Να σώσουμε την Παρθένα Φύση που μας έχει απομείνει!

Να σώσουμε τα Παρθένα Ποτάμια μας!

Καλό Φθινόπωρο.

Άσπρο φεγγάρι.

Στίχοι: Γιώργος Λεκάκης

Μουσική: Χρήστος Ζέρβας

Άσπρο φεγγάρι,

της νύχτας ζάρι

νωπά τα βήματά σου πάνω στο κορμί μου

αχ νά 'σουνα δική μου...

Να μη σε δω σε ξένα,

σε χέρια παγωμένα,

που δεν αξίζουνε για να σε κρατούν...

Πάν τα όνειρα γυρνάν, πάνε χαμένα

άγια συναξάρια μα μεταφρασμένα...

Πάν τα όνειρα γυρνάν, γίνονται ξένα

λόγια αγάπης τόσο ξεχασμένα...

Άσπρη ελπίδα,

του νου λεπίδα

νωπά τα δάκρυά σου πάνω στο κορμί μου

αχ νά 'σουνα δική μου...

Να μη σε δω σε δρόμους,

σε δρόμους διαδρόμους,

που δεν αξίζουνε για να σε κρατούν...

Το φεγγάρι.

Στίχοι: Νίκος Τριανταφυλλόπουλος & Ορφέας Περίδης

Μουσική: Ορφέας Περίδης

Ποιος τον έχει φέρει, τι θα τόνε πάρει

το φεγγάρι, το φεγγάρι, το φεγγάρι

Νύχτες περπατάει, νύχτες με φεγγάρι

τις αγάπες κλέβει και τις παρατάει

Τούτο το φεγγάρι, τούτο το φεγγάρι

ήρθε να μου φέρει ή για να μου πάρει

Κόκκινο φεγγάρι.

Στίχοι: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Μουσική: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Κόκκινο φεγγάρι, θάλασσες τεκίλα

φύλλα πεταμένα στη φωτιά

κόκκινο φεγγάρι, κόκκινο λιμάνι

κάτι μου 'χεις κάνει

Είδα πολλούς που ζήσανε για πλάκα

είδα και άλλους που το πήραν σοβαρά

και τραβηχτήκανε και άσχημα τραβιούνται

και το πληρώσανε στο τέλος ακριβά

Με τα μαύρα ρούχα, αμίλητοι καπνίζουν, οι φίλοι

κι ονειρεύονται να φύγουν μακριά

οι φίλοι που δε βρήκανε τίποτα ν' αγαπήσουν

που δεν πιστεύουν τίποτα, κανέναν, πουθενά

Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς

υπάρχουν και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή

όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ

και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή

Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ

και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω

θα περιμένω άλλες μέρες

Του Φεγγαριού.

Στίχοι: Μιχάλης Χουρδάκης

Μουσική: Γιάννης Νικολάου

Δεν το μπορείς του φεγγαριού

να βρεις ένα ψεγάδι

γιατί σκορπά την ομορφιά

στην πλάση κάθε βράδυ

Ζηλεύγω του, του φεγγαριού

που πάντα σεργιανίζει

γιατί θωρεί την π' αγαπώ

τη νύχτα σαν πορίζει

Σαν θα περνάς την πόρτα της

φεγγάρι μου σταμάτα

χαιρέτα μου την,κι ύστερα

συνέχισε τη στράτα

χαιρέτα μου τη, κι ύστερα

συνέχισε τη στράτα.

Ήλιε μου παραγγέλνω σου

να γοργοβασιλέψεις

μην, το φεγγάρι, δεις αυγή

γιατί δα ντου ζηλέψεις

Φεγγάρι μου ουρανόστρατο

χαμήλωσε μια στάξη

να φέγγει, η αγάπη μου

στο σπίτι τζη να φτάξει.

Σαν θα περνάς την πόρτα της

φεγγάρι μου θυμήσου

πόσες βραδιές περάσαμε

αυτή κι εγώ μαζί σου

πόσες βραδιές περάσαμε

αυτή κι εγώ μαζί σου.

Σαν θα περνάς την πόρτα της

φεγγάρι μου θυμήσου

πόσες βραδιές περάσαμε

αυτή κι εγώ μαζί σου

πόσες βραδιές περάσαμε

αυτή κι εγώ μαζί σου.

Bolero.

Moonlight Sonata.

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία...

Ένα ολόγιομο φεγγάρι που πάντοτε σε κάνει να ζηλεύεις την αιώνια ομορφιά...
και να υμνείς την ζωή!

"Το φεγγάρι και ο χρόνος

ταξιδεύουν και φεύγουν:

το ίδιο κι η μέρα,

το ίδιο κι ο άνεμος.

Έτσι και η σάρκα φεύγει

στον τόπο της γαλήνης της."

( τραγούδι των Ινδιάνων Μάγια)

Η εποχή του γελοίου...

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Πάνε τώρα σχεδόν δυο δεκαετίες, που η υποβάθμιση της πολιτικής ζωής παράγει πολιτικές ηγεσίες και μοντέλα διακυβέρνησης όλο και λιγότερο δημιουργικά. Και κυρίως όλο και λιγότερο σοβαρά. Η περίοδος Σημίτη εγκαινίασε την εποχή των ολίγιστων.

Ο καπιταλισμός στο τέλος του εικοστού και στην αρχή του εικοστού πρώτου αιώνα δουλεύει, ως φαίνεται, καλύτερα χωρίς ηγέτες με προσωπικότητα και συνεπώς δεν πολυσκοτίζεται για τη σοβαρότητά τους. Ως εκ τούτου το πολιτικό προσωπικό αρκεί να διεκπεραιώνει τις υποχρεώσεις του και να πειθαρχεί στις κατευθύνσεις. Αλλά γίνεται μιας χρήσεως, ή έστω δυο αν μετρήσουμε τις κυβερνητικές θητείες που διανύσαν Σημίτης και Καραμανλής – η διάρκεια του τελευταίου της σειράς, του Γιωργάκη, δεν είναι ακόμη γνωστή, αλλά δεν προβλέπεται μακρά. Μετά τη χρήση παραδίδονται στη χλεύη του κοινού. Πριν όμως παραδοθούν προβάλλονται με όλες τις τιμές και με όλη τη σοβαρότητα. Κι έτσι λοιπόν με πρόσωπα, που θα μπορούσαν να προκαλούν απίστευτα γέλια αν εμφανίζονταν στα Ψηλαλώνια το βράδυ του καλοκαιριού και προσπαθούσαν να μιλήσουν στην παρέα, υποβαθμίσαμε όχι μόνο το επίπεδο της πολιτικής ζωής, αλλά συνολικά την κοινωνία μας. Κι αντί να τους πνίξουμε στα γέλια παραθέτουν επιχειρήματα και γράφουν οι εφημερίδες για τις ικανότητές τους –καμία σε πνευματικό ή πολιτικό επίπεδο, όλο για κάτι κανό που κωπηλατούν, για κάτι ταξίδια, κάτι φιλικές σχέσεις τέτοια– βουλιάζοντας όλο και περισσότερο την πολιτική ζωή και τη νοημοσύνη των πολιτών. Κι όταν χρειάζεται να μιλήσουν για σοβαρή πολιτική οι δημοσιογράφοι, διατεταγμένοι οι πλείστοι στη γραμμή των αφεντικών τους (που κάνουν τη δουλειά τους ή μάλλον τις δουλειές τους με τα εκάστοτε ανδρείκελα) ξεπέφτουν αναπόφευκτα στην ευτέλεια της υποστήριξης ευτελών αποφάσεων.

Το όλο κλίμα είναι μια αποκαρδίωση, μια υποχώρηση, μια απουσία λόγου και σοβαρότητας, που μας παρασύρει όλους. Που μας υποχρεώνει να μιλάμε για τα αυτονόητα σαν να ήταν βασικά επιδιωκόμενα, κάτι σαν στρατηγικοί στόχοι. Κι έτσι μετατρέπουμε σε σοβαρό το γελοίο, σε αντίπαλο την ανοησία, παρασυρόμαστε στην προσπάθεια να απαντήσουμε, ευτελιζόμαστε κι εμείς ως ένα βαθμό.

Το κακό είναι πως οι εν λόγω ηγέτες έχοντες άγνοια της σοβαρότητας, σπεύδουν με απίστευτη ελαφρότητα να υλοποιήσουν τις κατευθύνσεις των «κέντρων» που τους στηρίζουν, οδηγώντας τη χώρα σε αβυσσαλέους γκρεμούς.

Η εποχή των γελοίων δεν είναι καθόλου για γέλια.

**********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η εποχή του γελοίου.

Αφήστε τους Ορίζοντες ανοιχτούς!

ΟΧΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΣΤΑ ΠΑΡΘΕΝΑ ΒΟΥΝΑ ΜΑΣ!

Το δέκατο τρίτο φεγγάρι, συνδέεται με θρύλους και παραδόσεις...

Το αυγουστιάτικο φεγγάρι, χιλιοτραγουδισμένο, μαγευτικό, ερωτικό, γεμίζει με φως την ωραιότερη νύχτα του χρόνου, την πανσέληνο του Αυγούστου. Λένε, ότι τα φεγγάρια ήταν δώδεκα, ένα για κάθε μήνα. Μετά οι θεοί αποφάσισαν, να χαρίσουν στους ανθρώπους ακόμη ένα. Το δέκατο τρίτο φεγγάρι, συνδέεται με θρύλους και παραδόσεις...

Για τους παραδοσιακούς λαούς η Σελήνη αντιπροσώπευε πάντα τη σκοτεινή πλευρά της φύσης, την αόρατη όψη της. Εκείνη ελέγχει παλίρροιες, βροχές, ύδατα, πλημμύρες κι εποχές και ως εκ τούτου τη διάρκεια της ζωής. Η Πανσέληνος συμβολίζει την ολότητα, την ολοκλήρωση, την ισχύ και την πνευματική δύναμη.

Για τον βουδισμό η Πανσέληνος και η νέα Σελήνη είναι περίοδοι ισχύος και πνευματικής δύναμης. Για τους Ινδιάνους είναι το φως του μεγάλου πνεύματος αλλά σε κάποιες φυλές η Σελήνη είναι μια μοχθηρή και κακοποιός δύναμη. Για τους Σουμέριους η νύχτα της πανσελήνου ήταν περίοδος προσευχής αγαλλίασης και θυσίας.

Η αρχαιότερη ανάμεσα στις παραδόσεις είναι ο σύνδεσμος του φεγγαριού με το λαγό. Αυτή η ευρεία συσχέτιση, κατά τον Ρόμπερτ Μπράουν, πιστοποιείται από κυλίνδρους της Μεσοποταμίας, σφραγιδολίθους από αχάτη, που βρέθηκαν στη Συρία, κινεζικά αρχαία νομίσματα, τα «φεγγαρόγλυκα» της Κεντρικής Ασίας, καθώς και από τους θρύλους μακρινών μεταξύ τους φυλών και εθνών.

Οι Ινουίτ (Εσκιμώοι) πίστευαν ότι η Σελήνη είναι ένα κορίτσι που τρέχει μακριά από τον αδελφό του, τον ήλιο, επειδή της είχε παραμορφώσει το πρόσωπο πετώντας της στάχτες.

Οι Ίνκας μιλούσαν για μια όμορφη κοπέλα, που ερωτεύτηκε το φεγγάρι και ενώθηκε για πάντα με αυτό.

Στη βόρεια Γερμανία και την Ισλανδία οι Hjuki και Bil είναι δύο νέοι που φαίνονται στη Σελήνη να κουβαλούν ένα φορτίο υδρόμελι.

Οι «βιβλικά σκεπτόμενοι» τοποθέτησαν στον δίσκο της Σελήνης το πρόσωπο της «δακρυρροούσας Μαγδαληνής», ή του Ιούδα Ισκαριώτη.

Οι «σεληνομανείς» υπνοβατούν, οι πληγές ματώνουν εντονότερα, τα θεραπευτικά βότανα που μαζεύονται αυτή τη μέρα έχουν αυξημένες θεραπευτικές ιδιότητες. Τα δέντρα, που κλαδεύονται μπορεί να ξεραθούν. Η αστυνομία σε πολλές περιοχές της υφηλίου ενισχύει τις περιπολίες, αφού υπάρχει η πίστη ότι η εγκληματικότητα αυξάνεται και οι μαίες βρίσκονται σε μεγαλύτερη ετοιμότητα, καθώς πιστεύουν ότι την πανσέληνο γεννιούνται περισσότερα μωρά.

Η Σελήνη καταλαμβάνει σημαντική θέση στους μύθους, τις παραδόσεις και τις δοξασίες και του ελληνικού λαού.

Γνωστές από αρχαιοτάτων χρόνων οι μάγισσες της Θεσσαλίας, αλλά και η Μαγεία της Κρήτης. Με τις νεράιδες και τα ξωτικά, όπως πίστευαν σε πολλές νησιωτικές περιοχές, να πλημμυρίζουν τη νύχτα της αυγουστιάτικης πανσελήνου τα δάση για να σκορπίσουν έρωτα σε ό,τι αγγίζουν με το ραβδί τους και να φεύγουν, λίγο προτού ξημερώσει.

Οι πρόγονοί μας βάφτισαν στη μυθολογία τη Σελήνη Εκάτη. Τη λάτρευαν και την έτρεμαν. Κάποιοι πίστευαν ότι είναι η κόρη του Δία και της Δήμητρας, άλλοι της Ήρας και του Περσέα κι άλλοι την ταύτιζαν με την Άρτεμη.

Οι αστρολόγοι υποστηρίζουν ότι η είσοδος της Σελήνης στο εκάστοτε ζωδιακό σημείο δημιουργεί έντονη επιρροή και επίδραση στα ανθρώπινα συναισθήματα.

Η κοινότητα αστρονόμων και αστροφυσικών έχει διχαστεί επανειλημμένως σχετικά με την παρατήρηση και καταγραφή διάφορων φαινόμενων στην επιφάνειά της.

Από τη Σεληνιακή «παραφιλολογία» δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι αναπόδεικτες θεωρίες, οι οποίες την παρουσιάζουν, άλλες σαν ένα «κούφιο» τεχνητό δορυφόρο, άλλες σαν ένα κοσμικό εργαστήριο νοημόνων εξωγήινων όντων κι άλλες σαν έναν προχωρημένο σταθμό του γήινου πολιτισμού.

Τις προηγούμενες δεκαετίες Αμερικάνοι και Ρώσοι δραστηριοποιήθηκαν έντονα για την «κατάκτηση» και την αποκάλυψη των μυστικών της Σελήνης. Δαπανήθηκαν τεράστια χρηματικά ποσά, εγκαταστάθηκαν και τέθηκαν σε λειτουργία πανάκριβα όργανα μετρήσεων, διενεργήθηκαν δεκάδες διαστημικές αποστολές, δόθηκαν, ή διέρρευσαν στη δημοσιότητα αναρίθμητες έρευνες και μελέτες, γράφτηκαν εκατοντάδες βιβλία και τελικά το φεγγάρι αφέθηκε και πάλι στους ποιητές και τους ερωτευμένους.

Η επιστημονική άποψη για την Πανσέληνο.

Η Σελήνη φτάνει στο μισό της περιστροφής της γύρω από τη Γη, δείχνει την πλευρά της, που φωτίζεται από τον Ήλιο, και φαντάζει στον ουρανό σαν ολοστρόγγυλος φωτεινός δίσκος, ως Πανσέληνος. Από τον ήλιο η Σελήνη φαίνεται σαν να βρίσκεται πίσω από τη γη.

Η Σελήνη έλκει τη Γη, όπως βέβαια και η Γη πολύ περισσότερο τη Σελήνη. Το αποτέλεσμα αυτής της αμοιβαίας έλξης είναι οι παλίρροιες, φαινόμενο που παρατηρείται κάθε έξι ώρες, είτε η Σελήνη βρίσκεται από τη μία πλευρά του πλανήτη μας είτε από την άλλη. Αυτή είναι η μόνη μεγάλη και σημαντική επίδραση της Σελήνης στον πλανήτη Γη, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Η Πανσέληνος του Αυγούστου έχει ένα χαρακτηριστικό, που την κάνει να ξεχωρίζει. Το διαφορετικό, δικό της χρώμα. Ειδικά λίγο μετά την ανατολή της, αλλά και προς τη δύση της.

Όπως εξηγεί ο διευθυντής ερευνών του Ινστιτούτου Αστρονομίας και Αστροφυσικής Αναστάσιος Δαπέργολας, «η Σελήνη τον Αύγουστο, όταν μεσουρανεί, δηλαδή όταν βρίσκεται στο μέγιστο ύψος, δεν φθάνει πολύ ψηλά πάνω από τον ορίζοντα, το φως της φθάνει σε εμάς διατρέχοντας μεγαλύτερο πάχος ατμόσφαιρας με αποτέλεσμα να διαχέεται και να απορροφάται το κυανό τμήμα του χρώματός της και να φθάνει στα μάτια μας πιο έντονο το κόκκινο».

Όσο για την αίσθηση ότι το αυγουστιάτικο φεγγάρι είναι μεγαλύτερο και φωτεινότερο, ο κ. Δαπέργολας εξηγεί ότι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι το τόξο που διαγράφει η Σελήνη είναι μικρότερο και πιο κοντά στον ορίζοντα, οπότε μας φαίνεται πιο μεγάλο, αν και στην πραγματικότητα, όπως διευκρινίζει ο καθηγητής, η Σελήνη το καλοκαίρι έχει μικρότερη φυσική διάμετρο απ' ότι τον χειμώνα.

«Ένας άλλος λόγος είναι ότι το καλοκαίρι ο ουρανός είναι πιο καθαρός, οι άνθρωποι βρίσκονται στην εξοχή ή στα μπαλκόνια τους με πιο χαλαρή διάθεση και παρατηρούν την πορεία του φεγγαριού στον ουρανό και το συγκρίνουν με ανθρώπινα κατασκευάσματα θαυμάζοντας το μεγαλείο της Δημιουργίας» σημειώνει και προσθέτει: «Η σημερινή Πανσέληνος θα ξεκινήσει, για την Ελλάδα, την πορεία της στον αυγουστιάτικο ουρανό νωρίς το απόγευμα, έτσι «η ακριβής ώρα της πανσελήνου θα είναι στις 08:05 το βράδυ. Δηλαδή, την ώρα εκείνη το φαινόμενο θα βρίσκεται στην πλήρη εξέλιξή του, αν και συνηθίζουμε να λέμε ότι έχουμε Πανσέληνο καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας».

********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Το δέκατο τρίτο φεγγάρι, συνδέεται με θρύλους και παραδόσεις...

Η αυτοδιοίκηση καταφύγιο της δημοκρατίας.

Ως πολιτισμικοί «κληρονόμοι» της άμεσης δημοκρατίας, οφείλαμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η τοπική αυτοδιοίκηση είναι η αυτονομία της πολιτικής, που είναι η ψυχή και ο σκοπός της δημοκρατίας.

Επομένως, ανεξαρτήτως της υποβάθμισής της από το λυμφατικό αντιπροσωπευτικό πολίτευμα, παριστά την πεμπτουσία της ύπαρξης του δρώντος λαού.

Ο,τι δεν βρίσκει έδαφος στην κεντρική αντιπροσώπευση, εκφράζεται στην Τ.Α. Ο,τι πρωτότυπο, αιρετικό, αντισυμβατικό και αντισυστημικό ωφελεί τους πολίτες, εφαρμόζεται πρωτίστως σε τοπικό επίπεδο. Αυτό δείχνουν τα πρωτοποριακά υποδείγματα της πολιτικής πράξης ανά τον κόσμο. Στους καιρούς, μάλιστα, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οργάνωση της οικονομίας και της διοίκησης σε πρωτογενείς αυτοδιαχειριζόμενες οντότητες και τοπικούς συνεταιρισμούς, με τον απαραίτητο συντονισμό τους σε υπερτοπικό επίπεδο, προβάλλεται ως η πρόσφορη λύση τής ισομερούς και λελογισμένης «απο-ανάπτυξης», έναντι του καταστροφικού τρόπου συναρμογής των παραγωγικών μέσων, που η υπερσυγκέντρωση των πόρων και η ασυδοσία των αγορών προκάλεσε. Ως εκ τούτου, η αυτοδιοίκηση είναι ο εναλλακτικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας.

Τώρα που, υπό την πίεση της «τριαρχίας», φαίνεται πως θα διασπαστούν και θα σκορπιστούν στους αγοραίους ανέμους όσες κοινωφελείς επιχειρήσεις απέμειναν, η Τ.Α. καλείται να αναδείξει την αληθινή της φύση με την ανάληψη του έργου τής παραγωγής, οργάνωσης και διανομής των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών, σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες. Επομένως, της άποψης ότι οι εκλογές του Νοεμβρίου αφορούν ένα άλλο, άσχετο με το μνημόνιο της ετερονομίας, πεδίο δημοσίων λειτουργιών, υπορρέει ανεπίτρεπτη σκοπιμότητα.

Εωλη, εξάλλου, είναι η «τεχνοκρατική» αντίληψη ότι μόνον οι «εμπειρικοί» τεχνοκράτες της αυτοδιοίκησης, απ'όπου και αν προέρχονται, μπορούν να την υπηρετήσουν αποτελεσματικά. Η διόλου αθώα «υποσημείωση» αυτής της δεύτερης αντίληψης ότι η αυτοδιοικητική διαχείριση είναι επιτυχημένη εάν παρουσιάζει μηδενικά ελλείμματα ή ακόμη και πλεονάσματα (ωσάν η οργάνωση των κοινωνικών υποθέσεων να προσομοιάζει με επιχειρηματική δράση) είναι προφανώς ου-τοπική. Εφαρμόζει την πολιτική της ελαχιστοποίησης των αναγκών, προς την οποία αντιστοιχούνται οι δαπάνες, κάτι που είναι ασύμβατο με τις έννοιες της αυτοδιοίκησης και της οργανωτικής αυτονομίας των συλλογικών αγαθών. Ακριβώς αυτό, η εφαρμογή δηλαδή του μηδενικού δημοσιονομικού ελλείμματος, ως πολιτική της Ε.Ε. και της τριμερούς επιτήρησης, καταργεί τον κοινωνικό αυτοπροσδιορισμό και απαγορεύει την εναλλακτική κοινωνική οικονομία.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η Τ.Α., ως καταφύγιο της δημοκρατίας, ιστορικά αναγεννήθηκε «στων Ελλήνων τις κοινότητες» επί τουρκοκρατίας και στην ελεύθερη Ελλάδα επί γερμανικής κατοχής. Υποστασιοποιήθηκε ως πολιτικό μόρφωμα σε αντιπαλότητα με το αυταρχικό -έστω και ελεύθερο- υδροκεφαλικό κράτος. Ηταν, ως εκ τούτου, ειρωνεία της Ιστορίας να ρίξει το μνημόνιο τη ζοφερή σκιά της επικυριαρχίας και στον «Καλλικράτη».

Κατ' αρχήν η συμβολική του ονομασία, που παραπέμπει στις ανυπέρβλητες και ακριβείς συλλήψεις του κλασικού αρχιτέκτονα, δεν δικαιώνεται με τις ασυμμετρίες και πολλούς τεχνητούς προσδιορισμούς των ορίων και των αρμοδιοτήτων.

Οι δήμοι οροθετήθηκαν εντός των καταργουμένων νομών, χωρίς να περιλαμβάνουν πάντα τις όμοιες, συγγενείς ή συμπληρωματικές, γεωφυσικές, οικολογικές, παραγωγικές, αναπτυξιακές, πολιτισμικές και πληθυσμιακές ενότητες. Η χάραξη των περιφερειών ακολούθησε την από 15ετίας «πεπατημένη», πολιτικά και αναπτυξιακά ανορθολογική γραμμή, με τον διορισμένο υπερ-περιφερειάρχη σημαντικό κρατικό πυλώνα. Οι μικροκομματικές σκοπιμότητες και ο φόβος αντισυνταγματικοτήτων (που θα εξέλιπαν εάν η διαίρεση, οι συνενούμενες δομές, το εκλογικό σύστημα και η ανακατανομή των βουλευτικών εδρών αποτελούσαν ένα ενιαίο όλο) οδήγησαν στην κολοβωμένη μορφή του.

Από το μνημόνιο εξάλλου προκύπτει ότι αυτή η επιμερισμένη θέαση αποβλέπει και στην εξοικονόμηση πόρων για τη μείωση του ελλείμματος, δηλαδή για τους δανειστές μας. Αρχίζει, δυστυχώς, την εφαρμογή του ως «απόφυση» του ετερόνομου συστήματος, όχι πια μόνο του αυταρχικού κράτους, αλλά και της χρηματοπιστωτικής «Διεθνούς». Επομένως, η αποκατάσταση της αυτονομίας και η «ιδεολογική» έκφραση της Τ.Α., ως επαναφορά του νοήματος και της αλήθειας της πολιτικής λειτουργίας, περνά στα χέρια των τοπικών κοινωνιών, όπως άλλοτε.

Του ΑΛΕΞΗ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

*************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η αυτοδιοίκηση καταφύγιο της δημοκρατίας.

Επιθετική καπιταλιστική ανασυγκρότηση!

Η καθημερινή πολιτική μάχη οδηγεί σε διαφορετικές ερμηνείες για το πραγματικό γίγνεσθαι στην Ελλάδα του 2010.

Η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της επιμένουν ότι πραγματοποιούν μεγάλες αλλαγές. Εμείς οι υπόλοιποι τονίζουμε τον μονόπλευρο χαρακτήρα αυτών των μέτρων. Η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της, ιδιαίτερα η διαπλοκή, εμφανίζουν κατά κανόνα αυτά τα μέτρα ως αναγκαστικά, ως έναν μονόδρομο. Εμείς οι υπόλοιποι δεν αποδεχόμαστε ότι υπάρχουν μονόδρομοι. Εκτιμούμε ότι η κυβέρνηση είναι δύσκολη για τους ισχυρούς και εύκολη εις βάρος των αδύναμων, όσο και αν προσπαθεί με λόγια και μικρές πράξεις να βάλει γιρλάντες στα μεγάλα και αρνητικά που προωθεί.

Κατά τη γνώμη μου, όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα μπορούν να συνοψιστούν από τη σκοπιά των μακρόχρονων επιπτώσεων σε τέσσερις λέξεις: επιθετική νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική ανασυγκρότηση.

Επιθετική ανασυγκρότηση με την έννοια ότι επιβάλλεται ενάντια στη θέληση της πλειοψηφίας. Με τρόπο συχνά αντιδημοκρατικό, ακόμα και με την άρνησης του Συντάγματος. Με μια πολιτική κουλτούρα άρνηση του δημοκρατικού διαλόγου, της πραγματικής διαβούλευσης και της συμμετοχής του πολίτη. Αρνησης, δηλαδή, όλων των χαρακτηριστικών που αποτέλεσαν τον προγραμματικό λόγο του ίδιου του Γ. Παπανδρέου όταν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ και πολύ περισσότερο όταν υπερασπίστηκε τον πολιτικά αυτόνομο ρόλο του κινήματος.

Καπιταλιστική ανασυγκρότηση, διότι πραγματοποιούνται αλλαγές σε μια διπλή κατεύθυνση. Η πρώτη αφορά την αποτελεσματικότερη λειτουργία ενός συστήματος. Κατά κανόνα, υπάρχουν πολλοί τρόποι, μέθοδοι και δρόμοι για την αποτελεσματικότερη ανασυγκρότηση ενός συστήματος. Προκειμένου να επιλεχθεί εις εξ αυτών πρέπει να προσδιοριστούν τα κριτήρια με τα οποία θα πραγματοποιηθεί αυτή, καθώς και ποια συμφέροντα επιλέγεται να εξυπηρετηθούν.

Συχνά, η ανασυγκρότηση ενός συστήματος, όπως και η ίδια η υπέρβασή του, γίνεται κατά καιρούς επίκαιρη, ακόμα και με μια έννοια αναγκαία, υπάρχει πάντα η δυνατότητα επιλογής για το πώς θα γίνει αυτή η ανασυγκρότηση, ποιον θα εξυπηρετεί και με ποιο τρόπο. Επί παραδείγματι, μια ανασυγκρότηση μπορεί να γίνει με τρόπο υπέρβασης ενός συστήματος, όπως είναι το καπιταλιστικό (η πιο σπάνια ιστορικά περίπτωση). Μπορεί να γίνει, επίσης, με τρόπο που να αποδοθεί στον καπιταλισμό ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Τέλος (η πιο συχνή περίπτωση τα τελευταία τριάντα χρόνια), μπορεί να γίνει με τρόπο νεοφιλελεύθερο που να εξυπηρετεί περισσότερο τα μεγάλα συμφέροντα, τις τράπεζες και γενικότερα το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αυτή ακριβώς την ανασυγκρότηση προωθεί η κυβέρνηση.

Η στρατηγική της ανασυγκρότησης που προωθεί η κυβέρνηση είναι νεοφιλελεύθερη. Ανάμεσα στα άλλα, αδυνατίζει τις πολιτικές και κοινωνικές θέσεις της μισθωτής εργασίας και των μεσαίων στρωμάτων. Διασφαλίζει τα συμφέροντα ορισμένων τραπεζών. Δεν καταπολεμά στην ουσία την παραοικονομία και το μαύρο χρήμα. Δεν θέτει φραγμούς στις συνεχείς αυξήσεις των τιμών σε είδη λαϊκής κατανάλωσης.

Πρόκειται, δηλαδή, για μια επιθετική ανασυγκρότηση που εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα και βασίζεται σε νεοφιλελεύθερα δόγματα. Δόγματα που θεωρούν τις επιλογές που προτάσσουν και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν ως αποκλειστικό και μόνο δυνατό δρόμο. Αυτό αληθεύει εάν σκοπός της σημερινής πολιτικής είναι να εξέλθει η χώρα από την κρίση χωρίς να χάσουν οι ισχυροί ούτε μία πεντάρα. Δεν αληθεύει αν στο επίκεντρο της πολιτικής ήταν ο άνθρωπος - πολίτης και οι πραγματικές ανάγκες της χώρας. Τότε χρειαζόταν ένας διαφορετικός δρόμος ανασυγκρότησης της χώρας.

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ

Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς.

*******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Επιθετική καπιταλιστική ανασυγκρότηση.

Έρωτας και η Ψυχή .

Ο Έρωτας και η Ψυχή είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα. Αυτός είναι ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Έρωτας και η Ψυχή .

Αν και ο Θεός Έρως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας. Ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων.

Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Ανθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.

Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Έρωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.

Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Ερωτα έδωσε χρησμό:

«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το “τέρας” του βουνού.

Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.

Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Ετσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.

Η Ψυχή χάνει τον Έρωτα.

Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει. Εγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Ερωτα.

Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Ερωτα. Ο Ερωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.

Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Ερωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.

Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Ερωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Ακουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της, θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.

Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.

Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της. Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Ο Έρωτας σώζει την Ψυχή.

Οταν ο Ερωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Ερωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Έρωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.

I Want to know what love is.

I gotta take a little time,

A little time to think things over

I better read between the lines,

In case I need it when I'm older

Aaaah woah-ah-aah

Now this mountain I must climb,

Feels like the world upon my shoulders

Through the clouds I see love shine,

It keeps me warm as life grows colder

In my life

There's been heartache and pain

I don't know

If I can face it again

Can't stop now,

I've travelled so far,

To change this lonely life

I wanna know what love is,

I want you to show me

I wanna feel what love is,

I know you can show me

Aaaah woah-oh-ooh

I'm gonna take a little time,

A little time to look around me

I've got nowhere left to hide,

It looks like love

Has finally found me

In my life

There's been heartache and pain

I don't know

If I can face it again

Can't stop now,

I've travelled so far,

To change this lonely life

I wanna to know what love is,

I want you to show me

I wanna feel what love is,

I know you can show me

I wanna know what love is,

I want you to show me

(And I wanna feel)

I wanna feel what love is

(And I know)

I know you can show me

Let's talk about love

(I wanna know what love is) the love that you feel inside

(I want you to show me) I'm feeling so much love

(I wanna feel what love is) no, you just cannot hide

(I know you can show me) yeah, woah-oh-ooh

I wanna know what love is, let's talk about love

(I want you to show me) I wanna feel it too

(I wanna feel what love is) I wanna feel it too

And I know, and I know, I know you can show me

Show me what is real, woah (woah), yeah I know

(I wanna know what love is) hey I wanna know what love

(I want you to show me), I wanna know, I wanna know, want know

(I wanna feel what love is), hey I wanna feel, love

I know you can show me, yeah

 

Say you, Say me.

Say you, say me

Say it for always

That's the way it should be

Say you, say me

Say it together

Naturally

I had a dream,

I had an awesome dream

People in the park

Playing games in the dark

And what they played,

Was a masquerade,

From behind the walls of doubt

A voice was crying out

Say you, say me

Say it for always

That's the way it should be

Say you, say me

Say it together

Naturally

As we go down life's lonesome highway,

Seems the hardest thing to do

is to find a friend or two

That helping hand,

Someone who understands

when you feel you lost your way

You've got someone there to say:

I'll show you

Say you, say me

Say it for always

That's the way it should be

Say you, say me

Say it together

Naturally

So you think you know the answers,

Oh, no

Well, the whole world's got you dancing, that's right, I'm telling you.

It's time to start believe,

oh yes,

Believe in who you are, you are a shining star.

Say you, say me

Say it for always

That's the way it should be

Say you, say me

Say it together

Naturally

Say it together

Naturally

Wonderful Tonight.

It's late in the evening; she's wondering what clothes to wear.

She puts on her make-up and brushes her long blonde hair.

And then she asks me, "Do I look all right?"

And I say, "Yes, you look wonderful tonight."

We go to a party and everyone turns to see

This beautiful lady that's walking around with me.

And then she asks me, "Do you feel all right?"

And I say, "Yes, I feel wonderful tonight."

I feel wonderful because I see

The love light in your eyes.

And the wonder of it all

Is that you just don't realize how much I love you.

It's time to go home now and I've got an aching head,

So I give her the car keys and she helps me to bed.

And then I tell her, as I turn out the light,

I say, "My darling, you were wonderful tonight.

Oh my darling, you were wonderful tonight."

Sacrifice.

It's a human sign

When things go wrong

When the scent of her lingers

And temptation's strong

Into the boundary

Of each married man

Sweet deceit comes calling

And negativity lands

Cold cold heart

Hard done by you

Some things look better baby

Just passing through

And it's no sacrifice

Just a simple word

It's two hearts living

In two separate worlds

But it's no sacrifice

No sacrifice

It's no sacrifice at all

Mutual misunderstanding

After the fact

Sensitivity builds a prison

In the final act

We lose direction

No stone unturned

No tears to damn you

When jealousy burns