17/8/10

Love Hurts.


Nazareth

Love hurts
love scares
love wounds and mares any heart
Not tough nor strong enough to take a lot of pain
Take a lot of pain
love is like a cloud
holds a lot of rain.
Love hurts
love hurts
I'm young I know but even so
I know a thing or two I've learned from you
I've really learned a lot
really learned a lot.
Love is like a stove
burns you when it's hot.
Love hurts
love hurts
some fools rave of happiness

Blissfulness
togetherness
some fools fool themselves
I guess

But they're not fooling me I know it isn't true

No it isn't ture. Love is just a lie made to make you blue.
Love hurts
love hurts.

Love hurts
love scares
love wounds and mares any heart
. . .

Where The Wild Roses Grow.


Nick Cave & Kylie Minogue

They call me The Wild Rose
But my name is Elisa Day
Why they call me it I do not know
For my name is Elisa Day

From the first day I saw her I knew she was the one
As she stared in my eyes and smiled
For her lips were the colour of the roses
That grew down the river, all bloody and wild

When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man, and with a careful hand
He wiped at the tears that ran down my face

On the second day I brought her a flower
She was more beautiful than any woman I'd seen
I said, "Do you know where the wild roses grow
So sweet and scarlet and free?"

On the second day he came with a single red rose
He said: "Will you give me your loss and your sorrow?"
I nodded my head, as I lay on the bed
"If I show you the roses will you follow?"

On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing I heard was a muttered word
As he knelt above me with a rock in his fist

On the last day I took her where the wild roses grow
And she lay on the bank, the wind light as a thief
As I kissed her goodbye, I said, "All beauty must die"
And lent down and planted a rose between her teeth

Desert rose.


Sting

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in vain
I dream of love as time runs through my hand

I dream of fire
Those dreams are tied to a horse that will never tire
And in the flames
Her shadows play in the shape of a man's desire

This desert rose
Each of her veils, a secret promise
This desert flower
No sweet perfume ever tortured me more than this

And as she turns
This way she moves in the logic of all my dreams
This fire burns
I realize that nothing's as it seems

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in vain
I dream of love as time runs through my hand

I dream of rain
I lift my gaze to empty skies above
I close my eyes
This rare perfume is the sweet intoxication of her love

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in vain
I dream of love as time runs through my hand

Sweet desert rose
Each of her veils, a secret promise
This desert flower
No sweet perfume ever tortured me more than this

Sweet desert rose
This memory of Eden haunts us all
This desert flower
This rare perfume, is the sweet intoxication of the fall

Ερωτικό κάλεσμα.



Στίχοι: Μενέλαος Λουντέμης
Μουσική: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Έλα κοντά μου δεν είμαι η φωτιά
τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια
τις πνίγουν οι νεροποντές
τις κυνηγούν οι βοριάδες
Δεν είμαι δεν είμαι η φωτιά

Έλα κοντά μου δεν είμαι ο άνεμος
τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά
τους βουβαίνουν τα λιοπύρια
τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί
Δεν είμαι δεν είμαι ο άνεμος

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος κατακτητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν΄ακούσει το τραγούδι των γρύλων
κι αν θέλεις έλα να τ' ακούσουμε μαζί

The Quest.


Bryn Christopher

I'm leaving tonight
Going somewhere deep inside my mind
I close my eyes slowly
Flowin' away slowly
But I know I'll be alright
It's coming stronger to me
And I know someone is out there
Lead the way
Lead the way
Show me the answers I need to know

What I'm gonna live for
What I'm gonna die for
Who you gonna fight for
I can't answer that

All my life it is
It is all my love
All my life it is
I know it is a life to live lately
From above I hear
I hear the sound of them sinkin'
I feel numb, I'm alive
I know I'm getting closer

What I'm gonna live for
What I'm gonna die for
Who you gonna fight for
I can't answer that

My life has had it's share of troubles
And now I found a place to go
I've said goodbye to all my troubles
'Cause now I've found my place to go

What I'm gonna live for
What I'm gonna die for
Who you gonna fight for
I can't answer that.

Σοκ από ομαδικό τάφο μεταναστών στα ελληνοτουρκικά σύνορα!

Την προστασία της ζωής των μεταναστών, που προσπαθούν να περάσουν τα ελληνοτουρκικά σύνορα, ζήτησαν χθες οι Οικολόγοι Πράσινοι, με αφορμή την αποκάλυψη πρόχειρου, υποτυπώδους νεκροταφείου σε δυσπρόσιτη περιοχή έξω από το χωριό Σιδηρώ, κοντά στο Σουφλί του Εβρου.
Εκεί, σε ένα χωράφι, χωρίς κανένα στοιχείο ταυτότητας ενταφιάζονται οι δύστυχοι μετανάστες που χάνουν τη ζωή τους επιχειρώντας να μπουν παράνομα στη χώρα μας, και υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες ότι πρόκειται για ομαδικό τάφο.
Σύμφωνα με τους Οικολόγους Πράσινους, οι οικογένειες που ζητούν τα λείψανα των συγγενών τους υφίστανται απίστευτη ταλαιπωρία καθώς «οι τάφοι ανοίγουν ξανά και ξανά, μέχρι να εντοπιστεί ό,τι απέμεινε από τους ανθρώπους τους».
Το σκηνικό συμπληρώνει μια πρόχειρη μικρή πινακίδα όπου με δυσκολία διαβάζει κανείς: «Νεκροταφείο λαθρομεταναστών. Μουφτεία Εβρου». Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητούν «από την Πολιτεία να εξασφαλίσει την αξιοπρεπή ταφή των ανθρώπων αυτών και να παρέχει στους συγγενείς τους όλες τις απαραίτητες διευκολύνσεις».
Παράλληλα καλούν τη Μουφτεία Εβρου «να αντικαταστήσει αμέσως την απαράδεκτη αυτή πινακίδα και να φροντίζει σε τακτική βάση το χώρο ταφής των δυστυχισμένων αυτών συνανθρώπων μας».
Το γεγονός αποκάλυψε έρευνα του διεθνούς δικτύου Welcome to Europe («Καλώς ήλθατε στην Ευρώπη») για τον εντοπισμό του τάφου μετανάστη που σκοτώθηκε στα σύνορα στις 25 Ιουνίου και τον αναζητούσαν η γυναίκα και τα παιδιά του.
Σύμφωνα με το Δίκτυο «το γεγονός ότι η τοπική αρχή διέταξε την εκταφή της σορού και την ταφή σύμφωνα με το μουσουλμανικό τελετουργικό, δεν αναιρεί ότι οι νεκροί μετανάστες έχουν ταφεί σε ομαδικό τάφο. Πρόκειται για κατάφωρη ασέβεια προς τους νεκρούς και τους συγγενείς τους».
Το Δίκτυο καταγγέλλει επίσης ότι «κατά τους επτά πρώτους μήνες του έτους, 28 άνθρωποι σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να περάσουν τα σκληρά φυλασσόμενα ελληνοτουρκικά σύνορα, ενώ άλλοι 19 πνίγηκαν στις 25 Ιουνίου στον ποταμό Εβρο».
Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης σε ανακοίνωσή του εκφράζει αποτροπιασμό επισημαίνοντας: «Το ότι οι πρόσφυγες που χάνουν τη ζωή τους πετιούνται σε λάκκους στα χωράφια, μας κλονίζει και μας σοκάρει. Ας απαιτήσουμε από το κράτος να θάβει αυτούς που σκοτώνονται στην πόρτα του ως ανθρώπους και όχι ως σκυλιά».
**************************

16/8/10

Οταν κυριαρχούν τα καθάρματα...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ
Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου.

Κάθε φορά που έχουμε να κάνουμε με κάποια προσδιοριζόμενη ως τρομοκρατική ενέργεια, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος από την άκρα δεξιά μέχρι και το μεγαλύτερο τμήμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έρχεται να την καταδικάσει είτε ως στυγνή εγκληματική πράξη του κοινού ποινικού εγκλήματος, είτε ως προβοκατόρικη ενέργεια που στόχο έχει τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και ταυτόχρονα την ενίσχυση των κατασταλτικών κρατικών μηχανισμών.
Πράγματι η ιστορία της τρομοκρατίας όπως την χαρακτηρίζουν ορισμένοι, ή του αντάρτικου πόλεων κατ' άλλους, οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι κάθε άλλο παρά μπορεί να αποκλειστεί κατηγορηματικά η εκδοχή, αυτή να υποθάλπεται για να ενισχυθεί η κρατική καταστολή. Ομως, από τη μια όπως αποδεικνύεται από την ιστορική εμπειρία κάθε άλλο παρά είναι βέβαιο ότι το κυνήγι μαγισσών έχει ανάγκη από ζηλωτές για να ενταθεί, και από την άλλη δεν πρέπει να αποκλείεται η εκδοχή η σύγχρονη βαρβαρότητα να γεννά μια μηδενιστική στάση απέναντι στην κυρίαρχη κοινωνική πραγματικότητα και ταυτόχρονα μορφές αντίδρασης απέναντί της που να προσιδιάζουν στις μορφές επιβολής της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων.
Κάτω λοιπόν από τις συνθήκες της ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου, μιας στην κυριολεξία βαθύτατα βίαιης επίθεσης, η οποία και πλήττει βάναυσα όλες τις κλασικές ανθρωπιστικές αξίες πάνω στις οποίες στηρίχτηκαν αρχικά οι αστικές επαναστάσεις, είναι αναμενόμενο να υπάρχουν μηδενιστικές και βίαιες, τυφλές αντιδράσεις, πόσω μάλλον όταν η παραδοσιακή αριστερά πασών των αποχρώσεων για διάφορους λόγους δεν είναι ικανή να εμπνεύσει και να οδηγήσει στην οργανωμένη επαναστατική μαζική πάλη σημαντικά τμήματα κυρίως της νεολαίας. Και αυτό συμβαίνει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, από το μουσουλμανικό φονταμενταλισμό μέχρι τα αντάρτικα πόλεων της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας.
Πιο ειδικά, στις αναπτυγμένες δυτικές κοινωνίες, ας θυμηθούμε τι συνέβη πρόσφατα και μάλιστα μαζικά στη γαλλική Γκρενόμπλ, όπου νεαροί πυροβολούσαν στα ίσα αστυνομικούς, ή εδώ και λίγα χρόνια στις λαϊκές γειτονιές του Παρισιού ή ακόμη και κατά το δικό μας Δεκέμβρη.
Οταν κυρίως οι νέοι ζουν μέσα στην ανασφάλεια για το αύριο, όταν το μοναδικό ιδανικό που τους προτείνεται είναι το χρήμα και το κέρδος, όταν στο όνομα αυτού του ιδανικού όλες οι άλλες αξίες καταρρακώνονται, όταν δεν θίγεται μόνον η υλική τους υπόσταση, αλλά ακόμη και το όποιο ηθικό υπόβαθρο το οποίο έστω κατ' όνομα υποτίθεται ότι ρύθμιζε τις αστικές ανθρώπινες σχέσεις, δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση μια συνολική κάθετη αντίδραση. Το αντίθετο μάλιστα, μια τέτοια κριτική στάση και τούτο πέρα από τις μορφές εκδήλωσής της, είναι μάλλον θετική, ενώ η γενίκευσή της αποτελεί προϋπόθεση της υπέρβασης της υπάρχουσας τάξης.
Από τη σκοπιά τώρα των μορφών αντίδρασης, η αρχή βία στη βία της εξουσίας, ή ακόμη η ευαγγελική αρχή «μάχαιραν έδωκες και μάχαιραν θα λάβεις» (Κατά Ματθαίον ΚΣΤ') είναι αναμενόμενο να βρίσκει ανταπόκριση κυρίως σε μια μερίδα της νεολαίας. Και όσοι κλαψουρίζουν υποκριτικά για μια τέτοια αντίδραση καλό είναι να τους θυμίσουμε και πάλι ότι πρόκειται για μια αντίδραση στη βαρβαρότητα με βάρβαρες μορφές, ανάλογη με την αντίδραση στην οποία αναφέρεται ο Saint Just, των επαναστατημένων «ξεβράκωτων» κατά των αριστοκρατών, που αφού τους γαλούχησαν οι ίδιοι στην αγριότητα εξανίσταντο όταν την χρησιμοποίησαν εναντίον τους.
Εν προκειμένω συμβαίνει κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στον Ριγολέτο στην ομώνυμη όπερα του Βέρντι, οπότε και αναφωνεί απευθυνόμενος στους αυλικούς: «Ω άνθρωποι! [...] Εσείς με κάνατε κάθαρμα!» «Αν κακόβουλος είμαι μόνον εσείς είστε η αιτία!».
Μια κοινωνία στην οποία κυριαρχούν τα καθάρματα, μια κοινωνία που λειτουργεί στη βάση των κίτρινων εκβιασμών, μια κοινωνία στην οποία έχουν ανοίξει οι οχετοί και επιπλέουν οι κουράδες, δεν μπορεί να εξανίσταται όταν κάποιοι την απαρνούνται κάθετα και αντιδρούν σε αυτήν με τα ίδια μέτρα και σταθμά που χρησιμοποιεί η ίδια.
Κι ακόμα όταν οι κυρίαρχοι δηλώνουν ευθαρσώς ότι «έχουμε πόλεμο», πρέπει να αποδέχονται και τις συνέπειες των δηλώσεών τους, έστω κι αν οι ίδιοι αποφεύγουν να προσδιορίσουν τον εχθρό.

******************
Αναδημοσίευση από εδώ : Οταν κυριαρχούν τα καθάρματα!

Ο αξέχαστος Αύγουστος της Αφρικής.

Ηταν 30 Ιουνίου του 1960. Ο βασιλιάς του Βελγίου Μποντουέν βρισκόταν στη Λεοπολντβίλ, την πρωτεύουσα του Βελγικού Κογκό, αυτή που σήμερα ονομάζεται Κινσάσα. Ο Βέλγος μονάρχης βρισκόταν σε μια ανοιχτή λιμουζίνα. Ορθιος χαιρετούσε τα παραταγμένα πλήθη των μαύρων που τον χειροκροτούσαν. Η στιγμή ήταν ιστορική. Μετέβαινε στο κογκολέζικο κοινοβούλιο για να παραδώσει επισήμως την εξουσία στους Κογκολέζους, σηματοδοτώντας το τέλος της βελγικής αποικιοκρατίας στην αχανή και ζάπλουτη από πλευράς ορυκτού πλούτου αφρικανική χώρα.

Ξαφνικά ένας ευρωπαϊκά ντυμένος μαύρος όρμησε και άρπαξε το σπαθί του Βέλγου μονάρχη και το ύψωσε θριαμβευτικά προς τον ουρανό! Η σκηνή αποτυπώθηκε σε φωτογραφία, η οποία πραγματικά περικλείει όλη την ουσία της κατάρρευσης του καθεστώτος της αποικιοκρατίας: ο Λευκός έχανε το σύμβολο της ισχύος και της εξουσίας του!
Το 1960 υπήρξε πραγματικά η χρονιά κατά την οποία γεννήθηκαν τα περισσότερα ανεξάρτητα κράτη της Αφρικής - και ο Αύγουστος του 1960 αναδείχθηκε σε ανεπανάληπτο μήνα γέννησης ελπίδων και οραμάτων στη Μαύρη Ηπειρο. Εκείνον τον αξέχαστο μήνα της ανεξαρτησίας των μαύρων όχι μία ή δύο αλλά... οκτώ (!) αφρικανικές χώρες απελευθερώθηκαν από τα δεσμά της αποικιοκρατίας.
Την 1η Αυγούστου έγινε ανεξάρτητη η Δαχομέη, που σήμερα ονομάζεται Μπενίν. Στις 3 Αυγούστου ήταν η σειρά του Νίγηρα, στις 5 Αυγούστου η Ανω Βόλτα (σήμερα ονομάζεται Μπουρκίνα Φάσο), στις 7 Αυγούστου η Ακτή του Ελεφαντόδοντος. Η ροή των γεγονότων είναι ασταμάτητη. Στις 11 Αυγούστου ανεξαρτητοποιείται το Τσαντ, στις 13 η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, στις 15 το Γαλλικό Κογκό, στις 17 το Γκαμπόν. Κάθε δύο μέρες μία χώρα! Μοιάζει σαν παραμύθι!
Τον χορό της ανεξαρτησίας του 1960 έχει ανοίξει από την 1η Ιανουαρίου το Καμερούν. Ακολουθούν η Σενεγάλη και το Τόγκο, έπονται η Μαδαγασκάρη, η Σομαλία, το Μάλι, η Νιγηρία. Στις 28 Νοεμβρίου 1960 θα κλείσει η ανεξαρτησία της Μαυριτανίας εκείνη την ονειρεμένη χρονιά...
Μισός αιώνας κύλησε από τότε. Δεκαεπτά υποσαχάριες χώρες (εκ των οποίων μάλιστα οι δεκατέσσερις υπήρξαν γαλλικές αποικίες) θα σβήσουν φέτος τα κεράκια της τούρτας πενήντα χρόνων ανεξαρτησίας. Η τάση προς κάποιου είδους απολογισμό των πεπραγμένων είναι πάντοτε ακαταμάχητη σε τέτοιες επετείους. Τι έφερε στους λαούς της Αφρικής η ανεξαρτησία αυτά τα πενήντα χρόνια;
Σίγουρα την ευθύνη και τις αποφάσεις για την τύχη των λαών της τις έχουν πλέον γηγενείς ηγέτες και όχι ξένοι, λευκοί αποικιοκράτες. Σίγουρα σήμερα οι Αφρικανοί ζουν καλύτερα εν γένει από όσο ζούσαν κατά την εποχή της αποικιοκρατίας.
Δύσκολα όμως μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι η ανεξαρτησία έφερε στην Αφρική την ειρήνη, την ελευθερία ή την ευημερία. Δεκάδες πόλεμοι, πολύ συχνότερα στο εσωτερικό των αφρικανικών κρατών παρά σε διακρατικές συγκρούσεις εξοντώνουν κατά δεκάδες -ή κάποτε και κατά εκατοντάδες- χιλιάδες αφρικανικούς πληθυσμούς.
Οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες φρόντισαν για αυτό. Στο Συνέδριο του Βερολίνου το 1885, χώρισαν την Αφρική μεταξύ τους σαν να ήταν κομμάτια τούρτας, αδιαφορώντας παντελώς για τους λαούς και τις φυλές των ιθαγενών που συμπεριλάμβαναν σε κάθε υποτιθέμενη χώρα - αποικία.
Οταν ήρθε η ώρα της ανεξαρτησίας, οι Αφρικανοί ηγέτες, έντρομοι από το τι θα συνέβαινε αν άνοιγαν το κουτί της Πανδώρας και επαναχάραζαν τα σύνορα των κρατών βάσει των φυλετικών δεδομένων, αποφάσισαν να κηρύξουν "απαραβίαστα" τα σύνορα της αποικιοκρατίας, πέρα από ελάχιστες ρυθμίσεις που έγιναν τους πρώτους μήνες της ανεξαρτησίας.
Δυστυχώς όμως δεν κατάφεραν σχεδόν πουθενά να κυβερνήσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να ενοποιήσουν και να ομογενοποιήσουν τους πληθυσμούς που συμπεριλαμβάνονται σε κάθε χώρα. Οι διακρίσεις και η φυλετική καταπίεση κυριαρχούν και σήμερα στις αφρικανικές χώρες με μαύρους Αφρικανούς να παίζουν αυτή τη φορά τον ρόλο των καταπιεστών. Οσο για την ελευθερία, καλύτερα να μη γίνεται λόγος. Αμέτρητες δεκάδες τα στρατιωτικά πραξικοπήματα. Αλλά και εκεί που δεν γίνονται, οι διάφοροι ηγέτες που αναρριχώνται στην εξουσία δεν την εγκαταλείπουν με τίποτα!
Σαράντα δύο χρόνια (!) ήταν π.χ. πρόεδρος του Γκαμπόν ο Ομάρ Μπόνγκο Οντίμπα. Δύο και μόνο (!) προέδρους έχει γνωρίζει το Καμερούν σε μισόν αιώνα ανεξαρτησίας - 22 χρόνια τον Αχμαντού Αχιτζό και 28 μέχρι στιγμής τον σημερινό Πολ Μπιγιά. Γύρω στην... εικοσαετία κλείνει ο κάθε πρόεδρος στη Σενεγάλη και πάει λέγοντας...
ΘΛΙΨΗ:
Χαμένο όραμα η Ενωμένη Αφρική!
Οραματιστές ενός λαμπρού μέλλοντος στενής συνεργασίας όλων των χωρών της Μαύρης Ηπείρου ήταν οι πρώτοι ηγέτες των ανεξάρτητων κρατών της. Επαναστάτες όπως ο Πατρίς Λουμούμπα του Κογκό, τον οποίο δολοφόνησαν μισθοφόροι των Βέλγων αποικιοκρατών οκτώ μόλις μήνες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, ο Ν' Κρούμα της Γκάνας, ο Λεοπόλντ Σεντάρ Σενγκόρ της Σενεγάλης, ο Τζούλιους Νιερέρε της Τανζανίας κ.ά. υποστήριξαν μάλιστα την ιδέα των "Ηνωμένων Πολιτειών της Αφρικής" όπου όλα τα αφρικανικά κράτη κάτω από τη Σαχάρα θα συγκροτούσαν ένα ενιαίο ομοσπονδιακό κράτος. Το όραμα αποδείχτηκε ουτοπία και φυσικά έμεινε απραγματοποίητο. Οσο για τους διαδόχους τους, ούτε που διανοούνται κάτι τέτοιο.

Γιώργος Δελαστίκ
*******************
Αναδημοσίευση από εδώ: Ο αξέχαστος Αύγουστος της Αφρικής!

12/8/10

Το Πεύκο που ζούσε όταν χτίστηκαν οι πυραμίδες ...

Άρχισαν να μεγαλώνουν όταν η Βόρεια Ευρώπη ήταν ακόμη καλυμμένη με πάγους και ο άνθρωπος είχε μόλις ανακαλύψει τον τροχό. Τα παλαιότερα δένδρα στον κόσμο, οι αρχαιότεροι έμβιοι οργανισμοί, ίσως κρύβουν το μυστικό της αιωνιότητας. Και όπως λένε οι ειδικοί, κινδυνεύουν μόνο από τον άνθρωπο.



Το πεύκο «Μαθουσάλας» είχε ήδη συμπληρώσει 100 χρόνια ζωής στην Καλιφόρνια όταν οι Αιγύπτιοι έχτισαν τις πρώτες πυραμίδες. Το κυπαρίσσι του Ζωροάστρη αναπτύχθηκε στη Μεσοποταμία πριν από 4.000 χρόνια, όπως και το έλατο του Θλάνγκερνιου στην Ουαλία που άρχισε να ξεπετάγεται από τη ρίζα του την Εποχή του Χαλκού. Αν και παραμένουν όρθια, κάποια από αυτά τα υπεραιωνόβια δένδρα έχουν υποκύψει στη φθορά του χρόνου. Άλλα όμως είναι ακμαία και σφριγηλά όπως τις πρώτες δεκαετίες της ζωής τους. Μπορεί να τα συναντήσει κανείς σε πολλές περιοχές του πλανήτη: τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, την Ιαπωνία και τη Νέα Ζηλανδία.
«Είναι οι αρχαιότεροι έμβιοι οργανισμοί», επισημαίνει στην εφημερίδα «La Repubblica» ο Φραντσέσκο Φερίνι, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. «Ένα από τα μυστικά τους», επισημαίνει ο ίδιος, «είναι ότι απομονώνουν όποιο μέρος τους προσβάλλεται από παράσιτα κι επομένως διατηρούν ανέπαφο ολόκληρο τον οργανισμό. Πρόκειται για δένδρα που νικούν τον χρόνο δημιουργώντας τους δικούς τους κλώνους, προέρχονται από τον ίδιο “γενάρχη” και κατέχουν το ίδιο γενετικό υλικό». Για παράδειγμα, ο «Ρando» έχει εξελιχθεί σε ολόκληρη αποικία από λεύκες στη Γιούτα. Σύμφωνα με κάποιους ειδικούς, η αρχέγονη αποικία δημιουργήθηκε πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια, δηλαδή πριν από την εμφάνιση του Ηomo sapiens.
Η ανάλυση του DΝΑ.
Σήμερα, οι νέες τεχνικές επιτρέπουν τον υπολογισμό της ηλικίας των δένδρων όχι μόνο μέσω των δαχτυλιδιών του κορμού αλλά και από την ανάλυση του DΝΑ των ριζών ή από τον χρόνο της καταστροφής των ισοτόπων ορισμένων στοιχείων. «Κάθε δένδρο έχει τη δική του ιστορία και τον δικό του γενετικό κώδικα», δηλώνει ο καθηγητής Φερίνι, ο οποίος προτιμά να χρησιμοποιεί τον όρο «άτομα». Οι εδικοί πιθανολογούν ότι σε αυτά τα υπεραιωνόβια δένδρα μπορεί να κρύβεται το μυστικό της αιωνιότητας, καθώς δεν υφίστανται γενετικές μεταλλάξεις κατά τη διαδικασία της γήρανσης.
Ο «Μαθουσάλας», για παράδειγμα, είναι 4.765 ετών και εξακολουθεί να μεγαλώνει με την ίδια ζωντάνια που διαθέτει ένας απόγονός του ηλικίας ενός αιώνα. Η μοναδική απειλή γι΄ αυτά τα δένδρα, προειδοποιούν οι ειδικοί, είναι ο άνθρωπος. Αυτό εξηγεί γιατί την ακριβή τοποθεσία του «Μαθουσάλα» τη γνωρίζουν μόνο οι φύλακες του Εθνικού Δρυμού του Ίνιο στην Καλιφόρνια.

Περικλής Δημητρολόπουλος.
******************

Ο νέος αναλφαβητισμός

Σοκ προκάλεσαν τα αποτελέσματα μιας πεντάχρονης έρευνας που έγινε στις ΗΠΑ, τα οποία αποκαλύπτουν ότι 40 εκατ. Αμερικανοί είναι αναλφάβητοι. Το ίδιο σοκ είχε προκαλέσει και στη Γαλλία πριν από λίγα χρόνια η ανακάλυψη ότι το 20% των ενηλίκων αλλά και των νέων παρουσίαζε μεγάλες δυσκολίες στον χειρισμό της γραπτής γλώσσας.
Και στην Ελλάδα; Ενώ ήδη, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2001), οι πτυχιούχοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (ΑΕΙ-ΤΕΙ) έφτασαν στον αριθμό-ρεκόρ 1.265.168, περίπου 4 εκατομμύρια κάτοικοι ηλικίας 16 ετών και άνω, κοντολογίς ο ένας στους δύο, δεν έχουν ολοκληρώσει το υποχρεωτικό 9χρονο σχολείο (Δημοτικό- Γυμνάσιο).
Ωστόσο τα τελευταία χρόνια μια «άλλη» μορφή αναλφαβητισμού έρχεται να πυκνώσει τις παλιές στρατιές των οργανικά αναλφάβητων με νέο αίμα. Σε χιλιάδες μαθητές, οι οποίοι ολοκληρώνουν τις γυμνασιακές και λυκειακές σπουδές τους, παρατηρούνται σοβαρά προβλήματα κατανόησης ενός κειμένου, αδυναμία να εκφραστούν για κάποιο ζήτημα, να συντάξουν μια ολοκληρωμένη πρόταση στο χαρτί, να συνδυάσουν τις γνώσεις που έχουν λάβει προκειμένου να εξηγήσουν ένα απλό φυσικό φαινόμενο ή ένα κοινωνικό ή ιστορικό γεγονός.
Είναι σαφές ότι η επιμονή στο εξεταστικοκεντρικό σχολείο δεν αποτελεί παρά τη νεκρολογία της επαφής του μαθητή με την ουσία της γνώσης. Γιατί, βέβαια, αν παρατηρήσει κανείς τη σχέση του περιεχομένου των μαθημάτων, της μεθόδου και των πρακτικών ελέγχου, θα διαπιστώσει εύκολα ότι η σύνθεσή τους, την ίδια στιγμή που μεταλλάσσει τη μαθησιακή διαδικασία σε μεθοδολογική εκγύμναση, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που μπορεί και να αναστείλει ακόμη και μορφές προσαρμοστικότητας στη μάθηση.
Η κρατούσα αντίληψη για την Παιδεία προσπαθεί να πείσει ότι η μόνιμη και σταθερή απασχόληση ανήκει στο παρελθόν και καλεί σε συμφιλίωση με την απασχολησιμότητα. Η αντίληψη αυτή επιβαρύνεται με την πρόσδοση ενός εργαλειακού χαρακτήρα στη γνώση, καθώς ταυτίζει τις έννοιες μόρφωση και επανεκπαίδευση με την παροχή γνώσεων και δεξιοτήτων χρηστικού χαρακτήρα, δηλαδή άμεσα εφαρμόσιμων στην αγορά εργασίας. Με άλλα λόγια το σημερινό σχολείο, αντί να εξοπλίζει τους μαθητές με κριτήριο για να ερμηνεύουν και να καλυτερεύουν τη ζωή, τυποποιεί, «συσκευάζει» και παραδίδει μια πληθώρα άψυχων, ξεκάρφωτων και συχνά αχρείαστων γνώσεων, σαν εμπόρευμα για κατανάλωση στις εξετάσεις ή σε μια θέση εφήμερης «απασχόλησης».


Ελένη Νικολαΐδου
***************
Αναδημοσίευση από εδώ: Ο νέος αναλφαβητισμός.

11/8/10

Όταν χτίζαμε πυραμίδες...

Αν ζούσαμε στην αρχαία Αίγυπτο, - η μεγάλη πλειοψηφία από εμάς- θα ήμασταν δούλοι και θα δουλεύαμε για να χτίσουμε τις Πυραμίδες, με το φόβο του μαστιγίου και με αμοιβή στην  κυριολεξία  ένα πιάτο φακές!
Κάποιοι λίγοι θα ανήκαν στο Ιερατείο και θα είχαν πείσει εμάς τους υπόλοιπους πως "ο κόσμος μας έτσι είναι φτιαγμένος και δεν αλλάζει".
Και βέβαια θα υπήρχαν και κάποιοι ανάμεσά μας -  πολύ λίγοι και μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, που θα οραματίζονταν έναν διαφορετικό κόσμο! Αλλά οι απόψεις τους δεν θα μπορούσαν να βρουν μαζική απήχηση στον Λαό μας, καθώς έρχονταν σε αντίθεση με την κυρίαρχη αντίληψη: "Ο κόσμος μας έτσι ήταν φτιαγμένος από την γέννησή του - εμείς ήμασταν δούλοι από  γεννησιμιού μας, ταγμένοι να υπηρετούμε  τον Θεό-Φαραώ!"...
Φανταστείτε να είχαμε μείνει προσκολλημένοι σε αυτήν την άποψη, και να συνεχίζαμε να πιστεύουμε ότι ο κόσμος δεν αλλάζει- και ότι εμείς δεν έχουμε την δύναμη να τον αλλάξουμε! Θα χτίζαμε ακόμη Πυραμίδες! Και για σκεφτείτε και λίγο ποια ήταν  η χρηστική αξία των Πυραμίδων; Αυτό που σήμερα θεωρούμε ένα από τα θαύματα της αρχαιότητας στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ο τάφος ενός και μόνο ηγεμόνα! Θα περνούσαμε κάμποσα χρόνια από την ζωή μας - και πολλοί από εμάς θα χάναμε και την ζωή μας - για να φτιάξουμε  έναν τάφο! Και η μαζική πλειοψηφία μας θα πίστευε πως έτσι είναι ο κόσμος φτιαγμένος, αυτή είναι η μοίρα μας και δεν αλλάζει με τίποτε!
****************
Αλήθεια σήμερα πόσοι από εμάς πιστεύουμε ότι ο κόσμος μπορεί και πρέπει να αλλάξει; Ας αναλογιστούμε και ας αναρωτηθούμε λοιπόν : Ποιός είναι ο σύγχρονος Φαραώ που υπηρετούμε και ποιές Πυραμίδες χτίζουμε με τον ιδρώτα και το αίμα μας;

Να σώσουμε τα παρθένα Βαρδούσια!

ΟΧΙ ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΣΤΑ ΒΑΡΔΟΥΣΙΑ!

Αρτοτίνα.

Βαρδούσια τα περήφανα!


Προειδοποίηση από την ιστορία της Γερμανίας...

Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ.

Η Ιστορία διδάσκει, αλλά και επαναλαμβάνεται, όταν οι κυβερνήτες δεν τη μελετούν, για να προλάβουν την επανάληψη δυσάρεστων, οδυνηρών έως και επικίνδυνων εξελίξεων.
Δυστυχώς δεν πρόλαβαν οι πολιτικοί ηγέτες σε Αμερική και Ευρώπη την οικονομική κρίση, που έφερε τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα. Θα έπρεπε και αυτοί και οι οικονομικοί τους σύμβουλοι να γνώριζαν καλά τι συνέβη με την παγκόσμια κρίση μετά το κραχ στις ΗΠΑ το 1929 και πού οδήγησαν οι πολιτικές λιτότητες. Φαίνεται πως καλύτερα από τους πολιτικούς γνωρίζουν την Ιστορία οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές και οι μεγαλοεπενδυτές, αυτοί δηλαδή που κερδοσκοπούν με κάθε ευκαιρία.
Πρόσφατα ένας από τους μεγαλοεπενδυτές, ο γνωστός από τα κερδοσκοπικά του παιχνίδια Τζορτζ Σόρος, σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα «Die Zeit» επισήμανε ότι «η γερμανική πολιτική αποτελεί κίνδυνο για την Ευρώπη» και «θα μπορούσε να καταστρέψει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα». Κατά τον Σόρος, η πολιτική του αποπληθωρισμού θα φέρει μακρά περίοδο στασιμότητας «και αυτό οδηγεί σε εθνικισμό, κοινωνική αναταραχή και ξενοφοβία. Ακόμη και η δημοκρατία θα μπορούσε να κινδυνεύσει» είπε. Προτείνει μάλιστα να επιτρέψει η γερμανική κυβέρνηση την αύξηση των μισθών των εργαζομένων, διότι αυτό θα βοηθούσε τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης να ανακάμψουν.
Ο Τζορτζ Σόρος κάνει τη δουλειά του, αλλά αν η δημοκρατία κλονιστεί από τον εθνικισμό, την ξενοφοβία και την κοινωνική αναταραχή και αυτός θα χάσει τα λεφτά του ή δεν θα μπορεί να «επενδύει». Προφανώς οι φόβοι του στηρίζονται στη γνώση της Ιστορίας, και μάλιστα της γερμανικής, της περιόδου της μεγάλης οικονομικής κρίσης, που ξέσπασε το 1929 στις ΗΠΑ και μεταδόθηκε και στην Ευρώπη. Τα τότε γεγονότα μιλούν μόνα τους και οι ομοιότητες με τα σημερινά προκαλούν πράγματι φόβους για την τύχη της δημοκρατίας. Να θυμίσουμε λοιπόν τα γεγονότα. Για την αντιμετώπιση της κρίσης στη Γερμανία καλείται τον Μάρτιο του 1930 ο κεντρώος ηγέτης Χάινριχ Μπρούνιγκ να σχηματίσει κυβέρνηση, η οποία θα προσπαθήσει με ένα νέο πρόγραμμα εξυγίανσης, δηλαδή με περικοπές δαπανών, να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό και να μειώσει τα μεγάλα ελλείμματα, την ώρα που οι άνεργοι στη χώρα είχαν φτάσει τα 8,2 εκατομμύρια.
Τα μέτρα λιτότητας προκάλεσαν τη λαϊκή δυσφορία, η οποία εκδηλώθηκε στις κάλπες. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1930 αυξάνει θεαματικά τη δύναμή του το Κόμμα Εθνικοσοσιαλιστών του Αδόλφου Χίτλερ που έρχεται δεύτερο (με 18,3% από τις 12 έδρες που είχε έφτασε τις 107). Οι Σοσιαλδημοκράτες ήταν μεν πρώτο κόμμα, αλλά έπεσαν στο 24,5%, ενώ αυξήθηκε και η δύναμη του Κομμουνιστικού Κόμματος (από 23 σε 77 έδρες, με ποσοστό 13,1%). Παρά το μήνυμα της κάλπης, στις αρχές Νοεμβρίου του 1930 ο καγκελάριος Χάινριχ Μπρούνιγκ, ο υπουργός Οικονομικών Χέρμαν Ντίτριχ και ο υπουργός Εργασίας Ανταμ Στέγκερβαλντ ανακοίνωσαν το πρόγραμμα εξυγίανσης, το οποίο περιελάμβανε μέτρα μεταξύ των οποίων: μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, περιορισμό των κρατικών εξόδων, των εξόδων των κρατιδίων και των δήμων και κοινοτήτων, αύξηση του φόρου εισοδήματος και ελάττωση του φόρου περιουσίας, αύξηση της εισφοράς για το Ταμείο Ανεργίας στο 6% του μισθού. Επίσης το διαιτητικό δικαστήριο αποφάσισε να εφαρμοστεί στη βιομηχανία μετάλλου μείωση κατά 3% του βασικού μισθού από τον Νοέμβριο 1930 και περικοπή του μισθού κατά 8% και 6% από την 1η Ιανουαρίου 1931. Με τη μείωση των μισθών συμφώνησε η ομοσπονδία των Γερμανών εργατών.
Με την ψήφιση του προϋπολογισμού τον Δεκέμβριο του 1930 πέρασαν και τα μέτρα εξυγίανσης, που περιελάμβαναν: μείωση κατά 20% της αποζημίωσης του προέδρου της Δημοκρατίας, του αρχικαγκελάριου, των υπουργών και των βουλευτών, μείωση των μισθών όλων των υπαλλήλων κατά 6%, εκτός από τους μισθούς που δεν ξεπερνούν τα 1.500 μάρκα το χρόνο. Αύξηση των εισφορών για το Ταμείο Ανεργίας στο 6,5% του μισθού. Επίσης έγιναν περικοπές στις κρατικές δαπάνες και αναμορφώθηκε το φορολογικό σύστημα. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Γερμανία πλήρωνε και τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις μετά την ήττα της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, που επιβάρυναν την οικονομία της.
Τα μέτρα εξυγίανσης απέδωσαν στους αριθμούς, αλλά δεν ανακούφισαν τους Γερμανούς πολίτες και προπαντός τα εκατομμύρια των ανέργων. Στις εκτιμήσεις τους και οι εφημερίδες της εποχής έπεσαν έξω. Ο ανταποκριτής της εφημερίδας «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης Γαβριήλ Κρέστοβιτς τηλεγραφούσε τον Μάρτιο του 1930 από το Βερολίνο «Πώς ο καγκελάριος Μπρούνιγκ έσωσε την Γερμανικήν Δημοκρατίαν». Εγραφε: «Εν έτος διήλθεν από την ημέραν, κατά την οποίαν ο κ. Μπρούνιγκ ανέλαβε την διακυβέρνησιν του Ράιχ. Το τι κατόρθωσε ο άνθρωπος αυτός από της εποχής εκείνης, δεν το εκτιμούν μόνον σήμερον όσοι παρακολούθησαν το έργον του, αλλά θα το εκτιμήσει μίαν ημέραν και η ιστορία. Ποίος δεν ενθυμείται τον πανικόν ο οποίος κατέλαβε μετά την μεγάλην εθνικοσοσιαλιστικήν νίκην, τόσον την Γερμανίαν, όσο και το εξωτερικόν; Η Γερμανική πίστωσις εν τω εξωτερικώ είχε σχεδόν τελείως καταστραφεί, τα γερμανικά κεφάλαια εφυγαδεύοντο εις την Ελβετίαν, Ολλανδίαν και Αμερικήν, η ανεργία ηύξανεν από ημέρας εις ημέραν, οι οπαδοί του Χίτλερ διεκήρυττον, ότι όχι μόνον η κυβέρνησις εντός μερικών ημερών θα τους ανήκεν, αλλ' ότι ήδη, ο στρατός, η Ράιχσβερ επερίμενε τας διαταγάς των! Ο τύπος του εξωτερικού, τουλάχιστον το μεγαλύτερον μέρος του ξένου τύπου, ανέμενεν από ημέρας εις ημέραν την είσοδον των Εθνικοσοσιαλιστών εις την κυβέρνησιν και προειδοποίει τον κόσμον περί του φοβερού κινδύνου, ο οποίος ηπείλει την Ευρωπαϊκήν ειρήνην... Και εν τούτοις τίποτε από αυτά δεν έγιναν».
Τον επόμενο χρόνο, το 1932, ο ξένος Τύπος θα δικαιωθεί στην πρόβλεψή του για τον «φοβερό κίνδυνο». Στις εκλογές του Ιουλίου το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα του Χίτλερ έρχεται πρώτο με 37,40% και 230 έδρες, το Σοσιαλδημοκρατικό παίρνει 21,6% και 133 έδρες, το Κομμουνιστικό Κόμμα 14,5% και 89 έδρες, το Κέντρο 12,5% και 75 έδρες, το Γερμανικό Εθνικιστικό Λαϊκό Κόμμα 5,9% και 37 έδρες και το Βαυαρικό Λαϊκό Κόμμα 3,2% και 22 έδρες. Να ευχηθούμε να μην επαληθευτούν οι φόβοι του Τζορτζ Σόρος, αλλά και η Ευρώπη να αλλάξει πολιτική πριν είναι αργά.
**********************

Στο κόκκινο τα έσοδα τον Ιούλιο.

Της Ελευθερίας Αρλαπάνου και του Θανάση Παπαδή.
Ανοικτό παραμένει το ενδεχόμενο λήψης πρόσθετων μέτρων τους επόμενους μήνες καθώς, αν και σε επίπεδο επταμήνου το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού μειώθηκε 39,7%, αντί στόχου για μείωση 39,5% στο σύνολο του έτους, μία σύγκριση με τη μείωση που είχε επιτευχθεί σε επίπεδο εξαμήνου (45,4%) δείχνει πως οι αντοχές του προϋπολογισμού δοκιμάζονται.
Ενα μίνι - σοκ έχουν προκαλέσει στην κυβέρνηση και την αγορά η αισθητή υποχώρηση των εσόδων τον Ιούλιο, μήνα για τον οποίο είχαν καλλιεργηθεί προσδοκίες ανάκαμψης, καθώς και η σημαντική επιδείνωση της ύφεσης στο δεύτερο τρίμηνο. Τα καθαρά έσοδα του προϋπολογισμού μειώθηκαν 9% τον Ιούλιο σε σύγκριση με τον αντίστοιχο περσινό μήνα, ενώ οι δαπάνες αυξήθηκαν κατά 3,13%. Στο επτάμηνο δε η «μαύρη τρύπα» του προϋπολογισμού, με αναγωγή στον ετήσιο στόχο που θέτει το μνημόνιο, διαμορφώνεται περίπου στα 2,64 δισ. ευρώ.
Οι αποκλίσεις του Ιουλίου προκαλούν έντονο προβληματισμό: Αν και σε επίπεδο επταμήνου το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού μειώθηκε 39,7%, αντί στόχου για μείωση 39,5% στο σύνολο του έτους, μία σύγκριση με τη μείωση που είχε επιτευχθεί σε επίπεδο εξαμήνου (45,4%) δείχνει πως οι αντοχές του προϋπολογισμού δοκιμάζονται, διατηρώντας ανοικτό το ενδεχόμενο λήψης πρόσθετων μέτρων τους επόμενους μήνες.
Στο υπουργείο Οικονομικών χαρακτηρίζουν συγκυριακή την υστέρηση που καταγράφεται στα έσοδα και προσδοκούν σε βελτίωση με τις εισπράξεις τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο εν αναμονή και του νέου ενδιάμεσου ελέγχου από την τρόικα προς τα τέλη Σεπτεμβρίου. Υποστηρίζουν δε πως σε σχέση με τους στόχους που είχε θέσει το υπουργείο Οικονομικών για το επτάμηνο καταγράφεται μεν υστέρηση 772 εκατ. ευρώ στα έσοδα αλλά περισσότερες περικοπές 527 εκατ. ευρώ στις δαπάνες. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν χθες:
Τον Ιούλιο τα καθαρά έσοδα μειώθηκαν 9% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο περσινό μήνα και διαμορφώθηκαν σε 4,87 δισ. ευρώ, αντί 5,35 δισ. ευρώ. Οι δαπάνες παρουσίασαν αύξηση 3,13% και ανήλθαν σε 7,7 δισ. ευρώ, αντί 7,47 δισ. ευρώ πέρσι.
Στο επτάμηνο Ιανουαρίου - Ιουλίου το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού περιορίστηκε στα 12,1 δισ. ευρώ, αντί 20,05 δισ. ευρώ στο αντίστοιχο περσινό διάστημα καταγράφοντας πτώση 39,7%. Τα καθαρά έσοδα διαμορφώθηκαν σε 28,66 δισ. ευρώ καταγράφοντας μικρή αύξηση 4,1%, αντί στόχου για ετήσια αύξηση 13,7%. Οι δαπάνες ανήλθαν σε 37,8 δισ. ευρώ, αντί 42 δισ. ευρώ στο περσινό επτάμηνο. Κατέγραψαν δηλαδή μείωση 10%, αντί ετήσιου στόχου για μείωση 5,5%.
Μόνον οι δαπάνες για τόκους παρουσιάζουν οριακή μείωση 0,2% αντί στόχου για αύξηση 5,6% στο σύνολο του έτους. Την ίδια ώρα οι πρωτογενείς δαπάνες παρουσίασαν πτώση 12,6% και διαμορφώθηκαν σε 28,9 δισ. ευρώ έναντι ετήσιου στόχου για πτώση 5,8%.
Οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων είναι περιορισμένες κατά 36,3% στο επτάμηνο, αποτυπώνοντας το «πάγωμα» των δημοσίων επενδύσεων ελέω της δημοσιονομικής προσαρμογής, έναντι ετήσιου στόχου για μείωση 4%. Τα έσοδα του ΠΔΕ εμφανίζονται αυξημένα κατά 23,5% σε ετήσια βάση, αντί στόχου για αύξηση 59,6% συνολικά το 2010.
Υφεση.
Πάντως το στοίχημα για το υπουργείο Οικονομικών στο «μέτωπο» των εσόδων για το δεύτερο εξάμηνο, με την ύφεση να βαθαίνει, είναι ιδιαίτερα φιλόδοξο: Με βάση τους στόχους του υπουργείου πρέπει να εισπραχθούν στους τελευταίους πέντε μήνες του έτους 26,4 δισ. ευρώ, την ώρα που η αγορά βουλιάζει ολοένα και βαθύτερα στην ύφεση. Στο οικονομικό επιτελείο διατηρούν πάντως συγκρατημένη αισιοδοξία και περιμένουν βελτίωση της εικόνας στο επόμενο διάστημα μεταξύ άλλων από την:
Επίσπευση της εκκαθάρισης των φορολογικών δηλώσεων, εκτιμάται πως τον Ιούλιο εκκαθαρίστηκαν περίπου ένα εκατομμύριο λιγότερες φορολογικές δηλώσεις σε σχέση με πέρσι.
Είσπραξη σχεδόν του συνόλου του μεγαλύτερου μέρους της φορολογίας από τον ΕΤΑΚ του 2009 και το Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας για το 2010 καθώς και της έκτακτης εισφοράς για τα φυσικά πρόσωπα με εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ.
Μεγάλο ερώτημα παραμένει ο βαθμός στον οποίο θα αποδώσουν - υπό το βάρος της εντεινόμενης ύφεσης- τα έκτακτα μέτρα της νέας αύξησης των συντελεστών ΦΠΑ (800 εκατ. ευρώ) και των ειδικών φόρων κατανάλωσης (450 εκατ. ευρώ), καθώς και το κυνήγι κατά της φοροδιαφυγής. Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με όσα έχει ανακοινώσει ο υπουργός Οικονομικών ενεργοποιούνται πέντε ομάδες δράσης με ειδική στόχευση μεταξύ άλλων:
*Στη συλλογή ληξιπρόθεσμων οφειλών.
*Στον ειδικό έλεγχο μεγάλων εισοδημάτων και ατόμων με μεγάλο πλούτο. Επισημαίνεται πως στο πρώτο εξάμηνο τα έσοδα από τα πρόστιμα του ΣΔΟΕ ανήλθαν σε 2,5 δισ. ευρώ. Εκτιμάται δε πως ακόμη και εάν οι παραβάτες προσφύγουν σε δικαστήρια αμφισβητώντας την ορθότητα των προστίμων, βάσει του νόμου θα πρέπει να καταβάλουν το 25% των προστίμων, ή 625 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμβάλλοντας στο «κλείσιμο» μέρους της «μαύρης τρύπας» στα έσοδα. Επισημαίνεται παράλληλα πως ήδη έχουν ενεργοποιηθεί οι πρώτες κατασχέσεις ακινήτων ενώ από Σεπτέμβριο αναμένεται εντατικοποίηση ελέγχων και διασταυρώσεων για υψηλά εισοδήματα και μεγάλη ακίνητη περιουσία.
*Στην εφαρμογή του νέου φορολογικού πλαισίου και στην ενίσχυση των ελεγκτικών και εισπρακτικών μηχανισμών.

*************************
Αναδημοσίευση από εδώ: Στο κόκκινο τα έσοδα τον Ιούλιο.

10/8/10

Απελπίστηκα!


Στίχοι: Μ. Βαμβακάρης,
Μουσική: Μ. Βαμβακάρης,
Πρώτη εκτέλεση: Γρ. Μπιθικώτσης

Τι πάθος ατελείωτο, ατελείωτο
που είναι το δικό μου
Όλοι να θέλουν τη ζωή, τη ζωή
κι εγώ το θάνατό μου

Απελπίστηκα μανούλα μου
να υποφέρω
κουράστηκα μες στη ζωή
το χάρο να γυρεύω

Όσο είναι η νύχτα σκοτεινή, σκοτεινή
έτσι 'ναι κι η καρδιά μου
και σαν τη σιγανή βροχή
τρέχουν τα δάκρυά μου

Απελπίστηκα μανούλα μου
να υποφέρω
κουράστηκα μες στη ζωή
το χάρο να γυρεύω

Θα πά' να έβρω μια σπηλιά, μια σπηλιά
με πέτρες και με χώμα
εκεί θ' αφήσω κόκαλα
ζωή, ψυχή και σώμα

****************

Πώς έγραψε ο Μάρκος αυτό το τραγούδι:
Στάθηκε και φώναξε τον μικρό που είχε ξεχαστεί και τσαλαβουτούσε σε μια λακκούβα με λασπόνερα. Τα παπούτσια του είχαν μουσκέψει, οι λάσπες είχαν βάψει και τα γόνατά του, αλλά κράταγε το μπουζουκάκι του ψηλά, το προφύλασσε, να μην πέσουν νερά πάνω του. Αυτό πιο πολύ του ράγισε την καρδιά. Ήξερε ότι ο μικρός δεν ήταν πια και τόσο μικρός –έκλεινε τα 11, καταλάβαινε καλά την ανέχεια, την φτώχεια, την ντροπή της ζητείας που γέμιζε το πιάτο τους. Μακάρι τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Μακάρι ο ίδιος να ήταν διαφορετικός. Μακάρι να μην έπαιρνε στο λαιμό του και τις άλλες, τις αθώες ψυχούλες.
Το παιδί τον πλησίασε τρέχοντας και τον έπιασε από το χέρι.
«Πρόσεξε μην πέσεις», του είπε μηχανικά. «Θυμάμαι μια φορά, στην ηλικία σου θα ήμουνα, κι έτρεχα έτσι όπως εσύ, γλίστρησα σε μια πέτρα και γύρισε το πόδι μου…»
Σε κάθε λέξη η φωνή του χαμήλωνε, μέχρι που σταμάτησε να μιλάει. Κοιτούσε μπροστά και χαμηλά, τα χαλίκια και τις πέτρες του δρόμου που κοκκίνιζαν στο ηλιοβασίλεμα. Το τελευταίο θαλασσί του ουρανού που μεταμορφωνόταν σε μαύρο. Ένιωθε τον φρέσκο αέρα της θάλασσας να περνάει μέσα από τα χαλάσματα και τις παράγκες για να τον χαϊδέψει στο πρόσωπο, να ξεκουράσει λιγάκι το αποκαμωμένο του σώμα. Κατανοούσε το μικρό θαύμα μέσα στα γκρεμίδια, την ομορφιά που τον περικύκλωνε, αλλά δεν μπορούσε να γίνει μέρος της. Να την αιστανθεί έστω –η ίδια η ζωή τον πετούσε έξω. Στροβιλιζόταν στο κενό και δεν είχε από πουθενά να κρατηθεί. Να ξεχαστεί, έστω.
Ένας αναστεναγμός του ξέφυγε. Τα πνευμόνια του άδειασαν απ’ το οξυγόνο και δεν έλεγαν να γεμίσουν. Τον έπιανε συχνά αυτή η δύσπνοια, το αίσθημα ότι δεν μπορεί να χορτάσει αέρα τέτοιες στιγμές μεγάλης στεναχώριας και άγχους.
Κοντοστάθηκε. Έβγαλε ένα τσιγάρο από την τσέπη του σακακιού του και το άναψε. Μακρά, μεγάλη, βαθιά τζούρα κοιτώντας τα πορτοκαλί σύννεφα στον ορίζοντα. Η νικοτίνη κατακάθισε στα πνευμόνια του – ο καπνός βγήκε κι ένιωσε κάπως καλλίτερα. Τουλάχιστον θα έβγαζε τη μέρα.
Το παιδί τον κοιτούσε στα μάτια. Ξερογλειφόταν.
«Είσαι μικρός ακόμα γι’ αυτόν τον διάολο», είπε και προχώρησε.
Ήξερε βέβαια ότι ο γιος του φούμαρε στη ζούλα – πολλές φορές όταν γύριζε σπίτι απ’ τις αλάνες βρώμαγε τσιγαρίλα. Δεν τον μάλωνε, δεν φώναζε, δεν είχε την δύναμη για κάτι τέτοιο κι ας του το ζήταγε ξανά και ξανά η γυναίκα του. Κατά βάθος ήξερε ότι δεν είχε και νόημα –θυμόταν τα δικά του πολύ καλά. Αλλά δεν θα τον ενθάρρυνε κιόλας να καπνίζει μπροστά του. Ένας σεβασμός προς τον πατέρα έπρεπε να υπάρχει…
Στάθηκε έξω από τον καφενέ και τράβηξε δυο γερές τζούρες μέχρι που η κάφτρα καψάλισε τα δάχτυλά του. Ο κοσμάκης περπατούσε βιαστικά –οι περισσότεροι που περνούσαν από δίπλα του τον χαιρέταγαν· οι γυναίκες είχαν βγάλει τα σκαμνιά τους μπροστά στις πόρτες των σπιτιών τους και καθόταν δυο-δυο, τρεις-τρεις προσέχοντας τα παιδιά που τρεχοβολούσαν. Πέταξε την γόπα και την πάτησε με τη μύτη του δεξιού του παπουτσιού.
«Έτοιμος;» ρώτησε τον μικρό, αλλά πιο πολύ στον εαυτό του απευθυνόταν. Τον εαυτό του ήθελε να ενθαρρύνει. Να βουτήξει για μια ακόμα φορά στην ξεφτίλα για τα χρειώδη.
Βαθιά ανάσα.
Άνοιξε την πόρτα του καφενέ και χαιρέτησε χωρίς να κοιτάζει κανέναν συγκεκριμένα κουνώντας μόνο το κεφάλι του. Κάθισε στο βάθος δεξιά κι έσφιξε το μπουζούκι στην αγκαλιά του. Ο μικρός τον μιμήθηκε. Βάλθηκε να το κουρδίζει κοιτώντας με την άκρη του ματιού του την πελατεία. Ψόφια πράγματα. Μια παρέα από 4-5 σοβατζήδες δίπλα στη σόμπα έπαιζαν τάβλι, ένας αγαπητικός με λιγδερό μαλλί παραδίπλα και πιο πέρα κάτι γερόντια και κάποιες άγνωστες φάτσες –τίποτα.
Το κούρδισμα έγινε ταξίμι ραστ και το ταξίμι τραγούδι –ένα από τα πρώτα-πρώτα που φωνογράφησε κι αγαπήθηκε πολύ. Τότε. Που ο κόσμος ήταν αθώος και ήξερε να εκτιμά κι άλλα πράγματα κι όχι μόνο το χρήμα. Άρχισε να το τραγουδάει σιγανά, αλλά η φωνή του λύθηκε όσο προχωρούσε και δυνάμωνε. Το φχαριστιόταν κι ο ίδιος. Ο μικρός δίπλα του είχε μπει και τα πήγαινε καλά. Έκανε και λάθη –παιδί ήταν ακόμα– αλλά ήταν σωστότατος στους ρυθμούς, που είναι το σημαντικότερο, και μπορούσε να σκαρώνει όμορφα ταξιμάκια. Αν του έδινε ο Θεός υγεία και συνέχιζε έτσι, στο τέλος θα γινόταν σπουδαίος και τρανός. Θα ξεπερνούσε τον και τον ίδιο ακόμα.
Τελείωσε το τραγούδι κι ένιωσε να τον πλησιάζει ο Αλέκος, ο καφετζής. Παραγγελιά – καλό σημάδι – θα έβγαινε και απόψε το μεροφάι.
Γύρισε το αφτί του προς το μέρος του Αλέκου και περίμενε να τον ακούσει χωρίς να κοιτάζει. Ο καφετζής έσκυψε εμπιστευτικά, αλλά με φωνή που ακουγόταν καθαρά σε όλο το μαγαζί, του είπε:
«Μάρκο, εντάξει, αλλά αν δηλαδή τελείωσες, τα παιδιά λένε να βάλουμε το γραμμόφωνο.»
Δεν γύρισε να τον κοιτάξει. Ούτε είπε και τίποτα. Έμεινε για μια στιγμή μόνο ακίνητος στην καρέκλα του. Ή και για μια ώρα / για ένα χρόνο. Ακίνητος. Έπειτα σηκώθηκε αργά, κοίταξε το παιδί και βγήκε έξω.
Περπάτησαν αμίλητοι 100 – 150 μέτρα νιώθοντας ακόμα τα βλέμματά τους πάνω του. Μετά δεν άντεξε: Έπεσε χάμω, μέσα στις λάσπες, με το μπουζούκι σφιχτά δεμένο στον κόρφο του και ξέσπασε σε ένα στεγνό, βουβό κλάμα. Δεν άντεχε άλλο. Δεν πήγαινε άλλο. Δεν ήθελε. Τίποτα δεν είχε νόημα στη ζωή του κι ό,τι δεν το κατέστρεφε ο ίδιος, χανόταν από μόνο του. Μακάρι, μακάρι να τον έκοβε τώρα αμέσως ο Θεός. Μακάρι για να γλίτωνε κι ο ίδιος και οι άλλοι που βασάνιζε.
Μη μπορώντας να βρει ρυθμό στην ανάσα του από τους λυγμούς, άρχισε να παίζει με τον αντίχειρα ένα σιγανό ταξίμι σε ουσάκ που κατέληξε κιουρτί. Τα λόγια του τα έφερε ο καημός και κόλλησαν αυτόματα πάνω στη μουσική που φτιαχνόταν:


"Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου
Όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ τον θάνατό μου…"