18/2/10

Πώς μας πούλησαν και μας αγόρασαν...

Ανατριχιαστικός είναι ο μηχανισμός με τον οποίον συγκεκριμένοι τραπεζικοί κολοσσοί κερδοσκόπησαν εναντίον της χώρας μας, με αποτέλεσμα αυτοί μεν να κερδίσουν ποσά ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, η Ελλάδα δε να τεθεί υπό ξένη οικονομική κηδεμονία. Αξίζει να τον περιγράψουμε σε αδρές γραμμές. Το αποφασιστικό εργαλείο στο παιχνίδι που παίχτηκε εναντίον της Ελλάδας είναι ένα εντελώς πρόσφατο χρηματοπιστωτικό προϊόν που ονομάζεται CDS (από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων credit default swaps).
Πρόκειται για ασφάλιση κατά της περίπτωσης μη αποπληρωμής ενός χρέους. Μια τράπεζα π.χ. που αγοράζει ομόλογα ενός κράτους ασφαλίζει το ποσό που έδωσε σε μια άλλη τράπεζα, η οποία είναι υποχρεωμένη να της δώσει αυτή τα λεφτά της, αν το κράτος χρεοκοπήσει και βρεθεί σε αδυναμία να εξοφλήσει τα ομόλογά του όταν λήξουν ή να πληρώσει ενδιαμέσως τους τόκους.
Εννοείται ότι όσο πιο επισφαλής είναι η οικονομική κατάσταση μιας χώρας τόσο υψηλότερα ασφάλιστρα θα απαιτήσει η τράπεζα που ασφαλίζει το χρέος.
Το στοιχείο που σοκάρει είναι ότι τρεις και μόνο τραπεζικοί κολοσσοί, η γερμανική Ντόιτσε Μπανκ και οι αμερικανικές Γκόλντμαν Ζαξ και Τζ. Π. Μόργκαν ελέγχουν τον 75% (!) της παγκόσμιας αγοράς των CDS.
Πάμε τώρα στην περίπτωση της Ελλάδας.
Περί τα μέσα Γενάρη, περίπου δέκα ημέρες πριν η χώρα μας αναζητήσει αγοραστές για το πενταετές ομόλογό της, η Ντόιτσε Μπανκ δημοσιοποιεί μια έκθεση - φωτιά για την ελληνική οικονομία, όπου αναφέρει πως πάμε χάλια και δεν αποκλείεται κατάρρευση.
Αμέσως μετά κινητοποιείται το τμήμα της CDS της Ντόιτσε Μπανκ. Ζητάει πολύ υψηλότερα ασφάλιστρα για το ελληνικό χρέος, αφού υποτίθεται ότι η χώρα μας βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση, όπως λέει το τμήμα μελετών της... ίδιας τράπεζας!
Αφού το επιτόκιο των CDS για την Ελλάδα ανεβαίνει, περνάει αμέσως το μήνυμα παγκοσμίως στο χρηματοπιστωτικό σύστημα: τα διεθνή ΜΜΕ που δρουν ως «παπαγαλάκια» των κερδοσκόπων ουρλιάζουν ότι η ελληνική οικονομία παραπαίει, η ανενημέρωτη κοινή γνώμη τρομοκρατείται και οι επαΐοντες καταλαβαίνουν ότι στοχοποιήθηκε η Ελλάδα και οδεύει προς οικονομικό «γδάρσιμο».
Εν συνεχεία η ίδια η Ντόιτσε Μπανκ μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ αναλαμβάνουν να... πουλήσουν τα ελληνικά ομόλογα! Να τα προωθήσουν στους υποψήφιους αγοραστές! Ναι, αυτοί ακριβώς που συμμετείχαν ενεργά στην οργάνωση του κλίματος καταρράκωσης της ελληνικής οικονομίας για να διευκολυνθούν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις!
Δεν πρόκειται περί κακόγουστου αστείου. Μιλάμε εντελώς σοβαρά. Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και πάμπολλες άλλες κυβερνήσεις, υποχρεώνεται αντικειμενικά να προστρέξει στις τράπεζες που ελέγχουν την αγορά CDS, παρ’ όλο που υπονομεύουν την Ελλάδα. Τους πληρώνει ουσιαστικά «προστασία», με τη χυδαία έννοια του όρου, ελπίζοντας να τις εξευμενίσει ώστε να την βοηθήσουν να δανειστεί με ανεκτά επιτόκια.
Η Ντόιτσε Μπανκ λοιπόν ως ανάδοχος τράπεζα μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ και άλλες, που παίζουν πολύ δευτερεύοντα ρόλο, καθορίζουν ουσιαστικά το επιτόκιο με το οποίο θα διαθέσει τα ομόλογά της η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει περιθώρια να μη συμμορφωθεί στις υποδείξεις τους.
Εννοείται ότι η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ έχουν ενημερώσει τους πελάτες τους, οι οποίοι τρέχουν σαν τρελοί να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα με επιτόκιο 6,2%, γιατί φυσικά οι τράπεζες αυτές γνωρίζουν εκ των ένδον πως έχει στηθεί το παραμύθι της δήθεν επαπειλούμενης χρεοκοπίας.
Η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ εισπράττουν παχυλές προμήθειες εκατομμυρίων ευρώ από τους πελάτες τους, ενώ αγοράζουν και οι ίδιες μεγάλες ποσότητες χρυσοφόρων ελληνικών ομολόγων.
Τώρα ετοιμάζουν τον επόμενο γύρο ελληνικού δανεισμού, στήνοντας σκηνικό για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη φυσικά...

ΤΩΡΑ ΤΡΕΜΟΥΝ:
Τα κράτη, όμηροι των τραπεζών.
Καθυβρίζουν την Ελλάδα οι Γερμανοί. Εχουν όμως ταραχθεί ακόμη και αυτοί από την επίδειξη δύναμης των τραπεζών. «Η Κοινότητα θα έπρεπε να σκεφθεί πώς θα μπορέσει να αποξηράνει αυτόν τον βάλτο (των τραπεζών) που πιάνει ομήρους ολόκληρες χώρες» έγραψε σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Η «Μοντ» είναι εξοργισμένη: «Μόλις έναν χρόνο αφότου τα κράτη έσωσαν τις τράπεζες αφιερώνοντας κολοσσιαία ποσά και στις δύο όχθες του Ατλαντικού -25% του ΑΕΠ σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- τα χρεωμένα κράτη πέφτουν θύματα επιθέσεων από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που διέσωσαν. Αυτό είναι ένα από τα πικρά μαθήματα της ελληνικής κρίσης» ομολογεί η γαλλική εφημερίδα.




Γιώργος Δελαστίκ.

17/2/10

Αυτή η Ελλάδα δεν είναι προς πώληση - ούτε προς ενοικίαση!

Πολιτικοί απατεώνες...


Οι αποκαλύψεις των «New York Times» λένε απλοελληνιστί το εξής: Η κυβέρνηση Σημίτη κορόιδεψε και την Ενωση (μπήκαμε στην ΟΝΕ με ψεύτικα στοιχεία) αλλά και την ελληνική κοινωνία, την οποία τάιζε με μύθους για την «ισχυρή οικονομία», ενώ απέκρυβε τα πραγματικά δεδομένα.
Το κόλπο ήταν απλό: Οι δοσοληψίες με την Goldman Sachs δεν ήταν καταγεγραμμένες στον Προϋπολογισμό ως δάνεια, αλλά ως νομισματική συναλλαγή. Ετσι, όχι μόνο έπαιρνε δάνεια, αλλά αυτά ούτε ανέβαζαν το χρέος ούτε ήταν αμέσως απαιτητά ώστε να φεύγουν χρήματα από το κρατικό ταμείο. Συγκεκριμένα, η αποπληρωμή θα άρχιζε το 2004 και θα συνεχιζόταν ώς το 2019. Ετσι και η περίοδος Σημίτη θα φαινόταν ανθηρή και οι επόμενοι θα πλήρωναν τη νύφη! Τα ίδια ψέματα έλεγαν και σε άλλα πεδία (π.χ. ρυθμός ανάπτυξης που οφειλόταν αποκλειστικά στα Ολυμπιακά έργα και όχι στη δυνατή οικονομία) αλλά δεν είναι του παρόντος...
Λένε ορισμένοι ότι αυτό ήταν νόμιμο, και γινόταν και σε άλλες χώρες. «Η Eurostat δεν ήταν ενήμερη», δήλωσε χθες ο εκπρόσωπος του Ολι Ρεν. Αυτό είναι το ένα. Ναι, ήταν «μια γκρίζα ζώνη από άποψη ηθικής και διαφάνειας», ομολόγησε χθες στον Χατζηνικολάου του «Real Fm» ο κ. Χ. Σαρδελής, επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης του Δημοσίου Χρέους το 2001. Αυτό είναι το δεύτερο. Το τρίτο είναι ότι επί της ουσίας η χώρα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για να μπει στην ΟΝΕ. Μπήκε με αλχημείες! Και το τέταρτο: «Το νόμιμο είναι και ηθικό», έλεγε ο Βουλγαράκης προκαλώντας πανελλήνια θυμηδία. Μα κάτι ανάλογο δεν λένε σήμερα οι λογιστές του «εκσυγχρονισμού»; Η ανακίνηση του θέματος (για το πώς μπήκε η Ελλάδα στην ΟΝΕ) θα επιβαρύνει την ούτως ή άλλως δύσκολη θέση της χώρας μας, λένε κάποιοι. Πράγματι, έτσι είναι. Υπό την έννοια αυτή, όμως, ήταν επιβαρυντική για τη χώρα και η αποκάλυψη, από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, των ψευδών στοιχείων που έδινε στην Ενωση η κυβέρνηση Καραμανλή -ή μήπως όχι; Τι είναι όμως προτιμότερο; Να κρύβουμε τις πομπές κάτω από το χαλί ή να απομακρυνθεί πλήρως η κόπρος του Αυγείου; Βέβαια, υπάρχει ένα πρόβλημα: Ετσι, εκτίθεται πλήρως η εποχή Σημίτη και συντρίβεται ο μύθος της «ισχυρής Ελλάδος». Ας πρόσεχαν. Και οι αυτουργοί και οι προπαγανδιστές...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ
Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2010

Ήθελαν να "τιτλοποιήσουν" τον Παρθενώνα !!!


Σε ανταπόκρισή τους από την Αθήνα οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» αναφέρουν ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Νίκος Χριστοδουλάκης, λίγο μετά την είσοδο της χώρας στο ευρώ, είχε προτείνει το ενδεχόμενο «τιτλοποίησης του Παρθενώνα και άλλων αρχαιολογικών χώρων».
Οι επενδυτικές τράπεζες θα έφερναν χρήματα στο ελληνικό κράτος με αντάλλαγμα τα έσοδα από τα εισιτήρια της Ακρόπολης και άλλων αρχαιολογικών χώρων. Το σχέδιο δεν προχώρησε και λόγω των ενστάσεων αρχαιολόγων που φοβήθηκαν ότι η Ακρόπολη θα μετατρεπόταν σε ένα θεματικό πάρκο «σε στιλ Ντίσνεϊ», αναφέρει η εφημερίδα. Διαβάστε περισσότερα εδώ
: www.skai.gr

ΥΓ) Μπορεί η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να μην τα κατάφερε να ..."εκμεταλλευτεί" την Ακρόπολη - η σημερινή όμως έχει ακόμη καλύτερα επενδυτικά σχέδια για αυτήν : ΑΙΟΛΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ; ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΚΔΟΤΟ!


16/2/10

Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου!

Η κυβέρνηση προσποιείται ότι το αποκαλούμενο ως «Πρόγραμμα Σταθερότητας», δηλαδή η ανελέητη επιδρομή κατά του ελληνικού λαού, συνιστά «συνταγή σωτηρίας»...
Η ΝΔ συμφωνεί και επαυξάνει...
Η ΕΕ, η ΕΚΤ, η Κομισιόν, οι «αγορές», νουθετούν και ζητούν κι άλλα...
Ο ΣΕΒ πανηγυρίζει και στηρίζει...
*
Η συγχορδία τους έχει πάψει προ πολλού να ηχεί το απατηλό τραγούδι των «Σειρήνων».
Ο,τι θα ακούγεται από δω και πέρα από τις «πυροβολαρχίες» της προπαγάνδας τους δεν είναι παρά το κροτάλισμα από το «Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου». Αντιγράφουμε:
Αυτοί που βρίσκονται ψηλά,
Θεωρούνε ταπεινό,
Να μιλάς για το φαΐ.
Ο λόγος;
Έχουνε κι όλας φάει!
Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο,
Χωρίς να’χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής.
Πώς ν’αναρωτηθούν πού’θε έρχονται,
Και πού πηγαίνουν!
Είναι τα όμορφα δειλινά τόσο αποκαμωμένοι.
Το βουνό και την πλατειά τη θάλασσα,
Δεν τά’χουν ακόμα δει,
Όταν σημαίνει η ώρα τους.
Αν δεν νοιαστούν οι ταπεινοί,
Γι’αυτό που είναι ταπεινό,
Ποτέ δεν θα υψωθούν!
Το ημερολόγιο,
Δεν δείχνει ακόμα την ημέρα.
Όλοι οι μήνες, όλες οι ημέρες,
Είναι ανοιχτές.
Κάποια απ’ αυτές θα σφραγιστεί,
Μ’ έναν σταυρό.
Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί,
Οι έμποροι φωνάζουν γι’αγορές.
Οι άνεργοι πεινούσαν,
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται.
Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι,
Κηρύχνουν τη λιτότητα!
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα,
Ζητάνε θυσίες!
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους,
Για τις μεγάλες εποχές που θα’ρθουν.
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο,
Λεν πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό,
Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού.
Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε
Πόλεμος και ειρήνη,
Είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά.
Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους,
Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα.
Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους,
καθώς ο γιος από την μάνα,
έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά.
Ο πόλεμός τους σκοτώνει,
Ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους!
Όταν αυτοί που είναι ψηλά
Μιλάνε για ειρήνη,
Ο απλός λαός ξέρει,
Πως έρχεται ο πόλεμος,
Όταν αυτοί που είναι ψηλά,
Καταριούνται τον πόλεμο!
Διαταγές για επιστράτευση
Έχουν υπογραφεί,
Στον τοίχο με κιμωλία γραμμένο
Θέλουνε πόλεμο.
Αυτός που το΄χε γράψει
Έπεσε κι όλας.
Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε:
Να ο δρόμος για τη δόξα!
Αυτοί που είναι χαμηλά:
Να ο δρόμος για το μνήμα!
Τούτος ο πόλεμος που έρχεται
Δεν είναι ο πρώτος.
Πριν απ’ αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι.
Όταν ετέλειωσε ο τελευταίος,
Υπήρχαν νικητές και νικημένοι!
Στους νικημένους ο φτωχός λαός
Πέθαινε απ’ την πείνα!
Στους νικητές ο φτωχός λαός
Πέθαινε το ίδιο!
Σαν θα’ρθει η ώρα της πορείας,
Πολλοί δεν ξέρουν,
Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους!
Η φωνή που διαταγές τους δίνει,
Είναι του εχθρού τους η φωνή!
Εκείνος που για τον εχθρό μιλάει,
Είναι ο ίδιος τους ο εχθρός!
Νύχτα,
Τ’ανδρόγυνα ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους.
Οι νέες γυναίκες θα γεννήσουν ορφανά.
Στρατηγέ το τανκς σου,
Είναι δυνατό μηχάνημα.
Θερίζει δάση ολόκληρα,
Κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει,
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα-χρειάζεται οδηγό!
Στρατηγέ το βομβαρδιστικό,
Είναι πολυδύναμο,
Πετάει πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο,
Κι απ’ τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ,
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα-χρειάζεται πιλότο!
Στρατηγέ ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ,
Ξέρει να πετάει,
Ξέρει και να σκοτώνει,
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα-ξέρει να σκέφτεται!
(ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ: «ΠΟΙΗΜΑΤΑ», Εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ, μετάφραση Μάριου Πλωρίτη)


Ο Πύργος του Καραϊσκάκη στον Προυσό.



ΥΓ) ... απλές πέτρες, σμιλεμένες όμως με το πάθος του απλού λαού για ελευθερία, ανεξαρτησία και δικαιοσύνη! Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις !

Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας: Μεγάλο το στοίχημα και ο λογαριασμός!

Αυτή τη δεκαετία, οι ευρωπαϊκές εταιρείες θα πρέπει να επενδύσουν περίπου 1 τρισ. ευρώ για να επιτύχουν τους στόχους που έχουν θέσει οι κυβερνήσεις για την ανάπτυξη της ανανεώσιμης ενέργειας και τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.


Του Ed Crooks.
Δεκαπέντε μίλια ανοιχτά της νοτιοανατολικής ακτής της Αγγλίας βρίσκεται υπό κατασκευή το μεγαλύτερο θαλάσσιο αιολικό πάρκο του πλανήτη. Το έργο είναι δύσκολο και επικίνδυνο, αλλά το αιολικό πάρκο Greater Gabbard, που κατασκευάζουν η βρετανική Scottish and Southern Energy και η γερμανική RWE, θα μπορούσε να θεωρηθεί ενδεικτικό της τεράστιας ανάπτυξης που αναμένεται να έχει η αιολική ενέργεια στον θαλάσσιο χώρο γύρω από τη Βρετανία. Το συγκεκριμένο πάρκο θα αριθμεί 140 ανεμογεννήτριες και η βρετανική κυβέρνηση θέλει, μέχρι το τέλος της δεκαετίας, να έχουν εγκατασταθεί στα βρετανικά ύδατα αρκετές εκατοντάδες ανεμογεννήτριες. Το κόστος τους εκτιμάται ότι μπορεί να φτάσει τα 100 δισ. στερλίνες (115 δισ. ευρώ).
Η επέκταση των αιολικών πάρκων που σχεδιάζει η Βρετανία είναι ένα μόνο μέρος των μαζικών επενδύσεων που απαιτούνται από τη βιομηχανία ενέργειας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτή τη δεκαετία, οι ευρωπαϊκές εταιρείες θα πρέπει να επενδύσουν περίπου 1 τρισ. ευρώ για να επιτύχουν τους στόχους που έχουν θέσει οι κυβερνήσεις για την ανάπτυξη της ανανεώσιμης ενέργειας και τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ενώ παράλληλα καλούνται να αντικαταστήσουν τις απαρχαιωμένες υποδομές. Η δέσμευση αυτή είναι τόσο μεγάλη που είναι σίγουρο ότι θα συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση της οικονομίας, της πολιτικής και των οικονομικών της Ευρώπης τα επόμενα χρόνια.
Η Ε.Ε. πρωτοστατεί στον τομέα των ΑΠΕ και έχει θέσει πιο φιλόδοξους στόχους για την ανάπτυξή τους από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη οικονομία. Ευελπιστεί πως θα ακολουθήσουν και οι ΗΠΑ. Ομως, πολλοί στον κλάδο έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν ότι τα ευρωπαϊκά σχέδια δεν είναι βιώσιμα. Σημειωτέον, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν δεσμευτεί να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 20% σε σχέση με τα επίπεδα του 1990 και να αυξήσουν στο 20% το ποσοστό της παραγόμενης στην Ε.Ε. ενέργειας που προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές, μέχρι το 2020.
Οι ευρωπαϊκές εταιρείες ενέργειας, ιδίως στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Ιταλία, είχαν ήδη βαρύ φορτίο στην πλάτη τους, αφού πρέπει να αντικαταστήσουν τις υποδομές που δημιουργήθηκαν τις δεκαετίες που ακολούθησαν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι νέοι στόχοι προσθέτουν έναν επιπλέον βαθμό δυσκολίας.
Ο τρόπος.
«Η αντικατάσταση των απαρχαιωμένων υποδομών είναι αρκετά δαπανηρή, αλλά αν το κάνεις αυτό με παράλληλη μείωση των εκπομπών και, στη συνέχεια, προσθέσεις από πάνω και ένα στόχο για τις ΑΠΕ, το κόστος είναι απίστευτο», λέει ο Ντίτερ Χελμ, ειδικός σε θέματα ενέργειας στο New College του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Ο φθηνότερος τρόπος για να μειώσει κανείς τις εκπομπές ρύπων είναι να αντικαταστήσει το λιθάνθρακα στους σταθμούς παραγωγής με φυσικό αέριο, ώστε να παράγουν το μισό διοξείδιο του άνθρακα ανά μεγαβάτ ηλεκτρικής ενέργειας. Ωστόσο, λόγω της δέσμευσης της Ε.Ε. στις ΑΠΕ, η οποία οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ανησυχία που υπάρχει σε ό,τι αφορά την ασφάλεια του εφοδιασμού με φυσικό αέριο από τη Ρωσία και άλλες δυνητικά αναξιόπιστες χώρες, τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν δεσμευτεί να επενδύσουν στην κατασκευή πολυδάπανων αιολικών πάρκων.
Και ενώ είναι οι κυβερνήσεις που έχουν θέσει τους στόχους, αυτός από τον οποίο περιμένουν όλοι να κάνει τις επενδύσεις είναι ο
ιδιωτικός τομέας. Αυτό θα ασκήσει μεγάλη πίεση στις εταιρείες του ενεργειακού κλάδου, οι οποίες, μπροστά στην έλλειψη ρευστότητας και τη μείωση της ζήτησης που προκάλεσε η ύφεση, έχουν μειώσει δραστικά τις προγραμματισμένες για φέτος κεφαλαιουχικές δαπάνες. Οπως είναι σήμερα η κατάσταση, δεν αναμένεται να αλλάξουν τακτική σύντομα, για να κάνουν τις επενδύσεις που απαιτούνται.
Επενδύσεις.
Οι βιομηχανίες ενέργειας των πέντε μεγαλύτερων οικονομιών της Ε.Ε. (Γερμανίας, Γαλλίας, Βρετανίας, Ιταλίας και Ισπανίας) επένδυαν γύρω στα 35 δισ. ευρώ ετησίως για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 2000 και, εν συνεχεία, αύξησαν τις δαπάνες τους στα 60 δισ. ευρώ το 2008 και στα 65 δισ. ευρώ το 2009. Ομως, οι εν λόγω δαπάνες θα υποχωρήσουν περίπου σε 54 δισ. ευρώ φέτος, σύμφωνα με αναλυτές της Citigroup, τη στιγμή που για να συμβάλουν αναλογικά με το μερίδιό τους στις προβλεπόμενες επενδύσεις του 1 τρισ. ευρώ της Ε.Ε., οι εταιρείες των πέντε αυτών οικονομιών πρέπει να επενδύουν 80 δισ. ευρώ ετησίως για την υπόλοιπη δεκαετία.
Για να μπορέσει ο κλάδος των ΑΠΕ να προσελκύσει τα κεφάλαια που χρειάζεται, πρέπει οι κυβερνήσεις να εγγυηθούν τις αποδόσεις των επενδυτών. Σύμφωνα με τον Νικ Λαφ, διευθυντή οικονομικών της Centrica, στην οποία ανήκει η British Gas, «αν θέσεις το σωστό πλαίσιο, οι επενδύσεις αυτές μπορεί να είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για τα ασφαλιστικά ταμεία και άλλους μακροπρόθεσμους επενδυτές».
Ποιος θα πληρώσει το... μάρμαρο.
Κάθε ευρωπαϊκή χώρα έχει το δικό της σύστημα επιδότησης για την ανάπτυξη των ΑΠΕ, όπως η επιδότηση της παραγόμενης κιλοβατώρας, που καλύπτεται από ένα χρηματικό «καπέλο» που προστίθεται στους λογαριασμούς των καταναλωτών.
Για να αυξηθούν, λοιπόν, οι επενδύσεις, θα πρέπει να αυξηθούν και οι επιδοτήσεις αυτές. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερα κέρδη για τις εταιρείες και υψηλότερες τιμές για τους καταναλωτές. Ο αντίκτυπος στους λογαριασμούς ρεύματος μπορεί να είναι μεγάλος. Η Ofgem, η βρετανική ρυθμιστική Αρχή του ενεργειακού κλάδου, υπολογίζει ότι μέχρι το 2016 ο μέσος ετήσιος λογαριασμός στη Βρετανία μπορεί να έχει αυξηθεί κατά 60%, στις 2.000 στερλίνες.
Η αύξηση αυτή θα αντιπροσωπεύει πάνω από το 10% του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, μετά την κάλυψη βασικών αναγκών, όπως η στέγη, η τροφή και η ένδυση.
Η αύξηση των τιμολογίων του ρεύματος, σε μια εποχή που οι διαθέσιμοι πόροι των Ευρωπαίων συμπιέζονται ήδη από τις φορολογικές αυξήσεις που προγραμματίζουν οι κυβερνήσεις για να ενισχύσουν τα οικονομικά τους, θα μπορούσε να αποτελέσει μια σημαντική, πρόσθετη τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη. Είναι επίσης πιθανό να αναδειχθεί σε σοβαρό πολιτικό θέμα. Τα τιμολόγια του ρεύματος έχουν ανάψει φωτιές και στο παρελθόν σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες. Ο Πιερ Γκαντονέ έχασε τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της γαλλικής EDF πέρυσι, όταν υποστήριξε (εξοργίζοντας τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί) ότι οι τιμές πρέπει να αυξηθούν για να γίνουν επενδύσεις. Η περίπτωση αυτή ήταν ακραία, αλλά οι επιχειρήσεις ηλεκτρισμού στη Βρετανία και στη Γερμανία έχουν έρθει πολλές φορές αντιμέτωπες με τίτλους εφημερίδων που τις κατηγορούσαν για υψηλές χρεώσεις και υπερβολικά κέρδη.
Επομένως, οι επενδύσεις θα πρέπει να γίνουν όσο το δυνατόν αποδοτικότερες ως προς το κόστος, για να μην επιβαρυνθούν υπερβολικά οι καταναλωτές. Ωστόσο, τίποτε δεν εγγυάται, μετά την απογοήτευση που προκάλεσε η σύνοδος της Κοπεγχάγης για το κλίμα, αλλά και το «πάγωμα» των σχετικών ενεργειακών μεταρρυθμίσεων στις ΗΠΑ, πως οι Ευρωπαίοι καταναλωτές δεν θα αρχίσουν να διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι καλούνται να επωμιστούν όλο το βάρος μόνοι τους. Σε αυτήν την περίπτωση, οι πολιτικοί θα πρέπει να βρουν τρόπο να υποσχεθούν ότι ο λογαριασμός του 1 τρισ. ευρώ μπορεί και πρέπει να μειωθεί;

15/2/10

Αμόλα καλούμπα...

Καλά Κούλουμα και καλή Σαρακοστή να έχουμε!!
Αν και αυτή η Σαρακοστή μάλλον θα κρατήσει πολύ...

Αν αναρωτιέστε πως έφθασε η Χώρα μας στην σημερινή της κατάσταση...

Αναλογιστείτε τι ψηφίζαμε στις εκλογές τόσο καιρό και σε ποιούς δώσαμε την εξουσία να μας οδηγήσουν ως εδώ...
Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.

Αβραάμ Λίνκολν, Αμερικανός Πρόεδρος.
ΥΓ) βέβαια πέρα από τις πολιτικές ευθύνες όλων μας, μήπως υπάρχουν και συγκεκριμενοποιημένες-εξατομικευμένες ευθύνες που χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης καθώς άπτονται και αφορούν την διασπάθιση δημοσίου χρήματος και την κατάχρηση εξουσίας ; Απλώς ρωτάμε - μήπως;

14/2/10

Στα μονοπάτια της Ναυπακτίας... με το βλέμα πάντα ψηλά!

Η βάναυση επέμβαση που γίνεται στο περιβάλλον της Ορεινής Ναυπακτίας με έργα άχρηστα κι ανόητα όπως η εκτροπή του Ευήνου, χωρίς αυτά να συνοδεύονται και από έργα υποστήριξης, θα οδηγήσουν την περιοχή σε οριστική καταστροφή και πλήρη ερήμωση.
Αυτόν τον τόπο με τη συγκλονιστική φυσική ομορφιά που κατορθώνει ακόμη να διατηρεί τη γοητεία του άγνωστου και του μυστηριώδους έχουμε υποχρέωση να τον προστατέψουμε. Οι οικολογικές οργανώσεις και τα μαχητικά έντυπα κατά κύριο λόγο, αλλά και οι λίγοι μόνιμοι κάτοικοι μαζί με τους επισκέπτες οφείλουμε ελεύθερα κι ανυπόκριτα να συστρατευτούμε σε κοινό αγώνα για την προστασία της περιοχή και να αντισταθούμε στα όποια πρότυπα ανάπτυξης πάνε να επιβάλουν χωρίς αυτά να ταιριάζουν στην περιοχή.
Η φύση και η προστασία της -όχι μόνο στην Ορεινή Ναυπακτία αλλά στην Ελλάδα ολόκληρη-είναι βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόθεση των νόμων και του κράτους, αλλά κυρίως αφορά τον καθένα από εμάς τους απλούς ανθρώπους και μας αφορά σε κάθε στιγμή της ζωής μας, είναι η ζωή μας και ο πολιτισμός μας. Για να διατηρήσουμε τόσο το φυσικό περιβάλλον όσο και τον πολιτισμό μας πρέπει να αναδείξουμε τη σχέση που υπάρχει ανάμεσά τους ειδικά στις μέρες μας που οι κοινωνίες όλο και περισσότερο απομακρύνονται από τη φύση. Για να γίνει αυτό δεν φτάνει μόνο η πληροφόρηση αλλά η γνώση που μ` αυτή φτάνει κανείς στη σοφία.
Η στήλη φιλοδοξεί να προκαλέσει τις διαδικασίες εκείνες που οδηγούν στην απόκτηση πληρέστερων γνώσεων και βαθύτερης κατανόησης για την Ορεινή Ναυπακτία. Φιλοδοξεί να ενθουσιάσει τους αναγνώστες της τόσο όσο χρειάζεται για να βγουν και να περπατήσουν στα βουνά της περιοχής, να ακολουθήσουν τα μονοπάτια, να κουβεντιάσουν, να αφουγκραστούν και να μυρίσουν όχι όμως ανέμελα κι ασυνείδητα, αλλά με καρδιά γεμάτη νοιάξιμο, φροντίδα, αγάπη και σεβασμό.
Οι στόχοι βέβαια πολλοί, πρώτα να τονιστεί και να προβληθεί σε όλες τους τις διαστάσεις η εξαιρετική ομορφιά και η βιοποικιλότητα της περιοχής, να αναδειχτούν οι σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στα διάφορα φυσικά στοιχεία και στο πολιτιστικό περιβάλλον και το σπουδαιότερο να ευαισθητοποιήσει τους αναγνώστες για να συμβάλει ο καθένας όσο περνάει από το χέρι του, ώστε το θαυμάσιο αυτό κομμάτι της ελληνικής γης να διατηρηθεί και να παραδοθεί απείραχτο στις επόμενες γενιές.
Το οφείλουμε άλλωστε στην ιστορία και τον πολιτισμό αυτής της περιοχής, αλλά και στους λίγους ηλικιωμένους κατοίκους που μένουν μόνιμα με μοναδικό τους σύντροφο το παράπονο της εγκατάλειψης.

Ο Τόπος!
''...Ένας βράχος πάνω στον άλλο, δίπλα στον άλλο,
πίσω απ` τον άλλο ,
βράχια, βράχια ακατάστατα,
μυτερά,κοφτερά,στραβά,αταίριαστα,
όρθια,πλαγιαστα,κρεμασμένα σαν δόντια,
σαν καρφιά σαν μαχαίρια κι ύστερα μια σάρα απότομη,
όλο στουρνάρι και χαλίκι...''
( Θ. Πετσάλης "Οι Μαυρόλυκοι”)
Η περιγραφή που αποδίδει πιο πιστά την πραγματικότητα για την Ορεινή Ναυπακτία.
Αυτός ο τόπος, με το πλούσιο ανάγλυφο, σχηματίστηκε πριν από 36 εκατομμύρια χρόνια κατά τη διάρκεια ορογενετικών κινήσεων. Οι κινήσεις αυτές ,όπως αναφέρουν ειδικοί επιστήμονες συνεχίστηκαν για 20 εκατομμύρια χρόνια. Τα πετρώματα των ορεινών όγκων ανήκουν στη ζώνη της Πίνδου, είναι κατά κύριο λόγο ασβεστολιθικά και βρίσκονται στη σημερινή τους θέση εδώ και 16 εκατομμύρια χρόνια.
Τους απλοϊκούς όμως κατοίκους της περιοχής δεν τους απασχολούν οι επιστημονικές αυτές θέσεις. Γι` αυτούς η εμπλουτισμένη με πολλά χριστιανικά στοιχεία παράδοση για τη δημιουργία της περιοχής είναι αρκετό. Η παράδοση αναφέρει σχετικά: " Όταν ο Θεός δημιουργούσε τη στεριά του περίσσεψαν λίγα από τα υλικά της δημιουργίας. Τα απομεινάρια αυτά τα πέταξε όλα μαζί εδώ που σήμερα είναι η Ορεινή Ναυπακτία, έτσι δημιουργήθηκαν τα πολλά βουνά. Είδε όμως ότι αυτή η περιοχή αδικείται και τη στόλισε με πολλά δάση, γάργαρα νερά ,πολύχρωμα λουλούδια και πάρα πολλά πουλιά και ζώα. Έτσι η περιοχή αυτή έγινε μία απ` τις ομορφότερες της γης".
Αυτή την περιοχή, όλοι όσοι νοιάζονται, σέβονται και αγαπούν τη φύση, όλοι όσοι μπορούν να αφουγκραστούν και να δουν με άλλα αυτιά και μάτια ,καλούνται να την περιδιαβούν μαζί με τη στήλη και να αποσπάσουν τα μυστικά της και όλα εκείνα που μιλούν με τον τρόπο τους για το παρελθόν και συχνά προμηνύουν το μέλλον.
Το μοναστήρι της Βαρνάκοβας με τη χιλιόχρονη ιστορία του προσφέρει ευγενικά τον εξώστη του για μια πρώτη οπτική επαφή ενός τμήματος της Ορεινής Ναυπακτίας. Στα πόδια της Ι.Μονής ότι απόμεινε από τον Μόρνο. Ο άνθρωπος βλέπετε με την ασύνετη χρήση των φυσικών πόρων και με γνώμονα το συμφέρον, την εύκολη λύση ή την μεγιστοποίηση του κέρδους, καταστρέφει πολλές φορές ανεπανόρθωτα. Μάταια το ρέμα της Τερψιθέας, το Ανδραβιτσιώτικο, ή της Γριάς το ρέμα με τα λίγα νερά τους προσπαθούν να σώσουν ότι ο άνθρωπος κατέστρεψε.
Η ομορφιά του τοπίου, η ιερότητα του χώρου και η καταπληκτική θέα σε συνεπαίρνουν και άθελα οδηγούν το βλέμμα σου στην απέναντι κορυφογραμμή. Δυτικά το Μακρύορο 1500 μ.υψ. όνομα και πράγμα, συνέχεια με Βορειοανατολική κατεύθυνση το Τσακαλάκι 1713μ. με τις δίδυμες κορυφές του και πιο δεξιά η Ομάλια 1636. με τις ελατοσκέπαστες πλαγιές της και το πυροφυλάκιο κατάκορφα. Στα σωθικά των ορεινών αυτών όγκων αλλά σε χαμηλότερο υψόμετρο (475 μ.) κρυμμένη μέσα στα πλατάνια βρίσκεται η Δρακότρυπα. Ευχή όλων μας είναι το σπήλαιο αυτό να μην πέσει θύμα της αναπτυξιομανίας με αναπτυξιακά πρότυπα που δεν ταιριάζουν στην περιοχή και δεν σέβονται το περιβάλλον.
Ανηφορίζοντας ο κάθε επισκέπτης από τη Ναύπακτο ή από το Θέρμο και αφού περάσει μέσα από φιδίσιους δρόμους και απότομες χαράδρες, δίπλα σε γάργαρα νερά και σε δασωμένες πλαγιές, φτάνει στην καρδιά της Ορεινής Ναυπακτίας, στο Διάσελο κοντά στο Χάνι του Λιόλιου. Με ανηφορικό περπάτημα και με Δυτική τώρα κατεύθυνση ο υποθετικός επισκέπτης φτάνει κατάκορφα στο Ξηροβούνι 1600 μ. περίπου.
Από εκεί βλέπει γύρω του σχεδόν ολόκληρη την Ορεινή Ναυπακτία. Νότια και προς τη μεριά του Φίδαρη το Ριγάνι με την κωνική του κορφή και δίπλα του το βουνό της Δερβέκιστας. Ανάμεσά τους στριμώχνεται ο Ευήνος. Το άγριο μεγαλείο των Στενών που δημιούργησε το ποτάμι στην πάλη του με τα βουνά αυτά συνεπαίρνουν τους επισκέπτες που όλο και περισσότεροι γίνονται τα τελευταία χρόνια.
Ανατολικά από το Ριγάνι ένα ορεινό συγκρότημα με αμέτρητες χαμηλές κορφές προβάλλει σαν φυσικό τείχος που ξεκόβει από την περιοχή της Ναυπάκτου την Ορεινή Ναυπακτία. Κατά την ιστορική διαδρομή της περιοχής πολλές φορές το φυσικό αυτό τείχος έχει σώσει τους κατοίκους από διάφορους "καμπίσιους " εχθρούς.
Ανάμεσα στη βόρεια πλευρά αυτής της μικρής οροσειράς με τις κατάφυτες πλαγιές και τη νότια πλευρά μια άλλης πιο εντυπωσιακής που την κάνουν η Τσεκούρα, ο Αρδίνης, το Ξηροβούνι , ο Ψωριάρης και το βουνό του Πέρκου, κυλάει τα νερά του ο παραπόταμος του Εύηνου Κότσαλος με ΒΑ-ΝΔ κατεύθυνση. Στο διάβα του αφού πρώτα ποτίσει πολλές λογγές και όλους τους πλατανιάδες, αφού δώσει κίνηση στις φτερωτές πολλών νερόμυλων αφήνει τα νερά του στο μεγάλο ποτάμι κάτω στου Πυλαρινού το μύλο κοντά στο ιστορικό καμαρωτό γιοφύρι της Αρτοτίβας.
Τον Κότσαλο τροφοδοτούν με τα νερά τους και πάρα πολλά ρέματα: O Κάκαβος που ξεκινάει από το βουνό των Κρυονερίων με το ονομαστό πέτρινο γεφυράκι,τα ρέματα της Κοζίτσας και του Πόδου,το Μέγα Ρέμα της Χώμορης,το Λευτεριάνικο,το Κουτσομύλι του Πλατάνου και ο Κώτσαρης της Ποκίστας είναι μερικά απ` αυτά.
Αφήσαμε τελευταίο το πιο όμορφο τμήμα της Ορεινής Ναυπακτίας που περικλείεται από τη δυτική πλευρά των Βαρδουσίων ,τη Σαράνταινα, την Κοκκινιά, τον Άνινο και από τα βουνά της Περίστας, τον Αρδίνη, την Τσεκούρα, την Ομάλια και το Βλαχοβούνι. Σχεδόν όλη αυτή η περιοχή αποτελεί την λεκάνη απορροής του Ευήνου πάνω από το φράγμα.
Για να θαυμάσει κάποιος το καταπληκτικό αυτό τοπίο προσφέρεται σαν φυσικό παρατηρητήριο η κορυφή της Κοκκινιάς. Πρόσβαση το βουνό έχει από τα χωριά Κλεπά , Αράχοβα, και από τη Δομνίστα Ευρυτανίας. Από την κορυφή έχουμε οπτική επαφή σχεδόν με όλη την κοίτη του Ευήνου από τα στενά της Κόνισκας μέχρι τα Βαρδούσια. Μπορούμε ακόμη να δούμε τα ρέματα που τροφοδοτούν με τα νερά τους το ποτάμι όπως τον Κλεινοβίτη και τη Σκοτεινή, το Μέγα Ρέμα της Κλεπάς και τον Κάκαβο της Περδικόβρυσης, το Βοτσαϊτικο και πιο πάνω το Καψαλόρεμα, ένα πλήθος από μικρές και μεγάλες κορυφές, αλλά και τις φοβερές καταστροφές που προκαλεί ο άνθρωπός στο περιβάλλον της περιοχής με τα έργα εκτροπής του Ευήνου.
Η εικόνα για τα παλιά της περιοχής αναδύεται σαν παραμύθι, οι περιγραφές των παπούδων, οι μνήμες και η φαντασία καθώς επίσης και τα απομεινάρια του χθες μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι παρέμεινε σχεδόν απαράλλαχτη μέχρι τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο. Μέσα σε αυτή τη μεγάλη χρονική περίοδο αν άλλαξε κάτι αυτό είχε σχέση με τις μικρές προόδους στην τεχνολογία. Η βασική εικόνα παρέμεινε η ίδια: Παράγουμε ή συλλέγουμε από τη φύση όλα εκείνα που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε.
Οι κάτοικοι της Ορεινής Ναυπακτίας όπως και όλοι οι κάτοικοι της υπαίθρου ζούσαν παράγοντας οι ίδιοι σχεδόν όλα τα αναγκαία αγαθά ή συνέλεγαν ορισμένα από τη φύση. Οι αγορές περιορίζονταν στα απολύτως απαραίτητα: το αλάτι, τα μεταλλικά εργαλεία και αργότερα το πετρέλαιο για τη λάμπα. Η γη ,το δάσος, η γεωργία, η κτηνοτροφία, το κυνήγι τους έδιναν ό,τι χρειάζονταν. Ήταν με λίγα λόγια λίγο γεωργοί, λίγο κτηνοτρόφοι, λίγο συλλέκτες ή λίγο κυνηγοί.
Στα μικρά κομμάτια γής που αναλογούσαν στο καθένα, τις γνωστές σε όλους μας πεζούλες, καλλιεργούσαν σιτάρι, καλαμπόκι, κριθάρι ,βρόμη και βρίζα που χρειάζονταν στους ίδιους αλλά και στα ζώα μεταφοράς και εργασίας που είχαν. Για τα γιδοπρόβατα λίγο τριφύλλι σε εξαιρετικές περιπτώσεις ,βελανίδια, μελά (γκι) και τούφες από έλατο ή πουρνάρι ήταν αρκετά.
Η Ορεινή Ναυπακτία παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον από άποψη βλάστησης, ήμερης και άγριας. Οι καρυδιές, οι κερασιές και οι μηλιές κατά κύριο λόγο, αλλά και αρκετά από τ` άλλα καρποφόρα και οπωροφόρα δέντρα που ευδοκιμούν στην περιοχή δεν έλειπαν από τους κήπους των κατοίκων. Τα κυριότερα άγρια δασικά δέντρα που κυριαρχούν στην περιοχή ξεκινώντας από χαμηλά υψόμετρα είνα: Η αριά, η κουμαριά, το πουρνάρι, η φυλλοβόλος δρυς (δέντρος),η κουτσουπιά, ο κέδρος, ο γαύρος και από 600 μ. υψόμετρο και πάνω το έλατο. Στην παραποτάμια ζώνη συναντάμε τις πικροδάφνες, τις ιτιές, τα σκλήθρα και τα πλατάνια. Η δασική βλάστηση καλύπτει το 76 π.της επιφάνειας με αρκετά υψηλή πυκνότητα 50 π.,η ποιότητά της όμως είναι ιδιαίτερα υποβαθμισμένη.
Με εργασία γενεών και γενεών οι ακούραστοι χωρικοί των ορεινότερων χωριών είχαν μετατρέψει τις άγονες βουνοπλαγιές σε καλλιεργούμενη γη .Πολλές φορές και οι λάκκες που ήταν κρυμμένες μέσα στο δάσος δεν ξέφευγαν από τον φτωχό βιοπαλαιστή. Την εποχή εκείνη ήταν πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς που αρχίζει η φύση και που τελειώνει το βασίλειο του ανθρώπου ,να ξεχωρίσει το τεχνητό από το φυσικό, το ανθρώπινο από το φυσικό οικοσύστημα, όπως θα λέγαμε σήμερα.
Παρά τις μικροεπεμβάσεις που κάναν οι πρόγονοί μας στη φύση, αναμέσά τους υπήρχε μία σχέση σεβασμού και προστασίας. Γνωστές σε όλους είναι οι προσπάθειες που κάναν οι κάτοικοι για να προστατέψουν το Κεφαλάρι του κάθε χωριού. Δεν δίσταζαν να φτάσουν πολλές φορές και σε αφορεσμό για τους ασυνείδητους που προκαλούσαν καταστροφές.
Σήμερα δυστυχώς και για την περιοχή μας η όποια ανάπτυξη σχεδιάζεται δεν στηρίζεται στις αρχές της αειφορίας με αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα να έχουμε αρνητικές επιτώσεις. Αν δεν θέλουμε να καταστρέψουμε το περιβάλλον από το οποίο εξαρτάται και η ζωή μας μη καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια στο μοντέλο ανάπτυξης που μας επιβάλλουν.
Όταν για τον κτηνοτρόφο στο λύκο πρέπει πάντα ο θάνατος, για τον ασυνείδητο κυνηγό ό,τι περπατάει ή πετάει είναι στόχος εξάσκησής του στη σκοποβολή, για τον απλό κάτοικο η πανίδα της περιοχής του χωρίζεται στα δύο - σ` αυτά που τρώγονται και σ`αυτά που δεν τρώγονται-λογικό είναι κανένας απ` αυτούς να μη μπορεί να φανταστεί πως στα επόμενα χρόνια ενδεχομένως ο λύκος ή το ζαρκάδι, οι αετοί που φωλιάζουν στο Βράχο της Κλεπάς, ή η βίδρα που υπάρχει σε ικανοποιητικό ακόμα πληθυσμό στα ρέματα της Ορεινής Ναυπακτίας να αποτελέσουν και για τους ίδιους οικονομική διέξοδο όπως: οι πελεκάνοι στις Πρέσπες, οι φώκιες στην Αλλόνησο ή οι χελώνες στη Ζάκυνθο.
Το ουρλιαχτό του λύκου, το κλάμα του πληγωμένου ζαρκαδιού,τα ξεφωνητά της βίδρας που αναστατώνουν τον εφησυχασμό και αμφισβητούν την πραγματικότητα, μπορεί να οδηγήσουν όλους όσους βλέπουν με άλλα μάτια και αφουγκράζονται με άλλα αυτιά στη διεκδίκηση μιας άλλης ανάπτυξης , της αειφορικής, που θα σέβεται τις αξίες της Ορεινής Ναυπακτίας.
Η ομορφιά της Ναυπακτίας είναι το πιο ισχυρό ίσως όπλο στα χέρια των λίγων κατοίκων της για να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Αρκεί αυτό να το πιστέψει καθένας και περισσότερο η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι ευαισθητοποιημένοι περιβαλλοντικά φορείς. Αυτοί θα οδηγήσουν και την πολιτεία να εγκαταλείψει τα αναπτυξιακά πρότυπα που μόνο σε αδιεξόδους οδηγούν.
Στο σημείο αυτό αξίζει να επαναφέρουμε στη μνήμη αυτών που μόνιμα αδιαφορούν για την περιοχή μας, την πρόταση του Συλλόγου Κλεπάς "Ο ΓΕΡΟΠΛΑΤΑΝΟΣ" για τη θεσμοθέτηση Ζώνης Απόλυτης Προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος στο φαράγγι της Κλεπάς. Μία πρόταση υποχρέωση της πολιτείας απέναντι στο περιβάλλον της Ναυπακτίας.
Επιγραμματικά μερικοί στόχοι αυτής της πρότασης:
I. Εξασφάλιση της οικολογικής ισορροπίας στην ευρύτερη περιοχή της Ορεινής Ναυπακτίας,η οποία διαταράχθηκε σε απροσδιόριστο βαθμό από τα έργα εκτροπής.
ΙΙ. Η διατήρηση των χαρακτηριστικών ειδών τόσο της χλωρίδας όσο και της πανίδας της περιοχής.
ΙΙΙ.Η επανένταξη στο οικοσύστημα της περιοχής μια σειράς φυτικών και ζωικών ειδών που κυρίως τις τελευταίες δεκαετίες εξαφανίστηκαν.
IV. Η προστασία της αισθητικής αξίας των Στενών.
V. Η ανάδειξη της προτεινόμενης περιοχής ως ζωντανού μουσείου της φύσης κατάλληλου για την κατάρτιση οικολογικού χαρακτήρα επιστημονικών προγραμμάτων, αλλά και δυναμικού στοιχείου οικονομικής άνθισης της περιοχής μέσω της ανάπτυξης του οικοτουρισμού και του αγροτουρισμού.
Το οικοσύστημα της Ορεινής Ναυπακτίας ευτυχώς ακόμη είναι υγιές, πλούσιο και ποικίλο. Δεν έχει πειραχτεί τόσο όσο χρειάζεται για να χάσει σημαντικές οικολογικές λειτουργείες. Αξίζει την προσοχή μας και την προστασία μας, πριν να είναι αργά!

Δημήτρης Στάικος
Πρόεδρος Συλλόγου Κλεπάς "ο Γεροπλάτανος".

Έρχεται ο ... "Κυβερνήτης" της Ελλάδας!


Η τοποθέτηση "Ευρωπαίου τοποτηρητή-Κομισάριου " στην Αθήνα, ο οποίος θα ελέγχει στενά την πορεία των δημοσιονομικών μεγεθών και την εφαρμογή των "μέτρων" που πραχτικά έχουν ήδη προαποφασιστεί στις Βρυξέλλες, είναι μια μόνο από τις πολλές παραμέτρους του εν πολλοίς άγνωστου ακόμη- για εμάς- σχεδίου διάσωσης. Ο επικρατέστερος υποψήφιος για τη θέση του κομισάριου φέρεται να είναι ο γερμανός ευρωβουλευτής των Φιλελευθέρων κ. Γιώργος Χατζημαρκάκης. Ο κ. Γιώργος Χαντζημαρκάκης, γεννήθηκε το 1966 στο Ντούισμπουργκ της Γερμανίας, και από το 2004 εκλέγεται βουλευτής των Φιλελευθέρων-FDP (ELDR) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Άλλο όνομα που ακούγεται είναι αυτό του αντιπρόεδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ. Λουκά Παπαδήμου. Ο κ. Παπαδήμος, του οποίου η θητεία στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα λήγει στο τέλος Μαΐου, χαίρει εκτίμησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ έπαιξε ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις όλο το προηγούμενο διάστημα μεταξύ Βρυξελλών, Φρανκφούρτης και Αθήνας για την εκτόνωση της έντασης και την αναζήτηση λύσης στο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Αυτό που είναι το μόνο σίγουρο είναι ότι οι Βρυξέλλες έχουν αποφασίσει την Θέση του Κυβερνήτη της Χώρας μας να την έχει κάποιος τουλάχιστον ελληνικής καταγωγής - σε μια προσπάθεια να μας ... χρυσώσουν το χάπι!
Ελληνικός Ευτελισμός!
Η εγκατάσταση ευρωπαίου τοποτηρητή στην Αθήνα και το καθεστώς ευρωπαϊκού οικονομικού ελέγχου που μας έχει επιβληθεί, όλα αυτά τα απολύτως διαβρωτικά της εθνικής μας ανεξαρτησίας μέτρα, δεν μπορούν και δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα και χωρίς συνέπειες, έστω χωρίς απλό καταλογισμό πολιτικών ευθυνών, και κυρίως χωρίς διδάγματα για την ελληνική κοινωνία.

ΥΓ1) Μπορεί τις ευθύνες για το πως φθάσαμε ως εδώ να τις αναζητήσουμε στις κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή, αλλά αυτός που τελικά χρεώνεται την κατάλυση της Δημοκρατίας και της Ανεξαρτησίας της Χώρας μας είναι ο κ. Παπανδρέου προσωπικά! Και αυτό που θα καταγραφεί στην Ιστορία, είναι ότι ο σημερινός πρωθυπουργός συναίνεσε στο να μας εγκαταστήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση- πρακτικά καταλύοντας το Σύνταγμά μας- Κυβερνήτη! Στο αν, υπό τις παρούσες συνθήκες, μπορούσε να πράξει και διαφορετικά είναι μια μεγάλη συζήτηση που έχει να κάνει κυρίως με τις πολιτικές και όχι τόσο με τις οικονομικές προτεραιότητες της ίδιας της Ελληνικής Κοινωνίας! Εμείς θέτουμε ένα απλό ερώτημα: θα μπορούσε κανείς να αποδεχτεί μια τέτοια εξέλιξη στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια;
ΥΓ2) Είμαστε οι τελευταίοι που θα υπερασπιστούν τις δομές και τις λειτουργίες του Σύγχρονου Ελληνικού Κράτους και του Πολιτεύματός του! Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε και να αποδεχτούμε μια οπισθοχώρηση πίσω από κεκτημένα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα! Το δικαίωμα της "αυτοδιάθεσης" του Λαού είναι ένα κεκτημένο που αυτή την στιγμή καταργείται! Δεν έχει πλέον καμία σημασία ποιόν ψήφισε για Πρωθυπουργό - ακόμη και με αυτό το αντιδημοκρατικό και καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα- ο Ελληνικός Λαός: πλέον Κυβερνήτη για την Χώρα ορίζουν οι Βρυξέλλες! Kαι μάλιστα ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά το γεγονός ότι αυτό γίνεται με την πρόφαση "της αντιμετώπισης του κινδύνου χρεοκοπίας " του Ελληνικού Κράτους! Μήπως παρόμοια επιχειρήματα "περι εσωτερικών και εξωτερικών κινδύνων" δεν χρησιμοποίησε και η Χούντα των Συνταγματαρχών για να καταλύσει την Δημοκρατία στην Χώρα μας; Απλά σήμερα μιλάμε για μια Τραπεζιτική Δικτατορία που εγκαθίσταται στη Ελλάδα, απροκάλυπτα και το κακό: χωρίς κανείς στην χώρα μας να αντιδρά σ' αυτήν την εξέλιξη!
ΥΓ3) Όλοι αυτοί που κόπτονται περί "Ελληνικής Ιθαγένειας" το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να αρχίσουν ... γαργάρες! Για τον απλούστατο λόγο ότι σήμερα στην χώρα μας οι Αρχές που έθεσαν και οι Αξίες με τις οποίες μας προικοδότησαν, οι πρόγονοί μας - από τον Σωκράτη και τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και τον ... Καλλικράτη μέχρι τους απλούς ανώνυμους αγωνιστές της πρόσφατης ιστορίας μας, που έχυσαν το αίμα τους για να υφίσταται σύγχρονο Ελληνικό Κράτος- δεν κινδυνεύουν από τους ρακένδυτους Αφγανούς Λαθρομετανάστες, αλλά από τα Golden Boys της Παγκόσμιας Οικομικής και Πολιτικής Σκηνής! Βέβαια σε συνθήκες οικομικής κρίσης, και αυτό είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο, οι Φασιστικές αντιλήψεις βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν! Να μην ξεχνάμε ότι η προηγούμενη παρόμοια μεγάλη οικομική κρίση - αυτή του 1929- μας οδήγησε στην άνοδο του Φασισμού και τελικά στον Παγκόσμιο Πόλεμο! Και να μην ξεχνάμε επίσης ότι τέτοιου είδους παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις - όπως είναι και η τωρινή-τελικά ξεπεράστηκαν μόνο με πόλεμο! Και αυτό είναι κάτι άλλο - και ίσως το ποιο σημαντικό- που μας διδάσκει η ιστορία!
ΥΓ4) Και τελικά όλες αυτές οι οκονομικόπολιτικές εξελίξεις επιβεβαιώνουν αυτό που κάποιος μεγάλος πολιτικός και φιλόσοφος, είχε προβλέψει ήδη από την δεκαετία του 1920: ότι η πολιτική ένωση των κρατών της Ευρώπης είναι ένας μύθος! H παγκόσμια οκονομική κρίση απεκάλυψε τελικά τον πραγματικό χαρακτήρα της Ευρωπα'ι'κής Ένωσης: επειδή ακριβώς είναι πρωτίστως οικονομική "ένωση", είναι η οικονομία που καθορίζει την πολιτική της και όχι το αντίστροφο! Οι Βρυξέλλες δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για την ισόρροπη ανάπτυξη και πρόοδο όλων των κρατών-μελών ! Από την εποχή του φιλελεύθερου Χέλμουτ Κολ, η Γερμανία συνεισέφερε τη μερίδα του λέοντος στους κοινοτικούς προϋπολογισμούς, όχι από αλτρουϊσμό και αλληλεγγύη αλλά και για να δημιουργήσει μια τεράστια ενδοχώρα στην οποία θα μπορεί να διοχετεύει τα προϊόντα της. Με άλλα λόγια για την Γερμανία η αύξηση της καταναλωτικής δαπάνης του ευρωπαϊκού Νότου ήταν όρος ανάπτυξης και δυναμικής για το κατεξοχήν εξωστρεφές γερμανικό παραγωγικό μοντέλο. Αυτή η διαδικασία άνισης ανταλλαγής, που επαναφέρει ξανά στο προσκήνιο με νέους όρους την αντίθεση Βορρά - Νότου μέσα στην ίδια την Ευρωζώνη, επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο από την πολιτική του σκληρού ευρώ και την καθήλωση των μισθολογικών αυξήσεων στη Γερμανία. Μήπως οι αντιλήψεις περί "γουρουνιών" (pigs) του μεσογειακού Νότου, αντιλήψεις που καλλιεργούν τα "έγκυρα" έντυπα του Βορρά, δεν καταδεικνύουν την επανεμφάνιση αυτής της αντίθεσης; Ακόμη και όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έκαναν ότι δεν καταλαβαίνουν, ενώ ανέβαζαν περισσότερο τα επιτόκια στηρίζοντας το ακριβό ευρώ, προλειαίνοντας το έδαφος για την επερχόμενη ύφεση. Όταν όμως τα παράσιτα της κερδοσκοπίας προσέβαλαν και τις ευρωπαϊκές τράπεζες, λόγω της παγκοσμιοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι κυβερνήσεις αποφάσισαν να παρέμβουν για να αντιμετωπίσουν την επερχόμενη καταστροφή. Αυτή η διαδικασία είχε βαρύ κόστος. Τα ελλείμματα εκτοξεύτηκαν στα ύψη, ενώ αποκαλύφθηκε οτι ο στενός κορσές του Συμφώνου Σταθερότητας δεν εξυπηρετεί κανέναν.
ΥΓ5)Αλλά τελικά θα καταφέρουν μήπως οι Γερμανοί να ξεπεράσουν την Οικονομική Κρίση, ρίχνοντας τα βάρη της δικής τους ανάκαμψης στα υπόλοιπα Κράτη -Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Με τις αγορές των Κρατών Μελών σε ύφεση μειώνονται και οι καταναλωτικές δαπάνες των πολιτών τους! Οπότε και η Γερμανία θα πρέπει να στραφεί προς άλλες αγορές: τις ίδιες αγορές στις οποίες στρέφονται και οι ευρισκόμενοι σε ύφεση Αμερικάνοι! Και τότε η αντιπαράθεση Ευρώ-Δολαρίου πέρνει χαρακτήρα ανοικτού πολέμου! Ο Τρίτος Πόλος αυτής της Παγκόσμιας Οικονομικής αντιπαράθεσης- η Κίνα- βασίζεται στο τεράστιο φτωχό εργατικό δυναμικό της, έτσι ώστε να έχει καταφέρει προς το παρόν - μόνον αυτή και το Ιράκ (το τελευταίο για ευνόητους λόγους) να αποφεύγουν την ύφεση! Μπορούν όμως οι Οικονομίες της Δύσης να ανταγωνιστούν την Κίνα, όσο κι αν ισοπεδώσουν τα εργατικά δικαιώματα και μεροκάματα για να ρίξουν το Κόστος Παραγωγής των προϊόντων τους; Η εύκολη λύση είναι η μεταφορά παραγωγικών κλάδων στην ίδια την Κίνα! Γι αυτό και παρόλο που η Παγκόσμια Οικονομία είναι σε ύφεση, η Κινεζική είναι σε αναπτυξιακή τροχιά. Η διεργασία αυτή όμως έχει ως αποτέλεσμα να συρικνώνεται η πραγματική οικονομία των Χωρών της Δύσης! Και κυρίως να αυξάνεται η ανεργία και να χάνεται η αγοραστική δύναμη των πολιτών στα αναπτυγμένα Κράτη! Και τελικά να οδηγούμαστε σε ένα φαύλο κύκλο, χωρίς διέξοδο και χωρίς προοπτική απεγκλωβισμού από αυτόν! Και αν τελικά μπεί και η Κινεζική οικονομία σε ύφεση, τότε το μόνο που τους απομένει είναι το "παράδειγμα του Ιράκ", ως το μόνο "αναπτυξιακό" μοντέλο για να βγούν απο την Κρίση! Η συνταγή είναι δοκιμασμένη κατά το παρελθόν! Μόνο που η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο ως τραγωδία ή φάρσα! Και είναι στο χέρι μας- όλων μας μαζί και του καθενός μας ξεχωριστά, να μην αφήσουμε να εξελιχθεί σαν Τραγωδία! Εμείς τουλάχιστον οι Έλληνες ξέρουμε καλά από "Τραγωδίες" και όχι μόνον επειδή εδώ γεννήθηκε ο Ευριπίδης και Σοφοκλής! Ας εμποδίσουμε λοιπόν την φαρσοκωμωδία του "Ευρωπαίου Κυβερνήτη" να μας οδηγήσει σε μια νέα και πιθανόν τελευταία, Ελληνική Τραγωδία!

13/2/10

Το Κάστρο του Γρίβα.


Ταξιδεύοντας από τη Βόνιτσα προς τη Λευκάδα και λίγο πριν από αυτή, πάνω σε βραχώδη λόφο υψώνεται το φρούριο του Τεκέ ή κάστρο του Γρίβα. Η πρώτη απόπειρα κατασκευής του έγινε τον Απρίλιο του 1799 όταν ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων προσπάθησε να μετατρέψει σε φρούριο μοναστήρι που βρισκόταν σε αυτό το σημείο και καλούταν τότε Τεκές. (Τεκές στα τούρκικα σημαίνει μοναστήρι από εδώ δε προέρχεται και το όνομα του φρουρίου φρούριο του Τεκέ.) Οι κάτοικοι της Λευκάδας θορυβήθηκαν από την είδηση αυτή, καθώς ήταν φανερό πως κρυφός σκοπός του Αλή ήταν η δημιουργία προμαχώνα ώστε να καταλάβει μελλοντικά το φρούριο της Αγίας Μαύρας που προστάτευε τη Λευκάδα. Γι' αυτό και ζήτησαν τη μεσολάβηση του ναυάρχου Ουσακώφ και του Καδήρ Μπέη που βρισκόταν εκείνη την εποχή στη Κέρκυρα. Η παρέμβαση αυτών των δύο ανάγκασε τον Αλή να σταματήσει την ανέγερση του φρουρίου αλλά μόνο προσωρινά. Λίγα χρόνια αργότερα το Νοέμβριο του 1806 ο Αλή πασάς κατέλαβε τη Πρέβεζα και τη Βόνιτσα και ετοιμαζόταν να καταλάβει και τη Λευκάδα. Το Δεκέμβριο του 1806 ο γιος του Βελής με δύναμη 1000 Τουρκαλβανών εγκαταστάθηκε στη Περατιά και ολοκλήρωσε τη κατασκευή του φρουρίου. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα μια και τη νύκτα της 21 Μαρτίου του 1807 η φρουρά της Λευκάδας επιχείρησε την κατάληψή του. Την επόμενη μέρα ακολούθησε σφοδρή συμπλοκή αλλά η κατάληψη του φρουρίου δεν επετεύχθη. Τελικά ο Αλή πασάς δεν έλαβε από τον Ναπολέοντα τις ενισχύσεις που του είχε υποσχεθεί, οι κλεφταρματολοί στη Στερεά Ελλάδα και την Ήπειρο ενεργούσαν συνεχώς επιθέσεις αντιπερισπασμού εναντίον του, και έτσι ακολούθησε στις 8 Ιουλίου 1807 η συνθήκη του Τιλσίτ ανάμεσα στο Ναπολέοντα και το τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο Α' με την οποία τα Επτάνησα παραχωρούταν στους Γάλλους και η επίθεση του Αλή στη Λευκάδα αναβλήθηκε. Αργότερα ο Άλης παραχώρησε το φρούριο στην οικογένεια των Γριβαίων που ανέλαβαν καθήκοντα αρματωλού στη περιοχή και έτσι έμεινε γνωστό και σαν κάστρο του Γρίβα. Το μνημείο διατηρείται σήμερα σε αρκετά καλή κατάσταση και είναι εύκολα επισκέψιμο. Διατηρούνται αρκετά δωμάτια και αποθήκες σε αρκετά όμως από αυτά οι στέγες έχουν καταρρεύσει. Από τους πύργους του φρουρίου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει την υπέροχη θέα προς τον Αμβρακικό, το Ιόνιο και τη Λευκάδα.

Μικρό Πάπιγκο.



Peak Lenin (7134m) - Pamir.


Τι είναι αυτό που «ποτέ δεν πεθαίνει»;

Στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος βρεθήκαμε το σωτήριον «ολυμπιακόν» έτος 2004, όταν αποδείξαμε ότι «μπορούμε», ράβοντας στόματα φίλων και εχθρών. Από τότε, οι προβολείς ξανάπεσαν πάνω μας με μανία τους τελευταίους μήνες, προκαλώντας μας συμπτώματα εθνικής καχεξίας.
Η ανίκανη να διαχειριστεί τα λογιστικά της χώρα διασύρθηκε, η πιο γνωστή φράση του Χαρ. Τρικούπη ανασύρθηκε από το χρονοντούλαπο και η προεκλογική προτροπή του πρωθυπουργού «πάμε» έγινε προειδοποιητικός οδοδείκτης: «μπρος γκρεμός».
Ως καθημερινός ακροατής και αναγνώστης ανθρώπων που διατείνονται ότι γνωρίζουν, έχω μείνει με μια απορία: τι μεσολάβησε από τον Σεπτέμβριο του 2008, όταν ο τέως πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής διαβεβαίωνε ότι η οικονομία μας είναι θωρακισμένη, έως τον Οκτώβριο του 2009, οπότε διαπιστώθηκε ότι το φάντασμα της χρεοκοπίας πλανάται πάνω από την Ελλάδα;
Ποιοι έφταιξαν και τι πήγε τόσο (μα τόσο...) στραβά και μέσα σ’ ένα χρόνο μια χώρα μετατράπηκε σε χάντρα κομπολογιού; Λάθος εκτιμήσεις; Απανωτά ψέματα; Ελλειμμα σθένους και ανάληψης ευθυνών; Πολιτικά τερτίπια;
Ενα τεντωμένο σχοινί. Στη μια άκρη του η καραμανλική φράση «θωρακισμένη οικονομία» και στην άλλη άκρη η παπανδρεϊκή διαβεβαίωση «υπάρχουν λεφτά». Πάνω στο σχοινί, 11 εκατομμύρια ακροβάτες (μαζί με τους μετανάστες). Φοροφυγάδες και μη, τίμιοι και άτιμοι, πλούσιοι και φτωχοί, όλοι να δηλώνουν δυσαρεστημένοι, πιεσμένοι, κακόκεφοι. Μια μιζέρια μεγατόνων. Κι αν δεχθούμε πως η παγκόσμια κρίση ήταν η γόμωση, ποίων και πόσων τα... μυαλά, πυροδότησαν την έκρηξη; Παρηγοριά στον άρρωστο, θα πείτε, αν δοθούν απαντήσεις, ωστόσο το ζήτημα είναι και ηθικό π.χ. γι’ αυτούς που καλούνται πάλι να υποστούν θυσίες, αυτούς που δεν έκλεβαν το κράτος και μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι με κάθε λογής ευέλικτους...
Αραγε έχει προβλεφθεί πρόγραμμα ανακύκλωσης για τα βουνά αποδείξεων που θα συγκεντρωθούν; Και τι θα γίνει με τους λιτοδίαιτους, τους μη εξαρτημένους από τα υλικά αγαθά, αυτοί τι πρέπει να κάνουν; Να αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονται για να τύχουν επιεικέστερης φορολόγησης;
Υποβιβαστήκαμε άγαρμπα ως χώρα, σαν μια ποδοσφαιρική ομάδα σε παρακμή παίζουμε πια σε ξερό γήπεδο, οι ξένοι διαιτητές θα σφυρίζουν το παραμικρό φάουλ σ’ ένα παιχνίδι άγνωστης διάρκειας. Η Ελλάδα του «ποτέ δεν πεθαίνει», δίνει αγώνα επιβίωσης, με κατακόκκινα μάγουλα. Οχι από ντροπή.

Tου Κώστα Λεονταρίδη.

Παιδιά της Σαμαρίνας!

Fuji.




Από το 1898 στο 2010...


Αν οι Ευρωπαίοι εταίροι λειτουργούσαν όντως ως εταίροι, ως αλληλέγγυοι σύμμαχοι και όχι ως πραματευτές όπλων και ως κηδεμόνες που δίνουν λίγα για να αποσπάσουν πολλά, τότε ίσως δεν θα υπηρχε λόγος να θυμηθούμε κάποιους κρίσιμους στίχους από την ωδή «Αι ευχαί» του Ανδρέα Κάλβου. Αλλά επειδή, αντί να σπεύσουν, αργοπόρησαν υστερόβουλα, ώστε η κρίση να πάρει (ή να πουν ότι πήρε) γνωρίσματα κατάρρευσης και χρεοκοπίας, και επειδή ο στόχος τους φαίνεται πως είναι η τιμωρία και η πολιτική επιβολή και επιτήρηση παρά η οικονομική συνδρομή, ας θυμηθούμε καλού κακού πώς άρχιζε εκείνο το παλιό ποίημα, που άλλωστε αποδείχθηκε συμβουλή φρονιμότατη (έστω κι αν δεν βρήκε ανταπόκριση) σε πολλές περιόδους της μετεπαναστατικής Ελλάδας:
«Της θαλάσσης καλήτερα / φουσκωμένα τα κύματα / να πνίξουν την πατρίδα μου / ωσάν απελπισμένην, έρημον βάρκαν. // Σ’ την στεριάν, σ’ τα νησία / καλήτερα μίαν φλόγα / να ιδώ χυμένην, / τρώγουσαν πόλεις, δάση, / λαούς και ελπίδας. // Καλήτερα, καλήτερα / διασκορπισμένοι οι Ελληνες / να τρέχωσι τον κόσμον, / με εξαπλωμένην χείρα / ψωμοζητούντες· // παρά προστάτας να ’χωμεν». Και λίγο πριν κλείσει αυτό το ποίημα, που στιγμές στιγμές μοιάζει με αποτροπαϊκή κραυγή, στην προτελευταία στροφή λοιπόν, ο Κάλβος επαναλαμβάνει το «Παρά...», έτσι, με αποσιωπητικά, σαν για να το οξύνει ακόμα περισσότερο και να το αφήσει να εκκρεμεί διά παντός, έστω σαν τη φωνή μιας σύγχρονης Κασσάνδρας.
Σαν προστάτες με απαιτήσεις τεράστιες, οικονομικές αλλά προπάντων πολιτικές, έρχονται οι «ντυμένοι φίλοι». Κι όσο και αν πέρασαν τα χρόνια κι ήρθαν άλλοι καιροί, δεν είναι εύκολο να αποφευχθεί ο συσχετισμός όσων συμβαίνουν τώρα με όσα συνέβησαν πάνω από έναν αιώνα πριν, το 1898, έναν χρόνο μετά την πολεμική συντριβή της Ελλάδας. Η καθημαγμένη χώρα, που είχε πτωχεύσει από το 1893, αδυνατούσε και τα θηριώδη ξένα δάνεια να πληρώσει και τις πολεμικές αποζημιώσεις στην Τουρκία να καταβάλει. Και οι Μεγάλες Δυνάμεις, πρωτίστως η Γερμανία που είχε εξωθήσει την Ελλάδα στον πόλεμο, απαίτησαν, και επέβαλαν βέβαια, τον διαβόητο Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (ο οργανισμός που ανέλαβε να διαχειριστεί την ελληνική οικονομία ονομάστηκε αρχικά Διεθνής Επιτροπή Ελέγχου, αλλά για να αμβλυνθούν οι εντυπώσεις μετονομάστηκε σε Διεθνή Οικονομική Επιτροπή).
«Για την υπηρεσία του δημόσιου χρέους», διαβάζουμε στην «Ιστορία του ελληνικού έθνους», εκχωρήθηκαν στον ΔΟΕ τα μονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιοχάρτων, σιγαροχάρτου, ο φόρος καταναλώσεως καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου και άλλα πολλά. Κι αν αυτά τα μέτρα δεν μας θυμίζουν τίποτα, σίγουρα κάτι κακό, τωρινό, μας φέρνουν στο νου τα εξής γραφόμενα στην ίδια «Ιστορία»: «Και μόνο η φράση [στην προκαταρκτική συνθήκη ειρήνης] “η ελληνική κυβέρνησις θέλει επιτύχει την ψήφισιν νόμου εγκριθέντος προηγουμένως υπό των Δυνάμεων” καθιστά σαφές ότι η ελληνική Βουλή δεν είχε παρά να διεκπεραιώσει τυπικά το θέμα».

Πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά τους είναι δηλαδή;

Tου Παντελή Μπουκάλα.

12/2/10

Να σώσουμε τα τελευταία Παρθένα Βουνά της Χώρας μας...


Δρυός πεσούσης...

Εξω από το παραδοσιακό κτηνοτροφικό χωριό Λευκαδίτι, στην περιοχή Λιδωρικίου, ξυλεύτηκε αιωνόβια βελανιδιά που για αιώνες -τα καυτά καλοκαίρια- στη σκιά της ξεκουράζονταν το μεσημέρι τα κοπάδια ( η συνημμένη φωτογραφία είναι πρόσφατη).
Η φωτογραφία με την ξύλευση της βελανιδιάς σοκάρει. Δείχνει ότι η αυτοκαταστροφική μανία στη Γκιώνα, δεν προέρχεται μόνο από τις εταιρείες εξόρυξης βωξίτη αλλά και από εμάς τους ντόπιους, τις αποκαλούμενες παραδοσιακές κοινότητες ή από τους περαστικούς που βρίσκουν εύκολα καυσόξυλα για τα τζάκια ή ακόμη από εμπόρους ξύλων που βρίσκουν εύκολο εμπόρευμα. Κανείς δεν προστατεύει τα άλλοτε ιερά δένδρα, που μέσα τους κατά τη μυθολογία ζούσαν οι Δρυάδες. Τουλάχιστον τα παλαιότερα χρόνια, οι άνθρωποι ξύλευαν τη βελανιδιά, μόνον αν έπεφτε ή ξεριζωνόταν από φυσικά αίτια (Δρυός πεσούσης πας ανηρ……) Δυστυχώς, δεν προλάβαμε να συνεργαστούμε με τους Συλλόγους και το Δήμο Λιδωρικίου, και να υλοποιήσουμε την ιδέα του Βαγγέλη Πετσωτά για την ανάδειξη της συγκεκριμένης Βελανιδιάς σε μνημείο φυσικής ιστορίας της περιοχής και την προστασία της με ειδική περίφραξη και ανάδειξη της αξίας της.
Προτείνουμε :
1/ Εστω και τώρα, την ανάδειξη του κορμού της βελανιδιάς η ότι απέμεινε σε φυσικό μνημείο.
2/ την μετάδοση της είδησης προς όλους τους Συλλόγους, κρατικούς φορείς και αρμοδίους.
3/ κατά το 2010, οι Σύλλογοι να συμπεριλάβουν στις εκδηλώσεις τους και τις απειλές κατά του περιβάλλοντος από παρόμοιες ενέργειες.
4/ να διοργανωθεί από τους Συλλόγους και τους Δήμους της Γκιώνας, κοινή μεγάλη εκδήλωση-διαμαρτυρία, για Δάσος/Νερό/Περιβάλλον/Οικισμούς λόγω του ότι η κατάσταση στη Γκιώνα παίρνει διαστάσεις ολικής απειλής.
Το Πολιτιστικό Κέντρο Στρώμης, είναι στη διάθεση όλων των Συλλόγων της περιοχής για την ανάληψη πρωτοβουλίας και συντονισμού για τη διοργάνωση της προτεινόμενης εκδήλωσης σε χώρο που θα συμφωνηθεί από κοινού και πορείας διαμαρτυρίας.
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΡΩΜΗΣ