Χαμένα είδη...

Το Dodo (Raphus cucullatus) ήταν ένα πουλί ενδημικό στο νησί του Μαυρίκιου στον Ινδικό Ωκεανό. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τους Ολλανδούς ναυτικούς που έφτασαν στο νησί το 1598. Ως το 1681, όλα τα dodos είχαν σκοτωθεί από το ανελέητο κυνήγι.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Guardian".

Η ανθρώπινη απληστία και η απερισκεψία είναι υπεύθυνες για την απώλεια εκατοντάδων ειδών που θα μπορούσαν να έχουν σωθεί, και δυστυχώς ο ρυθμός εξαφάνισης πολλών ειδών αυξάνεται ανησυχητικά."Τα πουλιά είναι σύμβολα της ζωής, της κίνησης, της ζωντάνιας και της ελευθερίας", λέει ο Errol Fuller, συγγραφέας αρκετών βιβλίων με θέμα την προστασία αλλά και την εξαφάνιση αρκετών ειδών πουλιών. "Το γεγονός ότι ζουν έτσι κατά τόσο αισθητό τρόπο γύρω μας καθιστά διπλά δύσκολο να συμβιβαστεί κανείς με την ιδέα ότι πολλά είδη έχουν χαθεί και ακόμη περισσότερα θα χαθούν στο μέλλον." Εδώ είναι μερικά είδη που έχουν ήδη χαθεί για πάντα: μυθικά πτηνά που έχουν εξαφανιστεί από τη Γη και «αναστήθηκαν» μέσα από καλλιτεχνικές ζωγραφιές όχι μόνο για θυμίζουν τι χάσαμε από τον πλούτο του πλανήτη μας αλλά για να αφυπνιστούν επιτέλους οι ανθρώπινες συνειδήσεις και να μπει έτσι ένας φραγμός στην ανθρώπινη απληστία που οδηγεί τον πλανήτη στην καταστροφή. 

Phalacrocorax perspicillatus. Ο εντυπωσιακός, μεγάλος κορμοράνος που βρέθηκε στο έρημο νησάκι Μπερινγκ, ανοιχτά της χερσονήσου Καμτσάτκα στη Σιβηρία. Λέγεται ότι ήταν αδέξιος όταν περπατούσε, όμως έφτιαχνε το τέλειο γεύμα. Ένα πτηνό αρκούσε για τρείς πεινασμένους άνδρες. Ο τελευταίος κορμοράνος του συγκεκριμένου είδους σκοτώθηκε πιθανότητα το 1852. Το είδος θεωρήθηκε εξαφανισμένο το 1882.

Pinguinus impennis. Ένα πτηνό ανίκανο να πετάξει, που παρουσίαζε πολύ μεγάλη ομοιότητα με τους σημερινούς πιγκουίνους. Αδέξιο στο έδαφος και επιδέξιο στο νερό. Ζούσε σε τεράστιες αποικίες στις ακτές του Ατλαντικού και σε νησάκια ανοιχτά των ΗΠΑ, του Καναδά, της Σκανδιναβίας, ακόμα και της Βρετανίας. Ο πληθυσμός του είδους άρχισε να μειώνεται δραματικά στις αρχές του 19ου αιώνα λόγω της μεγάλης ζήτησης από τους συλλέκτες. Τα τελευταία άτομα σκοτώθηκαν το 1812 από Βρετανούς ψαράδες στα ανοιχτά της Ισλανδίας.

Moho nobilis. Ένα πολύ ντροπαλό και δειλό πτηνό που τρεφόταν με νέκταρ και ζούσε στα ψηλότερα δέντρα των ορεινών δασών της Χαβάης. Είχε την ευλογία και την κατάρα να φέρει πανέμορφα μακριά κίτρινα φτερά, που έγιναν περιζήτητα και ακριβοπληρωμένα. Το τελευταίο πτηνό σκοτώθηκε στις 13 Μαΐου του 1902.

Stephanoaetus mahery. Η μυθολογία λέει ότι ο γιγάντιος αυτός αετός μπορούσε να μεταφέρει ακόμα και ελέφαντες με τα νύχια του. Από τα απολιθώματα που βρέθηκαν εξήχθη το συμπέρασμα ότι ζούσε στα πλούσια δάση της Μαδαγασκάρης, πιθανότατα μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα. Φαίνεται πως μπορούσε να σκοτώσει και να μεταφέρει αντιλόπες, πυγμαίους ιπποπόταμους και πιθήκους. Τα δάση αποψιλώθηκαν και το πτηνό κυνηγήθηκε μέχρι εξαφάνισης.

Campephilus imperialis. Ο μεγαλύτερος δρυοκολάπτης του κόσμου είχε λαμπερό πράσινο χρώμα και ξεπερνούσε σε ύψος το μισό μέτρο. Ζούσε στα δάση του Μεξικού. Το είδος έλαβε την επιστημονική του ονομασία το 1832. Όταν οι άνθρωποι άρχισαν να εκμεταλλεύονται τα δάση τότε ο πληθυσμός τους μειώθηκε σημαντικά. Ήταν αγαπημένη λιχουδιά των ντόπιων, που συχνά έκοβαν τα δέντρα για να φτάσουν στις φωλιές τους. Οι εταιρείες υλοτομίας τους θεωρούσαν «παράσιτα» και τους δηλητηρίαζαν. Το είδος λέγεται ότι επιβίωσε μέχρι τη δεκαετία του 1960, ωστόσο εξαφανίστηκε με την ολική καταστροφή των οικοτόπων του.

Ectopistes migratorius. Αυτό το μεγάλο περιστέρι ζούσε σε μεγάλες αποικίες στη βόρεια Αμερική. Το είδος ήταν πολυπληθές και λέγεται ότι όταν ένα σμήνος πετούσε «μαύριζε» ο ουρανός. Κυνηγήθηκε χωρίς έλεος από τους αποικιοκράτες. Το 1800 ο πληθυσμός του άρχισε να μειώνεται σημαντικά και μέχρι το 1870 οι αποικίες είχαν συρρικνωθεί. Το τελευταίο περιστέρι, με το όνομα «Μάρθα», πέθανε την 1η Σεπτεμβρίου του 1914.

«Η ντροπή της Ευρώπης»

Europas Schande.

Του Γκίντερ Γκρας.

"Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.

Όσα εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.

Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.

Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.

Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.

Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.

Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμων εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.

Σ' Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ' όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.

Όμως, έξω από τη Χώρα, του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.

Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω.

Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Ολυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν' απαλλοτριώσει.

Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, δημιούργησε".

Μετάφραση: Πατρίτσια Αδαμοπούλου

Αγριεύει η κατάσταση!

Σε φάση αποφασιστικών συγκρούσεων και πιθανότατα πρωτοφανούς σε ένταση πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής μετά τη γερμανική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο μπαίνει η χώρα, όπως όλα δείχνουν. Οι Γερμανοί εκβιάζουν ωμά την Ελλάδα μη δίνοντας πλέον καμιά δόση του δανείου που δεν πηγαίνει κατευθείαν στις τράπεζες της ΕΕ, προσπαθώντας έτσι να εκβιάσουν τους Έλληνες ψηφοφόρους να ψηφίσουν τους σύγχρονους γερμανοτσολιάδες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Στην προσπάθειά της αυτή η Μέρκελ έχει συμμάχους αφενός το ΔΝΤ και τον Ολάντ, αλλά και τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες στο εσωτερικό.

του Γιώργου Δελαστίκ.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Πριν".

Η πλήρως απορριπτική στάση που επέδειξαν ακόμη και απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα οι Γάλλοι σοσιαλιστές και οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες κατά τις επισκέψεις του στο Παρίσι και στο Βερολίνο κουρέλιασε όλες τις αυταπάτες που είχε η ευρωλάγνα πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ περί σφυρηλάτησης συμμαχιών με τμήματα της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς. Το σημαντικότερο όμως είναι πως απέδειξε ότι οι ελπίδες επιβίωσης των Ελλήνων εργαζομένων, νέων, μικρομεσαίων, συνταξιούχων περνάει αποκλειστικά μέσα από την αναμέτρηση και τη σύγκρουση με την ΕΕ και όχι μέσα από τη συνεργασία μαζί της. Δεν αναφερόμαστε φυσικά στην τυπική συνεργασία και επαφές που υποχρεωτικά θα αποκαταστήσουν οι κυβερνήσεις της ΕΕ με μια κυβέρνηση που θα έχει ως κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, αν αυτός έρθει πρώτο κόμμα στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους άλλωστε θα έχουν αποκλειστικό στόχο τον εγκλωβισμό, την ενσωμάτωση και την ανατροπή οποιασδήποτε κυβέρνησης στην οποία θα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο η Αριστερά σε οποιαδήποτε εκδοχή της, ακόμη και στη δεξιότερη εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ.

Η λύσσα με την οποία προσπαθούν οι Γερμανοί να βγάλουν πρώτο κόμμα τη ΝΔ του «κωλοτούμπα» Αντώνη Σαμαρά, συνεπικουρούμενοι από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ελληνική αστική τάξη σύσσωμη, δεν οφείλεται στο ότι φοβούνται τον Τσίπρα ως πρόσωπο ή τον ΣΥΡΙΖΑ ως «επαναστατικό» κόμμα της Αριστεράς. Ξέρουν με ποιους έχουν να κάνουν, ξέρουν ότι έχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες να τους καθυποτάξουν και να τους ενσωματώσουν, καθώς ο συσχετισμός δυνάμεων είναι συντριπτικά υπέρ του Βερολίνου. Ένα κόμμα άλλωστε που έχει ως θεμελιώδεις άξονες της πολιτικής του την παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ, είναι εξ ορισμού παιχνίδι στα χέρια των Γερμανών. Στο Βερολίνο, στις Βρυξέλλες και στην Αθήνα όμως αισθάνονται φρίκη στην ιδέα ότι για πρώτη φορά από το 1945-50 απειλείται να αναδειχθεί σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης μια αριστερή κυβέρνηση – έστω και κατ’ όνομα αριστερή, ανεξαρτήτως του πραγματικού χαρακτήρα της πολιτικής του. Για την ώρα δεν ενδιαφέρονται καθόλου για μια αριστερή διαχείριση της κρίσης. Τους ενοχλεί αφάνταστα η αναβίωση της ιδέας αριστερών κυβερνήσεων και μάλιστα στο έδαφος μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μη βγει πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μόνο αν οι εκβιασμοί τους δεν πιάσουν τόπο και οι ψηφοφόροι υπερψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, θα αρχίσει η δεύτερη φάση της γερμανικής πολιτικής: Η ενσωμάτωση, η σύνθλιψη και ο εξευτελισμός μιας υποτιθέμενης κυβέρνησης Τσίπρα ώστε να καταγάγουν οι Γερμανοί μια στρατηγικής σημασίας νίκη επί της Αριστεράς συνολικά, κάτι που θα έχει παραλυτικές συνέπειες πανευρωπαϊκά. Όλη αυτή η κρισιμότατη αναμέτρηση θα διεξαχθεί πάνω σε ένα εκρηκτικά υπονομευμένο υπόβαθρο που θα απειλεί ανά πάσα στιγμή να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Το υπόβαθρο αυτό είναι η δραματική κατάσταση στην οποία έχουν οδηγήσει το σύνολο των επιχειρήσεων και εν γένει την ελληνική οικονομία τα επαίσχυντα μνημόνια του Γιωργάκη, του Βενιζέλου και του Σαμαρά. Αν δώσουμε βάση στα όσα μαθαίνουμε για την κατάσταση της οικονομίας, τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα ώστε δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η χώρα θα αποφύγει τη χρεοκοπία τους επόμενους μήνες, ακόμη και αν οι δοσίλογοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ κατορθώσουν τελικά να σχηματίσουν κυβέρνηση! Είναι εντελώς άλλο πράγμα το πέρασμα στη δραχμή από κυβέρνηση που θέλει να το κάνει αυτό προς όφελος του λαού και το οργανώνει με δική της πρωτοβουλία και λαϊκή στήριξη. Υπάρχει πληθώρα μέτρων που μπορούν να θωρακίσουν αποτελεσματικά το νέο εθνικό νόμισμα και την ελληνική οικονομία, υψώνοντας ανυπέρβλητα εμπόδια και φραγμούς στους ξένους κερδοσκόπους και στους Έλληνες καπιταλιστές που θα επιχειρήσουν να δράσουν υπονομευτικά. Τα μέτρα αυτά προϋποθέτουν βεβαίως ολομέτωπη σύγκρουση με θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ, όπως είναι η ελευθερία κίνησης κεφαλαίων και η μετατρεψιμότητα των νομισμάτων.

Χρεοκοπία όμως και πέρασμα στη δραχμή κάτω από κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σημαίνουν εφιαλτική κατάσταση! Πραγματική κόλαση, γιατί όλα θα γίνουν προς όφελος των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου και των ακραίων κερδοσκόπων, των «μαυραγοριτών» της σύγχρονης εποχής. Χρεοκοπία και δραχμή με κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα σηματοδοτήσουν απόλυτη εξαθλίωση του λαού, οπότε είναι πιθανότατη η δημιουργία συνθηκών επαναστατικής κρίσης, προϋποθέσεων δηλαδή κοινωνικής επανάστασης. Η Αριστερά –και εδώ βεβαίως εννοούμε την αντικαπιταλιστική και την κομμουνιστική– οφείλει ταχύτατα να προετοιμαστεί για μια τέτοια πρωτοφανή κρίση και ταυτόχρονα ευκαιρία. Οι καιροί ου μενετοί...

Οι Επιζήσαντες.

Το απόγευμα της Παρασκευής 13 Οκτωβρίου 1972, ένα αεροπλάνο τύπου Fairchild F-27 της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουρουγουάης με πενταμελές πλήρωμα, που μετέφερε 40 επιβάτες, οι περισσότεροι μέλη της ομάδας ράγκμπι «Old Christians» του Μοντεβιδέο, συντρίβεται σε μία βουνοκορφή των Άνδεων στα σύνορα Χιλής και Αργεντινής, σε υψόμετρο 4.200 μέτρων, μεταξύ του όρους Cerro Sosneado και του ηφαιστείου Tinguiririca. Κατά τη συντριβή η ουρά του αεροπλάνου αποκόπτεται και η άτρακτος γλιστρά πάνω στον παγετώνα που καλύπτει την πλαγιά του βουνού. Αργότερα ο παγετώνας όπου τελικά σταμάτησε την θανατηφόρα πτώση της η άτρακτος με την πλειοψηφία των επιβαινόντων στο αεροπλάνο θα ονομαστεί Glaciar de las Lágrimas, δηλαδή Παγετώνας των Δακρύων.

Οι επιζήσαντες.

Από τους 45 επιβαίνοντες, οι 12 έχασαν τη ζωή τους στη συντριβή! Ακόμη τρεις πεθαίνουν το πρώτο βράδυ, άλλοι δύο καταλήγουν την επόμενη ημέρα και η Susana Parrado- αδελφή του  Fernando  "Nando" Parrado, υποκύπτει στα τραύματά της μετά από οκτώ ημέρες. Οι υπόλοιποι 27 επιζώντες βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες που φτάνουν έως και τους 40 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν σε αυτό το υψόμετρο. Πολλοί από αυτούς είναι βαριά τραυματισμένοι από την συντριβή του αεροπλάνου και φέρουν κατάγματα στα άκρα. Όλοι όμως γρήγορα θα αποκτήσουν σοβαρά κρυοπαγήματα λόγω των ακραίων  καιρικών συνθηκών! 

Μία επιχείρηση αναζήτησης του αεροπλάνου από τις αρχές τριών κρατών- Ουρουγουάης, Χιλής και Αργεντινής, ξεκίνησε άμεσα!  Διακόπηκε όμως μετά από οκτώ ημέρες καθώς δεν απόφερε κανένα αποτελέσματα και όλοι οι επιβαίνοντες στο αεροπλάνο θεωρήθηκαν τυπικά νεκροί. Αυτοί όμως συνέχιζαν να επιβιώνουν στις ακραίες συνθήκες των βουνοκορφών των Άνδεων. Από ένα μικρό ραδιόφωνο που ανακάλυψαν στις αποσκευές του αεροπλάνου πληροφορήθηκαν την διακοπή των προσπαθειών από τις αρχές για την ανεύρεσή τους! 

Αν παρατηρήσετε με προσοχή στην δεξιά γωνία της φωτογραφίας δίπλα στο μπουκάλι, υπάρχει μια ...σπονδυλική στήλη.

Ο Βρετανός συγγραφέας Piers Paul στο βιβλίο του “Alive: The Story of the Andes Survivors”, που βασίζεται σε πραγματικές συνεντεύξεις και μαρτυρίες των πρωταγωνιστών του δράματος, περιγράφει την σκηνή: «Ο Roy Harley ήταν ο πρώτος που άκουσε την είδηση... Οι άλλοι που ήταν συγκεντρωμένοι γύρω από τον Roy, όταν άκουσαν τα νέα κι αυτοί, άρχισαν να προσεύχονται με αναφιλητά, όλοι εκτός από τον Parrado, ο οποίος κοίταζε ήρεμα τα βουνά που υψώνονταν στα δυτικά. Ο Gustavo (Coco) Nicolich βγήκε από το αεροπλάνο και βλέποντας τα πρόσωπά τους, κατάλαβε τι είχαν ακούσει... Ο Coco γύρισε πίσω, αναρριχήθηκε στον τοίχο με τις βαλίτσες που έκλεινε  την τρύπα της ατράκτου του αεροπλάνου, έσκυψε και κοίταξε τα πένθιμα πρόσωπα των υπόλοιπων συντρόφων του, που βρίσκονταν μέσα. "Έι αγόρια", φώναξε,"υπάρχουν κάποια καλά νέα! Μόλις τ' ακούσαμε στο ραδιόφωνο. Οι αρχές σταμάτησαν τις προσπάθειες για την διάσωσή μας". Μέσα στο κατάμεστο αεροπλάνο κυριάρχησε νεκρική σιωπή. Η απελπισία τους κατέβαλε και άρχισαν όλοι να κλαίνε. "Γιατί στο διάολο είναι αυτό μια καλή είδηση;" φώναξε απεγνωσμένα ο Paez στον Coco. "Επειδή αυτό σημαίνει ότι θα προσπαθήσουμε να φύγουμε μόνοι μας από εδώ!" απάντησε ο  Coco. Το θάρρος αυτού του αγοριού εμπόδισε μια πλημμύρα απόγνωσης να πνίξει τους υπόλοιπους.»

Οι επιζώντες είχαν στη διάθεσή τους ελάχιστες ποσότητες τροφής: μερικές σοκολάτες, διάφορα σνακ και λίγα μπουκάλια κρασί. Τις ημέρες που ακολούθησαν χώρισαν το φαγητό σε μερίδες και έλιωναν το χιόνι για να εξασφαλίσουν νερό. Στο βουνό, δεν υπήρχαν ζώα ή οποιαδήποτε βλάστηση. Βλέποντας το φαγητό τους να λιγοστεύει οι επιζήσαντες σκέφτηκαν κάτι ανατριχιαστικό: να τραφούν από τη σάρκα των σωμάτων των νεκρών συνεπιβατών τους. 

Στο βιβλίο του “Miracle in the Andes: 72 Days on the Mountain and My Long Trek Home”, ο Nando Parrado αναφορικά με την εν λόγω απόφαση γράφει χαρακτηριστικά: «Σε μεγάλο υψόμετρο, οι θερμιδικές ανάγκες του οργανισμού είναι τεράστιες…Λιμοκτονούσαμε…Προσπαθήσαμε να φάμε λωρίδες δέρματος από τις σκισμένες αποσκευές. Ανοίξαμε τα μαξιλάρια των καθισμάτων ελπίζοντας να βρούμε άχυρο…Δεν υπήρχε τίποτε άλλο εδώ εκτός από πάγο, αλουμίνιο, πλαστικό και βράχους...Το βλέμμα μου έπεσε στην πληγή του ποδιού ενός νεαρού άνδρα που βρισκόταν κοντά μου. Το κέντρο του τραύματος ήταν υγρό και ωμό, και υπήρχε μια κρούστα ξερού αίματος στα άκρα. Δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτώ εκείνη την κρούστα, και όπως μύριζα το αχνό άρωμα του αίματος στον αέρα, ένιωσα την πείνα μου να αυξάνεται.» Το να καταφύγουν στον κανιβαλισμό πλέον ήταν ζήτημα επιβίωσης. Όλοι οι επιβάτες ήταν Ρωμαιοκαθολικοί…Κάποιοι συσχέτισαν τον κανιβαλισμό με το τελετουργικό της Θείας Κοινωνίας. Άλλοι ήταν επιφυλακτικοί αρχικά. Συνειδητοποιώντας όμως ότι ήταν ο μόνος τρόπος για να παραμείνουν ζωντανοί, σύντομα κι αυτοί άλλαξαν γνώμη. Ο Roberto Canessa  πήρε την πρωτοβουλία... Αρχίζουν με το πτώμα του νεκρού πιλότου. Σταδιακά η διαδικασία παίρνει τον χαρακτήρα ιεροτελεστίας και όσο οι μέρες περνούν καταλήγει ρουτίνα: κάποιος κάθε μέρα κόβει μερίδες και τις μοιράζει. Όλοι δίνουν την άδεια τους σε περίπτωση που και οι ίδιοι πεθάνουν, οι σύντροφοί τους που θα επιβιώσουν να τους χρησιμοποιήσουν ως τροφή! 

Το πρωί της 29ης Οκτωβρίου μία χιονοστιβάδα σαρώνει το αεροπλάνο με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους ακόμη 8 άνθρωποι -ανάμεσά τους και ο Coco Nicolich. Μεταξύ των νεκρών ήταν επίσης και η Liliana Methol, σύζυγος του επιζώντος Javier Methol. Ήταν η τελευταία γυναίκα επιβάτης!  Πλέον απομένουν 19 επιζώντες! Επιβιώνουν επί τρεις ημέρες θαμμένοι κάτω από τόνους χιονιού. 

Μέσα στην άτρακτο.

Κάποιοι από την ομάδα των επιζώντων θεωρούσε πλέον ότι έπρεπε να αναζητήσουν μόνοι τους βοήθεια πέρα από τα βουνά. Αρκετές σύντομες εξερευνητικές εξορμήσεις έγιναν σε κοντινές στο αεροπλάνο περιοχές κατά τις πρώτες εβδομάδες μετά τη συντριβή, αλλά όσοι  συμμετείχαν σε αυτές τις προσπάθειες διαπίστωσαν ότι ο συνδυασμός της ασθένειας του υψομέτρου, η αφυδάτωση, η τύφλωση από το χιόνι, ο υποσιτισμός και το τρομερό κρύο τις νύχτες  έκαναν την αναρρίχηση ακόμα και σε μικρές αποστάσεις ανέφικτη. Λόγω του ισχυρισμού του συγκυβερνήτη Dante Lagurara που είχε τραυματιστεί σοβαρά κατά την πτώση του αεροπλάνου  και κατόρθωσε και επέζησε μόνο το πρώτο 24ώρο, ότι το αεροπλάνο είχε περάσει  το Curico (ισχυρισμός ο οποίος ήταν εντελώς λάθος, καθώς η πραγματική θέση τους ήταν περισσότερο από 55 μίλια ανατολικότερα βαθιά μέσα στις Άνδεις), η ομάδα θεωρούσε ότι η Χιλιανή ύπαιθρος ήταν μόλις λίγα μίλια μακριά προς την δύση. Στην πραγματικότητα, το αεροπλάνο είχε συντριβεί μέσα Αργεντινή, και μάλιστα κατά ένα άσχημο παιχνίδι της μοίρας, μόλις 18 μίλια δυτικά ενός εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου που ονομάζεται Hotel Termas Sosneado.

Μέσα στον Νοέμβρη άλλα δύο άτομα πεθαίνουν από τις κακουχίες και τα υποκείμενα τραύματά τους. Απομένουν 17 επιζώντες. Πλέον τα περιθώρια τους για δράση στενεύουν. Κάποιοι έχουν αποδεχτεί την μοίρα τους, και περιμένουν να πεθάνουν στο βουνό. Κάποιο άλλοι πιέζουν για αποφάσεις και δράση. Πρέπει να βρεθεί δρόμος διαφυγής!

Μία τριμελής ομάδα (Fernando Parrado, Roberto Canessa, Antonio Vizintín) ξεκίνησε την πορεία στο χιονισμένο βουνό με την ελπίδα ότι θα κατάφερναν να φτάσουν στη Χιλή και να επιστρέψουν στο σημείο της συντριβής για να σώσουν τους υπόλοιπους που θα έμεναν πίσω. 

Έξω από τα συντρίμμια.

Αν και η τριμελής ομάδα πίστευε ότι θα βρουν τη Χιλή αν κατευθύνονταν δυτικά, ένα μεγάλο βουνό που οριοθετεί από τα δυτικά τον Παγετώνα των Δακρύων-τον τόπο της συντριβής, φάνταζε και ήταν απροσπέλαστο και εμπόδιζε έτσι οποιαδήποτε προσπάθεια έκαναν για να περπατήσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Ως εκ τούτου κατευθύνθηκαν αρχικά ανατολικά, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή η κοιλάδα την οποία ακολουθούσαν ανάμεσα στις βουνοκορφές  κάποια στιγμή θα ανοίξει και θα τους επιτρέψει να στραφούν προς τα δυτικά. Μετά από αρκετές ώρες περπάτημα προς τα ανατολικά, έπεσαν απροσδόκητα πάνω στο τμήμα της ουράς του αεροπλάνου, το οποίο ήταν ακόμα σε μεγάλο βαθμό ανέπαφο. Μέσα και γύρω από την ουρά ήταν πολλές βαλίτσες που ανήκε στους επιβάτες, που περιέχουν τα τσιγάρα, καραμέλες, καθαρά ρούχα, ακόμη και ορισμένες κόμικς. Η τριμελής ομάδα αποφάσισε να περάσει εκεί τη νύχτα και να συνεχίσει την πεζοπορία το επόμενο πρωί. Την επομένη, σχεδόν παγωμένοι μέχρι θανάτου,  θεώρησαν ότι θα ήταν σοφότερο να αφαιρέσουν τις μπαταρίες από την ουρά και να επιστρέψουν στην άτρακτο από όπου θα έστελναν σήματα SOS με τον ασύρματο του αεροπλάνου. Οι μπαταρίες ήταν πολύ βαριές κι έτσι γύρισαν στην άτρακτο, απέσπασαν τον ασύρματο και κατευθύνθηκαν πάλι πίσω στην ουρά. Οι προσπάθειές τους να θέσουν τον ασύρματο σε λειτουργία απέτυχαν. Κάποιοι αν όχι οι περισσότεροι από την ομάδα λύγισαν... Θεωρούσαν πλέον την τύχη και την μοίρα τους δεδομένη! Κάποιοι άλλοι όμως αντέδρασαν στην μοιρολατρία και τον πεσιμισμό που κυριάρχησε και λύγισε την ομάδα... Αναρωτήθηκαν αν θα συνέχιζαν να τρώνε τις σάρκες των νεκρών συντρόφων τους μέχρι να πεθάνουν και οι ίδιοι! Θα άφηναν να είναι αυτή η μοίρα τους;  Το ταξίδι πέρα από το βουνό-προς το άγνωστο- ήταν πλέον η μόνη τους ελπίδα για να βρουν βοήθεια, και για να αλλάξουν την τύχη τους. Στις 11 Δεκεμβρίου πεθαίνει ο Numa Turcatti και πλέον απομένουν μόνο 16 επιζήσαντες. Με τον θάνατο του Turcatti, ο διστακτικός Canessa τελικά πείθεται να ξαναπροσπαθήσουν να βρουν δρόμο διαφυγής, και έτσι  Parrado, Canessa, και Vizintín προετοιμάζονται για την νέα τους προσπάθεια.  Παίρνουν αυτοσχέδιους υπνόσακους που κατασκεύασαν από την εσωτερική επένδυση  και τα καθίσματα του  αεροσκάφους, και αρκετή ποσότητα "τροφίμων".

Οι επιζήσαντες.

Στις 12 Δεκεμβρίου 1972, δύο μήνες μετά τη συντριβή, οι Parrado, Canessa και Vizintín ξεκίνησαν το ταξίδι στα βουνά. Την τρίτη ημέρα της κοπιαστικής ανάβασής τους, ο Parrado έφτασε πρώτος στην κορυφή που τους έφρασσε τον δρόμο προς τα δυτικά: μπροστά του απλωνόταν μια θάλασσα από βουνά! Στην πραγματικότητα, είχαν ανέβει ένα μόνο από τα βουνά (ύψους 4.650 μέτρων) που αποτελεί το σύνορο μεταξύ Αργεντινής και της Χιλής, πράγμα που σήμαινε  ότι ήταν ακόμα δεκάδες χιλιόμετρα από τις καταπράσινες κοιλάδες της Χιλής. 

Δεν το βάζουν όμως κάτω. Καθώς δεν έχουν προμήθειες αρκετές, αποφασίζουν πως ο Vizintín θα αφήσει τις προμήθειές του στους άλλους και αυτός θα επιστρέψει πίσω στο αεροπλάνο. Οι Parrado και Canessa συνέχισαν να περπατάνε στα βουνά ακολουθώντας ένα νοητό δρόμο προς τα δυτικά. Ο Vizintín φτιάχνοντας ένα αυτοσχέδιο έλκηθρο θα κατέβει την πλαγιά ως το αεροπλάνο μέσα σε μία μόνο ώρα. Για να ανέβει την ίδια απόσταση μαζί με τους συντρόφους του είχε χρειασθεί τρεις ημέρες!

Με τις βαλίτσες είχαν απομονώσει το ρήγμα του αεροσκάφους ώστε να δημιουργήσουν ένα ασφαλές καταφύγιο.

Πίσω στο αεροπλάνο τα "τρόφιμα" εξαντλούνται και οι Fito, Zerbino και Algorta αρχίζουν να  ψάχνουν για πτώματα στην γύρω περιοχή. Βρίσκουν ένα, και καθώς ήταν πάρα πολύ κουρασμένοι για να το μεταφέρουν πίσω στην άτρακτο το σκεπάζουν με χιόνι για να μην αλλοιωθεί από τον ήλιο. Το πρωί στις 15 Δεκεμβρίου, οι δεκατρείς άνδρες που είχε μείνει στο αεροπλάνο είδαν κάτι να κατρακυλάει από το βουνό. Με την πρώτη ματιά  νόμισαν πως ήταν ένας βράχος, αλλά γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι ήταν ο Vizintín ο οποίος χρησιμοποίησε ένα από τα καθίσματα του αεροπλάνου ως έλκηθρο, για να κατέβει την πλαγιά. Ο Vizintín εξήγησε στους υπόλοιπους πως οι Parrado και Canessa συνέχισαν προς τα δυτικά. Λίγοι όμως πίστεψαν ότι οι δύο τους θα μπορούσαν να τα καταφέρουν και να φτάσουν στον πολιτισμό και να φέρουν βοήθεια.

Μερικές ημέρες αργότερα ο Parrado  και ο Canessa, περπατώντας αδιάκοπα έφτασαν στα όρια της ζώνης του χιονιού, και για πρώτη φορά μετά από δύο μήνες, αντίκρισαν νερό να τρέχει και πράσινο χορτάρι. Ακολούθησαν την ροή του νερού που από μικρό ρυάκι, σιγά-σιγά κατηφορίζοντας στην κοιλάδα έγινε ρέμα και μετά ποτάμι, ο Rio Azufre. Το απόγευμα της Τετάρτης 20 Δεκεμβρίου και ενώ ετοιμάζονται να ανάψουν φωτιά για να κατασκηνώσουν δίπλα στον ποταμό, από την απέναντι μεριά βλέπουν τρεις καβαλάρηδες: τρεις Χιλιανούς  καουμπόηδες-Huasos,  από το γειτονικό ράντσο Los Maitenes. Τους φωνάζουν αλλά η βουή του ποταμού εμποδίζει να ακουστούν οι φωνές τους! Ένας από τρεις Huasos, ο Sergio Catalan, καθώς τυχαία γυρίζει το άλογο του, βλέπει τους Parrado και Canessa στην απέναντι όχθη να εκλιπαρούν για βοήθεια. Εκείνη την στιγμή δεν μπορεί να τους προσφέρει βοήθεια καθώς το ποτάμι είναι ορμητικό και αδιάβατο. Τους φωνάζει ότι θα επιστρέψει την επομένη μέρα. Η βοή του ορμητικού ποταμού δεν αφήνει να ακουστούν τα λόγια του, και μόνο όμως η λέξη "αύριο" που καταφέρνουν να ακούσουν οι δύο επιζώντες, τους χαρίζει έναν απολαυστικό ύπνο με όμορφα όνειρα για πρώτη φορά εδώ και δύο μήνες: δεν περιμένουν απλώς να χαράξει μια νέα ημέρα. Για αυτούς το "Αύριο" ξαναγεννήθηκε. 

Επιζώντες στην άτρακτο.

Ο Sergio Catalan επέστρεψε την άλλη ημέρα, και τους πέταξε ψωμί καθώς και χαρτί και μολύβι. Καθώς ο θόρυβος των ορμητικών νερών δεν τους άφηνε να επικοινωνήσουν, βρήκαν ένα μοναδικό τρόπο επικοινωνίας: έγραφαν στο χαρτί, το τύλιγαν σε μια πέτρα και την πέταγαν στην απέναντι όχθη. Έτσι ο Catalan έμαθε ποιοι ήταν, και πως βρέθηκαν σε κείνη την ερημιά, και οι δύο επιζώντες, έμαθαν ότι σε λίγο θα κατεύθανε από την πλευρά του ποταμού που βρισκόντουσαν ομάδα για την διάσωσή τους. Το απόγευμα της Πέμπτης 21 Δεκεμβρίου του 1972, μια ομάδα καβαλάρηδων όντως έφτασε στο σημείο που βρίσκονταν  οι Parrado  και  Canessa, και αφού τους προσέφεραν όποια βοήθεια μπορούσαν δεδομένων των συνθηκών, τους έφεραν στο μικρό ορεινό ράντσο Los Maitenes. Ο Catalan έφυγε πριν ακόμα φτάσουν οι διασώστες στους δύο επιζώντες, και προσπάθησε όσο πιο γρήγορα μπορούσε να ειδοποιήσει τις αρχές της Χιλής για τα νέα και για την ανάγκη βοήθειας που είχαν οι 14 υπόλοιποι επιζώντες που είχαν απομείνει στο βουνό. Γρήγορα τα νέα διαδίδονται σαν αστραπή... Η είδηση γίνεται πρώτο θέμα σε όλα τα ραδιόφωνα. Οι συγγενείς και οι φίλοι των αγνοουμένων τρελαίνονται από χαρά. Όλοι ελπίζουν ότι ανάμεσα στους επιζώντες θα είναι και το δικό τους πρόσωπο: το παιδί, ο αδερφός, ο φίλος...   

Χάρη στα έκτακτα δελτία του ραδιοφώνου μαθαίνουν τα νέα και οι 14 υπόλοιποι επιζώντες που έχουν απομείνει στον Παγετώνα των Δακρύων, και που ως τότε δεν γνώριζαν τίποτε για την τύχη των συντρόφων τους. Την Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου ελικόπτερα του Χιλιανού Στρατού κατεύθασαν στο Los Maitenes, και με την καθοδήγηση του Parrado κατάφεραν και απεγκλώβισαν αρχικά μόνο 6 από τους επιζώντες, οι οποίοι και οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο του San Fernando, της πιο κοντινής στην περιοχή πόλης. Εκείνο το βράδυ, ορισμένοι από τους διασώστες πέρασαν τη νύχτα στη άτρακτο. Η εικόνα που αντίκρισαν τους προκαλεί αρχικά φρίκη: Ένα μέλος της ομάδας διάσωσης, θα καταθέσει αργότερα: "Από το αεροπλάνο είχε απομείνει μόνο η άτρακτος και χωρίς φτερά, ο πιλότος ήταν ακόμα στο πιλοτήριο, αλλά το κεφάλι του είχε εξαφανιστεί και το σώμα του είχε απομείνει σαν κούτσουρο να προβάλει από το παράθυρο. Υπήρχαν σαφή ίχνη κανιβαλισμού, και λόγω της αρχόμενης τήξης των πάγων, ήταν εμφανή τα ανθρώπινα κατάλοιπα που ξεπρόβαλαν από το χιόνι". 
Την επομένη ημέρα Σάββατο 23 Δεκεμβρίου τα ελικόπτερα επέστρεψαν για τους 8 τελευταίους επιζώντες και τους διασώστες που είχαν απομείνει στο βουνό. Και αυτοί με την σειρά τους οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο του San Fernando, όπου σε λίγο κατεύθασαν και οι συγγενείς τους. Και βέβαια και ένα πλήθος δημοσιογράφων... Στην αρχή οι επιζώντες υποστήριξαν πως επί  72 ημέρες επέζησαν τρώγοντας ένα είδος τυριού που είχαν δήθεν μαζί τους! Όταν όμως δημοσιοποιήθηκαν οι πρώτες φωτογραφίες από τον τόπο της συντριβής, όπου καθαρά φαινόντουσαν δίπλα στην άτρακτο του αεροσκάφους τα μισοφαγωμένα πτώματα, τότε ξέσπασε πραγματικός σάλος. Οι 16 επιζώντες τελικά οργάνωσαν μια συνέντευξη τύπου στις 28 Δεκεμβρίου στο Stella Maris College, όπου εξιστόρησαν τα πλήρη γεγονότα των 72 ημερών που πέρασαν στον Παγετώνα των Δακρύων. Το αρχικό σοκ της κοινής γνώμης γρήγορα αντικαταστάθηκε από δέος μπροστά στο τι ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει και στο τι μπορεί να κάνει στον αγώνα του για επιβίωση. 

Μισοφαγωμένο πτώμα δίπλα στην άτρακτο.

Οι πρώτοι που πήραν θέση στο θέμα "ταμπού" του κανιβαλισμού είναι οι συγγενείς των θυμάτων. Όχι μόνο αποδέχθηκαν αλλά και υποστήριξαν τις πράξεις των επιζήσαντων ως αναγκαία συνέπεια του αγώνα τους για επιβίωση. Κάποιοι μάλιστα μέσα στην θλίψη τους δήλωσαν υπερήφανοι που χάρη στους δικούς τους ανθρώπους μπόρεσαν οι 16 να επιζήσουν. 
Οι διασώστες και ένας χιλιανός ιερέας λίγες ημέρες αργότερα επέστρεψαν στο τόπο της συντριβής και έθαψαν τα υπολείμματα των νεκρών, 80 μέτρα μακριά από το αεροπλάνο. Κοντά στον κοινό τάφο τους έχτισαν ένα σωρό από πέτρες με ένα σιδερένιο σταυρό. Τα ερείπια της ατράκτου κάηκαν. Ο Παγετώνας των Δακρύων, επέστρεψε στην σιωπή του...

Το μνημείο στο σημείο ταφής των θυμάτων.

Λίστα επιβαινόντων στο αεροπλάνο- με έντονα γράμματα είναι οι Επιζήσαντες:
Πλήρωμα:
Julio César Ferradas - κυβερνήτης
Dante Hector Lagurara - συγκυβερνήτης
Ramon Martínez - πλοηγός
Carlos Roque - μηχανικός
Ovidio Joaquin Ramírez - συνοδός πτήσης 
Επιβάτες:
Francisco Abal "Panchito"
Roberto Canessa "Muscles"
Gaston Costemalle
Roy Harley
Alexis Hounié
Guido Magri
Julio Martínez-Lamas
Daniel Maspons
Gustavo Nicolich
Arturo Nogueira
Fernando Parrado "Nando"
Marcelo Perez - Team Captain
Enrique Platero
Daniel Shaw
Antonio Vizintín "Tintin"
Gustavo Zerbino
Jose Pedro Algorta
Alfredo Delgado "Pancho"
Rafael Echavarren
Daniel Fernández
Roberto Francois "Bobby"
Jose Luis Inciarte "Coche"
Alvaro Mangino
Graziela Mariani
Felipe Maquirriain
Juan Carlos Menéndez
Javier Methol
Liliana Methol
Dr. Francisco Nicola
Esther Nicola
Carlos Páez "Carlitos"
Eugenia Parrado
Susana Parrado
Ramán Sabella "Moncho"
Adolfo Strauch "Fito"
Eduardo Strauch
Diego Storm
Numa Turcatti
Carlos Valeta
Fernando Vázquez

Επιμύθιο.
Μπορεί κάποιοι να νιώθουν φρίκη διαβάζοντας την ιστορία αυτή και βλέποντας τις συνοδευτικές φωτογραφίες. Σίγουρα είναι μια ακραία ιστορία. Δεν αφορά όμως ακραίους ανθρώπους! Αφορά κοινούς ανθρώπους που βρέθηκαν σε ακραίες συνθήκες και είχαν μπροστά τους το θέμα της επιβίωσης! Τα μηνύματά της όμως παραμένουν πάντα επίκαιρα. 
Πριν τελειώσετε το διάβασμα αυτών γραμμών αναρωτηθείτε τι θα πράττατε εσείς σε παρόμοιες συνθήκες; Μην βιαστείτε να δώσετε μια εύκολη και γρήγορη απάντηση: δείτε την ερώτηση "μεταφορικά" και απαντήστε ανάλογα! Δεν είναι απαραίτητο να φανταστείτε πως είστε χαμένοι στις Άνδεις για να απαντήσετε! Σκεφτείτε πως ζείτε σε μια χώρα που καταρρέει! Σκεφτείτε πως ως κοινωνία οδηγούμαστε στην ανθρωποφαγία μεταφορικά και κυριολεκτικά! 
Αναρωτηθείτε αν είστε έτοιμοι να "διασχίσετε τα βουνά"- έστω και προς άγνωστη κατεύθυνση για να σωθείτε μόνοι σας ή αν θα μείνετε εγκλωβισμένοι στα συντρίμμια τρώγοντας πτώματα και περιμένοντας μια έξωθεν βοήθεια που μπορεί και να μην φτάσει ποτέ! 
Κάθε ιστορία έχει πολλές αναγνώσεις! Έχει τόσες αναγνώσεις όσους και αναγνώστες! Το επιμύθιο κάθε ιστορίας είναι θέμα καθαρά υποκειμενικό. Όσο υποκειμενική είναι και η στάση των ανθρώπων σε κάθε θέμα, μικρό ή μεγάλο, και σε κάθε κρίση, μικρή ή μεγάλη, που συναντούν στην ζωή τους και πρέπει απέναντι της όχι μόνο να πάρουν θέση αλλά και να πράξουν ανάλογα! Και ακόμα και το να μην πράξουν τίποτε είναι και αυτό μια καθαρά υποκειμενική στάση με αντικειμενικές όμως συνέπειες! Γιατί οι πράξεις των ανθρώπων μπορεί να είναι υποκειμενικές αλλά οι συνέπειες τους πάντα είναι αντικειμενικές! Καθορίζουν τις ζωές των άλλων- αλλάζουν το αύριο-γράφουν τελικά την Ιστορία. Και η Ιστορία είναι αντικειμενική- μόνο η ανάγνωσή της είναι υποκειμενική. Για αυτό αναρωτηθείτε: Ανήκετε σε αυτούς που θέλουν μόνοι τους να ορίσουν το "αύριο" και να γίνουν υποκείμενα της Ιστορίας ή θα καταλήξετε να αποδέχεστε το "αύριο" που άλλοι θα σας ορίζουν και έτσι να παραμείνετε τα αντικείμενα της Ιστορικής εξέλιξης; Ξανασκεφτείτε το: είστε έτοιμοι να "διασχίσετε τα βουνά"- έστω και προς άγνωστη κατεύθυνση για να σωθείτε μόνοι σας ή θα μείνετε εγκλωβισμένοι στα συντρίμμια τρώγοντας πτώματα  και περιμένοντας μια έξωθεν βοήθεια που μπορεί και να μην φτάσει ποτέ! Μέχρι να καταλήξετε να τρώτε τις δικές σας σάρκες!       
Θα κλείσουμε με την απάντηση του Antonio Vizintín στο ερώτημα δημοσιογράφου για το ποιο μήνυμα θα ήθελε να στείλει αυτός σε όσους δείχνουν ενδιαφέρον σχετικά με την ιστορία των Επιζήσαντων: "Αν υπάρχει ένα μήνυμα που ξεχωρίζει είναι η «Αλληλεγγύη» σε όλους όσους ήταν στο ατύχημα, τόσο εκείνων που έχασαν τη ζωή τους όσο και εκείνων που τελικά έζησαν."

Το ιστορικό μας χρέος!

Του Γιάννη Μακριδάκη.

Αυτές τις μέρες βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη αντίφαση. Από τη μια η παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι αν οι Έλληνες ψηφίσουν κυβέρνηση που δεν θα εφαρμόσει το Μνημόνιο ως έχει, θα εγκαταλειφθούν στη μοίρα τους και θα απομονωθούν, αφού οι ίδιοι δεν πρόκειται να δεχθούν ουδεμία αναδιαπραγμάτευση της πολιτικής τους. Από την άλλη όμως έχουμε ένα δεξιό πατριδοκάπηλο μέτωπο στην Ελλάδα, με επικεφαλής τον Α. Σαμαρά, ο οποίος απέδειξε ότι είναι υποτακτικός της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης και είναι βέβαιον ότι όπως την υπηρέτησε ως τώρα θα την υπηρετήσει και αν εκλεγεί, αλλά ο οποίος δηλώνει ακόμη ευθαρσώς ότι θα προβεί σε αναδιαπραγμάτευση της εφαρμοζόμενης πολιτικής τους. Ή η Λαγκάρντ και ο Σόιμπλε δεν παρακολουθούν τι λέει ο Σαμαράς, ή τον ακούν αλλά δεν του δίνουν καμία σημασία διότι τον έχουν δεδομένο (άστον να λέει) ή ο Σαμαράς δεν ακούει τους προϊσταμένους του Λαγκάρντ και Σόιμπλε ή αδυνατεί να τους κατανοήσει ή, τέλος, δεν τον ενδιαφέρουν τα λεγόμενά τους διότι δεν έχει κανέναν άλλον σκοπό παρά μόνο να ονομαστεί ο ίδιος Πρωθυπουργός με κάθε τίμημα για τη χώρα και τους πολίτες της.

Τελικά βρισκόμαστε μπροστά στα εξής ενδεχόμενα:

1. Αν ψηφίσουμε τον εκπρόσωπό των δανειστών μας Α. Σαμαρά και τις ακροδεξιές συνιστώσες του, οι οποίοι θα υποκύψουν βέβαια αμέσως, άμα τη εκλογή τους, στις επιταγές των προϊσταμένων τους, δίχως να προβούν σε καμία διαπραγματευτική προσπάθεια αφού από τη μια δεν τους δίνονται τέτοια περιθώρια κι από την άλλη έχουν έφεση στην δουλικότητα, οι μνημονιακές πολιτικές θα συνεχιστούν όπως πριν και η Ελλάδα θα παραμείνει εντός της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης. Αυτό όμως, θα σημάνει σταδιακή εξαθλίωση δική μας και ξεπούλημα της χώρας μας στους διεθνείς τοκογλύφους, όπως έχει ήδη γίνει σε τόσες και τόσες άλλες χώρες τού κατά Λαγκάρντ “αναπτυσσόμενου κόσμου”. Θα σημάνει δηλαδή μόνιμες και μη αναστρέψιμες συνθήκες χάους με χαρακτηριστικά εξαθλίωσης για εμάς και ολοσχερούς καταστροφής για τη χώρα μας. Επίσης θα σημάνει συνέχιση και σε άλλες χώρες των ανάλγητων, απάνθρωπων και καταστροφικών πολιτικών των παγκόσμιων Αγορών. Η Ελλάδα θα μπει σε μια ιστορική περίοδο, την οποίαν διάγουν ήδη χώρες όπως η Γουατεμάλα, η Ταϋλάνδη, η Νιγηρία, η Χιλή. Με φρενήρεις ρυθμούς ανάπτυξης, όπως ακριβώς θέλει η παγκόσμια διακυβέρνηση, αλλά με κατοίκους τελείως εξαθλιωμένους, με φυσικούς πόρους παντελώς ξεπουλημένους και με περιβάλλον πλήρως και μη αναστρέψιμα κατεστραμμένο. Αυτή τη χώρα θα παραδώσουμε στους επόμενους Έλληνες, στα παιδιά μας δηλαδή. Κι αυτήν ακριβώς την παγκόσμια διακυβέρνηση. Και ακόμα πιο επιβεβαιωμένη και πιο ανάλγητη απ’ ό,τι τώρα. Αυτό είναι το πρώτο σενάριο και το πλέον απίθανο να συμβεί.

2) Αν ψηφίσουμε Αριστερά, και η Αριστερά φερθεί ως Αριστερά και δεν μεταλλαχθεί ερχόμενη στην εξουσία, τότε είτε θα υπάρξει ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση αν μπλοφάρουν οι δανειστές είτε θα υπάρξει άμεση ρήξη και έξοδος της χώρας μας από την παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση αν δεν μπλοφάρουν. Αυτό θα έχει τεράστιο κόστος για όλους, δανειστές και οφειλέτες.

Η περίπτωση της ουσιαστικής επαναδιαπραγμάτευσης δεν φαίνεται να έχει ελπίδες διότι το διεθνές οικονομικό κατεστημένο δεν θα ήθελε καθόλου να αποτελέσει η Ελλάδα το κακό παράδειγμα και να σπρώξει σε διεκδικήσεις και άλλους λαούς. Άρα το πιθανότερο σενάριο είναι η άμεση ρήξη. Και τότε όλοι θα μπούμε σε μια περίοδο χάους, η οποία βέβαια θα έχει σκληρότερα χαρακτηριστικά για εμάς. Αλλά θα είναι πολύ μικρή αυτή η ιστορική περίοδος, σχεδόν ένα σοκ. Και γρήγορα θα δώσει τη θέση της σε μιαν άλλη, σαφώς καλύτερη, χαρακτηριστικά της οποίας θα είναι μιας άλλης φιλοσοφίας Ελλάδα, που θα βρίσκεται στα πέριξ ή και εντός μιας διαφορετικής σε φιλοσοφία Ευρώπης. Διότι την αντίσταση και τη στάση της Ελλάδας θα ακολουθήσουν κατά πόδας και οι λαοί των άλλων χωρών που τώρα βρίσκονται στο στόχαστρο. Και ο σκληρός καπιταλισμός των Αγορών, που πνέει τώρα τα λοίσθια απειλώντας μέσω των εκπροσώπων του θεούς και δαίμονες, κάθε μέρα και με δυνατότερες κραυγές, θα δεχτεί ένα καίριο, ίσως και θανατηφόρο, χτύπημα από το πειραματόζωό του. Το ενδεχόμενο αυτό είναι και το πιθανότερο να συμβεί. Ο Κουστουρίτσα άλλωστε το διατύπωσε σαφώς μόλις χτες, λέγοντας ότι ήρθε το τέλος του Καπιταλισμού και πως ό,τι συμβεί από δω και μπρος στην Ελλάδα, θα συμβεί σε όλο τον κόσμο.

Διότι το ιστορικό μας χρέος ως Έλληνες και πολίτες του κόσμου είναι να αντισταθούμε, είτε μπλοφάρουν οι δανειστές μας, είτε όχι, λέγοντας ότι δεν θα δεχθούν καμία επαναδιαπραγμάτευση. Η πολύ δύσκολη κατάσταση στην οποίαν θα περιέλθουμε συνεπεία της απόφασής μας αυτής, θα διαρκέσει όσο διαρκέσει και μετά θα περάσει. Σαν την καταιγίδα. Η Ελλάδα θα μπει σχετικά γρήγορα σε δρόμο ευημερίας και το παγκόσμιο κατεστημένο θα αναγκαστεί ν’ αλλάξει ρότα. Μια νέα σελίδα θ’ ανοίξει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και θα βρει την Ελλάδα να ανήκει ακόμη στους πολίτες της.

Αν υποταχθούμε όμως και πάλι, τότε το σήμερα θα συνεχίσει ακάθεκτο για να υποδουλώσει και το αύριο. Και τότε έχουμε χρέος να προετοιμάσουμε τις επόμενες γενιές, τα παιδιά μας δηλαδή, για το πώς θα αναγκαστούν να ζήσουν. Να τους προετοιμάσουμε ότι το πιθανότερο είναι να μαζεύουν το νερό της βροχής με κατσαρόλες, και ότι μάλλον θα χρειαστεί να προσφέρουν στο ΑΕΠ της παγκόσμιας οικονομίας κάνοντας σεξ με τους τουρίστες πίσω από τους στύλους κάποιας ιδιωτικής εταιρίας παροχής ηλεκτρισμού από βιομηχανικά πάρκα που θα ‘χουν στηθεί στα βουνά και τα λαγκάδια, με τα οποία οι πολυεθνικές, ακόλουθοι του ΔΝΤ, θα πουλάνε ακόμα στους πρωτοκοσμικούς αστούς κάποιων λιγοστών και πολύ μακρινών χωρών, το παραμύθι των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για προστασία του πλανήτη.

Οι Έλληνες λοιπόν κρατάμε μια παγκόσμια ιστορική ευκαιρία στα χέρια μας και θα την καταθέσουμε στην κάλπη στις 17 Ιουνίου. Ας ελπίσουμε ότι η επί χρόνια προσπάθεια του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος να μας μεταλλάξει από ψυχωμένο λαό σε ιδιώτες καταναλωτές, απέτυχε. Κι ότι αυτό θα αποδειχθεί περίτρανα στις επερχόμενες εκλογές.

Χαμογελώντας στον Χάρο...

Ο Fortino Samano, Μεξικανός υπολοχαγός και υπαρχηγός του Emiliano Zapata στην εξέγερση των φτωχών του 1910, συνελήφθη και εκτελέστηκε το 1917 από τον ομοσπονδιακό στρατό του προέδρου Porfirio Diaz. Δευτερόλεπτα πριν την εκτέλεσή του ζήτησε ένα τσιγάρο ποζάροντας ακουμπισμένος σε ένα πέτρινο τοίχο, και χαμογελώντας άφοβα στο φακό του βραζιλιάνου φωτογράφου Agustin Victor-Casasola. Στάση τόσο παράδοξα γενναία για έναν άνθρωπο, που θα αντιμετωπίσει τον θάνατο!!! Ο Casasola, σταματώντας τον χρόνο με το φακό του  καταγράφει το καθάριο και θαρραλέο βλέμμα του 30χρόνου Fortino, καθώς αντικρίζει κατά πρόσωπο τον θάνατο ... Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο Fortino θα δώσει μόνος του το παράγγελμα στο εκτελεστικό απόσπασμα και αυτές θα είναι και οι τελευταίες λέξεις της ζωής του: "fuego".

Η φωτογραφία αυτή ενέπνευσε τον τραγουδοποιό Θανάση Παπακωνσταντίνου να γράψει ένα τραγούδι πανέμορφο οι στίχοι του οποίου μοιάζουν με ένα σύντομο θεατρικό "σκετσάκι" σε τρεις πράξεις και με τρεις διαφορετικούς αφηγητές: τον ίδιο τον Σαμάνο, τον εκτελεστή και ... το τσιγάρο του!

Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται:

"Είμαι ότι δεν έζησα, είμαι η βροχή που θα `ρθει

να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμί.

Βράδυ στα κρεβάτια τους πως στενάζουν ξαναμμένες

ποιος Σαμάνος έφερε τούτη τη βροχή..."

Ο στρατιώτης με τ’ όπλο σημαδεύει και σκέφτεται:

"Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ότι έχει ζήσει

είμαι ένας μικρός θεός, είμαι ένα στοιχιό.

Πάνω από το αίμα του αύριο εδώ την ίδια ώρα

ερπετά θα σέρνονται όπως κάνω κι εγώ..."

Το τελευταίο τσιγάρο κι εκείνο σκέφτεται:

"Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν

ο καιρός θα χάνεται ώσπου κάποιο απ’ αυτά

θα φωνάξει "Λιμπερτά!" κι όπως θα κοιτάει τις κάνες

θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά..."

«Καμια συμπόνια για την Ελλάδα, έφθασε η ώρα της πληρωμής!»

Η Αφρική αξίζει πιο πολύ τη βοήθειά μας από ότι η Ελλάδα!

Έφθασε η ώρα της πληρωμής και της εξόφλησης των ελληνικών χρεών, δήλωσε η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Κριστίν Λαγκάρντ, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην βρετανική εφημερίδα «The Guardian». Χρησιμοποιώντας  ιδιαιτέρως σκληρή γλώσσα, η κυρία Λαγκάρντ τόνισε ότι οι Ελληνες πρέπει να φροντίσουν μόνοι τους τον εαυτό τους και να σταματήσουν να προσπαθούν να «δραπετεύουν» από τις υποχρεώσεις τους και κυρίως να φοροδιαφεύγουν. «Καμια συμπόνια», είπε χαρακτηριστικά.

Σε ερώτηση για το αν μπορεί να βγάλει από το μυαλό της τους γονείς και τις μητέρες που δεν έχουν πρόσβαση σε φαρμακευτική περίθαλψη, η Γαλλίδα αξιωματούχος απαντά: «Σκέφτομαι πολύ περισσότερο τα παιδιά σε ένα σχολείο στο Νίγηρα που πηγαίνουν στο μάθημα μόνο για δύο ώρες την ημέρα, αναγκάζονται ακόμα και την καρέκλα του θρανίου να μοιραστούν και διψάνε για μόρφωση. Τα έχω μονίμως στο μυαλό μου. Γιατί πιστεύω ότι χρειάζονται πολύ περισσότερη βοήθεια από ό,τι στην Αθήνα. 

Οι Έλληνες γονείς πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, εάν η ζωή των παιδιών τους επηρεάζεται από τις περικοπές δημοσίων δαπανών. Οι γονείς πρέπει να πληρώσουν τους φόρους τους!»

Και  η κυρία Λαγκάρντ συμπλήρωσε ότι η Ελλάδα, που είδε την οικονομία της να συρρικνώνεται κατά 1/5 από τότε που ξεκίνησε το πρόγραμμα λιτότητας, έχει συμφωνήσει να περικόψει τους μισθούς, τις συντάξεις και τις δημόσιες δαπάνες με αντάλλαγμα την οικονομική βοήθεια από το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Παράλληλα, προειδοποιεί ότι αυτή η κρίση δεν έχει ακόμα κάνει τον κύκλο της: «Και ξέρετε κάτι; Όσον αφορά στην Αθήνα, σκέφτομαι εξίσου και εκείνους που στερούνται κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά όλους εκείνους που φοροδιαφεύγουν. Πρέπει συλλογικά να λυθεί το πρόβλημα να πληρώνουν όλοι τους φόρους τους».

Στη θέση που διατυπώνεται αν τελικά ήρθε η ώρα της πληρωμής, αφού τελείωσαν οι καλές εποχές τόσο στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα στην Ευρώπη, η Λαγκάρντ απαντά ευθέως: «Ακριβώς έτσι είναι».

Τέλος, ξεκαθαρίζει ότι η Αθήνα δεν θα έχει καλύτερη αντιμετώπιση από ότι μια οποιαδήποτε φτωχή αναπτυσσόμενη χώρα του πλανήτη. Χαρακτηριστικά τα λόγια της: «Αυτή ακριβώς είναι η αποστολή του ΔΝΤ και δουλειά μου είναι να λέω την αλήθεια, όποιος και να είναι ο συνομιλητής μου. Και θα σας πω και κάτι ακόμα: είναι δυσκολότερο να ζητάς από χώρες με χαμηλό ΑΕΠ, όπου οι πολίτες ζουν με κατά κεφαλή εισόδημα 3.000, 4.000 ή 5.000 δολάρια ετησίως να μειώσουν το έλλειμμα ή να κάνουν περικοπές. Ακριβώς γιατί ξέρω τι σημαίνει αυτό για το κράτος πρόνοιας και την ενίσχυση των φτωχότερων.Οι επιπτώσεις είναι πολύ σοβαρότερες.»

ΥΓ) λίγες ημέρες πριν ο Ελληνικός Λαός απαντήσει στις κάλπες και στείλει με την ψήφο του στον αγύριστο την κ.Λαγκάρντ  και τα εδώ πολιτικά τσιράκια της, ας της αφιερώσουμε το τραγούδι του αείμνηστου Άκη Πάνου «Δε θέλω τη συμπόνια κανενός»! Για να το βάλει καλά στο μυαλό της η κα. Λαγκάρντ ότι ούτε θέλαμε ούτε και θέλουμε την συμπόνια της! Αυτή την επιζητούν μόνο οι Σαμαροβενιζέλοι και όσοι τους ακολουθούν και τους ψηφίζουν!

Πώς το κόλπο της Μέρκελ φόρτωσε το χρέος στους Έλληνες...

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους και ουσιαστικά, διέσωσαν τις γερμανικές τράπεζες καθώς και τους φορολογούμενους, οι οποίοι αν δεν αποπληρώνονταν τα δάνεια θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις τράπεζες!

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ημερησία".

Μπορεί η ιστορία που ξέρουμε για τους κακούς Ελληνες που επιβαρύνουν οικονομικά τους καλούς Γερμανούς να μην είναι ακριβώς έτσι αλλά ακριβώς ανάποδα;

Μπορεί η κρίση να οφείλεται στο λάθος των τραπεζών να δανείσουν περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν και τα πακέτα διάσωσης να ήταν ο τρόπος να μην πληρώσουν οι τράπεζες το κόστος αυτού του λάθους;

Το σημερινό Bloomberg View, η στήλη γνώμης που υπογράφουν οι συντάκτες του πρακτορείου, εξηγεί πώς μια προσεκτική ματιά στις κινήσεις κεφαλαίων στην Ευρώπη και στους ισολογισμών των κεντρικών τραπεζών αποδεινύει πως τα πακέτα διάσωσης που χορηγούνται στην Ελλάδα και εξασφαλίζονται μέσω των Μνημονίων, δεν σώζουν τους Ελληνες αλλά του γερμανούς φορολογούμενους και τις γερμανικές τράπεζες.

Κι αυτό γιατί όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, σημειώνει το πρακτορείο. Ειδικότερα, αναφέρει το άρθρο:

«Στα εκατομμύρια λέξεις που έχουν γραφτεί για την κρίση χρέους της Ευρώπης, η Γερμανία παρουσιάζεται συνήθως ως ο υπεύθυνος ενήλικος και η Ελλάδα ως το σκανταλιάρικο παιδί. Σύμφωνα με αυτήν την κλασική αφήγηση της κρίσης, η συνετή Γερμανία είναι απρόθυμη να διασώσει τον επαίτη της Ευρώπης, την Ελλάδα, η οποία δανείστηκε περισσότερα από όσα μπορούσε και τώρα πρέπει να πληρώσει τις συνέπειες.

Ας ξεκινήσουμε από την απλή παρατήρηση: δεν υπάρχουν ανεύθυνοι δανειολήπτες χωρίς ανεύθυνους πιστωτές. Οι γερμανικές τράπεζες ήταν το μέσο διευκόλυνσης της Ελλάδας. Κυρίως λόγω των χαλαρών ρυθμίσεων, οι γερμανικές τράπεζες διέθεσαν τεράστια ποσά και έτσι απέκτησαν τα χρόνια πριν από την κρίση τεράστια έκθεση στις περιφερειακές χώρες της Ευρώπης.

Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, ως τον Δεκέμβριο του 2009 η έκθεση των τραπεζών στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία έφτανε στα 704 δισ. δολάρια. Ποσό κατά πολύ μεγαλύτερο από το συνολικό άθροισμα των κεφαλαίων τους.

Με λίγα λόγια, δάνεισαν πολύ περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν.»

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, σημειώνει το πρακτορείο.

Ουσιαστικά, διέσωσαν τις γερμανικές τράπεζες καθώς και τους φορολογούμενους, οι οποίοι αν δεν αποπληρώνονταν τα δάνεια θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις τράπεζες. Σε αντίθεση με μεγάλο μέρος της βοήθειας προς την Ελλάδα, η στήριξη στις γερμανικές τράπεζες προσφέρθηκε αυτόματα, ως μια λειτουργία της δομής της νομισματικής ένωσης.

Να πώς έγινε αυτό: Όταν οι γερμανικές τράπεζες απέσυραν χρήματα από την Ελλάδα, οι άλλες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης αντιστάθμισαν συλλογικά τις συγκεκριμένες εκροές με δάνεια προς την Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα δάνεια αυτά εγγράφηκαν στον ισολογισμό της Bundesbank, της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, ως απαιτήσεις στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Ο μηχανισμός αυτός, σχεδιασμένος για να κρατά σε ισορροπία τους ισολογισμούς της ευρωζώνης, έκανε πιο εύκολη την απόσυρση των γερμανικών ιδρυμάτων από τις θέσεις τους.

Και τώρα η ταμπακιέρα:

Σε αντίθεση με τις απαιτήσεις των ιδιωτικών τραπεζών, οι απαιτήσεις της Bundesbank ήταν εν μέρει μόνο ευθύνη της Γερμανίας. Αν η Ελλάδα αποκήρυσσε το χρέος της, οι απώλειες θα κατανέμονταν μεταξύ όλων των κρατών-μελών της ευρωζώνης, ανάλογα με τη συμμετοχή τους στην ΕΚΤ. Το μερίδιο της Γερμανίας θα ήταν στο 28%, σημειώνουν οι συντάκτες.

Με λίγα λόγια, τα τελευταία δύο χρόνια, μεγάλο μέρος του ρίσκου που βρισκόταν στους ισολογισμούς γερμανικών τραπεζών μεταφέρθηκε στους φορολογούμενους όλης της ευρωζώνης.

Είναι δύσκολο να υπολογιστεί ακριβώς πόσο επωφελήθηκε η Γερμανία από την ευρωπαϊκή της διάσωση. Μια ένδειξη θα ήταν το ποσό που απέσυραν οι γερμανικές τράπεζες από τις χώρες της ευρωζώνης από την έναρξη της κρίσης. Σύμφωνα με την ΤΔΔ, τράβηξαν 353 δισ. δολάρια από τον Δεκέμβριο του 2009 ως το τέλος του 2011. Μία άλλη ένδειξη θα ήταν η αύξηση των απαιτήσεων της Bundesbank στις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης. Αυτή αντιστοιχεί σε 466 δισ. ευρώ από τον Δεκέμβριο ως τον Απρίλιο του 2012, αλλά περιλαμβάνει και μη Γερμανούς καταθέτες, που μετέφεραν τα χρήματά τους σε γερμανικές τράπεζες.

Στον αντίποδα, η Ελλάδα έλαβε συνολικά 340 δισ. ευρώ σε επίσημα δάνεια για να ανακεφαλαιοποιήσει τις δικές της, για να αντικαταστήσει τα κεφάλαια που έφυγαν στο εξωτερικό, για να αναδιαρθρώσει το χρέος της και να βοηθήσει τις τράπεζες να τα βγάλουν πέρα. Μόνο 15 δισ. ευρώ ήρθαν κατευθείαν από τη Γερμανία. Τα υπόλοιπα προήλθαν από την ΕΚΤ, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Η αλλαγή της χρηματοπιστωτικής έκθεσης της Γερμανίας έχει τεράστια σημασία για τον ηγετικό της ρόλο στην απάντηση της Ευρώπης στην κρίση, διαπιστώνει το Bloomberg View. Eξηγεί: «Προτού οι γερμανικές τράπεζες τραβήξουν πίσω τα κεφάλαιά τους, διακινδύνευαν να χάσουν πολλά λεφτά στην περίπτωση που η Ελλάδα έφευγε από το ευρώ. Τώρα οι ζημίες θα επιμεριστούν μεταξύ των φορολογούμενων όλης της ευρωζώνης - ιδίως της Γαλλίας, οι τράπεζες της οποίας έχουν ακόμα πολλά ενεργά δάνεια στην Ελλάδα. Ενδεχομένως, αυτό εννοούν ορισμένοι Γερμανοί αξιωματούχοι όταν λένε ότι η ευρωζώνη είναι καλύτερα προετοιμασμένη για μια ελληνική έξοδο».

Εν τέλει, όμως, το κόστος από επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή θα επιστρέψει στη Γερμανία. Αν ο τραπεζικός πανικός και η αναταραχή στις αγορές ανάγκαζαν την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και άλλες χώρες να φύγουν και αυτές από το ευρώ, οι απώλειες θα εξαφάνιζαν μεγάλο μέρος των κεφαλαίων των γερμανικών τραπεζών. Πιθανή διάλυση του ευρώ θα είχε σημαντικές επιπτώσεις και στις εξαγωγές της Γερμανίας, ενώ θα διακινδύνευε και την ύπαρξη της ίδιας της Ε.Ε. και την προσπάθεια να μην επαναληφθούν οι φρικαλεότητες των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Για να αποτρέψει αυτήν την κατάληξη, με ή χωρίς την Ελλάδα, η Γερμανία θα πρέπει να κάνει όσα έχει αρνηθεί ως τώρα και ακόμη περισσότερα.

- Πρώτον, να επιτραπεί στην ΕΚΤ να καλύψει το χρέος των κρατών-μελών.

-Δεύτερο είναι η δημιουργία ενός μηχανισμού στην ευρωζώνη που θα μετέφερε χρήματα σε οικονομικά αδύναμες χώρες, με τον ίδιο αυτοματοποιημένο τρόπο με τον οποίο έγινε η διάσωση της Γερμανίας.

-Ένα κοινό ευρωπαϊκό ταμείο ασφάλισης των ανέργων θα ήταν ένα πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Την ώρα που η Άν. Μέρκελ επεξεργάζεται ποιο θα είναι το επόμενο βήμα στην ευρωπαϊκή κρίση, πρέπει να έχει καλά στο μυαλό της ότι η χώρα της χρωστάει πολλά στο ευρωσύστημα όπως και η Ελλάδα, καταλήγει η ανάλυση.