Προετοιμάζει προπαγανδιστικά το μνημόνιο διαρκείας!

Με φαιδρούς λεονταρισμούς και δηλώσεις για επιμήκυνση της αποπληρωμής των δανείων προς την τρόικα, στρώνει το έδαφος για μέτρα που θα οδηγήσουν το λαό στην απόλυτη εξαθλίωση, αν δεν τους ανατρέψει με την πάλη του

Μνημόνιο διαρκείας ετοιμάζουν κυβέρνηση και ΕΕ για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, προκειμένου να διασφαλίσουν τα συμφέροντα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. Θέτοντας προχτές ανοιχτά από το Παρίσι το θέμα της επιμήκυνσης στην αποπληρωμή των δανείων προς την τρόικα, ο Γ. Παπανδρέου άνοιξε το δρόμο για την επί της ουσίας παράταση και επέκταση των όρων του μνημονίου, για να εξασφαλίσει στο κεφάλαιο τα δανεικά και τους ληστρικούς τόκους, βυθίζοντας το λαό στη φτώχεια.

Επιβεβαιώνοντας αυτούς τους σχεδιασμούς και προαναγγέλλοντας νέα σκληρά μέτρα, ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, από το συμβούλιο του «Γιουρογκρούπ» στις Βρυξέλλες, επικαλέστηκε τα αυξημένα στοιχεία του ελλείμματος για το 2009 και τόνισε: «Ξεκινήσαμε από υψηλότερο σημείο στο 2010. Θα σεβαστούμε απόλυτα τους στόχους του 2011 και σκοπεύουμε να πάρουμε οποιαδήποτε μέτρα είναι απαραίτητα»!

Επιβεβαιώνεται και μ' αυτόν τον τρόπο ότι, μετά την ανακοίνωση από την «Eurostat» των αναθεωρημένων στοιχείων του ελλείμματος για το 2009, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να αξιοποιήσει τα νούμερα για την επιβολή νέων πακέτων μέτρων, που σε συνδυασμό με την αναζωπύρωση των σεναρίων για επέκταση της αποπληρωμής των δανείων, στρώνουν το έδαφος για την πτώχευση των λαϊκών νοικοκυριών.

Στο ίδιο πνεύμα, με συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα «Figaro», ο πρωθυπουργός απέκλεισε το σενάριο αναδιάρθρωσης του χρέους, αλλά επανέλαβε την πρότασή του για επιμήκυνση της αποπληρωμής των δανείων. Με στόχο να θολώσει τους πραγματικούς σχεδιασμούς, ο Γ. Πεταλωτής υποστήριξε χτες ότι η κυβέρνηση «δεν συζητάει για παράταση του μνημονίου», ισχυριζόμενος ότι «είναι διαφορετικό να συζητάμε για επιμήκυνση αποπληρωμής των δανείων μας και διαφορετικό να συζητάμε για νέο μνημόνιο ή για παράταση αυτού του μνημονίου».

Βέβαια, ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι η κυβέρνηση θα συνεχίσει να «τηρεί απαρέγκλιτα» τους βάρβαρους όρους του μνημονίου και την αντιλαϊκή της πολιτική, ενώ, όπως τόνισε, «θα προσπαθούμε να βρούμε και άλλους τρόπους και ένας τρόπος είναι η επιμήκυνση της αποπληρωμής των δανείων».

Λεονταρισμοί για να θαφτεί η ουσία.

Η παρέμβαση του Γ. Παπανδρέου, περί επιμήκυνσης της περιόδου αποπληρωμής του δανείου, γίνεται σε μια περίοδο που οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται στους κόλπους της ΕΕ και κορυφώνονται οι πιέσεις από τη Γερμανία προς την Ιρλανδία να προσφύγει στο «μηχανισμό στήριξης», ώστε να οδηγηθεί σε καθεστώς «ελεγχόμενης πτώχευσης», σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ.

Ρίχνοντας νερό στο μύλο της κυβέρνησης και συμμετέχοντας στις πολύμορφες τρομοκρατικές πιέσεις που ασκούνται στο λαό να αποδεχτεί τα μέτρα που έρχονται και αυτά που έχουν ήδη παρθεί, ο Αυστριακός υπουργός Οικονομικών Γιόζεφ Πρελ, δήλωσε χτες ότι «η Ελλάδα δεν τήρησε τις υποχρεώσεις της στο θέμα της ανόρθωσης των δημόσιων οικονομικών της στο επίπεδο της φορολογίας». Σημείωσε ακόμα ότι «η Αυστρία μπορεί να μη συνεισφέρει στην τρίτη δόση του δανείου προς την Ελλάδα, το Δεκέμβριο». Το αυστριακό μερίδιο υπολογίζεται σε 190 εκ. ευρώ.

«Η κατάσταση των δεδομένων που έχουμε δεν μας δίνει κανέναν λόγο για να εγκρίνουμε τη δόση του Δεκεμβρίου» ανέφερε ο Αυστριακός αξιωματούχος, για να διασκευάσει λίγες ώρες αργότερα, καλώντας την Ελλάδα «να τηρήσει τις δεσμεύσεις της» και λέγοντας ότι «ενδεχομένως να χρειάζονται κάποιες διορθωτικές κινήσεις από την πλευρά της Ελλάδας»...

Μπαράζ δηλώσεων ακολούθησε και τις δημαγωγικές κορόνες που σήκωσε ο Γ. Παπανδρέου από το Παρίσι για το ρόλο της Γερμανίας στο ευρωενωσιακό οικοδόμημα και την πρόταση για συμμετοχή τραπεζών και ιδιωτών στον προωθούμενο μηχανισμό στήριξης. Πρόκειται για απροκάλυπτη κοροϊδία του λαού, αφού ο Γ. Παπανδρέου ψήφισε και ενέκρινε τη δημιουργία του μηχανισμού με τους όρους που έθεσαν Γερμανία και Γαλλία.

Οι αντιδράσεις, ωστόσο, αποκαλύπτουν τις έντονες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του ευρωοικοδομήματος, συνέπεια και της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης. «Η αλληλεγγύη της ΕΕ και της Γερμανίας προς την Ελλάδα δεν είναι μονόδρομος. Αυτό πρέπει να το θυμάται η Ελλάδα», δήλωσε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σχολιάζοντας τις δηλώσεις του Γ. Παπανδρέου ότι η γερμανική στάση στο ζήτημα του ευρωπαϊκού χρέους ίσως οδηγήσει ορισμένες χώρες στη χρεοκοπία.

Κοινός στόχος το τσάκισμα του λαού.

Τους λεονταρισμούς της κυβέρνησης ήρθε να υποθάλψει και η ΝΔ, διαβλέποντας σε ανακοίνωσή της «έλλειψη αλληλεγγύης προς τις ασθενέστερες χώρες της ευρωζώνης» από την πλευρά της Γερμανίας και εκφράζοντας ταυτόχρονα την αλληλεγγύη της στην κυβέρνηση «σε οποιαδήποτε προσπάθεια να αντισταθεί» στην πρόταση για τη δημιουργία μόνιμου μηχανισμού στήριξης, με την οποία ο Γ. Παπανδρέου έχει ήδη συμφωνήσει!

Την ίδια ώρα, ο πρόεδρος της ΕΕ Χέρμαν βαν Ρομπάι, δείχνοντας ότι οι ευκαιριακές κορόνες είναι στάχτη που ρίχνουν στα μάτια του λαών της Ευρώπης οι κυβερνήσεις των χωρών - μελών για να προωθήσουν την κοινή στρατηγική τους, τη λεηλασία δηλαδή των λαών και την προστασία των συμφερόντων των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, σημείωσε: «Αντιμετωπίζουμε μία κρίση επιβίωσης. Οφείλουμε να εργασθούμε συντονισμένα για να επιτρέψουμε στην Ευρωζώνη να επιβιώσει. Διότι, εάν δεν επιβιώσει η Ευρωζώνη, δεν θα επιβιώσει ούτε η ΕΕ».

Με αφορμή τις δηλώσεις του Γ. Παπανδρέου, ο Βαν Ρομπάι έσπευσε να εξάρει το ρόλο της κυβέρνησης στο τσάκισμα του ελληνικού λαού, σημειώνοντας: «Ποιος άλλος εκτός από τον πρωθυπουργό Παπανδρέου θα μπορούσε να υπερασπιστεί τα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα; Και ποιος άλλος εκτός από την καγκελάριο Μέρκελ θα μπορούσε να πείσει την γερμανική κοινή γνώμη, η οποία ήταν εν μέρει εχθρική, για την αναγκαιότητα ενός μηχανισμού βοήθειας της Ελλάδας;».

***************

Αναδημοσίευση από εδώ:ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Βολικοί μύθοι.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Πέντ' έξι ψήφισαν. Κι έβγαλαν δημάρχους και περιφερειάρχες. Ούτε η δήθεν «κοινωνία των πολιτών» επέβαλε τον Καμίνη και τον Μπουτάρη, ούτε η απήχηση του Κουβέλη και των οικολόγων.

Πόσω μάλλον η... ελκυστική εικόνα του ΠΑΣΟΚ. Δύναμή τους, η αποχή των άλλων -για οποιονδήποτε λόγο κι αν την επέλεξαν. Τώρα, αν μέτρησε ο απωθητικός λαϊκισμός του Κακλαμάνη, οι ψήφοι της Ντόρας στον Μπουτάρη (ελάχιστες, αλλά καθοριστικές) δεν έχει μεγάλη σημασία. Το θέμα είναι ότι τόσο το πράσινο στις Περιφέρειες, όσο και οι θεαματικές ανατροπές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη έδωσαν την ευκαιρία στο ΠΑΣΟΚ να κερδίσει τις εντυπώσεις. Υπαρκτός θρίαμβος, αλλά πρόσκαιρος. Γιατί η αποχή ίσως να δείξει τα αντικυβερνητικά δόντια της στις γενικές εκλογές. Ανάσα για την κυβέρνηση και ευκαιρία για τον Ντομινίκ Στρος-Καν να χειροκροτήσει τη... δικαίωση της ασκούμενης πολιτικής των εντεταλμένων.

*** Αλήθεια, ποια είναι η περιώνυμη «κοινωνία των πολιτών»; Και πώς δημιουργείται η δυναμική της; Μια προσεκτική ματιά π.χ. στους υποστηρικτές του κ. Καμίνη πείθει ότι οι πρωτεργάτες, σχεδόν στο σύνολό τους, είναι προβεβλημένοι «επώνυμοι», φίλα προσκείμενοι στο «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ, υποστηρικτές του Μνημονίου, θιασώτες της παγκοσμιοποίησης, φανατικοί αντίπαλοι των λαϊκών κινητοποιήσεων και αφιονισμένοι εχθροί παντός του εθνικού. Με αναμφισβήτητη ισχύ στον χώρο των μήντια και των πανεπιστημίων, δημιούργησαν μια δυναμική, στην οποία βαθμηδόν εντάχθηκαν αρκετοί «ανώνυμοι» που νομίζουν ότι ο -ουχί ευκαταφρόνητος, αλλά ατελής- ακτιβισμός, όπως εκδηλώνεται με τα κεράκια και τα ποδήλατα, μπορεί να ανατρέψει παγιωμένες καταστάσεις στην άκαμπτη και συνοφρυωμένη πόλη. Αναφαίρετο δικαίωμα και των «επωνύμων» να προβάλλουν τις ιδέες τους και των «ανωνύμων» να νομίζουν ότι η πρακτική τους -με κάποιες φρέσκιες ιδέες, είναι, αλήθεια- θα αλλάξει τα πράγματα. Το μόρφωμα αυτό δεν συνιστά «κοινωνία πολιτών». Μια μορφή της, ίσως. Και πάντως όχι πρωτογενή και ανόθευτη.

*** Από το «διακύβευμα» στις «αφηγήσεις». Καινούργιο κοσκινάκι, κατάλληλο διά πάσαν χρήσιν, που δανείζει κλέος στον χρήστη...

*************

Αναδημοσίευση από εδώ: Βολικοί μύθοι

Δολοφόνοι Λύκων στην Ορεινή Ναυπακτία!

Φωτογραφίες με πτώμα νεαρού Λύκου στο Λιβαδάκι της Ορεινής Ναυπακτίας κυκλοφορούν στο facebook, αποκαλύπτωντας την έκταση της Λαθροθηρίας στην περιοχή! Στην Ναυπακτία του Μπουλέ, στην Αιτωλοακαρνανία του Μωραΐτη, στην Δυτική Ελλάδα του Κατσιφάρα, στην Ελλάδα της Μπιρμπίλη!

Αυτή είναι η "Πράσινη Ανάπτυξη" του ΠΑΣΟΚ :

Στα βουνά μας οι ανεμογεννήτριες της ΤΕΡΝΑ και της ΘΕΜΕΛΗ  έχουν θέση- οι Λύκοι όμως όχι!

Ευρωπαϊκή κατάρρευση....

Η Ιρλανδία συζητεί με την Ε.Ε. προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης!

Σε προκαταρκτικές συζητήσεις με την Ε.Ε. προκειμένου να ενταχθεί στο μηχανισμό στήριξης βρίσκεται η Ιρλανδία, την ώρα που ο Ντομινίκ Στρος Καν δηλώνει ότι η χώρα της ευρωζώνης που αντιμετωπίζει κρίση δανεισμού «μπορεί να τα καταφέρει μόνη της».

Αξιωματούχοι των Βρυξελλών βρίσκονται ήδη στο Δουβλίνο προκειμένου να μελετήσουν τις λεπτομέρειες σε περίπτωση που η Ιρλανδία ζητήσει τελικά την βοήθεια της Ε.Ε. Όπως μεταδίδει μάλιστα το BBC, το ζήτημα πλέον δεν είναι το αν αλλά το πότε θα διατυπωθεί το ιρλανδικό αίτημα προς τις Βρυξέλλες.

Πάντως, σε μία προσπάθεια να καθησυχάσει τις αγορές ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δήλωσε από τη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας ότι το Δουβλίνο μπορεί να αντιμετωπίσει με τις δικές του δυνάμεις τις προκλήσεις. Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι το Ταμείο είναι έτοιμο να συνδράμει, εφ’ όσον του ζητηθεί.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο αρμόδιος για τις νομισματικές και οικονομικές υποθέσεις Επίτροπος Όλι Ρεν δήλωσε στη φινλανδική τηλεόραση ότι η Ε.Ε. «είναι έτοιμη και ελέγχει την κατάσταση σε συνεννόηση με τις ιρλανδικές αρχές». Ο Ρεν διευκρίνισε ότι το θέμα της Ιρλανδίας θα τεθεί επί τάπητος στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη.

Πορτογαλία: «Ίσως αναγκαστούμε να εγκαταλείψουμε το ευρώ»!

Ενδεχόμενο κυβερνητικού αδιεξόδου θα μπορούσε να οδηγήσει την Πορτογαλία εκτός ευρωζώνης, προειδοποιεί ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Λουίς Αμάντο.

Ο κ. Αμάντο επισημαίνει ότι αν δεν καταστεί δυνατή η συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, η χώρα ίσως κληθεί να εγκαταλείψει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. «Βρισκόμαστε ενώπιον ακραίας κατάστασης και χρειαζόμαστε έναν μεγάλο συνασπισμό» λέει ο Λουίς Αμάντο, τονίζοντας ότι σε αντίθετη περίπτωση αναπόφευκτα οι αγορές θα αναγκάσουν τη Λισαβόνα να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη.

Η Πορτογαλία αντιμετώπισε μια απότομη απώλεια της εμπιστοσύνης των επενδυτών τις τελευταίας εβδομάδες, καθώς οι ανησυχίες για την Ιρλανδία ενέτειναν τους φόβους, σπρώχνοντας τα πορτογαλικά ομόλογα σε κλείσιμο με τα υψηλότερα επιτόκια αφότου η χώρα εντάχθηκε στη ζώνη του ευρώ.

«Πιστεύω ότι τα πολιτικά κόμματα κατανοούν ότι η άλλη εναλλακτική λύση για την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε είναι τελικά η αποχώρηση από το ευρώ. Αυτή είναι μια κατάσταση που αναπόφευκτα θα μας αναγκάσουν να εξετάσουμε οι αγορές» προειδοποίησε.

Μεγάλο μέρος της ανησυχίας για τις προσπάθειες της Πορτογαλίας για την μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού τις περασμένες εβδομάδες ήρθε από τις αμφιβολίες σχετικά με το κατά πόσο η αντιπολίτευση των Σοσιαλδημοκρατών θα υποστηρίξει τον προϋπολογισμό λιτότητας του 2011 στη Βουλή.

Η σοσιαλιστική κυβέρνηση, που δεν διαθέτει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, χρειάζεται υποστήριξη από την αντιπολίτευση για να περάσει τον προϋπολογισμό.

Οι Σοσιαλιστές και οι Σοσιαλδημοκράτες κατέληξαν τελικά σε συμφωνία που θα οδηγήσει στην έγκριση του προϋπολογισμού για το 2011 κατά την πρώτη του ανάγνωση στο Κοινοβούλιο εντός των ημερών, αλλά οι επενδυτές παρακολουθούν στενά μέχρι την τελική ψηφοφορία στις 24 Νοεμβρίου.

Ελλάδα: Ιερά εξέταση από την τρόικα!

Με πρόταση για πακέτο πρόσθετων µέτρων 2 δισ. ευρώ προσέρχεται σήµερα η κυβέρνηση στη διαπραγµάτευση µε την τρόικα για τον προϋπολογισµό του 2011 που κατατίθεται την Πέµπτη.

Το πακέτο µέτρων συζητήθηκεστη σύσκεψητουΣαββάτουυπότον Πρωθυπουργό και περιλαµβάνει κυρίως µέτρα για τις ∆ΕΚΟ, προϋπολογισµού περίπου 500 εκατ. ευρώ και για τους τοµείς της υγείας και των ασφαλιστικών ταµείων, προϋπολογισµού πάνω από 1 δισ. ευρώ.

Πρόκειται για διαπραγµάτευση θρίλερ αφού από την έκβασή της θα κριθεί η χορήγηση της τρίτης δόσης του δανείου τον ∆εκέµβριο.

Οι επικεφαλής της αντιπροσωπείας της τρόικας Πολ Τόµσεν του ∆ΝΤ, Σερβάζ Ντερούζ της Ευρωπαϊκής Ενωσης, Κλάους Μαζούχ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ο µόνιµος αντιπρόσωπος του ∆ΝΤ στην Αθήνα Μποµπ Τράα είχαν το πρώτο τους ραντεβού σήµερα το πρωί στις 09.30 µε τον υπουργό Γιώργο Παπακωνσταντίνου, τον υφυπουργό Φίλιππο Σαχινίδη και τον πρόεδρο του Συµβουλίου Οικονοµικών Εµπειρογνωµόνων Γιώργο Ζαννιά.

Ολα στο τραπέζι.

Η συνάντηση επρόκειτο να κρατήσει 2-3 ώρες καθώς στο τραπέζι βρίσκονται όλα τα καυτά θέµατα: από τη µείωση των δαπανών στις ∆ΕΚΟ και το ∆ηµόσιο, δηλαδή τις αµοιβές των δηµοσίων υπαλλήλων και των υπαλλήλων ∆ΕΚΟ αλλά και την απασχόληση στο ∆ηµόσιο, µέχρι τις ιδιωτικοποιήσεις, το άνοιγµα των κλειστών επαγγελµάτων και την αύξηση του µεσαίου συντελεστή ΦΠΑ από 11% σε 13%.

Η αντιπροσωπεία της τρόικας θα συνεχίσει τις επαφές της ώς το τέλος της εβδοµάδας µε άλλους υπουργούς και φορείς, καθώς και µε την Τράπεζα της Ελλάδος, προκειµένου να συντάξει την έκθεσή της για την αξιολόγηση της προόδου που έχει συντελεσθεί και να την υποβάλει στο ∆ΝΤ και την Ε.Ε. για να εγκρίνουν την τρίτη δόση του δανείου.

Για έλλειµµα, χρέος.

Η ένταση αναµένεται να κορυφωθεί από τη δηµοσιοποίηση, απότην Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία, το µεσηµέρι σήµερα, της οριστικής εκτίµησης για το µέγεθος του ελλείµµατος και του δηµοσίου χρέους του 2009. Σύµφωνα µε πληροφορίες, το έλλειµµα θα κυµανθεί στο 15,4% του ΑΕΠ και το χρέος στο 127,6% έναντι της προηγούµενης εκτίµησης της Eurostat, τον Απρίλιο, για έλλειµµα 13,6% και δηµόσιο χρέος 113,4%. Η µεγάλη αυτή αναθεώρηση έχει την αντανάκλασή της και στη φετινή χρονιά. Ετσι, το έλλειµµα φέτος αναµένεται να διαµορφωθεί κοντά στο 9,5% και το χρέος κοντά στο 144% του ΑΕΠ.

Με το έλλειµµα και το χρέος στα ύψη, η κυβέρνηση είναι υποχρεωµένη να παρουσιάσει πειστικά µέτρα για τη µείωσή τους το 2011, πέραν των όσων ήδη έχουν συµφωνηθεί στο ∆ηµόσιο. Κι αυτό γιατί ενώ το έλλειµµα το 2010 µειώνεται πράγµατι, όπως αναµένεται να επισηµάνει και ο κ. Παπακωνσταντίνου στο πλαίσιο των συναντήσεων µε την τρόικα, κατά 6% του ΑΕΠ, παραµένει πάνω από το επιδιωκόµενο επίπεδο. ∆ηλαδή κλείνει περίπου στο 9,5% αντί του 8,1% του ΑΕΠ.

∆εδοµένου ότι ο στόχος για το έλλειµµα του 2011 σύµφωνα µε πληροφορίες παραµένει στο 7,6% του ΑΕΠ, αυτό σηµαίνει ότι απαιτούνται πρόσθετα µέτρα.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι µπορεί ο στόχος να επιτευχθεί µε µέτρα ώς 2 δισ. ευρώ, ενώ η αντιπροσωπεία της τρόικας πιστεύει πως χρειάζονται πάνω από τα διπλάσια. Εκεί είναι που θα εστιασθεί η διαπραγµάτευση των επόµενων ηµερών.

Η κατεύθυνση των µέτρων.

Τα µέτρα που ετοιµάζει η κυβέρνηση και συζητήθηκαν στη σύσκεψη του Σαββάτου εντοπίζονται κυρίως σε δύο τοµείς:

1) Στην αναδιάρθρωση των ∆ΕΚΟ και των φορέων του ∆ηµοσίου. Προβλέπεται κλείσιµο ορισµένων ∆ΕΚΟ και φορέων και συγχωνεύσεις τους µε άλλους, µε µετατάξεις προσωπικού και µη ανανέωση συµβάσεων των εργαζοµένων.

Η αρχή θα γίνει µε τις συγκοινωνίες της Αθήνας. Στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης θα αυξηθούν και οι τιµές των εισιτηρίων. Συνολικά, πάντως, από το µέτρο αυτό δεν αναµένεται να εξοικονοµηθούν περισσότερα από 500 εκατ. ευρώ.

2) Στον τοµέα της υγείας και των ασφαλιστικών ταµείων. Ειδικότερα, από τα νοσοκοµεία, την εισαγωγή διπλογραφικού συστήµατος, τη µηχανοργάνωση, το νέο σύστηµα προµηθειών και την ηλεκτρονική συνταγογράφηση το υπουργείο Οικονοµικών υπολογίζει ότι µπορεί να υπάρξει εξοικονόµηση πάνω από 1 δισ. ευρώ.

Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι η τρόικα θα πιέσει για περισσότερα και πιο αποτελεσµατικά ίσως µέτρα.Ο κ. Παπακωνσταντίνου θα αναχωρήσει την Τρίτη για τις Βρυξέλλες, όπου θα παραστεί στο Συµβούλιο Υπουργών Οικονοµίας της ευρωζώνης και την Τετάρτη στο ECOFIN. Κυρίαρχο θέµα αναµένεται να είναι οι εξελίξεις σε Πορτογαλία και Ιρλανδία, ενώ είναι βέβαιο πως η Ελλάδα θα επανέλθει στο τραπέζι καθώς το συζητούµενο πρόβληµα άρχισε από αυτήν.

******************

Αναδημοσίευση από εδώ : «ΤΑ ΝΕΑ»

Έρχονται τα πιο σκληρά μέτρα της 30ετίας:

Μείωση 30% στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων!

Με έναν φάκελο υπό μάλης, ο οποίος θα περιέχει τα 11 πιο δύσκολα μέτρα της τελευταίας 30ετίας, έρχονται στην Αθήνα σήμερα, Δευτέρα πρωί, οι 3 κορυφαίοι αξιω­ματούχοι της τρόικας. Την ίδια ημέρα, σύμφωνα με εκτιμήσεις κορυφαίων τραπεζιτών της χώρας, η Eurostat θα αναθεωρήσει το δημόσιο χρέος της χώρας στο δυσθεώρητο ύψος του 135%-140% του ΑΕΠ για το 2010.

Τα μέτρα που θα ζητήσει η τρόικα αναμένεται να γίνουν δεκτά από το οικονομικό επιτελείο, το οποίο δεν έχει πολλά περιθώρια «ελιγμών», καθώς διαπιστώνεται πλέον ότι τα νούμερα του Προϋ­πολογισμού του 2011 δεν βγαίνουν. Η υστέρηση των εσόδων για το 2010 αναμένεται να προσεγγίσει τα 4,5 δισ. ευρώ, καθώς μεταξύ άλλων εκτιμάται ότι δεν πρόκειται να επιτευχθούν οι στόχοι για την είσπραξη του ΦΠΑ (η ετήσια αύξηση των εσόδων είναι 3,8% αντί για 8,7% που ήταν ο στόχος), της περαίωσης κ.λπ. Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής εκτιμήσεις, στο τέλος Δεκεμβρίου τα έσοδα του κράτους θα προσεγγίσουν τα 48 δισ. ευρώ αντί για 52,5 δισ. που είχαν εγγραφεί στον Προϋπολογισμό του 2010.

Στο 15,5% το έλλειμμα.

Επιπρόσθετα τη Δευτέρα, εκτός απροόπτου, η Ευρωπαϊ­κή Στατιστική Υπηρεσία (Eu­rostat) θα ανακοινώσει τα αναθεωρημένα στοιχεία του ελλείμματος και του χρέους για την περίοδο 2006-2009. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, το έλλειμμα θα κινηθεί στο 15,4%-15,5% του ΑΕΠ (αντί στόχου 13,8% του ΑΕΠ), κάτι που σημαίνει ότι για το 2010 θα αγγίξει το 9,5%

Οπως εκτιμάται, και το δημόσιο χρέος αναμένεται να προσεγγίσει τα θηριώδη επίπεδα του 140% του ΑΕΠ (η πρόβλεψη ήταν 115,4% του ΑΕΠ), καθώς θα συνυπολογιστούν όλα τα χρέη των νοσοκομείων, οι εγγυήσεις των ζημιογόνων ΔΕΚΟ κ.λπ. Η αύξηση αυτή του δημόσιου χρέους αναμένεται να το οδηγήσει στα επίπεδα του 160% του ΑΕΠ το 2013, όταν και πιθανολογείται ότι θα ξεκινήσει η αποκλιμάκωσή του, η οποία εκτιμάται ότι θα προέλθει από τη δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων (χωρίς δηλαδή να υπολογίζονται οι τόκοι για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους). Τα πλεονάσματα αυτά θα κατευθύνονται προς την εξυπηρέτηση του χρέους, όπως και τα κεφάλαια τα οποία θα προκύπτουν από τις αποκρατικοποιήσεις.

Ο Τόμσεν φοβάται την ύφεση.

Οπως εξηγούν αξιόπιστες κυβερνητικές πηγές, τα μέτρα που θα εισηγηθεί το κλιμάκιο της τρόικας, με δεδομένη τη μεγάλη υστέρηση των εσόδων του 2010, αντανακλούν τον βασικό σχεδιασμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για να μπορέσει η Ελλάδα να ξεπεράσει σταδιακά την κρίση χρέους που διανύει. Καταγράφεται αυτή τη φορά μια διαφοροποίηση από τον κ. Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ, ο οποίος λέγεται ότι επιθυμεί τη μικρότερη του προβλεπομένου μείωση του ελλείμματος για το 2011 επειδή «φοβάται» την επιδείνωση της ύφεσης από πολύ αυστηρά μέτρα.

Οι Ευρωπαίοι, προς το παρόν, επιμένουν στην αταλάντευτη πορεία και το μόνο που είναι προς συζήτηση είναι δύο ενδεχόμενα:

Ή λαμβάνονται άμεσα όλα τα απαραίτητα μέτρα το 2011, οπότε συνεχίζεται κανονικά το πρόγραμμα, ή τα πρόσθετα μέτρα θα επιμεριστούν τμηματικά στα επόμενα χρόνια του προγράμματος (2011-2013).

Βέβαια η είσπραξη των φόρων θα εξαρτηθεί από το πώς θα κινηθεί η πραγματική οικονομία που βρίσκεται σε μεγάλη ύφεση. Φέτος το ΑΕΠ σε πραγματικές τιμές θα συρρικνωθεί κατά 4% ή ακόμα περισσότερο (ήδη στο τρίμηνο συρρικνώθηκε κατά 4,5%), ενώ το 2011 προβλέπεται να υποχωρήσει κατά 2,6%. Το αποτέλεσμα είναι η ανεργία να εκτιναχθεί στο 14,5% το 2011 και το 2012 να ανέβει στο 15%. Η ανάπτυξη προβλέπεται να αρχίσει από το 2013 και η κυβέρνηση προωθεί τις διαρθρωτικές αλλαγές για τον εκσυγχρονισμό των δομών της αγοράς προκειμένου να διευκολύνει την επανεκκίνηση της οικονομίας.

Ετσι το βάρος της ανάκαμψης πέφτει στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, ο οποίος όμως επιβαρύνεται και άλλο από τη φορολογία, ενώ οι ελπίδες εναποτίθενται στις ξένες επενδύσεις και στην προσέλκυση ξένων κεφαλαίων.

**************

Αναδημοσίευση από εδώ: Έρχονται τα πιο σκληρά μέτρα της 30ετίας

Η μάχη των εντυπώσεων!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Τα πολιτικά συμπεράσματα των εκλογών έχουν ήδη εξαχθεί από τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου. Αυτά και θα παρουσιάσουμε. Σήμερα θα κριθεί απλώς η μάχη των εντυπώσεων. Το ενδιαφέρον έγκειται στο αν θα πάρει π.χ. τον Δήμο Αθηναίων η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ και μόνο. Ελάχιστοι πιστεύουν ότι θα αλλάξει η ζωή των Αθηναίων αναλόγως του αν εκλεγεί ο Κακλαμάνης ή ο Καμίνης. Ολοι θα συζητούν σήμερα το βράδυ ποιο είναι το σκορ ΠΑΣΟΚ - ΝΔ στις περιφέρειες. Κανένας σχεδόν δεν ενδιαφέρεται για την προσωπικότητα και τις ικανότητες του άλφα ή του βήτα υποψήφιου περιφερειάρχη. Ως ένα νούμερο στον συσχετισμό ΠΑΣΟΚ - ΝΔ τους αντιμετωπίζουν. Γι’ αυτό ας δούμε τα πολιτικά συμπεράσματα.

«Οχι» στο Μνημόνιο της κυβέρνησης Παπανδρέου με την ΕΕ και το ΔΝΤ, απάντησαν οι Ελληνες στο ερώτημα που τους είχαν θέσει ο πρωθυπουργός και οι ηγέτες της αντιπολίτευσης, διακηρύσσοντας ότι οι εκλογές αυτές είναι «δημοψήφισμα» υπέρ ή κατά του Μνημονίου. Ξεπέρασαν το 60% οι ψήφοι υπέρ των υποψηφίων που στηρίχτηκαν από κόμματα που έχουν ταχθεί εναντίον του Μνημονίου.

Δέκα μονάδες έχασε το ΠΑΣΟΚ σε σύγκριση με το ποσοστό που είχε πάρει πριν από μόλις έναν χρόνο στις βουλευτικές εκλογές. Υπέστη καθίζηση, αλλά σε περιφερειακές, όχι σε βουλευτικές εκλογές. Σημείωσε όμως και δύο επιτυχίες, μια τυπική και μια ουσιαστική. Η τυπική είναι ότι παρέμεινε πρώτο κόμμα, παρά τη σοβαρή πτώση του. Η ουσιαστική είναι ότι κατόρθωσε να πετάξει έξω από τον δεύτερο γύρο τόσο τον Γ. Δημαρά στην Αττική όσο και τον Γ. Καλούδη στα Ιόνια Νησιά, καταφέροντας έτσι καίριο χτύπημα στους «αντιμνημονιακούς» αντάρτες του ΠΑΣΟΚ.

Στάσιμη έμεινε η ΝΔ αναφορικά με το ποσοστό της: γύρω στο 32,5%, χάνοντας κάτι λιγότερο από μια μονάδα σε σχέση με τις βουλευτικές. Καθώς όμως το ΠΑΣΟΚ καταβαραθρώθηκε, έπεσε στο επίπεδό της - περίπου 34%. Η διαφορά των δέκα και πλέον μονάδων εξανεμίστηκε. Συρρικνώθηκε σε περίπου δύο όλες κι όλες εκατοστιαίες μονάδες. Αυτό έχει τεράστια ψυχολογική σημασία για τη ΝΔ. Η πολιτική ισοδυναμία με το ΠΑΣΟΚ επιτρέπει στη Δεξιά να αρχίσει να ξανακάνει όνειρα σύντομης επιστροφής στην εξουσία, ενώ η περυσινή συντριβή της την είχε κάνει να αποδεχθεί ως αναπόφευκτες δύο τουλάχιστον θητείες ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Αλλαξαν τα πράγματα.

Πανηγύρι της Αριστεράς οι εκλογές αυτές. Θυμήθηκε περασμένα μεγαλεία. Γύρω στο 20% πανελλαδικά -25% μάλιστα στην Αττική- το συνολικό άθροισμα των ποσοστών του ΚΚΕ, του ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής το ΚΚΕ. Σε επίπεδο περιφερειών πήρε σχεδόν 11% πανελλαδικά (14,5% στην Αττική). Μόνο πριν από τριάντα χρόνια, στις βουλευτικές εκλογές του 1981, είχε πάρει το ΚΚΕ συγκρίσιμο ποσοστό (10,93%). Ενισχύθηκε έτσι η ηγεμονία του Κομμουνιστικού Κόμματος στον χώρο της Αριστεράς, η οποία ούτως ή άλλως σε εκλογικό επίπεδο ήταν αδιαμφισβήτητη και από πριν. Τώρα την ενδυνάμωση του ΚΚΕ συνοδεύει και η υπαρξιακή κρίση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ηττα για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε το εκλογικό αποτέλεσμα. Τρεις συνδυασμούς κατέβασαν οι δυνάμεις που τον απάρτιζαν, τρεις ήττες υπέστησαν. Το 6,2% του Αλ. Μητρόπουλου υστερεί πολύ των φιλοδοξιών που είχε ο ΣΥΝ. Σηματοδοτεί την εκλογική αποτυχία του πειράματος προσέγγισης ενός αριστερού κόμματος με το «αντιμνημονιακό» τμήμα της βάσης του ΠΑΣΟΚ. Το 2,2% του Α. Αλαβάνου είναι καταστροφικό. Το 3,8% του Γρ. Ψαριανού σημαίνει ότι το κόμμα του Φ. Κουβέλη μένει εκτός Βουλής, αν παρουσιαστεί αυτόνομο. Κι όμως το συνολικό ποσοστό αυτών των συνδυασμών δεν είναι καθόλου αμελητέο - 12,2%. Δεν έχουν όμως καμιά πολιτική επικοινωνία μεταξύ τους πλέον.

Νέο φαινόμενο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο αριστερό άκρο της Αριστεράς. Με 2% πανελλαδικό ποσοστό και 100.000 ψήφους, δηλαδή 75.000 ψήφους περισσότερες από πέρυσι, αυτός ο μικρός πόλος της ριζοσπαστικής Αριστεράς είχε τη μεγαλύτερη αύξηση σε απόλυτο αριθμό ψήφων από... όλα (!) τα πολιτικά κόμμα της χώρας.

Ηττα για ΛΑΟΣ - Ντόρα, που πλήρωσαν πολύ ακριβά την υποστήριξή τους προς το Μνημόνιο. Ο Α. Σαμαράς κατόρθωσε να τους περιθωριοποιήσει ως «εξαπτέρυγα» του ΠΑΣΟΚ, θωρακίζοντας τη ΝΔ από δεξιά της. Το κυοφορούμενο κόμμα της Ντόρας απειλείται από... βρεφική πολιτική θνησιμότητα.

*********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η μάχη των εντυπώσεων

Το «μη χείρον»... χείριστον!

Εκείνο που χαρακτηρίζει και «σταμπάρει» ανεξίτηλα τους... ανεξάρτητους κυβερνητικούς υποψηφίους δεν είναι τόσο τα ιδιαίτερα γνωρίσματα (ηπιότης του Καμίνη, «ριζοσπαστισμός» του Μπουτάρη, μεταλλάξεις του Τατούλη κ.τ.λ.), αλλά η υποστήριξή τους από το κυβερνών κόμμα.

Απόδειξη απτή, το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ θεώρησε επιβεβαίωση της πολιτικής του το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου. Επομένως, είναι βέβαιον ότι το βράδυ της Κυριακής το κυβερνών κόμμα θα εγκαταλείψει εντελώς τα προσχήματα και θα θριαμβολογήσει ανοιχτά εν η περιπτώσει εκλεγούν οι... ανεξάρτητοι εκλεκτοί του (Καμίνης, Μπουτάρης, Τατούλης), καθώς και οι καθαρώς κομματικοί υποψήφιοι (Σγουρός, Μίχας κ.ά.). Και θα 'χει δίκιο: θετική ψήφος στους συγκεκριμένους υποψηφίους σημαίνει πλήρη νομιμοποίηση της ασκούμενης πολιτικής. Μιας πολιτικής ακραιφνώς νεοφιλελεύθερης, άκρως δυναστικής και αντιλαϊκής, η οποία -με άλλοθι την υπαρκτή κρίση- οδηγεί τη χώρα στην άβυσσο. Μιας πολιτικής την οποία μόνο μια πρωτόγονη Δεξιά θα μπορούσε να διανοηθεί και να υλοποιήσει... Οι «ανεξάρτητοι» κυβερνητικοί υποψήφιοι ουδέποτε ψέλλισαν έστω μια λέξη εναντίον της ζοφερής αυτής πολιτικής. Ποτέ δεν προβληματίστηκαν. Ούτε εναντιώθηκαν... Λένε κάποιοι, ότι η ψήφος στους κυβερνητικούς υποψηφίους αποτελεί το «μη χείρον», δηλαδή, το «βέλτιστον», με συγκρίσιμο μέγεθος τους υποψηφίους της Δεξιάς. Ομως με βάση τα προεκτεθέντα περί πρωτόγονης Δεξιάς που κυβερνά με έξωθεν εντολείς και Μνημόνιο, κάλλιστα μπορεί να πει κανείς: το μη χείρον... χείριστον!

*** Μέμνησο: βλάπτουν τη Συρία το ίδιο. Και οι δύο.

 ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

**********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Το «μη χείρον»... χείριστον!

Στόχος μας τα 2000 μέλη!

Χάρη στην υποστήριξή σας, η προσπάθεια για την "Προστασία των Παρθένων Βουνών μας", αγκαλιάστηκε από 1700 άτομα! Στόχος μας πλέον είναι να ξεπεράσουμε τα 2000 μέλη!

Γίνετε εσείς η Φωνή των Βουνών και η Κραυγή των Λύκων:

Διαδώστε την προσπάθεια για την ίδρυση Φυσικού Πάρκου στα
Βαρδούσια, την Οξυά και τα Κραβαρίτικα βουνά!.

.

Βοηθήστε να σώσουμε την Παρθένα Φύση του Τόπου μας!

Διαδώστε την προσπάθεια για την ίδρυση Φυσικού Πάρκου στα

Βαρδούσια, την Οξυά και τα Κραβαρίτικα βουνά!.

Με τις πέτρες!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Τέρμα τα ψέματα! Τέρμα οι απειλές και οι εκβιασμοί! Τέρμα ο φόβος και η ανασφάλεια που καλλιεργεί συνειδητά ο κυνισμός τους. Τέρμα οι προσβολές εκ μέρους των ολετήρων.

Τέρμα στη φλυαρία, την προπαγάνδα και τις φωτοβολίδες με τις οποίες προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια και να κρύψουν την ανικανότητα και τον λαϊκισμό τους. Τέρμα στα ψεύτικα πιστόλια τους, στις πομφόλυγες και στη μάσκα με την οποία κρύβουν το πραγματικό πρόσωπό τους. Τέρμα στους εξαρτημένους που αλυσόδεσαν τη χώρα και την έκαναν πειραματόζωο. Τέρμα στους δεδομένους!

*** Ούτε ένας από τους βαρείς χαρακτηρισμούς δεν είναι άδικος. Μία-μία οι λέξεις το μαρτυρούν: Με χυδαία ψέματα πήραν την εξουσία. Ηξεραν με το νι και με το σίγμα τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά έλεγαν ότι «λεφτά υπάρχουν». Ηξεραν ότι δεν μπορούν να υλοποιήσουν τίποτε από αυτά που έταζαν και -ενώ είχαν έτοιμο το σημερινό, τραγικό σχέδιό τους- καθυστερούσαν εγκληματικά να πάρουν αποφάσεις γιατί δεν ήθελαν να εκτεθούν και να γίνουν αμέσως περίγελως στα μάτια των εξαπατημένων ψηφοφόρων τους. Και σκάρωσαν ψέματα μεγαλύτερα από τα προεκλογικά. Οτι δήθεν μάχονται σκληρά και διαπραγματεύονται επί ίσοις όροις με τους εταίρους. Οτι δήθεν ακούγεται η φωνή τους. Οτι βγάζουν πιστόλια στο τραπέζι. Και, βέβαια, ότι με το Μνημόνιο έσωσαν τη χώρα από τη χρεωκοπία. Το πιο κυνικό, το πιο ωμό, το πιο χυδαίο ψέμα τους. Η πιο μεγάλη απάτη... Απολύτως τίποτε δεν διαπραγματεύτηκαν. Απολύτως τίποτε καλό για τη χώρα δεν πέτυχαν. Ηξεραν -ή όφειλαν να γνωρίζουν- ότι ο κίνδυνος να χρεωκοπήσει η χώρα ήταν ανύπαρκτος. Διότι, εκείνοι που θα έβγαιναν πρωτίστως χαμένοι είναι οι Γαλλογερμανοί (θα έχαναν τα χρήματά τους). Και το ευρώ. Τέτοια τρικυμία, τέτοιον κλονισμό κανένας δεν ήθελε. Ο «κίνδυνος της χρεωκοπίας» ήταν όπλο στα χέρια της Ελλάδος, δεν ήταν δαμόκλειος σπάθη. Και αν υπήρχε σοβαρός ηγέτης να θέσει ευθέως και δραματικά το θέμα της «επαπειλούμενης πτώχευσης», οι Ευρωπαίοι θα βρίσκονταν ξαφνικά σε δυσχερέστατη θέση. Και εκόντες άκοντες θα ενέδιδαν. Με αποτέλεσμα και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (των χρεών) να δοθεί, και δάνειο με ανεκτό επιτόκιο. Και όλα αυτά τότε, τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο του 2009, προτού η αθλιότης των ημετέρων δηλώσεων περί χρεωκοπίας εκτινάξουν τα spreads...

*** Τώρα τρέμουν! Γιατί ξέρουν ότι εξόντωσαν τη χώρα, αλλά και τις δικές τους -λιγοστές, αλλά υπαρκτές και σημαντικές- προτάσεις για το συμμάζεμα του κράτους. Τις εξόντωσε η ανικανότης, το απαράσκευον και τα μυαλά της δράκας που κυβερνά το Μαξίμου... Τώρα τρέμουν! Γι' αυτό εκβιάζουν με... εκλογές και απειλούν. Γιατί ξέρουν ότι από όσα έχουν πει, μονάχα ένα θα βγει αληθινό: θα τους πάρουν με τις πέτρες!

******************

Αναδημοσίευση από εδώ:Με τις πέτρες!

Ενας κόσμος χωρίς ελπίδα!

Βαρύ, πολύ βαρύ το κλίμα που κυριαρχεί στη χώρα, καθώς πορευόμαστε προς τις μεθαυριανές εκλογές. Το μόνο που αποκλείεται να βγάλουν οι κάλπες από μέσα τους είναι η αισιοδοξία. Οι πάντες συζητούν για το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας. Ολο και περισσότεροι τη θεωρούν σίγουρη. Κανένας πια δεν έχει αυταπάτες ότι η πολιτική που υπαγορεύει το Μνημόνιο της κυβέρνησης με την ΕΕ και το ΔΝΤ είναι σε θέση να αποτρέψει τη χρεοκοπία.

Μειδιούν πικρά όσοι ακούν ότι δήθεν η εκλογή του Σγουρού στην Αττική θα αποτρέψει τη χρεοκοπία. Δεν υπάρχει όμως από την άλλη μεριά και κανένας που να θεωρεί ότι η εκλογή του Δημαρά ή του Κικίλια θα λειτουργήσει ως ανάχωμα στην πτώχευση της χώρας. Το αν θα σταλεί η όχι μήνυμα προς την κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ ότι ο λαός δεν ανέχεται την εντελώς άδικη και αναίτια πολιτική λιτότητας που του επέβαλαν, είναι σοβαρότατο διακύβευμα αυτών των εκλογών. Δεν γεννά όμως αισιοδοξία και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Η πολιτική της λιτότητας την οποία ακολουθούν όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κατ’ εντολήν της Γερμανίας, μέσω της ΕΕ, έχει ολέθρια αποτελέσματα. Το ότι καταστρέφει καταρχάς όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις που υλοποιούν αυτή την πολιτική είναι το λιγότερο - αν και το ότι εξαφανίζει σταδιακά από την εξουσία των ευρωπαϊκών χωρών όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα δεν είναι καθόλου ασήμαντο.Η συντηρητικοποίηση της πολιτικής της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία αναπότρεπτα οδηγεί τελικά στη συρρίκνωση της επιρροής της και στην εκδίωξή της από την εξουσία, επιτείνει την ήδη κυρίαρχη τάση της ραγδαίας επιδείνωσης της οικονομικής και κοινωνικής θέσης των εργαζομένων.

Και όταν ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο Γιώργος Παπανδρέου, εφαρμόζει την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική που έχει υπάρξει ποτέ στην ευρωπαϊκή ήπειρο, πολύ χειρότερη και από εκείνη της Μάργκαρετ Θάτσερ, είναι αυτονόητο ότι η ελπίδα εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων ότι η σοσιαλδημοκρατία μπορεί να αποτελέσει φορέα φιλολαϊκής αλλαγής υφίσταται ανεπανόρθωτο, αν όχι μοιραίο, πλήγμα.

Ετσι πεθαίνει η ελπίδα καλύτερης ζωής για τους λαούς της Ευρώπης. Οταν όμως πεθαίνει η ελπίδα, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για τις δυνάμεις του οικονομικού, κοινωνικού και τελικά πολιτικού ολοκληρωτισμού, όπως απέδειξαν και οι αμερικανικές βουλευτικές εκλογές της Τρίτης.

«Ναι, μπορούμε!» διακήρυξε ο Μπαράκ Ομπάμα πριν από δύο χρόνια. Ο Αμερικανικός λαός τον πίστεψε, ενθουσιάστηκε, τον έφερε πανηγυρικά στην εξουσία. Ο Ομπάμα προσπάθησε να κάνει κάτι. Υποχώρησε όμως στις πιέσεις του κατεστημένου, το οποίο ελέγχει φυσικά την πλειοψηφία των βουλευτών και των γερουσιαστών του Δημοκρατικού Κόμματος. Προχώρησε μέχρι τα μισά του δρόμου τις θετικές μεταρρυθμίσεις. Φρόντισε πολύ περισσότερο τα συμφέροντα της Γουόλ Στριτ και του τραπεζικού συστήματος από όσο τα συμφέροντα των νέων και των μη προνομιούχων Αμερικανών που τον έφεραν στην εξουσία. Αντί να κάνει έφοδο με τις μεταρρυθμίσεις του, έδωσε μάχες οπισθοφυλακών για να διασώσει ό,τι μπορέσει.

Σκότωσε έτσι τις ελπίδες όσων είχαν πιστέψει σ’ αυτόν. «Οχι, δεν μπορούμε ούτε μ’ αυτόν!» ήταν το μήνυμα που πέρασε στους Αμερικανούς πολίτες, οι οποίοι τον εγκατέλειψαν. Ετσι άρχισε η επέλαση της φασίζουσας Ακροδεξιάς, η οποία κατέλαβε ιδεολογικά και πολιτικά μέσω του κινήματος «Κόμμα Τσαγιού» τους Ρεπουμπλικανούς. Τους ανέστησε από την πλήρη διάλυση στην οποία είχαν βρεθεί μετά τη συντριπτική ήττα τους μόλις προ διετίας και τους επανέφερε κυρίαρχους, αλλά πολύ πιο ακροδεξιά συντηρητικούς, στο πολιτικό σκηνικό.

Με αυτή τη γραμμή σάρωσαν στις εκλογές αποσπώντας τουλάχιστον εξήντα έδρες από τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι υπέστησαν τη δεύτερη μεγαλύτερη απώλεια βουλευτών στην ιστορία τους κατά τη διάρκεια ενδιάμεσων εκλογών, έπειτα από εκείνη του Ρούζβελτ το... 1938, ξεπερνώντας ακόμη και τις απώλειες του... 1914!

Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Ομπάμα δεν ακολούθησε πολιτική λιτότητας, αλλά δειλή αναπτυξιακή πολιτική...

Τραγωδία:

Η Ευρώπη θύμα ξοφλημένων ηγετών!

Η καγκελάριος της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ θεωρείται ήδη «ξοφλημένη» από το ίδιο της το κόμμα, καθώς αμφισβητείται από ακόμη δεξιότερες θέσεις στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, πολύ πιο σκληρές υπέρ των γερμανικών συμφερόντων. Ο Νικολά Σαρκοζί θεωρείται επίσης τελειωμένος στη Γαλλία. Το ίδιο και ο Θαπατέρο στην Ισπανία, ο Σόκρατες στην Πορτογαλία, ο Κόουεν στην Ιρλανδία... Η τραγωδία της Ευρώπης έγκειται όμως στο γεγονός ότι ακριβώς αυτοί οι πολιτικοί ηγέτες, οι οποίοι έχουν όλοι τους πλέον ημερομηνία λήξης, παίρνουν ολοένα και σοβαρότερες αποφάσεις με όλο και πιο πραξικοπηματικό τρόπο που σφραγίζουν ανεξίτηλα τη φύση της ΕΕ για τις επόμενες δεκαετίες.

Γιώργος Δελαστίκ.

*******************

Αναδημοσίευση από εδώ : Ενας κόσμος χωρίς ελπίδα.

Το πρόγραμμα της Κίνησης Πολιτών Ναυπακτίας!

Open publication - Free publishing - More nafpaktia

Διαβάστε το όχι μόνο γιατί παίρνει σαφέστατη θέση για την Πλήρη Προστασία της Παρθένας Φύσης των Κραβαρίτικων βουνών, αλλά και γιατί τέτοιες προσπάθειες συλλογικής διαμόρφωσης θέσεων, και τέτοιες πρωτοβουλίες πολιτικής δράσης είναι που θα "κάνουν την διαφορά" στο σύγχρονο πολιτικό σκηνικό! Είναι ο μόνος τρόπος και δρόμος για να μπούν οι πολίτες στο κέντρο της πολιτικής, και να ανατραπεί το παρόν σάπιο πολιτικό σύστημα!

Οι μαγευτικές Σούφλες των Βαρδουσίων...

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΟΞΥΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ."

Να σώσουμε το νοτιότερο δάσος Οξυάς της Ευρώπης!

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΟΞΥΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ"!

Scorzonera purpurea.

Βαρδούσια 30/05/2010

 Νίκος Νικητίδης

****************

Η φωτογραφία προέρχεται από το Ιστολόγιο "Ελληνική Φύση".

Οκτωβριανή επανάσταση και σύγχρονη Αριστερά!

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Έλεγαν για τη Σοβιετική Ένωση ότι ήταν μια χώρα με πολύ αβέβαιο… παρελθόν! Εννοούσαν, βέβαια, τις διαβόητες λευκές σελίδες της ρωσικής και σοβιετικής ιστορίας, με τον Τρότκσι, τον Μπουχάριν και τόσους άλλους μπολσεβίκους ηγέτες εξαφανισμένους από τα επίσημα εγχειρίδια. Από μια άλλη σκοπιά, όμως, κάθε χώρα, κάθε λαός και κάθε κίνημα έχουν «αβέβαιο», ευμετάβλητο παρελθόν. Οι άνθρωποι ατενίζουν αναγκαστικά το παρελθόν από την οπτική γωνία του παρόντος, αναδεικνύοντας εκείνες τις πλευρές που έχουν κάτι να τους πουν για τα πιεστικά ερωτήματα της εποχής τους. Κι όπως έλεγε ο Γάλλος μαρξιστής Ντανιέλ Μπενσαίντ, που έφυγε πρόσφατα, κάθε μεγάλο κίνημα είναι μια διαλεκτική ενότητα παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, με το κέντρο βάρους να βρίσκεται στο παρόν. Το σκληρό παρόν της σημερινής, δίδυμης κρίσης- κρίσης του καπιταλισμού, κρίσης της Αριστεράς- μας υποχρεώνει να ξανακοιτάξουμε υπό αυτό το πρίσμα την κληρονομιά της Οκτωβριανής επανάστασης του 1917, η 93η επέτειος της οποίας έρχεται αυτές τις μέρες.

Ένα παλιό σύνθημα του Μάο Τσετούνγκ έλεγε: «Να τολμήσουμε να αγωνιστούμε, να τολμήσουμε να νικήσουμε»! Το βάρος πέφτει στο δεύτερο μέρος. Ο αγώνας απαιτεί, βέβαια, μια τόλμη, καθώς το τίμημα μπορεί να είναι βαρύ και, σε ακραίες καταστάσεις, να φτάσει μέχρι και την ίδια τη ζωή του αγωνιστή. Ωστόσο η νίκη απαιτεί ακόμη μεγαλύτερη τόλμη, γιατί οι επιπτώσεις της αποτυχίας μετά τη νίκη, μετά την κατάληψη της εξουσίας, μπορεί να είναι απείρως μεγαλύτερες από εκείνες της ήττας. Εάν ηττηθείς μαχόμενος, αφήνεις τουλάχιστον ένα ιστορικό και ηθικό πρότυπο, έναν ανεξόφλητο λογαριασμό στην επόμενη γενιά που θα πάρει τη σκυτάλη. Αλλά εάν νικήσεις μόνο και μόνο για να τα θαλασσώσεις, να εκφυλισθείς, να απομονωθείς και τελικά να καταρρεύσεις κάτω από το βάρος της αποτυχίας σου, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συντριπτικό, αμαυρώνοντας την επαναστατική προοπτική στη συνείδηση των μαζών για πολύ μεγάλο διάστημα.

Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι μπορεί να κατηγορηθούν για οτιδήποτε άλλο, όχι όμως για το ότι τους έλειπε η επαναστατική αποκοτιά, η τόλμη να νικήσουν. Κι αυτό είναι το πρώτο και το σπουδαιότερο, ίσως, μήνυμα του Οκτώβρη για τη σημερινή Αριστερά που βαδίζει στα σκοτεινά, μετά την κατάρρευση του 1989- ’90. Μιλάμε βέβαια για το κομμάτι της Αριστεράς που επιμένει να μάχεται τον καπιταλισμό και όχι για την κατοικίδια Αριστερά του συστήματος. Ωστόσο και σ’ αυτή, τη μαχόμενη, ριζοσπαστική Αριστερά, που δεν αναγνωρίζει την ήττα ως τελεσίδικη, η κατάρρευση είχε το τίμημά της: παρά τις ηχηρές, ριζοσπαστικές διακηρύξεις, διαδόθηκε σε μεγάλη έκταση και με πολύ διαφορετικούς τρόπους (αντι- παγκοσμιοποίηση, αντι- καπιταλιστική Αριστερά, αντι- εξουσιαστικές κινήσεις) μια κουλτούρα του «αντί», της αντίστασης για την αντίσταση, της ρήξης για τη ρήξη, της ανυπακοής για την ανυπακοή, της ανατροπής για την ανατροπή. Μια πολιτική κουλτούρα που λησμονεί ότι δεν υπάρχει καν ισχυρή αντίσταση χωρίς ισχυρή θέση, κι ότι ούτε υπήρξε, ούτε φαίνεται δυνατό να υπάρξει κίνημα χειραφέτησης χωρίς προοπτική εξουσίας.

Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι οι σημερινοί συσχετισμοί δεν επιτρέπουν να τεθεί ζήτημα εργατικής εξουσίας στην ημερήσια διάταξη με πολιτικούς όρους. Ωστόσο, η οξύτατη και μακρόσυρτη, απ’ ότι φαίνεται, κρίση του διεθνούς και ιδιαίτερα του ελληνικού καπιταλισμού δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε «ξαφνική» κατάρρευση του πολιτικού συστήματος και να θέσει εκ των πραγμάτων επί τάπητος θέμα εξουσίας. Κάτι που θα απαιτήσει να βρεθεί η Αριστερά σε ετοιμότητα και να προσπαθήσει να συσπειρώσει τις λαϊκές μάζες κάτω από τη δική της σημαία (π.χ. προτείνοντας Συντακτική Εθνοσυνέλευση για «αλλαγή καθεστώτος»). Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί θεωρητικοί που μιλάνε στο όνομα κάποιου «κομμουνισμού», από τον Τόνι Νέγκρι και τον Τζον Χόλογουεϊ, μέχρι τον πολύ ριζοσπαστικότερο, στο πολιτικό επίπεδο, Αλέν Μπαντιού), ποιούν την ανάγκην φιλοτιμίαν και αναγορεύουν την αδυναμία της σημερινής Αριστεράς να θέσει ζήτημα εξουσίας, σε αρετή. Από εδώ και οι «στρατηγικές» του τύπου «να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να πάρουμε την εξουσία» (Χολογουέι), «να δραπετεύσουμε από το κεφάλαιο, ακολουθώντας τον νομαδικό πόθο του πλήθους» (Νέγκρι) ή «να φτιάξουμε αντιθεσμούς μένοντας πάντα σε απόσταση από την εξουσία» (Μπαντιού). Σ’ αυτό το φόντο, μια ορισμένη «επιστροφή στον Λένιν» (φυσικά όχι με όρους δογματισμού ή μιμητισμού) αποτελεί αναγκαίο συστατικό της τόσο αναγκαίας κομμουνιστικής επανίδρυσης.

Τίθεται συχνά το ερώτημα αν «έπρεπε» οι μπολσεβίκοι να τολμήσουν να πάρουν την εξουσία σε τόσο αντίξοες συνθήκες, σε μια μισοφεουδαρχική χώρα με τη μεγάλη πλειονότητα αγράμματους αγρότες της καθυστερημένης στέππας. Εδώ υπάρχει βέβαια η εύκολη απάντηση, ότι οι μπολσεβίκοι δεν φαντάζονταν πως θα μείνουν μόνοι, ότι πίστευαν πως θα γίνουν καταλύτης πανευρωπαϊκής επανάστασης, με κέντρο τη Γερμανία, ότι αφού έμειναν μόνοι δεν είχαν άλλο δρόμο από το να πάνε το επαναστατικό τους εγχείρημα όσο πιο μακριά πάει, προσφέροντας αν μη τι άλλο πολύτιμη πείρα στις επόμενες γενιές και πάει λέγοντας. Όλα αυτά είναι, βέβαια, σωστά, αλλά χάνουν το κύριο. Και το κύριο είναι ότι η επανάσταση θα είναι πάντα «ιδιόμορφη», προϊόν «εξαιρετικών» και «εξαιρετικά αντίξοων» συνθηκών.

Όποιος περιμένει «καθαρή», εργατική επανάσταση, σε μια ειρηνική εποχή σφύζουσας οικονομικής ανάπτυξης, χωρίς προσμίξεις μικροαστικών στοιχείων, δημοκρατικών και εθνικών προβλημάτων, χωρίς φαινόμενα οικονομικής κατάρρευσης ή στρατιωτικής ήττας, πιθανότατα δεν θα δει καμία επανάσταση- και πάντως καμία αντάξια της φαντασίας του. Οι επαναστάτες δεν έχουν το δικαίωμα να ελεεινολογούν την Ιστορία για τις υπεράνθρωπες αντιξοότητες μέσα στις οποίες θα κληθούν να αναμετρηθούν για την εξουσία- απλούστατα, γιατί χωρίς αυτές τις υπεράνθρωπες αντιξοότητες, που θα απαιτήσουν συμμαχίες και με το διάβολο και ακριβά λύτρα στην ιστορία για τη νίκη και την επιβίωση της εργατικής εξουσίας, η επαναστατική δυνατότητα δεν θα είχε καν εμφανιστεί. Υπό αυτό το πρίσμα, η Ρωσία του 1917, αλλά ως ένα βαθμό και η Κίνα του 1949 δεν ήταν καθόλου εξωτικές περιπτώσεις με αναπόφευκτα εκτρωματική εξέλιξη, αλλά παραδειγματικές περιπτώσεις αποτελεσματικής εφαρμογής μιας μαρξιστικής στρατηγικής εργατικής ηγεμονίας στο ευρύτερο (και ιστορικά προσδιορισμένο, κάθε φορά) «λαϊκοδημοκρατικό» κίνημα.

Στις γραμμές της κομμουνιστικής «ορθοδοξίας», ο Οκτώβρης αντιμετωπίζεται πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα ως θριαμβευτική επιβεβαίωση του καθοριστικού ρόλου του κόμματος. «Δώσε μου σημείο να σταθώ, για να στήσω το μοχλό μου, και θα μετακινήσω τη Γη», έλεγε ο Αρχιμήδης. «Δώστε μας ένα γερό, πειθαρχημένο σαν μια γροθιά, κομμουνιστικό κόμμα και θα αλλάξουμε το Σύμπαν», λένε οι υπερασπιστές ενός ορισμένου είδους λενινισμού. Λησμονούν, όμως, ότι αυτός που θα μετακινούσε τη Γη δεν θα ήταν ο μοχλός, αλλά το χέρι, με το μοχλό να λειτουργεί απλώς ως το εργαλείο. Με άλλα λόγια, το κόμμα, με όλη του την ιστορία, τους συναισθηματικούς δεσμούς και το συμβολικό του βάρος, παραμένει το μέσο και όχι ο σκοπός. Από τη στιγμή που γίνεται αυτοσκοπός, ο επαναστάτης έχει περάσει ανεπαισθήτως το όριο που χωρίζει την αφοσίωση στην υπόθεση της τάξης, από τον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία έναντι της άλλης, αριστερής άποψης που χαρακτηρίζει τον μικροαστό, με την τόσο χαρακτηριστική ζήλεια του μικροϊδιοκτήτη, που οραματίζεται να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη με μοχλό το «επαναστατικό» κόμμα σήμερα και την κρατική εξουσία αύριο.

Πολλοί από αυτούς που εκστασιάζονται με το λενινιστικό μοντέλο του κόμματος δύσκολα θα αναγνώριζαν το δικό τους κόμμα στη πραγματική εξέλιξη των μπολσεβίκων: Από το ενιαίο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στη διάσπαση με τους μενσεβίκους, κι από κει στην επανένωση και τη νέα διάσπαση, από τη ρήξη και την οξύτατη διαπάλη του Λένιν με τον Τρότκσι στη συγκρότηση ηγετικού δίδυμου τις πιο κρίσιμες ώρες της επανάστασης και του εμφυλίου. Δύσκολα θα συμφιλιώνονταν με την ανοιχτή διαφοροποίηση του Ζινόβιεφ και του Κάμενεφ παραμονές του Οκτώβρη και την επανένταξή τους στον ηγετικό πυρήνα του κόμματος, ή με τον «προσωπικό» εκβιασμό, την ανοιχτή απειλή του Λένιν για διάσπαση του κόμματος όταν αυτό που κρινόταν ήταν η επιβίωση (και ο χαρακτήρας) της επανάστασης, στο Μπρεστ- Λιτόφσκ. Ουδέποτε ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι θεώρησαν το κόμμα τους ως τη μόνη επαναστατική δύναμη- άλλωστε είναι πασίγνωστο ότι ολόκληρη η ιστορία του μπολσεβίκικου κόμματος αποτελεί και μια αλυσίδα διαδοχικών πολιτικών συμμαχιών, με τους αναπόφευκτους συμβιβασμούς που απαιτούν, αρκεί να εξασφαλίζεται κάθε φορά το βασικό, να μη δένονται τα χέρια για τα επόμενα βήματα και να προωθείται η επαναστατική υπόθεση.

Όσο κι αν η αρχή για ενότητα θεωρίας και πράξης ακούγεται σαν κοινός τόπος, το θεμελιώδες αυτό στοιχείο του μπολσεβίκικου ρεύματος είναι ίσως το πιο επίκαιρο στοιχείο της κληρονομιάς του, στη σημερινή εποχή όπου ο ακτιβισμός (κινηματικός ή εκλογικός, ανατρεπτικός ή ρεφορμιστικός) κυριαρχεί στην καθημερινότητα του μεγαλύτερου μέρους της Αριστεράς. Ασφαλώς η κρίση, το μνημόνιο, οι απολύσεις, οι αντιασφαλιστικοί νόμοι, τα ρατσιστικά πογκρόμ και τόσα άλλα ζητούν άμεση αγωνιστική απάντηση. Ωστόσο, η Αριστερά δεν έχει λόγο ύπαρξης αν είναι να περιοριστεί στο ρόλο του 166 του μαζικού κινήματος. Οι εργαζόμενες μάζες δεν έχουν ανάγκη την Αριστερά για να παλέψουν για το μεροκάματο, τη δουλειά και την ασφάλιση. Θα το έκαναν, ακόμη κι αν τα κομμουνιστικά και αντικαπιταλιστικά κόμματα εξαφανίζονταν ολοσχερώς αύριο το πρωί από το πρόσωπο της γης, καθώς τίποτα δεν μπορεί να εξαλείψει τη στοιχεική, αυθόρμητη ή οργανωμένη αντίσταση των μαζών, το πρώτο επίπεδο της ταξικής πάλης, πάνω στο οποίο στηρίζονται όλα τα ανώτερα. Η επαναστατική Αριστερά χρειάζεται στ’ αλήθεια μόνο όταν μπορεί πραγματικά να γίνει η φωνή όσων δεν έχουν φωνή, η δύναμη των αδυνάτων, δίνοντας στα αντικειμενικά συμφέροντα, στις ενστικτώδεις αναζητήσεις και στις ακατέργαστες αγωνιστικές εμπειρίες των μαζών σχήμα και μορφή, προγραμματική άρθρωση και στρατηγικό ορίζοντα. Κι αυτό προβάλλει με ιδιαίτερη δύναμη σήμερα, καθώς η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού έβγαλε στο φως τα μεγάλα θεωρητικά ελλείμματα όλων των αριστερών χώρων, απ’ όπου και η δυσκολία συγκρότησης ενός πειστικού προγράμματος μεταβατικών διεκδικήσεων που να ξεπερνά τη συνάθροιση λιγότερο ή περισσότερο «ριζοσπαστικών αιτημάτων».

Δεν είναι τυχαίο ότι τα πρώτα, σημαντικά άρθρα και το πρώτο μείζον βιβλίο του Λένιν αφορούσαν την ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία: Μια μαρξιστική ανάλυση του ρωσικού κοινωνικού σχηματισμού, στο έδαφος της οποίας και μόνο ήταν δυνατή η χάραξη στοιχειωδώς συνεκτικής στρατηγικής και τακτικής, πολιτικής συμμαχιών και γραμμής μαζών, πέρα από τον βολονταρισμό της μικρής σέχτας. Ούτε είναι ανάξια λόγου η απαράμιλλη επιμονή και υπομονή του Λένιν στις σχέσεις του με τους διανοούμενους οι οποίοι, παρόλες τις αστικές και μικροαστικές επιρροές, τους εγωισμούς και τις παραξενιές τους (Γκόρκι, Λουνατσάρσκι κ.α.) αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμοι για την κομμουνιστική υπόθεση. Αυτή η πλευρά της λενινιστικής κληρονομιάς έχει την αξία της σε μια εποχή οργιαστικής ανάπτυξης ενός μικρόνοου, φωνακλάδικου «αντιδιανοουμενισμού»- πολύ διαδεδομένου, κατά το παρελθόν, στις χειρότερες στιγμές του σταλινισμού και του μπρεζνιεφισμού- που εξυπηρετεί απολύτως την αστική τάξη στη μόνιμη φροντίδα της να απομονώνει πάση θυσία την πρωτοπόρα τάξη από την πρωτοπόρα σκέψη.

Το τελευταίο μείζον έργο του Λένιν ήταν το «Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού». Η σημασία που του έδωσε ο ίδιος ο συγγραφέας φαίνεται από το γεγονός ότι το έγραψε ως βοηθητικό, εισηγητικό υλικό στο Β’ συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το 1920 και ότι σ’ αυτό επιχειρεί να συνοψίσει ολόκληρη την ιστορική εμπειρία του μπολσεβικισμού. Κεντρική του θέση είναι ότι ο αναρχισμός και ο αριστερισμός αποτελούν «τιμωρίες της σοσιαλδημοκρατίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του παρελθόντος». Μια θέση που δεν θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη επικαιρότητα από την εποχή που ζούμε, όπου το αμαρτωλό παρελθόν του ιστορικού συμβιβασμού και της ΕΑΔΕ, του αθροίσματος των δημοκρατικών δυνάμεων και του Τζανετακισμού, τροφοδοτούν κάθε είδους αντανακλαστικές αντιδράσεις- τόσο έντιμες στην επαναστατική τους διάθεση, όσο και ζημιογόνες στο πολιτικό τους αποτέλεσμα. Στο κεφαλαιώδες έργο του, ο Λένιν θεωρεί εκ των ων ουκ άνευ στοιχείο της επαναστατικής πρωτοπορίας «την ικανότητά της να συνδέεται, να πλησιάζει και ως ένα ορισμένο βαθμό, αν θέλετε, να συγχωνεύεται με την πιο πλατιά μάζα των εργατών, με την προλεταριακή, αλλά ακόμη και με τη μη προλεταριακή εργαζόμενη μάζα». Τονίζει δε ότι «χωρίς μια αλλαγή στις αντιλήψεις της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης η επανάσταση είναι αδύνατη και η αλλαγή αυτή δημιουργείται από την πολιτική πείρα των μαζών και σε καμιά περίπτωση μόνο με την προπαγάνδα».

Ένα χρόνο αργότερα, σε ένα επίσης σημαντικό άρθρο του (Η σημασία του χρυσού), ο Λένιν έγραψε τα εξής, που δεν θα ήταν ανώφελο να τα σκεφτούμε νηφάλια:

«Για έναν πραγματικό επαναστάτη, ο πιο μεγάλος, ίσως μάλιστα ο μοναδικός κίνδυνος είναι να υπερβάλει την επαναστατικότητα, να ξεχνά τα όρια και τους όρους για μια κατάλληλη και επιτυχημένη εφαρμογή των επαναστατικών μεθόδων. Πραγματικοί επαναστάτες τις περισσότερες φορές έσπασαν τα μούτρα τους σ’ αυτό το σημείο, όταν άρχισαν να γράφουν την επανάσταση με κεφαλαίο έψιλον, να εξαίρουν την επανάσταση σαν κάτι σχεδόν θεϊκό, να χάνουν τα μυαλά τους, την ικανότητα να σκέφτονται, να ζυγιάζουν, να ελέγχουν με τον πιο ψύχραιμο και νηφάλιο τρόπο σε ποια στιγμή, σε ποιες συνθήκες, σε ποιον τομέα δράσης πρέπει να ξέρουν να ενεργούν επαναστατικά και σε ποια στιγμή, σε ποιες συνθήκες, σε ποιον τομέα δράσης πρέπει να περνούν στη μεταρυθμιστική δράση».

**********

Αναδημοσίευση από εδώ : Οκτωβριανή επανάσταση και σύγχρονη Αριστερά.

Λογική και ευαισθησία!

Εχει μια λογική αυτό που λέει ο κ. Γεώργιος Προβόπουλος. Δεν μπορεί να καταρρέει η οικονομία και τα γερόντια να απαιτούν τέσσερις ημέρες διακοπών από το κράτος. Η τρίτη ηλικία, η πτωχή τρίτη ηλικία, να καθήσει μπροστά στην τηλεόραση και να καταπιεί τα τηλεπαιχνίδια μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Είναι βέβαια δύσκολο να αντικρούσει κάποιος τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Στηρίζεται στην επιστήμη, στην επαγγελματική ανάλυση των δεδομένων. Γράφει λοιπόν στην ενδιάμεση έκθεση για τη νομισματική πολιτική: «Είναι γνωστό από τη θεωρία του καταναλωτή ότι η χρησιμότητα για τους καταναλωτές αυξάνεται περισσότερο με τη λήψη ενός χρηματικού ποσού παρά με τη λήψη συγκεκριμένων αγαθών ίσης χρηματικής αξίας». Από τη θεωρία στην πράξη: ο παππούς που θα εισπράξει 400 ευρώ για να πάει διακοπές θα αξιοποιήσει το χρηματικό ποσό για να πληρώσει λογαριασμούς. Επειδή όμως κάτι θα του περισσέψει, θα αγοράσει από μια γκοφρέτα για τα εγγόνια του.

Ο κ. Προβόπουλος έκανε τη διάγνωση για τα έξοδα του κράτους αλλά μόνο σε ορισμένα ζητήματα κάνει προτάσεις, σε μορφή υποσημειώσεων. Αυτό είναι το χρέος του, να βρει από πού φεύγει το περιττό χρήμα. Για τα ΚΑΠΗ, τα κέντρα που λειτουργούν ως δωρεάν ψυχαγωγικά κέντρα για συνταξιούχους που δεν έχουν καλύτερη απασχόληση, κάνει συγκεκριμένες προτάσεις που εκπορεύονται από μια συγκεκριμένη άποψη για το κοινωνικό κράτος. Αφού επετράπη σε ορισμένους να κατακλέψουν το Δημόσιο έχοντας τα ΚΑΠΗ ως προκάλυμμα, τώρα ως λύση εμφανίζεται η κατάργηση των κέντρων, όχι ο εξορθολογισμός της λειτουργίας τους. Η μικρή αποζημίωση υποτίθεται ότι θα κατευνάσει και θα ωφελήσει. Ας μετατοπίσουμε όμως αυτή τη λογική για την οργανωμένη κοινωνία σε όσα ο διοικητής αναφέρει για την εκπαίδευση.

Το υπουργείο Παιδείας απασχολεί περί τις 180.000 καθηγητές, τον μεγαλύτερο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων. Παρά το πλήθος δασκάλων, διπλάσιο απ΄ ό,τι στην κυριλέ Φινλανδία, κάθε χρόνο προσλαμβάνονται ωρομίσθιοι για να καλυφθούν τα κενά. Ας προεκτείνουμε λοιπόν την πρόταση. Ας καταργηθεί το δημόσιο σχολείο για να καταργηθούν και οι παθογένειές του. Με τη λήψη ενός χρηματικού ποσού κάθε μαθητής θα μπορούσε να γραφτεί σε ιδιωτικό σχολείο, δεν είναι ανάγκη να παιδεύεται το κράτος με διορισμούς, με ανεγέρσεις κτιρίων, με χρηματοδότηση της θέρμανσης. Κι αυτά τα παιδιά δεν είναι ποτέ ευχαριστημένα. Ολο παίρνουν, παίρνουν, παίρνουν, ρουφάνε την οικονομία, και από πάνω κάνουν καταλήψεις. Ας αναλάβουν λοιπόν οι ιδιώτες να μπει μια τάξη στη σχολική τάξη.

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας δεν δικαιούται να χαράσσει πολιτική, πολλώ δε όταν αυτή είναι συγκυριακή. Δεν βρέθηκε στο πόστο του με την παρούσα κυβέρνηση, οπότε είναι μάλλον καθυστερημένος ο ζήλος του. Εχει διαφορά ο εντοπισμός των προβλημάτων από την πρωτοβουλία να στρέφει την πολιτεία σε αποφάσεις που είναι απολύτως άκαρδες. Πράγματι, έχουν γίνει λάθη που συγκαλύφθηκαν, για να μην πούμε ότι εκτράφηκαν, από τα δύο κόμματα που κυβερνούν στη Μεταπολίτευση.

Ηταν πολύ βολικό να ταΐζονται τοπικοί παραγοντίσκοι, κομματάρχες, κάθε είδους απατεώνες που ζούσαν παρασιτικά κοντά σε βουλευτές, σε υπουργούς και δημάρχους. Ποια Ελλάδα θέλουμε όμως, αυτή στην οποία ζει άνετα μια τάξη και όλοι οι υπόλοιποι μένουν ευχαριστημένοι με το τίποτα; Γιατί θα πρέπει να πληρώσει τις ανομίες τεσσάρων δεκαετιών ένα παιδί που ζει είκοσι χιλιόμετρα μακριά από το σχολείο επειδή ένα ολόκληρο σύστημα έκλεβε στο όνομα αυτού του παιδιού;

Πολλά λέει στην έκθεσή του ο κ. Προβόπουλος, το μόνο που αποσιωπά, ίσως επειδή δεν είναι η δουλειά του, είναι ότι όλες οι κοινωνικές παροχές θα μπορούσαν να δίδονται στο πολλαπλάσιο αρκεί να υπάρχει έλεγχος. Εχει όμως τη λογική «Πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι». Από ευαισθησία, τίποτε.

ΛΩΡΗ ΚΕΖΑ. 

*******************

Αναδημοσίευση απο εδώ : Λογική και ευαισθησία .

Εκλογές Τοπικής Αυτοδιοίκησης ή Δημοψήφισμα για το "Μνημόνιο";

Αφού ο Πρωθυπουργός, ο σύγχρονος «Τσολάκογλου», Παπανδρέου ο 3ος, θέλει να μετατρέψει τις αυτοδιοικητικές εκλογές σε «δημοψήφισμα» κατά του Μνημονίου και της Κυβέρνησής του, τότε όλοι πρέπει να ψηφίσουμε! Και να τον μαυρίσουμε!

Μαύρο στους ιδιοτελείς υποψηφίους!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ.

Παρακολουθώντας καθημερινά τους διαφόρους υποψηφίους των περιφερειακών εκλογών, εξαιρουμένων εκείνων της αριστεράς, οι οποίοι όσο πιο αριστερά τοποθετούνται τόσο λιγότερο προβάλλονται (αν και εδώ πια διακρίνω ουκ ολίγες προσωπικές φιλοδοξίες), να παρελαύνουν στα διάφορα κανάλια, σε εκπομπές διά πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία, πείθομαι όλο και περισσότερο για τη φύση, το χαρακτήρα του «λειτουργήματος» που καλούνται να επιτελέσουν.

Πιο συγκεκριμένα, πείθομαι ότι όλο αυτό το συνονθύλευμα των χιλιάδων υποψηφίων μάλλον σε ίδιο οικονομικό, κοινωνικό ή άλλο όφελος αποβλέπει παρά στην ανιδιοτελή εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων, τα οποία έτσι κι αλλιώς και δη στην παρούσα φάση μόνον με αγώνες και όχι με εκλογικές καμπάνιες μπορούν να εξυπηρετηθούν.

Ετσι λοιπόν όλοι τούτοι οι υποψήφιοι περιφερειακοί έστω κυβερνήτες μας μάλλον τίποτε δεν έχουν να κάνουν με εκείνους που ο Rousseau θεωρούσε ότι έπρεπε να είναι ένας αριθμός υπαλλήλων του κυρίαρχου λαού οι οποίοι ασκούν την εξουσία για λογαριασμό του ως απλοί διαχειριστές, μια εξουσία η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να περιοριστεί, να μετατραπεί ή να τους αφαιρεθεί (1).

Αντίθετα, πρόκειται μάλλον γι' αυτήν την κατηγορία ανθρώπων που ο μεγάλος αναρχικός επαναστάτης Μπακούνιν περιγράφει με τον ακόλουθο γλαφυρό και συνάμα ειρωνικό τρόπο:

«Η μυσταγωγική φράση για τη διακυβέρνηση των λαϊκών μαζών, για το καλό τους αναμφίβολα, για τη σωτηρία των ψυχών τους αν όχι και των σωμάτων τους [....] είναι : "Ολα για το λαό, τίποτα από το λαό"[...] [Οι κυβερνώντες] θυσιάζοντας τα συμφέροντα τους και παραμελώντας τις υποθέσεις τους, πρέπει να αφοσιωθούν στην ευτυχία του μικρού τους αδερφού του λαού. Η διακυβέρνηση δεν είναι απόλαυση, είναι ένα επώδυνο καθήκον: δεν αναζητά κανείς σ' αυτήν την ικανοποίηση της φιλοδοξίας ή της ματαιοδοξίας ή της προσωπικής του πλεονεξίας, αλλά μόνο την ευκαιρία να θυσιαστεί για την ευτυχία όλου του κόσμου. Γι' αυτό αναμφίβολα και ο αριθμός των ανταγωνιζομένων για τις ανώτερες δημόσιες θέσεις είναι τόσο μικρός, και γι' αυτό οι βασιλιάδες κι οι υπουργοί , καθώς και οι ανώτεροι και κατώτεροι δημόσιοι λειτουργοί, δέχονται την εξουσία με βαριά καρδιά» (2).

Αλλωστε δεν είναι μόνον ο αναρχικός Μπακούνιν που έχει αυτήν την άποψη περί εξουσίας αλλά ακόμη στοχαστές όπως ο Αριστοτέλης, ο Montesquieu, ο Rousseau.

Θυμίζω ότι ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά», θεωρώντας ως δεδομένο ότι οι κατέχοντες τα μεγάλα αξιώματα διαφθείρονται, προτείνει «ουδείς των πολιτών να ανέρχεται εις περιωπήν πολύ υπερέχουσα παρά την συμμετρίαν, αλλά τουναντίον να προσπαθούν όπως τα διδόμενα αξιώματα είναι μικρά κατά την δικαιοδοσίαν και μεγάλα κατά την διάρκειαν, ή μεγάλα κατά την δικαιοδοσίαν και μικρά κατά την διάρκειαν» (3). Ο Montesquieu από τη μεριά του υποστηρίζει ότι «αποτελεί αιώνια εμπειρία ότι ο κάθε άνθρωπος που κατέχει κάποια εξουσία έχει την τάση να την καταχραστεί»(4).

Τέλος ο Rousseau υποστήριζε ότι η όποια κυβέρνηση, εκτός από εκείνη στην οποία υπάρχει ταύτιση κυρίαρχου λαού και κυβέρνησης, έχει από τη φύση της ως επί μέρους και όχι γενικό σώμα την τάση να σφετεριστεί την εξουσία, ν' αποσπαστεί από τη γενική βούληση (5) και στην κάθε περίπτωση «όταν ο λαός έχει αρχηγούς που κυβερνούν αντί γι' αυτόν οι αρχηγοί τούτοι, όποιο όνομα και να 'χουν είναι πάντα αριστοκρατία.» (6)

Αν έτσι έχουν τα πράγματα ας βρει ο καθένας τον καλύτερο τρόπο να μαυρίσει πρώτα απ' όλα τους υπεύθυνους για το ξεπούλημα του λαού μας και για τα σκληρά μέτρα εναντίον του, και στη συνέχεια όλους τους επίδοξους σφετεριστές του.

(1) Ζαν Ζακ Ρουσό, «Το κοινωνικό συμβόλαιο» Εκδόσεις Δαρέμα, 1957 , σελίδα 106 .

(2) Μπακούνιν «Θεός και κράτος», Εκδόσεις Κατσάνος Θεσσαλονίκη , σελίδα 105 .

(3) Αριστοτέλης Πολιτικά V, vii & 7-&8 Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος σελίδα 539 .

(4) Μοντεσκιέ, «Το πνεύμα των νόμων», στο «Μοντεσκιέ επιλογή από το έργο του», Σύγχρονη Εποχή 1993, σελίδα 331.

(5) Ζαν Ζακ Ρουσό, «Το κοινωνικό συμβόλαιο», ό.π. σελίδες 136 και επόμενες.

(6) Στο ίδιο, σελίδα 137, υποσημείωση 1.

*****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Μαύρο στους ιδιοτελείς υποψηφίους

Από τον Μαραθώνα στη μελαγχολική δημοκρατία...

Tου Παντελή Μπουκάλα.

Περίπου μιάμιση δεκαετία πριν, με αφορμή τη συμπλήρωση 2.500 χρόνων από το 507 π.Χ., οπότε ο Αθηναίος πολιτικός Κλεισθένης ολοκλήρωσε τις μεταρρυθμίσεις του, είχαν γιορταστεί τα 2.500 χρόνια της δημοκρατίας. Πολύ δύσκολα θα κατέληγε κανείς στο παρηγορητικό συμπέρασμα ότι οι επετειακές εκδηλώσεις, διεγείροντας τη μνήμη και τροφοδοτώντας τον υπεύθυνο κριτικό νου, μας έκαναν περισσότερο δημοκράτες, τον καθέναν προσωπικά, την πολιτεία στο σύνολό της ή τον κόσμο γενικότερα, εφόσον συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι εξακολουθούμε να φωτίζουμε και να παραδειγματίζουμε. Τα όσα έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια του «σύντομου» αλλά βαρυφορτωμένου 20ού αιώνα και κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου, μάλλον υπέρ του αντιθέτου συνηγορούν. Λογικό φαίνεται. Το πώς «καταναλώνει» κανείς, άτομο ή λαός, το ιστορικό του παρελθόν και πώς το ανακατασκευάζει και το αναπαριστάνει, η οπτική του δηλαδή και ο τρόπος του, επηρεάζουν σίγουρα το παρόν και το μέλλον του. Και ο τρόπος της άκρατης ηρωολογίας και της εξιδανικευτικής, αν όχι και ναρκισσιστικής ρητορικής («τότε που εμείς χτίζαμε Παρθενώνες...»), η οποία, αδιαφορώντας για τη μελέτη των γεγονότων, σκορπάει λέξεις, δεν καρπίζει· ή, και αν καρπίσει, ό,τι προκύπτει δεν αντέχει στον χρόνο. Για να το πω κάπως βάναυσα, το όνομα «Κλεισθένης», παρά τους εορτασμούς, εξακολουθεί να μη σημαίνει πολλά για το σημερινό αυτί. Από την τηλεόραση πάντως, τον μοναδικό πλέον δάσκαλο του γένους, δεν πρέπει ν’ ακούστηκε ούτε πέντε φορές σε δεκαπέντε χρόνια.

Πολύ ’θελε να πιστέψει κανείς ότι οι φετινές εκδηλώσεις για τα 2.500 χρόνια από τη νίκη των Ελλήνων επί των Περσών στον Μαραθώνα θα αποδειχθούν παιδευτικά αποτελεσματικότερες. Γιατί και πάλι για τη δημοκρατία μιλάμε όταν μιλάμε για τον Μαραθώνα, για τους εννιά χιλιάδες Αθηναίους οπλίτες και τους χίλιους Πλαταιείς συμπολεμιστές τους, αλλά και για τους δούλους που είχαν φτάσει στο πεδίο της μάχης σαν αχθοφόροι, για να αρματωθούν την κρίσιμη στιγμή και να ενισχύσουν την αθηναϊκή παράταξη. «Στη μάχη του Μαραθώνα στα 490 π.Χ., δεκαεφτά χρόνια μετά τη μεγάλη μεταρρύθμιση», γράφει ο Πιερ Βιντάλ-Νακέ στον «Μαύρο κυνηγό» του, «η Αθήνα υπήρξε στην ουσία για πρώτη και οπωσδήποτε για τελευταία φορά πιστή στο ιδανικό σχήμα της δημοκρατίας των οπλιτών και των αγροτών που είχε δημιουργηθεί από τη μεταρρύθμιση του Κλεισθένη». Απέναντι στην Περσική Αυτοκρατορία, υπογραμμίζει ο Γεώργιος Σταϊνχάουερ στον τόμο «Ο Μαραθών και το Αρχαιολογικό Μουσείο» του Ιδρύματος Λάτση, βρέθηκε «μια μικρή, κατακερματισμένη σε αλληλοσπαρασσόμενες πόλεις, Ελλάδα, φαινομενικά ανέτοιμη για μια τέτοια σύγκρουση, που όμως διαπνεόταν από ένα πρωτοφανέρωτο αίσθημα ελευθερίας, για την οποία ο ασταμάτητος πόλεμος ανάμεσα στις πόλεις δεν ήταν παρά μια έκφραση του αγωνιστικού πνεύματος, μια άλλη μορφή του αγώνα στον στίβο, που τις κρατούσε εσωτερικά ενωμένες και σε συνεχή ετοιμότητα. Το πραγματικό όπλο τους ήταν η δύναμη του ελεύθερου φρονήματος των πολιτών, που έπαιρνε συγκεκριμένη μορφή στην Εκκλησία του Δήμου και στη φάλαγγα, απέναντι στην οποία θα αποδειχθούν ανίσχυρα τα βαρβαρικά πλήθη».

Αν υπήρχε όρεξη, με κέντρο τον Μαραθώνα θα μπορούσε να χαραχθεί ένας μεγάλος κύκλος συζητήσεων για όλα όσα εννοούμε (και όχι μόνο οι Ελληνες) σαν παράδοση ή κληρονομιά μας. Να μιλήσουμε για τη δημοκρατία και τα όριά της, τα εγγενή τοτινά, που οι ωραίες ζωγραφιές μας τα απωθούν στο βάθος σαν ασήμαντα (ο αποκλεισμός των γυναικών, η ύπαρξη δούλων, η αποικιοκρατία), και τα πολλά που προστέθηκαν μέχρι σήμερα, τόσο ασφυκτικά που να την απειλούν με πλήρη απαξίωση. Να σκεφτούμε πόσο ωφελήθηκε η ηγεμονία της Αθήνας από το πολιτικοσυμβολικό κεφάλαιο του Μαραθώνα. Να δούμε τις σχέσεις των αρχαίων πόλεων στην ιστορική τους πραγματικότητα, και αν θέλουμε καλά και σώνει να αναζητούμε τεκμήρια αυθεντικότητας, να συσχετίσουμε τον σημερινό τοπικισμό με τις τότε συγκρούσεις ανάμεσα στις πόλεις–κράτη, συγκρούσεις που δεν έλειψαν ούτε καν κατά τη διάρκεια των Μηδικών πολέμων, όπως και η δράση μηδισάντων πολιτικών μέσα σε κάθε εμπόλεμη πόλη. Και να αναρωτηθούμε αν η στάση του Αισχύλου να προκρίνει ως κορυφαία στιγμή του βίου του τη συμμετοχή του στη μάχη του Μαραθώνα («αλκήν δ’ ευδόκιμον μαραθώνιον άλσος αν είποι / και βαθυχαιτήεις Μήδος επιστάμενος» έλεγε το επιτάφιο επίγραμμά του, που ο Παυσανίας το απέδιδε στον ίδιο τον ποιητή), δεν ήταν λόξα αλλά φυσική, σχεδόν υποχρεωτική απόρροια του προτύπου για τον πολίτη-υπεύθυνο μέτοχο που ίσχυε τότε, κι αυτό να το συσχετίσουμε με τον αριστοκρατισμό του αυτοπροστατευτικού αναχωρητισμού που επιδεικνύουν ενίοτε οι «πνευματικοί ταγοί» στις μέρες μας.

Φοβάμαι, ωστόσο, πως ο Μαραθώνας και η μάχη του συγκεντρώνουν πολλά μειονεκτήματα για να μπορέσουν να έλξουν βαθύτερη και περισσότερο επίμονη την προσοχή. Ας πούμε, το Χόλιγουντ δεν έχει ακόμα αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί του, όπως με τους «300», κι έτσι δεν έχουμε έτοιμη τροφή. Επειτα, η προτελευταία φορά που ήρθε στο προσκήνιο ο Μαραθώνας ήταν στα ένδοξα προολυμπιακά μας χρόνια· τότε, με υπουργό Πολιτισμού τον κ. Βενιζέλο, αναδιευθετήθηκε πολιτική βουλήσει ο χώρος της μάχης (ιδού πότε απέκτησε ο κ. Βενιζέλος τη στρατιωτική τεχνογνωσία που τον κατέστησε σήμερα υπουργό Εθνικής Αμυνας), ώστε να διευκολυνθούν οι καταστροφικές επιθυμίες κατασκευής ενός κωπηλατοδρομίου, που έκτοτε χρησιμοποιείται μια στο τόσο, κι αφού μετά τους αγώνες παραδόθηκε για καιρό στα φύκια και στην αχρησία. Και η τελευταία φορά (εξαιρουμένης εννοείται της τωρινής επετειακής) που κάτι ακούστηκε και πάλι για τον Μαραθώνα ήταν την άνοιξη, όταν πληροφορηθήκαμε εμβρόντητοι ότι οι Ελληνες νίκησαν νίκη μεγάλη όχι χάρη στην ανδρεία, στο δημοκρατικό τους φρόνημα ή στην ευφυή στρατηγική τους, αλλά επειδή ξαφνικά στη μέση του πεδίου της μάχης φανερώθηκε από το πουθενά (δηλαδή από το 1980) ένας πάνοπλος Αμερικανός Ράμπο που, μετά το αρχικό μούδιασμα από το χρονοταξίδι του, πήρε να θερίζει τους Πέρσες. Πώς είχε φτάσει εκεί; Απλό: Υστερα από κάποιο σκοτεινό πείραμα των Αμερικανών στη βάση που είχαν τότε στον Μαραθώνα, όπως τουλάχιστον διαβεβαίωναν οι ευφάνταστοι ιστοριοδίφες που συχνάζουν στις εκπομπές του κ. Χαρδαβέλα.

Σαν μια ευκαιρία αναστοχασμού που χάθηκε πριν αντιμετωπιστεί στα σοβαρά, φοβάμαι ότι θα μετρηθεί κάποια στιγμή η φετινή περίσταση των 2.500 χρόνων, που δεν έρχονται δα κάθε τόσο. Η αλήθεια είναι πως στους καιρούς μας δεν ταιριάζουν οι γιορτές. Και όχι τόσο λόγω της οικονομικής κρίση (το υπουργείου Πολιτισμού, άλλοτε εξοργιστικά σπάταλο, έκρινε ότι αδυνατούσε να εκταμιεύσει 150.000 ευρώ για να στηθεί στο Ζάππειο μια έκθεση αντάξια της επετείου, άλλου ήθους και ποιότητας από την τουριστικά προσανατολισμένη τωρινή), όσο επειδή η δημοκρατία μας, εδώ και παντού, έχει περιπέσει σε βαθιά μελαγχολία κι άλλα μοντέλα πολίτη λατρεύονται πια.

*******************

Αναδημοσίευση από εδώ:Από τον Μαραθώνα στη μελαγχολική δημοκρατία