Προς τα πού μας πάνε;

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.
Τα λεφτά τα φάγαμε μαζί γιατί σας διορίζαμε, απεφάνθη ο Θ. Πάγκαλος, τη στιγμή που ένας ολόκληρος λαός «βράζει στο ζουμί» της οργής του και η απελπισία διαχέεται και διαβρώνει την κοινωνία.

Βαρύ, σκοτεινό, καταθλιπτικό το κοινωνικό κλίμα στη χώρα. Στην «Ελλάδα του Μνημονίου» που μας υποχρέωσε να ζούμε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, εργαζόμενοι, μικρομεσαίοι, συνταξιούχοι, επιχειρηματίες, νέοι δεν έχουν ζήσει χειρότερες εποχές εδώ και τουλάχιστον μισόν αιώνα. Ενας λαός ολόκληρος βράζει στο ζουμί της οργής του - ο καθένας μόνος του, για την ώρα. Η απελπισία διαχέεται και διαβρώνει την κοινωνία. Σε λίγους μήνες, όπως όλα δείχνουν, ενδέχεται ακόμη και τυχαία γεγονότα να είναι σε θέση να προκαλέσουν κοινωνική ανάφλεξη. Ιδίως μόλις επεκταθεί περισσότερο το ήδη σημειούμενο κύμα απολύσεως.
Εκρηκτικό το διεθνές κλίμα. Εξαιρετικά ανήσυχος είναι ακόμη και ο Ντομινίκ Στρος - Καν, ο διευθυντής του απεχθούς ΔΝΤ. «Οσο λιγοστεύει η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, οι άνθρωποι ενδέχεται να στραφούν σε μη παραγωγικές ή και βίαιες δραστηριότητες που πιθανόν να οδηγήσουν στην αστάθεια, στην κατάρρευση της δημοκρατίας, ακόμη και στον πόλεμο» δήλωσε στη συνδιάσκεψη του Οσλο με θέμα την αντιμετώπιση της ανεργίας.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν δείχνει να βασανίζεται από τέτοιους προβληματισμούς. Εχει πολύ πιο απλές και βολικές για την ίδια απαντήσεις. «Η απάντηση στην κατακραυγή του κόσμου, πώς τα φάγατε τα λεφτά, είναι επειδή διορίζαμε!» δήλωσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος.
«Τα λεφτά τα φάγαμε μαζί! Σας διορίζαμε για χρόνια, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης δημόσιου χρήματος», ισχυρίστηκε. Εξοχη λογική! Φταίει πρωτίστως ο κοσμάκης που ζήταγε δουλειά και η... καλή καρδιά των πολιτικών που υποχωρούσαν και διόριζαν!
«Ανοησίες» τα σκάνδαλα δηλαδή με τα δισεκατομμύρια που φαγώθηκαν στην υπόθεση Ζίμενς, τα δομημένα ομόλογα, τα στημένα παιχνίδια του Χρηματιστηρίου, το Βατοπέδι, τις μίζες των εξοπλιστικών προγραμμάτων και τόσα άλλα. Κανένα οικονομικό πρόβλημα δεν προκάλεσαν αυτά. Αλλωστε, κατά τον υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, αυτήν την εποχή τη λύση του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδας την αποτελεί η... περαίωση! Αφού λεηλάτησαν τους μισθούς των εργαζομένων και τις συντάξεις των ηλικιωμένων, ήρθε η ώρα να «γδάρουν» και τους μικρομεσαίους.
Οσα έλεγε για την περαίωση ο ίδιος ο Γ. Παπακωνσταντίνου προ διετίας, όταν το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν ακόμη στην αντιπολίτευση, ακούγονται τρομερά διασκεδαστικά σήμερα. Απολαύστε: «Η περαίωση δεν είναι απλώς ένα εκβιαστικό χαράτσι της κυβέρνησης. Είναι η ομολογία αποτυχίας της στη φορολογική πολιτική της. Επειδή δεν μπορεί να πιάσει τους φοροφυγάδες, επιβάλλει ένα γενικό μέτρο κι όποιον πάρει ο χάρος! Οποιαδήποτε φορολογικά μέτρα τέτοιου είδους έχουν βραχυπρόθεσμα έσοδα για το Δημόσιο, είναι όμως δυναμίτης για την ορθολογικοποίηση του φορολογικού συστήματος» έλεγε τότε. Και κάνει ακριβώς αυτά! Αυτό σημαίνει συνέπεια...
Εχει τη ΓΣΕΕ στην «τσέπη» όμως η κυβέρνηση γι’ αυτό και αισθάνεται ότι μπορεί να λέει και να κάνει οτιδήποτε επιθυμεί. «Υπευθυνότητα» τουλάχιστον... υπουργού επέδειξε σε δηλώσεις του στο Ρόιτερς ο πρόεδρος της εργατικής συνομοσπονδίας Γιάννης Παναγόπουλος! «Δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στις σκληρές πολιτικές που προβλέπει το Μνημόνιο με την ΕΕ και το ΔΝΤ και οι οποίες έχουν εφαρμοστεί» απεφάνθη. Ως εκ τούτου, «δεν υπάρχουν σχέδια για γενική απεργία στο προσεχές μέλλον» τόνισε.
Η οικονομία σε καλά χέρια, λοιπόν. Τα λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί με τον Πάγκαλο, λεφτά θα βρει ο Γ. Παπακωνσταντίνου με την περαίωση και ηγέτης της συνδικαλιστικής διαμαρτυρίας ο Γ. Παναγόπουλος με σύνθημα «Ζήτω το Μνημόνιο, κάτω οι απεργίες»! Μπορούμε να ξεχάσουμε την οικονομική κρίση.
Ούτε τα εθνικά θέματα αποτελούν πλέον πηγή ανησυχίας. Ακόμη και όλοι εκείνοι που δεν εμπιστεύονται τον πρωθυπουργό, π.χ. στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, από εδώ και πέρα μπορούν να κοιμούνται ανέμελοι. Χαράς ευαγγέλια! Επιβεβαιώθηκε η είδηση του «Εθνους της Κυριακής» ότι κατόπιν εντολής του Γ. Παπανδρέου, την εκπροσώπηση της Ελλάδας σε μυστικές διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια ανέλαβε ο... Αλεξ Ρόντος!
Τίτλοι τέλους.

*****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Προς τα πού μας πάνε

Προ-κατασκευή εργαζομένων «νέου τύπου»!...

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΖΩΡΤΖΗ.

Οι θεωρούμενοι σαν προπομποί της παγκοσμιοποίησης, Ρόναλντ Ρέιγκαν και Μάργκαρετ Θάτσερ, γνώριζαν προφανώς ότι ο δρόμος του νεοφιλελευθερισμού θα περνούσε αναγκαστικά μέσα από τα ερείπια του κοινωνικού κράτους.

Το εργασιακό αυτό επίτευγμα διεκδικούσε ανέκαθεν η Σοσιαλδημοκρατία προβάλλοντάς το σαν την δική της απάντηση στο αντίπαλον δέος, απέναντι δηλαδή στην υπαρκτή εκδοχή ενός σοσιαλισμού της Ανατολικής Ευρώπης. Αντιμετωπίζοντας το «φόβητρο του κομμουνισμού», το δυτικοευρωπαϊκό κεφάλαιο ενέδιδε ευκολότερα σε εργατικά αιτήματα, αναγορεύοντας μάλιστα τα συνδικάτα σε «εταίρους» στη διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης. Εκφράζοντας τα μοντέλα του «ρεϊγκανισμού» και του «θατσερισμού» αντίστοιχα, οι δύο «σταρ» των απαρχών του νεοφιλευθερισμού αναζητούσαν όμως συστηματικά το σχέδιο που θα οδηγούσε όχι μόνο στο τέλος του κοινωνικού κράτους αλλά και του υφιστάμενου αντίπαλου δέους της εποχής τους. Κοινό πολιτικό τους όραμα συνιστούσε η ρεβανσιστική ιδέα να περάσει τελικά ο νεοφιλελευθερισμός πάνω από το «πτώμα» του κομμουνισμού.

Η διαδικασία επέκτασης των σχέσεων παγκοσμιοποίησης, όπως τη ζούμε σήμερα σε συνθήκες οξείας οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, θα ήταν μάλλον ανέφικτη αν δεν είχε προηγηθεί η κατάρρευση του ανατολικοευρωπαϊκού σοσιαλιστικού συνασπισμού. Η ιστορικά συγκλονιστική αυτή ανατροπή που επήλθε, ως γνωστόν, «από τα μέσα», απελευθέρωσε δυνάμεις τόσο εντός όσο κι εκτός του πρώην σοβιετικού ιμπέριουμ δημιουργώντας παράλληλα νέες συνθήκες για τη συσσώρευση κεφαλαίου σε περιφερειακή και παγκόσμια κλίμακα. Αυτές διαμορφώθηκαν μέσα από τους νέους συσχετισμούς ισχύος σε πολιτικό αλλά και οικονομικό επίπεδο, θέτοντας συνάμα νέες όρους ανταγωνισμού τόσο ανάμεσα σε χώρες όσο μεταξύ παλιών και νέων γιγάντων του διεθνούς, κερδοσκοπικού κυρίως, κεφαλαίου. Ηταν δε μόνο θέμα χρόνου, το πότε ένας τόσο άγριος νεοφιλευθερισμός θα λαφυραγωγούσε άτεγκτα και το χώρο της εργασίας.

Η αρχή έγινε με τη συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών, ακολούθησε η «αρπαγή του πλούτου», των αποθεμάτων που συγκέντρωναν τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων, ενώ το επόμενο στάδιο υπήρξε η σταδιακή απαξίωση της ίδιας της εργασίας. Οι εργαζόμενοι γνώριζαν συνθήκες χρόνου και είδη απασχόλησης που ίσχυαν πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο! Αποκορύφωμα τούτων δε όλων υπήρξε η ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, μια κατάσταση που καθιστά τον εργαζόμενο άβουλο και ευτελές υποκείμενο εκμετάλλευσης. Αποξενωμένος στο χώρο εργασίας και από το ανθρώπινο περιβάλλον του, ο μετακινούμενος διαρκώς εργαζόμενος μπορεί να υπολογίζει στην αλληλεγγύη μόνο του εαυτού του, όσο βεβαίως θα τον καθορίζει ο ίδιος. Ετσι αλλοτριώνεται ο ίδιος συνειδησιακά κι εντάσσεται στατιστικά σ' ένα σύγχρονο «λούμπεν» (για όσους θυμούνται ακόμη το θείο Κάρολο...) προλεταριάτο.

Το είδος αυτών των «νέων» εργασιακών σχέσεων φαίνεται όμως να έχει συμβάλει ήδη σ' ένα νέο γερμανικό «οικονομικό θαύμα», καθώς η Γερμανία είναι τώρα η πρώτη σε οικονομική ανάπτυξη χώρα της Ε.Ε. και δη με το χαμηλότερο δείκτη ανεργίας. Αυτό οφείλεται πρώτιστα στην κατάτμηση των θέσεων εργασίας, διότι για μια θέση απασχολούνται πλέον δύο ή ακόμη και τρεις εργαζόμενοι με μειωμένες απολαβές και χαμηλές κοινωνικές εισφορές. Ετσι, μειώνεται το κόστος εργασίας για τις επιχειρήσεις και τα προϊόντα τους καθίστανται ανταγωνιστικότερα. Πρόκειται βεβαίως για την επαλήθευση του ρητού: τα νούμερα ευημερούν όταν η κοινωνία υποφέρει!

Κι ενώ οι συνδικαλιστές εξαντλούνται σε ρόλο σχολιαστή των γεγονότων, διαμορφώνεται ένα καλούπι μαζικής κατασκευής «νέου τύπου» εργαζομένων, οι οποίοι πραγματικά θα «απασχολούνται» χωρίς ουσιαστικά να εργάζονται. Εκείνο δε που στερεοτυπικά αποκαλούμε σήμερα «απορύθμιση» εργασιακών σχέσεων φαίνεται πως οδηγεί ήδη νομοτελειακά στη συγκρότηση μιας άλλης «society modern times», μιας κοινωνίας σε ρόλο παθητικού θεατή της αθλιότητάς της.

********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Προ-κατασκευή εργαζομένων «νέου τύπου».

Κρήτη 1945: To τελευταίο υπό κατοχή Γερμανικό έδαφος στην Ευρώπη ...

1945: Οι Γερμανοί παραμένουν στα Χανιά.

Η Μάρω Δούκα επιστρέφει στην πόλη όπου γεννήθηκε για να αναζητήσει τη σχέση της ηρωίδας της με την τοπική ιστορία, αλλά και για να απαντήσει σε μια σειρά πραγματικών ερωτημάτων, όπως πόσο καθαρές ήταν οι συμφωνίες μεταξύ της Εθνικής Οργάνωσης Κρήτης και του ΕΑΜ.

Γιατί έμειναν οι Γερμανοί στα Χανιά μήνες μετά την απελευθέρωση της υπόλοιπης Ελλάδας από τους Γερμανούς; Πόσο καθαρές ήταν οι συμφωνίες της Εθνικής Οργάνωσης Κρήτης (ΕΟΚ) με το ΕΑΜ; Ποιοι ήταν αγωνιστές και ποιοι προδότες;

Πώς σκοτώθηκε ο κομμουνιστής Βαγγέλης Κτιστάκης; Ποιος ο ρόλος των Αγγλων στο νησί και ποια η σχέση τους με τις αντιστασιακές οργανώσεις αλλά και τη γερμανική κατοχική διοίκηση; Αυτά είναι μερικά από τα πραγματικά ερωτήματα που απασχολούν τη Μάρω Δούκα και ήταν και το έναυσμα για να αρχίσει να γράφει ένα μεγάλο μυθιστόρημα, όπου τα ιστορικά γεγονότα θα μπλέξουν με τη ζωή των προσώπων της μυθοπλασίας. Θα προκύψει εκ τούτων ένα ιστορικό χρονικό πλούσιο σε επί μέρους ιστορίες, σε μικρά και μεγάλα περιστατικά, πραγματικά και φανταστικά, γεμάτο ερωτήματα, που θα πληθαίνουν όσο βαδίζει προς το τέλος του, για να στοιχειώσουν τον αναγνώστη και μετά το πέρας της ανάγνωσης.

Η ιστορία.

Η χανιωτοπούλα φοιτήτρια Βιργινία Παγώνη διακόπτει τις σπουδές της στην Αθήνα και επιστρέφει στα Χανιά. Τραυματισμένη από αδιέξοδες ερωτικές σχέσεις, βρίσκεται σε μια ηλικία όπου νομίζει ότι ο κόσμος διαλύεται μαζί με κάθε σχέση που διακόπτεται. Οι σχέσεις με τη μάνα της είναι διαταραγμένες, ενώ δεν θέλει να συζητάει την αυτοκτονία του πατέρα της. Η Βιργινία θα προσκολληθεί στον υπέργηρο παππού της, έναν άνδρα που έζησε τις ταραγμένες εποχές της Κατοχής και που κρύβει μυστικά και ντοκουμέντα. Το κουβάρι της ιστορικής αφήγησης θα αρχίσει να ξετυλίγεται όταν η Βιργινία θα ανακαλύψει ένα έγγραφο στο οποίο ο αντισυνταγματάρχης Παύλος Γύπαρης απευθύνεται στον Σεβασμιότατο Αγαθάγγελο (υπεύθυνο για τη διοίκηση του νησιού) και του λέει ότι δεν τον αφήνει ασυγκίνητο η πρόταση των Γερμανών να μπει στα Χανιά και να χτυπήσει τους «αναρχικούς». Το έγγραφο φέρει ημερομηνία Απρίλιος 1945. Η Βιργινία αναρωτιέται τι γύρευαν οι Γερμανοί στα Χανιά εκείνη την εποχή, όταν είναι γνωστό ότι από την Αθήνα αποχώρησαν τον Οκτώβριο του 1944. Αναζητώντας απαντήσεις με τη βοήθεια του Πανάρη, αδελφού της μητέρας της, θα προσφύγει σε ιστορικά βιβλία αλλά και σε μια σειρά σημειώσεων του παππού, οι οποίες, αν και γράφτηκαν πολύ αργότερα, αναφέρονται διεξοδικά στα της κατοχής του νησιού από τους Γερμανούς, καθώς και στον ρόλο των Αγγλων και των αντιστασιακών οργανώσεων. Εκεί αργά και βασανιστικά θα ανακαλύψει ότι οι Γερμανοί παρέμειναν στο νησί, ειδικότερα στα Χανιά, πολλούς μήνες μετά την απελευθέρωση, ύστερα από συνεννόηση με τους Αγγλους και τις εθνικιστικές οργανώσεις με στόχο να εμποδίσουν το ΕΑΜ να καταλάβει την εξουσία. Η κυβέρνηση του Καΐρου ενθάρρυνε μια τέτοια εξέλιξη, αν και το ΕΑΜ είχε πάρει ήδη την απόφαση να διαλύσει τα στρατιωτικά του τμήματα και οι άνδρες του να ενσωματωθούν στην Εθνική Πολιτοφυλακή. Σημαντικός ήταν εδώ ο ρόλος των βρετανικών οργανώσεων ΙSLD και SΟΕ. Τα ιστορικά γεγονότα θα κορυφωθούν την περίοδο Μαΐου - Ιουνίου, όπου πράκτορες, δωσίλογοι και εθνικιστές θα προσπαθήσουν να ελέγξουν την απελευθέρωση των Χανίων.

Πολλά ιστορικά πρόσωπα στο μυθιστόρημα θα τα γνωρίσει ο αναγνώστης διεξοδικά μέσα από τις αλλοπρόσαλλες προσωπικές τους πορείες, με αλλαγές στρατοπέδων, με ύποπτους ρόλους, με παλινωδίες και σκαμπανεβάσματα. Ανάμεσά τους είναι ο Παύλος Γύπαρης, προσωπικότητα πλούσια σε δράση και αμφιλεγόμενες πολιτικές επιλογές. Υπήρξε στη ζωή του αξιωματικός και πολιτευτής, επικεφαλής κρητών εθελοντών που πολέμησε στο πλευρό των Γάλλων στην Αλσατία και στη Λωρραίνη, πήρε μέρος στη μικρασιατική εκστρατεία, πολέμησε στη Μάχη της Κρήτης, όπου πέρασε στους εθνικιστές, συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και έγινε επικεφαλής στον αντικομμουνιστικό αγώνα στο νησί της Κρήτης. Αλλα ιστορικά πρόσωπα είναι ο Επίσκοπος Αγαθάγγελος, διοικητής της Κρήτης με θετικές και αρνητικές πλευρές, ο κομμουνιστής Βαγγέλης Κτιστάκης, ο στρατηγός Μάντακας, οι γερμανοί διοικητές, όπως ο σκληρός Μπέντακ, ο αγωνιστής Μανώλης Πιμπλής, οι Αγγλοι που αλώνιζαν την Κρήτη, ανάμεσά τους ο γνωστός συγγραφέας Πάτρικ Λη Φέρμορ, κ.ά. Το μυθιστόρημα αναφέρεται ακόμη στον Κ. Μητσοτάκη, μέλος της αντιπροσωπείας της ΕΟΚ, που στη συμφωνία της Τρομάρισσας με το ΕΑΜ συμφωνούσε μεν να ενωθούν υπό κοινή διοίκηση οι αντιστασιακές οργανώσεις για να οδηγήσουν με ομαλό τρόπο τη μετάβαση στην πολιτική ζωή, αλλά με τον όρο ότι «δεν επιτρέπεται να χτυπάει κανείς τους Γερμανούς όταν θέλει και όπου θέλει».

Το μυστικό του παππού και η Βιργινία.

Τα τετράδια του παππού θα αναφερθούν σε πραγματικά και φανταστικά πρόσωπα και θα δημιουργήσουν στο μυαλό του αναγνώστη αξεδιάλυτους γρίφους ως το τέλος. Ορισμένα πρόσωπα από αυτά είναι πραγματικά, δέχονται όμως την επίδραση της μυθοπλασίας, και άλλα είναι καθαρά πλασμένα από τη συγγραφέα. Ως εκ τούτου τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολυπρισματικά. Π.χ., ποιος σκότωσε τον αγωνιστή και φίλο του παππού Μανώλη Πιμπλή; Ποιος ήταν ο ρόλος της πρωτεξαδέλφης του Πιμπλή, Εύας, με την οποία λέγεται ότι ήταν ο ίδιος ερωτευμένος ενώ αυτή φλέρταρε με έναν Αγγλο. Ποιος σκότωσε τον δολοφόνο του Πιμπλή; Τι έγινε και οι φίλοι του παππού, όπως ο Τέλης, πέρασαν σε άλλο στρατόπεδο; Γιατί παντρεύτηκε ο παππούς; Ποια ήταν η προσωπική ζωή της θείας Ουρανίας; Τέλος, αμφιβολίες και αντικείμενο διερεύνησης για τη Βιργινία είναι η ιδεολογική και πολιτική στάση του παππού της, που φαίνεται να ταλαντεύεται ανάμεσα σε μια φιλοαριστερή και σε μια απολίτικη θέση.

Η Βιργινία δεν είναι μια αμέτοχη αναγνώστρια σε όλη την υπόθεση. Διαβάζοντας τις σημειώσεις του παππού και τα ιστορικά βιβλία και ενώ προσπαθεί να διερευνήσει τα γεγονότα της εποχής αναζητεί ταυτοχρόνως το δικό της στίγμα, τη δική της ζωή. Εως τότε πίστευε ότι «η ζωή είναι φάρσα». Μερικές φορές ήθελε να είναι χρήσιμη, σε ποιους όμως δεν ήξερε.

Δίπλα στη Βιργινία περιστρέφονται ένα σωρό πρόσωπα. Κεντρική θέση κατέχει ο Πανάρης, αδελφός της μάνας της, τον οποίο συμβουλεύεται συχνά. Είναι ένα πρόσωπο εξίσου σκοτεινό με τον παππού, αφού μέχρι τέλους μαθαίνουμε λίγα για αυτόν, κατανοούμε όμως ότι έχει περάσει πολλά και έχει αποφασίσει να ζει σε χαμηλούς τόνους την υπόλοιπη ζωή του. Ενα άλλο πρόσωπο που επηρεάζει τη Βιργινία είναι ο Αυστριακός Χάινριχ, του οποίου ο πατέρας της μάνας του υπηρέτησε στρατιώτης στην Κρήτη. Η σχέση τους θα παραμείνει αμφίσημη, μεταξύ φιλίας και έρωτα, για να δώσει ένα τέλος σε αυτήν ο ίδιος ο Χάινριχ. Η Νίνο, η Γεωργιανή που φροντίζει τον παππού, είναι ένα βουβό πρόσωπο με σημαντικό ρόλο δίπλα στον άρρωστο. Οι φίλες της, Αλίκη και Δέσποινα, αδυνατούν να την καταλάβουν και αυτή δυσκολεύεται να ακολουθήσει τη «νορμάλ» ζωή που κάνουν. Η Βιργινία μπορεί να μοιάζει με ένα αλλοπρόσαλλο παιδί, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα κορίτσι με ανήσυχη συνείδηση, με βαθιά επίγνωση της αδυναμίας της να καταλάβει τον κόσμο αν δεν ξέρει ποιος είναι αυτός, τι υπήρχε πριν από αυτήν και ποιος ο ρόλος της.

Η ιστορία για τη Βιργινία είναι μια κατάβαση στην ψυχή της, μια πορεία αυτογνωσίας. Με έναν δικό της εσωτερικό μονόλογο, τον οποίο εμπλουτίζει με άλλες φωνές και στον οποίο ενσωματώνει τις αφηγήσεις του παππού, δημιουργεί σιγά σιγά τη δική της μνήμη. Οπως λέει η ίδια, κερδίζει «τα διόδια για τον 21ο αιώνα». Αυτό που θα καταλάβει είναι ότι δεν ζεις σε έναν γυάλινο κόσμο ερήμην του περιβάλλοντός σου, της ιστορίας σου, των ανθρώπων που προϋπήρξαν. Επίσης, θα συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει το απόλυτο δίκιο, το απόλυτο καλό ή το απόλυτο κακό. Οτι οι άνθρωποι αλλάζουν μέσα στις εποχές και μπορεί να τις επηρεάζουν χωρίς οι ίδιοι να μένουν ανάλλαχτοι. Ο τίτλος του βιβλίου έχει την επεξήγησή του: «Το δίκιο στην ιστορική εκδοχή του είναι ζόρικο πολύ.Κι όσο πιο ζόρικο τόσο και πιο συχνά λημεριάζει με τ΄ άδικο».

Ο διαβρωτικός ρόλος των ιστορικών γεγονότων.

Το δίκιο είναι ζόρικο πολύείναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα με τις ιδιαιτερότητες που του προσδίδει η συγγραφέας Μάρω Δούκα.Πρόκειται για τη συνέχεια του προηγούμενου βιβλίου της «Αθώοι και φταίχτες» και μάλλον οι φίλοι της θα περιμένουν τη συνέχειά του,ένα τρίτο μυθιστόρημα που θα αφορά τον Εμφύλιο στην Κρήτη και τον μύθο ότι στο νησί δεν υπήρξε Εμφύλιος.Η Ιστορία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το μυθιστόρημα.Ωστόσο το βιβλίο αυτό δεν ανήκει ούτε στο είδος όπου η Ιστορία είναι απλώς ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο διαδραματίζονται τα γεγονότα μιας μυθοπλασίας ούτε είναι ένα μυθιστόρημα «ιστορικιστικό», όπου απλώς περιγράφονται ιστορικά γεγονότα με λιγότερη ή περισσότερη ακρίβεια.Για τη Μάρω Δούκα «τα ιστορικά γεγονότα,αναπόσπαστα της βαθύτερης αιτίας του βιβλίου,δεν ανασύρονται για να υπηρετήσουν τη μυθοπλασία,αλλά για να την εκθέσουν διεκδικώντας διαβρωτικά τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο». Τα ιστορικά γεγονότα προσφέρουν τη δική τους αφήγηση,πλούσια και αρκούντως μυθιστορηματική. Η πορεία αυτογνωσίας της ηρωίδας της Βιργινίας είναι και πορεία αναζήτησης της συνείδησης της συγγραφέως μέσα στην Ιστορία.Είναι η δική της κατάθεση για τον τόπο της,τα Χανιά, η αναζήτηση και έκθεση της δικής της άποψης.

************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Οι Γερμανοί παραμένουν στα Χανιά

********************

ΥΓ)
Από τις αρχές του Σεπτέμβρη του 1944 άρχισε η απαγκίστρωση του ναζιστικού στρατού από την Ανατολική Κρήτη και η συγκέντρωσή του στην περιοχή των Χανίων απ’ όπου έφευγαν αεροπορικώς, αλλά και όσα άλλα μέσα διέθεταν, στην ηπειρωτική Ελλάδα. Η φυγή είναι μαζική και ανεμπόδιστη από τη συντριπτική αεροναυτική βρετανική υπεροπλία που ελέγχει τις ελληνικές θάλασσες και όλη τη Μεσόγειο. Η ανεμπόδιστη αποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων έχει εξασφαλιστεί από άκρως μυστική αγγλογερμανική συμφωνία με αντάλλαγμα το κράτημα του ΕΛΑΣ μακριά από την Αθήνα και Θεσσαλονίκη τις οποίες τέλη του Οκτώβρη θα παραδώσουν στο βρετανικό στρατό.

Ξαφνικά, και ενώ από τις 70.000 Γερμανοϊταλών της Κρήτης είχαν φύγει οι 50.000, οι Βρετανοί καταστρέφουν τα γερμανικά μεταφορικά αεροπλάνα στα αεροδρόμια της ηπειρωτικής Ελλάδας και διακόπτουν τη φυγή. Οι απομείναντες Γερμανοί καταλαβαίνουν ότι θα μείνουν στην Κρήτη μέχρι το τέλος του πολέμου με τη διαφαινόμενη βέβαιη ήττα των και αποφασίζουν να συγκεντρωθούν σε μια παραλιακή λωρίδα στα Χανιά (από Γεωργιούπολη μέχρι Κίσαμο) με φυσική προστασία και να οχυρωθούν. Τη λωρίδα την ονόμαζαν ΟΧΥΡΑ ΘΕΣΗ ΚΡΗΤΗΣ με διοικητή τον συντ/ρχη Μπέντακ που προάγεται σε υποστράτηγο.

Στις 9 Μάη 1945 το βράδυ στη βίλλα ΑΡΙΑΔΝΗ της Κνωσού ο Βρετανός ταξίαρχος Κίρκμαν, εκπρόσωπος του «Ανώτατου σύμμαχου αρχηγού του Μεσογειακού επιχειρησιακού θεάτρου» και ο Γερμανός Διοικητής της γερμανοϊταλικής Φρουράς Κρήτης υπογράφουν το έγγραφο της τοπικής παράδοσης σε εφαρμογή της γενικής άνευ όρων παράδοσης της Γερμανίας που υπογράφηκε στο Βερολίνο την προηγούμενη μέρα (8.5.1945) από τις ηγεσίες των συμμαχικών στρατών και της Γερμανίας. Την προηγούμενη μέρα ο Κίρκμαν ζήτησε «να τον βοηθήσουν στη σύνταξη των όρων της συνθηκολογήσεως». Ο Γ. Κάββος συντάσσει ένα «προσχέδιον», το εγκρίνανε ο Φουντουλάκης και ο επιτελάρχης του αντ/ρχη Μιχ. Σγούρος και το παραδίδουν στον Κίρκμαν. Την επομένη που υπογράφεται το έγγραφο της συνθηκολόγησης και οι συνοδευτικές του διαταγές, οι Έλληνες αξιωματικοί πιστεύουν ότι αυτό έγινε με βάση το «προσχέδιο» του Κάββου. Στη σελ 768 του βιβλίου του ο Γ. Κάββος δημοσιεύει το κείμενο που προφανώς τους έδωσαν οι Βρετανοί και που πιστεύουν ότι είναι αυτό που υπέγραψαν ο Μπέντακ, ο Κίρκμαν και ο Φουντουλάκης.

«Στρατηγείον Συμμαχικών Δυνάμεων
Απόρρητον
Έγγραφον τοπικής παραδόσεως των εν Κρήτη
Γερμανικών και Ιταλικών Δυνάμεων
1. Ο Γερμανός Διοικητής Φρουρίου Κρήτης, δια του παρόντος παραδίδει άνευ όρων απάσας τας υπό την Διοίκησιν ή έλεγχον του δυνάμεις ξηράς, αέρος και θαλάσσης και θέτει άνευ όρων εαυτόν και τας δυνάμεις ταύτας εις την διάθεσιν του Αν. Συμ/κού Δ/τού του Μεσογειακού Θεάτρου επιχειρήσεων.
2. Άπασαι αι υπό την διοίκησιν ή έλεγχον του Γερμανού Διοικητού Φρουράς Κρήτης ένοπλοι δυνάμεις θα καταπαύσουν οιασδήποτε εχθροπραξίας επί της ξηράς, θαλάσσης και εν αέρι κατά την 10ην ώραν Αστεροσκοπείου Γκρήνουιτς της 10ης ημέρας του Μαίου 1945.
Ο Γερμανός Δ/τής Φρουράς Κρήτης αναλαμβάνει να κάμη τας αναλόγους διευθετήσεις πάραυτα.
3. Ο Γερμανός Διοικητής αναλαμβάνει να εκτελέση τας εν τω παραρτήματι τούτο διατασσομένας διαταγάς αι οιασδήποτε περαιτέρω διαταγάς Ανωτ. Συμμάχου Δ/τού του Μεσογειακού Θεάτρου Επιχειρήσεων. Παρακοή εις τας τοιαύτας διαταγάς ή αποτυχία προς συμμόρφωσιν προς ταύτας, θέλει τιμωρηθή σύνωδα των παραδεδειγμένων Νόμων και συνηθειών πολέμου.
4. Το έγγραφον τούτο θέλει τεθή εν ισχύει άμα τη υπογραφή και εν των συνημμένω παραρτήματι διαταγαί θέλουν καταστή εκτελέσιμοι κατά την εν τη άνω παραγράφω προσδιορισθείσαν ημέραν και χρόνον.
5. Το έγγραφον τούτο και αι συνοδευτικαί διαταγαί συνετάχθησαν εις τε την Αγγλικήν, Ελληνικήν και Γερμανικήν γλώσσαν.
Η Αγγλική μετάφρασις είναι το αυθεντικόν κείμενον. Εγειρομένης οιασδήποτε αμφιβολίας ως προς την σημασίαν ή ερμηνείαν η απόφασις του Ανωτάτου Συμμάχου Διοικητού καθίσταται τελειωτική.
6. Το έγγραφον τούτο είναι ανεξάρτητον και ουχί προς ζημίαν και θα υποκατασταθή υπό οιουδήποτε γενικού εγγράφου περί παραδόσεως, επιβαλλομένου υπό ή εκ μέρους των Ηνωμένων Εθνών και εφαρμοστέου επί της Γερμανίας ενόπλων δυνάμεων εν συνόλω.

Γερμανός Διοικητής Ανώτατος Σύμμαχος Αρχηγός
Φρουράς Κρήτης του Μεσογειακού Θεάτρου Επιχειρήσεων
Bendhak.
 
Υποστράτηγος Alexander α.α. Kirkman
Άγγλος ΤαξίαρχοςΟ Στρατιωτικός Διοικητής Κρήτης
Γ. Φουντουλάκης
Υποστράτηγος

9 Μαΐου 1945
Τόπος: Ηράκλειο ώρα 22.30 ”

Το έγγραφο αυτό έχει δημοσιευθεί με μικρές διαφορές σε διάφορα βιβλία. Για πρώτη φορά δημοσιεύεται στον 2ο τόμο του δίτομου βιβλίου του I. McD. G. STEWART: «Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ», του «Οργανισμού Πολεμικών Εκδόσεων», εκδ. 1970, Β΄ τόμος σελ 727-729. Δεύτερη χρονολογικά και ταυτόσημη δημοσίευση είναι στον τόμο της τετράτομης έκδοσης του Ασκληπιού Θεοδωράκη, εκδ. 1972, σελ. 216-217. Τρίτη δημοσίευση είναι στον Νάθενα (1978), σελ 281-282.

Ο νομοτελειακός χαρακτήρας των σκανδάλων!

Μία από τις μεγάλες μάχες του Λένιν προς το τέλος της ζωής του ήταν η μάχη κατά της σοβιετικής γραφειοκρατίας, την οποία γενικότερα και όχι μόνο ως προς τη σοβιετική της μορφή, την αντιμετώπιζε από τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες:

Είτε σαν απόσπαση της κυρίαρχης τάξης από τις λαϊκές μάζες, κάτι που χαρακτηρίζει όλες τις ταξικές κοινωνίες και εκλείπει στο σοσιαλισμό, είτε σαν απόσπαση των διαχειριστών της εξουσίας από την κυρίαρχη τάξη στο βαθμό που αυτοί μέσω της θέσης τους επιδιώκουν πέρα από την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης και την ιδιοτελή εξυπηρέτηση των δικών τους ιδιαίτερων συμφερόντων, κάτι που μπορεί να συμβαίνει και στο σοσιαλισμό, είτε σαν χαρτοβασίλειο, κακή οργάνωση, υπεροχή του τύπου πάνω από το περιεχόμενο, κάτι που χαρακτήριζε το σοβιετικό σοσιαλισμό, ο οποίος από αυτή τη σκοπιά είχε κατά τον Λένιν πολλά να ζηλέψει από τον γερμανικό κρατικό καπιταλισμό και γενικότερα από την τεϊλοριανή εργοστασιακή οργάνωση, πειθαρχία και αποτελεσματικότητα.

Για την αντιμετώπιση της δεύτερης από αυτές τις πτυχές της γραφειοκρατίας, ο Λένιν πρότεινε μια σειρά από μέτρα που σε μεγάλο βαθμό βρίσκουν την προέλευσή τους στη λειτουργία της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας, τουλάχιστον όσον αφορά στην αντιμετώπιση όσων είχαν την ιδιότητα του πολίτη, ή ακόμα στη σύντομη λειτουργία της εργατικής Κομμούνας του Παρισιού. Και όλα αυτά τα μέτρα στόχευαν στην αποτροπή της απόσπασης των διαχειριστών από τα λαϊκά συμφέροντα, στην αποτροπή της αυτονόμησής τους.

Τα μέτρα αυτά ήταν, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας, η αιρετότητα, η συνεχής εναλλαγή, η ανακλητότητα, ο συνεχής έλεγχος και η αμοιβή με το μέσο εργατικό μισθό των διαχειριστών, η δημοσιότητα και η ενημέρωση σχετικά με τις όποιες αποφάσεις. Πρόκειται για μέτρα τα οποία είναι σαφές ότι απαιτούν το βάθεμα της δημοκρατίας και την ποιοτική αναβάθμισή της σε σχέση με την ουσιαστικά περιορισμένη στο εκλογικό δικαίωμα αστική δημοκρατία. Και η αλήθεια είναι ότι όσο εφαρμόζονταν αυτά τα μέτρα παρόλο που και τότε υπήρχαν προβλήματα γραφειοκρατικών στρεβλώσεων, η κατάσταση δεν είχε ακόμη εκτροχιαστεί όπως συνέβη στη συνέχεια οπότε και παραβιαζόταν ξεδιάντροπα πια η σοσιαλιστική δημοκρατία.

Στο βαθμό όμως που το ίδιο πρόβλημα της σχετικής αυτονόμησης των διαχειριστών της εξουσίας από την κυρίαρχη αστική τάξη εμφανίζεται και στον καπιταλισμό και όχι μόνον ούτε κυρίως στην Ελλάδα, και με τη μορφή των οικονομικών σκανδάλων του πολιτικού προσωπικού, πώς είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί;

Βεβαίως όχι με τα μέτρα που πρότεινε ο Λένιν, τα οποία ως μέτρα ουσιαστικού λαϊκού ελέγχου αδυνατεί να τα σηκώσει η αστική δημοκρατία, η οποία αν το έπραττε θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια της την υπόσταση ως εξουσίας μιας ισχνής μειοψηφίας πάνω στην τεράστια πλειοψηφία του λαού, θα έθετε δηλαδή σε κίνδυνο την πρώτη θεμελιακή πτυχή της γραφειοκρατίας η οποία και αποτελεί και τον βασικό πυλώνα της. Αν όμως δεν μπορούν να παρθούν τέτοια μέτρα ουσιαστικού λαϊκού ελέγχου, τότε είναι βέβαιο πως όλες οι υποσχέσεις περί διαφάνειας και περί οριστικής πάταξης των σκανδάλων αποτελούν κενό γράμμα.

Στην πραγματικότητα ένα σύστημα όπως το καπιταλιστικό το οποίο θεμελιώνεται το ίδιο στο σκάνδαλο της εκμετάλλευσης και της κλοπής της ξένης εργασίας, από μια ισχνή μειοψηφία, όχι μόνον είναι από τη φύση του ανίκανο να αποτρέψει και τα δευτερεύοντα σκάνδαλα τα οποία το πλήττουν, αλλά είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι παρά τις όποιες περί του αντιθέτου διακηρύξεις θα τα αναπαράγει συνεχώς, ως μορφή του κυνηγιού μιας κλεμμένης λείας που αποτελεί θεμελιακό κανόνα του καπιταλιστικού ανταγωνισμού.

Στο τέλος της γραφής από τη μια είναι μάλλον υποκριτικό και προκλητικό οι νόμιμοι τοκογλύφοι-ληστές που είναι οι τράπεζες, να καταγγέλλουν τους υπόλοιπους παράνομους τοκογλύφους, ή οι νόμιμοι εκμεταλλευτές γενικώς τους παράνομους, και από την άλλη είναι μάλλον αφελές να πιστεύει κανείς ότι οι πολιτικοί εντεταλμένοι για τη λειτουργία του καπιταλιστικού σκανδάλου δεν θα συμμετέχουν και οι ίδιοι σε αυτό.

Γι' αυτό και με τις εναλλαγές των κομμάτων στην αστική εξουσία θα εναλλάσσονται και οι φορείς των σκανδάλων, ποτέ όμως αυτά δεν πρόκειται να εκλείψουν.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ

Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

*******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ο νομοτελειακός χαρακτήρας των σκανδάλων.

Το νοτιότερο δάσος Οξυάς στην Ευρώπη.

Να σώσουμε την Παρθένα Σαράνταινα!

Άρχισε η μεγάλη μοιρασιά...

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Για μέρες σερνόταν η πληροφορία ότι ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, πηγαίνοντας στο Αμέρικα, θα είχε στην ατζέντα του την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους – ή, σωστότερα, τους όρους με τους οποίους αυτή θα επέλθει. Κάποιοι πολύ δύσπιστοι απέρριπταν αυτή την εκδοχή θεωρώντας αξιόπιστες τις συνεχείς διαψεύσεις τόσο του ίδιου του Γιώργου Παπανδρέου όσο και του υπουργού του επί των Οικονομικών, πολλών Ευρωπαίων κ.λπ. Άλλη μια φορά θεωρήθηκε από κάποιους ότι οι κακές «αγορές» διέσπειραν φήμες έχοντας κερδοσκοπικές βλέψεις.

Αν, μάλιστα, κάποιος, τις μέρες της πρωθυπουργικής επίσκεψης στις ΗΠΑ, διάβαζε ελληνικές εφημερίδες θα θεωρούσε, με το... δίκιο του ίσως, ότι αναζητούμε επενδύσεις, ανάπτυξη και όλες τις άλλες ανοητολογίες που κατά κόρον γράφτηκαν και ακούστηκαν εδώ κι εκεί. Στην πραγματικότητα αυτό που βρισκόταν στο τραπέζι ήταν η μεγάλη μοιρασιά – σε όλα τα επίπεδα.

Κατ’ αρχάς στο πεδίο της αναδιάρθρωσης ξεκαθάρισε το τοπίο. Όταν ο Παπακωνσταντίνου πήγε εσπευσμένα – διαρκούντος του πρωθυπουργικού ταξιδιού στις ΗΠΑ – στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για να ζητήσει χρονική αναδιάρθρωση του χρέους και εισέπραξε άρνηση, επί της ουσίας επιχείρησε να τον «εκβιάσει» (!) με τον συνήθη – και ήδη γνωστό από το πρόσφατο παρελθόν... – τρόπο: «Αν δεν το κάνετε εσείς, θα το κάνει το ΔΝΤ».

Ο άτεγκτος Γερμαναράς παρέμεινε, όπως αναμενόταν, αμετακίνητος στη γερμανική θέση ότι πέραν του 2013 δεν υπάρχει παράταση του «μηχανισμού στήριξης». Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν αφορά μόνον την Ελλάδα, αλλά το σύνολο της Ευρωζώνης: όποιος απειληθεί από χρεοκοπία θα κληθεί είτε να τα βγάλει πέρα μόνος του είτε να προσφύγει αποκλειστικά στο ΔΝΤ.

Η Γερμανία δεν έχει όρεξη να πληρώσει τα σπασμένα κανενός. Γι’ αυτό, άλλωστε, αντί για ενίσχυση του υποτιθέμενου «μηχανισμού στήριξης», προωθεί τη δυνατότητα για ελεγχόμενη χρεοκοπία χωρών της Ευρωζώνης, με έσχατο όπλο εκβιασμού ακόμη και τη δική της αποχώρηση από το ευρώ!

Άλλωστε για τους Γερμανούς τα πράγματα είναι σαφή, όπως κι άλλες φορές έχουμε γράψει: Ό,τι είχαν να κερδίσουν από την Ευρωζώνη το έχουν ήδη εκταμιεύσει και πλέον βρίσκονται σε φάση αποδρομής, με στρατηγικό προσανατολισμό προς την Ανατολή. Όποιος λοιπόν δεν τα βγάζει πέρα ας τα βρει με το ΔΝΤ, το οποίο η ίδια η Γερμανία έχει βάλει κατά το ένα τρίτο όχι μόνο στον ελληνικό «μηχανισμό στήριξης», αλλά και στον μεγάλο ευρωπαϊκό των 750 δισ. ευρώ.

Το σημαντικό, για όσους τυχόν δεν έχουν δει παλαιότερα κείμενά μας, είναι ότι το μεγάλο πακέτο στήριξης ουδέποτε υπήρξε στ’ αλήθεια με κάποιον... ρεαλιστικό και μετρήσιμο τρόπο. Η υποτιθέμενη δημιουργία του δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια διαπραγματευτικού τύπου «εγγύηση» προς τις παντοδύναμες αγορές, αφού η συμμετοχή του ΔΝΤ στο όλο πακέτο ανερχόταν στο ένα τρίτο, δηλαδή σε 250 δισ. ευρώ.

Από τα υπόλοιπα το μεγαλύτερο μέρος δεν ήταν ποτέ πραγματικό χρήμα, αλλά ασαφείς... «εγγυήσεις», οι οποίες, ως γνωστόν, ανά πάσα στιγμή μπορούν να αποσυρθούν. Ε, λοιπόν, τώρα αποσύρονται διότι τα φράγκα απλώς δεν υπάρχουν!

Στην περίπτωση της Ελλάδας η εγγύηση φαίνεται να αποσύρεται για πολλούς και διάφορους λόγους, στους οποίους θα αναφερθούμε πολύ πιο αναλυτικά προσεχώς τόσο από την ιστοσελίδα μας όσο και από το έντυπο «Ποντίκι».

Κατόπιν όλων αυτών ο πρωθυπουργός της χώρας έχει πλέον ως μόνο συνομιλητή (για το ζήτημα του χρέους) τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ. Δηλαδή η χώρα θα πρέπει να πλέον οριστικά παραδομένη στους Αμερικανούς, με τους οποίους είναι αστείο να θεωρήσουμε ότι υπάρχει πιθανότητα... διαπραγμάτευσης.

Μόνο ο Γιώργος ξέρει...

Ωστόσο θα είναι λάθος να θεωρήσουμε ότι οι Ευρωπαίοι πιστωτές και συμμέτοχοι στην τρόικα της επιτήρησης (με προεξάρχοντες πάντα τους Γερμανούς) βρίσκονται εκτός παιχνιδιού στο μεγάλο πάρτι της διανομής της λείας. Κάθε άλλο. Το ζήτημα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους είναι αρκετά περίπλοκο ως προς τους όρους και τις διαδικασίες και πολλές εκκρεμότητες παραμένουν. Ήδη όμως φαίνεται να διαμορφώνονται κάποιες κατευθύνσεις:

● Οι Γερμανοί έχουν ήδη, από τη διακυβέρνηση Σημίτη και Καραμανλή, κερδίσει σαφείς θέσεις στις τηλεπικοινωνίες και τις αερομεταφορές. Σήμερα ζητούν τράπεζες, ενεργειακές και μεταφορικές υποδομές, πιθανώς στον σιδηρόδρομο και σίγουρα σε λιμάνια και αεροδρόμια, ενώ και στον τομέα των αμυντικών προμηθειών διεκδικούν και κερδίζουν νέα προνόμια.

● Ο πρωθυπουργός στις ΗΠΑ μίλησε για τη δημόσια περιουσία προβάλλοντας κυρίως διάφορες μορφές real estate, το οποίο, στην περίπτωση του ήδη παρόντος... μνημονίου με το Κατάρ, περιλαμβάνει, κατά τα φαινόμενα, τριτοκοσμικού τύπου «επενδύσεις» παροχής «υπηρεσιών».

● Οι Αμερικανοί, ως ήδη νικητές στον ανταγωνισμό με την Ευρώπη για τη διαχείριση της πανευρωπαϊκής «κρίσης χρέους», φαίνεται ότι θα επιλέξουν τα φιλέτα γεωστρατηγικής σημασίας, αφού το ενδιαφέρον τους εστιάζεται στη διαχείριση του «οικοπέδου» (ενεργειακά κοιτάσματα και οικονομικές ζώνες αποκλειστικής επιρροής και ρύθμισης στο Αιγαίο, τη Μακεδονία και τη Θράκη) παρά στην είσπραξη ρευστού από δευτερεύουσες παρασιτικές δραστηριότητες.

Άλλωστε το πιθανότερο είναι ότι, αναλαμβάνοντας οι ίδιοι την προτεραιότητα και το κουμάντο της αναδιάρθρωσης του χρέους, θα έχουν τον τελευταίο λόγο και στην «αναδιάρθρωση» του τραπεζικού συστήματος. Σ’ αυτή την περίπτωση θα ελέγξουν και το «ζεστό» χρήμα.

Αυτή η πρόχειρη καταγραφή ωστόσο αφορά μόνο τις έως σήμερα ενδείξεις, άρα τίποτε δεν αποκλείει αλλαγές «στα σημεία». Οι εξελίξεις στο παιχνίδι που διεξάγεται στη «μεγάλη σκακιέρα», την οποία θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε το επόμενο διάστημα, θα διαμορφώσουν την τελική μορφή και τις «αναλογίες» στη μοιρασιά.

Το μόνο βέβαιο προς το παρόν είναι ότι η Ελλάδα μεταβάλλεται γοργά σε πεδίο βολής και οικόπεδο προς διανομή. Κανείς δεν μπορεί σήμερα να γνωρίζει με ακρίβεια τι πρόκειται να συμβεί και με ποιους όρους. Εκτός, ίσως, του πρωθυπουργού της χώρας. Του μόνου που βρίσκεται σε θέση όχι μόνο να γνωρίζει τις προθέσεις και τις διαθέσεις της κάθε πλευράς, αλλά και του ανθρώπου ο οποίος θα δώσει το τελικό ΟΚ σε κάθε είδους διευθέτηση...

*****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Άρχισε η μεγάλη μοιρασιά

Χαίρε, ω χαίρε με δανεικά!

Από τις πρώτες κιόλας μέρες της Επανάστασης του 1821, το επαναστατημένο έθνος ένιωσε άγρια στο πετσί του τι ση­μαίνει... άδεια τσέπη! Οι πολεμικές συγκρούσεις, οι σκοτωμοί, οι κα­ταστροφές και γενικά κάθε είδους επώδυνη απώλεια έμοιαζε να ωχριά μπροστά στο δυσεπίλυτο πρόβλημα της ρευστότητας. Και ενώ το έθνος αγωνιζόταν για την ελευθερία του στα πεδία των μαχών, το μυαλό του ήταν στην παντελή έλλειψη μετρη­τών. Ελευθερία δίχως μετρητά είναι κάτι που απλώς δεν υπάρχει. Γι'αυτό κι από την πρώτη κιόλας στιγμή, η ηγεσία του επαναστατημένου έθνους έστρεψε το βλέμμα της προς τους πιστωτικούς οίκους του εξωτερικού μεριμνώντας για τη σύναψη δανείων.

Η πρώτη απόπειρα δανεισμού καταγράφεται μόλις τον Νοέμβριο του 1821, όταν από την Ανατολική Στερεά ξεκίνησαν, κατόπιν υποδείξεως ενός Έλληνα του εξωτερικού, ο Θεοχάρης Κεφάλας και ο Χ. Δροσινός με προορισμό τη Γερμανία και με στόχο να βρουν εκεί προς δανεισμό το ποσό των 150.000 φλορινιών.

Τελικά το δάνειο βρέθηκε, η Ελλάδα το κατοχύρωσε, ωστόσο είναι ιδιαίτερα αμφίβολο αν οι απεσταλμένοι παρέδωσαν τα χρήματα στην κυβέρνηση... Από εδώ και πέρα, αρχίζει μια αχρεία περιπέτεια του ελληνισμού, η οποία συστηματικά κατέληγε στην καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, άρα του λαού. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκαν στην Ευρώπη διάφορες «φιλελληνικές» οργανώσεις, που δάνειζαν με το αζημίωτο τη χώρα. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, όταν το δάνειο έπρεπε να παραδοθεί με τη μορφή εξοπλισμών, δεν δίσταζαν να παραδίδουν άχρηστα όπλα ή να μην τα παραδίδουν καθόλου, ενώ είχαν πληρωθεί γι'αυτά! Αλλά και τη δεύτερη χρονιά της Επανάστασης βγήκαν προς αναζήτηση δανείου στις... τότε ελεύθερες αγορές ο Παλαιών Πατρών Γερμανός μαζί με τον Ανδρέα Μεταξά.

Για συνοδό τους και κατά κάποιον τρόπο εγγυητή είχαν μαζί τους έναν Γάλλο φιλέλληνα, τον ναύαρχο Φίλιππο Ζουρνταίν. Μάλιστα, ήρθαν σε επαφή και με το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ, μήπως και πάρουν από αυτούς χρήματα! Αυτοί, όμως, ήταν περισσότερο τυχοδιώκτες παρά πιστωτές. Ευτυχώς, την τελευταία στιγμή, οι απαράδεκτοι όροι των... Ιπποτών δεν έγιναν δεκτοί. Εκείνη τη χρονιά οι Άγγλοι προθυμοποιήθηκαν να μας δανείσουν 40 εκατομμύρια γρόσια με τιμή έκδοσης 50% και τόκο 6%, το δε τοκοχρεολύσιο θα εισέπρατταν από τις εθνικές προσόδους αυτοπροσώπως Άγγλοι απεσταλμένοι. Ωστόσο, οι τότε υπεύθυνοι δεν θέλησαν μια τέτοιου είδους ανάμιξη της Αγγλίας, διότι δεν ενέπνεε καμιά εμπιστοσύνη στους επαναστατημένους

Έλληνες εκείνη την εποχή...

Ό,τι δεν καταδέχτηκαν το 1822, αναγκάστηκαν να το αποδεχτούν δυο χρόνια αργότερα. Η επιτροπή που είχε ορίσει η Β' Εθνοσυνέλευση για να συντάξει τον προϋπολογισμό του 1823, του εν επαναστάσει έθνους, βρήκε τα οικονομικά του κρατιδίου σε άθλια κατάσταση. Ο προϋπολογισμός δεν μπορούσε με καμιά δύναμη να ισοσκελιστεί και ο εξωτερικός δανεισμός αποτελούσε τη μόνη λύση. Κάτω από αυτές τις δραματικές συνθήκες εξουσιοδοτήθηκαν οι Ιωάννης Ορλάνδος, Ανδρέας Ζαΐμης και Ανδρέας Λουριώτης να μεταβούν στο Λονδίνο προκειμένου να συνάψουν δάνειο ύψους 4-8οο.οοο ισπανικών ταλίρων. Το τραγελαφικό της υπόθεσης ήταν ότι η επιτροπή καθυστερούσε να ξεκινήσει για το Λονδίνο γιατί δεν υπήρχαν ούτε τα χρήματα του ταξιδιού! Αυτά δε τα χρήματα - κι αυτό είναι μεγαλύτερο ακόμα αστείο -τα εξοικονόμησαν από δάνειο που τους παραχώρησε ο Λόρδος Βύρων...

Έχουμε ζήσει και χειρότερα

Η ελληνική αντιπροσωπεία έφτασε επιτέλους στο Λονδίνο και κατάφερε να συνάψει ένα δάνειο 8οο.οοο λιρών με τον οίκο Λόφναν. Το δάνειο υπογράφτηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1924, με τους εξής όρους: τόκος 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% με περίοδο αποπληρωμής 36 χρόνια. Επί πλέον η χώρα ως εγγύηση για την αποπληρωμή του δανείου έβαλε όλα τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα. Τα ωραία, ωστόσο, αρχίζουν από δω και κάτω. Το καθαρό ποσό από τις 8οο.οοο λίρες που έλαβε η επαναστατική κυβέρνηση της χώρας με βία έφτανε τις 300.000 λίρες (289.000 για την ακρίβεια). Κι αυτό, γιατί το δάνειο που δόθηκε ορίστηκε στο 59% του ονομαστικού ποσού, πράγμα που σε αριθμούς σημαίνει 472.000. Τώρα, από αυτό παρακρατήθηκαν 8ο.οοο λίρες ως προκαταβολή τόκων των δύο πρώτων χρόνων, άλλες ι6.οοο για χρεολύσια, καθώς επίσης και 2.οοο για λοιπές δαπάνες. Τα λεφτά του δανείου θα κατατίθεντο στη Ζάκυνθο, η οποία τελούσε υπό αγγλική κατοχή, στις τράπεζες Λογοθέτη και Βαρφ. Το δε τελειωτικό ποσό θα παραδιδόταν τμηματικά. Αυτό το δάνειο η Ελλάδα το πανηγύρισε τότε σαν μεγάλη επιτυχία, με το επιχείρημα ότι εμμέσως αναγνωρίστηκε εκτός των άλλων και η Επανάσταση! Πάνω σε ό,τι απέμεινε από αυτό το εξωφρενικό δάνειο στήριξε η επαναστατημένη χώρα πολλές ελπίδες για να απογοητευθεί αμέσως μετά... Το δάνειο εξανεμίστηκε στους πέντε ανέμους, όχι για τις ανάγκες της Επανάστασης, αλλά για τον Εμφύλιο που ακολούθησε. Και το... κερασάκι σ' όλα αυτά είναι ότι ένα μέρος του δανείου σπαταλήθηκε από τον πολιτικό Ανδρέα Λουριώτη και τον πλοιοκτήτη Ιωάννη Ορλάνδο, οι οποίοι, μιας και βρέθηκαν στο Λονδίνο, σκέφτηκαν να το ρίξουν έξω και να διασκεδάσουν... στην υγειά των συμπατριωτών τους που σκοτώνονταν για να ελευθερώσουν την πατρίδα! (Δεν γνωρίζω αν η πατρίδα τους τίμησε για την... προσφορά τους στήνοντας τους κανέναν ανδριάντα).

Έπεται και συνέχεια.

Έπειτα από τη σκανδαλώδη διαχείριση του δανείου από την ελληνική κυβέρνηση, οι Άγγλοι τραπεζίτες στο δεύτερο δάνειο που μας παραχώρησαν έλαβαν τα μέτρα τους για... λογαριασμό μας, και ανέθεσαν τη διαχείριση του στα μέλη του Φιλελληνικού Κομιτάτου και σε Άγγλους τραπεζίτες, κάνοντας πέρα τους' Ελληνες εκπροσώπους. Με τη σύναψη του δεύτερου δανείου, το οποίο ήταν υπερδιπλάσιο από το πρώτο, 212.000 λίρες πήγαν κατευθείαν στην αναχρηματοδότηση του πρώτου δανείου/Ενα ποσό που ορίστηκε στις 77.000 λίρες πήγε για την αγορά όπλων και πυροβόλων. Εδώ ας σημειώσουμε ότι από αυτά στην Ελλάδα έφτασαν ελάχιστα. Τα περισσότερα... χάθηκαν στον δρόμο! Με το ποσό των 16ο.οοο παραγγέλθηκαν 6 ατμοκίνητα πλοία. Στη χώρα μας, ωστόσο, κατάφεραν να φτάσουν μόνο τα μισά: τα «Καρτερία», «Επιχείρηση» και «Ερμής». Στο μεταξύ να μην ξεχάσω: οι'Ελληνες-οι άλλοι - πολεμούσαν, σκοτώνονταν και πλήρωναν... τις παραγγελίες! Ας συνεχίσουμε: 155.000 στερλίνες δόθηκαν για τη ναυπήγηση δυο φρεγατών στη Νέα Υόρκη, αλλά κι από αυτές, μόνο η φρεγάτα «Ελλάς» έφτασε στην Ελλάδα! Η δεύτερη πουλήθηκε προκειμένου να χρηματοδοτήσει την πρώτη! Τελικά, από τις 1.6οο.οοο στερλίνες που έλαβε ως δάνειο η Ελλάδα, μόνο 232.558 στερλίνες σε μετρητά κατάφεραν να φτάσουν στη χώρα!

Εν κατακλείδι.

Γίνεται εμφανές ότι η χώρα αρμενίζει στραβά απ'την αρχή. Δεν μπορεί να είναι όλοι οι γιαλοί στραβοί... Σ' αυτόν τον έρμο τόπο από την αρχή παραβλεπόταν το δημόσιο συμφέρον υπέρ του ιδιωτικού. Από την αρχή, ο ένας τα έριχνε στον άλλο για να μαζεύονται πολλοί και να μην φταίει στο τέλος κανένας! Από την αρχή δεν αποδόθηκε καμιά ευθύνη! Από την αρχή, ο λαός πλήρωνε, αλλά ποτέ δεν τιμωρούσε.

Η ειρωνεία είναι μεγάλη και παίρνει τραγικές διαστάσεις για την ιστορία του τόπου μας, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα δυο πρώτα δάνεια του επαναστατημένου έθνους ελήφθησαν με βασικό σκοπό να βοηθήσουν την απελευθέρωση του και χρησιμοποιήθηκαν έτσι ώστε να αποτελέσουν την αφετηρία της εξάρτησης της χώρας από τους Άγγλους.

ΥΓ.: Το 1838, επί Βαυαροκρατίας (άλλο κεφάλαιο υποτέλειας κι αυτό...), ο τότε υπουργός Οικονομικών Γεώργιος Σπανιολάκης κατηγόρησε τους δυο διαπραγματευτές του πρώτου δανείου, Ιωάννη Ορλάνδο και Ανδρέα Λουριώτη, ότι έκαναν χρήματα από τις αγοραπωλησίες μετοχών των δανείων, και επιπλέον τον Ορλάνδο ότι παρακράτησε σημαντικό ποσό κι από τα δύο δάνεια. Μάλιστα, το Ελεγκτικό Συνέδριο προχώρησε σε προσημείωση των περιουσιακών τους στοιχείων...

********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Χαίρε, ω χαίρε με δανεικά!

Να σώσουμε την Παρθένα Φύση που μας έχει απομείνει!

Οίτη.

**********

Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο «Ελληνική φύση»!

Επιδεικνυόμενη ελαφρότητα!

Tου Παντελή Mπουκάλα.

Ορεινό το χωριό, κρατάει την ομορφιά του τοπίου και των ανθρώπων του απείραχτη από τον τουρισμό. Ο παμπάλαιος πλάτανος, τα καφενεδάκια στον ίσκιο του, οι στενοί δρόμοι, φτιαγμένοι σε καιρούς που το αυτοκίνητο δεν είχε ακόμα επιβάλει τη δεσποτεία του, τα πάντα στην τάξη και στο μέτρο τους. Ωσπου, για να κλονιστεί η ισορροπία, καταφθάνει στο χωριό ένα από εκείνα τα αυτοκίνητα που ώς τώρα πίστευες ότι τα χαίρονται και τα καμαρώνουν μεγαλοποδοσφαιριστές, μεγαλοτραγουδιστές και παραθυράτοι μεγαλοποινικολόγοι. Αλλά κανένα διάσημο αστέρι της μπάλας, του άσματος ή της δικηγορίας δεν κατέβηκε από το τετράτροχο.

Κατέβηκε μια αγέρωχη κυρία, που και μόνο το καλά προβαρισμένο πλατύ χαμόγελο με το οποίο μοίραζε χειραψίες σε γνωστούς και αγνώστους αρκούσε για να ορίσει το επάγγελμά της: πολιτικός. Ούτε το πόθεν της είναι ελέγξιμο ούτε το έσχες.

«Βουλευτίνα», έλεγε ο ένας ψιθυριστής. «Νομάρχης», διαφωνούσε ο δεύτερος. «Υποψήφια», ξεκαθάριζε τα πράγματα ένας τρίτος. Ποιο το κόμμα της και ποιο το χωριό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι συμπεριφορές μετράνε και το «τέλος της ιδεολογίας» που πιστοποιούν ορισμένες από αυτές. Μετράει δηλαδή η ευκολία με την οποία άνθρωποι που ανήκουν σε διαφορετικά κόμματα και υποτίθεται ότι πολιτεύονται με διαφορετικές αρχές, καταλήγουν μάλλον γρήγορα να εξομοιώνονται ασπαζόμενοι τους ίδιους αξιακούς κώδικες και λατρεύοντας τα ίδια κούφια σύμβολα κύρους και γοήτρου - μια Λέξους, μια Φεράρι, ένα σκάφος, ένα εξοχικό με την απαραίτητη δεξαμενή κολύμβησης, για να μην τρέχεις στη θάλασσα με τους πληβείους. Τα αποκτάς όλα τούτα, όχι τόσο επειδή τα έχει ανάγκη ο τρόπος της ζωής σου, όσο για να δώσεις σχήμα στην ισχύ σου και να δείξεις πως επιτέλους κάτι σπουδαίο έγινες σε τούτο τον κόσμο. Και ανακουφίζεις τη συνείδησή του, αν φυσικά έχει πρόβλημα, δηλώνοντας μια στο τόσο ότι συμμερίζεσαι «τις αγωνίες του κοσμάκη», ιδίως τώρα με την κρίση.

Δεν λέω ότι οι πολιτικοί είναι υποχρεωμένοι να ζουν σαν τους αρχαίους Κυνικούς φιλοσόφους, με άκρα λιτότητα, ή σαν τους αυθεντικούς ασκητές, ώστε να αποδεικνύουν την τιμιότητά τους. Λέω απλώς ότι, έστω και για να αυτοπροστατεύονται από τη λαϊκή περιφρόνηση, φρόνιμο θα ήταν να δείχνουν πως σέβονται ελαφρώς το μέτρο, καθώς και την κρίση του «κοσμάκη», είτε τους ψηφίζει είτε όχι. Φαίνεται όμως ότι το μυαλό αρκετών «εκπροσώπων» μας είναι βαριά θολωμένο από την εξουσία και τις ηδονές της. Και συνεχίζουν να επιδεικνύουν τη χλιδή τους, τετράτροχη ή όχι, γιατί επιμένουν να πιστεύουν ότι έτσι εντυπωσιάζουν και θαμπώνουν. Αλλά απλώς ενοχλούν και προσβάλλουν - αισθητικά, ηθικά και πολιτικά. Κι αν κάτι τους προστατεύει, δεν είναι η αφέλεια του «κοσμάκη», όπως θέλουν να πιστεύουν, αλλά η ευγένειά του - η οποία πάντως αρχίζει να δείχνει σημάδια εξάντλησης.

*************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Επιδεικνυόμενη ελαφρότητα.

Ζηλευτές περιπτώσεις...

***Είσαι διαδηλωτής; Κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς τρομοκράτης και να δικαστείς με τον τρομονόμο που... βελτίωσε καλοκαιριάτικα -«εν κρυπτώ και παραβύστω»- η σοσιαλιστική κυβέρνηση!

Το αποκάλυψε χθες ο Χρήστος Ζέρβας από την «Ελευθεροτυπία»: Ενώ ο προηγούμενος τρομονόμος προστάτευε ακόμη και τη βίαιη πολιτική συνδικαλιστική δράση, ο... βελτιωμένος προβλέπει ότι μπορούν να χαρακτηριστούν τρομοκρατικές ενέργειες ακόμη και πλημμελήματα όπως οι διακεκριμένες φθορές, οι σωματικές βλάβες, η διατάραξη της ασφάλειας των συγκοινωνιών κ.ά.

*** Είσαι εναντίον του Μνημονίου; Τότε είσαι ηλίθιος! Διότι δεν καταλαβαίνεις -δήλωσε ο κ. Στέφανος Μάνος- ότι «Το Μνημόνιο είναι η συμφωνία που κάναμε προκειμένου να βρούμε λεφτά. Και όποιος δεν το καταλαβαίνει, είναι ηλίθιος» (...Ο επιθετικός εξυπνακισμός δεν εξυπηρετεί πάντοτε την καθεστωτική λογική από την οποία εμφορείται ο κ. Μάνος. Διότι εκτίθεται από τα γεγονότα. Οπως είναι, φερ' ειπείν, το τραγικό διαπραγματευτικό έλλειμμα του κ. Παπανδρέου, το οποίο οδήγησε τη χώρα στο δυναστικό Μνημόνιο. Στοιχειώδες σθένος αν είχε επιδειχθεί, και λεφτά θα βρίσκαμε και κάποιες ανάσες με χρονική επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους θα κερδίζαμε)

*** Είσαι Πεταλωτής; Τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Ανετα μπορείς να εγκαλείς τον άλλον ότι «διαγράφει όποιον εκφράζει διαφορετική άποψη» και να ξεχνάς ότι και συ έχεις κάνει ακριβώς τα ίδια! (...Απεχθείς, τω όντι, οι διαγραφές και η φίμωση της ενάντιας γνώμης. Το ίδιο αποκρουστική, όμως, είναι και η υποκρισία. Και οι μικροπολιτικές μεθοδεύσεις. Ο κ. Σκυλακάκης, ας πούμε, θα μπορούσε να αποχωρήσει εγκαίρως, όταν ο Σαμαράς εναντιώθηκε στο Μνημόνιο. Αλλά προτίμησε να προκαλέσει τη διαγραφή, για λόγους προφανείς)

*** Είσαι Πάγκαλος; Ε, είσαι ο καλύτερος. Γιατί διαθέτεις μια συνείδηση που δεν ελέγχει ποτέ τις κραυγαλέες αντιφάσεις σου. Υμνείς τον Σημίτη, τον στηρίζεις και, όταν πέσει, τον κατακεραυνώνεις; Νο problem. Βρίζεις τον Γ. Παπανδρέου και μετά γίνεσαι αντιπρόεδρός του και τον αποθεώνεις; Δεν τρέχει τίποτε... Είσαι πυλώνας ενός διεφθαρμένου συστήματος και ξαφνικά το καταγγέλλεις; Γιατί όχι; Εξάλλου, δεν είσαι ανόητος να παραιτηθείς ή να πεθάνεις από αηδία... Ασε που φταίνε και οι άλλοι, τους οποίους -ομολογείς ότι- διέφθειρες...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

***********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ζηλευτές περιπτώσεις

Θα κλείσει η Αγροτική Τράπεζα;

Ανάβει φωτιές δήλωση – σοκ του Κ. Σκανδαλίδη...

Πιέσεις της Τρόικας για «κλείσιμο» της Αγροτικής Τράπεζας λόγω καταστρατήγησης του ανταγωνισμού «κατήγγειλε» σε χθεσινή συνέντευξή τύπου ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κώστας Σκανδαλίδης, προκαλώντας σοκ στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης.

Όπως αποδεικνύεται και από το απομαγνητοφωνημένο κείμενο που παρουσιάζει το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» ο υπουργός του ΠΑΣΟΚ μιλά ανοικτά και ξεκάθαρα για πιέσεις της τρόικας για να κλείσει η ΑΤΕ.

Πιο συγκεκριμένα ο κ. Σκανδαλίδης τονίζει πως «η Αγροτική Τράπεζα είναι ένας δημόσιος φορέας που ασχολείται με τους αγρότες και που τους βοηθάει πραγματικά και σήμερα κατηγορείται από την τρόικα και από την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι καταργεί ουσιαστικά τον ανταγωνισμό, ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό. Και ζήτησαν να κλείσει η Αγροτική Τράπεζα».

Την ίδια στιγμή, σε αντίθεση με τις κυβερνητικές προθέσεις σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης φαίνεται να διαφοροποιείται από όσα ο πρωθυπουργός έχει τονίσει και να κάνει λόγο για προσπάθεια διασφάλισης του δημόσιου χαρακτήρα της ΑΤΕ.

«Αυτή τη στιγμή λοιπόν βρισκόμαστε σ’ ένα σημείο που εμείς θέλουμε το μεν δημόσιο χαρακτήρα και την εξυγίανση της Τράπεζας να τη συνεχίσουμε για να μπορεί να σταθεί και να συνεχίσει να βοηθάει τον αγροτικό κόσμο με καινούργιους όμως κανόνες, δε θα γίνει μέσα από την κατάργηση του ανταγωνισμού και από την άλλη μεριά, θέλουμε να προστατεύουμε τους αγρότες» υπογραμμίζει. Στη συνέχεια υποστήριξε πως «πείστηκε η τρόικα για το ότι θα καταβληθεί μια προσπάθεια εξυγίανσης της Τράπεζας. Πείσθηκε η Τρόικα, δεν πάει σε πώληση, αυτό μου το είπε ο κ. Πανταλάκης».

Ήδη οι παραπάνω δηλώσεις σήμαναν συναγερμό στο κυβερνητικό στρατόπεδο, καθώς σύμφωνα με πηγές του «Πρώτου Θέματος», τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και ο υπουργός Οικονομικών φέρονται να είναι δυσαρεστημένοι με τις δηλώσεις Σκανδαλίδη, καθώς το θέμα βρίσκεται σε εξέλιξη.

Παράλληλα, δυσφορία φαίνεται ότι υπάρχει και προς το πρόσωπο του κ. Πανταλάκη θέσεις του οποίου φέρεται να εξέφρασε ανοικτά σήμερα ο κ. Σκανδαλίδης, μετά και την συνάντηση που οι δύο είχαν την Τρίτη.

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Υπουργέ, όλα αυτά που είπατε είναι καλά και άγια, αλλά εδώ η μικρομεσαία αγροτιά αναστενάζει από τα χρέη προς την ΑΤΕ. Η ΑΤΕ έκλεισε τη στρόφιγγα των χρηματοδοτήσεων και οι παραγωγοί αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε αδιέξοδο πως θα ξεκινήσουν τη νέα καλλιεργητική περίοδο. Θα πάρετε κάποια μέτρα και ειδικά από την Αγροτική Τράπεζα θα δοθούν κάποιες περίοδοι χάριτος, γιατί το 72% των αγροτών αυτή τη στιγμή βρίσκονται στον Τειρεσία, για να βγουν από αυτή την κρίση; Αλλιώς όχι 11% θα μείνει ο ενεργός αγροτικός πληθυσμός, αλλά μπορεί να φτάσουμε και στον άσσο.

ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Κοιτάξτε, θέτετε θέματα, που έχουν σχέση με τη συνολική πορεία της οικονομίας. Εδώ σε αυτό εμπλέκονται δύο πράγματα. Μου λέτε τι θα γίνει με την Αγροτική Τράπεζα. Η Αγροτική Τράπεζα είναι ένας δημόσιος φορέας που ασχολείται με τους αγρότες και που τους βοηθάει πραγματικά και σήμερα κατηγορείται από την τρόικα και από την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι καταργεί ουσιαστικά τον ανταγωνισμό, ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό. Και ζήτησαν να κλείσει η Αγροτική Τράπεζα. Δίνει λοιπόν η κυβέρνηση μια μάχη και η Διοίκηση της Αγροτικής Τράπεζας, μέσα σ’ αυτή τη συζήτηση που γίνεται αυτή την εποχή, να συντηρήσει κατ' αρχήν αυτό τον αιμοδότη της αγροτιάς. Και μάλιστα να επεκτείνει τις δραστηριότητές της και για να είναι βιώσιμη παρουσιάζει και σχέδιο η Διοίκησή της, αυτό θα σας το πουν οι ίδιοι γιατί εγώ δεν είμαι επιφορτισμένος προφανώς, απλά επειδή είχα την κουβέντα σας το λέω, και θα παρουσιάσει και σχέδιο για το πώς θα επεκταθεί και πώς θα δώσει την απάντηση αν είναι βιώσιμη. Μέσα λοιπόν στη βιώσιμη με όρους καθαρά αγοράς, η Τράπεζα έχει τα δάνεια, έχει τις επιχειρήσεις, δεν είναι η «Δωδώνη» που είναι και κερδοφόρα, είναι και ζημιογόνες επιχειρήσεις, επιχειρήσεις που έχουν μπει μέσα πάρα πολύ και που μέχρι τώρα ήταν συνεταιριστικές.. Είναι οι υποθήκες, και αυτό είναι χειρότερο από τα δάνεια. Υποθήκες που έχουν μπει από το σύνολο σχεδόν του αγροτικού κόσμου, που είναι τεράστιες οι υποθήκες. Αυτή τη στιγμή λοιπόν βρισκόμαστε σ’ ένα σημείο που εμείς θέλουμε το μεν δημόσιο χαρακτήρα και την εξυγίανση της Τράπεζας να τη συνεχίσουμε για να μπορεί να σταθεί και να συνεχίσει να βοηθάει τον αγροτικό κόσμο με καινούργιους όμως κανόνες, δε θα γίνει μέσα από την κατάργηση του ανταγωνισμού και από την άλλη μεριά, θέλουμε να προστατεύουμε τους αγρότες. Και σ’ αυτό, όπου υπάρχει πρόβλημα, θα το αντιμετωπίζουμε επί τόπου, είτε αφορά τα δάνεια, με παρατάσεις, με ρυθμίσεις, με διαδικασίες, ό,τι μπορούμε θα κάνουμε. Αλλά θέλω να ξέρετε σε ποια κατάσταση είναι η Τράπεζα, για να μην παίρνουμε μόνο την πλευρά τη μία γιατί δεν είναι μόνο τα δάνεια που τα πήραν άτοκα και δεν τα επιστρέψουν, είναι ένα εκατομμύριο πράγματα, που λειτουργεί με τραπεζικά κριτήρια. Αυτή δε μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό. Άρα λοιπόν, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή πρέπει να πάμε μαζί και οι αγρότες και το Υπουργείο και η Αγροτική Τράπεζα ούτως ώστε τα βήματα να την κρατήσουν στη ζωή και να της δώσουν την προοπτική να συνεχίσει να υποστηρίζει την αγροτική ανάπτυξη. Απάντησα γενικά γιατί γενικότερο ήταν και το ερώτημα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Δυο πολύ απλά πράγματα για την Αγροτική Τράπεζα κατ' αρχήν: Επειδή θα έρθει ένας διαγωνισμός πιθανότατα, ίσως πολύ πιο σύντομα απ’ όσο θα τρέξουν οι υπόλοιπες εξελίξεις, για την πώλησή της μιλάω, βάσει των συμβούλων, τουλάχιστον αναμένεται μια μελέτη ίσως κι αυτή την εβδομάδα, αν τελικά δεν έχουμε Αγροτική Τράπεζα στο προσκήνιο και η Αγροτική Τράπεζα τελικά βγει από το αγροτικό προσκήνιο, ποια είναι η λύση για τη χρηματοδότηση του τομέα; Αυτό είναι ένα ερώτημα. Και βέβαια θα ήθελα ν’ ακούσω την άποψή σας αν είστε υπέρ της πρότασης Πανταλάκη. Το δεύτερο είναι, ποια είναι η τύχη τελικά του ΕΦΕΤ και των κτηνιατρικών υπηρεσιών. Υπουργείο Γεωργίας ή Υπουργείο Υγείας ή άλλο Υπουργείο;

ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Σε ό,τι αφορά την Τράπεζα θέλω να επαναλάβω ότι αυτή την ενημέρωση έχω από τον κ. Πανταλάκη επίσημα, δεν είμαι εγώ ούτε με τον κ Πανταλάκη ούτε με το σχέδιό του ούτε εναντίον του ούτε τίποτα. Υπάρχει μια διαδικασία, δεν τις ξέρετε τις τελευταίες εξελίξεις. Πείστηκε η τρόικα για το ότι θα καταβληθεί μια προσπάθεια εξυγίανσης της Τράπεζας. Πείσθηκε η τρόικα, δεν πάει σε πώληση, αυτό μου το είπε ο κ. Πανταλάκης. Δεν είμαι εγώ που το αποφασίζω, σας λέω απλά για να μη ζυμώνεται πολύ αυτή ή ιστορία. Πρώτο λοιπόν αυτό.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: (μιλάει εκτός μικροφώνου) Θα βγει πρώτη είδηση αυτό στα ραδιόφωνα, σε 5 λεπτά θα το ακούσετε..

ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Με συγχωρείτε παιδιά, τι να σας πω, αυτή είναι δημόσια διατυπωμένη θέση κι από τον κ. Πανταλάκη, γίνεται προσπάθεια να πείσει, ό,τι μπορεί, να εξυγιανθεί η Τράπεζα. Αυτό μου είπε. Γίνεται προσπάθεια και ότι μπορεί να πετύχει αυτή η προσπάθεια. Τι να σας πω τώρα; Βγάλτε το πρώτοι και δημιουργήστε και θέμα. Πρώτη είδηση, σιγά.. Ενημέρωση μου έκανε ο άνθρωπος. Δεν είναι σωστό.

****************

Αναδημοσίευση από εδώ: “Η Τρόικα ήθελε να κλείσει την Αγροτική Τράπεζα”!

***************

Διαβάστε και εδώ:

Παπανδρέου: "Θα μείνουν μια ισχυρή κρατική τράπεζα και 2-3 ιδιωτικές»!

Λυκόρνιο.

Gyps fulvus

Η αρκούδα πήρε τον βοσκό με τις… πέτρες!

Ένας ισχυρός νευρικός κλονισμός ήταν το πιο σοβαρό που έπαθε ένας κτηνοτρόφος στα ορεινά Άγραφα, από την αναμέτρησή του πρόσωπο με πρόσωπο με μια μεγαλόσωμη αρκούδα! Το αγρίμι, μάλιστα, τον πήρε με τις… πέτρες τραυματίζοντάς τον ελαφρά, πριν εκείνος το τρέψει σε φυγή πυροβολώντας στον αέρα!

Το «ραντεβού» ανθρώπου και ζώου συνέβη στην τοποθεσία "Κρεβάττια" κοντά στο χωριό Βασιλέσι στην Πρασιά Ευρυτανίας, όπου ο βοσκός διατηρεί μια καλύβα για να πηγαίνει με το κοπάδι του τους καλοκαιρινούς μήνες. Μέσα στην καλύβα βρισκόταν, όταν άκουσε τα πρόβατα να βελάζουν τρομαγμένα. Βγαίνοντας έξω, βρέθηκε αντιμέτωπος με την αρκούδα και άρχισε να πισωπατάει με μικρά βήματα για να ξαναμπεί στη στάνη.

Όμως, η αρκούδα τον αντιλήφθηκε, σηκώθηκε στα δύο της πόδια και αστραπιαία πέταξε προς το μέρος του κτηνοτρόφου μια μεγάλη πέτρα η οποία τον χτύπησε στο χέρι, τραυματίζοντας τον ελαφρά! Εκείνος, όμως, βρήκε την ψυχραιμία να μπει στην καλύβα και να πάρει ένα κυνηγετικό όπλο με το οποίο άρχισε να πυροβολεί στον αέρα και ταυτόχρονα να φωνάζει. Έτσι, κατάφερε να τρέψει σε φυγή την αρκούδα! Άλλοι βοσκοί που βρίσκονταν κοντά και άκουσαν τους πυροβολισμούς, έτρεξαν κοντά του και τον βρήκαν σε κατάσταση σοκ μετά την περιπέτεια που έζησε… Ο τυχερός τσοπάνης μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας της περιοχής, όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες.

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η αρκούδα πήρε τον βοσκό με τις… πέτρες!

************************

Να σώσουμε τις Αρκούδες της Στερεάς Ελλάδας!

Πόθεν έρχεσαι...

Tου Παντελή Mπουκάλα.

Εχει τον τρόπο της η γλώσσα της παντοειδούς γραφειοκρατίας. Εχει την επισημότητά της. Κι έτσι που χτενίζει τα ονόματα και τα ψιμυθιώνει, τα απομακρύνει τόσο πολύ από ό,τι προσδιορίζουν, ώστε στο τέλος να δυσχεραίνεται η αυτόματη ταύτισή τους με τα πράγματα και, κατά συνέπεια, να εμποδίζεται ώς ένα βαθμό και η αυθόρμητη εκδήλωση αισθημάτων. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον ωραίο όρο «δεξαμενή κολύμβησης» που εντοπίστηκε σε αρκετές δηλώσεις «πόθεν έσχες» των βουλευτών μας. Ο λογιστής ή ο φορολογικός τους σύμβουλος, που δεν μπορεί παρά να διαβάζει εφημερίδες ή να βλέπει τηλεόραση, σίγουρα σκέφτηκε πως αν έγραφε φαρδιά-πλατιά «πισίνες», θα προκαλούσε το δημόσιο αίσθημα, ήδη ερεθισμένο άλλωστε. Πάνε μήνες τώρα που το ΠΑΣΟΚ κήρυξε αμείλικτο ταξικό πόλεμο με πρώτιστο στόχο τις πισίνες αρχαιοπλούτων και νεοπλούτων, οι οποίοι, για να τις σώσουν από τον φορολογικό πέλεκυ, τις έκρυβαν με πράσινο πλαστικό που από ψηλά, από το ελεγκτικό ελικόπτερο, έμοιαζε με γκαζόν. Και πρόσθεταν επί του πλαστικού και επίσης πλαστικά προβατάκια και σκυλάκια, να φαίνεται η πισίνα σαν βοσκότοπος.

Δεν ήταν όμως μόνον αυτός ο ηθικοπολιτικός λόγος που εμπόδισε τον λογιστή μας (ή τον βουλευτή μας) να γράψει «πισίνες». Ηταν κι εκείνη η δύσχρηστη ή και κακέμφατη γενική πληθυντικού της λέξης. Για να αποφύγει λοιπόν τους γραμματοφιλολογικούς μπελάδες, άντλησε από την τεράστια δεξαμενή της σοβαροφάνειας και έγραψε «δεξαμενές κολύμβησης»· με την ίδια άνεση έγραψε «βάρκα», ταπεινή κι αθώα κι ας πρόκειται για σκαφάκια εξάμετρα των 15.000 ευρώ. Λοιπόν, όσο λογικό είναι, όταν ακούς για τις περίφημες «δεξαμενές σκέψης», να υποθέτεις ότι πρόκειται για βαριά σκεπτομένους ανθρώπους που συναντώνται σε χαμάμ για να μοιράσουν τη σοφία τους, άλλο τόσο λογικό είναι, όταν ακούς για «δεξαμενές κολύμβησης», να πηγαίνει ο νους σου σε τίποτα ενυδρεία όπου όμορφα ψαράκια δίνουν τους δικούς τους κολυμβητικούς αγώνες. Και θα πρέπει να είσαι επαγγελματίας της καχυποψίας για να διαβάζεις στα λεπτομερέστατα και ειλικρινέστατα «πόθεν έσχες» «δεξαμενές κολύμβησης» και να μεταφράζεις λαϊκιστί «πισίνες». Να είσαι δηλαδή τόσο καχύποπτος και αρνητιστής, ώστε διαβάζοντας στο «πόθεν έσχες» του κ. Καρατζαφέρη ότι διαθέτει βοσκότοπο στην Κηφισιά, να αρνείσαι την ύπαρξη αιγοπροβάτων σ’ αυτήν την περιοχή.

Απ’ ό,τι βλέπω στο Ιντερνετ, στη συνοικία Αδάμες της Κηφισιάς μια χαρά μαιζονέτες υψώνονται περήφανα προς τον αττικό ουρανό, αυτό όμως δεν αποκλείει την ύπαρξη χορτολιβαδικής έκτασης, ικανής να θρέψει πολυπληθή κοπάδια.

Μάλιστα, η προσεκτικότερη παρατήρηση θα αποκάλυπτε ότι κάπου εκεί βρίσκεται ακόμα το φάντασμα του Θεόκριτου, ο οποίος, εμπνεόμενος από το αδόμητον και παρθένον της περιοχής, συνεχίζει να συνθέτει βουκολικά ειδύλλια. Ναι, μα τον Ερμή.

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: Πόθεν έρχεσαι...

Εκτροπή Αχελώου:

Ξαναρχίζουν τα έργα στη σήραγγα Συκιάς!!!

Θέμα ημερών είναι, σύμφωνα με πληροφορίες, η έναρξη των έργων στη σήραγγα Συκιάς στο σύστημα του Αχελώου, που έχουν διακοπεί στις αρχές του χρόνου με την τελευταία απόφαση του ΣτΕ.

Το υπουργείο Υποδομών έχει στα χέρια του δύο εκθέσεις εμπειρογνωμόνων που ζητούν να προχωρήσουν οι εργασίες επένδυσης της σήραγγας για να αποφευχθούν κίνδυνοι κατάρρευσης. Με βάση αυτές τις γνωμοδοτήσεις, προχώρησε στην υποβολή αίτησης μερικής ανάκλησης της απόφασης 141/2010 του ΣτΕ.

******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ξαναρχίζουν τα έργα στη σήραγγα Συκιάς

***********************

Διαβάστε όμως και εδώ:
Κόλπα για να ξεπαγώσουν τα έργα εκτροπής του Αχελώου

Αρνούνται να ελέγξουν τις καταγγελίες για την Ιόνια Οδό!...

Δεν είναι δημόσιο έργο, λέει το υπ. Υποδομών!

Η σύμβαση παραχώρησης που θα συνδέσει το Αντίρριο με τα Γιάννενα δεν είναι δημόσιο έργο!

Αυτό τον «εύσχημο» τρόπο επιλέγει ο προϊστάμενος του σώματος επιθεωρητών δημοσίων έργων που υπάγεται στο υπουργείο Υποδομών κ. Ευστάθιος Ασημάκης για να αποφύγει τον έλεγχο των καταγγελιών που είχαν γίνει το περασμένο Ιούλιο από δέκα θεσμικούς φορείς της Βορειονατολικής Αττικής σχετικά με τη μη τήρηση των συμβατικών υποχρεώσεων και των περιβαλλοντικών όρων της σύμβασης της Ιόνιας Οδού, στην οποία περιλαμβάνεται και η διαχείριση της εθνικής οδού από την Μεταμόρφωση μέχρι την Σκάρφεια Φθιώτιδας.

Οι φορείς της τοπικής και νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, ζητούσαν από τον υπουργό Υποδομών κ. Δημήτρη Ρέππα την καταγγελία της σύμβασης, παραθέτοντας μία σειρά από λόγους όπως αθέτηση όρων της σύμβασης, παρά το γεγονός ότι ο ανεξάρτητος μηχανικός είχε πιστοποιήσει εργασίες που δεν έγιναν και η κοινοπραξία έχει πληρωθεί για αυτές το ποσό των 132 εκ. ευρώ με δύο δόσεις το 2007 και 2009 αντίστοιχα.

Μη ενεργοποίηση ποινικών ρητρών για καθυστερήσεις έργων που έπρεπε να γίνουν από τον Αύγουστο του 2009 και επιβολή τσουχτερών διοδίων σε ένα οδικό δίκτυο που δεν τηρείται η σύμβαση. Για τις καταγγελίες υπήρξε κοινοποίηση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ιωάννη Τέντε και στους Επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης και περιβάλλοντος.

Οι καταγγελίες.

Σύμφωνα με τους καταγγέλλοντες, για την υπόθεση ο Εισαγγελέας διέταξε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης ενώ για το θέμα έχουν επιληφθεί και οι επιθεωρητές περιβάλλοντος, οι οποίοι πρόσφατα διεξήγαγαν έρευνα και ετοιμάζουν αυτοψίες στην περιοχή, προκειμένου να επιβληθούν πρόστιμα για παραβάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

Από τον Ιούλιο, όπως είχε γράψει σε σχετικό ρεπορτάζ η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», ο επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης κ. Λ. Ρακιτζής είχε δώσει εντολή ελέγχου της υπόθεσης στο αρμόδιο σώμα των επιθεωρητών δημοσίων έργων.

Αρμόδιες πηγές αναφέρουν, δύο μήνες μετά την κατάθεση των σχετικών καταγγελιών, από τον υπουργό Υποδομών τηρείται σιγή ιχθύος ενώ ο επιθεωρητής δημοσίων έργων, που υπάγεται διοικητικά στον υπουργό, απαντώντας στον κ. Ρακιντζή δηλώνει αναρμόδιος για την υπόθεση.

Κατά τον ίδιο, οι υπηρεσίες δεν μπορούν να πραγματοποιήσου την έρευνα λόγω περιορισμένου προσωπικού αλλά και επειδή δεν είναι στην αρμοδιότητά τους ο έλεγχος των συμβάσεων παραχώρησης καθώς αυτές δεν θεωρούνται δημόσια έργα!

Οι δέκα φορείς που έκαναν τις καταγγελίες, συνέταξαν επιστολή προς τους επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης, με την οποία αντικρούουν τους ισχυρισμούς, χαρακτηρίζοντας «κωλυσιεργία τόσο από πλευράς υπουργού όσο και υφισταμένων του για να ερευνηθεί μια τόσο σημαντική υπόθεση που αφορά ζημία του δημοσίου ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ».

****************

Αναδημοσίευση από εδώ : Αρνούνται να ελέγξουν τις καταγγελίες για την Ιόνια Οδό

Το Μνημόνιο είχε άλλους στόχους!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Ο ίδιος ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν επιβεβαίωσε, μιλώντας σε θεσμικούς επενδυτές στο Λονδίνο, την υποψία που είχε ο ελληνικός λαός - ότι δηλαδή η Κομισιόν, η κυβέρνηση Παπανδρέου και το ΔΝΤ εξαπάτησαν με το περιβόητο Μνημόνιο τους Ελληνες προτάσσοντας ως πρόσχημα τρομοκράτησης του πληθυσμού το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα του προϋπολογισμού προκειμένου να πετύχουν άλλους στόχους, τους οποίους δεν τολμούσαν να ομολογήσουν δημόσια! «Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν τόσο το δημόσιο χρέος», δήλωσε χωρίς περιστροφές ο Δανός αξιωματούχος του ΔΝΤ που προίσταται της ομάδας των ξένων οικονομικών επικυρίαρχων της πατρίδας μας, ο οποίος περιέφερε τον Γ. Παπακωνσταντίνου στο Λονδίνο, τη Φρανκφούρτη και το Παρίσι, «αλλά οι διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας».

Διευκρίνισε δε με καμάρι στους ξένους κερδοσκόπους του Σίτι του Λονδίνου ότι πολύ πιο σημαντικές από τη μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού ήταν οι μεταρρυθμίσεις στο εργασιακό και στο ασφαλιστικό - δηλαδή η λεηλασία των εισοδημάτων των εργαζομένων και η εξαθλίωση των συνταξιούχων!

Η ομολογία αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική από πολιτική σκοπιά. Αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο σφαγιασμός των εισοδημάτων των εργαζομένων και των συντάξεων δεν ήταν μια δυσάρεστη αναπότρεπτη συνέπεια των «τραγικών» δημοσιονομικών προβλημάτων της χώρας, μιας κατάστασης που εξανάγκασε την κυβέρνηση Παπανδρέου να προχωρήσει δήθεν με «πόνο ψυχής» στη λεηλασία των μισθών και των συντάξεων προκειμένου να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία.

Αντιθέτως, αποκαλύπτει ότι οι περικοπές μισθών και συντάξεων ήταν από την αρχή συνειδητός στόχος της κυβέρνησης Παπανδρέου. Ηταν αυτοσκοπός και όχι ανεπιθύμητη παρενέργεια. Αυτή η αποκάλυψη, πέρα από το γεγονός ότι αναδεικνύει όλο το εύρος της υποκρισίας των θεατρινισμών του Ανδρέα Λοβέρδου στις τηλεοράσεις με τους κλαυθμυρισμούς του για το πόσο δήθεν πονούσε ο ίδιος κόβοντας τους μισθούς και τις συντάξεις, υποδηλώνει επίσης ότι σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν προτίθεται η κυβέρνηση Παπανδρέου να ξαναδώσει πίσω σε εργαζομένους και συνταξιούχους τα εισοδήματα που τους λεηλάτησε!

Υπό το πρίσμα αυτών των αποκαλύψεων αντιλαμβάνεται κανείς πολύ καλύτερα τώρα το πραγματικό βάθος της δήλωσης του υφυπουργού Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη στη ΝΕΤ, στις αρχές Μαΐου, ότι «το ΔΝΤ ήταν η πρώτη επιλογή και η μόνη που υπήρχε από τις 5 Οκτωβρίου 2009 και μετά», δηλαδή από την επομένη των βουλευτικών εκλογών που έφεραν θριαμβευτικά τον Γιώργο Παπανδρέου στην εξουσία για να βελτιώσει τη ζωή των Ελλήνων, στη βάση του θρυλικού πλέον συνθήματός του «λεφτά υπάρχουν!».

Οι ομολογίες του «γκαουλάιτερ» του ΔΝΤ δικαιώνουν όλους τους Ελληνες και ξένους αναλυτές που ευθύς εξαρχής έχουν επισημάνει και επιμένουν ότι το Μνημόνιο έχει στόχο τη διασφάλιση της ομαλής και ελεγχόμενης από τους ξένους επικυρίαρχους ροής χρημάτων για την εξόφληση των δανείων που έχουν χορηγήσει στην Ελλάδα οι ξένες τράπεζες, σχεδόν στο σύνολό τους ευρωπαϊκές. Το Μνημόνιο δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τη βελτίωση των θεμελιωδών μακροοικονομικών δεικτών της ελληνικής οικονομίας. Αλλωστε, η βελτίωση είναι αδύνατη στο πλαίσιο του Μνημονίου για αυτό και με το που θα λήξει τυπικά η τριετής διάρκεια της ισχύος του, όλα τα δημοσιονομικά ελληνικά μεγέθη θα είναι πολύ χειρότερα από αυτά που παρέλαβε, με τη χώρα βυθισμένη ταυτόχρονα σε ύφεση!

Και μόνο το γεγονός ότι η Ελλάδα είχε δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ της πριν υπαχθεί στο ταπεινωτικό και καταστροφικό καθεστώς του Μνημονίου και με τη λήξη του Μνημονίου θα έχει τουλάχιστον... 145% (!) του ΑΕΠ, υποδηλώνει πόσο άσχετοι είναι οι στόχοι του Μνημονίου με τη μείωση του χρέους. Δικαίως ο κόσμος αναλογίζεται τρομοκρατημένος ότι αν με δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ επέβαλε η κυβέρνηση Παπανδρέου εφιαλτικά αντιλαϊκά μέτρα που «γδέρνουν» τόσο άγρια τον κοσμάκη, με δημόσιο χρέος 145% που θα αφήσει το ΔΝΤ, τι είδους μέτρα θα επιχειρήσει να πάρει εναντίον του λαού η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αν εξακολουθεί τότε να βρίσκεται στην εξουσία; Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του δεν θα έχει δει κανείς αυτό που θα μας κάνει να ζήσουμε στην πραγματική μας ζωή ο Γιώργος Παπανδρέου και οι υπουργοί του...

ΕΕ - ΔΝΤ:

Μετα-Μνημόνιο μέχρι το... 2020!

Γλυκάθηκαν τόσο πολύ η ΕΕ και το ΔΝΤ από την άνευ ορίων ενδοτικότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου στο θέμα του Μνημονίου, όπου δεν διαπραγματεύεται τίποτα και απλώς εκτελεί τυφλά τις απαιτήσεις τους, ώστε άρχισαν να θέτουν σε κυκλοφορία σενάρια επέκτασης του καθεστώτος του Μνημονίου, το οποίο λήγει στα μέσα του 2012, μέχρι το... 2020!!! Με δεδομένο το ότι τότε το δημόσιο χρέος θα είναι πολύ μεγαλύτερο (145% αντί του 115% του ΑΕΠ το 2009), κύκλοι του ΔΝΤ και της Κομισιόν δηλώνουν από τώρα «πρόθυμοι» να συνεχίσουν να «βοηθούν» την Ελλάδα με δάνεια που τη «γδέρνουν» μέσω τοκογλυφικών επιτοκίων και κάνουν τις ξένες τράπεζες να θησαυρίζουν.

***********************

Αναδημοσίευση από εδώ : Το Μνημόνιο είχε άλλους στόχους.

Οικονομικά αιτήματα και πάλη αξιών!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ

Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου.

 Η πολύμορφη, γενικευμένη επίθεση ενάντια στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες και η συνεπαγόμενη ενδυνάμωση του αυταρχισμού και της καταστολής έτσι ώστε να καμφθούν οι όποιες αντιδράσεις, έχει σαν συνέπεια το ίδιο το κίνημα αντίστασης να ρίχνει το βάρος του σε διεκδικήσεις οικονομικού χαρακτήρα και δευτερευόντως σε διεκδικήσεις που έχουν να κάνουν με την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Ετσι όμως από τη μια υποβαθμίζεται μια σημαντική πτυχή της επίθεσης του κεφαλαίου, που έχει να κάνει με την παραμόρφωση των ανθρώπων η οποία συντελείται μέσω των αξιών που προωθεί το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα και από την άλλη περιορίζεται η προοπτική διεξόδου σε μια βελτίωση των υλικών όρων ζωής, αν όχι μόνο των αμοιβών, και δεν προβάλλεται ο πυρήνας της απελευθερωτικής προοπτικής, που δεν είναι άλλος από την αναγωγή σε κυρίαρχο του ελεύθερου δημιουργικού χρόνου και την ανάδειξη σε κυρίαρχη αξία της ανεμπόδιστης ανάπτυξης του ανθρώπου.

Πιο ειδικά, όσον αφορά τις αντιδράσεις ενάντια στη συρρίκνωση των απολαβών των εργαζομένων, αντιδράσεις οι οποίες είναι όχι μόνο καθ' όλα θεμιτές αλλά και εκείνες που ως οι πλέον απτές ενοχλούν πιο άμεσα το κεφάλαιο, καλό είναι να θυμίσουμε τόσο το χαρακτήρα τους όσο και τα όριά τους.

Ετσι λοιπόν δεν πρέπει να ξεχνάμε:

1. Οτι μια αύξηση των απολαβών των εργαζομένων σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει και περιορισμό της εκμετάλλευσής τους. Το αντίθετο μάλιστα, μπορεί να έχουμε αύξηση μισθού και ταυτόχρονα αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης στο βαθμό που το ποσοστό της υπεραξίας αυξάνεται.

2. Οπως γράφει ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο», μια αύξηση στους μισθούς «σημαίνει μόνο ότι το μήκος και το βάρος της χρυσής αλυσίδας, που έχει ήδη σφυρηλατήσει για λογαριασμό του ο μισθωτός εργάτης, επιτρέπεται να χαλαρώσει λιγάκι»(1).

3. Οπως πολύ γλαφυρά γράφει ο Καστοριάδης, μια αύξηση του μισθού κατά 10% κάθε άλλο παρά σημαίνει μια ανάλογη μείωση της αποξένωσης του εργαζόμενου, η οποία και μπορεί να αυξηθεί παράλληλα με την αύξηση του μισθού.

Πέρα, λοιπόν, από τις οικονομικές διεκδικήσεις πέρα από τις διεκδικήσεις που σχετίζονται με ζητήματα δημοκρατίας, πέρα από την υπεράσπιση των κεκτημένων, πέρα ακόμη από την προβολή της αναγκαιότητας μιας ριζοσπαστικής πολιτικής αλλαγής, η οποία πολύ συχνά εντάσσεται στο συνδυασμό ενός λεκτικού ριζοσπαστισμού με τον πραγματικό οπορτουνισμό, πρέπει να ανοίξει ένα νέο μέτωπο πάλης ενάντια στις κυρίαρχες αξίες και τον τρόπο ζωής του καπιταλισμού. Ενα μέτωπο πάλης το οποίο ενάντια στο μονοθεϊσμό του χρήματος, τον αδηφάγο ανταγωνισμό, θα προβάλει, όπως μας προτρέπει ο Μαρκούζε, την άρνηση της ανάγκης του κέρδους, την άρνηση του ανταγωνισμού, την άρνηση της συμμόρφωσης, την άρνηση της ανάγκης της μη παραφωνίας, της μη ελευθεριότητας, την άρνηση της ανάγκης για μια σπάταλη παραγωγικότητα, την άρνηση της ζωτικής ανάγκης της απατηλής απώθησης των ενστίκτων, την ανάγκη ηρεμίας, ομορφιάς, τη χαρά της δωρεάν ευτυχίας...(2)

Απέναντι στην κυριαρχία του φαίνεσθαι, και του έχειν, του ατομισμού και του λαβείν, θα πρέπει να αντιτάξουμε μια κοινωνία του είναι, της αλληλεγγύης και του δούναι, όπως γράφει και ο φίλος Σκαμνάκης(3). Απέναντι σε μια ζωή που χάνεται κερδίζοντάς την, να αντιτάξουμε μια ζωή με κυρίαρχη την ελεύθερη δραστηριότητα πέρα από τον οικονομικό καταναγκασμό.

Ιδεαλιστικά, διανοουμενίστικα σκιρτήματα, θα σπεύσουν να αναφωνήσουν ορισμένοι. Κατεξοχήν υλιστικά αιτήματα θα σπεύσω να αντιτάξω. Διότι όσο κυριαρχούν οι αξίες και η ιδεολογία της αστικής τάξης στις λαϊκές μάζες, αυτές οι αξίες μετατρέπονται σε υλική δύναμη ενσωμάτωσής τους, κατ' αναλογία της επαναστατικής θεωρίας, η οποία, όπως επισήμαινε ο Μαρξ, μετατρέπεται σε υλική δύναμη στο βαθμό που γίνεται κτήμα των μαζών.

(1) Marx, «Capital», σελ. 769.

(2) Χέρμπερτ Μαρκούζε, «Το τέλος της ουτοπίας», σελ. 17.

(3) Θανάσης Σκαμνάκης, «Τα οχυρά μας», «Πριν» Σαββάτο 14 Αυγούστου 2010, σελ. 9.

***********

Αναδημοσίευση από εδώ: Οικονομικά αιτήματα και πάλη αξιών!