Ο πανικός της υπερβολής ή η «πανδημία κερδών » από την Νέα Γρίπη!

Συμβόλαια με τρεις εταιρείες για την προμήθεια συνολικά 16 εκατομμυρίων δόσεων εμβολίων κατά της νέας γρίπης έχουν υπογραφεί από το Ελληνικό Κράτος. Εως σήμερα, η Ελλάδα έχει παραλάβει 3.636.700 δόσεις εμβολίου, ενώ έχουν εμβολιαστεί μόλις 319.188 πολίτες. Το υπουργείο Υγείας προσανατολίζεται στην επαναδιαπραγμάτευση των συμφωνιών προκειμένου η χώρα μας να παραλάβει έναν «λογικό», για τις ανάγκες της, αριθμό δόσεων εμβολίου. Την ίδια στιγμή ερευνητές του υπουργείου Υγείας της Βρετανίας αναφέρουν ότι το νέο στέλεχος του ιού, που προκάλεσε τόσο φόβο, είναι το «ηπιότερο» που έχουμε συναντήσει μέχρι σήμερα. Μάλιστα τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Λοιμώξεων των ΗΠΑ υπολογίζουν ότι η νέα γρίπη προκάλεσε λιγότερους θανάτους από τους συνηθισμένους εποχικούς ιούς.

Συμβόλαια για 16 εκατ. δόσεις εμβολίου:

Την ακύρωση της παραγγελίας των μισών επιχειρεί τώρα το υπ. Υγείας !

Στην ακύρωση της παραγγελίας τουλάχιστον 8.000.000 δόσεων εμβολίων έναντι της πανδημικής γρίπης προσανατολίζεται το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Οπως επεσήμανε η υπουργός κ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης με τις φαρμακοβιομηχανίες όσον αφορά τις σχετικές παραγγελίες και διερευνάται η νομική βάση των σχετικών συμβολαίων. Απώτερος σκοπός είναι η χώρα μας να παραλάβει έναν «λογικό» (!!!), για τις ανάγκες της, αριθμό δόσεων πανδημικού εμβολίου.

Συνολικά έχουν παραγγελθεί, σε δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές, 16.000.000 δόσεις, όταν ακόμα οι ειδικοί ερευνητές ανέφεραν ότι απαιτούνται δύο δόσεις για κάθε εμβολιαζόμενο. Αρχικά είχε αποφασιστεί η προμήθεια 8.000.000 δόσεων -για τις ευπαθείς ομάδες πληθυσμού και εργαζόμενους σε κρατικές υπηρεσίες- και είχαν προχωρήσει και οι σχετικές παραγγελίες (3.000.000 δόσεις από την εταιρεία Νοvartis, 2.000.000 από την GlaxoSmithKline και 3.000.000 από τη Sanofi Pasteur), με κόστος 7-8 ευρώ η κάθε δόση. Ακολούθησε η εντολή του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή για προαιρετικό εμβολιασμό όλου του πληθυσμού που οδήγησε την προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου Υγείας στην παραγγελία 8.000.000 επιπλέον δόσεων πανδημικού εμβολίου. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, η δεύτερη παραγγελία αφορά μία εταιρεία. Οι εταιρείες έχουν λάβει προκαταβολή, η οποία ήδη έχει καλυφθεί με τα εμβόλια που έχουν παραληφθεί και πλέον πληρώνονται κατά την παράδοση των εμβολίων. Εως σήμερα, η χώρα μας έχει παραλάβει 3.636.700 δόσεις εμβολίου, από τις εταιρείες Novartis και GlaxoSmithKline. Η εταιρεία Sanofi Pasteur έχει δηλώσει ότι αδυνατεί να παραδώσει τα εμβόλια με βάση το χρονοδιάγραμμα που περιγράφεται στις συμβατικές της υποχρεώσεις, γεγονός που δεν αποκλείεται να εκμεταλλευτούν οι αρμόδιοι του υπουργείου Υγείας στις σχετικές διαπραγματεύσεις.

Ούτως ή άλλως, οι Ελληνες συνεχίζουν να είναι επιφυλακτικοί έναντι του πανδημικού εμβολίου, και είναι ενδεικτικό ότι έως και προχθές είχαν εμβολιασθεί μόλις 319.188 πολίτες. Αυτό οδήγησε την κ. Ξενογιαννακοπούλου να προβεί σε νέα έκκληση προς τους πολίτες να σπεύσουν να εμβολιαστούν.

Λιγότερο φονικός ο ιός απ’ όσο φοβόμασταν!

Η πρώτη πανδημία γρίπης του 21ου αιώνα, η νέα γρίπη όπως μάθαμε να τη λέμε, τελικά ήταν πολύ λιγότερο θανατηφόρα απ’ ό, τι αρχικώς φοβούνταν (!!!) οι επιστήμονες.

Οι ειδικοί ερευνητές του βρετανικού υπουργείου Υγείας, αναλύοντας όλα τα επιδημιολογικά στοιχεία που είχαν στη διάθεσή τους, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η νέα γρίπη, που φοβούνταν ότι θα αποδεκάτιζε την ανθρωπότητα με τρόπο ανάλογο με αυτόν της ισπανικής γρίπης του 1918, είναι κατά εκατό φορές λιγότερο θανατηφόρα.

Για να μπορέσουν να υπολογίσουν πόσο τελικά φονικό ήταν το στέλεχος της πανδημίας, το Α (Η1Ν1) ν, που εντοπίστηκε για πρώτη φορά τον Μάρτιο στο Μεξικό, οι Βρετανοί ειδικοί παρακολούθησαν την εξέλιξη της υγείας όλων των προσβεβλημένων από το νέο στέλεχος της γρίπης ασθενών που νοσηλεύτηκαν στα βρετανικά νοσοκομεία, κατά την περίοδο ανάμεσα στον Ιούλιο και τον Νοέμβριο.

Ετσι, όπως αναφέρουν στο πόρισμα της μελέτης τους, η οποία δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της βρετανικής επιθεώρησης British Medical Journal, για κάθε εκατό χιλιάδες άτομα που ασθένησαν στη Βρετανία, τελικά κατέληξαν τα 26.

Αυτό ακριβώς σημαίνει ότι η νέα γρίπη ήταν κατά εκατό φορές λιγότερο θανατηφόρα από την ισπανική γρίπη του 1918, η οποία προκάλεσε περισσότερους από πενήντα εκατομμύρια θανάτους σε όλο τον κόσμο. Επίσης το νέο στέλεχος του ιού, σύμφωνα με τα στοιχεία των Βρετανών ειδικών, ήταν κατά δέκα φορές λιγότερο θανατηφόρο από αυτά που προκάλεσαν τις πανδημίες γρίπης του 1957 και του 1968.

Πριν από μερικές ημέρες, Αμερικανοί ειδικοί έδωσαν στη δημοσιότητα δική τους έρευνα από την οποία προκύπτει ότι τελικά το νέο στέλεχος του ιού, που τόσο φόβο και τέτοια συζήτηση προκάλεσε σε όλον τον κόσμο τους τελευταίους μήνες, είναι το «ηπιότερο» που έχουμε συναντήσει μέχρι σήμερα. Μάλιστα τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Λοιμώξεων των ΗΠΑ υπολογίζουν ότι η νέα γρίπη προκάλεσε λιγότερους θανάτους ακόμα και από τους συνηθισμένους εποχικούς ιούς.

Οι περισσότεροι που προσβάλλονται από το νέο στέλεχος του ιού εμφανίζουν ήπια συμπτώματα, όπως πυρετό και βήχα και στη συντριπτική πλειοψηφία τους αναρρώνουν πλήρως χωρίς να χρειαστεί να υποβληθούν σε θεραπευτική αγωγή.

Δύο στους τρεις είχαν χρόνια νοσήματα...

Στην ανάλυση των Βρετανών ερευνητών επισημαίνεται ότι τα δύο τρίτα των ασθενών που πέθαναν αφού προσβλήθηκαν από το νέο στέλεχος του ιού, έπασχαν από χρόνια νοσήματα. Η διαπίστωση, μάλιστα, δικαιολογεί και το ότι δόθηκε στη συγκεκριμένη ομάδα πληθυσμού απόλυτη προτεραιότητα στον αντιγριπικό εμβολιασμό. Μάλιστα, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ακόμα και οι χρονίως ασθενείς που κατέληξαν από τη νέα γρίπη δεν έλαβαν την απαραίτητη αγωγή με Tamiflu εγκαίρως. Αυτή η διαπίστωση δικαιολογεί γιατί αρχικώς η Βρετανία είχε αποφασίσει να χορηγεί το αντιιικό σκεύασμα σε όλους τους προσβληθέντες ασχέτως της σοβαρότητας της κατάστασής τους, όπως και στα υγιή άτομα που έρχονταν σε επαφή μαζί τους.

Αποσύρονται 800.000 εμβόλια για τη νέα γρίπη στις ΗΠΑ.

Τέσσερις παρτίδες των εμβολίων της Sanofi Pasteur αποσύρονται στις ΗΠΑ την Τρίτη, καθώς διαπιστώθηκε ότι έχουν χάσει μέρος της αποτελεσματικότητάς τους.

Οι συγκεκριμένες παρτίδες ξεκίνησαν να κυκλοφορούν στις ΗΠΑ τον προηγούμενο μήνα και τα 800.000 εμβόλια που αποσύρονται προορίζονταν για βρέφη και παιδιά μέχρι τριών ετών. Εκπρόσωπος των ομοσπονδιακών Αρχών για τα λοιμώδη νοσήματα τόνισε όμως πως οι γονείς δεν χρειάζεται να ανησυχούν ή να προβούν σε καμία ενέργεια, καθώς το εμβόλιο παραμένει ασφαλές.

Το ζήτημα είναι η ισχύς των συγκεκριμένων παρτίδων: Εξετάσεις έδειξαν ότι όταν τα εμβόλια τέθηκαν σε κυκλοφορία, η αποτελεσματικότητά τους βρισκόταν σε κανονικά επίπεδα. Αργότερα όμως αποδείχτηκε ότι η αποτελεσματικότητά τους είχε υποχωρήσει κάτω από τα αποδεκτά όρια -κατά τρόπο «ανεξήγητο», όπως αναφέρει η ίδια η εταιρεία.

Πιθανή εξήγηση, αναφέρουν οι ειδικοί, μπορεί να είναι οι ίδιες οι σύριγγες για παιδιά: το αντιγόνο, υποστηρίζουν, ενδέχεται να «κολλάει» στα τοιχώματά τους. Τη διαπίστωση την έκανε η ίδια η εταιρεία και ενημέρωσε τις Αρχές. Η ζήτηση του εμβολίου, πάντως, ήταν αρκετά μεγάλη, και έτσι φαίνεται ότι οι δόσεις που θα επιστραφούν θα είναι αρκετά λιγότερες από όσες είχαν κυκλοφορήσει.

Περισσότεροι από 1,3 εκατομμύριο Έλληνες έχουν νοσήσει από τη νέα γρίπη.

Οι επτά στους δέκα είναι παιδιά και έφηβοι έως 17 ετών, ενώ μισό εκατομμύριο ‘πέρασαν’ τη γρίπη χωρίς να το αντιληφθούν.

Ο αριθμός των νέων κρουσμάτων συνεχίζει να αυξάνεται, αλλά ο ρυθμός αύξησης εμφανίζει πλέον κάμψη. Σταθερά αυξητικός είναι ο ρυθμός στις ηλικιακές ομάδες έως 17 ετών, σταθερός είναι στις ηλικίες 18 έως 64 και πτωτικός στις ηλικίες 65 ετών και άνω.

Τα παραπάνω προκύπτουν από την κυλιόμενη έρευνα του Πανεπιστημίου της Αθήνας και του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ).

Με βάση τα ευρήματα, οι επιστήμονες εκτιμούν το 12,2% του πληθυσμού έχει υποστεί λοίμωξη (συμπτωματικά ή ασυμπτωματικά) από τον ιό Α (Η1Ν1)ν.

Το 36% των κρουσμάτων αφορά την ηλικιακή ομάδα 0 έως 4 ετών, το 34,1% άτομα ηλικίας 5 έως 17 ετών, το 8,4% πολίτες 18 έως 64 ετών και μόλις το 5,3% άτομα άνω των 65 ετών.

Χαμηλό παραμένει το ποσοστό των πολιτών, οι οποίοι δηλώνουν ότι εμβολιάστηκαν ή θα εμβολιαστούν κατά της νέας γρίπης (17,1%) έναντι εκείνων που δηλώνουν ότι δεν θα εμβολιαστούν (82,9%).

Πάνω από 300 είναι οι ανεπιθύμητες ενέργειες από το πανδημικό εμβόλιο της νέας γρίπης που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα. Οι δέκα από αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες των εμβολίων για τη νέα γρίπη είναι πιο σοβαρές, όπως ανακοινώθηκε από τη διοίκηση του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΟΦ) και είναι κυρίως νευρολογικές διαταραχές και αλλεργικές εκδηλώσεις.

Σύμφωνα με τους ειδικούς του ΕΟΦ, μέχρι και την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου χορηγήθηκαν 212.217 δόσεις εμβολίων για τη νέα γρίπη με βάση τα στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ. Στο διάστημα αυτό, οι αναφορές ανεπιθύμητων ενεργειών των δύο εμβολίων για τη νέα γρίπη, που στάλθηκαν στον ΕΟΦ ανέρχονται σε 323, εκ των οποίων οι 69 προέρχονται από επαγγελματίες υγείας και οι 254 από πολίτες.

Οι περισσότερες από τις αναφορές αφορούν σε αναμενόμενες μη σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες και είναι σύμφωνες με τις πληροφορίες που περιέχονται στις οδηγίες χρήσης των δύο εμβολίων (Focetria και Pandemrix). Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται τοπικές αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης, γενικά συμπτώματα (πυρετός, ναυτία, κεφαλαλγία, μυαλγίες, αρθραλγίες, κακουχία) και γαστρεντερικές διαταραχές (διάρροια, εμετοί). Οι αναφορές για τις ανεπιθύμητες ενέργειες των εμβολίων για τη νέα γρίπη

Δέκα αναφορές για τις παρενέργειες των εμβολίων της νέας γρίπης κρίθηκαν ως σοβαρές και σε αυτές περιγράφονται ανεπιθύμητα συμβάντα:

Τέσσερα περιστατικά με αλλεργικές εκδηλώσεις (οίδημα υπερώας, δυσκαταποσία, αλλεργική αντίδραση, αντίδραση υπερευαισθησίας, ερύθημα προσώπου και τραχήλου αμέσως μετά τη χορήγηση του εμβολίου).

Έξι περιστατικά με νευρολογικές διαταραχές (οπτική νευρίτιδα, γενικευμένος τρόμος, αδυναμία εκφοράς λόγου, διαταραχή επιπέδου συνείδησης, εντοπισμένο αίσθημα αιμωδίας, δυσκολία στη βάδιση).

Ένα περιστατικό με συνυπάρχουσα μεταβολική διαταραχή (διαβητική κετοξέωση).

Σημειώνεται ότι κάθε αναφορά περιστατικού μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερες από μία ανεπιθύμητες ενέργειες. Ο ΕΟΦ ενημερώνει ότι τα συμπτώματα που περιγράφονται σε κάποιες αναφορές ενδέχεται να μην σχετίζονται με τον εμβολιασμό αλλά να προκύπτουν από υποκείμενη παθολογική κατάσταση ή συγχορηγούμενα φάρμακα.
Ποια είναι όμως τα κέρδη των φαρμακευτικών εταιρειών; Το σίγουρο είναι ότι την ημέρα εντοπισμού του ίου της νέας γρίπης κάποιες φαρμακευτικές εταιρείες φαίνεται ότι βρήκαν τρόπο να βγουν από την οικονομική κρίση .
Η Sanofi δέχθηκε παραγγελίες εμβολίων συνολικής αξίας 690 εκατ. δολαρίων, ενώ η Medimnune ανέλαβε την παράδοση ακόμη 29 εκατ. εμβολίων προς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ, ανεβάζοντας τη συνολική της παραγγελία σε περισσότερα από 40 εκατομμύρια, αξίας περίπου 453 εκατ. δολαρίων.
Λίγο νωρίτερα, η Novartis είχε και αυτή διασφαλίσει παραγγελίες αξίας 690 εκατ. δολαρίων, προσβλέποντας σε συνολικά 900 εκατ. δολάρια από τις ΗΠΑ και 1,2 δισ. δολάρια διεθνώς.
Μεγαλύτερα κέρδη αποκόμισε αναμφίβολα η βρετανική Glaxo Smith Kline, που επένδυσε «έγκαιρα» πάνω από 2,5 δισ. δολάρια για έρευνα, εξαγορές και επιπλέον παραγωγική ικανότητα, περιμένοντας την... κερδοφόρα γρίπη. Η «προνοητικότητά» της ανταμείφθηκε ήδη, αφού οι πωλήσεις του αντιιικού της σκευάσματος Relenza μόνο στο β' τρίμηνο του 2009 εκτοξεύθηκαν από 4,6 εκατ. δολάρια πέρυσι σε 95 εκατ. δολάρια φέτος. Ταυτόχρονα, οι παγκόσμιες παραγγελίες των εμβολίων Pandemrix αυξήθηκαν από τον Αύγουστο 50%, φτάνοντας στις 440 εκατ. δόσεις. Μάλιστα, τιμολογεί περίπου 10 δολάρια τη δόση στις αναπτυγμένες χώρες, ενώ -σύμφωνα με δημοσιεύματα του βρετανικού τύπου- το κόστος δεν ξεπερνά τα 1,6 δολάρια.
Η GSK περιμένει εκτόξευση των πωλήσεών της στο 1,5 δισ. δολάρια κατά το τρέχον τρίμηνο και συνολικά έσοδα περίπου 5 δισ. δολαρίων από την πανδημία. Προς την κατεύθυνση αυτή άλλωστε, υπερτριπλασίασε φέτος την ετήσια παραγωγή του Relenza (η τιμή λιανικής του οποίου κυμαίνεται στα 64 δολάρια) σε 190 εκατομμύρια δόσεις.
Η ελβετική Roche, παραγωγός του γνωστού Tamiflu, αναβάθμισε ήδη δύο φορές φέτος τις εκτιμήσεις της για τις πωλήσεις, οι οποίες τετραπλασιάστηκαν στα 1,9 δισ. δολάρια τους πρώτους εννέα μήνες του 2009, ενώ ειδικά στο γ' τρίμηνο δεκαπλασιάστηκαν. Ενα κουτί με 10 ταμπλέτες Tamiflu κοστίζει στις ΗΠΑ περίπου 90 δολάρια.
Στο παιχνίδι μπαίνουν όμως και οι μεγάλες αμερικανικές φαρμακοβιομηχανίες, με τρεις εξ αυτών να ανακοινώνουν τον προηγούμενο μήνα σημαντικές συμφωνίες. Η Abbot Laboratories αγόρασε βελγική ομόλογή της και τις δραστηριότητες στην παραγωγή εμβολίων γρίπης έναντι 6,6 δισ. δολαρίων, η Johnson & Johnson επένδυσε 444 εκατ. δολάρια στην ολλανδική Crucell, που αναπτύσσει και παράγει εμβόλια, ενώ η Merck προχώρησε σε συμφωνία διανομής στις ΗΠΑ εμβολίων και άλλων σχετικών σκευασμάτων της CSL. Οσο για τη μεγαλύτερη φαρμακοβιομηχανία του κόσμου Pfizer, αυτή βάζει πόδι στον ανταγωνισμό με την εξαγορά της Wyeth έναντι 68 δισ. δολαρίων πριν λίγες εβδομάδες.
Αυτά είναι μερικά μόνον στοιχεία, από τα πάρα πολλά που υπάρχουν, για να κατανοήσουμε κάπως την … πανδημία κερδών που έχει φέρει η «νέα γρίπη» στις φαρμακευτικές εταιρείες…
Εδώ ένα κείμενο της Αριστερής Ριζοσπαστικής Συνεργασίας Ιατρών για το φάντασμα της γρίπης, τα κέρδη και την παραγωγή τρόμου και πειθάρχησης.

Χειμώνιασε για τα καλά...

Και οι δύο πρωθυπουργοί λένε τα ίδια για την οικονομία...

Του Γιωργου Mαντελα

Ας κάνουμε ένα τεστ.

Διαβάστε: «Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να μειωθεί η σπατάλη στο Δημόσιο, να παταχθεί η φοροδιαφυγή, να εκλείψουν οι οργανισμοί του Δημοσίου που δεν χρειάζονται, να περιοριστούν οι προσλήψεις. Ετσι, θα εξοικονομηθούν οι πόροι και τα λεφτά που χρειάζονται για την χρηματοδότηση της ανάπτυξης κ.λπ. κ.λπ.»
Ποιος είναι ο εκφωνητής (όχι απαραίτητα και ο συντάκτης) αυτής της εμπνευσμένης ομιλίας; Ο Κώστας Καραμανλής του 2004 ή ο Γιώργος Παπανδρέου του 2009;
Το τεστ «πάει» σετ και με διάφορα άλλα ερωτήματα.

Οπως, για παράδειγμα, αυτό: Σε ποιον από τους δύο ανήκει η πατρότητα της περίφημης πλέον έκφρασης «τα λεφτά υπάρχουν»; «Τα λεφτά υπάρχουν» το έχει πρωτοπεί, με μια μικρή παραλλαγή, ο κ. Καραμανλής προεκλογικά το 2004 και το επανέλαβε, με πιο εμφατικό τρόπο, ο κ. Παπανδρέου στο μεταξύ τους debate φέτος τον Σεπτέμβριο. Πόντος για τον νυν πρωθυπουργό. Αλλο που από τότε δεν θέλει ούτε να το θυμάται. Η ουσία είναι ότι έχουν πει τα ίδια πράγματα ακριβώς. Το πρόβλημα είναι να μην τα κάνουν κιόλας.
«Λεφτά υπάρχουν».

Για την Ιστορία, το απόσπασμα της πρώτης παραγράφου είναι από ομιλία του κ. Καραμανλή στο City University στο Λονδίνο το 2004. Επιλέχθηκε ανάμεσα σε ένα από τα πολλά, πανομοιότυπα, του στυλ «τα λεφτά θα βρεθούν από την πάταξη της φοροδιαφυγής, της δημόσιας σπατάλης και της διαφθοράς», που έχει εκφωνήσει ο πρώην πρωθυπουργός και επαναλαμβάνει σε ρυθμό πολυβόλου ο νυν.
Κάτι άλλο που επαναλαμβάνεται επίσης είναι και η Ιστορία, αλλά ως φάρσα. Το πρόβλημα είναι, τι γίνεται όταν πρόκειται για φάρσα εξ αρχής; Να το βασικό ερώτημα για τον ιστορικό του μέλλοντος. Οταν κληθεί να διερευνήσει το μυστήριο του copy paste μεταξύ των προεκλογικών εξαγγελιών και των μετεκλογικών πολιτικών που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις Κ. Καραμανλή (2004) και Γ. Παπανδρέου (2009). Και όταν, εννοείται, δεν σταματήσει στην προφανέστερη των λογοκλοπών («τα λεφτά υπάρχουν», αλλά δυστυχώς για εμάς δεν βρέθηκαν ποτέ).

Ας κάνουμε, όμως, την αναδρομή και τα τεστ ακόμη πιο ευχάριστα.
Ο κ. Γ. Αλογοσκούφης, την πρώτη χρονιά του ως υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών παρήγγειλε την περίφημη απογραφή για να αποκαλυφθεί -υποτίθεται- η πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Το αποτέλεσμά της ήταν γνωστό εκ των προτέρων: χειρότερο από ό, τι παρουσιαζόταν. Πεντέμισι χρόνια μετά δεν γίνεται «απο-γραφή» αλλά «απο-τίμηση» της κατάστασης. Τραγική επίσης.

Ανθρωποι και αριθμοί.

Ο κ. Αλογοσκούφης επίσης υποστήριζε ότι «πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι» και με αυτήν τη βασική αρχή θα γίνουν οι όποιες αλλαγές «για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με συνοχή και αλληλεγγύη». Η κ. Λούκα Κατσέλη το προσυπογράφει και ο κ. Χρ. Παπουτσής στην πρώτη ευκαιρία μπορεί και να το επαναλάβει.
Ο κ. Καραμανλής, όταν διαπίστωσε ότι η οικονομία έφτασε στο όριο, ανέθεσε στον κ. Γ. Σουφλιά να την επαναφέρει στον σωστό δρόμο. Ορισε ένα διευθυντήριο, τον έθεσε επιεκεφαλής και -νόμισε ότι- καθάρισε. Τα αποτελέσματα αυτού του «καθαρίσματος» τα βιώνουμε σήμερα όλοι. Ο κ. Παπανδρέου, ευτυχώς, δεν διαθέτει έναν οικονομολόγο του μεγέθους Σουφλιά (που a propos είναι… πολιτικός μηχανικός). Τείνει όμως να δημιουργήσει άτυπα «διευθυντήρια γύρω από τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου (αν δεν το έχει κάνει ήδη).

Περιορισμός δαπανών.

Ο κ. Καραμανλής, σε κάποια από τις αναλαμπές του και σε μια από τις σπάνιες συνεδριάσεις του υπουργικού του συμβουλίου, είχε ζητήσει, με ύφος και τόνο αυστηρό, περικοπή των δαπανών ανά υπουργείο κατά 10%. Το ίδιο έκανε την εβδομάδα που πέρασε και η παρούσα κυβέρνηση με επιστολές που έστειλε στους συναδέλφους του υπουργούς ο κ. Παπακωνσταντίνου. Εννοείται ότι στην πρώτη περίπτωση το -10% έγινε στην πράξη +10%, σε χρόνο dt. Στοίχημα ότι θα γίνει και τώρα το ίδιο;

Να σώσουμε την Άγρια Φύση της Χώρας μας...

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"

Χειμώνιασε....

Πόσο «ελληνικό» είναι το χριστουγεννιάτικο δέντρο ;

Πότε, πώς και γιατί χρησιμοποιήθηκε το χριστουγεννιάτικο δέντρο σαν σύμβολο;

Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, οι χριστουγεννιάτικες γενικά δοξασίες και παραδόσεις, αποτελούν ένα μίγμα από κατάλοιπα της λατρείας του Σατούρνο (μιας θεότητας που ταυτίζεται με τον Κρόνο) κι άλλων δοξασιών που αναμίχθηκαν με τις χριστιανικές, για να ξεχαστεί στο πέρασμα των αιώνων η αρχική τους προέλευση.
Τον 4ο αιώνα μ.Χ. η 25η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε ως η μέρα της Γέννησης του Χριστού και ταυτόχρονα σαν η πρώτη μέρα του χρόνου. Ωστόσο υπάρχουν μαρτυρίες ότι τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν στη Ρώμη στις 25 Δεκεμβρίου από το 336. Κι η ίδια αυτή μέρα ήταν κι η Πρωτοχρονιά.
Το δέντρο, σαν χριστουγεννιάτικο σύμβολο, χρησιμοποιήθηκε μετά τον 8ο αιώνα. Εκείνος που καθιέρωσε το έλατο σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο ήταν, σύμφωνα με την παράδοση, ο Αγιος Βονιφάτιος, που για να σβήσει την ιερότητα που απέδιδαν οι ειδωλολάτρες στη δρυ, έβαλε στη θέση του το έλατο, σαν σύμβολο χριστιανικό και ειδικότερα σαν σύμβολο των Χριστουγέννων.

Φυσικά, στο πέρασμα των αιώνων, το νόημα του χριστουγεννιάτικου δέντρου πήρε αναρίθμητες μορφές. Κι αρχικά, για να συμβολίσει την ευτυχία που κρύβει για τον άνθρωπο η γέννηση του Χριστού, άρχισε να γεμίζει το δέντρο-σύμβολο με διάφορα χρήσιμα είδη, κυρίως φαγώσιμα κι αργότερα ρούχα κι άλλα είδη καθημερινής χρήσης, συμβολίζοντας έτσι πρακτικά την προσφορά των Θείων Δώρων, για να εξελιχτεί προοδευτικά σ' ένα απαραίτητο διακοσμητικό είδος της μέρας αυτής, που αργότερα πήρε και τη θέση της "Δωροθήκης"- του χώρου δηλαδή που σ'αυτόν τοποθετούσαν οι συγγενείς και φίλοι τα δώρα τους ο ένας για τον άλλο.
Για την Αγγλία ο Τσαρλς Ντίκενς, ο συγγραφέας εκείνης της εποχής, φρόντισε να ξαναπάρουν τα Χριστούγεννα την παλιά χαρούμενη γιορταστική μορφή τους, όσο κανένας άλλος. Κι αν σήμερα σ'ολόκληρο τον κόσμο το χριστουγεννιάτικο δέντρο θυμίζει αυτή τη μέρα, αυτό σίγουρα οφείλεται στον Ντίκενς, που σε διάφορα έργα του και πιο πολύ ακόμα στις χριστουγεννιάτικες ιστορίες του, και το πασίγνωστο Κρίστμας Κάρολ, το προβάλλει σαν βασικό χριστουγεννιάτικο σύμβολο.

Οι πρόγονοι του Χριστουγεννιάτικου δέντρου μπορούν να αναζητηθούν στα ειδωλολατρικά έθιμα της λατρείας των δέντρων. Τότε δέντρα μεταφέρονταν μέσα στα σπίτια και οι άνθρωποι τα στόλιζαν για να εξασφαλίσουν καλή σοδειά τον επόμενο χρόνο. Λέγεται ότι ο Martin Luther ξεκίνησε την παράδοση των αναμμένων λαμπών στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, στη Γερμανία, τον 16ο αιώνα. Η εικόνα ενός πράσινου δέντρου την παραμονή των Χριστουγέννων, με τα αστέρια να λάμπουν στον ουρανό από πάνω του, λέγεται ότι του έκανε μεγάλη εντύπωση κι έτσι τοποθέτησε ένα παρόμοιο δέντρο, διακοσμημένο με αναμμένα κεριά, μέσα στο σπίτι του. Στα μέσα του 1800, το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δένδρου είχε επεκταθεί ταχύτατα σε όλο τον κόσμο. Το 1882, το πρώτο ηλεκτρικά φωτισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο του κόσμου, στολίσθηκε στην πόλη της Ν. Υόρκης, κατοικία του Edward Johnson, ενός συναδέλφου του Thomas Edison.
Στην πατρίδα μας, το χριστουγεννιάτικο δέντρο το έφεραν για πρώτη φορά στην Αθήνα οι Βαυαροί. Η πρώτη αναφορά χριστουγεννιάτικου δέντρου στην Ελλάδα έγινε το 1883, όταν στα ανάκτορα στόλισαν ένα δέντρο, όπως συνήθιζαν να κάνουν στην πατρίδα του βασιλιά. Χρειάστηκε να περάσουν κάποια χρόνια ωστόσο, μέχρι να καθιερωθεί ως έθιμο σε όλα τα ελληνικά σπίτια. Συγκεκριμένα, το δέντρο με τις πολύχρωμες μπάλες καθιερώθηκε κοντά στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

ΥΓ) ... φέτος ας στολίσουμε ένα φυσικό έλατο σε γλάστρα, και μετά το τέλος των γιορτών ας το μεταφυτεύσουμε όπου ο καθένας μας μπορεί: σε κήπο ή αυλή, σε πεζοδρόμιο ή και ακόμη καλύτερα σε βουνό... Φανταστείτε τι θα έχουμε καταφέρει αν καθιερωθεί και διαδοθεί ένα τέτοιο έθιμο!

Μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος εξήγγειλε χθες ο Πρωθυπουργός...

Χειμωνιάτικο σκηνικό.

Καταστροφές σε καλλιέργειες από υπερχείλιση ποταμών στο νομό Τρικάλων.

Την ίδια ώρα αγροτοσυνδικαλιστές της Θεσσαλίας προγραμματίζουν κινητοποιήσεις για να επισπευτεί η εκτροπή του Αχελώου,την  οποία  θεωρούν ότι είναι  «μονόδρομος για τη Θεσσαλία» (!!!) .

 

Καταστροφές σε 1.000 περίπου στρέμματα προκάλεσε υπερχείλιση των ποταμών στην περιοχή της Φαρκαδόνας, σύμφωνα με τον αρμόδιο αντινομάρχη Τρικάλων, Χρήστο Μιχαλάκη. Ειδικότερα, η υπερχείλιση του Ενιπέα ποταμού ξεκίνησε εξαιτίας της καθόδου σημαντικών ποσοτήτων νερού που έφτασαν από το Φαρσαλίτη ποταμό, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν προβλήματα στις καλλιεργούμενες αγροτικές εκτάσεις της περιοχής του Κεραμυδίου. Ακόμα σημειώθηκε μερική υπερχείλιση του Πηνειού ποταμού στις περιοχές των δημοτικών διαμερισμάτων Κεραμυδίου, Ζάρκου και Πηνειάδας, προκαλώντας ζημιές σε καλλιεργούμενες εκτάσεις με σιτηρά. Ζημιές προκλήθηκαν και στα αγροκτήματα του δημοτικού διαμερίσματος Βλοχού του δήμου Παλαμά από την υπερχείλιση του ποταμού, περιοχή που γειτνιάζει με το δημοτικό διαμέρισμα Κεραμυδίου του δήμου Φαρκαδόνας.

Να υπενθυμίσουμε ότι λίγες μέρες νωρίτερα σφοδρές πλημμύρες είχαν πλήξει την Μαγνησία αφήνωντας πίσω τους τρεις νεκροί και ανυπολόγιστες καταστροφές!

 

ΥΓ) Μάλλον κάποιοι έχουν  χάσει την «κοινή λογική»...

Η Θεσσαλία έχει ανάγκη  πριν από όλα έργων υποδομής μέσω ενός προγράμματος «Διαχείρισης Εσωτερικών Υδάτων»! Και ταυτόχρονα αναδιάρθρωσης των αγροτικών καλλιεργειών σε λιγότερο υδροβόρες και αντιπεριβαλλοντικές και σε τελική ανάλυση και λιγότερο αντιπαραγωγικές και οικονομικά ασύμφορες καλλιέργειες!

Και να μην ξεχνάμε ότι ένα μέρος των νερών του Αχελώου το παίρνει  ήδη η Θεσσαλία μέσω της εκτροπής του Ταυρωπού! Τι έγινε και τι αποτέλεσμα είχε η εκτροπή του Ταυρωπού; Μήπως είχαμε μείωση του κόστους στα γεωργικά  προϊόντα και δεν ήταν απαραίτητη η επιδότησή τους απο το Κράτος; Μήπως γίνεται σωστή διαχείριση των νερών του Ταυρωπού; Μήπως  ο Θεσσαλικός κάμπος δεν συνεχίζει να «πνίγεται» τον Χειμώνα και να «ερημοποιείται» το Καλοκαίρι;

Αιολικό πάρκο στην κορυφή «Περγαντή»; Εθνικό πάρκο στον «Μπούμστο»!

Νέο αιολικό πάρκο θα δημιουργηθεί στην περιοχή Περγαντή που βρίσκεται στα διοικητικά όρια των δήμων Παλαίρου, Ανακτορίου και Μεδεώνος. Το αιολικό αυτό πάρκο αποτελείται από 19 ανεμογεννήτριες, ισχύος 2 MW η κάθε μια, και συνολικής δυναμικότητας 38 MW. Για τις ανάγκες εγκατάστασης των ανεμογεννητριών θα κατασκευαστεί ένα σύστημα εσωτερικής οδοποιίας εντός του αιολικού πάρκου, μήκους 8 χλμ., και πλάτους 10 μέτρων. Παράλληλα θα κατασκευαστεί ένα υπόγειο ηλεκτρικό δίκτυο, όσο και το μήκος της εσωτερικής οδοποιίας, καθώς επίσης και ένα κτίριο, το οποίο θα χρησιμεύει ως κέντρο ελέγχου, εμβαδού 106 τ.μ.

Σε ότι αφορά τα συνοδά έργα, που θα χρησιμεύουν για τη λειτουργία του αιολικού πάρκου, αυτά θα είναι: Ένας υποσταθμός για ανύψωση της τάσης που θα κατασκευαστεί στο δ.δ. Κατούνας και ένα υπόγειο δίκτυο μέσης τάσης μήκους 13 χλμ., για την μεταφορά του ηλεκτρικού ρεύματος από το αιολικό πάρκο στον υποσταθμό, ενώ θα δημιουργηθεί και ένας δρόμος πρόσβασης μήκους 6 χλμ., από το ύψος του Μοναστηριακίου, με κατεύθυνση προς την κορυφογραμμή των Ακαρνανικών, όπου θα εγκατασταθεί το αιολικό πάρκο.

Η περιοχή αυτή, βάση του ειδικού χωροταξικού σχεδίου για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δεν κατατάσσεται σε αυτές που χαρακτηρίζονται ως αιολικής προτεραιότητας, αλλά σε εκείνες που είναι χαρακτηρισμένες ως αιολικής καταλληλότητας.

Επειδή τα Ακαρνανικά Όρη είναι προστατευόμενη περιοχή λόγω του ότι είναι ενταγμένη στο κατάλογο του ευρωπαϊκού δικτύου «Φύση 2000» (Natura 2000) και έχει περιληφθεί, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για την Ορνιθοπανίδα, σίγουρα η εγκατάσταση αιολικού πάρκου θα δημιουργήσει  ζημιογόνες επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον. Πρέπει λοιπόν να μελετηθεί η εγκατάσταση των ανεμογεννητριών, με κάθε λεπτομέρεια, να γίνουν οι απαραίτητες συζητήσεις με την τοπική κοινωνία (οργάνωση ανοιχτών λαϊκών συνελεύσεων) αλλά και η απαραίτητη ενημέρωση από ειδικούς επιστήμονες για τυχόν προβλήματα που θα δημιουργηθούν από αυτή την επένδυση, ώστε να διαφυλαχτεί ο χαρακτήρας των Ακαρνανικών, ως περιοχή διατήρησης της φύσης! Ταυτόχρονα πρέπει το περιβαλλοντικό κόστος που θα επωμιστούν τα Ακαρνανικά όρη από την εγκατάσταση του Αιολικού Πάρκου στο Περγαντή να αντισταθμιστεί με την Πλήρη Προστασία του Μπούμστου από κάθε ανθρώπινη παρέμβαση με την Κύρηξή του ως Εθνικού Πάρκου!
Αξίζει να σημειώσουμε ότι η ευρύτερη περιοχή των Ακαρνανικών αξίζει την προστασία μας λόγω του ότι:

1.  Είναι ενταγμένη στο κατάλογο του ευρωπαϊκού δικτύου «Φύση 2000» (Natura 2000)

2. Έχει περιληφθεί, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για την Ορνιθοπανίδα.
3. Υπάρχει στο κατάλογο των οικότοπων της Ελλάδος με αξιοσημείωτη βλάστηση και σπάνια ενδημικά φυτά που φιλοξενούνται στην εν λόγω περιοχή.
4. Είναι ένα μοναδικής ομορφιάς τοπίο, με πηγές, υδροφόρους ορίζοντες, ικανό, αν αναπτυχθεί σωστά, να προσελκύσει τουρισμό, βοηθώντας την οικονομική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής.

Αναβρυτή Μυστρά.

Κάτω από την "Στέγη του Κόσμου"!

Μακαλού Ιμαλάια.

Πόντος.

Σινικό Τείχος.

Καναδάς-Moraine Lake.

ΔΙΑΤΙ Η ΜΗΛΙΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΜΗΛΕΑ.

Αγαθή τύχη, ανεκινήθη εσχάτως το περί νεοελληνικής γλώσσης ζήτημα, το ουσιωδέστερον, κατ’ εμέ, των όσα έπρεπε να επασχολούν το ημέτερον έθνος, ουσιωδέστερον ίσως και αυτού ακόμη του ανατολικού ζητήματος. Πλην, αναγνώσται και αναγνώστριαι, όσοι υπολείπεσθε ακόμη της Μεγάλης ημών Ιδέας θιασώται, μη εκπλαγείτε δια την άμεσον ταύτην συσχέτισιν του ζωτικοτέρου των ζητημάτων με την γραμματικήν των σχολαστικών της Ελλάδος. Το γνωρίζω: Οι καλόγηροι φρονούν ότι θα υπάγομεν όλοι εις τον διάβολον, όσοι δεν αποκληρούμεν τους υιούς και τας θυγατέρας ημών, δια ν’ αφιερώσομεν τα κτήματά μας εις τα μοναστήρια, προς ψυχικήν σωτηρίαν. Οι συγγραφείς πρεσβεύουν, ως άρθρο πίστεως ιδίας, ότι πρόοδος εθνική δεν είναι δυνατό να γίνει, ενόσω έκαστος των Ελλήνων δεν σπεύδει να εγγραφεί συνδρομητής εις τα βιβλία των, προπληρώνων, εννοείται, την συνδρομήν του. Και εγώ λοιπόν ημπορώ να φανώ υποθέτων ότι η Ελλάς δεν θα λύσει το ανατολικόν ζήτημα υπέρ εαυτής, ειμή δια των απολύτων γενικών και των απαρεμφάτων. Και έρχομαι επομένως ενταύθα να παραστήσω το σύνθημα του μέλλοντος μεγαλείου της πατρίδος ως συνιστάμενον εις ουδέν άλλο, ει μη εις λέξεις, λέξεις, λέξεις! «Όχι! Ο λόγος, δια τον οποίον συνδέω το γλωσσικόν της Ελλάδος ζήτημα με το άλλο, το αποβλέπον τουτ’ αυτό την ύπαρξίν της, είναι… Αλλά καλύτερα να τον μαντεύσητε μόνοι σας εν τω μεταξύ αναγινώσκοντες. Το ανάγνωσμα όμως, όπερ σας προσφέρω, δεν είναι παρά μία ιστορία. Μία ιστορία τόσον απλή και συνήθης, ώστε απορώ πως δεν την έχει καμμία εκ των μεγάλων επιφυλλίδων, κανένα από τα ογκώδη βιβλία, όσα εγράφησαν εσχάτως περί του οποία πρέπει να είναι η γλώσσα των σημερινών Ελλήνων! Ιδού η ιστορία.

Όταν ήμουν μαθητής του αλληλοδιδακτικού σχολείου της πατρίδος μου, είχον ιδιαιτέραν αδυναμίαν εις την μηλιά. Δεν εννοώ την Μηλιά την θυγατέρα του γείτονός μου, αλλά την γλυκομηλιά, το δένδρον, το οποίον εστόλιζε τον κήπο μας. Ήτο πολύ περίεργον δένδρον αυτή η μηλιά: Έκαμνεν άνθη και καρπούς, όπως πάσα εξαδέλφη της, κατά το θέρος και πάλιν άνθη και καρπούς κατά το φθινόπωρον. Επειδή δε ήτο η πρώτη μηλιά, την οποίαν εγνώρισα εις την ζωήν μου, και η μόνη, ήτις με ήρεσκε πλέον των άλλων, έμαθον να ονομάζω και όλα τα δένδρα μηλιές, όσα είχον τα αυτά χαρακτηριστικά και έκαμνον μήλα όπως τα της ιδικής μας, αν και δεν εκαρποφόρουν εκείναι, όπως αυτή, δύο φοράς το έτος. Εν τούτοις, με όλην την μεταξύ εμού και της μηλιάς παλαιάν φιλίαν και συμπάθειαν, δεν ημπορώ να είπω ότι εγνώριζε καλά- καλά ο είς τον άλλον. Δεν ηξεύρω αν και η μηλιά προσεπάθησε ποτέ να εννοήσει τι πράγμα ημήν εγώ, όστις έπαιζον τόσον συχνά υπό την σκιάν της ή εκαθήμην ιππαστί επί των κλάδων της. Ενθυμούμαι όμως πολύ καλά ότι εγώ, προ πάντων κατά τον καιρόν της ανθήσεώς της, εσυνήθιζον να ίσταμαι εν τινί απ’ αυτής αποστάσει, με τας χείρας εστηριγμένας επί των λαγόνων, τους οφθαλμούς ατενείς προς τον θαυμάσιον, τον ερυρθρόλευκον αυτής στολισμόν, απορών κατ’ εμαυτόν επί πολλήν ώραν τι πράγμα να είναι άραγε αυτό το δένδρον! Τι πράγμα να είναι. Αλλ’ όσω και αν ηπόρουν, όσο και αν ηρώτων τους περί εμέ, η απόκρισις ήτο πάντοτε η αυτή, ότι δηλαδή το δένδρον εκείνο ήτο μηλιά. Καλά! Αλλά η μηλιά τι πράγμα είναι;…

Όταν έφερον εις το χωρίον μας νέον διδάσκαλον ήλπισα ενδομύχως ότι θα εμάνθανον πλέον τι πράγμα είναι η μηλιά, διότι πριν φτάσει ο φραγκοφορεμένος εκείνος κύριος εις το χωρίον μας διεδόθη μεταξύ των παιδίων ότι ήτο πολύ καλύτερος από τον παλαιόν και τα ήξευρε όλα περιγραμμάτου. Η φήμη δεν διεψεύσθη. Διότι, μόλις ελθών ο καχεκτικός εκείνος νεανίσκος, ανέγνωσε τα ονόματά μας εκ του καταλόγου και αμέσως εύρεν ότι ήσαν όλα εσφαλμένα και ότι ο πρώην ημών διδάσκαλος ήτο χαϊβάνι. Και επήρε λοιπόν το κονδύλι και ήρχισε να μας διορθώνει τα ονόματά μας.

― Πως σε λέγουν εσένα;

― Θεόδωρο Μπεράτογλου.

― Όχι, βρε χαϊβάνι! Θουκυδίδη σε λέγουν. Θουκυδίδη Μπεράτογλου. Εσένα, πως σε λέν;

― Δημήτρη Ντεμιρτζόγλου.

― Όχι, βρε χαϊβάνι! Δημοσθένη Ντεμιρτζόγλου.

Και ούτω καθ’ εξής εν μια ημέρα μετέβαλεν, ο αθεόφοβος, όλα τα βαπτιστικά μας ονόματα, αρσενικά και θηλυκά, τοιουτοτρόπως ώστε, αν συνέβαινε να έλθει κατ’ εκείνη την εποχήν εις το χωρίον μας ξένος τις εκ των αγαθών φιλελλήνων, θα επίστευεν αναμφιβόλως ότι ανεκάλυψεν αίφνης την αρχαίαν Ελλάδα ολοζώντανον, με όλους αυτής τους θεούς, τας θεάς, τους ημιθέους και τους ήρωας, του ποιητάς και τους σοφούς της φοιτώντας εις το αλληλοδιδακτικόν σχολείον, γυμνούς μεν τους πόδας και ασκεπείς την κεφαλήν, όπως άλλοτε, αλλά βρακοφορούντας και γελεκοφορούντας και αντεροφορούντας!

Όπως δήποτε, όταν ο ασυνείδητος εκείνος άνθρωπος, έπεισε τον κόσμον ότι εγώ δεν είμαι του Γεωργή του χωρίου μου, αλλά ο Γοργίας, το πράγμα δεν μου ήγγισε τόσον δα την καρδία μου· το επήρα δι’ αστείον. Άλλωστε εγώ δεν ωνόμαζον ποτέ τον εαυτόν μου και η μεταβολή απέβλεπε τους όσοι έμελλον να με καλώσι με το νέον μου όνομα.

Αλλά τα περιγραμμάτου του διδασκάλου μας δεν περιωρίσθησαν εις τα ονόματά μας μόνον. Δις η τρις της εβδομάδος ηγγάρευέ τινας εξ ημών δια να ξεβοτανίζομεν τον κήπο της μητροπόλεως. Εγώ δεν έβλεπον την ώραν να έλθη η σειρά μου. Εν τω κήπω υπήρχεν έν δένδρον ανθισμένον ως το ιδικόν μας. Χωρίς άλλο θα εμάνθανον τι πράγμα είναι αυτό το δένδρον. Όταν, τέλος, αγγαρευθείς και εγώ, ευρέθην μετά του διδασκάλου ενώπιον της μηλιάς:

― Τι πράγμα εν’ αυτό το δένδρον, δάσκαλε, τον ηρώτησα, δείξας προς αυτόν δια του δακτύλου.

― Μηλέα, απεκρίθη εκείνος.

― Όχι! απήντησα εγώ, δεν το ξέρεις! Αυτό ν’ μηλιά!

Ήτο η κακή ώρα που το είπα, διότι από τότε ήρχισαν τα βάσανά μου με αυτόν τον διδάσκαλον. Θεούς και ανθρώπους μαρτύρομαι, ότι εγώ ηρώτησα ουχί περί του ονόματος ―το όνομα το ήξευρον ― αλλά περί του πράγματος: τι πράγμα είναι το δένδρον ήθελον να μάθω, τίποτε άλλο. Ο διδάσκαλος μου όμως, δεν ηξεύρω τι παθών, απεφάσισεν απ’ εκείνης της στιγμής να με μάθη και καλά ότι η μηλιά δεν είναι μηλιά, αλλά μηλέα!

― Πες πως το λένε μηλέα! εκραύγαζεν έξαλλος ο ισχνός και χλωμός νεανίσκος, κρατών με από το ωτίον και δεικνύων το δένδρον.

― Μπα, π’ ανάθεμά τον! εσκεπτόμην εγώ ηγανακτισμένος, πως ημπορεί αυτό ποτέ να γίνει η μηλιά μηλέγα! Αυτό είναι το ίδιο δένδρο που έχουμεν εις τον κήπον μας, κάμνει τα αυτά άνθη, τα αυτά φύλλα, τους αυτούς καρπούς, δεν ημπορεί παρά να είναι και αυτό μηλιά, όπως η εδική μας. Το ξέυρω από μιας αρχής, με το έμαθεν η μητέρα μου. Το λέγει όλος ο κόσμος! Εγώ ποίον να πιστεύσω περισσότερον, την μητέρα μου και τους χωριανούς μου ή αυτόν τον ξένον, που ήλθε να μας αλλάξει τα ονόματά μας!

― Όχι δάσκαλε, δεν το ξέρεις! απεκρινόμην οσάκις με ηρώτα· αυτό ν’ μηλιά!

― Μπα; Έτσι θες εσύ, χαϊβάνι; Τώρα να σε δείξω εγώ πώς το λέν.

Και -αυτού σε τρώγει, αυτού σε πονεί- μου έδωκεν ο αθεόφοβος τεσσαράκοντα παρά μίαν, οξύτατα κραυγάζων εν τω μεταξύ να ειπώ ότι η μηλιά δεν είναι μηλιά, αλλά μηλέα!

Τώρα πρέπει να ηξεύρετε ότι εις το χωρίον μου επικρατεί μια φυσική κατά της χασμωδίας αντιπάθεια, συνεπεία δε ταύτης αι πλείσται των λέξεών μας υπόκεινται εις εκθλίψεις πολλάς και συνιζήσεις, ενώ άλλαι τινές λαμβάνουν το γ μεταξύ των φωνηέντων, ως τα θεγός, νέγος, ωραίγα, αντί θεός, νέος, ωραία κτλ. Είχον λοιπόν εγώ ο δυστυχής όχι μόνο να θυσιάσω την μηλιά εις τη μηλέαν, αλλά και να υπερνικήσω την αντιπάθειαν ταύτην, να προφέρω δηλαδή μηλέα αντί μηλέγα. Κατόρθωμα, προς το οποίον δεν με εβοήθουν τότε τα φωνητικά μου όργανα. Φαντάζεσθε λοιπόν τι υπέφερα από τον μονομανή εκείνον διδάσκαλον, έως ότου κατορθώσω και το εν και το άλλον, και να ειπώ επί τέλους ότι η μηλιά είναι μηλέα!

Εν τούτοις, όταν μετ’ ολίγον, μεταβάς εις τον οίκον μας, είδον το ωραίον μας δένδρον ανθοβολούν και μυροβόλον εν τω κήπω, κολακευτικώς περιβομβούμενον υπό των επ’ αυτού πετομένων μελισσών, ησθάνθην τόσην εντροπήν, τόσην εντροπήν! Ενόμιζον ότι έκαστος των πρασίνων οφθαλμών του με έβλεπε θυμωμένος· έκαστον των ανθέων του ήνοιγε τα χείλη να με είπει ότι τα επρόδωσα… Και μοι εφάνη ότι ο γενικός εκείνος βόμβος ήτο πικρός της ανοησίας μου έλεγχος! Και πώς να μη με ειπούν ανόητον και πώς να μη μ’ ελέγξουν, αφού το δένδρον, το οποίο έβλεπα ενώπιόν μου, ήτο όλως διόλου το αυτό με το δένδρον της μητροπόλεως και όμως εγώ το αρνήθηκα και είπα ότι δεν είναι μηλιά, αλλά μηλέα!

Ενθυμούμαι ότι όλην εκείνην την νύκτα έβλεπον εις τον ύπνον μου τα άνθη της μηλιάς ως άπειρον πληθύν μικροσκοπικών ωραίων λευκοφόρων κορασίων, τα οποία με περιεβόμβουν παραπονούμενα, επιπλήττοντα, ελέγχοντά με δια την ανοησίαν μου.

Όταν την επιούσαν εισήλθον εις το σχολείον, έρριψα επί το διδασκάλου περιφρονητικόν, προκλητικόν βλέμμα.

― Πως το λέγουν το δένδρο που σε είπα, βρε χαϊβάνι; με ηρώτησεν εκείνος χαιρεκάκως.

― Μηλιά, δάσκαλε, απάντησα εγώ μετά πείσματος και προέβην εις την θέσιν μου.

Αλλά δεν επρόφθασα να καθήσω και με συνέλαβεν ο σκληρός από του ωτίου και ήρχισεν πάλιν να με βασανίζει. Δεν είναι πολύ τιμητικόν δια το γένος των δασκάλων να σας διηγηθώ ποσάκις ετιμωρήθην δια να ειπώ και καλά ότι η μηλιά είναι μηλέα· διότι εννοείται ότι έπρεπεν επί τέλους να ενδώσω και να το ειπώ, άλλως εκινδύνευεν η ζωή μου. Εν τούτοις -το λέγω προς ικανοποίησιν της ιδικής μας της μηλιάς- αυτήν δεν την επρόδωσα. Και ιδού πώς:

Αφού είδον ότι δεν ηδυνάμην ν’ ανθέξω πλέον εις την σκληρότητα του απανθρωπαρίου εκείνου, έκαμα τον εξής λογαριασμόν με την συνείδησίν μου και είπον: αυτή η μηλιά, που είναι μέσα εις το κήπον της μητροπόλεως, ημπορεί να είναι μηλέα· και είναι μηλέα όχι δι’ άλλον λόγον, παρά διότι ο διδάσκαλος δέρνει! Η μηλιά όμως, όπου είναι μέσα εις τον κήπο μας, είναι μηλιά, διότι είναι μηλιά! Τοιουτοτρόπως συνεβιβάσθημεν με τον διδάσκαλον.

Αλλά έλα τώρα όπου ήρχισε μια τρομερά διαμάχη μεταξύ της μηλιάς και της μηλέας εντός της κεφαλής μου! Το πράγμα ημπορεί να φαίνεται παράξενον, να φαίνεται αστείον, αλλ’ εγώ δεν χωρατεύω.

Η μηλιά -δηλαδή, καθώς λέγουν οι ψυχολόγοι, η παράστασις της λέξεως μηλιά- εμβήκεν εις την ψυχήν μου συγχρόνως με την παράστασιν του δένδρου και εις έναν καιρόν, κατά τον οποίον όλαι αι αισθήσεις μου είχον αναπεπταμένας τας θύρας και εδέχοντο ευχαρίστως κάθε τι, το οποίον ήρχετο συστημένον ή από την μητέρα μου ή από τους οικείους μου να κατοικήσει εντός της κεφαλής μου. Επειδή δε τότε ήτο πολύς τόπος διαθέσιμος, εκάστη παράστασις, η οποία εισήρχετο, έστηνε τον θρόνον της και εκάθιζεν όσον και όπως της ήρεσκε καλύτερα και ήτο ωσάν οικοκυρά μέσα εις το σπίτι της. Έτσι το έκαμον τόσαι άλλαι, έτσι το έκαμε και η μηλιά. Αλλά αυτή η τελευταία, εκεί όπου εκάθητο τόσα χρόνια εις την ησυχία της και είχε πλέον το σπιτικόν της και τους φίλους της -παραστάσεις, με τας οποίας συνέζησε τόσον καιρόν εις την ψυχήν μου και συνέδεσε τόσας σχέσεις προς αυτάς και συγγενείας- βλέπει μίαν ημέρα την κυρά την μηλέα, που εμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου έξαφνα - έξαφνα, τόσον μονάχη και όμως τόσο ξιππασμένη, να της λέγει της μηλιάς «σήκω συ να κάτσω εγώ!». Μπα! είπεν η μηλιά, και πώς γίνετ’ αυτό! Εγώ είμαι εδώ τόσα χρόνια, τον τόπο που κρατώ τον ηύρα αδέσποτο και έκαμα κατοχήν δικαιώματι προτεραιότητος. Και ποια είσαι συ, που έρχεσαι να μου τον πάρεις; Και φώναξε τας σχετικάς της και φίλας της και τας ηρώτησε: Ποιά είναι, παρακαλώ, του λόγου της; Την γνωρίζετε; Όχι, όχι! απάντησαν όλαι ομοφώνως και συνεμάχησαν με την μηλιάν και ήρχισαν να εκδιώκουν την μηλέαν κακήν κακώς έξω! Έξω, ξένη. Δεν ταιριάζεις μαζί μας! Δεν σε γνωρίζομεν! Δεν σε θέλομεν! Τότε η παράστασις της μηλέας ελάμβανεν εις επικουρίαν της την παράστασιν του διδασκάλου, τας παραστάσεις των τιμωριών και εισέρχεται εκ νέου εις την συνείδησίν μου, ως άνθρωπος, όστις θέλει να παρέμβει εις την ιδιοκτησίαν των άλλων διά της αδίκου υποστηρίξεως αστυνομικών οργάνων. Αλλά καταλαμβάνετε ότι ο διδάσκαλος τιμωρεί, όχι όμως και η παράστασίς του· ότι οι ραβδισμοί προξενούν πόνον, όχι όμως και η ανάμνησις των ραβδισμών. Και λοιπόν εξανέστη αφόβως πλέον κατά της τοιαύτης παρεμβάσεως ολόκληρος η ψυχή μου και:

― Έξω! Έξω! έστειλα τους εισβολείς κατά διαβόλου.

Μόνο οσάκις με ηρώτα ο αληθινός διδάσκαλος πώς το λέγουν το δένδρον απεκρινόμην ότι το λέγουν μηλέαν, αφού δα δεν επρόκειτο περί του δένδρου του κήπου μας. Αλλά και τούτο έπαυσε μετ’ ολίγον· διότι και ο αληθινός διδάσκαλος εδιώχθη κακήν κακώς όχι μόνον από του περιεχομένου της ψυχής μου, αλλά και από του χωρίου μας. Ότι μετ’ αυτού έφυγαν και πάντες εκείνοι οι ονομαστικοί θεοί και ήρωες, δι’ ων επλημμύρισε το χωρίον μας, είναι περιττόν να σας το είπω. Εκείνο, το οποίον μας ενδιέφερεν ενταύθα, είναι ότι η μηλιά δεν έγινε μηλέα και ότι εγώ, με όλους εκείνους τους δαρμούς και τα μαλώματα, έμεινα χωρίς να μάθω εν τω σχολείω τι πράγμα είναι η μηλιά!

Όσοι των αναγνωστών της Εβδομάδος ανήκουσιν εις τους αναγινώσκοντας παν οιονδήποτε άρθρον απ’ αρχής μέχρι τέλους δύνανται να διακόψουν ενταύθα την ανάγνωσιν, διότι η ιστορία μου ετελείωσεν. Όσοι όμως έχουσι την κακήν συνήθειαν ν’ αναγινώσκωσι μόνον τους επιλόγους, ας μάθωσι τουλάχιστον εντεύθεν ότι η μανία των θελόντων να διδάσκωσιν ουχί την φύσιν των πραγμάτων, εισάγοντες τα τελευταία υπό τα γνωστά αυτών ονόματα, αλλά αγνώστους λέξεις, δι’ ων απαιτούσι να ονομάζονται άγνωστα πράγματα, καθιστά την ελληνικήν μόρφωσιν σισύφειον μόχθον και καταδικάζει το έθνος εις τον δια πνευματικής ασιτίας χείριστον θάνατον! Δια τούτο το περί ελληνικής γλώσσης είναι, κατ’ εμέ, ως είπον, ουσιωδέστερον παρά το ανατολικόν ζήτημα.

Γεώργιος Βιζυηνός.

Ιτέα ή "Κρετσίστα" Ραπτοπούλου Ευρυτανίας.

Ένα από τα ελάχιστα πλέον πέτρινα σπίτια που απέμειναν - μνημείο παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.

Νόμπελ στον «φιλειρηνιστή» Ομπάμα!

Αποκαλύφθηκε, για άλλη μια φορά, η υποκρισία του θεσμού!

Οι Ράμπο για το ...καλό της ειρήνης σφάζουν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν...

«Η χρήση βίας ήταν απολύτως αναγκαία» και ο «πόλεμος ηθικά δικαιολογημένος» δήλωσε με περισσή κυνικότητα, κυνικότητα που θα ζήλευε ακόμη και ο Μακιαβέλι, ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, κατά τη διάρκεια της τελετής για την παραλαβή του βραβείου Νομπέλ «Ειρήνης» για το 2009. Βραβείο που του αποδόθηκε για τις «εξαιρετικές του προσπάθειες να ενισχύσει τη διεθνή διπλωματία και συνεργασία μεταξύ των λαών» όπως έκρινε η Επιτροπή ...Μίλησε ακόμα για την υπεράσπιση της δημοκρατίας που δήθεν υπηρετείται απ' τον πόλεμο στο Αφγανιστάν αφού όπως είπε «οι ΗΠΑ καμία πρόθεση δεν έχουν να καταλάβουν το Αφγανιστάν» ούτε να το μεταβάλλουν σε «προτεκτοράτο». Απλώς οι ΗΠΑ αποστέλλουν δεκάδες χιλιάδες επιπλέον στρατεύματα και ο συνολικός αριθμός θα ξεπεράσει τις 100.000 για να διεξάγουν και κλιμακώσουν τον πόλεμο, γιατί νοιάζονται... για την ειρήνη.

Για την ιστορία τα βραβεία Νόμπελ καθιερώθηκαν το 1895 απ' το Σουηδό χημικό βιομήχανο Αλφρεντ Νόμπελ. Εκτοτε μία πενταμελής επιτροπή απ' τη σουηδική βασιλική ακαδημία επιστημών απονέμει τα ομώνυμα βραβεία οικονομίας, ιατρικής, χημείας και φυσικής. Το βραβείο ειρήνης δίνεται από πενταμελή νορβηγική επιτροπή που εκλέγεται απ' τη νορβηγική βουλή. Αυτό γιατί την εποχή του Νόμπελ (1833 - 1896) η Σουηδία και η Νορβηγία αποτελούσαν τη Σουηδο-νορβηγική Ενωση.

Ειδικά για τα βραβεία ειρήνης στη διαθήκη του Νόμπελ αναφέρεται ρητά πως «πρέπει να δίνονται σε πρόσωπο που έχει κάνει την καλύτερη δουλειά για την αδελφοποίηση των λαών, για την κατάργηση ή μείωση των στρατευμάτων και για την πραγμάτωση ή προώθηση της ειρήνης». Ωστόσο, πολλές απ' τις επιλογές της νορβηγικής ακαδημίας με τελευταία τρανταχτή περίπτωση το βραβείο πρόθεσης...ειρήνης στον Μπ. Ομπάμα δείχνουν τις σκοπιμότητες. Συνήθως επιβραβεύονται προσωπικότητες που προωθούν τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού με τη φενάκη της «ειρήνης». Χαρακτηριστικά «βραβεία ειρήνης» δόθηκαν στον Λεχ Βαλέσα (1983), Βίλι Μπραντ (1971), στον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ (για την ανατροπή του σοσιαλισμού το 1990), στον όψιμο «οικολόγο» πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Αλ Γκορ (2007), στον Φινλανδό «διπλωμάτη» - «ειρηνοποιό» της Νέας Τάξης Πραγμάτων, Μάρτι Αχτισαάρι (2008) κ.λπ. Πού και πού δίνονται σαν άλλοθι βραβεία ειρήνης και σε ανθρώπους όπως ο Νέλσον Μαντέλα.

Σχολιάζοντας την απονομή του βραβείου Νόμπελ στον Μπ. Ομπάμα, η ΕΕΔΥΕ (Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη)σημειώνει σε ανακοίνωσή της: «Τα βραβεία Νόμπελ κάθε μορφής, έχουν πριν από πολύ καιρό απομυθοποιηθεί. Η λειτουργία της επιτροπής των βραβείων αυτών έχει αποδείξει ότι βασικό κριτήριο της απονομής του είναι η εκάστοτε σκοπιμότητα και όχι η αξία και η προσφορά των βραβευομένων (χτυπητή περίπτωση η απόρριψη της υποψηφιότητας του Ν. Καζαντζάκη και του Γ. Ρίτσου).

Η πιο χτυπητή περίπτωση είναι η απονομή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα, μολονότι συνεχίζει ευρείας έκτασης πολεμικές επιχειρήσεις σε δύο χώρες (Ιράκ, Αφγανιστάν) και απειλεί να επεκτείνει τη "φιλειρηνική" του δραστηριότητα και εναντίον άλλων χωρών της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.

Για όσους διατηρούσαν μερικές αμφιβολίες, η ημέρα της απονομής του παραπάνω βραβείου στον Ομπάμα γελοιοποίησε πλήρως τη σχετική απόφαση της Σουηδικής Ακαδημίας, γιατί συμπίπτει με την απόφαση του Ομπάμα για αποστολή 30.000 στρατιωτών στο μέτωπο του Αφγανιστάν, για να προστεθούν στο υπάρχον εκεί εκστρατευτικό σώμα, που με καθημερινούς βομβαρδισμούς (αεροπορίας και πυροβολικού) ισοπεδώνουν πόλεις και χωριά της ταλαίπωρης αυτής χώρας και σκορπίζουν το θάνατο σε χιλιάδες άμαχους (άντρες, γυναίκες και παιδιά).

Με τα δεδομένα αυτά, η απονομή του βραβείου ειρήνης στον Πρόεδρο της χώρας που βαρύνεται με τα φοβερά αυτά εγκλήματα πολέμου, αποτελεί το σκάνδαλο του αιώνα και την απομυθοποίηση των βραβείων Νόμπελ, τα οποία πρέπει να απονέμονται με βάση την αξιοκρατία και όχι τις σκοπιμότητες ή να καταργηθούν για να μην παραπλανάται η Διεθνής Κοινή Γνώμη για σοβαρότατα θέματα της επιστήμης και της πορείας της ανθρωπότητας».

Οι τέσσερις ελληνικές πτωχεύσεις ...

Από τη χρεοκοπία του 1827, προτού γεννηθεί ακόμη το ελληνικό κράτος, στο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη το 1893 και στην οικονομική κατάρρευση του 1932!

Αν εξαιρέσει κανείς την Κατοχή, στη διάρκεια της οποίας η χώρα υποχρεώθηκε για υπέρτερους λόγους σε παύση πληρωμών, έχουν περάσει 77 χρόνια από την τελευταία φορά που η λέξη «χρεοκοπία» ακούστηκε στην Ελλάδα τόσο πολύ όσο αυτές τις ημέρες. Ηταν η χρονιά της τελευταίας από τις τέσσερις ελληνικές πτωχεύσεις των ετών 1827, 1843, 1893 και 1932. Πτωχεύσεις που οφείλονταν στην αδυναμία της χώρας να εξυπηρετήσει έναν υπέρμετρο και πανάκριβο εξωτερικό δανεισμό και λύνονταν με ακόμη μεγαλύτερο και επαχθέστερο δανεισμό δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που έσπασε μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Και που είχαν σχεδόν πάντα μια έμμεση ή άμεση σχέση με την εθνική κυριαρχία, όπως προς γενική έκπληξη ανέφερε προ ημερών στο Υπουργικό Συμβούλιο ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου. Γιατί; Οχι μόνο επειδή σε πτώχευση δεν μπορείς να ασκήσεις εξωτερική πολιτική, όπως διευκρίνισε μετά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θόδωρος Πάγκαλος, αλλά επειδή ιστορικά οι περισσότερες πτωχεύσεις συναρτήθηκαν με την εθνική ολοκλήρωση.

1827: Τα δάνεια που δεν έφτασαν ποτέ.

Ο αγώνας του 1821 υπήρξε μια καταπληκτική ευκαιρία για τις αγγλικές τράπεζες. Ενώ δάνεισαν τους επαναστάτες με ονομαστικά δάνεια συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών της εποχής, τελικά μόνο το 20% του ποσού έφτασε στον σκοπό του. Ετσι η πρώτη πτώχευση έρχεται νωρίτερα και από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους καθώς το 1827 δηλώνεται αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων αφού δεν είχαν καν εισπραχθεί. Η πτώχευση ίσως συνδέεται ακόμη και με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου που έγινε την ίδια χρονιά έπειτα από μυστική συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων, που έτσι διέσωσαν την ελληνική επανάσταση οδηγώντας τελικά στη δημιουργία κράτους, από το οποίο και θα μπορούσαν κάποτε να εισπράξουν.

1843: Εξαγοράζοντας την Αττική με δάνειο.

Και πράγματι εισέπραξαν. Εισέπραξαν μάλιστα τόσο πολύ που το 1843 οδήγησαν στη δεύτερη πτώχευση. Αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν τον (κατ΄ αυτούς ρωσόφιλο) Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος για να κάνει το κράτος να λειτουργήσει έβαλε χρήματα από την προσωπική του περιουσία και εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα, στη συνέχεια δάνεισαν τον Οθωνα με 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας». Και τα υπόλοιπα; Οπως γράφει ο Αγγελος Αγγελόπουλος στο Δημόσιον χρέος της Ελλάδος (εκδόσεις Ζαχαρόπουλου, Αθήναι, 1937), δόθηκαν «12,5 εκατομμύρια διά την εξαγοράν από μέρους της Τουρκίας των επαρχιών Αττικής, Ευβοίας και μέρους της Φθιώτιδος και 7,5 εκατομμύρια διά την συντήρησιν των βαυαρικών στρατών». Οι Μεγάλες Δυνάμεις άλλαζαν σταδιακά τον χάρτη, η Ελλάδα αγόραζε, η Οθωμανική Αυτοκρατορία πουλούσε και οι διεθνείς τραπεζίτες ήταν ευτυχείς...

Από το 1893 στο 1898: Ολα τόσο γνώριμα.

Για μεγάλο διάστημα επικράτησε ο εσωτερικός δανεισμός και ο εξωτερικός υποχώρησε αισθητά, μέχρι που από το 1879 ξεκινά μια δωδεκαετία ραγδαίας αύξησής του που οδήγησε τη χώρα στα 1893 να χρωστά στο εξωτερικό 585,4 εκατ. φράγκα και να πτωχεύει για τρίτη φορά διά στόματος (αλλά όχι εξαιτίας του) Χαριλάου Τρικούπη.

Τα χρήματα έχουν και πάλι χρησιμοποιηθεί για εξυπηρετήσεις παλαιών δανείων, έχουν επενδυθεί σε μια ανάπτυξη υποδομών πρωτοφανών για τη χώρα, ενώ διάφορες δράσεις «εθνικής αποκαταστάσεως», όπως εξαγορές και άλλων επαρχιών στη Θεσσαλία ή χρηματοδότηση του «Κρητικού ζητήματος» και προμήθειες πολεμικού υλικού, απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος των δανείωναπό αυτό που έφτασε στη χώρα, καθώς το 35% υπολογίζεται ότι δεν έφτασε ποτέ... Ετσι ο δανεισμός είναι τόσο επαχθής που η πτώχευση είναι αναπόφευκτη. Και όχι μόνο ο εξωτερικός: από τα τέλη του 1868 η Εθνική Τράπεζα βρίσκεται σε οξύτατη σύγκρουση με την κυβέρνηση για το θέμα της χρηματοδότησης του κρητικού αγώνα, καθώς οι όροι δανεισμού που προτείνει το κράτος κρίνονται απαράδεκτοι από το Γενικό Συμβούλιο της Τράπεζας- τη δραματική σύγκρουση εξιστορεί αναλυτικά ο Νίκος Σ. Παντελάκης στο βιβλίο του Δημόσια Δάνεια (εκδόσεις ΜΙΕΤ, Αθήνα, 1995).

Τη δεκαετία του 1880 η Ελλάδα είχε επιχειρήσει τον μεγάλο εκσυγχρονισμό της με προγράμματα δημοσίων επενδύσεων που υπερέβαιναν κατά πολύ τις δυνάμεις της. Κυρίως είχαν συναφθεί δάνεια με σκοπό την εκτεταμένη κατασκευή σιδηροδρόμων στο δίκτυο ΠειραιώςΑθηνών- Πελοποννήσου και ενός εξίσου φιλόδοξου οδικού δικτύου. Η χώρα άρχισε να νιώθει ισχυρή, αλλά την πιο ακατάλληλη στιγμή περνά σε λάθος χέρια: από τον Τρικούπη της ανάπτυξης στον Δηλιγιάννη του φαύλου δημαγωγικού εθνικισμού. Την ίδια εποχή αυξάνεται δραματικά και ο πολύ ακριβός εξωτερικός καταναλωτικός δανεισμός που συμβάλλει κι αυτός στη δημιουργία μιας ψυχολογίας ισχύος σε γυάλινα πόδια. Δυστυχώς, όλα μοιάζουν τόσο γνώριμα...

Ετσι το 1897 η χώρα νιώθει πια έτοιμη για πόλεμο. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι Τούρκοι φτάνουν περίπου έξω από τη Λαμία και οι Μεγάλες Δυνάμεις τούς ανακόπτουν την πορεία. Την επομένη του «Ατυχούς πολέμου», χωρίς να υπάρξει «τυπική» πτώχευση, οι δυνάμεις εγκαθιστούν Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο στη χώρα. Η ειρήνη κοστίζει στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων, και 4 εκατ. λίρες ως πολεμικές αποζημιώσεις.

1932: Η ήττα του ΄22 και το κραχ του ΄29.

Τον Μάρτιο του 1910 συνάπτονται νέα δάνεια για νέα έργα. Ο νόμος περί «Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου» που τηρείται ευλαβικά επί δύο δεκαετίες παραβιάζεται για πρώτη φορά το 1920 με την έκδοση 600 εκατ. δρχ. που ακολουθούνται από άλλα 500 εκατ. το 1921 και από ακόμη 550 εκατ. το 1922- ήταν όλα για τις ανάγκες του πολέμου. Παρά την ήττα όμως στη Μικρά Ασία, η πτώχευση έχει αποφευχθεί με το Α΄ Αναγκαστικό Δάνειο που επιβάλλεται από τον υπουργό Οικονομικών Π. Πρωτοπαπαδάκη, ο οποίος κόβει στη μέση τα χαρτονομίσματα, κρατά το ένα μέρος στην κυκλοφορία και ανταλλάσσει το άλλο με τίτλους εσωτερικού δανείου (κάπως έτσι σώζει την Ελλάδα από μια άλλη επικείμενη πτώχευση στη δεκαετία του 1950 και ο Σπύρος Μαρκεζίνης με το «κόψιμο των τριών μηδενικών» και την εισαγωγή της «νέας» δραχμής της σταθεροποίησης). Στην αποφυγή της πτώχευσης το ΄22 συμβάλλει και το δάνειο υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες.

Μπορεί η ήττα του ΄22 να μη φέρνει πτώχευση, αλλά οι ανάγκες αναδιοργάνωσης του στρατού και περίθαλψης των προσφύγων οδηγούν σε νέο υπερβολικό εξωτερικό δανεισμό καθώς στην Ελλάδα κεφάλαια δεν υπάρχουν. Το κρεσέντο του δανεισμού πηγαίνει ως το κραχ του 1929, όταν το διαδέχεται η βίαιη διεθνής ύφεση. Τελικά, τον Μάρτιο του 1931, λίγο πριν από την τελευταία πτώχευση του 1932, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού του υπουργού Οικονομικών καθηγητή Βερβαρέσσου, η Ελλάδα χρωστάει στο εξωτερικό 2,868,1 εκατ. χρυσά φράγκα. Η πτώχευση είναι και πάλι μοιραία...

Ο τελικός διακανονισμός όλων των προπολεμικών χρεών της Ελλάδας έγινε από τον Σπύρο Μαρκεζίνη στα 1952-53. Η πρωτοφανής ανάπτυξη και η αυστηρή συγκράτηση δαπανών της πρώτης οκταετίας Καραμανλή συμμάζεψαν οριστικά τα δημόσια οικονομικά και οι τελικές πληρωμές εκείνων των δανείων ολοκληρώθηκαν μόλις το 1967. Και τώρα ο εφιάλτης επιστρέφει, αν και με αίτια πολύ πιο ταπεινά...

 

Γεώργιος Π. Μαλούχος