Για το σχέδιο νόμου περι της χωροθέτησης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας!

Αθήνα, 13 Ιανουαρίου 2009

Αρ.Πρωτ.

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,

Αξιότιμη κα. Υπουργέ,

Σας συγχαίρουμε για την σημαντική πολιτική πρωτοβουλία που λάβατε για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και την επίτευξη των διεθνών στόχων για μείωση των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα. Το σχέδιο νόμου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας που τίθεται σε δημόσια διαβούλευση περιέχει λύσεις που αναμέναμε για καιρό. H χωροθέτηση των αιολικών πάρκων σε περιοχές με χαμηλή φυσική αξία, αλλά και η μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης είναι σημαντικά πρώτα βήματα προς μια πιο αειφορική ενεργειακή πολιτική για την Ελλάδα.

Παρόλα αυτά θεωρούμε ότι στην προσπάθεια να δοθούν λύσεις για την κλιματική αλλαγή δημιουργείται ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα: η άνευ όρων πρόσβαση μιας αναπτυξιακής δραστηριότητας στους τελευταίους ανέγγιχτους πυρήνες της ελληνικής φύσης.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνικής φύσης που οι ευαίσθητες αυτές περιοχές γίνονται προσβάσιμες σε τέτοια κλίμακα σε εμπορική εκμετάλλευση. Και αυτό έχει γίνει δυνατό βασισμένο στην υπόθεση ότι η δραστηριότητα αυτή είναι «πράσινη» και καθαρή. Η αιολική ενέργεια είναι μια καθαρή μεν δραστηριότητα ως προς τις εκπομπές αερίων ρύπων, βιομηχανική δε ως προς τις σημαντικές επιπτώσεις της στη φύση. Η «πράσινη ανάπτυξη» δεν είναι πάντα πράσινη λοιπόν. Εκτός εάν γίνει με γνώμονα τον ορθό περιβαλλοντικό σχεδιασμό.

Το σχέδιο νόμου για τις ΑΠΕ τοποθετεί αιολικά πάρκα παντού, χωρίς καμία σοβαρή πρόβλεψη για δικλείδες ασφαλείας που θα προστατεύουν την φύση. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι τελευταίες ανέγγιχτες βουνοκορφές και νησίδες της χώρας θα γεμίσουν δρόμους, δίκτυα μεταφοράς ρεύματος και άλλα έργα υποδομής, με αποτέλεσμα να γίνουν εύκολα προσβάσιμες, και άρα ευάλωτες σε περαιτέρω υποβάθμιση. Έτσι, οι πιο σημαντικές περιοχές της χώρας για την διατήρηση της βιοποικιλότητας υποβαθμίζονται ανεπανόρθωτα και γίνονται ευάλωτες στις ανθρώπινες επεμβάσεις.

Η Ελλάδα αποτελεί μια από τις πλουσιότερες σε βιολογική ποικιλότητα χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και στον κόσμο. Έχει 1043 είδη σπονδυλωτής πανίδας, 47 από τα οποία είναι είδη που τα συναντούμε μόνο στην Ελλάδα και 613 είναι προστατευόμενα. Είναι εντυπωσιακό ότι η Ελλάδα, με την μικρή της έκταση, φιλοξενεί περίπου το 1.9% της παγκόσμιας σπονδυλωτής πανίδας και περίπου το 60% της Ευρωπαϊκής. Επίσης, στην Ελλάδα απαντούνται 80 είδη που κατατάσσονται ως παγκοσμίως απειλούμενα στο Κόκκινο Βιβλίο της IUCN.

Από την άλλη, η Ελλάδα διατηρεί αναλογικά πολύ χαμηλότερα επίπεδα κατανάλωσης ενέργειας σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου: η Ελλάδα, σύμφωνα με το Παράρτημα Ι στο Πρωτόκολλο του Κυότο, εκλύει λιγότερο από το 0.6% των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου των χωρών του παγκόσμιου Βορρά.

Σε παγκόσμιο επίπεδο λοιπόν, η Ελλάδα μπορεί να συμβάλει σημαντικά και αναλογικά περισσότερο στην διατήρηση της βιοποικιλότητας από άλλες χώρες του κόσμου, ιδίως σε ότι αφορά συγκεκριμένα σπάνια είδη και οικότοπους. Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν ο στόχος για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής να μην ανταγωνίζεται ή να υποσκάπτει τον στόχο της διεθνούς κοινότητας για την ανάσχεση της μείωσης της βιοποικιλότητας.

Προς μεγάλη απογοήτευση της διεθνούς κοινότητας, ο στόχος που έθεσε η Ευρωπαϊκή Ένωση στο Γκέτενμποργκ με ορίζοντα το 2010 δεν εκπληρώθηκε . Οι προσπάθειες για την ανάσχεση της μείωσης της βιοποικιλότητας πρέπει να ενταθούν παγκοσμίως.

Ας μην συμβάλει η Ελλάδα, λοιπόν, στην περαιτέρω καταστροφή της φύσης. Το σχέδιο νόμου υποβιβάζει την αξία της φύσης, χωρίς μέτρο, σε μία προσπάθεια να συμβάλει στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, όπου όπως είναι προφανές, η συνεισφορά μας ως χώρα είναι πραγματικά αμελητέα. Η κλιματική αλλαγή μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς να θυσιαστεί η φυσική κληρονομιά μας.

Υπάρχουν λύσεις.

Μία ισορροπημένη γεωγραφικά ανάπτυξη των ΑΠΕ, με κομβική προϋπόθεση τη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας. Μας ενδιαφέρουν οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας σε οικιακό επίπεδο, η χωροθέτηση των αιολικών πάρκων σε περιοχές με μικρή φυσική αξία και η θεσμοθέτηση ζωνών αποκλεισμού με κριτήριο την προστασία των περιοχών που είναι σημαντικές για την βιοποικιλότητα της χώρας. Και όχι μία διαστρεβλωμένη εκδοχή της «πράσινης ανάπτυξης», η οποία δεν περιέχει αληθινά περιβαλλοντικά κριτήρια.

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,

Αξιότιμη κα. Υπουργέ,

Οι συνυπογράφουσες οργανώσεις και φορείς πιστεύουμε ότι τα παραπάνω είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή, έτσι ώστε να επιτευχθούν συγχρόνως ο στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις Α.Π.Ε., αλλά και ο διεθνής στόχος για την ανάσχεση της μείωσης της βιοποικιλότητας.

Το σχέδιο νόμου παραβιάζει τις Οδηγίες για την προστασία της φύσης (Οδηγία 79/409 και Οδηγία 92/43) καθώς τις Οδηγίες για την εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων (Οδηγία 2001/42 και Οδηγία 97/11), όπως και αναλύουμε στις θέσεις μας στη συνέχεια. Κρίνουμε λοιπόν ότι η χώρα μας διατρέχει μεγάλο κίνδυνο παραπομπής στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Αυτό βέβαια πρόκειται να καθυστερήσει σημαντικά την προώθηση των ΑΠΕ στην Ελλάδα.

Με βάση τα παραπάνω, σας καταθέτουμε συγκεκριμένη πρόταση για την χωροθέτηση των αιολικών πάρκων στην Ελλάδα, με προτεινόμενες περιοχές αποκλεισμού σε εθνικό επίπεδο. Είναι γνωστό ότι τα πουλιά αποτελούν ρυθμιστές των οικοσυστημάτων και εξαιρετικούς δείκτες της κατάστασης τους. Έτσι, εάν οι ευαίσθητες περιοχές για τα πουλιά εξαιρεθούν, μπορεί να προστατευθεί το πολυτιμότερο μέρος της ελληνικής φύσης. Προτείνουμε την εξαίρεση περίπου του 23-25% της ελληνικής επικράτειας από την εγκατάσταση αιολικών πάρκων με κριτήριο την προστασία των σημαντικότερων περιοχών για την βιοποικιλότητα της Ελλάδας. Με την εξαίρεση των περιοχών μπορεί χωρίς πρόβλημα να επιτευχθεί ο εθνικός στόχος του μεριδίου 18% από ΑΠΕ στην τελική παραγωγή ενέργειας.

Σας καλούμε να επανεξετάσετε σοβαρά το σχέδιο νόμου με γνώμονα την προστασία της φυσικής μας κληρονομιάς. Λύσεις υπάρχουν. Η μόνη προϋπόθεση είναι η πολιτική βούληση.

Με τιμή,

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και οι επιστημονικοί φορείς:

Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία

Δίκτυο Αιγαίου

Φορέας των Συλλόγων για την Προστασία του υγροβιοτόπου του Βουρκαρίου

Οικολογικός Πολιτιστικός Σύλλογος Χαϊδαρίου ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ.

Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Σπάρτης

Σύλλογος Επαγγελματιών Κτηνοτρόφων Νομού Ηρακλείου (ΣΕΚΝΗ)

ΦΟΙΝΙΞ- Εταιρεία Εφαρμογών Βιώσιμης Ανάπτυξης

Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Σύλλογος ‘Αίσωπος’ Καβάλας

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΖΩΑ΄ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ΄

Πανελλήνια Ένωση Φιλόζωων ‘Ο ΑΡΓΟΣ’

ΣΥΛΛΟΓΟΣ Φιλοι των ΖΏΩΝ «Η ΕΛΠΙΔΑ»

Κίνηση προστασίας Ζώων Εδεσσας

ΖΩΦΟΡΟΣ Μ.Κ.Ο.

Φιλοζωικος Συλλογος ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Φίλοι των Ζώων- Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Σύλλογος Ζωόφιλων Γιαννιτσών

Σωματείο Ζωόφιλων Λευκάδας"LAWS"

ΦΙΛΟΖΩΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

TO KATAΦΥΓΙΟ ΖΩΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Προστασία Αδέσποτων Ζώων, 'Η Αγάπη'

Ζωοφιλική Ενωση Ηλιούπολης

Προστασία Ζώων Αιγίνης & Αγκιστριου

Ζωοφιλικο Σωματείο Κατρινης ΕΛΠΙΔΑ & ΣΤΟΡΓΗ

Φιλοζωικού Σωματείο ''ΑΡΓΟΣ'' ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Συλλογος Χανιων ‘Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ’

Συλλογος ‘Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ’ Νεροκούρου Χανιων

Επιτροπή φορέων και κατοίκων Αγίας Άννας

Φίλοι Περιβάλλοντος Πιερίας

Περιοδικό Οικολογείν

Σύλλογος Αρκάδων Ορειβατών και Οικολόγων

Σύλλογος Ελλήνων Ορειβατών Κατερίνης

ΟΧΙ ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΣΤΑ ΒΑΡΔΟΥΣΙΑ!

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ!

Κούτουπας Παναιτωλικού.

Η κορυφή Κούτουπας του Παναιτωλικού...

και η θέα που χαρίζει σ'όσους ιδρώσουν για να την κατακτήσουν!

Ασπρόπυργος Ευρυτανίας.

η παλιά Αντράνοβα.

Τόρνος Ευρυτανίας.

Κι άλλη αρκούδα νεκρή...

...από τροχαίο στην Ελάτη Τρικάλων!

Η «σφαγή» της αρκούδας στην άσφαλτο συνεχίζεται. Ένα αρσενικό ζώο επτά ετών και 110 κιλών, βρήκε ακαριαίο θάνατο, σε σύγκρουση με φορτηγό αυτοκίνητο στην περιοχή Ελάτης Τρικάλων. Αξιοπερίεργο είναι ότι παρά τη σφοδρότητα του ατυχήματος, ο οδηγός εξαφανίστηκε! Το τροχαίο σημειώθηκε σε δευτερεύον επαρχιακό οδικό δίκτυο που συνδέει τα δημοτικά διαμερίσματα Ελάτης και Περτουλίου, με την πόλη των Τρικάλων και σε υψόμετρο 500 μέτρων. Το νεκρό ζώο εντόπισαν αστυνομικοί του τμήματος Πύλης, στη διάρκεια νυχτερινής περιπολίας. Στο σημείο έσπευσε εκπρόσωπος της Διεύθυνσης Δασών, καθώς και οι ομάδες άμεσης επέμβασης των περιβαλλοντικών οργανώσεων "Αρκτούρος" και "Καλλιστώ".
Η νεκρή αρκούδα μεταφέρθηκε σε εγκαταστάσεις της Ελεγχόμενης Κυνηγετικής Περιοχής μέχρι να μπορέσει να πραγματοποιηθεί ολοκληρωμένη νεκροψία από τον κτηνίατρο της νομαρχίας Τρικάλων. Το πόρισμα υποδεικνύει σοβαρά τραύματα στην περιοχή του στέρνου και της θωρακικής κοιλότητας που προκάλεσαν τον ακαριαίο θάνατο του ζώου.
Η εκτίμηση των ειδικών είναι ότι το ζώο ξαφνιάστηκε από τα φώτα του φορτηγού, σηκώθηκε στα δυο του πόδια για να εποπτεύσει το χώρο, με αποτέλεσμα να δεχτεί σφοδρό χτύπημα στον θώρακα και την κοιλιακή χώρα από το τροχοφόρο.
Το γεγονός ότι βρέθηκαν υπολείμματα τροφής στο στομάχι του, αποδεικνύουν ότι οι αρκούδες δεν έχουν φωλιάσει ακόμη για το χειμέριο ύπνο τους λόγω των ασυνήθιστα υψηλών θερμοκρασιών που επικρατούν για την εποχή και στις ορεινές περιοχές.

Ισλανδία ή Ιρλανδία;

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Mερικές φορές οι συμπτώσεις παίζουν παράξενα παιχνίδια. Οπως στην περίπτωση της Ισλανδίας και της Ιρλανδίας. Μόλις κατά ένα γράμμα διαφέρουν τα ονόματα αυτών των δύο χωρών. Ενα γράμμα, λοιπόν, χωρίζει τον Ολυμπο από τα Τάρταρα της εθνικής αξιοπρέπειας! Οι λαοί και των δύο αυτών μικρών χωρών παρασύρθηκαν από τις σειρήνες του νεοφιλελευθερισμού. Εζησαν τη σύντομη παραζάλη και το μεθύσι της Υβρεως, νομίζοντας ότι έγιναν θεοί του «τουρμπο-καπιταλισμού». Ηρθε η αναπότρεπτη ώρα της Κάθαρσης, της επιστροφής στην πραγματικότητα. Η ώρα που πρέπει να πληρώ­σουν. Να υποστούν τη δίκαιη τιμωρία. Τιμωρία, ναι. Δίκαιη, όμως. Την ώρα αυτή φάνηκαν οι διαφορές των δύο λαών.

Οι Ιρλανδοί παραδόθηκαν αμαχητί. Οι Ιρλανδοί τραπεζίτες είναι αυτοί που πλούτισαν στα χρόνια της ευωχίας. Οι Ιρλανδοί εργαζόμενοι φυσικά είναι αυτοί που κλήθηκαν να πληρώσουν τον λογαριασμό. Γλεντζέδες και αλέγροι τύποι οι Ιρλανδοί, αλλά ανεξίτηλα σημαδεμένοι από την επί αιώνες υποταγή στους Αγγλους δεσπότες, έβαλαν αδιαμαρτύρητα το κεφάλι τους στο κούτσουρο. Η κυβέρνηση-δήμιος δεν δίστασε φυσικά να υψώσει τον πέλεκυ και να τους το κόψει!
Μείωση μισθών κατά 7% αρχικά, πέρυσι την άνοιξη. Πρόσθετη μείωση 8% έως 15% πριν από έναν μήνα. Μείωση των συντάξεων. Μείωση των επιδομάτων ανεργίας. Μείωση των επιδομάτων πρόνοιας για τους απόκληρους. Μείωση ή κατάργηση κάθε επιδόματος για τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα. «Η Ιρλανδία δείχνει στην υπόλοιπη Ευρώπη τι σημαίνει πραγματικά λιτότητα», πανηγύ­ριζε το βρετανικό περιοδικό «Εκόνομιστ». Οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου ήταν ακόρεστοι: «Ο Ιρλανδός υπουργός Οικονομικών θα χρειαστεί να σφίξει ακόμη περισσότερο τα λουριά για να καταπραΰνει τις αγορές. Πρέπει να προχωρήσει σε πρόσθετες μειώσεις των μισθών», έγραψαν σε κύριο άρθρο τους.
Οι Ισλανδοί ξεσηκώθηκαν, σε αντίθεση με τους Ιρλανδούς. Αλλος λαός. Ξύπνησε μέσα τους το ανυπότακτο, μαχητικό πνεύμα των Βίκινγκς. Η κεντροαριστερή κυβέρνη­σή τους υπέκυψε στους εκβιασμούς του Λονδίνου και της Χάγης. Αυτοί απαίτησαν να πληρώσει όλος ο ισλανδικός λαός τους Αγγλους και Ολλανδούς καταθέτες, πελάτες μιας ισλανδικής ηλεκτρονικής τράπεζας, ιδιωτικής φυσικά, η οποία είχε δραστηριότητα στη Βρετανία και στην Ολλανδία και χρεοκόπησε. Να πληρώσει ο ισλανδικός λαός το... ένα τρίτο του ΑΕΠ του και μάλιστα με τόκο 5,5% για δεκαπέντε χρόνια! Η ισλανδική κυβέρνηση είπε «ναι». Ο ισλανδικός λαός όμως είπε «όχι»! Το ένα τέταρτο του εκλογικού Σώματος μάζεψε υπογραφές και ζήτησε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μην υπογράψει τον σχετικό νόμο που ψήφισε η Βουλή και να οδηγήσει έτσι το θέμα σε δημοψήφισμα.
Ο Πρόεδρος υπάκουσε στη λαϊκή βούληση. Αρνήθηκε να υπογράψει. Στις 20 Φεβρουαρίου θα γίνει δημοψήφισμα. Για πρώτη φορά ένας λαός διακηρύσσει «Δεν πληρώνω»! Ορμησαν φυσικά όλοι να κατασπαράξουν τους Ισλανδούς.
Ασήμαντο ως ποσό είναι το συγκεκρι­μένο ισλανδικό χρέος. Γύρω στα 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ. «Το ένα εκατοστό αυτού που θα δανειστεί μόνο η Βρετανία φέτος και του χρόνου. Η επίδειξη γενναιοδωρίας προς τους γείτονες δεν θα στοίχιζε σχεδόν τίποτα στο Λονδίνο και το Αμστερνταμ» σημείωναν σε κύριο άρθρο τους ακόμη και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. Αλίμονο όμως αν άφηναν μια μικρή χώρα σαν την Ισλανδία να δώσει το παράδειγμα ότι μπορούν οι μικρές χώρες να διαπραγματεύονται με επιτυχία καλύτε­ρους όρους αποπληρωμής των υποχρεώ­σεών τους, αρνούμενες να συμμορφωθούν στις εντολές των μεγάλων κρατών!
Κέρδισαν τον θαυμασμό όλου του κόσμου οι Ισλανδοί με τη γενναία στάση τους. «Σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης, που ανταμείβει τα μεγάλα μεγέθη, είναι κάτι παραπάνω από δελεαστικό να θαυμάζει κανείς τη γενναιότητα απέναντι σε μια συντονισμένη διεθνή επίθεση με στόχο τη λεηλασία. Ενα μικρό έθνος αντιμετωπίζει ασταμάτητο οικονομικό πόλεμο από μεγαλύτερες χώρες και κάτω από το βάρος της εσωτερικής λαϊκής πίεσης ο Πρόεδρός του χαράζει μια γραμμή στον πάγο» έγραψε χαρακτηριστικά αρθρογράφος και αυτής ακόμη της «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ».
Εμείς οι Ελληνες, ποιον θα μιμηθούμε; Τους Ιρλανδούς ή τους Ισλανδούς; Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται απέναντι στην ΕΕ σαν να έχει επιλέξει τον ιρλανδικό δρόμο της πειθήνιας συμμόρφωσης προς τις επιταγές των Βρυξελλών. Μακάρι να αποδείξει ότι δεν θεωρεί πως η Ισλανδία βρίσκεται πολύ, πολύ μακριά...

Παγκόσμιο Έτος Βιοποικιλότητας.

Τα Ηνωμένα Εθνη κυρήσσουν τη φετινή χρονιά Ετος Βιοποικιλότητας, προειδοποιώντας ότι ο σημερινός ρυθμός απώλειας ειδών είναι 1.000 φορές μεγαλύτερος του κανονικού.

Παγκόσμιο Έτος Βιοποικιλότητας, κήρυξε το 2010 ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, προειδοποιώντας ότι η συνεχιζόμενη εξαφάνιση βιολογικών ειδών, επηρεάζει ανεπανόρθωτα την ευημερία των ανθρώπων σε όλον τον κόσμο.

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ελπίζει πως αυτή τη χρονιά οι κυβερνήσεις του κόσμου θα κάνουν για τη βιοποικιλότητα ό,τι δεν κατάφεραν να κάνουν για την κλιματική αλλαγή στην Κοπεγχάγη: να καταλήξουν, δηλαδή, σε μια δεσμευτική συμφωνία για τη μείωση (!) του ρυθμού εξαφάνισης ειδών.

Τα κοάλα, η αλεπού που ζει στην Αρκτική και ένα είδος χελώνας, η φάλαινα beluga, ένα είδος πιγκουίνου και το ψάρι κλόουν, είναι στην κορυφή της λίστας των ειδών προς εξαφάνιση. Ο στόχος που έθεσαν οι κυβερνήσεις στη Σύνοδο του Γιοχάνεσμπουργκ το 2002, για σημαντική μείωση του ρυθμού απώλειας βιοποικιλότητας έως το 2010, είναι πλέον φανερό ότι δεν προλαβαίνει να επιτευχθεί.

Η επέκταση των αστικών κέντρων, η εντατικοποίηση της γεωργίας και η αποψίλωση των δασών, φέρνουν καθημερινά ολοένα και περισσότερα είδη αντιμέτωπα με την εξαφάνιση. Χίλιες φορές πιο γρήγορα από το φυσιολογικό. Η ταχύτητα αυτή οδηγεί κάποιους βιολόγους στο συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε εν τω μέσω της έκτης μεγάλης εξαφάνισης στον πλανήτη. Μόνο που οι πέντε προηγούμενες, προκλήθηκαν από φυσικές καταστροφές, όπως η πρόσκρουση αστεροϊδών.

Ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι Μουν, καλεί τους ηγέτες του κόσμου να "ξυπνήσουν", και να αναζητήσουν αποτελεσματικούς τρόπους για την προστασία των δασών, των κοραλλιογενών υφάλων και άλλων οικοσυστημάτων.Ειδάλλως, η ανθρωπότητα θα χάσει όσα της προσφέρουν, όπως η προστασία από ακραία καιρικά φαινόμενα και η παροχή πρώτων υλών για στέγαση και φωτιά. Μετά την αποτυχία της Κοπεγχάγης, οι ελπίδες τώρα για μια δεσμευτική συμφωνία προς το συμφέρον του πλανήτη, στρέφονται στη Σύνοδο για τη Βιοποικιλότητα, που θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο στην Ιαπωνία.

Το Ετος Βιοποικιλότητας ξεκίνησε επισήμως τη Δευτέρα στο Βερολίνο, καθώς η Γερμανία ασκεί για φέτος την προεδρία της Συνθήκης για τη Βιοποικιλότητα του ΟΗΕ. «Το ζήτημα της διατήρησης της βιοποικιλότητας είναι της ίδιας σπουδαιότητας με την προστασία του κλίματος», τόνισε η γερμανίδα καγκελάριος κηρύσσοντας το Ετος Βιοποικιλότητας του ΟΗΕ.
«Χρειαζόμαστε μια μεγάλη αλλαγή. Εδώ και τώρα, άμεσα, όχι κάποια στιγμή στο μέλλον», είπε. «Αυτή η χρονιά πρέπει να αξιοποιηθεί για να ξεκινήσουμε πάλι αυτή την προσπάθεια», είπε η Μέρκελ σύμφωνα με το Reuters.Τόσο η Γερμανίδα καγκελάριος όσο και ο Αχίμ Στάινερ, εκτελεστικός διευθυντής του Περιβαλλοντικού Προγράμματος του ΟΗΕ (UNEP) ζήτησαν τη σύσταση ενός φορέα στο πλαίσιο του ΟΗΕ ο οποίος θα συλλέγει επιστημονικά στοιχεία και θα συντάσσει πολιτικές για την προστασία της βιοποικιλότητας.
Ο νέος φορέας, τόνισαν, θα μπορούσε να βασιστεί στα πρότυπα της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC).

ΟΧΙ ΣΤΟΝ... "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ"!

Σε αναδιανομή της πολιτικής εξουσίας θα οδηγήσει το σχέδιο «Καλλικράτης» που προωθεί η κυβέρνηση και το οποίο προβλέπει μείωση των δήμων, ενίσχυση των δημάρχων και καθιέρωση περιφερειακής αυτοδιοίκησης με εκλεγμένους περιφερειάρχες.

Το όνομα μιας εμβληματικής μορφής της αρχιτεκτονικής, του «Καλλικράτη»*, φέρει το νέο πρόγραμμα της διοικητικής μεταρρύθμισης για την αυτοδιοίκηση της Χώρας που εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο έπειτα από εισήγηση του υπουργού Εσωτερικών κ. Γιάννη Ραγκούση, και τίθεται σε δημόσια διαβούλευση προκειμένου να έχει ψηφιστεί το αργότερο το Μάιο του τρέχοντος έτους.

Σύμφωνα με τις ρυθμίσεις που τίθενται πλέον σε δημόσια διαβούλευση προτείνονται τα εξής:
- Στη θέση των 76 Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου που σήμερα αποτελούν τις Νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις δημιουργούνται αιρετές περιφέρειες σε αριθμό ανάλογο των 13 κρατικών σημερινών περιφερειών (καταργούνται οι νομαρχίες).
- Ταυτόχρονα, τα περίπου 6.000 Νομικά Πρόσωπα και Δημοτικές Επιχειρήσεις των Δήμων μειώνονται σε λιγότερα από 2.000, καταργούνται δηλαδή περίπου 4.000 Νομικά Πρόσωπα και Δημοτικές Επιχειρήσεις των Δήμων.

- Επίσης, η κυβέρνηση προχωρά στη θεμελίωση έως 7 Γενικών Διοικήσεων που αντικαθιστούν τις 13 σημερινές κρατικές περιφέρειες ως τις αποκεντρωμένες κρατικές οντότητες την ύπαρξη των οποίων επιβάλει το Σύνταγμα.
- Οι νέες Δημοτικές εκλογές θα γίνουν στις 14 Νοεμβρίου. Σε αυτές: Επανέρχεται το σύστημα του 50%+1, το οποίο θα είναι και το ποσοστό που απαιτείται για τον επιτυχόντα συνδυασμό στον πρώτο γύρο μεταξύ όλων των συνδυασμών ή (αν κανένας συνδυασμός δεν συγκεντρώσει αυτό το ποσοστό) στο δεύτερο γύρο μεταξύ των δύο πρώτων συνδυασμών. Η κατανομή των εδρών μεταξύ των συνδυασμών θα ακολουθήσει το ισχύον σύστημα (3/5 για τον επιτυχόντα και 2/5 για τους επιλαχόντες συνδυασμούς). Οι εκλογικές περιφέρειες θα είναι τα τέως Νομαρχιακά Διαμερίσματα ή μικρότερες περιφέρειες, στις οποίες κατανέμονται οι έδρες ανάλογα με τον πληθυσμό τους. ( Το τελευταίο φέρνει νέα δεδομένα). Στους νέους δήμους, εκλογικές περιφέρειες είναι οι πρώην Δήμοι και Κοινότητες που συνενώνονται καθώς και τα δημοτικά διαμερίσματα στους δήμους που διαθέτουν, οι δε έδρες κατανέμονται σε αναλογία με τον πληθυσμό της κάθε επιμέρους εκλογικής περιφέρειας. Οι υποψηφιότητες των δημοτικών συμβούλων αντιστοιχούν σε πρώην Δήμο / Κοινότητα ή σε δημοτικό διαμέρισμα μεγάλου δήμου, ενώ οι τοπικοί εκλογείς σταυροδοτούν τους αντίστοιχους τοπικούς υποψήφιους. Με αυτό το σύστημα διασφαλίζεται και η εκπροσώπηση των συνοικιών στις μεγαλουπόλεις. Καταργείται το 42% και επανέρχεται το σύστημα του 50%+1, το οποίο θα είναι και το ποσοστό που απαιτείται για τον επιτυχόντα συνδυασμό στον πρώτο γύρο μεταξύ όλων των συνδυασμών ή (αν κανένας συνδυασμός δεν συγκεντρώσει αυτό το ποσοστό) στο δεύτερο γύρο μεταξύ των δύο πρώτων συνδυασμών. Η κατανομή των εδρών μεταξύ των συνδυασμών διατηρείται όπως σήμερα: 3/5 για τον επιτυχόντα και 2/5 για τους επιλαχόντες συνδυασμούς.

- Τα τοπικά συμβούλια εκλέγονται με ενιαίο ψηφοδέλτιο. Υποψήφιος μπορεί να είναι κάθε δημότης με αυτοπρόταση. Οι δημοτικοί συνδυασμοί προτείνουν υποχρεωτικά υποψηφίους και για τα τοπικά συμβούλια.

- Θα υπάρξει πρόβλεψη για την κατανομή των πόρων με γεωγραφικά, οικονομικά και πληθυσμιακά κριτήρια.
- Οι πόροι της τοπικής αυτοδιοίκησης θα συνδεθούν με το ΦΠΑ για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.
- Θα υπάρξει αλλαγή του τρόπου ελέγχου των πόρων, θα υπάρξει υποχρεωτική ανάρτηση των διοικητικών αποφάσεων στο Διαδίκτυο, ενώ θα συσταθεί αυτοτελής υπηρεσία ελέγχου των ΟΤΑ.
- Κονδύλια ύψους 650 εκατ. ευρώ από το ΕΣΠΑ αναθεωρούνται και προσαρμόζονται για να στηριχθεί η αλλαγή αυτή αλλά και να προσληφθεί το απαραίτητο επιστημονικό προσωπικό από νομικούς, οικονομολόγους και μηχανικούς που θα στελεχώσουν την τοπική αυτοδιοίκηση υπό τον όρο ότι τα στελέχη αυτά θα παραμένουν επί δεκαετία στους δήμους στους οποίους θα εργάζονται.

- Θα δημιουργηθούν ηλεκτρονικά δημοτικά ΚΕΠ, θα αρχίσει να αξιοποιείται η «έξυπνη» κάρτα δημότη, ενώ οι δήμοι θα εξοπλιστούν με ATM τα οποία θα συνδεδεμένα με το ηλεκτρονικό ΚΕΠ και θα παρέχουν υπηρεσίες στους πολίτες 24 ώρες το 24ωρο επί 365 μέρες.

- Θα δημιουργηθεί διοικητική «βοήθεια στο σπίτι» για τους δημότες που δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στις δημοτικές υπηρεσίες και θα θεσμοθετηθεί ο «δημοτικός ανταποκριτής», δηλαδή υπάλληλος που θα εξυπηρετεί τους κατοίκους με αξιοποίηση και των νέων τεχνολογιών.

Σχέδιο Καλλικράτης: Διαβάστε όλο το σχέδιο νόμου

ΕΜΕΙΣ ΚΑΤΑΡΧΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΑΡΧΗΣ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟΝ "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ" ΟΠΩΣ ΕΙΠΑΜΕ ΟΧΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ "ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ"!

ΓΙΑ ΕΜΑΣ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΣΤΑ ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΚΥΤΤΑΡΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ!

ΚΑΙ ΕΞΑΛΛΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΝΑΙΣΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΠΟΥ ΞΑΝΑΧΑΡΑΖΕΙ ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΥΠΟΨΗΝ ΤΗΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΤΙΣ ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΕΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ!

*(Ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης ήταν οι δύο περίφημοι αρχιτέκτονες του δεύτερου μισού του 5ου π.Χ. αιώνα στην αρχαία Ελλάδα. Παρόλο που η φήμη τους ήταν μεγάλη, δεν έχουμε ιδιαίτερες αναφορές για τη γέννηση, τη ζωή και το θάνατο τους. Ωστόσο τα έργα τους, αιώνιες αποδείξεις της ζωής και της δράσης τους, μας μιλούν για αυτούς με τον τρόπο που τα χνάρια στην άμμο μιλούν για το μέγεθος του ανθρώπου που τα σχημάτισε. Οι ναοί και τα έργα που κατασκεύασαν ήταν μεγάλα, σε σημασία και τελειότητα.Ο Καλλικράτης εργάστηκε σε τέσσερα μεγάλα έργα της αρχαίας Αθήνας, σύμφωνα με αναφορές του Πλούταρχου: Στα Μακρά Τείχη της πόλης (460 – 450 π.Χ.), στην επιδιόρθωση τμήματος των περιφερειακών τειχών των Αθηνών, στην ανοικοδόμηση ναού, αφιερωμένου στην Άπτερο Νίκη στην Ακρόπολη, το 448 π.Χ. και τέλος, σύμφωνα με τον Πλούταρχο πάλι, συνεργάστηκε με τον Ικτίνο για την ανέγερση του Παρθενώνα.Ο Ικτίνος υπήρξε σύγχρονος και στενός φίλος του μεγάλου γλύπτη Φειδία. Και οι δύο εργάστηκαν την εποχή του Περικλή).

Βαρδούσια!

Υψηλό Χωριό.

Μεγάλη Λομποτινά.

Στον δρόμο για τον Πλάτανο...

Πουγκάκια.

Θέα απο την Κυρα-Βγένα!

Η θάλασσα της Αιτωλίας , ... η Τριχωνίδα!

Στους Δρόμους της Σαράνταινας!

Πυραμίδα Βαρδουσίων!

Η οργή του Αμερικάνου...

Χιλιόχρονος, περήφανος υψώνεται στην άκρη του δρόμου, μπροστά στο μεγάλο ξενοδοχείο, που χτίστηκε για τους ξένους, ο γέρο πλάτανος. Πότε γεννήθηκε; Πώς ξέπεσε στο μεγάλο δρόμο με ταψηλά σπίτια; Σα να τον πνίγη ο βρώμικος αγέρας του δρόμου υψώνει τα κλαδιά του ολόϊσα, πάνω από τις αψηλές στέγες, διψώντας ναγναντέψει την κορφή του βουνού, που του κρυφογελάει από μακριά, κάτι να κρυφοψιθυρίση στα σύννεφα. Βουίζει ο δρόμος, σέρνεται στα πόδια του η αγορά λερωμένη, κι αυτός σα να μη θέλη τίποτες να δη, τίποτες νακούση, ξένος, αδιάφορος, σαν από άλλον κόσμο φερμένος, αργοκουνάει την κορφή του πάνω από τα κόκκινα κεραμίδια του ξενοδοχείου σα να θέλη να ξεφύγη, να τρέξη πέρα στα πλατειά, στα βαθυπράσινα ρουμάνια που του γνέφουνε από μακρυά, λαχταρώντας να σμήξουνε με τον ξενητεμένο αδερφό τους. Να τους θυμάται τάχα μέσα στην πολιτεία;
Δίπλα του, στην αράδα, καμπόσες ακακίες, φυτεμένες για ομορφιά, φαντάζουνε σα μικρά παιδάκια μπρος στο γίγαντα. Με τα μάτια πάντα γυρισμένα στο βαθυπράσινο ρουμάνι, ούτε το συλλογιέται να σκύψη να ρίξη μια ματιά στις ταπεινές του γειτονοπούλες. Τα σπίτια που χτίζονται γύρο τονέ ζώσανε σιγά - σιγά κι άξαφνα βρέθηκε φυλακισμένος σε μιαν ασφυχτικιά φυλακή. Στα πόδια του σύρριζα αργοκυλάει ένα μικρό ρυάκι που βγαίνει θολό από την αυλή κάποιου σπιτιού.
Μα ο σπιτονοικοκύρης με τα χρυσά δόντια, που γύρισε φορτωμένος χρυσάφι από την Αμερική, δεν το θέλει με κανένα τρόπο το μεγάλο δέντρο μπρος στο ξενοδοχείο του. Κ' έχει δίκιο. Του κόβει τον ήλιο, του χαλάει τη φάτσα κι ο καθένας έτσι δυσκολεύεται να ζητήση κάμαρα. Αυτός ξόδεψε χιλιάδες. Τα λεφτά έχουνε τόκο. Πού θα τις βγάλη τόσες χιλιάδες; Επειτα πού ακούστηκε τέτοια θεόρατα δέντρα μέσα στην πόλη; Στην Αμερική φυτεύουνε δεντράκια και τα κλείνουνε σε κάγκελα σιδερένια.
Ετρεξε, φώναξε. Ο Δήμαρχος που τούχε κιόλας βαφτίσει το πρώτο παιδί, σύμφωνος κι αυτός να κοπή το δέντρο. Σύφωνη κι όλη η Πόλη. Τα μεγάλα δέντρα ασκημίζουνε. Κανείς δε βρέθηκε να διαφεντέψη το δέντρο. Κανείς δεν τόνοιωσε. Τι γύρευε μέσα στην πόλη; Η θέσις του αυτουνού είτανε στο δάσος, να φωλιάζουνε στα κλαδιά του τα όρνια. Να. Ο αντικρυνός ο καφετζής τούμπηκε ένα καρφί και κρέμασε ένα στενό, τοσοδά κλουβάκι μ' ένα φλώρο μέσα που κλαίει μερόνυχτα τη μοίρα του.
- Μου κόβει τη φάτσα του σπιτιού μου, μου χαλάει τα κεραμίδια. Εγώ ξόδεψα λίρες με τη χούφτα, γι' αυτό το σπίτι και σπίτι δεν έχω, φώναζε ο Αμερικάνος όπου στεκότανε, με τα πλατειά παπούτσια και τη χρυσή αλυσσίδα.
Ενα πρωί τέσσεροι ξυλοκόποι ακουμπήσανε τα τσεκούρια και τα πριόνια τους στη ρίζα του δέντρου μαζί με τις κάπες τους. Τι μελαγχολικιά μέρα! Ο ουρανός συννεφιασμένος, βαρύς!
- Αϊ, αϊ, θα το κόψουνε, αλαλάξανε δυό-τρία μαθηταρούδια με τα βιβλία στις αμασκάλες, που πηγαίνανε κείνη την ώρα στο σκολειό να μάθουνε γράμματα.
Μόνο ο πλάτανος δεν ένοιωσε τίποτες. Σαν από άλλον κόσμο φερμένος, απόμεινε πάντα ξένος μέσα στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Περήφανος, απλοϊκός σαν αληθινά μεγάλος, δεν ένοιωσε την οργή του Αμερικάνου. Σαν είδε τους ξυλοκόπους νόμισε πώς γύρανε να ξαποστάσουνε. Από το βουνό έρχουνται βέβαια, στο βουνό ξαναγυρίζουνε. Αν τους παράγγελνε να πούνε χαιρετίσματα σταδέλφια του που τον καρτερούνε! Καλοί ανθρώποι μοιάζουνε!
Σαν είδε να σηκόνουνε τα τσικούρια τους καταπάνω του, ξεμανικωμένοι, ξεστήθιαστοι, ξιπάστηκε. Βρε, μην ονειρεύεται; Η κρύα λεπίδα έλαμψε για μια στιγμή στα μάτια του κόκκινη σα βουτηγμένη στο αίμα του.
Η πρώτη τσικουριά έπεσε αλύπητα και το κρύο σίδερο χώθηκε βαθειά στο κρέας του που ο Μακεδόνας τρόμαξε να το ξεκολλήση.
- Τρελλάθηκε τούτος ο άνθρωπος; ψιθύρισε και τίναξε με τρόμο τα κλαδιά του.
Καμπόσα πουλιά, φωλιασμένα βαθειά, φτερουγίσανε τρομαγμένα. Το πλήθος τώρα είχε μαζωχτή γύρο περίεργο. Τα μαθημαρούδια ξεχάσανε το σκολειό και τη βίτσα του δάσκαλου που τα καρτερούσε. Από τα παραθύρια τους γυναίκες παρακολουθούσανε το θέαμα κ' οι μαγαζάτορες αφήσανε τη δουλειά τους και βγήκανε στις πόρτες να ιδούνε. Ο αστυνόμος που μελετούσε τη φημερίδα μ' ένα φλυτζάνι βαρυγλυκό μπροστά του, πάνω στο στρογγυλό τραπεζάκι του αντικρυνού καφενέ, κατέβασε πολλές φορές τη φημερίδα στα γόνατά του, περίεργος, αφήνοντας στη μέση το κύριο άρθρο.
Γκουπ, γκουπ.
Ο ίδρωτας άρχιζε να κατεβαίνη στα πρόσωπα των Μακεδόνωνε, ξεροψημμένα από τον ήλιο.
- Μα τι πάθανε τούτοι οι άνθρωποι; Τι έχουνε μαζί μου; Τι τους έφταιξα τάχα; ρωτιέται ο πλάτανος και δαγκώνεται από τον πόνο που τονέ σφάζει.
Οι ξυλοκόποι δουλεύουνε ακούραστοι. Μια στιγμή ένας σταμάτησε για νακονίση το τσικούρι κι ο πλάτανος ακούσε με φρίκη τον κρύο αχό της λεπίδας. Φοβισμένος, ανήσυχος έγερνε χαμηλά το κεφάλι του σα νάθελε να βεβαιωθή καλύτερα. Δεν έκανε λάθος. Μα γιατί δε βρίσκεται ως τόσο ένας ναρπάξη από τα χέρια αυτών των σκληρώνε ανθρώπων τα τσικούρια και ναν τα πετάξη μακρυά; Πώς μπορούνε να κάνουνε όλοι χάζι στο σκληρό θέαμα; Γιατί δε γελιέται. Ολοι χάζι κάνουνε, γελούνε, χαζεύουνε. Τους βλέπει μα η περηφάνεια του δεν τον αφήνει να παρακαλέση. Αυτός που δεν καταδέχτηκε μια φορά να χαμηλώσει την κορφή του να δη τι γίνεται κάτω στο δρόμο, ποιος περνάει, ποιος μπαίνει, ποιος βγαίνει στα μαγαζειά, πώς να γύρη τώρα το κεφάλι σε παρακάλια;
Ωρες δουλεύουνε κ' η δουλειά είναι ακόμα στη μέση. Ως τόσο τα μαθηταρούδια ξεχάσανε ολότελα σήμερα το δάσκαλο και τη βέργα του. Κανένα δεν κουνιέται να φύγη. O κύκλος μεγαλώνει κι οι μάγκες της αγοράς βρήκανε γλέντι.
Τώρα σκάψανε ένα λάκκο γύρο στη ρίζα, που χάσκει σαν τάφος. Ο πλάτανος έκλεισε τα μάτια του για να μη βλέπη το πλήθος που κάνει χάζι. Μόνο το χτύπο των τσικουριών ακούει κι ο φρικτός αχός αντηχάει πένθιμα μέσα στην καρδιά του. Δεν τονέ μέλλει που θα πεθάνει, αυτός που είδε με καταφρόνια τους αιώνες να περνούνε από πάνω του ανέγγιχτα. Ας ήξερε μόνο για ποιόνε λόγο του φέρνουνται έτσι αλύπητα... Μα να πεθάνη έτσι στα καλά καθούμενα, αυτός που δεν έφταιξε σε κανένανε! Μην τους αρνήθηκε ποτέ τον ήσκιο του, μη δε βρή­κανε πάντα, τα πουλιά στέγη φιλόξενη στα κλαδιά του! Τι άλλο ζητάνε; Πώς αυτός δεν παραπονέθηκε, που τονέ πνίξανε με τα σπίτια που χτίσανε γύρο του;... Ολα τάνοιωσε ο πλάτανος, μόνο την οργή του Αμερικάνου δεν ένοιωσε!
Ενας άνθρωπος σκαρφάλωσε αψηλά, πολύ αψηλά για να δέση κάποιο χοντρό σκοινί σ' ένα κλαδί. Τρεις ανθρώποι πιάσανε το σκοινί που σούρθηκε χάμω, ανοιχτήκανε μακρυά κι' αρχίσανε να τραβάνε με όλα τα μπορετά τους. Μα το δέντρο ριζωμένο βαθειά κρατούσε...
- Εχει ψυχή ακόμα, μουρμούρισε ο ένας Μακεδόνας και κατέβασε το τσικούρι του μ' ένα δυνατό αγκομαχητό, σκουπίζοντας τον ιδρώτα του.
- Εφτάψυχος, είπε άλλος κοιτάζοντας με θαυμασμό τόμορφο δέντρο.
Αλήθεια, ο πλάτανος δεν είχε καμμιάν όρεξη να πεθάνη.
Ενοιωθε ακόμα τον εαυτό του τόσο γερό, τόσο διψούσε ακόμα για τη ζωή, που δεν μπορούσε ναν το πιστέψη πως ήρθε η ώρα του να πεθάνη. Γιατί να πεθάνη αυτός που νοιώθει τη δύναμη να ζήση άλλη μιά τόση ζωή! To μεγάλο το ρώτημα του πλακόνει την ψυχή σα σύννεφο. Περήφανος, απλοϊκός ρωτάει τον εαυτό του αν έφταιξε, και μόνο την οργή του Αμερικάνου δεν ένοιωσε.
Ξαναπιάνουνε το σκοινί, ανοίγουνται, στηλώνουνε χάμω τα πόδια τους, τραβάνε άγρια, μα ο πλάτανος δε θέλει ναφήση τα ύψη του. Βλέπει τη ρίζα του σακατεμένη, νοιώθει πως δε στέκει στέρια στα πόδια του, κλονίζεται... Μα να πεθάνη... Γιατί;...
- Εδώ δεξιά χρειάζεται μερικές τσικουριές, λέει ο ένας. Για μια στιγμή τινάχτηκε κ' έρριξε τα μάτια του θολά σα νάθελε ναποχαιρετήση για τελευταία φορά το βουνό που τον αντίκρυζε, το βαθυπράσινο ρουμάνι εκεί κάτω μακρυά... Δε νοιώθει καλά τον εαυτό του... Λιγοθυμάει... Μετρημένες οι στιγμές του...
Ολοι κρατούνε την ανάσα τους. Τα γέλια πάψανε. Κανείς δε μιλάει. Κάτι μεγάλο, κάτι επίσημο κρύβει η στιγμή αυτή, η μοναδική... Ενα μυστήριο απλόνεται στον ήσυχον αγέρα. Ενας ήρωας ψυχομαχάει, χαροπαλεύει, πάνω στα ψηλά Αλώνια.
- Τραβάτε, ακούγεται μια φωνή.
Κάτι τρίζει. Τι κρύο τρίξιμο! Ποιος ξερριζόνει την καρδιά του ήρωα;.. Τα φύλλα αναφρικιάζουνε... Τραβάνε το σκοινί... Οχι. Δε θέλω να πεθάνω, λέει το δέντρο, κ' ενώ παλεύει να κρατηθή στα πόδια του όρθιο, εκείνοι καρφωμένοι στη γις τραβάνε το σκοινί αλύπητα...
- Το νου σας τις ακακίες, φωνάζει κάποιος.
Τρίζει το δέντρο στη ρίζα, ένας κρύος ήχος σκίζει τον αγέρα, κάτι σαν υστερνό παράπονο ακούγεται και το δέντρο γέρνει, γέρνει, ξαπλόνεται χάμω, ξανασηκόνεται, ξαναπέφτει μ' ένα βαρύ αγκομαχητό, αναίστητο. Ξεψύχησε.....
- Να πάρη ο διάλος! Πάνε οι ακακίες! Κι είτανε μια ομορφιά, φωνάζει ο Αμερικάνος βλέποντας τα φτωχά δεντράκια που τάλυωσε στην τραγικιά πτώση του ο πλάτανος.
Αλαλάζουνε τα παιδιά, ορμούνε να κυλιστούνε χαρούμενα, μέσα στα πυκνά κλαδιά που μέσα από τις τρυπίτσες των φύλλων λες κείνη τη στιγμή πως βγαίνει αγάλια - αγάλια η υστερνή ανάσα του δέντρου... Ανασαίνει ο Αμερικάνος σα να τούφυγε ένα μολύβι από το στήθος.
- Φάνηκε το σπίτι μου, βρε αδελφέ! λέει ικανοποιημένος.
- Θεόρατο δέντρο, ψιθυρίζει άλλος, ενώ τα παιδιά κυλιούνται ανάσκελα στα κλαδιά, κόβουνε κλάρες και κυνηγιούνται με γέλια.
Τώρα αρχίζει το λιάνισμα, ενώ ένας χωροφύλακας δοκιμάζει να διώξη τα παιδιά που ζουρλαθήκανε.
Να κι ο τρελλός! Με τα μακρυά, ξανθιά μαλλιά του, αχτένιστος, κοιτάζει, γελάει ηλίθια. Τα πανταλόνια του φαγωμένα, λασπωμένα σούρνουνται στις λάσπες, και το λιγδιάρικο πουκάμισό του ανοιχτό αφήνει να φαίνεται όλη η κοιλιά του. Βλέπει τα παιδιά, αναγαλλιάζει, σκάζει τα γέλια και τρέχοντας ξαπλόνεται κι αυτός μέσα στα κλαδιά.
- Α ααα! φωνάζουνε όλοι.
Σηκόνεται ο τρελλός τρομαγμένος, κοιτάζει τριγύρο του φοβισμένα κι άξαφνα το βάζει στα πόδια. Τα παιδιά απολυούνται πίσω του σαν τα σκυλιά...
- Βαράτε του μωρέ., φωνάξει ο Αμερικάνος κατουρημένος στα γέλια.
Επειτα ήρθε ένα κάρρο να πάρη τα κούτσουρα, ενώ οι φτωχογυναικούλες σκυμμένες μαζεύουνε λαίμαργα τα πελεκούδια για τη φωτιά...
Τώρα δεν απομένει τίποτες που να θυμίζει το δέντρο. Η βροχή έπλυνε το δρόμο και μόνο ο λάκκος χάσκει πάντα γιομάτος από ένα υγρό κόκκινο σα νάναι το αίμα πούτρεξε από το δέντρο. Το δέντρο που κανείς δεν τόνοιωσε, πούζησε πάντα ξένο, με τα ματιά γυρισμένα στον ουρανό, κοντεύει να ξεχαστή... Ο δρόμος ανάσανε, αλήθεια... Οι ακακίες καλόβολες, καταδεχτικές τρέμουνε στις αδύναμες ριζούλες τους, σαν τις φοβερίζει από αψηλά ο βορηάς...

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΡΟΡΙΤΗΣ

Στην "άβατη" Σαράνταινα!

Υπάρχει μια «μαγική» Ελλάδα ελάχιστα γνωστή ακόμη και σ' εμένα. Την αποκαλώ μαγική επειδή είναι σαν να την έχουν «καταραστεί» να μην έχει πρόσβαση και να είναι σε αφάνεια, κρυμμένη μέσα σε αγκαλιές βουνών και δασών. Τα χωριά, αρκετές φορές έρημα ή με ελάχιστους κατοίκους - παλικάρια που τώρα γέρασαν και δεν μπορούν πια να παλέψουν με μάγους και δράκους. Αυτό, μάλιστα, που πραγματικά δεν έχει πειραχτεί είναι η ομορφιά των τόπων, το μόνο αγαθό που αυτή η μη γνωστή Ελλάδα έχει σε αφθονία. Και βέβαια, για να γνωρίσετε αυτά τα μέρη, πρέπει να έχετε αυτό το ιδιαίτερο μαγικό μέσο που κοινώς ονομάζουμε 4x4!
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ.
Ξεκινήσαμε οι τρεις μας (εγώ, η καλή μου και το τζιπ) Σάββατο, κατά τις εννέα το πρωί, με πρόγραμμα χαλαρό και με αζιμούθιο προς την Ευρυτανία. Το προηγούμενο βράδυ, έπειτα από ενδελεχή επισκόπηση του χάρτη, είχαμε «χαράξει» περίπου την πορεία μας: Ρίο-Αντίρριο-Ναύπακτος-Τριχωνίδα-Προυσός-Καρπενήσι και από εκεί είτε για ορεινή Καρδίτσα είτε για Βαρδούσια. Ετσι, όπως λέει και ο ποιητής, «καμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία»! Με το που φτάσαμε στη Ναύπακτο, ο καιρός άρχισε να μας τα χαλάει, με μπόρες ανά διαστήματα. Στη γέφυρα Μπανιά, στον Εύηνο, θαυμάσαμε από ψηλά το τοπίο και από κοντά τα έργα του ελληνικού στρατού, και πιο συγκεκριμένα του Μηχανικού, και την αείμνηστη ΜΟΜΑ - βλέπετε, αυτή η σιδερένια γέφυρα στέκει ακόμα κραταιά από τη δεκαετία του '50! Επειτα από αρκετές στροφές και χιλιόμετρα, από Ναύπακτο, φτάσαμε στο Πετροχώρι, στην άκρη της λίμνης Τριχωνίδας, της μεγαλύτερης και της λιγότερο τουριστικής λίμνης της χώρας. Γυρίσαμε λίγο μέσα στο χωριό, ψάχνοντας επί ματαίω να βρούμε μέρος να φάμε. Απογοητευμένοι πήραμε το δρόμο για το Θέρμο, όπου στην κεντρική τους πλατεία μπορέσαμε να βάλουμε κάτι στο στόμα μας. Γρήγορα-γρήγορα, για να μη μας πιάσει η νύχτα, ξεκινήσαμε για τον Προυσό. Στον Ταξιάρχη αφήσαμε τον καλό δρόμο και στρίψαμε δεξιά προς Δρυμώνα. Το τοπίο είχε αρχίσει να είναι πιο δασωμένο και πιο τραχύ. Ο δρόμος συνέχισε άσφαλτος ή σχεδόν μέχρι λίγο μετά τον Δρυμώνα που, παρεμπιπτόντως, είναι ένα πανέμορφο χωριό με ένα επίσης καινούργιο και πανέμορφο ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά. Το πουθενά, βέβαια, ήταν η μαμά Φύση!
Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στην τοποθεσία Ανω Δρυμώνας, ο καιρός και ο δρόμος άρχισαν να δείχνουν τα δόντια τους. Οι μικρές μπόρες πύκνωναν, ρυάκια διέσχιζαν το δρόμο κάθετα και ολοένα και πιο συχνά βλέπαμε μικρές κατολισθήσεις. Το τοπίο είχε αρχίσει να γίνεται πολύ πιο άγριο, με κάθετες πέτρινες πλαγιές στα δεξιά και γκρεμούς στα αριστερά. Παρότι τα κινητά μας ήταν εκτός δικτύου, δεν κιοτέψαμε. Συνεχίσαμε, με το δρόμο να δυσκολεύει περισσότερο και το φως να λιγοστεύει, όταν ξαφνικά είδαμε από μακριά τον Νεροσύρτη.

Με το που αντικρίσαμε τον μικρό οικισμό, μας ήρθε στο μυαλό ο «Αρχοντας των Δαχτυλιδιών». Αισθανθήκαμε την παρουσία των ξωτικών και των χόμπιτ! Φανταστείτε μια αγκαλιά ενός άγριου βουνού, μαύρη πέτρα, μπόλικη βλάστηση και τέσσερα σπιτάκια, εκ των οποίων η καμινάδα του ενός κάπνιζε. Σκηνικό από γνήσιο παραμυθοχώρι: αν ήμουν πλούσιος, θα το αγόραζα αυτό το χωριό που, απ' ό,τι κατάλαβα, κατοικείται από μια κυρά και το σκύλο της!
Μετά τον Νεροσύρτη, ο δρόμος γινόταν προοδευτικά χειρότερος και οι γκρεμοί πολύ πιο απότομοι. Παρά την αίσθηση άνεσης και ασφάλειας που μας έδινε το αυτοκίνητο, καταλάβαινα την κυρά μου πως «σφιγγόταν». Λίγο πριν σκοτεινιάσει τελείως, βγήκαμε στην άσφαλτο, λίγα χιλιόμετρα πριν από τον Προυσό. Και όσο πιο γρήγορα μπορούσα, πήρα το δρόμο για το Καρπενήσι και τον ξενώνα όπου είχαμε κλείσει δωμάτιο.
ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ & EXTREME JEEPING.
Ολο το βράδυ έβρεχε καταρρακτωδώς. Το ίδιο και το πρωί που ξυπνήσαμε. Ο ξενοδόχος μας, «εντουράς» και ερωτευμένος με τη νέα του μηχανή, μας έδωσε ιδέες: «Γιατί δεν πάτε Πουγκάκια και από εκεί Γραμμένη Οξιά»; Το είδαμε στο χάρτη. «Γιατί όχι;» είπαμε και ξεκινήσαμε.
Οι οδηγίες που μας έδωσε ήταν σαφείς, αλλά λίγες. Πριν από τη σήραγγα Τυμφρηστού, στρίβουμε δεξιά για Κρίκελλο και στον πρώτο χωματόδρομο κάνουμε αριστερά. Ετσι, λοιπόν, άρχισε η μεγάλη λασποπεριπέτεια!
Τουριστικός νομός η Ευρυτανία, αλλά, αν φύγετε από τους κεντρικούς δρόμους, η σήμανση είναι ανύπαρκτη. Και όταν λέμε σήμανση, εννοούμε μια απλή πινακίδα που να γράφει πού οδηγεί ο δρόμος. Μέχρι να φτάσω στον πρώτο μας σταθμό, τα Πουγκάκια, είχα μπει τρεις φορές σε δασικούς δρόμους-αδιέξοδα. Στον πρώτο και στον δεύτερο, έκανα όπισθεν, μέσα στη λάσπη, γύρω στα 50 μέτρα, μέχρι να βρω μέρος για να κάνω μεταβολή. Στον τελευταίο, όμως, κατέβηκα σε μια ρεματιά, από ένα μονοπάτι στην ουσία, κι όταν φτάσαμε επιτέλους κάτω, βρεθήκαμε μπροστά σε κάτι βαθύ και αδιάβατο, με κανένα σημάδι συνέχειας δρόμου. Εκεί με έπιασε και μια μαύρη απελπισία, γιατί δεν υπήρχε πλάτωμα για να στρίψω πουθενά. Κάναμε 700 μέτρα ανηφορικά και κακοτράχαλα με την όπισθεν - και με τη σύντροφό μου έξω με νιτσεράδα και ομπρέλα, για να μου λέει τα δύσκολα σημεία. Κοντολογίς, «είπαμε τον δεσπότη Παναγιώτη»! Εκεί όμως παραδέχτηκα και το αυτοκίνητο που είχαμε. Με όλη τη λάσπη, τον «μη δρόμο» και τα ακατάλληλα λάστιχα (δεν είχα τρακτερωτά), το 4x4 συμπεριφέρθηκε άψογα. Σημειωτέον πως δεν χρειάστηκε ούτε να αλλάξω τη σχέση του διαφορικού.
Επειτα από αρκετό δρόμο, πάντα υπό καταρρακτώδη βροχή, φτάσαμε στη θέση «Βλάχικος», με πανοραμική μέσα στη βροχή θέα στα Πουγκάκια, που παρεμπιπτόντως είναι ένα πολύ όμορφο χωριουδάκι με περίπου 100 κατοίκους και ένα φιλόξενο καφενείο-εστιατόριο στην άκρη της πλατείας. Καθίσαμε στο καφενείο για ένα τσίπουρο, για να συνέλθουμε! Οι άνθρωποι ήθελαν να μας φιλέψουν από το φαγητό τους, αλλά εμείς είχαμε ακόμα πολύ δρόμο και αρνηθήκαμε ευγενικά.
Ο δρόμος από Πουγκάκια μέχρι Γαρδίκι είναι άσφαλτος και μετά, τα 28 χλμ. μέχρι τη Γραμμένη Οξιά είναι μισός άσφαλτος και μισός καλά πατημένος χωματόδρομος. Η Γραμμένη Οξιά είναι χτισμένη στα 1.200 υψόμετρο στο βουνό Οξιά, η βλάστηση του οποίου αποτελείται -από τι άλλο;- μόνο από οξιές. Βέβαια, τώρα το χειμώνα ο αριθμός των κατοίκων είναι μονοψήφιος. Στο μεταξύ, έχουμε μπει πάλι στο νομό Αιτωλοακαρνανίας και φαίνεται πως η νομαρχία εδώ διάκειται φιλικά προς τον τουρίστα, καθώς είδαμε επιτέλους πινακίδες.
Από την άλλη, στη Γραμμένη Οξιά βρήκαμε τα πάντα κλειστά και έτσι συνεχίσαμε προς Λεύκα ή Μικρή Παλούκοβα όπως είναι το παλιό όνομα αυτού του πολύ όμορφου χωριού που ανήκει στην ορεινή Ναυπακτία (Δήμος Αποδοτίας). Εχει υψόμετρο 1.100 περίπου 100 κατοίκους και ένα πολύ ωραίο συγκρότημα ενοικιαζόμενων μικρών σαλέ, αλλά δυστυχώς πάλι τα βρήκαμε κλειστά και συνεχίσαμε το δρόμο μας. Είχαμε αποφασίσει να πάμε από Λεύκα για Μανδρινή - Αμπλιανη, να βρούμε άσφαλτο και από εκεί για Κρίκελλο και πίσω στο ξενοδοχείο μας έξω από το Καρπενήσι. Λογαριάζαμε όμως χωρίς το Καψαλόρεμα!
Συγκεκριμένα, περάσαμε από τη Μανδρινή και συνεχίσαμε το δρόμο που κατέβαινε στη ρεματιά. Η βροχή συνεχής και δυνατή και ολοένα πιο συχνά περνούσαμε μικρά ποταμάκια που διέσχιζαν το δρόμο. Οι κατολισθήσεις επίσης συχνές.
Δύο φορές κατέβηκα για να βγάλω τα κοτρόνια που έφραζαν το δρόμο... Και ξαφνικά, μετά από μια στροφή, ένα ποτάμι. Ή, μάλλον, μια υπερχείλιση ποταμού. Στάση να δούμε πόσο βαθύ ήταν και μετά περάσαμε απέναντι. Λίγο πιο κάτω ένας μικρός καταρράκτης έπεφτε στο δρόμο. Και από εκεί περάσαμε! Ομως, κάνα χιλιόμετρο πιο κάτω το ορμητικό ποτάμι έκοβε κάθετα το δρόμο και το βάθος ήταν πάνω από μέτρο. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο κάναμε μεταβολή. Οπως λέει η αρχαία παροιμία, «ανάγκα και θεοί πείθονται».
Στη Μανδρινή συναντήσαμε έναν τσοπάνο χωρίς το ποίμνιό του και τον ρωτήσαμε για το καφενείο του χωριού:«Τώρα δα έφυγε. Βλέπεις έχει 5 - 6 μαναράκια και πήγε να τα ταΐσει».«Και άφησε ατάιστους εμάς», μουρμούρισε η Σύντροφός μου.
Ευχαριστήσαμε τον άνθρωπο και πήραμε των ομματιών μας, που είχαν αρχίσει να αλληθωρίζουν από την πείνα, γιατί η ώρα είχε πάει 5 και ο ήλιος έπεφτε γοργά.
Δεν είχα καμιά διάθεση να επιστρέψω μέσα στη νύχτα από τον ίδιο δρόμο κι έτσι αποφασίσαμε να επιστρέψουμε από άσφαλτο, μολονότι ήταν πιο μακριά. Πήρα, λοιπόν, το δρόμο για Γαρδίκι - Κανάλια - Λευκάδα - Τυμφρηστό και από εκεί Καρπενήσι. Η διαδρομή θα ήταν αφόρητα πληκτική αν δεν πεταγόταν εκείνος ο τεράστιος ασβός, έξω από τα Κανάλια. Εκείνα τα 100 μέτρα που τον είχαμε να τρέχει φουντωτός και τρομαγμένος μπροστά μας, ήταν αποζημίωση για όλη την ταλαιπωρία!
ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ.
Πήραμε πρωινό χαζεύοντας το χάρτη. Ο καιρός εξακολουθούσε να έχει τα ίδια χάλια. Ετσι είπαμε να κάνουμε μια προσεκτική απόπειρα εξερεύνησης των Βαρδουσίων, για να μην πάθουμε την ίδια πανωλεθρία.
Κάναμε μέχρι τη Γραμμένη Οξιά την ίδια διαδρομή με τη χθεσινή. Η κατάσταση του δρόμου ήταν πολύ χειρότερη, αλλά η διαδρομή, τώρα που την ήξερα, μου φάνηκε ακόμα πιο όμορφη και πιο εύκολη. Από Γραμμένη Οξιά ο δρόμος που πάει Αρτοτίνα είναι όλο στροφές, αλλά είναι άσφαλτος. Μόλις δε είχαμε περάσει Γραμμένη Οξιά, όταν με την άκρη του ματιού είδα κάτι που με χαροποίησε αφάνταστα. Σταμάτησα το αυτοκίνητο και κατέβηκα να κόψω 2 γιγάντια μανιτάρια Boletus edulis. Και τα δύο ζύγιζαν 5,5 κιλά!
Με αναπτερωμένο το ηθικό περάσαμε τη γέφυρα του Εύηνου, το μοναστήρι του Αη Γιάννη, όπου μόνασε ο Αθανάσιος Διάκος, και φτάσαμε στην όμορφη Αρτοτίνα. Θέλαμε να κάνουμε το δρόμο που διασχίζει την κοιλάδα του Καρυώτικου Ρέματος και πάει στον Αθανάσιο Διάκο και στη Μουσουνίτσα. Ομως, αυτήν τη φορά σταματήσαμε στην πλατεία της Αρτοτίνας και αρχίσαμε να ρωτάμε για την κατάσταση του δρόμου. Ολοι ήταν κατηγορηματικοί. Ενας, μάλιστα, είπε πως ούτε τανκ δεν περνάει έτσι όπως φούσκωσαν τα ποτάμια...
Αποφασίσαμε, λοιπόν, κι εμείς να απολαύσουμε ένα γεύμα στην πλατεία του χωριού και να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής μέσω λίμνης Μόρνου - Λιδορικίου - Ιτέας. Ετσι απόλαυσα μια επιστροφή άνευ άγχους και επέστρεψα το αυτοκίνητο στην ώρα μου, αφού ευχαρίστησα την καλή εταιρεία για την εξαίρετη οδηγική εμπειρία με το 4x4 των 2.400 κυβικών. Αν ποτέ μού κάνουν μια γενναία αύξηση, θα το αγοράσω. Αρεσε και στη Σύντροφό μου!.
ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΤΕ.
Aποκλειστικά με το αυτοκίνητό σας. H καλύτερη διαδρομή είναι μέσω Λαμίας - Pάχης Tυμφρηστού και θερμώς θα σας συνιστούσα να επιστρέψετε από τον ίδιο δρόμο, που είναι μόνο 290 χλμ. από την Αθήνα. Οπωσδήποτε μια στάση στη Mακρακώμη για μπουγάτσα!
ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΤΕ.
Σε ένα τουριστικό μέρος όπως η Ευρυτανία θα σας εντυπωσιάσει η γαστρονομική πενία... Λίγα πράγματα θα βρείτε. Σας συνιστώ τα απανταχού σουβλάκια, που στο κάτω-κάτω, λόγω της ευτελούς φύσης τους, μπορούν να είναι τίμια. Επίσης, σημειώστε το «Xάνι» στο Γάβρο, όπου η κυρία Mαρίκα κάνει κάποια καλά μαγειρευτά.
ΤΙ ΝΑ ΨΩΝΙΣΕΤΕ.
Κατ' αρχάς, είναι μέρος τουριστικό (το είπαμε και παραπάνω αυτό) και υπάρχουν κάποιοι πονηροί. Από την άλλη μεριά, μπορείτε να βρείτε πολλά καλούδια. Οπωσδήποτε στον Προυσό, στην αλλαντοποιία Xρ. Στρεμμένου, για προσούτο dolcio, σαλάμι αέρος, λούζα και λουκάνικα. Στο Mεγάλο Xωριό, στο Kεντρικό της κυρίας Mαρίας Xάσκου θα βρείτε καλά πράγματα: φασόλια, κάστανα, βατόμουρα, κυδώνια και ελατίσιο μέλι. Ακόμα, τσάι βουνού, ρίγανη, τίλιο, λεβάντα και μαρμελάδες σπιτικές.

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΝΤΙΝΟΣ ΚΙΟΥΣΗΣ

εφημερίδα "Καθημερινή".

«Ποτάμι... διαπλοκής με Ασωπό»!

Στο φως οι ρυπαντές του Ασωπού:

Τα ονόματα είχαν εξαιρεθεί από τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του Γενικού Επιθεωρητή!

Εγκληματική διαπλοκή μεταξύ των υπηρεσιών της περιφέρειας, της αυτοδιοίκησης και βιομηχανιών αναδεικνύεται από την έκθεση ελέγχου του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για τη μόλυνση του Ασωπού από 17 εταιρείες παρανόμως αδειοδοτηθείσες καταγγέλλει το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων.

«Τα στοιχεία της Έκθεσης Ελέγχου (1) αναδεικνύουν την εγκληματική διαπλοκή μεγάλης έκτασης ανάμεσα στις βιομηχανίες, τις υπηρεσίες της Περιφέρειας και την αυτοδιοίκηση της περιοχής», δήλωσε ο Μιχάλης Τρεμόπουλος. «Επιβεβαιώνουν, επίσης, την υποψία ότι η παρέμβαση της προηγούμενης κυβέρνησης στο Σώμα Επιθεωρητών Περιβάλλοντος το 2005 εξυπηρετούσε συμφέροντα συγκάλυψης του συγκεκριμένου περιβαλλοντικού εγκλήματος. Είναι πλέον ώρα να σταματήσει άμεσα η ρύπανση, να αποδοθούν ποινικές και διοικητικές ευθύνες και να επιβαρυνθούν οι ρυπαίνοντες το κόστος της αποκατάστασης και των αποζημιώσεων. Η κυβέρνηση οφείλει να ανακοινώσει τι συνέχεια έχει δοθεί στις σοβαρότατες διαπιστώσεις και τις προτάσεις της Έκθεσης». «Η πρωτοβουλία μας να δώσουμε στη δημοσιότητα τα ονόματα που μέχρι τώρα έμεναν στη σκιά, συνοδεύεται από την απαίτησή μας», είπε ο κ. Τρεμόπουλος, «να μάθουμε αν τα δύο κόμματα εξουσίας εξακολουθούν να στηρίζουν τα στελέχη τους που κατονομάζονται στην έκθεση για πιθανές ευθύνες. Ιδιαίτερη σημασία θα έχει η στάση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στους διοικούντες τη Νομαρχία Βοιωτίας, που εκλέγονται όλα αυτά τα χρόνια με δική του κομματική στήριξη.»

Οι 17 εταιρείες από την περιοχή του Ασωπού που, σύμφωνα με την έκθεση, βρέθηκαν με προβλήματα νομιμότητας στις άδειες που τους είχαν χορηγηθεί, είναι οι ακόλουθες:
ALUMINCO Α.Ε.,
EUROPA PROFIL ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ Α.Ε.,
ΕΛΒΑΛ, Α.Ε.,
ΜΑΪΛΛΗΣ ΑΕΒΕ,
ICR ΙΩAΝΝΟΥ,
BERLING ΑΒΕΕ,
VIOMETALE,
PROFILCO Α.Ε.,
ΓΑΛΒΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΒΕΕ ,
ΠΡΟΤΑΛ ΑΒΕΕ,
ΜΑΣΤΕΡΣΩΛ ΧΟΥΣΤΟΥΛΑΚΗΣ ΕΠΕ,
ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ ΑΕΒΕ,
ΕΤΕΜ ΑΕ,
ΒΑΦΙΚΗ Α.Ε.,
ΕΠΑΛΜΕ Α.Ε.,
SIRCA HELLAS ΑΒΕΕ &amp,
ΣΤΕΡΓΙΟΥ Π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ.

Τα 11 δημόσια πρόσωπα για τα οποία η έκθεση ζητά διερεύνηση ευθυνών, είναι:

Ο πρώην Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδος κ. Αθανάσιος Σκορδάς.

Ο πρώην περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδος κ. Κωνστ. Έξαρχος.

Ο πρώην Γεν. Γραμματέας της Νομαρχίας Βοιωτίας κ. Στ. Καστρινάκης.

Ο Νομάρχης Βοιωτίας κ. Κλ. Περγαντάς.

Ο πρώην Νομάρχης Βοιωτίας κ. Ν. Στάμος.

Η αντινομάρχης Βοιωτίας κ. Αριάδνη Αγάτσα.

 Βοηθός Νομάρχης Βοιωτίας κ. Βασιλική Τσονόγλου-Βυλλιώτη.

Ο Βοηθός Νομάρχης Βοιωτίας κ. Δήμος Παπαναγιώτου.

Ο πρώην Βοηθός Νομάρχης Βοιωτίας κ. Μ. Λύγγος.

Ο Προϊστάμενος Γεν. Διεύθυνσης Περιβάλλοντος του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. κ. Ι. Βουρνάς .

Ο πρώην Γεν. Διευθυντής του Υπουργείου Ανάπτυξης κ. Γ. Τσούκας.

Ολόκληρη η Έκθεση Ελέγχου του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης έχει αναρτηθεί στο http://www.oikologoiprasinoi.eu/images/stories/aswpos_ekthesielegxou_mar08.pdf

Στο Συμβούλιο της Επικρατείας εκκρεμεί προσφυγή του Ινστιτούτου Τοπικής Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισμού (ΙΤΑΠ) και της οργάνωσης «Πολίτες για τη Αειφορία» για ακύρωση της άρνησης της Νομαρχίας Βοιωτίας να ανακαλέσει τις παράνομες άδειες των εταιρειών EΠAΛME, E.A.B., MAΪΛΛHΣ, EUROPA PROFIL AΛOYMINIO και ALUMINCO. Η τελική απόφαση του ΣτΕ αναμένεται τον επόμενο μήνα.

«Οι Οικολόγοι Πράσινοι απαιτούμε ένα μοντέλο Διοίκησης ικανό να προστατέψει τα πολύτιμα κοινά μας αγαθά, το νερό, τα εδάφη και τα οικοσυστήματα. Ένα τρόπο διοίκησης που θα διασφαλίζει την προστασία της ανθρώπινης υγείας, και ένα βιώσιμο μέλλον για τα παιδιά μας, βάζοντας φρένο στην ανεξέλεγκτη και παράνομη λειτουργία όλων των εταιρειών που συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να ρυπαίνουν (2). Οι ίδιες οι εταιρείες πρέπει να αντιληφθούν ότι είναι και δικό τους συμφέρον να συμμορφωθούν με την περιβαλλοντική νομοθεσία και να υιοθετήσουν καθαρές παραγωγικές διαδικασίες μειώνοντας τα απόβλητα τους» δήλωσε η Μαρία Βιτωράκη, συντονίστρια της ομάδας Περιβάλλοντος των Οικολόγων Πράσινων.

---------------------------------------------------------------------------------------------

[1] Οι ένοχοι και οι ρυπαίνοντες δεν είναι πλέον αγνώστου ταυτότητας. Σύμφωνα με την έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, έχει ταυτοποιηθεί σημαντικός αριθμός εταιρειών που προκάλεσαν τη ρύπανση! Ηθικοί αυτουργοί είναι οι κρατικές αδειοδοτούσες και ελεγκτικές αρχές και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι. Φυσικοί αυτουργοί είναι οι βιομηχανίες.

[2] Το «έγκλημα του Ασωπού» έχει τις ρίζες του στον τρόπο λειτουργίας της βιομηχανίας στην περιοχή των Οινοφύτων. Η κατ' επίφαση βιομηχανική ζώνη των Οινοφύτων λειτουργεί με διατάξεις της χούντας, ενώ συγκεκριμένες εταιρείες ρυπαίνουν ακόμα και σήμερα με βαρέα μέταλλα και άλλους τοξικούς ρύπους. Μέχρι σήμερα, όλοι ξέραμε τους πιθανούς ενόχους αλλά χωρίς ονοματεπώνυμα.

Το κουβάρι της ρύπανσης ξεκινά από το καθεστώς των αδειοδοτήσεων. Σύμφωνα με την έκθεση του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, οι εταιρείες που ελέγχθηκαν έχουν άδειες λειτουργίας που εκδόθηκαν χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η περιβαλλοντική νομοθεσία. Συγκεκριμένα δεν τηρούνται οι διατάξεις της ΚΥΑ 13588 σχετικά με τη διαχείριση των επικίνδυνων αποβλήτων, της ΚΥΑ 26 857 για την προστασία των υπόγειων νερών και της ΚΥΑ 4859 για τον έλεγχο της απόρριψης επικίνδυνων υγρών αποβλήτων σε επιφανειακά νερά.