτιστό δρόµο επικοινωνίας της Φαµίλας, χωριό πάνω στην πλαγιά του Καστρουµά, µε τον οικισµό Πλατανιάς, κτισµένο πλάι στην κοίτη του παραπόταµου του Ευήνου Πόριαρη.

Μοναστηράκι Φωκίδας.

Δεν ονειρεύονταν τον καπιταλισμό πίσω από το Τείχος...

Eίναι κοινός τόπος να επιμένουμε στο «θαυμαστό» των γεγονότων όπως αυτό της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Ενα όνειρο έγινε πραγματικότητα, συνέβη κάτι το οποίο κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθεί μερικούς μήνες νωρίτερα: ελεύθερες εκλογές, το τέλος των κομμουνιστικών καθεστώτων που κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα.
Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί, στην Πολωνία, τον Λεχ Βαλέσα πρόεδρο της Δημοκρατίας; Αυτό το θαύμα όμως αντιπαρατίθεται σε ένα ακόμη μεγαλύτερο που συντελέστηκε μερικά χρόνια αργότερα: την επιστροφή των πρώην κομμουνιστών στην εξουσία μέσω δημοκρατικών εκλογών, την περιθωριοποίηση του ίδιου του Βαλέσα, ο οποίος ήταν πλέον πολύ λιγότερο δημοφιλής από τον στρατηγό Γιαρουζέλσκι που με το πραξικόπημά του είχε συντρίψει, δεκαπέντε χρόνια πριν, την «Αλληλεγγύη». Η κλασική ερμηνεία αυτής της δεύτερης ανατροπής προτάσσει τις «παιδιάστικες» φιλοδοξίες ενός λαού ο οποίος είχε μια μη ρεαλιστική άποψη για τον καπιταλισμό: ήθελε το βούτυρο και το χρήμα από το βούτυρο, την ελευθερία της αγοράς και τη δημοκρατία, την ευημερία χωρίς τα προβλήματα της «κοινωνίας του ρίσκου», χωρίς την απώλεια της ασφάλειας και της σταθερότητας που εγγυώνταν (λίγο- πολύ) τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Οπως παρατήρησαν σαρκαστικά ορισμένοι Δυτικοί, ο ευγενής αγώνας για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη κατέληξε σε μπανανία και πορνογραφία. Την επομένη της νίκης ο λαός απογοητεύθηκε: αναγκάστηκε να υποκύψει στους κανόνες της νέας πραγματικότητας και να πληρώσει το τίμημα της πολιτικής και οικονομικής ελευθερίας.
▅ Η επανεμφάνιση του αντικομμουνισμού.
Μετά την αναπόφευκτη απογοήτευση εμφανίστηκαν τρεις αντιδράσεις (άλλοτε αντιφάσκουσες, άλλοτε συμπληρωματικές): η νοσταλγία των κομμουνιστικών «παλιών καλών καιρών»· ο δεξιός εθνικιστικός λαϊκισμός· η καθυστερημένη αντικομμουνιστική παράνοια. Οι δύο πρώτες είναι εύκολα κατανοητές. Τη νοσταλγία δεν αξίζει να την πάρουμε πολύ στα σοβαρά: δεν εκφράζει μια αληθινή επιθυμία επιστροφής στο σοσιαλιστικό γκρίζο, αλλά μάλλον μια διεργασία πένθους, έναν τρόπο να θάψει κανείς το παρελθόν. Οσο για την άνοδο του λαϊκισμού, δεν αποτελεί ανατολικοευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα αλλά κοινό χαρακτηριστικό όλων των χωρών που έχουν βρεθεί στη δίνη της παγκοσμιοποίησης. Πιο ενδιαφέρουσα είναι η παράξενη επανεμφάνιση του αντικομμουνισμού είκοσι χρόνια μετά. Το φαινόμενο αυτό έρχεται ως απάντηση στην ερώτηση: «Αν ο καπιταλισμός είναι τόσο καλύτερος από τον σοσιαλισμό, γιατί η ζωή μας εξακολουθεί να είναι τόσο μέτρια;» Γιατί; Επειδή, απαντούν, δεν έχουμε μπει πραγματικά στον καπιταλισμό, επειδή οι κομμουνιστές βρίσκονται ακόμη στην εξουσία, κρυμμένοι κάτω από τη μάσκα των ιδιοκτητών και των μάνατζερ. Η τεράστια πλειονότητα των διαφωνούντων των ανατολικών κρατών δεν διαδήλωνε εξάλλου υπέρ του καπιταλισμού. Ηθελαν περισσότερη αλληλεγγύη και μια επίφαση δικαιοσύνης, ήθελαν να είναι ελεύθεροι να ζήσουν τη ζωή τους χωρίς να ελέγχονται αδιάκοπα από το κράτος, ελεύθεροι να συγκεντρώνονται και να μιλάνε ανοιχτά, ήθελαν μια ζωή τίμια και αξιοπρεπή, απαλλαγμένη από την πλύση εγκεφάλου, την υποκρισία και τον κυνισμό. Οπως είδαν πολλοί παρατηρητές, τα ιδανικά που υποστήριζαν την εξέγερσή τους εμπνέονταν σε μεγάλο βαθμό από την κυρίαρχη ιδεολογία: ήθελαν «έναν σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Είναι όμως ο πραγματικός καπιταλισμός η μόνη απάντηση στη σοσιαλιστική ουτοπία; Ανοιξε η πτώση του Τείχους πραγματικά τον δρόμο σε έναν καπιταλισμό ώριμο, ο οποίος καθιστούσε κάθε ουτοπία αναχρονιστική; Η 9η Νοεμβρίου του 1989 ανήγγειλε τη «χαρούμενη δεκαετία του 1990», το «τέλος της Ιστορίας» του Φουκουγιάμα, την πεποίθηση ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία είχε θριαμβεύσει και ότι ο στόχος της φιλελεύθερης παγκόσμιας κοινότητας είχε επιτευχθεί.
▅ Η Ιστορία πέθανε δύο φορές...
Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 ήλθε να σημάνει το τέλος της εποχής Κλίντον: εγκαινίασε μια εποχή που βλέπει να υψώνονται καινούργια τείχη, ανάμεσα στο Ισραήλ και στη Δυτική Οχθη, γύρω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, στα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών με το Μεξικό, ακόμη και στο ίδιο το εσωτερικό των κρατών. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η θεωρία του Φουκουγιάμα πέθανε δύο φορές. Η κατάρρευση της πολιτικής ουτοπίας της φιλελεύθερης δημοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 δεν είχε επηρεάσει την άλλη ουτοπία, την οικονομική, που έτρεφε ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός. Αν η οικονομική κρίση του 2008 έχει μια ιστορική σημασία, αυτή είναι ότι ανέτρεψε την οικονομική πλευρά των «φουκουγιαμικών» ονειροπολήσεων. Ο φιλελευθερισμός ήθελε μια αντιουτοπία. Ο νεοφιλελευθερισμός γύριζε την πλάτη στις ιδεολογίες που ήταν υπεύθυνες για την ολοκληρωτική φρίκη του 20ού αιώνα. Καταλαβαίνει όμως κανείς σήμερα ότι η κατ΄ εξοχήν ουτοπική περίοδος ήταν η δεκαετία του 1990, η οποία νόμιζε ότι η ανθρωπότητα είχε επιτέλους βρει την τέλεια κοινωνικοοικονομική συνταγή. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει ξεκάθαρα ότι η αγορά δεν είναι ένας αθώος μηχανισμός που λειτουργεί καλύτερα όταν τον αφήνει κανείς ελεύθερο. Για να δημιουργηθούν οι συνθήκες λειτουργίας του απαιτείται να προηγηθεί μεγάλη βία. Απέναντι στις καταστροφές που προκάλεσαν οι ίδιοι, οι φονταμενταλιστές της αγοράς ξαναβρίσκουν τα τυπικά χαρακτηριστικά της ολοκληρωτικής νοοτροπίας: επιρρίπτουν την αποτυχία τους στους συμβιβασμούς που έκαναν εκείνοι οι οποίοι μετέφρασαν τα οράματά τους σε πολιτική (υπερβολικός κρατικός παρεμβατισμός κτλ.) και απαιτούν μια ακόμη πιο ριζοσπαστική εφαρμογή του δόγματος της αγοράς.
▅ Η «απειλή» των νέων Κραβτσένκο...
Πού βρισκόμαστε σήμερα; Ας θυμηθούμε εδώ τη μοίρα του Βίκτορ Κραβτσένκο (1905-1966), του σοβιετικού διπλωμάτη που το 1944 επωφελήθηκε από ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη για να αυτομολήσει. Υπό τον τίτλο «Επέλεξα τη δημοκρατία» δημοσίευσε αργότερα τα απομνημονεύματά του, πρώτη μαρτυρία των φρικωδιών του σταλινισμού. Η επίσημη βιογραφία του τελειώνει το 1949, όταν κέρδισε θριαμβευτικά τη δίκη που ξεκίνησαν εναντίον του φιλοσοβιετικοί του Παρισιού οι οποίοι έφεραν τη σύζυγό του να καταθέσει για τη διαφθορά, τον αλκοολισμό και τον βίαιο χαρακτήρα του. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι αμέσως μετά, ενώ επευφημείτο ως ήρωας του Ψυχρού Πολέμου, ο Κραβτσένκο άρχισε να ανησυχεί για τον μακαρθισμό. Κατά τη γνώμη του αυτός ο λυσσαλέος αντικομμουνισμός κινδύνευε να μιμηθεί τα παραπτώματα των αντιπάλων του. Συνειδητοποίησε επίσης την αδικία που επικρατεί στη Δύση και θέλησε να καταπιαστεί με τη ριζική μεταρρύθμιση των δυτικών δημοκρατικών κοινωνιών. Σε έναν δεύτερο, λιγότερο διαφημισμένο τόμο των απομνημονευμάτων του, υπό τον εύγλωττο τίτλο «Επέλεξα τη δικαιοσύνη», ξεκίνησε μια σταυροφορία για έναν νέο τρόπο παραγωγής με λιγότερη εκμετάλλευση. Βρέθηκε έτσι στη Βολιβία όπου επένδυσε (και έχασε) όλη την περιουσία του στην οργάνωση συνεταιρισμών των φτωχών αγροτών. Καταπτοημένος από αυτό το φιάσκο, αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή και αυτοκτόνησε στη Νέα Υόρκη. Σήμερα νέοι Κραβτσένκο ακούγονται παντού στον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως την Ινδία, από την Κίνα ως την Ιαπωνία, από τη Λατινική Αμερική ως την Αφρική, από τη Μέση Ανατολή ως την Ευρώπη, Δυτική και Ανατολική. Είναι όλοι τους πολύ διαφορετικοί, δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα, είναι όμως πολύ περισσότεροι απ΄ ό,τι νομίζει κανείς και οι ισχυροί δεν φοβούνται παρά ένα πράγμα, μήπως οι φωνές τους βρουν απήχηση και ενισχυθούν. Εχοντας συνείδηση ότι οδεύουμε στην καταστροφή, είναι έτοιμοι να δράσουν με κάθε κόστος. Απογοητευμένοι από τον κομμουνισμό του 20ού αιώνα, δεν διστάζουν να ξαναρχίσουν από το μηδέν και να επαναπροσδιορίσουν την έννοια της δικαιοσύνης. Οι αντίπαλοί τους τούς αποκαλούν «επικίνδυνους ουτοπιστές», είναι όμως οι μόνοι που έχουν ξυπνήσει πραγματικά από το όνειρο που εξακολουθεί να μας τυφλώνει σχεδόν όλους. Είναι αυτοί που, χωρίς την παραμικρή νοσταλγία για τον εκλιπόντα «υπαρκτό σοσιαλισμό», φέρουν την αληθινή ελπίδα της Αριστεράς.

Slavoj Zizek

Επανάληψη της «Δίκης των Έξι» προτείνεται στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου...

Μετά από ολόκληρα 87 χρόνια...

Ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθαν.Κονταξής ενώπιον της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου τάχθηκε ουσιαστικά υπέρ της επανάληψης της «δίκης των 6» που έγινε το 1922, μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Η υπόθεση της «δίκης των 6» απασχόλησε την Ολομέλεια του ΑΠ μετά από παραπομπή από το Ποινικό Τμήμα, καθώς οι αρεοπαγίτες του εν λόγω Τμήματος αποφάσισαν για το θέμα αυτό με διαφορά μιας ψήφου (3-2).

Ειδικότερα, η πλειοψηφία του Ποινικού Τμήματος τάχθηκε υπέρ της επανάληψης της δίκης των 6, καθώς έχουν αποκαλυφθεί νέα άγνωστα γεγονότα, σύμφωνα με τα οποία οι έξι ήταν αθώοι. Η μειοψηφία πρότεινε να απορριφθεί η αίτηση επανάληψης της δίκης, υποστηρίζοντας ότι τα στοιχεία που προσκομίστηκαν δεν θεμελιώνουν την βασιμότητα της επανάληψης της δίκης των 6.

Στον Άρειο Πάγο αίτηση επανάληψης της δίκης υπέβαλε στις 20 Ιανουαρίου του 2008 ο Μιχάλης Πρωτοπαπαδάκης, εγγονός του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν νέα γεγονότα και νέες αποδείξεις που καθιστούν πρόδηλη την πλάνη περί των πραγμάτων κατά την διεξαγωγή της δίκης το 1922.

Ο Αθαν. Κονταξής υποστήριξε ότι εσφαλμένα παραπέμφθηκε το ζήτημα στην Ολομέλεια λόγω της διαφοράς μιας ψήφου, καθώς αυτό ισχύει μόνο στις περιπτώσεις των αναιρέσεων και όχι για τις αιτήσεις επανάληψης των δικών. Κατά συνέπεια ισχύει η απόφαση του Τμήματος που έχει ταχθεί υπέρ της επανάληψης της δίκης.

Το 1922 μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εκδηλώθηκε στρατιωτικό κίνημα υπό τους συνταγματάρχες Πλαστήρα και Γονατά και τον αντιπλοίαρχο Φωκά, που προκάλεσε την παραίτηση της κυβέρνησης Τριανταφυλλάκου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου (14 Σεπτεμβρίου 1922) υπέρ του υιού του Γεωργίου Β'.

Στη συνέχεια, συγκροτήθηκε στην Αθήνα Επαναστατική Επιτροπή, η οποία έκανε εκτεταμένες συλλήψεις αντιβενιζελικών πολιτικών. Σε διαδήλωση 100.000 ανθρώπων στην Πλατεία Συντάγματος, στις 9 Οκτωβρίου, ζητήθηκε η εκτέλεση των υπευθύνων της τραγωδίας. Οι Πάγκαλος, Οθωναίος, Χατζηκυριάκος αλλά και ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου απαίτησαν εκτελέσεις. Οι Πλαστήρας, Δαγκλής, Γονατάς θέλησαν κανονική δίκη. Οι δύο πλευρές συμβιβάστηκαν και αποφασίστηκε η ίδρυση Εκτάκτου Στρατοδικείου.

Επικεφαλής της ανακριτικής επιτροπής ανέλαβε ο υποστράτηγος Θεόδωρος Πάγκαλος. Με το πόρισμα της Επιτροπής (24 Οκτωβρίου), παραπέμφθηκαν να δικαστούν στο Έκτακτο Στρατοδικείο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας οκτώ πρόσωπα, που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο την περίοδο 1920-1922, οι Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης και Νικόλαος Στράτος (πρώην πρωθυπουργοί), Νικόλαος Θεοτόκης, υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη, Ξενοφών Στρατηγός, υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Γούναρη, Μιχαήλ Γούδας, υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Γούναρη και Γεώργιος Χατζηανέστης, αντιστράτηγος, 59 ετών, Αρχιστράτηγος Μικράς Ασίας και Θράκης.

Η δίκη διεξήχθη από τις 31 Οκτωβρίου έως τις 15 Νοεμβρίου 1922 στην Παλαιά Βουλή. Το Στρατοδικείο παμψηφεί επέβαλλε στους μεν Γεώργιο Χατζηανέστη, Δημήτριο Γούναρη, Νικόλαο Στράτο, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιο Μπαλτατζή και Νικόλαο Θεοτόκη την ποινή του θανάτου και στους Μιχαήλ Γούδα και Ξενοφώντα Στρατηγό την εσχάτη των ποινών. Διέταξε την στρατιωτική καθαίρεση του αρχιστράτηγου Γεωργίου Χατζηανέστη, του υποστράτηγου Ξενοφώντος Στρατηγού και του υποναυάρχου Μιχαήλ Γούδα, ενώ τους επέβαλε και χρηματικές ποινές.

Αμέσως μετά, ο επαναστατικός επίτροπος Νεόκοσμος Γρηγοριάδης μετέβη στις φυλακές Αβέρωφ, όπου κρατούντο οι έξι και τους ανακοίνωσε την καταδικαστική απόφαση και ότι η εκτέλεση θα γινόταν σε δύο ώρες. Δύο φορτηγά τους παρέλαβαν και τους μετέφεραν στο Γουδή, όπου εκτελέστηκαν.