..jpg)
.jpg)
4/11/09
3/11/09
Μεγάλα προβλήματα από την κακοκαιρία
Σοβαρά προβλήματα δημιουργεί η συνεχιζόμενη κακοκαιρία στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Πλημμυρισμένα υπόγεια, πτώσεις δένδρων και πινακίδων, διακοπές κυκλοφορίας αλλά και ένας ανεμοστρόβιλος, συνθέτουν το σκηνικό.
Το Πυροσβεστικό σώμα δεν προλαβαίνει να ανταποκριθεί σε κλήσεις για κοπή δένδρων που έχουν πέσει στο οδόστρωμα, απομάκρυνση πεσμένων διαφημιστικών πινακίδων και αντλήσεις υδάτων, από πολλές περιοχές αλλά κυρίως απο την Δυτική Ελλάδα.
Μεγάλα προβλήματα στην Αιτωλοακαρνανία!
Στο Θέρμο 2 άτομα εγκλωβίστηκαν στα αυτοκίνητα τους και χρειάστηκε η επέμβαση της πυροσβεστικής υπηρεσίας για να απεγκλωβιστούν.
Στο Αγρίνιο μέχρι αυτή την στιγμή η πυροσβεστική υπηρεσία έχει δεχτεί 25 κλήσεις για αντλήσεις υδάτων από πλημμυρισμένα ισόγεια και υπόγεια.
Στο Αγρίνιο μέχρι αυτή την στιγμή η πυροσβεστική υπηρεσία έχει δεχτεί 25 κλήσεις για αντλήσεις υδάτων από πλημμυρισμένα ισόγεια και υπόγεια.
Στο Μεσολόγγι η Πυροσβεστική δέχθηκε 5 κλήσεις για άντληση υδάτων και 4 για κοπές δένδρων, ενώ χρειάστηκε η επέμβαση πυροσβεστών για απεγκλωβισμό επιβατών οχήματος που είχαν παγιδευτεί από συγκεντρωμένα νερά. Στην περιοχή της Σταμνάς Αιτωλικού καταγράφονται έντονα πλημμυρικά φαινόμενα.
Στη Ναύπακτο η πυροσβεστική υπηρεσία έχει δεχτεί μέχρι στιγμής 5 κλήσεις για άντληση υδάτων, ενώ στην Ορεινή Ναυπακτία υπάρχουν έντονα προβλήματα με κατολισθήσεις σε δρόμους, αποκλεισμούς χωριών και διακοπές ηλεκτροδότησης .
Καταστροφές στο Ν.Ηλείας από ανεμοστρόβιλο.
Ανεμοστρόβιλος έπληξε στις 13:30 το δημοτικό διαμέρισμα Αγ. Ηλία στο νομό Ηλείας, προκαλώντας εκτεταμένες καταστροφές. Από το πέρασμα του ανεμοστρόβιλου που στη συνέχεια έπληξε και γειτονικά δημοτικά διαμερίσματα, σημαντικές ζημιές υπέστη ένα σχολικό κτίριο, οικίες, και αρκετές καλλιέργειες. Στο δημοτικό διαμέρισμα Πλατάνου καταστροφές έχουν καταγραφεί σε τουλάχιστον πέντε σπίτια. Σύμφωνα με μαρτυρίες, η διάρκεια του φαινομένου ήταν περίπου μισή ώρα.
Ανεμοστρόβιλος έπληξε στις 13:30 το δημοτικό διαμέρισμα Αγ. Ηλία στο νομό Ηλείας, προκαλώντας εκτεταμένες καταστροφές. Από το πέρασμα του ανεμοστρόβιλου που στη συνέχεια έπληξε και γειτονικά δημοτικά διαμερίσματα, σημαντικές ζημιές υπέστη ένα σχολικό κτίριο, οικίες, και αρκετές καλλιέργειες. Στο δημοτικό διαμέρισμα Πλατάνου καταστροφές έχουν καταγραφεί σε τουλάχιστον πέντε σπίτια. Σύμφωνα με μαρτυρίες, η διάρκεια του φαινομένου ήταν περίπου μισή ώρα.
Προβλήματα από τις καταιγίδες στη Ζάκυνθο.
Στη Ζάκυνθο λόγω καταιγίδας σημειώθηκαν πολλές βλάβες σε όλο το δίκτυο της ΔΕΗ. Πολλά χωριά είναι χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, ενώ συνεργεία της ΔΕΗ προσπαθούν να αποκαταστήσουν τα προβλήματα στην ηλεκτροδότηση. Ακόμη λόγω των θυελλωδών ανέμων έκλεισε νωρίς το πρωί η ακτοπλοϊκή γραμμή Ζακύνθου - Κυλλήνης.
Χιονίζει στα ορεινά της Βόρειας Ελλάδας.
Σποραδικές χιονοπτώσεις σημειώνονται σε περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας, ενώ σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα το σκηνικό του καιρού είναι χειμωνιάτικο, με βροχές, κρύο και ισχυρούς ανέμους.
Χιόνι πέφτει κυρίως στα ορεινά των νομών Φλώρινας και Καστοριάς, ενώ χιονίζει, με διαστήματα χιονόνερου και βροχής και μέσα στην πόλη της Φλώρινας, όπου η θερμοκρασία κυμαίνεται στο μηδέν.
Από τις χιονοπτώσεις σημειώνονται προβλήματα στην κυκλοφορία των οχημάτων στους επαρχιακούς δρόμους Φλώρινας - Καστοριάς, μέσω Βίγλας και Βιτσίου, καθώς επίσης και στο δρόμο Καστοριάς - Ιωαννίνων, μέσω Νεστορίου.
Στη Θεσσαλονίκη και στις γύρω περιοχές από νωρίς το πρωί βρέχει, ενώ η θερμοκρασία δεν ξεπερνά τους 10 βαθμούς Κελσίου.
Σποραδικές χιονοπτώσεις σημειώνονται σε περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας, ενώ σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα το σκηνικό του καιρού είναι χειμωνιάτικο, με βροχές, κρύο και ισχυρούς ανέμους.
Χιόνι πέφτει κυρίως στα ορεινά των νομών Φλώρινας και Καστοριάς, ενώ χιονίζει, με διαστήματα χιονόνερου και βροχής και μέσα στην πόλη της Φλώρινας, όπου η θερμοκρασία κυμαίνεται στο μηδέν.
Από τις χιονοπτώσεις σημειώνονται προβλήματα στην κυκλοφορία των οχημάτων στους επαρχιακούς δρόμους Φλώρινας - Καστοριάς, μέσω Βίγλας και Βιτσίου, καθώς επίσης και στο δρόμο Καστοριάς - Ιωαννίνων, μέσω Νεστορίου.
Στη Θεσσαλονίκη και στις γύρω περιοχές από νωρίς το πρωί βρέχει, ενώ η θερμοκρασία δεν ξεπερνά τους 10 βαθμούς Κελσίου.
Προβλήματα και στην Αττική.
Στην Αττική, λόγω της έντονης βροχόπτωσης, οι δρόμοι μετατράπηκαν σε ποτάμια με αποτέλεσμα σχεδόν σε όλους τους κεντρικούς οδικούς άξονες να υπάρχει κυκλοφοριακό κομφούζιο. Το τηλεφωνικό κέντρο της Πυροσβεστικής δέχθηκε ως τώρα 15 κλήσεις για κοπές δέντρων και αφαιρέσεις αντικειμένων από δρόμους και πεζοδρόμια. Τα σοβαρότερα προβλήματα εντοπίζονται σε Ταύρο, Φάληρο, Βούλα, κέντρο Αθήνας και Πειραιά.
Με μεγάλα προβλήματα πραγματοποιείται η κίνηση στους δρόμους της Αθήνας, εξαιτίας της μεγάλης κακοκαιρίας που πλήττει την Αττική.
Ειδικότερα, στην Εθνική Οδό Αθηνών - Λαμίας στον κόμβο της Αχαρνών, στα δύο ρεύματα της Συγγρού, της Αμφιθέας, Κηφισού και Αθηνών.
Εκτός λειτουργίας έχουν τεθεί οι σηματοδότες στη Μεσογείων και στην Κατεχάκη.
Το ρεύμα καθόδου στην Πειραιώς από Π. Ράλλη και Χαμοστέρνας στην κάθοδο παραμένει κλειστό, ενώ το τμήμα επί της Πειραιώς και Χαμοστέρνας, στην άνοδο έχει ανοίξει.
Κλειστή αυτή την ώρα και η Αγ.Χριστοφόρου στο Πικέρμι και στη Γλυφάδα η Ελ.Βενιζέλου απο Πίνδου.
Η κίνηση στο λιμάνι παρουσιάζεται για αυτήν την ώρα αυξημένη, ενώ στην παραλιακή η κατάσταση δείχνει να ομαλοποιείται.
Κυκλοφοριακή συμφόρηση επικρατεί και σε τμήματα των λεωφόρων, Κηφισίας, Μεσογείων, Ποσειδώνος, Αλεξάνδρας και Πατησίων, καθώς και σε κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπως η Βασ. Αμαλίας, Βασ. Κωνσταντίνου, Χαμοστέρνας, Καλλιρρόης, Σταδίου και Παναγή Τσαλδάρη.
Καθυστερήσεις στην Αττική Οδό στο ρεύμα προς Ελευσίνα , απο την έξοδο 13 στην Πλακεντίας έως την Κύμης στην έξοδο 10. Μετ' εμποδίων η κίνηση και στην περιφερειακή Υμηττού στις εξόδους Αλίμου, Καρέα.
Ειδικότερα, στην Εθνική Οδό Αθηνών - Λαμίας στον κόμβο της Αχαρνών, στα δύο ρεύματα της Συγγρού, της Αμφιθέας, Κηφισού και Αθηνών.
Εκτός λειτουργίας έχουν τεθεί οι σηματοδότες στη Μεσογείων και στην Κατεχάκη.
Το ρεύμα καθόδου στην Πειραιώς από Π. Ράλλη και Χαμοστέρνας στην κάθοδο παραμένει κλειστό, ενώ το τμήμα επί της Πειραιώς και Χαμοστέρνας, στην άνοδο έχει ανοίξει.
Κλειστή αυτή την ώρα και η Αγ.Χριστοφόρου στο Πικέρμι και στη Γλυφάδα η Ελ.Βενιζέλου απο Πίνδου.
Η κίνηση στο λιμάνι παρουσιάζεται για αυτήν την ώρα αυξημένη, ενώ στην παραλιακή η κατάσταση δείχνει να ομαλοποιείται.
Κυκλοφοριακή συμφόρηση επικρατεί και σε τμήματα των λεωφόρων, Κηφισίας, Μεσογείων, Ποσειδώνος, Αλεξάνδρας και Πατησίων, καθώς και σε κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπως η Βασ. Αμαλίας, Βασ. Κωνσταντίνου, Χαμοστέρνας, Καλλιρρόης, Σταδίου και Παναγή Τσαλδάρη.
Καθυστερήσεις στην Αττική Οδό στο ρεύμα προς Ελευσίνα , απο την έξοδο 13 στην Πλακεντίας έως την Κύμης στην έξοδο 10. Μετ' εμποδίων η κίνηση και στην περιφερειακή Υμηττού στις εξόδους Αλίμου, Καρέα.
«Απαγορευτικό» από Πειραιά και Λαύριο.
«Δεμένα» παραμένουν τα πλοία που έχουν προορισμό τα νησιά των Κυκλάδων, την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα στα λιμάνια του Πειραιά και του Λαυρίου από τις 12 το μεσημέρι ενώ έχουν διακοπεί τα δρομολόγια σε πολλά πορθμεία της χώρας.
Να προχωρήσει το έργο του Αχελώου... (!!!)
Επίκαιρη Ερώτηση κατέθεσε το ΚΚΕ!
Τη γρήγορη ολοκλήρωση του έργου της εκτροπής του Αχελώου, ζητά με Επίκαιρη Ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή ο βουλευτής του ΚΚΕ Αντώνης Σκυλλάκος και απευθύνει στους υπουργούς Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.
Οπως επισημαίνει ο βουλευτής του ΚΚΕ, "σε νέες περιπέτειες μπαίνει το έργο της εκτροπής του Αχελώου, που επί δεκαετίες μάταια περιμένει ο λαός της Θεσσαλίας για να ξεδιψάσουν τα χωράφια, για την κάλυψη των αναγκών ύδρευσης και για την αντιμετώπιση των φαινομένων της απερήμωσης της περιοχής".
Οπως επισημαίνει ο βουλευτής του ΚΚΕ, "σε νέες περιπέτειες μπαίνει το έργο της εκτροπής του Αχελώου, που επί δεκαετίες μάταια περιμένει ο λαός της Θεσσαλίας για να ξεδιψάσουν τα χωράφια, για την κάλυψη των αναγκών ύδρευσης και για την αντιμετώπιση των φαινομένων της απερήμωσης της περιοχής".
"Οι προεκλογικές τοποθετήσεις της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ ότι το όλο θέμα της εκτροπής θα επανεξεταστεί" - προσθέτει - "έχει οδηγήσει σε πλήρη αμφισβήτηση της προοπτικής του έργου."
"Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες" - αναφέρει ο Α. Σκυλλάκος - "το έργο θα παγώσει. Αλλες «διαρροές» μας πληροφορούν ότι η ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος υποστηρίζει ότι υπάρχουν προβλήματα στην πορεία του έργου τα οποία θα αντιμετωπιστούν στο πλαίσιο της κοινοτικής οδηγίας 60/2000 για τα νερά. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη οδηγία δεν ευνοεί την εκτροπή ποταμών και αποθαρρύνει υδροβόρες καλλιέργειες για να εφαρμοστεί η νέα ΚΑΠ και το ξεκλήρισμα των αγροτών. Ταυτόχρονα, το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφάσισε να αποστείλει στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 14 ερωτήματα για το θέμα της εκτροπής, οι απαντήσεις στα οποία μπορούν να προσθέσουν νέα εμπόδια στην κατασκευή του έργου."
Τέλος, ο βουλευτής του ΚΚΕ απευθύνει στους συναρμόδιους υπουργούς τα εξής "καίρια" ερωτήματα:
*Ποια είναι η πολιτική βούληση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε σχέση με την εκτροπή του Αχελώου κι αν έχουν βάση όλες οι αναφερόμενες πληροφορίες.
*Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα και η χρηματοδότηση που θα οδηγήσουν στη γρήγορη ολοκλήρωση του έργου, ενός έργου ζωής και σωτηρίας της Θεσσαλίας;
"Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες" - αναφέρει ο Α. Σκυλλάκος - "το έργο θα παγώσει. Αλλες «διαρροές» μας πληροφορούν ότι η ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος υποστηρίζει ότι υπάρχουν προβλήματα στην πορεία του έργου τα οποία θα αντιμετωπιστούν στο πλαίσιο της κοινοτικής οδηγίας 60/2000 για τα νερά. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη οδηγία δεν ευνοεί την εκτροπή ποταμών και αποθαρρύνει υδροβόρες καλλιέργειες για να εφαρμοστεί η νέα ΚΑΠ και το ξεκλήρισμα των αγροτών. Ταυτόχρονα, το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφάσισε να αποστείλει στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 14 ερωτήματα για το θέμα της εκτροπής, οι απαντήσεις στα οποία μπορούν να προσθέσουν νέα εμπόδια στην κατασκευή του έργου."
Τέλος, ο βουλευτής του ΚΚΕ απευθύνει στους συναρμόδιους υπουργούς τα εξής "καίρια" ερωτήματα:
*Ποια είναι η πολιτική βούληση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε σχέση με την εκτροπή του Αχελώου κι αν έχουν βάση όλες οι αναφερόμενες πληροφορίες.
*Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα και η χρηματοδότηση που θα οδηγήσουν στη γρήγορη ολοκλήρωση του έργου, ενός έργου ζωής και σωτηρίας της Θεσσαλίας;
Αντί Σχολίου:
Συντάσσεται το ΚΚΕ με την «Πολιτική Σουφλιά»;
Πιστεύουν «κάποιοι» ότι η «Εκτροπή του Αχελώου» είναι προς όφελος του λαού και του τόπου;
Και αν ναι ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ, κ. Μωραΐτης τι λέει;
Και σε τελική ανάλυση το πρόβλημα δεν είναι αντιπαραθετικό ανάμεσα στην Δυτική Ελλάδα και την Θεσσαλία, αλλά εντοπίζεται στο τι είδους συμφέροντα και ποιούς τελικά ωφελεί η εκτροπή του Αχελώου;
Με βεβαιότητα πάντως όχι το Φυσικό Περιβάλλον της Χώρας μας!
Οι μόνοι ωφελημένοι είναι οι λίγοι Μεγαλοαγρότες του Θεσσαλικού Κάμπου που «επιμένουν» σε υδροβόρες καλλιέργειες όπως είναι το βαμβάκι και απομυζούν Κοινοτικές Επιδοτήσεις, και οι ακόμη λιγότεροι Μεγαλοεργολάβοι που στην πραγματικότητα διοικούν την χώρα, ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, και από ότι φαίνεται ελέγχουν πλήρως τα πολιτικά μας κόμματα!
ΥΓ1) Θεωρούμε το έργο αυτό ως το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό έγκλημα στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Πιστεύοντας ότι τόσο η σύλληψη όσο και ο σχεδιασμός του συνάδουν απόλυτα μεν προς τις αναπτυξιακές “λογικές” που επεκράτησαν στη χώρα μετά τον πόλεμο, αλλά όχι και με τη σύγχρονη αντίληψη που δεν θεωρεί πλέον- ευτυχώς- τα οικοσυστήματα θυσία στον βωμό της ανθρώπινης απληστίας και τους φυσικούς πόρους ανεξάντλητους. Οι Θεσσαλοί έχουν τους δικούς τους υδατικούς πόρους της λεκάνης του Πηνειού που αφήνουν ανεκμετάλλευτους ή, ακριβέστερα, δεν διαχειρίζονται ορθολογικά, με αποτέλεσμα την εξάντλησή τους.Με τα κατάλληλα έργα και μη υδροβόρες καλλιέργειες, μια χαρά θα τα πήγαιναν, χωρίς καμία εκτροπή “δανείων υδάτων”.
ΥΓ2) Αντιγράφουμε και προσυπογράφουμε την ανακοίνωση οργάνωσης "Αχελώου Ρους". Έγκλημα στη Θεσσαλία που πληρώνουμε όλοι!
Ο Πηνειός μας πνίγει και η ΠΑΣΕ (Πανθεσσαλική Συντονιστική Επιτροπή) ζητάει τον Αχελώο !!
Σε συνθήκες σχεδόν έκτακτης ανάγκης λόγω της υπερχείλισης του ποταμού Πηνειού, συνεδρίασε η ΠΑΣΕ για να συζητήσει την εκτροπή του Αχελώου.!!! Την ώρα δηλαδή που οι Νομάρχες και οι Δήμαρχοι της Θεσσαλίας, αλλά και υπεύθυνοι ΤΟΕΒ, θα έπρεπε να είναι στις όχθες του Πηνειού και να παίρνουν μέτρα αποτροπής καταστροφικών πλημμυρών, αυτοί συνεδρίαζαν σε στεγνή αίθουσα για να δουν πως θα ΄”επισπεύσουν” την εκτροπή του Αχελώου. Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι το πρόβλημα της λειψυδρίας στην Θεσσαλία, δεν είναι η μη εκτροπή του Αχελώου, αλλά η δική τους κοντόφθαλμη οπτική.
Η “Αχελώου Ρους” τονίζει πως η εκτροπή του Αχελώου επιφυλάσσει:
· Υπέρογκο οικονομικό κόστος. Σε καιρό κοινωνικά επώδυνης οικονομικής κρίσης, ο ελληνικός λαός καλείται να πληρώσει άγνωστες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ επιπλέον για την ολοκλήρωση των έργων, χωρίς να έχει καν προηγηθεί σχεδιασμός για τη χρήση του νερού όταν και αν φτάσει στον κάμπο.
· Εξαιρετικά σοβαρούς κινδύνους, που έχουν υπο-εκτιμηθεί. Με δεδομένο ότι η εκτροπή του νερού θα γίνεται το καλοκαίρι, το φράγμα Συκιάς θα μαζεύει νερό τον χειμώνα. Σε κατάσταση πληρότητας όμως, τα φράγματα Συκιάς και κατάντη (Κρεμαστών και Καστρακίου) θα είναι εξαιρετικά ευάλωτα σε πλημμύρες, με απρόβλεπτες συνέπειες τόσο για τη γύρω περιοχή, όσο και για την ίδια τη στατική τους επάρκεια, βάσει των παραπάνω κινδύνων.
· Απρόβλεπτες οικολογικές επιπτώσεις, ειδικά για τα ευαίσθητα λιμναία οικοσυστήματα που τροφοδοτούνται από τον Αχελώο, δηλαδή την Τριχωνίδα και τη Λυσιμαχεία. Με δεδομένο ότι οι ελάχιστες οικολογικές τους ανάγκες σε νερό δεν έχουν επιστημονικά προσδιοριστεί, είναι άγνωστο αν το καλοκαίρι και σε περιόδους ξηρασίας θα είναι δυνατή η τροφοδότησή τους.
· Επικίνδυνο λαϊκισμό. Η Θεσσαλία δεν χρειάζεται τον Αχελώο για να αρδευτεί. Η Θεσσαλία έχει άμεση και απόλυτη ανάγκη από έργα προστασίας και σωστής διαχείρισης των υδάτινων πόρων που διαθέτει, καθώς και από αναδιάρθρωση των καλλιεργειών, ειδικά υπό τις συνθήκες διαμορφώνονται από την κλιματική αλλαγή και τις νέες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η εκτροπή είναι απλά στάχτη στα μάτια αγροτών που απεγνωσμένα ψάχνουν για λύσεις στα προβλήματα που επί δεκαετίες προκαλεί η σπατάλη και κακοδιαχείριση των νερών του θεσσαλικού κάμπου.
Η εμμονή -και της ΠΑΣΕ - με την εκτροπή ζημίωσε τη χώρα με περίπου 400 εκατ. ευρώ (σύμφωνα με ανακοινώσεις του Υπουργείου) που προέρχονται από αμιγώς εθνικούς πόρους. Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εδώ και 15 χρόνια έχει αρνηθεί τη χρηματοδότηση αυτού του έργου, η πραγματική ζημιά είναι πολλαπλάσια καθώς η χώρα στερήθηκε τη δυνατότητα να απορροφήσει αντίστοιχο ποσό κοινοτικών κονδυλίων για συγχρηματοδοτούμενα έργα. Τέτοια έργα θα μπορούσε να ήταν οι λιμνοδεξαμενές, τα μικρά φράγματα, τα αντιπλημμυρικά έργα συγκράτησης νερών του Πηνειού κι άλλα, που θα αντιμετώπιζαν επί της ουσίας την λειψυδρία στην Θεσσαλία, χωρίς να καταστρέφουν το περιβάλλον.
Τονίζουμε επίσης ότι η εκτροπή δεν είναι ζήτημα περιφερειακής διένεξης ( Θεσσαλών-Αιτωλοακαρνάνων) αλλά ένα αμιγώς περιβαλλοντικό και πολιτικό θέμα. Είναι απλά “βολικό” για τους Θεσσαλούς πολιτικούς, οι οποίοι πίσω από αυτό το σόφισμα προσπαθούν να καλύψουν την ανικανότητά τους να δώσουν πραγματική λύση στο πρόβλημα της Θεσσαλίας.
Καλούμε τους εκπροσώπους της ΤΑ, τα κόμματα και τους βουλευτές της Θεσσαλίας να κατανοήσουν το αυτονόητο της απόφασης για ακύρωση των έργων εκτροπής και να επεξεργαστούν άμεσα ένα σαφές σχέδιο δράσης για την προστασία και οικολογική διαχείριση των υδάτινων πόρων του θεσσαλικού κάμπου, προς όφελος των Θεσσαλών αγροτών και του φυσικού περιβάλλοντος.
“Αχελώου Ρους”
ΚΟΣΣΥΦΟΠΕΔΙΟ.
Ανδριάντας για τον σφαγέα Κλίντον.
Mε τιμές «εθνικού σωτήρα» έγινε δεκτός την Κυριακή στο Κοσσυφοπέδιο ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον από πλήθος Κοσσοβάρων Αλβανών, οι οποίοι έσπευσαν να τον υποδεχτούν συμμετέχοντας στα αποκαλυπτήρια ανδριάντα (ύψους 3,5 μέτρων) που στήθηκε σε κεντρική λεωφόρο της πρωτεύουσας, Πρίστινα.
«ΗΠΑ», «Ηρωα Κλίντον» κραύγαζε μεταξύ άλλων το πλήθος κρατώντας στα χέρια αμερικανικές σημαίες και φωτογραφίες του πρώην Προέδρου. Του ηγέτη δηλαδή που αιματοκύλισε δεκάδες λαούς της Γης, στη διάρκεια των δύο θητειών του ως Προέδρου των ΗΠΑ, διατάσσοντας, μεταξύ άλλων, την εξαπόλυση των φονικών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας τον Απρίλη του 1999.
«Δεν περίμενα ποτέ ότι κάπου, κάποιοι, θα μου έφτιαχναν έναν τόσο μεγάλο ανδριάντα», είπε ο Κλίντον μετά τα αποκαλυπτήρια του αγάλματός του βάρους περίπου ενός τόνου. Στη συνέχεια μίλησε στην 120μελή Βουλή των Κοσσοβάρων Αλβανών, όπου τους παρότρυνε να ξεχάσουν τη βία του παρελθόντος.
Το άγαλμα εικονίζει τον Κλίντον να έχει το αριστερό χέρι σηκωμένο κρατώντας ένα φάκελο με το όνομά του και την ημερομηνία 24 Μάρτη 1999. Τότε δηλαδή που άρχισε μία ακόμη ιμπεριαλιστική επίθεση με πρόσχημα τα ...«ανθρώπινα δικαιώματα» των Κοσσοβάρων.
«ΗΠΑ», «Ηρωα Κλίντον» κραύγαζε μεταξύ άλλων το πλήθος κρατώντας στα χέρια αμερικανικές σημαίες και φωτογραφίες του πρώην Προέδρου. Του ηγέτη δηλαδή που αιματοκύλισε δεκάδες λαούς της Γης, στη διάρκεια των δύο θητειών του ως Προέδρου των ΗΠΑ, διατάσσοντας, μεταξύ άλλων, την εξαπόλυση των φονικών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας τον Απρίλη του 1999.
«Δεν περίμενα ποτέ ότι κάπου, κάποιοι, θα μου έφτιαχναν έναν τόσο μεγάλο ανδριάντα», είπε ο Κλίντον μετά τα αποκαλυπτήρια του αγάλματός του βάρους περίπου ενός τόνου. Στη συνέχεια μίλησε στην 120μελή Βουλή των Κοσσοβάρων Αλβανών, όπου τους παρότρυνε να ξεχάσουν τη βία του παρελθόντος.
Το άγαλμα εικονίζει τον Κλίντον να έχει το αριστερό χέρι σηκωμένο κρατώντας ένα φάκελο με το όνομά του και την ημερομηνία 24 Μάρτη 1999. Τότε δηλαδή που άρχισε μία ακόμη ιμπεριαλιστική επίθεση με πρόσχημα τα ...«ανθρώπινα δικαιώματα» των Κοσσοβάρων.
2/11/09
Mα το νερό θολό...
Tου Παντελή Μπουκάλα.
Λίγα χρόνια πριν καμάρωνα κάθε Σεπτέμβρη, όταν γυρνούσα από τις διακοπές, και πείραζα τους φίλους μου που έτυχε να γεννηθούν σε νησιά του Aιγαίου ή του Iονίου. «Πού βρήκα την καλύτερη θάλασσα; Mα, στην Aκαρνανία, πού αλλού;», τους έλεγα. Aκουγαν αυτοί «Aκαρνανία», «τι λες, ρε βλάχο, ρε ωμοφάγε», με αντιπειράζανε, «έχετε και θάλασσα στην Aκαρνανία;»
Nαι, έχουμε και θάλασσα στην Aκαρνανία.
Λίγα χρόνια πριν καμάρωνα κάθε Σεπτέμβρη, όταν γυρνούσα από τις διακοπές, και πείραζα τους φίλους μου που έτυχε να γεννηθούν σε νησιά του Aιγαίου ή του Iονίου. «Πού βρήκα την καλύτερη θάλασσα; Mα, στην Aκαρνανία, πού αλλού;», τους έλεγα. Aκουγαν αυτοί «Aκαρνανία», «τι λες, ρε βλάχο, ρε ωμοφάγε», με αντιπειράζανε, «έχετε και θάλασσα στην Aκαρνανία;»
Nαι, έχουμε και θάλασσα στην Aκαρνανία.
Eχουμε το Iόνιο της δικής μας μεριάς. Λιμπιστικό, να με κάνει κάθε χρόνο, με την καθαρότητά του, το γαλαζοπράσινο χρώμα του και την ωραία θερμοκρασία του, να ψιλομετανιώνω που αναζητούσα αναψυχή από νησίου εις νησίον κι άφηνα για το τέλος του Aυγούστου, για το «κλείσιμο», μια βδομάδα στα πάτρια. Aλλα πια ούτε να καμαρώσω μπορώ ούτε να πειράξω κανέναν. Πάνε τρία-τέσσερα χρόνια τώρα που ο ενεστώτας, το «έχουμε θάλασσα», ηττήθηκε από τον αόριστο: είχαμε. Eίχαμε θάλασσα πεντακάθαρη, μα πια πέρασε κι αυτή στη δικαιοδοσία της νοσταλγίας. Eχει θολώσει πια. Kαι το πράσινό της είναι άλλο πράσινο: άρρωστο, απωθητικό.
Mετά τον Aστακό, κι ώς τον Mύτικα, και πιο πάνω, ώς την Πάλαιρο, αμέτρητα τα κολπάκια, άλλα με τ' όνομά τους κι άλλα ανώνυμα, μάς έγνεφαν και μας καλούσαν στη δροσιά τους, στη σχεδόν άθικτη ομορφιά τους. Kι εμείς κατεβαίναμε και τα προσκυνούσαμε, χωρίς ξαπλώστρες, καντίνες ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο «αξιοποίηση». Tην πρώτη, τη δεύτερη φορά που είδαμε το νερό θολωμένο, είπαμε, για να παρηγορήσουμε ο ένας τον άλλον, πως θα 'ναι κάτι έκτακτο και περαστικό, πως θα φταίνε τα σκάφη, μικρά και μεγάλα, ξένα και ελληνικά, που αλωνίζουν τη θάλασσα και τη χρησιμοποιούν σαν τεράστιο δωρεάν λυματοδοχείο. Eίχαμε δει, άλλωστε, να θολώνουν μια φορά στο δεκαήμερο, κατά τους ανέμους και τη φορά τους, και της Λευκάδας παραλίες, και της Kεφαλονιάς, πολύ πιο διάσημες από τις ακαρνανικές (ο Mύρτος λόγου χάρη, που κάθε χρόνο συγκαταλέγεται στις «δέκα ωραιότερες παραλίες του κόσμου» στα διαδικτυακά καλλιστεία). Σκεφτήκαμε επίσης ότι μπορεί και να έφταιγαν λίγο ή πολύ όσοι -χρόνο με το χρόνο περισσότεροι και με μεγαλύτερη επεκτατική διάθεση- έστησαν στα λοφάκια, πάνω ακριβώς από τις παραλίες και το βότσαλο ή την αμμουδιά τους τους, τροχόσπιτα ή πρόχειρες κατασκευές, όχι μόνο για να χαρούν τα πλούσια ελέη της Φύσεως αλλά και για να εγγράψουν δικαιώματα ποντάροντας σε κάποιας μορφής χρησικτησία.
Aλλά το πράγμα (η θολούρα δηλαδή, η γλίτσα κι η κακή μυρουδιά), επέμενε. Eγινε μόνιμο. Kαι, απορία στην απορία, ερωτηση στην ερώτηση, κουβέντα στην κουβέντα με περισσότερο ενημερωμένους, μάθαμε όλοι, διωγμένοι πια από τις Iόνιες ακτές, ότι για τη ζημιά έφταιγαν τα δεκάδες ιχθυοτροφεία και ο ευτροφισμός, ή όπως αλλιώς τον λένε. Kαταστρέφονται λέει από τα ιζήματα οι οργανισμοί του βένθους, του βυθού της θάλασσας - ιδού η αιτία του πένθους, η αιτία της φυγής προς άλλες παραλίες.
Nα υπάρξει γιατρειά, δύσκολο το βλέπω. Θα πρέπει πρώτα να πάψουν οι παρατυπίες ενίων επιχειρηματιών, όση και όπου υπάρχει (άλλο είναι να νοικιάζεις δέκα στρέμματα θάλασσα κι άλλο να επικυριαρχείς σε εκατό, άλλο να παίρνεις άδεια για δέκα κλουβιά κι άλλο να εγκαθιστάς τριάντα). Θα πρέπει δηλαδή η πολιτεία, εθισμένη στις «μικροεξυπηρετήσεις» και στην καταστροφική εθελοτυφλία που δεν διακρίνει τίποτε το κακό πίσω από την «αξιοποίηση» και την «ανάπτυξη», να θυμηθεί επιτέλους το ρόλο της, την υποχρέωσή της, και να επιβάλει τη συμμόρφωση των ιχθυοκαλλιεργητών προς τους νόμους.
Aυτό όμως είναι στα όρια της ουτοπίας.
Mετά τον Aστακό, κι ώς τον Mύτικα, και πιο πάνω, ώς την Πάλαιρο, αμέτρητα τα κολπάκια, άλλα με τ' όνομά τους κι άλλα ανώνυμα, μάς έγνεφαν και μας καλούσαν στη δροσιά τους, στη σχεδόν άθικτη ομορφιά τους. Kι εμείς κατεβαίναμε και τα προσκυνούσαμε, χωρίς ξαπλώστρες, καντίνες ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο «αξιοποίηση». Tην πρώτη, τη δεύτερη φορά που είδαμε το νερό θολωμένο, είπαμε, για να παρηγορήσουμε ο ένας τον άλλον, πως θα 'ναι κάτι έκτακτο και περαστικό, πως θα φταίνε τα σκάφη, μικρά και μεγάλα, ξένα και ελληνικά, που αλωνίζουν τη θάλασσα και τη χρησιμοποιούν σαν τεράστιο δωρεάν λυματοδοχείο. Eίχαμε δει, άλλωστε, να θολώνουν μια φορά στο δεκαήμερο, κατά τους ανέμους και τη φορά τους, και της Λευκάδας παραλίες, και της Kεφαλονιάς, πολύ πιο διάσημες από τις ακαρνανικές (ο Mύρτος λόγου χάρη, που κάθε χρόνο συγκαταλέγεται στις «δέκα ωραιότερες παραλίες του κόσμου» στα διαδικτυακά καλλιστεία). Σκεφτήκαμε επίσης ότι μπορεί και να έφταιγαν λίγο ή πολύ όσοι -χρόνο με το χρόνο περισσότεροι και με μεγαλύτερη επεκτατική διάθεση- έστησαν στα λοφάκια, πάνω ακριβώς από τις παραλίες και το βότσαλο ή την αμμουδιά τους τους, τροχόσπιτα ή πρόχειρες κατασκευές, όχι μόνο για να χαρούν τα πλούσια ελέη της Φύσεως αλλά και για να εγγράψουν δικαιώματα ποντάροντας σε κάποιας μορφής χρησικτησία.
Aλλά το πράγμα (η θολούρα δηλαδή, η γλίτσα κι η κακή μυρουδιά), επέμενε. Eγινε μόνιμο. Kαι, απορία στην απορία, ερωτηση στην ερώτηση, κουβέντα στην κουβέντα με περισσότερο ενημερωμένους, μάθαμε όλοι, διωγμένοι πια από τις Iόνιες ακτές, ότι για τη ζημιά έφταιγαν τα δεκάδες ιχθυοτροφεία και ο ευτροφισμός, ή όπως αλλιώς τον λένε. Kαταστρέφονται λέει από τα ιζήματα οι οργανισμοί του βένθους, του βυθού της θάλασσας - ιδού η αιτία του πένθους, η αιτία της φυγής προς άλλες παραλίες.
Nα υπάρξει γιατρειά, δύσκολο το βλέπω. Θα πρέπει πρώτα να πάψουν οι παρατυπίες ενίων επιχειρηματιών, όση και όπου υπάρχει (άλλο είναι να νοικιάζεις δέκα στρέμματα θάλασσα κι άλλο να επικυριαρχείς σε εκατό, άλλο να παίρνεις άδεια για δέκα κλουβιά κι άλλο να εγκαθιστάς τριάντα). Θα πρέπει δηλαδή η πολιτεία, εθισμένη στις «μικροεξυπηρετήσεις» και στην καταστροφική εθελοτυφλία που δεν διακρίνει τίποτε το κακό πίσω από την «αξιοποίηση» και την «ανάπτυξη», να θυμηθεί επιτέλους το ρόλο της, την υποχρέωσή της, και να επιβάλει τη συμμόρφωση των ιχθυοκαλλιεργητών προς τους νόμους.
Aυτό όμως είναι στα όρια της ουτοπίας.
Ξέρουμε δα πώς προστατεύεται το ανακηρυγμένο «εθνικό πάρκο», η λιμνοθάλασσα του Mεσολογγίου δηλαδή και του Aιτωλικού, οι πανέμορφες εκβολές του Aχελώου και το σύμπλεγμα των Eχινάδων νήσων. Tόσο καλά ώστε οι εξ Eυρώπης αυστηρές επιτιμήσεις να έχουν γίνει πρόστιμα πια. Το Eυρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε τη χώρα μας για παραβίαση της κοινοτικής νομοθεσίας σχετικά με την προστασία των άγριων πτηνών στη λιμνοθάλασσα του Mεσολογγίου.
Δεν θα πρέπει πάντως να υπάρχει πουθενά στον κόσμο άλλο προστατευόμενο υποτίθεται μνημείο της Φύσεως, με χιλιάδες τα πουλιά να το κοσμούν, το οποίο να 'χει καρφωμένη στην καρδιά του μια τεράστια πινακίδα που διαφημίζει είδη κυνηγίου. Oποιος κινηθεί προς την απέραντη παραλία του Λούρου για να παρατηρήσει τα ποικίλα φτερωτά και τα άγρια άλογα που κατεβαίνουν από το βουνά, κι ύστερα να κολυμπήσει εκεί που σμίγει ο Aχελώος με τη θάλασσα, θα το δει κι αυτό.
ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ ΣΤΟ ΑΓ. ΟΡΟΣ:
Μοναχός μοιράζεται το κελί του με ένα ζαρκάδι ...
Γεννήθηκε ενώ η μάνα του ξεψυχούσε και το αδερφάκι του εξαντλημένο υπέκυπτε λίγες μέρες αργότερα. Ο Ζάρκος όμως άντεξε και είναι σήμερα γερός και δυνατός. Εκλεισε ήδη τους έξι πρώτους μήνες και συμβιώνει αρμονικά με τον Αρκο, ένα μεγαλόσωμο τσομπανόσκυλο στο Aγιο Oρος.
Ο Ζάρκος είναι ένα πανέμορφο ζαρκάδι, που χρωστά τη ζωή του στον μοναχό Παύλο, με τον οποίο μοιράζεται το κελί Γεννήσεως της Θεοτόκου Μαρουδά, που ανήκει στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου, μόλις 3 χιλιόμετρα έξω από τις Καρυές. Βρέθηκε στο τέλος Μαρτίου λίγες ώρες αφότου άνοιξε τα μάτια του, δίπλα στην ετοιμοθάνατη μητέρα του σε μια μικρή χαράδρα κοντά στη Δάφνη, από τρεις εργάτες που περνούσαν από το σημείο. Οι εργάτες, που πήγαιναν για δουλειά στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος, πήραν μαζί τους τα δύο ζαρκαδάκια, όχι όμως και τη μητέρα τους, η οποία αιμορραγούσε ακατάπαυστα και δεν μπορούσαν να της προσφέρουν καμία βοήθεια.
Τη φροντίδα των δύο μικρών ζώων ανέλαβε ο μοναχός Παύλος, που βρέθηκε εκείνες τις μέρες στη μονή κι όταν έφυγε τα πήρε μαζί του στο κελί Γεννήσεως της Θεοτόκου, όπου τα καλοδέχτηκε ο γέροντας Μακάριος και οι υπόλοιποι 5 μοναχοί. «Τις πρώτες μέρες τους δίναμε γάλα με σύριγγα και μετά από δύο βδομάδες με το μπιμπερό. Το ένα δεν άντεξε και πέθανε την πρώτη εβδομάδα, αλλά ο Ζάρκος τα κατάφερε. Σήμερα είναι ένα δυνατό ζαρκάδι που μπορεί να τρέχει στην αυλή», είπε στο «Εθνος» ο μοναχός Παύλος, ο οποίος νιώθει υπερήφανος για τον Ζάρκο. Το μικρό ζαρκάδι πέρασε την άνοιξη και όλο το καλοκαίρι μέσα στο κελί, αφού ήταν αδύναμο και φοβισμένο, ενώ επιπλέον κινδύνευε από αλεπούδες και άγρια σκυλιά που βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή. Εδώ και μερικές μέρες ξεθάρρεψε και βγαίνει μόνο του στην αυλή, πλησιάζει μάλιστα το άλογο, το γαϊδούρι, τις δύο γάτες και παίζει πολύ με τον Αρκο, το τσομπανόσκυλο. Ο τελευταίος φέρεται πως το έχει πάρει υπό την προστασία του και κινείται συνεχώς γύρω του, ενώ αγριεύει κάθε φορά που κάποιος προσκυνητής το πλησιάζει. Ο Ζάρκος έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τον μοναχό Παύλο και δεν φεύγει στιγμή από κοντά του. Τον ακολουθεί στις δουλειές, κάθεται δίπλα του όταν εκείνος προσεύχεται και δείχνει χαρούμενος όταν ο μοναχός δέχεται γνωστούς του προσκυνητές. «Οταν βλέπει προσκυνητές που τους γνωρίζουμε και αντιλαμβάνεται ότι χαιρόμαστε που είναι εδώ, χοροπηδάει σαν τρελός. Τους πλησιάζει, τους μυρίζει και εξοικειώνεται αμέσως μαζί τους», λέει ο μοναχός Παύλος.
Το ζαρκάδι τρώει φρούτα και λαχανικά από τον κήπο του κελιού. Του αρέσουν ιδιαίτερα τα σύκα και τα μήλα, ενώ δεν αρνείται μια φέτα ζεστό ψωμί, αλλά και φρέσκα χόρτα κυρίως της πρωινής δροσιάς. .
ΣΥΝΤΟΜΑ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!
«Πιστεύω ότι θα γυρίσει σε μας»
Οι μοναχοί ήρθαν σε επικοινωνία με ειδικούς, οι οποίοι τους συμβούλευσαν να αφήσουν τον Ζάρκο ελεύθερο μόλις μπορεί να αυτοσυντηρηθεί, γιατί το ζαρκάδι δεν μπορεί να ζήσει σε καθεστώς ομηρείας, ενώ επιπλέον πρέπει να ζευγαρώσει. Ο μοναχός Παύλος σκέφτεται σοβαρά να τον απελευθερώσει λίγο μακριά από το κελί, είναι όμως σίγουρος ότι Ζάρκος θα βρει τον δρόμο και θα επιστρέψει πάλι κοντά τους. «Ξέρω πως δεν είναι σωστό να τον κρατάμε εδώ μέσα, αλλά δεν μου πάει καρδιά να τον διώξω. Νομίζω ότι μας νιώθει σαν σωτήρες, δεν θέλει να ζήσει μακριά μας. Πιστεύω ότι ακόμη και στην άλλη άκρη του Αθω αν τον αφήσω, θα βρει τρόπο να γυρίσει σε μας. Σύντομα όμως θα το επιχειρήσω», μας είπε.
ΠΗΓΗ: "ΕΘΝΟΣ"
Γεννήθηκε ενώ η μάνα του ξεψυχούσε και το αδερφάκι του εξαντλημένο υπέκυπτε λίγες μέρες αργότερα. Ο Ζάρκος όμως άντεξε και είναι σήμερα γερός και δυνατός. Εκλεισε ήδη τους έξι πρώτους μήνες και συμβιώνει αρμονικά με τον Αρκο, ένα μεγαλόσωμο τσομπανόσκυλο στο Aγιο Oρος.
Ο Ζάρκος είναι ένα πανέμορφο ζαρκάδι, που χρωστά τη ζωή του στον μοναχό Παύλο, με τον οποίο μοιράζεται το κελί Γεννήσεως της Θεοτόκου Μαρουδά, που ανήκει στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου, μόλις 3 χιλιόμετρα έξω από τις Καρυές. Βρέθηκε στο τέλος Μαρτίου λίγες ώρες αφότου άνοιξε τα μάτια του, δίπλα στην ετοιμοθάνατη μητέρα του σε μια μικρή χαράδρα κοντά στη Δάφνη, από τρεις εργάτες που περνούσαν από το σημείο. Οι εργάτες, που πήγαιναν για δουλειά στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος, πήραν μαζί τους τα δύο ζαρκαδάκια, όχι όμως και τη μητέρα τους, η οποία αιμορραγούσε ακατάπαυστα και δεν μπορούσαν να της προσφέρουν καμία βοήθεια.
Τη φροντίδα των δύο μικρών ζώων ανέλαβε ο μοναχός Παύλος, που βρέθηκε εκείνες τις μέρες στη μονή κι όταν έφυγε τα πήρε μαζί του στο κελί Γεννήσεως της Θεοτόκου, όπου τα καλοδέχτηκε ο γέροντας Μακάριος και οι υπόλοιποι 5 μοναχοί. «Τις πρώτες μέρες τους δίναμε γάλα με σύριγγα και μετά από δύο βδομάδες με το μπιμπερό. Το ένα δεν άντεξε και πέθανε την πρώτη εβδομάδα, αλλά ο Ζάρκος τα κατάφερε. Σήμερα είναι ένα δυνατό ζαρκάδι που μπορεί να τρέχει στην αυλή», είπε στο «Εθνος» ο μοναχός Παύλος, ο οποίος νιώθει υπερήφανος για τον Ζάρκο. Το μικρό ζαρκάδι πέρασε την άνοιξη και όλο το καλοκαίρι μέσα στο κελί, αφού ήταν αδύναμο και φοβισμένο, ενώ επιπλέον κινδύνευε από αλεπούδες και άγρια σκυλιά που βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή. Εδώ και μερικές μέρες ξεθάρρεψε και βγαίνει μόνο του στην αυλή, πλησιάζει μάλιστα το άλογο, το γαϊδούρι, τις δύο γάτες και παίζει πολύ με τον Αρκο, το τσομπανόσκυλο. Ο τελευταίος φέρεται πως το έχει πάρει υπό την προστασία του και κινείται συνεχώς γύρω του, ενώ αγριεύει κάθε φορά που κάποιος προσκυνητής το πλησιάζει. Ο Ζάρκος έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τον μοναχό Παύλο και δεν φεύγει στιγμή από κοντά του. Τον ακολουθεί στις δουλειές, κάθεται δίπλα του όταν εκείνος προσεύχεται και δείχνει χαρούμενος όταν ο μοναχός δέχεται γνωστούς του προσκυνητές. «Οταν βλέπει προσκυνητές που τους γνωρίζουμε και αντιλαμβάνεται ότι χαιρόμαστε που είναι εδώ, χοροπηδάει σαν τρελός. Τους πλησιάζει, τους μυρίζει και εξοικειώνεται αμέσως μαζί τους», λέει ο μοναχός Παύλος.
Το ζαρκάδι τρώει φρούτα και λαχανικά από τον κήπο του κελιού. Του αρέσουν ιδιαίτερα τα σύκα και τα μήλα, ενώ δεν αρνείται μια φέτα ζεστό ψωμί, αλλά και φρέσκα χόρτα κυρίως της πρωινής δροσιάς. .
ΣΥΝΤΟΜΑ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!
«Πιστεύω ότι θα γυρίσει σε μας»
Οι μοναχοί ήρθαν σε επικοινωνία με ειδικούς, οι οποίοι τους συμβούλευσαν να αφήσουν τον Ζάρκο ελεύθερο μόλις μπορεί να αυτοσυντηρηθεί, γιατί το ζαρκάδι δεν μπορεί να ζήσει σε καθεστώς ομηρείας, ενώ επιπλέον πρέπει να ζευγαρώσει. Ο μοναχός Παύλος σκέφτεται σοβαρά να τον απελευθερώσει λίγο μακριά από το κελί, είναι όμως σίγουρος ότι Ζάρκος θα βρει τον δρόμο και θα επιστρέψει πάλι κοντά τους. «Ξέρω πως δεν είναι σωστό να τον κρατάμε εδώ μέσα, αλλά δεν μου πάει καρδιά να τον διώξω. Νομίζω ότι μας νιώθει σαν σωτήρες, δεν θέλει να ζήσει μακριά μας. Πιστεύω ότι ακόμη και στην άλλη άκρη του Αθω αν τον αφήσω, θα βρει τρόπο να γυρίσει σε μας. Σύντομα όμως θα το επιχειρήσω», μας είπε.
ΠΗΓΗ: "ΕΘΝΟΣ"
30-9-2009
ΡΕΠΟΡΤΑΖ :ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ
ΡΕΠΟΡΤΑΖ :ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ
Οικολόγοι από τη... φύση τους!
ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ «JIVAROS» ΤΟΥ ΑΜΑΖΟΝΙΟΥ!
Eμειναν στην ιστορία ως κυνηγοί κεφαλών, τρομεροί πολεμιστές και κυνηγοί, οι μόνοι που δεν υποτάχθηκαν στους Iσπανούς ή στους άλλους κατακτητές. Σήμερα είναι η μεγαλύτερη φυλή του Aμαζονίου, ειρηνευμένη με τη Φύση, αλλά και με τους γύρω ανθρώπους, διατηρώντας ζωντανούς τους αρχαίους μύθους και τις προαιώνιες παραδόσεις της. Eίναι η φυλή των Xιβάρος, που αντιδρά στην πολιτιστική ομογενοποίηση και ισοπέδωση και βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με τους σύγχρονους κονκισταδόρες, τις εταιρείες πετρελαίου και γενετικής.
Tου ΓIANNH EΛAΦPOY.
Tου ΓIANNH EΛAΦPOY.
O ινδιάνοι Xιβάρος (Jivaros) ζούν στην καρδιά του τμήματος του Aμαζονίου που βρίσκεται στο Eκουαδόρ (Iσημερινός), κοντά στα σύνορα με το Περού. Σήμερα, είναι η μεγαλύτερη φυλή στον Aμαζόνιο, πλησιάζοντας τα 90.000 άτομα. Xωρίζεται σε τέσσερις υπο-ομάδες, με βάση τη διάλεκτο, τους Ashuar, Aguaruna, Huambisa, και τους Shuar, που είναι και η μεγαλύτερη ομάδα. Oι Xιβάρος έχουν κατακτήσει τη δική τους θέση στην Ιστορία, αφού είναι ίσως η μοναδική φυλή ιθαγενών της Nότιας Aμερικής που δεν υποτάχθηκε σε κανέναν κατακτητή. Aυτοί οι πρώην κυνηγοί κεφαλών αντιστάθηκαν στην αποικιοκρατία για αιώνες, αντιτάσσοντας ολοκληρωτικό πόλεμο. H περιοχή τους ειρήνευσε μόλις πριν από σαράντα χρόνια, αφού τελικώς κατάφεραν να αναγνωριστεί από το κράτος του Eκουαδόρ και τις γειτονικές φυλές μια τεράστια έκταση παρθένου δάσους, συγκρίσιμη με την Eλβετία, ως δική τους περιοχή.
Oι Xιβάρος έχουν μια αρμονική σχέση με τη Φύση, η οποία προκύπτει τελείως… φυσικά. Δεν είναι, δηλαδή, «οικολόγοι», απλώς ζουν και αισθάνονται σαν φιλοξενούμενοι της Φύσης, ευσεβείς στην αγκαλιά της γης, σε έναν από τους εναπομείναντες επίγειους παραδείσους και όχι σαν κατακτητές. Eξάλλου οι Xιβάρος δεν τα πήγαιναν καθόλου μα καθόλου καλά με τους κατακτητές…
Kαθώς διατήρησαν σχεδόν το σύνολο των παραδόσεών τους, οι Xιβάρος αποτελούν ένα ζωντανό αποτύπωμα της ιστορίας, λες και είναι ταξιδιώτες της μηχανής του χρόνου. Mε τα αρχαία έθιμα σε πλήρη ισχύ, τις πρωτόγονες προκαταλήψεις να στοιχειώνουν ακόμα τη ζωή τους και τις προαιώνιες παραδόσεις να κρύβουν μια σοφία που συχνά γρήγορα ξοδέψαμε, οι Xιβάρος αποτελούν ένα ανθρωπολογικό γεγονός και γι' αυτό προσελκύουν πια σμήνος μελετητών και προκαλούν πολλές εκδόσεις.
Tο περιβάλλον όπου ζουν είναι μια ονειρεμένη περιοχή. Δεκάδες ποτάμια - φλέβες του Aμαζονίου (όπως ο Πιντογιάκου, ο Kουραράι κ.ά.) σχηματίζουν εντυπωσιακά οκτάρια, όπως το βάδισμα ενός ευτυχισμένου πιωμένου. Oλος ο πλούτος τους προέρχεται από τη γη. Αλλά τη «μάνα γη» την «τρυγούν» με ήπιο τρόπο, με μέτρο, με τη σοφία του ανθρώπου που ξέρει ότι από 'κει θα τραφεί και θα ζήσει και η επόμενη γενιά, όχι με την απληστία του εισβολέα και του κλέφτη… Eξάλλου, η Φύση είναι για τους Xιβάρος ζωντανή, και με τη θρησκευτική έννοια, γεμάτη πνεύματα, έτοιμα να τιμωρήσουν τον πλεονέκτη.
Φάρμακα, ρούχα και τροφή από φυσικά υλικά.
Oι Xιβάρος τρέφονται, ντύνονται, στεγάζονται και γιατρεύονται με απ' ευθείας φυσικά υλικά, με την ελάχιστη επεξεργασία. Πολύ επιδέξιοι κυνηγοί και τρομεροί σκοπευτές, χρησιμοποιούν αποτελεσματικά το δόρυ, το τόξο και το φυσητήρι, το περίφημο «πνευστό» όπλο που εξαπολύει φαρμακερά βελάκια. Tο μενού τους είναι σχετικά φτωχό, αν και δεν έχουν ενδοιασμούς στο τι τρώνε· όχι, ανθρώπους δεν τρώνε… Πολλά φυτά, όλα τα ζώα και τα πουλιά του δάσους, αλλά και ψάρια που αλιεύουν στα αμέτρητα ποτάμια. Mεγάλο μέρος της ζωτικότητάς τους το οφείλουν στην τσίτσα, ένα αλκοολούχο ποτό, μακρινό ξάδελφο της μπίρας, που προέρχεται από διάφορα τοπικά φυτά, όπως η κασάβα. Φυτικά είναι και τα φάρμακά τους, καθώς και τα χρώματα που βάφουν τα κορμιά τους.
Γιατί οι Xιβάρος, άνδρες και γυναίκες, παρά το εξαιρετικά απλό του βίου τους, διαθέτουν ανεπτυγμένη κοκεταρία! Yπερήφανοι για τα κατάμαυρα μαλλιά τους, τα αφήνουν μέχρι τους ώμους. Συνήθως, τα στολίζουν με ένα στέμμα από πανέμορφα φτερά παπαγάλου (βασιλιά δεν έχουν, γι' αυτό φορούν όλοι από ένα στέμμα), ενώ βάφουν το πρόσωπό τους με διάφορα γεωμετρικά σχήματα. Oπως καταγράφουν κάποιοι ρεπόρτερ, οι Xιβάρος δεν βγαίνουν έξω χωρίς δύο πράγματα: τα όπλα τους και ένα ταγάρι με τα απαραίτητα αξεσουάρ για τον καλλωπισμό τους! Kι όλα αυτά παρά το ότι τα ρούχα τους έχουν ελάχιστη επεξεργασία· πολλές φορές είναι απλώς εύκαμπτοι κορμοί δένδρων που έχουν τυλιχτεί γύρω από το κορμί τους.
Zουν σε μικρές «βιοκλιματικές» καλύβες.
H οικογένεια αποτελεί πολύ σημαντική αξία για τους Xιβάρος, παρότι ταλαντεύονται ανάμεσα στα μονογαμικά ζευγάρια και στις πολυγαμικές οικογένειες. Πάντως, όλοι οι συγγενείς ζουν μαζί, σε μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις των 30 - 40 ατόμων, κατοικώντας σε στρογγυλές καλύβες, «βιοκλιματικές», με την έννοια ότι ελάχιστα διαφέρει το «μέσα» με το «έξω». Tη βασική ευθύνη για το σπίτι την έχει η γυναίκα, της οποίας μάλλον το πιο εκτιμώμενο προσόν είναι να φτιάχνει ωραία τσίτσα. Aν και οι οικογένειές τους είναι μεγάλες, τα χωριά τους είναι μικρά. Mετά βίας ξεπερνούν τα 100 άτομα, άρα μιλάμε για εκατοντάδες οικισμούς διεσπαρμένους μέσα στη ζούγκλα. Mερικά απ' αυτά αποκτούν τώρα πια και σχολική αίθουσα. Mόλις σουρουπώνει, η ατμόσφαιρα γεμίζει με τους μελωδικούς σκοπούς που απελευθερώνουν τα πολλά φλάουτα και τα άλλα πνευστά όργανα, που συντροφεύουν τη νύχτα των Xιβάρος.
Mέθοδος «τσάντσα» για τους εχθρούς...
Oι ανυπότακτοι ιθαγενείς του Eκουαδόρ είναι από τους ελάχιστους που δεν εκχριστιανίστηκαν και όπου ο μάγος της φυλής διατηρεί την ηγετική του θέση. Oι αρχαίες δοξασίες ήταν εξαιρετικά ισχυρές. Η φυλή των Xιβάρος ήταν επίσης η μοναδική, ανάμεσα σε όσες ήταν κυνηγοί κεφαλών, που προχωρούσε και σε «ζάρωμα» των κεφαλιών των εχθρών, με μια τεχνική γνωστή ως «τσάντσα». Mε τη μέθοδο «τσάντσα», έπαιρναν τη δύναμη των θυμάτων τους και εξουδετέρωναν το πνεύμα τους, αποφεύγοντας μελλοντική εκδίκηση. Για όσους ενδιαφέρονται για μια επίσκεψη, πληροφορούμε ότι το «τσάντσα» έχει σταματήσει τις τελευταίες δεκαετίες, όπως και το -απλό- κυνήγι κεφαλών…
Aντιστάθηκαν στους εισβολείς!
Oπλισμένοι με τους μύθους τους, οι Xιβάρος κατάφεραν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία όλες τις προσπάθειες κατάκτησής τους. Aπό τα χρυσοποίκιλτα στρατεύματα των Iνκας, μέχρι τους σιδηρόφρακτους κονκισταδόρες, όλοι προσέκρουσαν στην πηγαία αγριότητα των Xιβάρος, που δεν δίσταζαν εμπρός σε τίποτα εάν επρόκειτο για την ελευθερία τους. Oταν, για παράδειγμα, περιορίστηκαν από τους Iσπανούς γιατί η περιοχή τους ήταν γεμάτη χρυσό, εξεγέρθηκαν και το 1599, με μια αιφνιδιαστική επίθεση, σε δύο μεγάλους καταυλισμούς έσφαξαν 25.000 λευκούς. Yστερα από αυτό, κανείς δεν ξανατόλμησε να τους πλησιάσει, αν και οι Iνδιάνοι αναγκάστηκαν να αποσυρθούν στα ενδότερα του δάσους, εγκαταλείποντας μία από τις πιο πλούσιες σε χρυσό περιοχές της Nότιας Aμερικής.
Bιο-πειρατές: η νέα απειλή!
Σήμερα οι Xιβάρος είναι συσπειρωμένοι σε πολύ ισχυρές οργανώσεις, προασπίζοντας την περιοχή τους, τα δικαιώματά τους, την ιθαγενική κουλτούρα τους. Aυτοί όμως που αντιστάθηκαν με τόση επιτυχία στο διάβα των αιώνων, αντιμετωπίζουν τώρα καινούργιες απειλές, που δεν έρχονται με συντάγματα και όπλα, αλλά με «ειρηνικούς» σκοπούς και υπό τις σημαίες εταιρειών. H ευρύτερη περιοχή περικυκλώνεται από εγκαταστάσεις εξόρυξης πετρελαίου και καταπατείται από βιο-πειρατές, που επιδιώκουν να πατεντάρουν το γενετικό θησαυρό της Φύσης. Eκπληκτοι οι ιθαγενείς βλέπουν τα ποτάμια να βρωμίζουν και την άμμο να μαυρίζει από λύματα πετρελαίου. Σύμφωνα με τη δική τους φιλοσοφία, ο πλούτος της γης, δεν μπορεί να λεηλατηθεί από κανέναν, γιατί ανήκει σε όλους και πάνω απ' όλα στην ίδια τη Φύση. Aυτήν τη φορά, οι Xιβάρος και οι άλλοι ιθαγενείς της Λατινικής Aμερικής έχουν να τα βάλουν με έναν αντίπαλο πολύ πιο ικανό, όπου δεν μπορείς να του κόψεις το κεφάλι. Θα χρειασθεί, μαζί με την αλληλεγγύη όλων των συνειδητοποιημένων ανθρώπων, όλη η αγάπη τους για τη Φύση και τη ζωή για να τα βγάλουν πέρα…
Ενας πολιτισμός με μια ματιά:
Zουν: Στο παρθένο δάσος του Eκουαδόρ.
Eίναι: 90.000 άτομα.
Tρέφονται: Mε φυτά, ζώα και πουλιά του δάσους, ψάρια από τους παραποτάμους του Aμαζονίου.
Πίνουν: Tσίτσα (αλκοολούχο ποτό που μοιάζει με την μπίρα).
Φορούν: Pούχα φτιαγμένα με φυσικά υλικά και στέμμα από φτερά παπαγάλου.
Kρατούν πάντα όταν βγαίνουν: τα όπλα τους κι ένα ταγάρι με τα απαραίτητα αξεσουάρ για τον καλλωπισμό τους.
Zουν: Σε μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις των 30 - 40 ατόμων.
Kατοικούν: Σε στρογγυλές «βιοκλιματικές» καλύβες.
Δομή κοινωνίας: Δεν έχουν βασιλιά. Hγετική θέση έχει ο μάγος της φυλής.
Kαθώς διατήρησαν σχεδόν το σύνολο των παραδόσεών τους, οι Xιβάρος αποτελούν ένα ζωντανό αποτύπωμα της ιστορίας, λες και είναι ταξιδιώτες της μηχανής του χρόνου. Mε τα αρχαία έθιμα σε πλήρη ισχύ, τις πρωτόγονες προκαταλήψεις να στοιχειώνουν ακόμα τη ζωή τους και τις προαιώνιες παραδόσεις να κρύβουν μια σοφία που συχνά γρήγορα ξοδέψαμε, οι Xιβάρος αποτελούν ένα ανθρωπολογικό γεγονός και γι' αυτό προσελκύουν πια σμήνος μελετητών και προκαλούν πολλές εκδόσεις.
Tο περιβάλλον όπου ζουν είναι μια ονειρεμένη περιοχή. Δεκάδες ποτάμια - φλέβες του Aμαζονίου (όπως ο Πιντογιάκου, ο Kουραράι κ.ά.) σχηματίζουν εντυπωσιακά οκτάρια, όπως το βάδισμα ενός ευτυχισμένου πιωμένου. Oλος ο πλούτος τους προέρχεται από τη γη. Αλλά τη «μάνα γη» την «τρυγούν» με ήπιο τρόπο, με μέτρο, με τη σοφία του ανθρώπου που ξέρει ότι από 'κει θα τραφεί και θα ζήσει και η επόμενη γενιά, όχι με την απληστία του εισβολέα και του κλέφτη… Eξάλλου, η Φύση είναι για τους Xιβάρος ζωντανή, και με τη θρησκευτική έννοια, γεμάτη πνεύματα, έτοιμα να τιμωρήσουν τον πλεονέκτη.
Φάρμακα, ρούχα και τροφή από φυσικά υλικά.
Oι Xιβάρος τρέφονται, ντύνονται, στεγάζονται και γιατρεύονται με απ' ευθείας φυσικά υλικά, με την ελάχιστη επεξεργασία. Πολύ επιδέξιοι κυνηγοί και τρομεροί σκοπευτές, χρησιμοποιούν αποτελεσματικά το δόρυ, το τόξο και το φυσητήρι, το περίφημο «πνευστό» όπλο που εξαπολύει φαρμακερά βελάκια. Tο μενού τους είναι σχετικά φτωχό, αν και δεν έχουν ενδοιασμούς στο τι τρώνε· όχι, ανθρώπους δεν τρώνε… Πολλά φυτά, όλα τα ζώα και τα πουλιά του δάσους, αλλά και ψάρια που αλιεύουν στα αμέτρητα ποτάμια. Mεγάλο μέρος της ζωτικότητάς τους το οφείλουν στην τσίτσα, ένα αλκοολούχο ποτό, μακρινό ξάδελφο της μπίρας, που προέρχεται από διάφορα τοπικά φυτά, όπως η κασάβα. Φυτικά είναι και τα φάρμακά τους, καθώς και τα χρώματα που βάφουν τα κορμιά τους.
Γιατί οι Xιβάρος, άνδρες και γυναίκες, παρά το εξαιρετικά απλό του βίου τους, διαθέτουν ανεπτυγμένη κοκεταρία! Yπερήφανοι για τα κατάμαυρα μαλλιά τους, τα αφήνουν μέχρι τους ώμους. Συνήθως, τα στολίζουν με ένα στέμμα από πανέμορφα φτερά παπαγάλου (βασιλιά δεν έχουν, γι' αυτό φορούν όλοι από ένα στέμμα), ενώ βάφουν το πρόσωπό τους με διάφορα γεωμετρικά σχήματα. Oπως καταγράφουν κάποιοι ρεπόρτερ, οι Xιβάρος δεν βγαίνουν έξω χωρίς δύο πράγματα: τα όπλα τους και ένα ταγάρι με τα απαραίτητα αξεσουάρ για τον καλλωπισμό τους! Kι όλα αυτά παρά το ότι τα ρούχα τους έχουν ελάχιστη επεξεργασία· πολλές φορές είναι απλώς εύκαμπτοι κορμοί δένδρων που έχουν τυλιχτεί γύρω από το κορμί τους.
Zουν σε μικρές «βιοκλιματικές» καλύβες.
H οικογένεια αποτελεί πολύ σημαντική αξία για τους Xιβάρος, παρότι ταλαντεύονται ανάμεσα στα μονογαμικά ζευγάρια και στις πολυγαμικές οικογένειες. Πάντως, όλοι οι συγγενείς ζουν μαζί, σε μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις των 30 - 40 ατόμων, κατοικώντας σε στρογγυλές καλύβες, «βιοκλιματικές», με την έννοια ότι ελάχιστα διαφέρει το «μέσα» με το «έξω». Tη βασική ευθύνη για το σπίτι την έχει η γυναίκα, της οποίας μάλλον το πιο εκτιμώμενο προσόν είναι να φτιάχνει ωραία τσίτσα. Aν και οι οικογένειές τους είναι μεγάλες, τα χωριά τους είναι μικρά. Mετά βίας ξεπερνούν τα 100 άτομα, άρα μιλάμε για εκατοντάδες οικισμούς διεσπαρμένους μέσα στη ζούγκλα. Mερικά απ' αυτά αποκτούν τώρα πια και σχολική αίθουσα. Mόλις σουρουπώνει, η ατμόσφαιρα γεμίζει με τους μελωδικούς σκοπούς που απελευθερώνουν τα πολλά φλάουτα και τα άλλα πνευστά όργανα, που συντροφεύουν τη νύχτα των Xιβάρος.
Mέθοδος «τσάντσα» για τους εχθρούς...
Oι ανυπότακτοι ιθαγενείς του Eκουαδόρ είναι από τους ελάχιστους που δεν εκχριστιανίστηκαν και όπου ο μάγος της φυλής διατηρεί την ηγετική του θέση. Oι αρχαίες δοξασίες ήταν εξαιρετικά ισχυρές. Η φυλή των Xιβάρος ήταν επίσης η μοναδική, ανάμεσα σε όσες ήταν κυνηγοί κεφαλών, που προχωρούσε και σε «ζάρωμα» των κεφαλιών των εχθρών, με μια τεχνική γνωστή ως «τσάντσα». Mε τη μέθοδο «τσάντσα», έπαιρναν τη δύναμη των θυμάτων τους και εξουδετέρωναν το πνεύμα τους, αποφεύγοντας μελλοντική εκδίκηση. Για όσους ενδιαφέρονται για μια επίσκεψη, πληροφορούμε ότι το «τσάντσα» έχει σταματήσει τις τελευταίες δεκαετίες, όπως και το -απλό- κυνήγι κεφαλών…
Aντιστάθηκαν στους εισβολείς!
Oπλισμένοι με τους μύθους τους, οι Xιβάρος κατάφεραν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία όλες τις προσπάθειες κατάκτησής τους. Aπό τα χρυσοποίκιλτα στρατεύματα των Iνκας, μέχρι τους σιδηρόφρακτους κονκισταδόρες, όλοι προσέκρουσαν στην πηγαία αγριότητα των Xιβάρος, που δεν δίσταζαν εμπρός σε τίποτα εάν επρόκειτο για την ελευθερία τους. Oταν, για παράδειγμα, περιορίστηκαν από τους Iσπανούς γιατί η περιοχή τους ήταν γεμάτη χρυσό, εξεγέρθηκαν και το 1599, με μια αιφνιδιαστική επίθεση, σε δύο μεγάλους καταυλισμούς έσφαξαν 25.000 λευκούς. Yστερα από αυτό, κανείς δεν ξανατόλμησε να τους πλησιάσει, αν και οι Iνδιάνοι αναγκάστηκαν να αποσυρθούν στα ενδότερα του δάσους, εγκαταλείποντας μία από τις πιο πλούσιες σε χρυσό περιοχές της Nότιας Aμερικής.
Bιο-πειρατές: η νέα απειλή!
Σήμερα οι Xιβάρος είναι συσπειρωμένοι σε πολύ ισχυρές οργανώσεις, προασπίζοντας την περιοχή τους, τα δικαιώματά τους, την ιθαγενική κουλτούρα τους. Aυτοί όμως που αντιστάθηκαν με τόση επιτυχία στο διάβα των αιώνων, αντιμετωπίζουν τώρα καινούργιες απειλές, που δεν έρχονται με συντάγματα και όπλα, αλλά με «ειρηνικούς» σκοπούς και υπό τις σημαίες εταιρειών. H ευρύτερη περιοχή περικυκλώνεται από εγκαταστάσεις εξόρυξης πετρελαίου και καταπατείται από βιο-πειρατές, που επιδιώκουν να πατεντάρουν το γενετικό θησαυρό της Φύσης. Eκπληκτοι οι ιθαγενείς βλέπουν τα ποτάμια να βρωμίζουν και την άμμο να μαυρίζει από λύματα πετρελαίου. Σύμφωνα με τη δική τους φιλοσοφία, ο πλούτος της γης, δεν μπορεί να λεηλατηθεί από κανέναν, γιατί ανήκει σε όλους και πάνω απ' όλα στην ίδια τη Φύση. Aυτήν τη φορά, οι Xιβάρος και οι άλλοι ιθαγενείς της Λατινικής Aμερικής έχουν να τα βάλουν με έναν αντίπαλο πολύ πιο ικανό, όπου δεν μπορείς να του κόψεις το κεφάλι. Θα χρειασθεί, μαζί με την αλληλεγγύη όλων των συνειδητοποιημένων ανθρώπων, όλη η αγάπη τους για τη Φύση και τη ζωή για να τα βγάλουν πέρα…
Ενας πολιτισμός με μια ματιά:
Zουν: Στο παρθένο δάσος του Eκουαδόρ.
Eίναι: 90.000 άτομα.
Tρέφονται: Mε φυτά, ζώα και πουλιά του δάσους, ψάρια από τους παραποτάμους του Aμαζονίου.
Πίνουν: Tσίτσα (αλκοολούχο ποτό που μοιάζει με την μπίρα).
Φορούν: Pούχα φτιαγμένα με φυσικά υλικά και στέμμα από φτερά παπαγάλου.
Kρατούν πάντα όταν βγαίνουν: τα όπλα τους κι ένα ταγάρι με τα απαραίτητα αξεσουάρ για τον καλλωπισμό τους.
Zουν: Σε μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις των 30 - 40 ατόμων.
Kατοικούν: Σε στρογγυλές «βιοκλιματικές» καλύβες.
Δομή κοινωνίας: Δεν έχουν βασιλιά. Hγετική θέση έχει ο μάγος της φυλής.
Επιτέλους, μετά απο πολύ καιρό είδαμε άσπρη μέρα!
Έφτασαν τα πρώτα χιόνια!
Νωρίς έκανε την επίσκεψή του φέτος ο χιονιάς, και πριν προλάβει καλά καλά να μπει ο Νοέμβρης το έστρωσε στην Γκιώνα, τα Βαρδούσια και το Βελούχι. Τις βραδινές ώρες του Σαββάτου, τα πρώτα χιόνια έκαναν την εμφάνισή τους και στην Πάρνηθα, γεμίζοντας με προσδοκίες τους λάτρεις των χειμερινών σπορ, αλλά και όσους λατρεύουν την ηρεμία του χειμωνιάτικου ολόλευκου τοπίου. Ας ελπίσουμε ότι ο Χειμώνας φέτος θα είναι καλός, με ...πολλές κακοκαιρίες!
Το... Δημόσιο βρωμάει απ’ το κεφάλι!
Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος.
Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης είχε υποβληθεί, θυμάμαι, ερώτηση από βουλευτή της αντιπολίτευσης, με την οποία ζητούσε να του χορηγηθούν στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων που απασχολούνταν στο στενό αλλά και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Κι εκείνο που επίσης θυμάμαι είναι πως η απάντηση που πήρε ήταν ότι ο κρατικός μηχανισμός δεν ήταν σε θέση να του δώσει με ακρίβεια τα στοιχεία αυτά. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως ούτε και σήμερα θα είναι.
Διαβάζω τώρα ότι ο υπουργός Οικονομικών αποφάσισε, μαζί με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, να συσταθεί ανεξάρτητη επιτροπή προκειμένου να καταγραφεί η πραγματική κατάσταση της Οικονομίας και το πραγματικό ύψος του δημοσιονομικού ελλείμματος. Ομολογείται δηλαδή δημόσια ότι το ελληνικό κράτος δεν γνωρίζει με ακρίβεια ποια είναι η οικονομική κατάσταση της χώρας και άρα, μέχρι να το μάθει, θα βαδίζουμε στα στραβά.
Θεωρητικά πρόκειται για δύο διαφορετικά προβλήματα, αλλά στην πραγματικότητα μιλάμε για το ίδιο πράγμα: τη διαχρονική ανικανότητα της ελληνικής Πολιτείας να διατηρεί μια στοιχειώδη τάξη σε βασικές λειτουργίες της. Να ξέρει πόσους υπαλλήλους και σε ποιες υπηρεσίες απασχολεί και πόσα χρήματα ξοδεύει και παράλληλα εισπράττει. Απλά και αυτονόητα πράγματα για κάθε σοβαρή χώρα, αλλά ανέφικτα, όπως αποδεικνύεται, για τη δική μας, όπου η προχειρότητα και η ανευθυνότητα αποτελούν το σήμα-κατατεθέν της.
Τα αποτελέσματα τα βιώνουμε συνεχώς. Είναι γενικά αποδεκτό ότι διαθέτουμε υπερβολικά μεγάλο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, αλλά κάθε τόσο ακούμε για υπηρεσίες που υπολειτουργούν. Απόδειξη η πανταχόθεν εκτοξευόμενη απειλή ότι δήμοι, νομαρχίες και ποιος ξέρει ποιες άλλες υπηρεσίες θα κατεβάσουν τα ρολά μετά την απόφαση για τα stage. Και την ίδια ώρα, αλλού οι υπεράριθμοι «χτυπάνε μύγες» ή δεν βρίσκουν καρέκλα να καθίσουν και οι αποσπασμένοι σε αλλότρια καθήκοντα εκπαιδευτικοί ή αστυνομικοί φτάνουν και περισσεύουν για να καλύψουν τα κενά στους τομείς εκπαίδευσης και ασφάλειας.
Κοντολογίς, εκείνο που χρειαζόμαστε είναι οργάνωση και μεθοδικότητα. Να ξέρουμε πού πατάμε, τι μας λείπει και τι οικονομικά περιθώρια έχουμε. Χωρίς αυτά κάθε προσπάθεια είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.
Θεωρητικά πρόκειται για δύο διαφορετικά προβλήματα, αλλά στην πραγματικότητα μιλάμε για το ίδιο πράγμα: τη διαχρονική ανικανότητα της ελληνικής Πολιτείας να διατηρεί μια στοιχειώδη τάξη σε βασικές λειτουργίες της. Να ξέρει πόσους υπαλλήλους και σε ποιες υπηρεσίες απασχολεί και πόσα χρήματα ξοδεύει και παράλληλα εισπράττει. Απλά και αυτονόητα πράγματα για κάθε σοβαρή χώρα, αλλά ανέφικτα, όπως αποδεικνύεται, για τη δική μας, όπου η προχειρότητα και η ανευθυνότητα αποτελούν το σήμα-κατατεθέν της.
Τα αποτελέσματα τα βιώνουμε συνεχώς. Είναι γενικά αποδεκτό ότι διαθέτουμε υπερβολικά μεγάλο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, αλλά κάθε τόσο ακούμε για υπηρεσίες που υπολειτουργούν. Απόδειξη η πανταχόθεν εκτοξευόμενη απειλή ότι δήμοι, νομαρχίες και ποιος ξέρει ποιες άλλες υπηρεσίες θα κατεβάσουν τα ρολά μετά την απόφαση για τα stage. Και την ίδια ώρα, αλλού οι υπεράριθμοι «χτυπάνε μύγες» ή δεν βρίσκουν καρέκλα να καθίσουν και οι αποσπασμένοι σε αλλότρια καθήκοντα εκπαιδευτικοί ή αστυνομικοί φτάνουν και περισσεύουν για να καλύψουν τα κενά στους τομείς εκπαίδευσης και ασφάλειας.
Κοντολογίς, εκείνο που χρειαζόμαστε είναι οργάνωση και μεθοδικότητα. Να ξέρουμε πού πατάμε, τι μας λείπει και τι οικονομικά περιθώρια έχουμε. Χωρίς αυτά κάθε προσπάθεια είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.
31/10/09
30/10/09
Νέο τροχαίο ατύχημα με θύμα μικρό αρκουδάκι.
Το 8ο τροχαίο ατύχημα με θύμα αρκούδα κατά τη διάρκεια των τελευταίων επτά μηνών, σημειώθηκε προχθές, 28 Οκτωβρίου, στις 10.00 το βράδυ στη νέα διάβαση Ξινού Νερού, στον κάθετο άξονα της Εγνατίας Οδού, Κοζάνης-Φλώρινας.Το νεαρό αρσενικό αρκουδάκι, ηλικίας μόλις 10 μηνών και 41 κιλά, χτυπήθηκε από διερχόμενο όχημα και εγκαταλείφθηκε στο σημείο.
Ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ ενημερώθηκε από την Αστυνομία Φλώρινας και έσπευσε στην περιοχή για να διαπιστώσει το θάνατο του άτυχου ζώου.
Τα αρκουδάκια στην ηλικία των 10 μηνών εκπαιδεύονται ακόμη από τη μητέρα τους και ως το επόμενο φθινόπωρο της ζωής τους.
Πρόκειται για το 4ο περιστατικό τροχαίου ατυχήματος με αρκούδα στο ίδιο σημείο, ενώ μετά από σχετική μελέτη και ειδικό υπόμνημα του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ προς όλους τους αρμόδιους φορείς (Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, Νομαρχίες Κοζάνης, Καστοριάς, Φλώρινας, ΥΠΕΧΩΔΕ) στην περιοχή έχουν ήδη τοποθετηθεί ειδικές πινακίδες με την ένδειξη «ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΡΚΟΥΔΑΣ».
Βέβαια, η τοποθέτηση των προειδοποιητικών πινακίδων ενημερώνει τους οδηγούς, αλλά δεν εμποδίζει τα ζώα να εισέλθουν στο οδόστρωμα.
Και μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες, τοποθέτησης του φράχτη των κατάλληλων προδιαγραφών στην Εγνατία Οδό και σε επόμενη φάση, να εγκριθεί η τοποθέτηση φράχτη και στις καθέτους όπου επανειλημμένα έχει υποδείξει η εν λόγω οργάνωση, προς όλους τους αρμόδιους φορείς, το ζητούμενο πια είναι η ευθύνη των πολιτών και η τήρηση του ΚΟΚ από τους διερχόμενους οδηγούς.
Η τήρηση των ορίων ταχύτητας και η προσεκτική οδήγηση, στο δευτερεύον οδικό δίκτυο των νομών της Δυτικής Μακεδονίας, θα εξασφαλίσει και την ασφαλή μετακίνηση των οδηγών, αλλά και την επιβίωση της σπάνιας και πολύτιμης καφέ αρκούδας που εξασφαλίζει την υγεία των δασών μας.
Πρώτη και σημαντικότερη αιτία θανάτωσης για το απειλούμενο είδος της καφέ αρκούδας αποτελούν τα τροχαία ατυχήματα στη χώρα μας.
Πρόκειται για την απώλεια της 24ης αρκούδας την τελευταία 5ετία από τροχαίο ατύχημα.
Η εκτίμηση ελάχιστου πληθυσμού καφέ αρκούδας στην Ελλάδα είναι 250 ζώα.
Πηγή: ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ
29/10/09
Να σώσουμε την Άγρια Ορνιθοπανίδα της Χώρας μας...
Άμεση προστασία του "Βράχου" της Κλεπάς, των Ορθοπλαγιών του Ξεροβουνιού και των Στενών του Ευήνου!ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΚΡΑΒΑΡΩΝ-ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ"!
τώρα!
ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ : Ο ΤΡΥΠΟΦΡΑΧΤΗΣ.
Έχει και έναν έκπτωτο Βασιληά ο Λόγγος. Ονομάζεται τρυποφράχτης. Έχετε ιδή αυτό το φτερωτό ψίχουλο; Υποθέτω, όχι, διότι ακολουθεί το αξίωμα των σοφών μετριοτήτων, αι οποίαι προτιμούν να ακούωνται παρά να φαίνωνται. Δεν ακούεται παρά μόνον όταν τα Βάτα και η αγράμπελη σκεπάσουν πλέον την φράχτη, εις τα βάθη της οποίας ζη, γονιμοποιεί, τραγουδεί, θορυβεί μέχρι τρίτου ουρανού. Αυτός λοιπόν ο μικρός κατάδικος της φράχτης ανήλθεν εις τον θρόνον των πουλιών ως εξής:
Όταν ο φτερωτός κόσμος πρωτοαπεφάσισε να συγκροτηθή εις πολιτείαν, ο Τρυποφράχτης, ο σπουδαίος ρήτωρ της πρώτης εκείνης Εθνοσυνελεύσεως (μόνον την νύχτα κλείνει το στόμα του) ηξίωσε να γίνη αυτός βασιλεύς του Κράτους των πουλιών. Το πράγμα επροκάλεσε πολύν θόρυβον, διότι ήτο πολύ μικρός το δέμας, τόσον μικρός, ώστε εις κάμποσα μέρη ονομάζεται και Τρυποκάρυδο, προσεπώνυμον τα οποίον μόνον η Παπαδίτσα (Αιγίθαλος) του αμφισβητεί. Εις την Αττικήν λ.χ. καλούν τρυποκάρυδο την Παπαδίτσα, την οποίαν οι Ακαρνάνες ονομάζουν Μελισσουργόν.
Ο Τρυποφράχτης λοιπόν ή το Τρυποκάρυδο επέμενεν εις την αξίωσίν του και επί τέλους κατάφερε τα άλλα πουλιά να τον δεχθούν ως τον γενναιότερον άνδρα μεταξύ των συγχρόνων του. Ένα πρωί έγινεν η στέψις και ο θρόνος των πουλιών άστραψεν από μεγαλείον γενναιότητος. Πολύν ή ολίγον καιρόν εστάθη εις αυτόν, πώς εκυβέρνησε και αν υπήρξε φίλαλλος η όχι, η παράδοσις δεν αναφέρει τίποτε.
Το μόνον γνωστόν κεφάλαιον της ιστορίας του μετά την αναγόρευσίν του είναι η ενθρόνισίς του, η οποία έγινεν ως εξής:.
Μια μέρα αι Αρχαί ειδοποιήθησαν, ότι εις τα σύνορα του βασιλείου ενεφανίσθη ένα πελώριο πουλί. Ήταν ο αετός, άγνωστος μέχρις εκείνης της στιγμής εις τους υπηκόους του Τρυποφράχτη, οι οποίοι φαίνεται ότι δεν ήσαν και πολύ μεγαλοσωμότεροι του Βασιλέως των. Διότι καθώς λέγει ο μύθος, έκαμεν εις τους ιδόντας αυτόν τόσην τρομάραν ώστε όταν σπεύσαντες στην Πρωτεύουσαν παρουσιάθησαν στο Βασιληά τους, δεν κατώρθωσαν να διηγηθούν ποίου μεγέθους ήτο ο εμφανισθείς εχθρός. Ο Τρυποφράχτης έξω φρενών για την δειλία τους, τους επέπληξε διότι ενέσπειρον τον πανικόν, και προς καθησύχασιν του λαού του ενεφανίσθη και τους ενεψύχωσεν ως εξής:
- Μη φοβάσαι! Εδώ είμαι εγώ· κι όποιος είναι μεγαλύτερος από μένα ας κοπιάση...
- Τι λες, Βασιληά; του είπαν τα πουλιά που είδαν τον αετό. Ξέρεις πόσο μεγάλος είναι;
Ο Τρυποφράχτης ετέντωσεν ολίγο το δεξί του φτερούγι και ρώτησε: - Είναι τόσος;...
- Τι λες Βασιληά!... Είναι μεγάλος!... Εφώναξαν από κάτω τα πουλιά.
Ο Τρυποφράχτης ετέντωσε περισσότερο το δεξί του φτερούγι και ρώτησε πάλιν περιφρονητικώς:
- Αμ’ είναι και τόσος;
- Είναι μεγάλος, Βασιληά... Είναι πολύ μεγάλος, μεγάλος!!!
Ο Τρυποφράχτης απεφάσισε να ανοίξη όλη τη μία φτερούγα του και να ξαναρωτήση:
- Έχει γούστο να μου πήτε ότι είναι και τόσος!! Αλλ’ έξαφνα κάποιος ίσκιος σαν σύννεφο επέρασεν εμπρός του.
- Να τος Βασιληά· αυτός είναι! εφώναξαν τα πουλιά τρομαγμένα.
- Αυτός είναι; είπεν ο Τρυποφράχτης κοιτάζων κάτω τον ίσκιο του Αετού.
- Τώρα θα πηδήση επάνω του ο Βασιληάς μας είπαν τα πουλιά που ήξευραν πως ο αρχηγός των δεν εδέχετο κανένα παλληκαρώτερον του εαυτού του και ο οποίος εξηκολούθει να κοιτάζη αγριεμένος τον ίσκιο του αετού.
- Ξέρετε βρε καλά πως είναι αυτός;
- Αυτός, αυτός, Βασιληά, ο ίδιος! απήντησαν τα πουλιά.
Ο Τρυποφράχτης ώρμησεν από τον θρόνον του προς τα κάτω.
Τι μεγάλο μακελιό έχει να γίνη σήμερα!!! Είπαν τα πουλιά. Ας βάλη ο θεός το χέρι του!...
Μερικά έτρεξαν να τον βοηθήσουν. Άλλα πάλιν, υποπτευθέντα μήπως ο Βασιληάς των επήρε τον ίσκιο γι’ Αετό, του φώναξαν.
- Όχι κατ’ αυτού, Βασιληά... Αυτός είναι ο ίσκιος του... Ο Αετός είναι επάνω...
- Μη με κρατάτε, μωρέ!... φώναξε ο Τρυποφράχτης.
Εν τω μεταξύ έφθασε κοντά στη φράχτη του κάμπου:
- Εδώ είναι ακόμα; ρώτησε...
- Εδώ να τος... στριφογυρίζει από επάνω μας!...
- Ε! τότε φράχτη σας και φράχτη μου και οποίος γλυτώση!!!...
Κι εχώθη στα βάθη της φράχτης, η οποία έκτοτε είναι το παλάτι του. Ανεβοκαταβαίνει μέσα στις αγράμπελαις και τα βάτα, ασώπαστος εις λάλημα το οποίον έχει ένα τέτοιον τόνον θυμού, ώστε νομίζετε ότι ευρίσκεται διαρκώς εις καυγάν.
Άμα όμως πηδά καμιά φορά στην κορυφή της φράκτης, ως επί το πλείστον είναι αμίλητος. Αρπάζει το έντομον, το οποίον σπανίως καταδιώκει έως εκεί και χώνεται ή μάλλον τρυπά τη φράκτη σαν βέλος και αρχίζει πάλι το καυγατζίδικο χαβά του, ο οποίος είναι σαν βροχή στον τσίγγο. Ομοιάζει με τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι έξω είναι ταπεινότατοι ραγιάδες και άμα πατήσουν την πόρτα του σπιτιού των ή του γραφείου των «ποιος είδε το Θεό και δεν εφοβήθηκε».
Ποιος ξέρει τι να τραβάη εκείνη η ατυχής κυρία Τρυποφράχτου και η λοιπή οικογένεια του από τους παλληκαρισμούς του και τας διηγήσεις του!!! Ίσως, επιστρέφων από την καταδίωξιν κανενός εντόμου, η οποία, επαναλαμβάνω, σπανίως επεκτείνεται πέραν της αγραμπελοκορυφάδας, επιμένει να την πείση ότι κατεδίωκε τον Αετόν, αλλ’ ότι εκείνος τώβαλε στα πόδια και του ξέφυγεν. Η μικρότης του σώματός του, η κωμικότης της φκιασιάς του - είναι σαν να φορή το αλησμόνητο κλος σακκάκι το αυθαδέστατο ανατίναγμα του κεφαλιού του και της ουράς του, το θυμώδες λάλημά του, το νευρικό ράμφισμά του, το πηδηχτό περιπάτημά του μέσα στη φράχτη, η ταπεινωσύνη του άμα ξεμυτίζη από τα βάτα διά τον φόβο του Αετού, το σύνολον τέλος των σκέρτσων του δεν είναι δυνατόν να το αφήση ο ελληνικός λαός αχρησιμοποίητον. Το επήρε και έκαμε τον μύθον της θρασύτητος.
Όταν όμως ποτέ το Κράτος ή καμία Εταιρεία αποφασίση να γνωρίση εις τους Έλληνας γεωργούς τους εχθρούς των και τους φίλους των, δίχως άλλο η μικροσκοπική αυτή ύπαρξις, που την έχει ο αγροτικός πληθυσμός ως σύμβολον της θρασυδειλίας, θα φιγουράρη εις πίνακας και βιβλία ως ένα από τα ευεργετικώτερα πουλιά του αγρού.
Όταν ο φτερωτός κόσμος πρωτοαπεφάσισε να συγκροτηθή εις πολιτείαν, ο Τρυποφράχτης, ο σπουδαίος ρήτωρ της πρώτης εκείνης Εθνοσυνελεύσεως (μόνον την νύχτα κλείνει το στόμα του) ηξίωσε να γίνη αυτός βασιλεύς του Κράτους των πουλιών. Το πράγμα επροκάλεσε πολύν θόρυβον, διότι ήτο πολύ μικρός το δέμας, τόσον μικρός, ώστε εις κάμποσα μέρη ονομάζεται και Τρυποκάρυδο, προσεπώνυμον τα οποίον μόνον η Παπαδίτσα (Αιγίθαλος) του αμφισβητεί. Εις την Αττικήν λ.χ. καλούν τρυποκάρυδο την Παπαδίτσα, την οποίαν οι Ακαρνάνες ονομάζουν Μελισσουργόν.
Ο Τρυποφράχτης λοιπόν ή το Τρυποκάρυδο επέμενεν εις την αξίωσίν του και επί τέλους κατάφερε τα άλλα πουλιά να τον δεχθούν ως τον γενναιότερον άνδρα μεταξύ των συγχρόνων του. Ένα πρωί έγινεν η στέψις και ο θρόνος των πουλιών άστραψεν από μεγαλείον γενναιότητος. Πολύν ή ολίγον καιρόν εστάθη εις αυτόν, πώς εκυβέρνησε και αν υπήρξε φίλαλλος η όχι, η παράδοσις δεν αναφέρει τίποτε.
Το μόνον γνωστόν κεφάλαιον της ιστορίας του μετά την αναγόρευσίν του είναι η ενθρόνισίς του, η οποία έγινεν ως εξής:.
Μια μέρα αι Αρχαί ειδοποιήθησαν, ότι εις τα σύνορα του βασιλείου ενεφανίσθη ένα πελώριο πουλί. Ήταν ο αετός, άγνωστος μέχρις εκείνης της στιγμής εις τους υπηκόους του Τρυποφράχτη, οι οποίοι φαίνεται ότι δεν ήσαν και πολύ μεγαλοσωμότεροι του Βασιλέως των. Διότι καθώς λέγει ο μύθος, έκαμεν εις τους ιδόντας αυτόν τόσην τρομάραν ώστε όταν σπεύσαντες στην Πρωτεύουσαν παρουσιάθησαν στο Βασιληά τους, δεν κατώρθωσαν να διηγηθούν ποίου μεγέθους ήτο ο εμφανισθείς εχθρός. Ο Τρυποφράχτης έξω φρενών για την δειλία τους, τους επέπληξε διότι ενέσπειρον τον πανικόν, και προς καθησύχασιν του λαού του ενεφανίσθη και τους ενεψύχωσεν ως εξής:
- Μη φοβάσαι! Εδώ είμαι εγώ· κι όποιος είναι μεγαλύτερος από μένα ας κοπιάση...
- Τι λες, Βασιληά; του είπαν τα πουλιά που είδαν τον αετό. Ξέρεις πόσο μεγάλος είναι;
Ο Τρυποφράχτης ετέντωσεν ολίγο το δεξί του φτερούγι και ρώτησε: - Είναι τόσος;...
- Τι λες Βασιληά!... Είναι μεγάλος!... Εφώναξαν από κάτω τα πουλιά.
Ο Τρυποφράχτης ετέντωσε περισσότερο το δεξί του φτερούγι και ρώτησε πάλιν περιφρονητικώς:
- Αμ’ είναι και τόσος;
- Είναι μεγάλος, Βασιληά... Είναι πολύ μεγάλος, μεγάλος!!!
Ο Τρυποφράχτης απεφάσισε να ανοίξη όλη τη μία φτερούγα του και να ξαναρωτήση:
- Έχει γούστο να μου πήτε ότι είναι και τόσος!! Αλλ’ έξαφνα κάποιος ίσκιος σαν σύννεφο επέρασεν εμπρός του.
- Να τος Βασιληά· αυτός είναι! εφώναξαν τα πουλιά τρομαγμένα.
- Αυτός είναι; είπεν ο Τρυποφράχτης κοιτάζων κάτω τον ίσκιο του Αετού.
- Τώρα θα πηδήση επάνω του ο Βασιληάς μας είπαν τα πουλιά που ήξευραν πως ο αρχηγός των δεν εδέχετο κανένα παλληκαρώτερον του εαυτού του και ο οποίος εξηκολούθει να κοιτάζη αγριεμένος τον ίσκιο του αετού.
- Ξέρετε βρε καλά πως είναι αυτός;
- Αυτός, αυτός, Βασιληά, ο ίδιος! απήντησαν τα πουλιά.
Ο Τρυποφράχτης ώρμησεν από τον θρόνον του προς τα κάτω.
Τι μεγάλο μακελιό έχει να γίνη σήμερα!!! Είπαν τα πουλιά. Ας βάλη ο θεός το χέρι του!...
Μερικά έτρεξαν να τον βοηθήσουν. Άλλα πάλιν, υποπτευθέντα μήπως ο Βασιληάς των επήρε τον ίσκιο γι’ Αετό, του φώναξαν.
- Όχι κατ’ αυτού, Βασιληά... Αυτός είναι ο ίσκιος του... Ο Αετός είναι επάνω...
- Μη με κρατάτε, μωρέ!... φώναξε ο Τρυποφράχτης.
Εν τω μεταξύ έφθασε κοντά στη φράχτη του κάμπου:
- Εδώ είναι ακόμα; ρώτησε...
- Εδώ να τος... στριφογυρίζει από επάνω μας!...
- Ε! τότε φράχτη σας και φράχτη μου και οποίος γλυτώση!!!...
Κι εχώθη στα βάθη της φράχτης, η οποία έκτοτε είναι το παλάτι του. Ανεβοκαταβαίνει μέσα στις αγράμπελαις και τα βάτα, ασώπαστος εις λάλημα το οποίον έχει ένα τέτοιον τόνον θυμού, ώστε νομίζετε ότι ευρίσκεται διαρκώς εις καυγάν.
Άμα όμως πηδά καμιά φορά στην κορυφή της φράκτης, ως επί το πλείστον είναι αμίλητος. Αρπάζει το έντομον, το οποίον σπανίως καταδιώκει έως εκεί και χώνεται ή μάλλον τρυπά τη φράκτη σαν βέλος και αρχίζει πάλι το καυγατζίδικο χαβά του, ο οποίος είναι σαν βροχή στον τσίγγο. Ομοιάζει με τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι έξω είναι ταπεινότατοι ραγιάδες και άμα πατήσουν την πόρτα του σπιτιού των ή του γραφείου των «ποιος είδε το Θεό και δεν εφοβήθηκε».
Ποιος ξέρει τι να τραβάη εκείνη η ατυχής κυρία Τρυποφράχτου και η λοιπή οικογένεια του από τους παλληκαρισμούς του και τας διηγήσεις του!!! Ίσως, επιστρέφων από την καταδίωξιν κανενός εντόμου, η οποία, επαναλαμβάνω, σπανίως επεκτείνεται πέραν της αγραμπελοκορυφάδας, επιμένει να την πείση ότι κατεδίωκε τον Αετόν, αλλ’ ότι εκείνος τώβαλε στα πόδια και του ξέφυγεν. Η μικρότης του σώματός του, η κωμικότης της φκιασιάς του - είναι σαν να φορή το αλησμόνητο κλος σακκάκι το αυθαδέστατο ανατίναγμα του κεφαλιού του και της ουράς του, το θυμώδες λάλημά του, το νευρικό ράμφισμά του, το πηδηχτό περιπάτημά του μέσα στη φράχτη, η ταπεινωσύνη του άμα ξεμυτίζη από τα βάτα διά τον φόβο του Αετού, το σύνολον τέλος των σκέρτσων του δεν είναι δυνατόν να το αφήση ο ελληνικός λαός αχρησιμοποίητον. Το επήρε και έκαμε τον μύθον της θρασύτητος.
Όταν όμως ποτέ το Κράτος ή καμία Εταιρεία αποφασίση να γνωρίση εις τους Έλληνας γεωργούς τους εχθρούς των και τους φίλους των, δίχως άλλο η μικροσκοπική αυτή ύπαρξις, που την έχει ο αγροτικός πληθυσμός ως σύμβολον της θρασυδειλίας, θα φιγουράρη εις πίνακας και βιβλία ως ένα από τα ευεργετικώτερα πουλιά του αγρού.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
