Αυτή είναι η πράσινη ανάπτυξη του Παπανδρέου του Γ' ;

Ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας στη Λάρισα δεσμεύτηκε ότι “θα τρέξει νερό στο θεσσαλικό κάμπο από τον Αχελώο” ώστε να μην αφεθεί να γίνει ο κάμπος Σαχάρα.

Ποια είναι όμως η πραγματική πράσινη θέση;
«Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα καταστραφεί εντελώς η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και θα χαθεί ένα ανεκτίμητο πλήθος από φυτά και ζώα. Επίσης θα είναι ανεπανόρθωτες και οι οικονομικές επιπτώσεις για το νομό της Αιτωλοακαρνανίας.
Οι οικολογικές επιπτώσεις ενός τέτοιου έργου αφορούν την περιοχή του πάνω Αχελώου και τις ευρύτερες περιοχές απορροής και εκτροπής. Οι βιότοποι του πάνω Αχελώου και της Ν. Πίνδου, θα υποστούν μεγάλη καταστροφή από την κατασκευή και την λειτουργία των έργων. Θα εξαφανισθούν σπάνια θηλαστικά και πουλιά που βρίσκουν σήμερα καταφύγιο στη συγκεκριμένη περιοχή. Επίσης το φυσικό τοπίο και τα δάση θα υποστούν μεγάλη υποβάθμιση στη κοιλάδα του Αχελώου και στη Νότια Πίνδο, ενώ τα μνημεία λαϊκής παράδοσης άλλα θα εξαφανισθούν ή πολλά θα υποστούν ανεπανόρθωτες καταστροφές. Στον Αχελώο, θα υπάρξουν επιπτώσεις στην ήδη μικρή ροή του ποταμού, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν προβλήματα στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και στις αμμοθίνες, που την διαχωρίζουν από την θάλασσα.
Η μείωση της παροχής του νερού θα επιφέρει αλλαγές στην αλατότητα στους υγροτόπους του Δέλτα, και θα δημιουργήσει προβλήματα στη χλωρίδα και στην πανίδα της περιοχής. Εμείς είμαστε από αυτούς που πιστεύουν ότι τα νερά των ποταμών πρέπει να πορεύονται και να καταλήγουν στα δέλτα τους και από εκεί να πέφτουν και να εμπλουτίζουν τη θαλάσσια ζωή.»

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία για την επιχειρούμενη εκτροπή του Αχελώου δεν είναι τόσο τα υπέρ και κατά επιχειρήματα (αν θα ποτίσουν τον Θεσσαλικό Κάμπο ή όχι και ποιες καλλιέργειες θα ευνοήσουν αν τις ευνοήσουν και με ποια επιδίωξη). Σημασία έχει η καθαρή και ασυμβίβαστη άρνηση να δεχθούμε την εκτροπή ως μοντέλο διαχείρισης και ισορροπίας των υδατικών πόρων της χώρας, αποκλείοντας άλλες εναλλακτικές και λιγότερο σπάταλες λύσεις. Να σημειώσουμε ότι όλα τα άλλα κόμματα πλην του ΣΥΡΙΖΑ και των Οικολόγων με την πλέον κυνική λαϊκίστικη ψηφοθηρία δεν μπορούν να σκεφθούν και δεν τολμούν να προτείνουν τίποτα περισσότερο από τη σπατάλη μέσω της αναδιανομής των διαθέσιμων υδάτινων πόρων.
Ούτε τους περνάει από το μυαλό ότι οι υδάτινοι πόροι έχουν κυρίως ανάγκη συντήρησης και προστασίας.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ : Ο ΛΥΚΟΣ.

Η παράδοσις: Άμα ο Χριστός έπλασε τα πρόβατα και βγήκε στα βουνά να τα βοσκήση, τόσο χάρηκεν η ψυχή του, που έκοψε ένα ξύλο, το έφκιασε μια μεγάλη φλογέρα κι άρχισε να λαλή. Άκουσε ο Σατανάς τα λαλήματα και τα βελάσματα, πήγε κοντά, είδε τα πρόβατα και μαύρισε η ψυχή του.
- Τι παράμορφα πλάσματα είναι τούτα που ’καμε ο Χριστός! είπε. Κι ο νους του πήγε πως να του τα χαλάση. Παραμέρισε στο λόγγο, έκοψε μία αγριαπιδιά κι άρχισε να φκιάνη τον Λύκο. Γι’ αυτό που ’ναι φκιασμένο απ’ αγριαπιδιά δεν λυγίζει καθόλου αυτό το πλάσμα του Σατανά. Μα άμα τον απόφκιασε το Λύκο και πήγε να τον στήση, είδε πως δεν μπορούσε να σταθή στα ποδάρια του το έργο του. Αφού είδε και αποείδε πως δεν θα στυλώση τον Λύκο, πήγε στο Χριστό, γονάτισε μπροστά του και είπε.
- Αφέντη, θέλησα κι εγώ να κάμω ένα πλάσμα σαν τα δικά σου, μα γιατί δεν στέκει στα πόδια του; Αξίωσέ με να το ιδώ όρθιο και θα προσκυνώ τ’ ό­νομά σου.
Ο Χριστός του είπε:
- Πήγαινε να του φωνάξης: Σήκω έργο μου και κάμε ό,τι πρόσταξε ο Χριστός.
Ο Σατανάς γνοιάστηκε.
Κι αν το πρόσταξε ο Χριστός να με φάη; είπε.
Πήγε γρήγορα, έκανε ένα λάκκο κοντά στο λύκο, κρύφτηκε μέσα κι αφήνοντας έξω το ένα ποδάρι του μόνο φώναξε:
-Σήκω έργο μου, και κάμε ό,τι πρόσταξε ο Χριστός. Ο Λύκος πήδησεν επάνω, άρπαξε το ποδάρι του Σατανά και το έφαγε. Γι’ αυτό λένε ότι ο αρχιδαίμονας είναι κουτσός.
Η πονηρία του: Επειδή γνωρίζει ότι η οσμή του χτυπά τα προβατόσκυλα, άμα πηγαίνη στη στάνη βα­δίζει από το μέρος που έχει αντίθετο τον αέρα. Αν έχη ρέμα χώνει το ρύγχος του στο νερό. Αν είναι μέρα ποτέ δεν βαδίζει σε γυμνό τόπο. Προτιμά πάν­τοτε τ’ απόσκια, για να μη διακρίνεται εύκολα. Αν είναι συμμορία χωρίζονται εις δύο μπουλού­κια. Οι μεν πηγαίνουν από το μέρος που φυσά, ώστε να μη τους αντιληφθούν τα σκυλιά και τους πάρουν από κοντά. Άμα κατ’ αυτόν τον τρόπον απομακρυν­θούν τα σκυλιά, ορμούν οι άλλοι στο κοπάδι και σφάζουν. Πόσα;
Πιστεύουν, ότι άμα μπη στο κοπάδι σφάζει κάθε Λύκος έως 99. Άμα φθάση τα 100 λέγουν ότι σκά­ζει. Η αλήθεια είναι ότι ένας Λύκος σφάζει όσα προφθάση. Να χορτάση δεν υπάρχει φόβος. Μήπως τρώγη κρέας; Ανοίγει μια φλέβα στο λαιμό και πίνει το αίμα. Γι’ αυτό λέγουν: Άμα έχη ένας Λύκος, έχουν εκατό κοράκια. Άμα έχουν εκατό κοράκια δεν έχει ένας Λύκος,
«Μπήκε ο Λύκος στο κοπάδι, αλλοιά πώχει το ένα». Βεβαιωμένο πράγμα είναι, ότι αν σ’ ένα κοπάδι είναι πεταμένα ένα ή λίγα πρόβατα κανενός συμμορίτη, εκείνα θα πρωτοπάρη ο Χάρος. Ο λόγος είναι ο εξής.
Κάθε μπουλούκι είναι σαν από ιδιαιτέρα πάστα φκια­σμένο. Αν σμίξετε πέντε μπουλούκια, θα έχετε μεν ένα μεγάλο κοπάδι, αλλά με την πρώτη ταραχή σχί­ζονται κατά μπουλούκια, όπως όταν ήταν χωρισμένα. Αν λοιπόν στο κοπάδι είναι ένα μοναχό πρόβατο θα ξεκόψη και ίσως γλυτώσουν τα άλλα από τα σκυλιά, τα οποία, ως μυαλωμένα, θα τρέξουν να γλυτώσουν τα περισσότερα, αλλά το ένα σπάνιον να σωθή.
Επειδή με το αίμα ενός προβάτου δεν μπορεί βέ­βαια να χορτάση, ούτε επί τόπου είναι εύκολον να το καταπιή, αναγκάζεται να το παίρνη μαζί του, και ιδού πως. Αν μεν είναι μικρό το πετά στην πλάτη του και φεύγει, σαν να έχη επανωφόρι ριγμένο στους ώμους του. Αν είναι μεγάλο το δαγκάνει από το αυτί, το ζώνει με την ουρά του στη μέση και τοιουτοτρόπως πηγαίνουν αλαμπράτσο.
Αν είναι άλογο, το πιάνει από τ’ αδύνατα μέλη του σώματός του. Αν είναι βόδι, πηδά στο λαιμό του και με την ουρά του το διευθύνει όπου θέλει σαν καβαλάρης με το καμτσίκι του. Αν είναι μουλάρι πιάνει τη στράτα και κάνει τον πεθαμένο. Το μουλάρι, κατά την περιέργειά του, πηγαίνει να τον μυρίση και άμα πλη­σιάση την μύτη του τ’ αρπάζει απ’ αυτή και το σκά­ζει. Αν είναι δυνατό το μουλάρι τον σηκώνει επάνω και τον βροντά κάτω σαν χταπόδι. Οι μουλαροτρόφοι, για να σώσουν την υπόληψιν της ράτσας των, λέγουν ότι ο Λύκος τρώγει προηγουμένως άμμο για να βαρύνη και γι’ αυτό ως επί το πολύ δεν μπορούν να τον σηκώσουν τα μουλάρια.
Αλλοίμονο, αν έκοβαν όλοι οι Λύκοι, λέγει μια πα­ροιμία. Κόβει μόνον ο Μονιάς. Τι είναι ο Μονιάς; Το μεγαλύτερο παιδί των ο Λύκος και η Λύκαινα το χωρίζουν άμα γεννηθή. Το τρέφουν και το εκπαιδεύουν ιδιαιτέρως. Εις αυτό εμπιστεύονται όλην την τέχνην την οποίαν του διδάσκουν με την επιμέλειαν της Αλεπούς. Κουβαλούν πρόβατα και γίδια ζωντανά στην φωλιά του Μονιά χάριν της υποδειγματικής του διδασκαλίας. Μεθ’ ο οδηγείται στα κοπάδια, προς τελειοποίησιν των σπουδών του.
Όρος απαράβατος: Από κοπάδια που είναι γύρω από την φωλιά του ποτέ δεν κλέβει ο Λύκος. Επι­θυμεί να μην ευρίσκεται εις παρεξηγήσεις με τους γειτόνους του, τουλάχιστον εφ’ όσον έχει τα μικρά του εις κατάστασιν ανηλικότητος.
Αφ’ ότου έρχεται ο Αγγλικός στόλος στον Αστακό, η πεδινή Ακαρνανία ησύχασε. Αι προβολαί των ηλεκτρικών εφόβισαν τον Λύκο πολύ, ώστε να φύγη. Άλ­λοτε τον είχε τρομάξει η λοκομοτίβα του σιδηροδρό­μου Κρυονερίου - Αγρινίου τόσον, ώστε έφυγαν όλοι και επέρασαν εις τους ορεινούς δήμους της Ακαρνανίας. Ο μακαρίτης ο Τρικούπης εμαυρίσθη τότε εξαιρετι­κώς από τους ποιμένας, διότι «του διαβόλου το σιδη­ρικό έριψε τους λύκους μέσα στη στάνη τους».
Η επικήρυξις του Λύκου είναι από τα κυριώτερα ποιμενικά έθιμα. Αν δεν απατώμαι, μόνον εις την Ελλάδα δεν είναι επικεκηρυγμένοι οι Λύκοι. Εις όλα τα άλλα κράτη ζη η νομοθεσία του Σόλωνος, του πρώτου επικηρύξαντος τους Λύκους. Εις τον περυσινόν Γαλλικόν προϋπολογισμόν της Γεωργίας βλέπομεν την εξής κλίμακα αμοιβών.
Λύκαινα εις ενδιαφέρουσαν κατάστασιν 75 φράγκα
Λύκος 50 »
Λυκόπουλο 20 »
Λύκος που έφαγε άνθρωπο 100 »
Ο νόμος του 1882 έχει διπλασίας τιμάς έφερε δε ως αποτέλεσμα, όπως βλέπομεν εις το ίδιον τεύχος του περυσινού προϋπολογισμού, ότι από 1336 Λύκους, που ηρίθμει τότε η Γαλλία, σήμερον, δηλαδή πέρυσιν, έμειναν μόνον 72.
Ζη επίσης η πρόληψις την οποίαν αναφέρει ο Βιρ­γίλιος, ότι αν σε ιδή ο Λύκος «χαβώνεσαι», τουτέστι μένεις άλαλος.
Αι καταστροφαί που κάνει στην Ελλάδα υπολογί­ζονται εις εκατοντάδας χιλιάδων. Γι’ αυτό ο σκοτώνων ή ο συλλαμβάνων Λύκον ανεπικήρυκτον ακόμη τον περιφέρει στα χωριά και παίρνει δώρα. Αν ο Λύκος είναι ζωντανός του γίνεται μεγάλη διαπόμπευσις. Τον γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι, με μάσιο, με ντέλφια και σφυρίγματα.
Ο Γύφτος δεν έχει πρόβατα κι απ’ αυτόν το βρί­σκει ο Λύκος. Το δέρμα του είναι για νταούλια και για ντέλφια.
Κάποτε δίκαζαν ένα Λύκο, λέγει ο μύθος. Ο Γύ­φτος εφώναξε περισσότερο από τους άλλους εναντίον του. Και ο Λύκος, που δεν μιλούσε εφ’ όσον τον κα­τηγορούσαν οι άλλοι, βλέποντας τον Γύφτο να κόβε­ται εναντίον του εγύρισε και του είπε:
- Καλά μωρέ Γύφτε, όλου του κόσμου του ’χω κά­μει ζημιά, αλλ’ εσένα τ’ αμόνι σώφαγα, πανάθεμά σε παληόγυφτε...
Όταν άλλη μια φορά τον κατηγόρησαν τα ζώα ότι τρώγει πρόβατα και γίδια απήντησε:
- Εγώ μωρέ πειράζω τα γιδοπρόβατα; Αμ’ αν εγώ έτρωγα πράματα θα γύριζα χειμώνα καιρός γυ­μνός; Δεν θάφκιανα με τα μαλλιά τους μία κάπα να μη με δέρνη η βροχή;
Κάποτε η Αλεπού έστειλε και του εζήτησε λίγα μαλλιά γιατί δεν της έφθαναν τα δικά της να αποσώση τον αργαλειό της. Ο Λύκος κατάλαβε τι του ζητούσε και της γύρισε ένα κομμάτι κρέας:
— Πέστε της, είπε, άμα τελειώση τα δικά της υφά­δια να βάλη κι ένα ζευγάρι καλτσοδέτες για μένα...

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ

Στα 200 π.Χ.!

«Aλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων—»

Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε
πως θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη
για την επιγραφήν αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,
μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται
για να τους οδηγούν και για να τους προστάζουν
σαν πολυτίμους υπηρέτας. Άλλωστε
μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς
Σπαρτιάτη βασιλέα γι’ αρχηγό
δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.
A βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.

Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·
και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική
την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός
που στ’ Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:
που απ’ τ’ Άρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ’ εσαρώθη.

Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία,
την νικηφόρα, την περίλαμπρη,
την περιλάλητη, την δοξασμένη
ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,
την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς·
ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.

Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς,
οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι
επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας,
κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.
Με τες εκτεταμένες επικράτειες,
με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.
Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

--------------------------------------------------------------
Κ.Π. Καβάφης
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Εκλογές 2009:

Χωρίς λόγια...

Μικροί ...

ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΜΕ, ΧΛΕΥΑΖΟΥΜΕ,...

κουτσομπολεύουμε, κοροϊδεύουμε.
Κι όμως, εμείς τους εκλέγουμε.

Ψηφίζουμε χωρίς να πιστεύουμε. Να απαλλαγούμε από το κακό χωρίς να ελπίζουμε σε κάποιο όραμα αυριανό. Γι΄ αυτό το πρόβλημα δεν είναι των πολιτικών αλλά της κοινωνίας και των πολιτών.

Να σου δώσω να καταλάβεις κάτι απλό. Μπορεί το οποιοδήποτε κόμμα, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, σε αυτή τη χώρα να κλείσει την πόρτα στο ρουσφέτι, στην καθημερινή διαπλοκή και στην υπόσχεση πως κάπου θα βάλω το δικό σου και το δικό μας παιδί; Δεν μπορεί. Όποιος το επιχειρήσει, την επομένη θα καταβαραθρωθεί.
Να το παραδεχτούμε. Εμείς η μικροφοροδιαφυγή. Εμείς οι κουτσοβολεμένοι, οι μικροί.
Ίσως να ισχύει αυτό που έγραψε ο σοφός Μπέρναρντ Σο: «Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που μας εξασφαλίζει πως δεν πρόκειται να κυβερνηθούμε από άτομα καλύτερα από εκείνα που μας αξίζουν».
Όμοιος ομοίω αεί πελάζει. Γι΄ αυτό η μοίρα του Έλληνα δεν αλλάζει.
Το καλύτερο, εχθρός του μέτριου και του βολικού!

Δημήτρης Δανίκας

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ:Σκέψου σφαιρικά –δράσε παγκόσμια– ψήφισε ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

"Σκέψου σφαιρικά –δράσε παγκόσμια– ψήφισε ΑΝΤΑΡΣΥΑ", καλούν οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί, με την Εκλογική Διακήρυξή τους. «Οι δυνάμεις της Αντικαπιταλιστικής Οικολογίας και της Ανεξάρτητης Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, δίνουν τη δική τους απάντηση στο πρόβλημα της οικολογικής κρίσης», συμμετέχοντας στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τα αλλεπάλληλα πολιτικά πραξικοπήματα της Ν.Δ.
Οι εθνικές βουλευτικές εκλογές του 2007 είχαν προκηρυχθεί μ’ ένα πρωτότυπο προεκλογικό πραξικόπημα, διότι κανένας από τους λόγους που είχε επικαλεσθεί ο Κ. Καραμανλής (κατάρτιση νέου προϋπολογισμού – αναθεώρηση Συντάγματος – μεταρρυθμίσεις) δεν αποτελούσε «εθνικό λόγο» ώστε να δικαιολογείται το αίτημα, προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, της διάλυσης της Βουλής και η προκήρυξη εκλογών. Ταυτόχρονα, όμως, τότε παραγράφηκαν, σύμφωνα με το Νόμο περί ευθύνης υπουργών, όλα τα αδικήματα που είχαν διαπράξει οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ κατά την περίοδο 2000 – 2004. Παρόλα αυτά ο «μονάρχης» πρωθυπουργός το έπραξε ανενδοίαστα. Απεναντίας, ο μοναδικός λόγος, ο οποίος θα έπρεπε να οδηγήσει στην παραίτηση του πρωθυπουργού και στην προκήρυξη των εκλογών, δηλαδή η βιβλική καταστροφή του δασικού μας πλούτου από τις πυρκαγιές του 2007, αποσιωπήθηκε προκλητικά.
Με παρόμοιο πραξικόπημα και με πρόσχημα τις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου 2009, διέλυσε και πάλι τη Βουλή, με αποτέλεσμα να παραγραφούν τα αδικήματα (π.χ. ομόλογα, βατοπέδι που διέπραξαν υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.).Για τρίτη φορά τώρα και μάλιστα στο μέσον της κυβερνητικής του θητείας, ο «πρωθυπουργός της πυρκαγιάς» επικαλείται και πάλι σαν «εθνικό λόγο» την οικονομική κρίση, η οποία είχε ξεσπάσει στις ΗΠΑ, εδώ κι ένα χρόνο.
Οι θεσμοθετημένοι, από την αστική τάξη, μέθοδοι υφαρπαγής της ψήφου του εκλογικού σώματος.
Οι ανομολόγητοι σκοποί των δύο εταίρων (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) του αστικού συνασπισμού εξουσίας ήταν, είναι και θα είναι η νόθευση και η υφαρπαγή της ψήφου του εκλογικού σώματος. Αυτό επιβεβαιώθηκε και με την ψήφιση του νέου εκλογικού νόμου (του γνωστού ως «νόμου Παυλόπουλου»), ο οποίος δίνει το δώρο των πενήντα εδρών στο πρώτο κόμμα και μειώνει το απαιτούμενο ποσοστό για την περιπόθητη αυτοδυναμία στο 39,5%. Βέβαια ο πρώτος διδάξας ήταν ο άλλος εταίρος, το ΠΑΣΟΚ, το οποίο με το λεγόμενο «νόμο Σκανδαλίδη» είχε ανοίξει το δρόμο, προσφέροντας δώρο σαράντα εδρών. Αυτό όμως δεν είχε ικανοποιήσει πλήρως τον τότε ισχυρότερο εταίρο, τη ΝΔ, η οποία άλλαξε «επί τα βελτίω» το νόμο, υποθέτοντας ότι θα είναι εσαεί … το πρώτο κόμμα ! Είναι αναγκαίο να τονιστεί ότι ένα από τα «παραθυράκια» του εκλογικού νόμου προβλέπει ότι όσο λιγότερα κόμματα αντιπροσωπεύονται στη Βουλή, τόσο μειώνεται το ποσοστό της αυτοδυναμίας. Σε περίπτωση εισόδου τεσσάρων κομμάτων το ποσοστό θα μειωθεί στο 39%. Διπλά κέρδη για τα κόμματα της αστικής τάξης. Ο εκάστοτε εκλογικός νόμος, είναι το ισχυρότερο όπλο στα χέρια του θεωρούμενου ως πρώτο κόμμα, για τη νόθευση και την υφαρπαγή της ψήφου του εκλογικού σώματος. Οι άλλοι δύο ισχυροί πυλώνες της αστικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, πάνω στους οποίους στηρίζεται ο αστικός συνασπισμός εξουσίας για να επιτύχει την εξυπηρέτηση των ταξικών, οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων του, είναι η οικονομική ενίσχυση των κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό και τα ΜΜΕ (τηλεόραση – ραδιόφωνο – τύπος), που ελέγχονται από τους μεγαλοεργολάβους.
Γιατί προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές και που θα μας οδηγήσουν;
Κατ’ αρχήν, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, ο τρόπος προκήρυξης και αυτών των εκλογών δείχνει περίτρανα τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα και τη σήψη του πολιτικού αστικού συστήματος, αλλά ταυτόχρονα δείχνει και την παρωδία της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Πλήρης απαξίωση και υποτίμηση από τον πρωθυπουργό των υπουργών του και των βουλευτών του.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. διακήρυσσε από το βήμα της Βουλής, μια μόλις ώρα πριν από το διάγγελμα του «μονάρχη» πρωθυπουργού, ότι κανένας στην Ελλάδα δεν επιθυμεί τις εκλογές!!
Την τελευταία όμως διετία 2007-2009 δημιουργήθηκαν νέα γεγονότα. Πρώτον, η τεράστια καταστροφή του δασικού πλούτου της χώρας, σε συνδυασμό με τα φαινόμενα της λειψυδρίας, της ερημοποίησης και του θερμοκηπίου, αυτό που με δυο λέξεις ονομάζεται «κλιματική αλλαγή». Αυτή η κατάσταση έχει ναρκοθετήσει τη μελλοντική πορεία μας ως χώρας και έθνους. Φυσικά αυτό δεν απασχολεί τον Κ. Καραμανλή και την κυβέρνηση της ΝΔ. Αυτό αποδεικνύεται αδιάσειστα από το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός είχε το απύθμενο θράσος, να προκηρύξει εκλογές αμέσως μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές, με φόντο τα αποκαΐδια και τους νεκρούς. Ούτε βεβαίως για τους νεκρούς της ΛΑΡΚΟ, της ΠΕΤΡΟΛΑ, της ναυπηγοσκευαστικής ζώνης και των εκατοντάδων εργατικών ατυχημάτων ενδιαφέρονται. Δικαίως θα μείνει στην Ιστορία ως «πρωθυπουργός της πυρκαγιάς». Και οι εταίροι του αστικού συνασπισμού εξουσίας η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ως κατ’ εξακολούθηση εμπρηστές, αφού για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ανεπαρκής ο κρατικός μηχανισμός στους τομείς πρόληψης και κατάσβεσης των πυρκαγιών. Η πληρότητα και η αξιοπιστία των μέτρων προστασίας των δασών της χώρας, έχουν θυσιαστεί ήδη από το 2005 στο βωμό της δημοσιονομικής σταθερότητας και της μη επανόδου της χώρας στο καθεστώς επιτήρησης που μας είχε επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση πριν από δυο χρόνια. Δυστυχώς η καταστροφή έγινε και η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Θα χρειασθούν πολλά χρόνια για να επανέλθει η χλωρίδα και η πανίδα στα επίπεδα που ήταν πριν τις πυρκαγιές και υπό την προϋπόθεση ότι ο,τιδήποτε ξαναβλαστήσει δε θα ξανακαεί. Στη περίπτωση της Πάρνηθας αυτό δε θα γίνει ποτέ! Το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος είναι το ίδιο σημαντικό όπως ο πολιτισμός, η υγεία και η παιδεία του λαού. Απαιτούνται μεγάλα ποσά για τη οργάνωση της αντιπυρικής πολιτικής και προστασίας. Δυστυχώς, εδώ και δεκαετίες οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δίνουν μόνο ψίχουλα. Έχουν περικόψει τις δαπάνες υλικοτεχνικής υποδομής για την πυροπροστασία και διαθέτουν αστρονομικά ποσά για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, πρωθυπουργικά αεροσκάφη, συνόδους τύπου ΟΑΣΕ, εφήμερους ολυμπιακούς αγώνες και φιέστες τύπου Γιουροβίζιον, ενώ ταυτόχρονα χαρίζουν εκατομμύρια ευρώ στις ποδοσφαιρικές ομάδες. Την τελευταία δεκαετία δαπανήθηκαν μόνον 300 εκατομμύρια ευρώ για τη θωράκιση της χώρας απέναντι στις πυρκαγιές, που αποτελούν όχι απλώς μια πραγματικότητα, αλλά μια εθνική τραγωδία. Απεναντίας, ξοδεύθηκαν περίπου 100 δισεκατομμύρια ευρώ λόγω υποτιθέμενων στρατιωτικών απειλών και της παρουσίας στρατιωτικών δυνάμεων έξω από τη χώρα μας.
Η οικονομική κρίση...
Ο δεύτερος παράγοντας που ενέσκηψε σαρωτικός είναι αυτός της οικονομικής κρίσης, σε συνδυασμό με την κοινωνική και νεολαίστικη έκρηξη του περασμένου Δεκέμβρη. Η σημερινή παγκόσμια κρίση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, συσσώρευσης και ανάπτυξης, με την είσοδο της αμερικανικής και ευρωπαϊκής οικονομίας στη ζώνη της ύφεσης, συνυπάρχει στη χώρα μας με τη διαφθορά και την παρακμή της ελληνικής αστικής τάξης και των πολιτικών εκφραστών της που κυβερνούν την Ελλάδα τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια.
Η χρηματοπιστωτική κρίση είναι ενδογενής. Πρόκειται για την πλήρη αποτυχία των αγορών του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που απελευθερώθηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα που υπάρχουν στους τομείς της παιδείας, της υγείας, της κατοικίας, των συγκοινωνιών του περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής. Αυτά θα λυθούν μόνο σε συλλογική και κοινωνική βάση και με άλλο τρόπο παραγωγής. Οι μηχανισμοί σκέψης και γνώσης που έχει υπό τον έλεγχο της η κυρίαρχη αστική τάξη δεν μπορούν πλέον να παράγουν νέες ιδέες. Προτείνουν τις γνωστές λύσεις. Παίρνουν τα χρήματα των φορολογούμενων και τα δίνουν στις τράπεζες και σε άλλους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς που ελέγχονται και διοικούνται απ’ αυτούς που ευθύνονται για τις χρεωκοπίες και το όργιο πολιτισμού.
Η απάντηση στην οικονομική κρίση, που έχει κλονίσει ισχυρότατα τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής μας, πρέπει να πάρει μαζικό λαϊκό χαρακτήρα, να έχει διάρκεια και να μην εξαντληθεί μόνο σε ξεσπάσματα οργής κατά του εκάστοτε επιτελείου της αστικής πολιτικής και των κάθε είδους μηχανισμών της κρατικής καταστολής. Η κοινωνία μας επί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έμαθε να ζει με δανεικά. Έτσι σήμερα, εξαιτίας των δανείων η μεν κεντρική κυβέρνηση χρωστάει 280 δισ. ευρώ (άνω τα 105% του ΑΕΠ), τα δε νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις 250 δισ. ευρώ (άνω του 100% του ΑΕΠ). Με δυο λόγια χρωστάμε τα τριπλάσια απ’ αυτά που παράγουμε ετησίως. Ταυτόχρονα μόνον κατά το πρώτο εξάμηνο του 2009 χάθηκαν 100.000 θέσεις εργασίας.
Αυτήν τη νέα κατάσταση η κυβέρνηση της ΝΔ δε μπόρεσε να τη διαχειριστεί επιτυχώς για κομματικά, ταξικά και προσωπικά της οφέλη. Υπό την πίεση, τις απαιτήσεις, τις έμμεσες απειλές και τις υποδείξεις των παραγόντων του βιομηχανικού, χρηματιστικού και εφοπλιστικού κεφαλαίου, που επιδιώκει την εφαρμογή ανελέητης αντεργατικής πολιτικής, ενέδωσε στην προκήρυξη των πρόωρων εκλογών, παρόλο που χαρακτηρίστηκε ως «ευθανασία της Ν.Δ.» από πρώην υπουργό της!!
Η αστική τάξη όμως διαθέτει σημαντικό πολιτικό οπλοστάσιο και μπορεί να υλοποιήσει διάφορες εναλλακτικές λύσεις για τη σωτηρία του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού συστήματος. Το εκλογικό αποτέλεσμα όμως μπορεί να οδηγήσει είτε στην ισχνή αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ και την αποχώρηση του Κ. Καραμανλή από τον πολιτικό στίβο, είτε ακόμη και στη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα στην αλλαγή ηγεσίας στη Ν.Δ. Η δεύτερη αυτή εκδοχή (στην οποία συναινούν ουσιαστικά οι ηγεσίες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) αποτελεί την ιδανική λύση που επιθυμεί και το βιομηχανικό – χρηματιστικό σύμπλεγμα. Με αρχηγό της ΝΔ ένα απολύτως πειθήνιο όργανο στα κελεύσματα των ΗΠΑ και πρωθυπουργό το αγαπημένο παιδί και πρώην ομόλογο της Μαντλίν Ολμπράϊτ (υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ κατά τους βομβαρδισμούς των λαών της Γιουγκοσλαβίας το 1999), η εξαρτημένη αστική τάξη της Ελλάδας θα πανυγηρίζει. Δεν αποκλείονται επίσης οι κεντροακροδεξιές (ΝΔ – ΛΑΟΣ) ή κεντροαριστερές (ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ) λύσεις. Τέλος το νέο «φορείο συναίνεσης» που εμφανίζεται ως κόμμα, αλλά στην πραγματικότητα είναι ΜΚΟ «τύπου Ουκρανίας» ονομάζεται Οικολόγοι Πράσινοι. Είναι συνεργάτες των Γερμανών Πράσινων που βομβάρδισαν το 1999 μαζί με το ΝΑΤΟ τους λαούς της πολύπαθης Γιουγκοσλαβίας, ευνοείται δημοσκοπικά από ορισμένες εφημερίδες και μπορεί ν’ αποτελέσει το κοινοβουλευτικό δεκανίκι είτε της ΝΔ είτε του ΠΑΣΟΚ.

ΝΔ – ΠΑΣΟΚ έχουν την ίδια πολιτική – Είναι αρεστοί στο κεφάλαιο!
Το θράσος ΝΔ και ΠΑΣΟΚ όταν μιλούν για διαφάνεια και πάταξη της διαφθοράς είναι πράγματι απύθμενο. Το σκάνδαλο της Ζίμενς αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα:Πρώτον, είναι επιβεβαιωμένο από τον Θ. Τσουκάτο, στενότατο συνεργάτη του τότε πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, ότι πριν από τις ευρωεκλογές 1999 η Ζίμενς έδωσε στο ΠΑΣΟΚ ένα εκατομμύριο μάρκα τα οποία κατέθεσε στο ταμείο του κόμματος κι αυτός απλώς μεσολάβησε για το άνοιγμα του τραπεζικού λογαριασμού. Ο Θ. Τσουκάτος κατηγορείται για τα κακουργήματα της παθητικής δωροδοκίας και της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα. Δεύτερον, η ΝΔ αρνείται να προχωρήσει σε σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο Ζίμενς (η οποία φημολογείται ότι έχει δώσει 100 εκατομμύρια μάρκα για δωροδοκίες και μίζες) και επιδιώκει τη συγκάλυψη του, διότι φοβάται τις εις βάρος της αποκαλύψεις. Για το λόγο αυτό άλλωστε επέδειξε σκόπιμη ολιγωρία και επέτρεψε σε δυο μεγαλοστελέχη και διακινητές του μαύρου πολιτικού χρήματος (Χριστοφοράκο, Καραβέλα) να διαφύγουν στο εξωτερικό. Αντ’ αυτής προτείνει τη σύσταση διακομματικής επιτροπής για τη διαφάνεια την οποία όμως αρνείται το … ΠΑΣΟΚ! Ας μην ξεχνάμε ότι διαφθορά, υψηλό δημόσιο χρέος και δημοσιονομικά ελλείματα πηγαίνουν μαζί.Όλοι οι νόμοι που ψηφίστηκαν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ενίσχυσαν το κεφάλαιο εις βάρος των μισθωτών των συνταξιούχων και των αγροτών. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρουμε το λεγόμενο «νόμο Ρέππα» (Ν. 2639/1998) στον οποίο παραβλέπεται η τριήμερη και τετραήμερη απασχόληση των εργαζομένων με αντίστοιχη μείωση των μισθών και σύνταξη στα 67. Μια εβδομάδα πριν από την προκήρυξη των εκλογών ψηφίστηκε από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ το λεγόμενο «μνημόνιο κατανόησης» μεταξύ Ελλάδας και Στρατηγείου του ΝΑΤΟ, με αποτέλεσμα να επιτρέπονται οι νατοϊκές ασκήσεις οπουδήποτε στη χώρα μας χωρίς προηγούμενες διαβουλεύσεις με την κυβέρνηση. Τα ελληνικά εδάφη αποτελούν πλέον τμήματα της στρατηγικής διοίκησης του ΝΑΤΟ.
Ποιοι είναι οι δεξιοί Οικολόγοι Πράσινοι;
Τα ιδρυτικά στελέχη τους έκαναν κατά τις τελευταίες δυο δεκαετίες αρκετές απόπειρες συγκρότησης πολιτικού φορέα, αμέσως μετά την αποχώρησή τους (προς …δεξιά κατεύθυνση) από τους Οικολόγους Εναλλακτικούς. Έτσι εμφανίστηκαν ως «Ομοσπονδία», «Πολιτική Οικολογία», «Πράσινη Πολιτική» και τελευταία ως «Οικολόγοι Πράσινοι». Στην ιδρυτική τους διακήρυξή, δεν υπάρχει λέξη για την ακρίβεια, την ανεργία, το ασφαλιστικό, την Ε.Ε. του πολέμου, του κεφαλαίου, του ρατσισμού, της περιβαλλοντικής καταστροφής. Ούτε λέξη για τους εργαζόμενους και τους λαούς της Ευρώπης, οι οποίοι εδώ και μια δεκαετία ζουν μια πρωτοφανή αντιδραστική λαίλαπα ενάντια στο βιοτικό τους επίπεδο, καθώς και στο σύνολο των κοινωνικών και πολιτικών τους δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Ούτε λέξη για την πλήρη κατεδάφιση του «κοινωνικού κράτους», τη διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων ανάμεσα στις πλούσιες και τις φτωχές περιφέρειες της λεγόμενης ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης», τα 25 εκατομμύρια ανέργων και τα 80 εκατομμύρια φτωχών. Είχαμε επισημάνει ότι δεν πρόκειται για νέο φορέα, ο οποίος θα εμπλουτίσει την προοπτική της ριζοσπαστικής οικολογίας στη χώρα μας και στην Ευρώπη, αλλά ουσιαστικά για ένα νέο «φορείο συναίνεσης». Ουσιαστικά επιδιώκουν το «πρασίνισμα» του καπιταλισμού. Δεν μπορούν να κατανοήσουν, ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου και της φύσης, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος είναι ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής, δηλαδή οι κυρίαρχες παραγωγικές σχέσεις, οι οποίες έχουν επιβληθεί με κάθε τρόπο, στους εργαζόμενους, έχουν ως κύριο σκοπό τη δημιουργία εμπορευμάτων και κέρδους και αντιμετωπίζουν τόσο το περιβάλλον όσο και την εργατική δύναμη ως εμπορεύματα. Γι’ αυτό κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών του 2007 ζήτησαν να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας και σύσκεψη όλων των κομμάτων με τη συμμετοχή της …. Πυροσβεστικής!! Και τώρα απλά και μόνον την παραίτηση δυο υπουργών για να μη θίξουν τη Ν.Δ.
Οι θέσεις τους για την Ε.Ε., το Ευρωσύνταγμα, το Κυπριακό και το Παλαιστινιακό δείχνουν ολοφάνερα ότι σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής συμφωνούν είτε με τη ΝΔ είτε με το ΠΑΣΟΚ. Στα δημοψηφίσματα που έγιναν στη Γαλλία και την Ολλανδία για το λεγόμενο Ευρωσύνταγμα προπαγάνδισαν υπέρ του «Ναι», συνεπείς με τις θέσεις τους υπέρ της Ε.Ε. του κεφαλαίου, της ανεργίας, της καταστολής, του ρατσισμού και της πυρηνικής ενέργειας.
Το Απρίλιο 2004 όταν ετέθη σε δημοψήφισμα στην Κύπρο το αμερικανοβρετανικής έμπνευσης «Σχέδιο Ανάν», με το οποίο νομιμοποιούνταν η τουρκική εισβολή και κατοχή στη Βόρεια Κύπρο, οι έποικοι και οι βρετανικές στρατιωτικές βάσεις και θεσμοθετούνταν η διχοτόμηση με τη δημιουργία δύο «συνιστώντων κρατών», προπαγάνδισαν υπέρ του επαίσχυντου «ναι», χέρι-χέρι με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ.
Κατά την τελευταία βάρβαρη εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα ζήτησαν «να εγγυηθεί η διεθνής κοινότητα τα σύνορα και την ασφάλεια του… Ισραήλ (!), θέτοντας στην ίδια θέση θύτες και θύματα, σύμφωνα με τις επιταγές της Ε.Ε.
Όταν το 1999 οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ με τη βοήθεια της Ε.Ε. είχαν βομβαρδίσει του λαούς της Γιουγκοσλαβίας, οι δεξιοί Οικολόγοι Πράσινοι είχαν συνεργαστεί με τους επίσης δεξιούς Γερμανούς Πράσινους, οι οποίοι είχαν ως επικεφαλής τους τον Γιόσκα Φίσερ, υπουργό εξωτερικών στην κυβέρνηση Σρέντερ, και είχαν συναινέσει σ’ εκείνα τα εγκλήματα.
Είναι αυτονόητο λοιπόν γιατί οι Οικολόγοι Πράσινοι αφενός είναι περιζήτητοι εταίροι από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ. Δεν έχουν πολιτικό έρμα. Το ερμαφρόδιτο, πολιτικά, αυτό σχήμα, εξυπηρετεί μόνον προσωπικά συμφέροντα. Είναι ολοφάνερο ότι αποτελούν την οικολογία του συστήματος, τη διαχείριση του οποίου επιθυμούν ν’ αναλάβουν. Γι’ αυτό το λόγο εύκολα ενσωματώνονται σ’ αυτό. Γι’ αυτό καμία αριστερή ψήφος σ’ αυτούς. Είναι επικίνδυνοι. Ο νοών νοείτω.

Τι είναι η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α;
Η συγκρότηση της ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α) είναι το αποτέλεσμα επίπονων προσπαθειών για την ενότητα στη δράση των οργανώσεων της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας. Για πρώτη φορά από το 1974 επιτεύχθηκε τόσο μεγάλος βαθμός συσπείρωσης. Αποτελεί μια ευρύτερη και βαθύτερη πολιτική και ιδεολογική κατάκτηση του λαϊκού κινήματος από τη σκοπιά της εργατικής και οικολογικής χειραφέτησης. Η συνεργασία αυτή αντιπαρατίθεται τόσο με τα αστικά πολιτικά κόμματα και την πολιτική τους (Ν.Δ – ΠΑ.ΣΟ.Κ) όσο και με τους θεσμούς του αστικού πολιτικού συστήματος (Ε.Ε, οικονομία της αγοράς και μοντέλο ανάπτυξης που καταστρέφουν το Περιβάλλον και δηλητηριάζουν καθημερινά τις ζωές μας, κρατική καταστολή). Τους θεσμούς αυτούς δεν τους υποστηρίζουν ανεπιφύλακτα μόνον η Ν.Δ., το ΠΑ.ΣΟ.Κ, το ΛΑΟΣ και οι Οικολόγοι Πράσινοι, αλλά με τον τρόπο του και ο ΣΥΝ.Ταυτόχρονα, η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α αγωνίζεται για να ιεραρχήσει ξανά όλες τις ανάγκες των εργαζομένων με γνώμονα την απελευθέρωση Ανθρώπου και Φύσης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Διακηρύσσει προς κάθε κατεύθυνση ότι η λύση του οικολογικού ζητήματος, ως κατ’εξοχήν πολιτικού προβλήματος, βρίσκεται στα χέρια των δυνάμεων της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της Αντικαπιταλιστικής Ριζοσπαστικής Οικολογίας που αγωνίζονται για την ανατροπή του καπιταλισμού κι όχι για το «πρασίνισμά» του.

Γίναμε όλοι οικολόγοι...

Μόνο που τον όρο "οκολογία" τον συνδέουμε με τον νεοεμφανιζόμενο όρο "Πράσινη Επιχειρηματικότητα" και στην πραγματικότητα εννοούμε:
- Κάθε βουνοκορφή και αιολικό πάρκο.
- Κάθε χωράφι και φωτοβολταϊκό πάρκο.
- Κάθε ρέμα και υδροηλεκτρικός σταθμός.
- Κάθε ποτάμι και εκτροπή.
- Κάθε χωριό και αγροτουριστικά καταλύματα.

Και σε λίγο καιρό ας μην εκπλαγούμε αν δούμε και τους κυνηγούς να αυτοχαρακτηρίζονται "οικολόγοι", και το κυνήγι να χαρακτηρίζεται "οικολογική διαχείριση της πανίδας"!

Μετά θα ακολουθήσουν οι εμπρηστές και οι οικοπεδοφάγοι που θα αυτοχαρακτηριστούν "Πράσινοι Διαχειριστές του Δάσους", και στο τέλος θα απονείμουμε στους Μεγαλοεργολάβους τον τίτλο των "Σωτήρων του Πλανήτη".

O tempora o mores!

Οικολογούσες ευκολίες...

Tου Παντελή Μπουκάλα.

Αν μια φορά κι έναν καιρό όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στη Ρώμη, τώρα φαίνεται πως από παντού, και ιδίως στην προεκλογική περίοδο, οδηγούμαστε στην οικολογία.

Στη φιλοπεριβαλλοντική ρητορεία δηλαδή, που κανέναν δεσμό δεν έχει με τα έργα και τις ημέρες μας, απλώς εντάσσεται και αυτή στα θηρευτικά τεχνάσματά μας. Το έργο το είδαμε και στις ευρωεκλογές. Τώρα ξαναπαίζεται και επειδή είναι της μόδας παγκοσμίως και επειδή το ευρωποσοστό των Οικολόγων άνοιξε την όρεξη και σε άλλα κόμματα, ακόμα και σ’ εκείνα που η κυβερνητική δράση τους δικαίως θα χαρακτηριζόταν πρασινοφάγος και περιβαλλοντοκτόνος.
Αίφνης, είδαμε τους δύο υποψήφιους πρωθυπουργούς να διαγκωνίζονται ποιος προστάτεψε αποτελεσματικότερα το περιβάλλον.

Θαρρείς και όσο κυβερνούσαν τα κόμματά τους, τα δάση αυτοπαραδόθηκαν στην πυρά, τα ποτάμια εξετράπησαν ή δηλητηριάστηκαν αυτοβούλως, όπως ο Αχελώος ή ο Ασωπός, οι λίμνες σαν την Κορώνεια αυτοχειριάστηκαν, τα ρέματα αυτομπαζώθηκαν, οι παραλίες οικοδομήθηκαν αυτοπροαιρέτως, οι χωματερές ξεφύτρωσαν μόνες τους και επίσης μόνη της η Αθήνα αποφάσισε ότι της αρκεί το ελάχιστο κατά κεφαλήν πράσινο.

Κι ενώ συνέβαιναν όλα τούτα για τα οποία ουδείς κυβερνήτης έφταιγε, η Ε.Ε. και ο ΟΗΕ από ανθελληνικό πείσμα και μόνο μάς έκοβαν το ένα πρόστιμο μετά το άλλο και μας έδειχναν τη μια κίτρινη κάρτα πάνω στην άλλη για τη μη έγκαιρη συμμόρφωσή μας στη συνθήκη του Κιότο.
Αλλά και ο κ. Καρατζαφέρης εμφανίστηκε σαν μέγας περιβαλλοντιστής στο ντιμπέιτ, κομίζοντας σαν ακράδαντο τεκμήριο την προσάρτηση από το κόμμα του μιας ομάδας από εκείνους τους οικολογούντες που η παρουσία τους συνέβαλε στη χλευαστική απόδοση στον όρο «οικολόγος» γνωρισμάτων της γραφικότητας.

Στην ίδια τηλεμαχία, η κ. Παπαρήγα αποδείκνυε τον φιλοπεριβαλλοντικό χαρακτήρα του κόμματός της εναντιούμενη στην ανακύκλωση ώσπου να ’ρθει ο κατ’ αυτήν σοσιαλισμός και παίρνοντας υπό τη σκέπη της τα «λαϊκά» αυθαίρετα...

Α ναι, όλοι οικολόγοι είμαστε. Αρκεί αυτό να μη σημαίνει τίποτα για την προσωπική μας καθημερινότητα και για την πολιτική μας δράση.

Τσίπρας για Αχελώο: Εκτροπή πόρων σε μεγαλοεργολάβους!

Έμμεση αλλά σαφή θέση κατά της εκτροπής του Αχελώου πήρε από τη Λάρισα ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας σε συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Ταχυδρομείου της πόλης.

Παίρνοντας ως αφορμή την επαναφορά του θέματος στο ντιμπέιτ των αρχηγών των δύο κομμάτων εξουσίας, μίλησε για «μια συζήτηση που κρατά χρόνια και η οποία μόνο αποτέλεσμα έχει... την εκτροπή των αγροτών από τα χωράφια και τα χωριά τους, αλλά και την εκτροπή εθνικών και κοινοτικών πόρων σε μεγαλοεργολάβους».
Χαρακτήρισε φαραωνικό το έργο που καταστρέφει τον φυσικό μας πλούτο και αντιπρότεινε μια πολιτική αναδιαρθρώσεων με εξοικονόμηση ενέργειας, μια πολιτική η οποία σεβόμενη το περιβάλλον θα παράγει ποιοτικά προϊόντα, δεν θα θυσιάζει τη διατροφική επάρκεια και θα διασφαλίζει το αγροτικό εισόδημα και την παραμονή των αγροτών στα χωριά τους.
Θέσεις για τα αγροτικά.
Ακόμη μίλησε για «εκτροπή του πρωθυπουργού στο ψηφοδέλτιο της Λάρισας» και, κάνοντας αναφορές στην ακρίβεια των προϊόντων σε σχέση με τις χαμηλές τιμές παραγωγού, είπε: «Αν ήταν ειλικρινής ο κ. Καραμανλής, δεν θα έμπαινε αυτός επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Λάρισας. Θα έβαζε επικεφαλής τα καρτέλ και τους μεσάζοντες, για να εκλεγούν χωρίς σταυρό».
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του καταφέρθηκε και κατά του ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας το ότι αποφεύγει την παραμικρή δέσμευση.
Τόσο στη Λάρισα όσο και νωρίτερα στην Καρδίτσα, ο Α. Τσίπρας παρουσίασε τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αγροτική πολιτική και την ανασυγκρότηση της ελληνικής υπαίθρου, μίλησε για «ανθρώπους πίσω από τα νούμερα της οικονομίας», επικαλούμενος έναν αριθμό: τη μείωση κατά 10% του αγροτικού πληθυσμού τα τελευταία χρόνια.

O ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει αγώνα για να αναστραφεί η κατάρρευση της αγροτικής οικονομίας και η εγκατάλειψη της υπαίθρου, σημείωσε ο Αλέξης Τσίπρας, παρουσιάζοντας στην Καρδίτσα την αγροτική πολιτική του σχήματος της Αριστεράς.

"Η πρόταση μας στηρίζεται στην αρχή ότι η τροφή είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και όχι προϊόν για κερδοσκοπία των αγροτοβιομηχανικών επιχειρήσεων και των χρηματιστηρίων", τόνισε και τάχθηκε υπέρ μιας μορφής γεωργίας περισσότερο ήπιας, που σέβεται το περιβάλλον, τον παραγωγό και τον καταναλωτή.
Μεταξύ άλλων, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ένα νέο πλαίσιο για την Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ε., που θα εξασφαλίζει κατώτερες εγγυημένες τιμές για τους αγρότες και θα συνδέει τις επιδοτήσεις με την παραγωγή και την ποιότητα των προϊόντων. Παράλληλα, θεωρεί απαραίτητη τη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση των καρτέλ και την πάταξη της αισχροκέρδειας, αλλά και την αύξηση της επιστροφής του ΦΠΑ και του φόρου κατανάλωσης πετρελαίου. Κεντρικό ρόλο στην αγροτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ παίζουν οι συνεταιρισμοί.

Το γιοφύρι του Κράτους

Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Πριν προλάβει το καλό μας το κράτος να χαρεί την «επανίδρυση» που του πρόσφερε η Ν. Δ., το περιλαβαίνουν οι ανακατασκευαστές του για να το ξαναχτίσουν από την αρχή. Από το γιοφύρι της Αρτας στο γιοφύρι του Κράτους, που όλο το υψώνουν κι όλο πέφτει, όλο το ανακαινίζουν κι όλο παλιώνει. Τσακώνονται βλέπετε οι πρωτομάστορες ποιος έχει το καλύτερο σχέδιο, τσακώνονται από κοντά βοηθοί και μαθητούδια. Να, τώρα, οι πράσινοι, βέβαιοι πως επιστρέφουν στην εξουσία, μας δείχνουν στα προπαγανδιστικά τους φιλμάκια πόσο έτοιμοι είναι. Σαν τα παιδιά που παίζουν με τις κατασκευές τους, με τα τουβλάκια και τα πλέι μομπίλ, στα πρώτα τους χρόνια, ώσπου να μαγνητιστούν από τον γυάλινο κόσμο και τον ψηφιακό, έτσι και οι πράσινοι κρημνιστές της «επανίδρυσης» ανακατασκευάζουν εκ θεμελίων τη λέξη ΚΡΑΤΟΣ, για να μας βεβαιώσουν ότι δεν θα τους πάρει ούτε εκατό μέρες η ανοικοδόμηση. Εκ παραδόσεως, με τα λόγια χτίζουμε ανώγια. Με τον ίδιο περίπου τρόπο, οι φουριόζικα επερχόμενοι «οικοδόμοι» του ΠΑΣΟΚ χτίζουν στα σποτ και τη λέξη ΠΑΙΔΕΙΑ, για να μας δείξουν ότι και την παιδεία θα την επανανεγείρουν. Και τι ακούμε εκεί; Οτι με τον πρώτο προϋπολογισμό η παιδεία θα προικοδοτηθεί με ένα δισεκατομύριο ευρώ, για να πιάσουμε έτσι επιτέλους το ανέκαθεν ποθούμενο 5%. Τι; Θυμούνται οι παλαιοί ότι το θαυμάσιο 5% δεν το τάζει τώρα πρώτος ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου αλλά το έταζε και ο πατέρας του ο Α. Γ. Παπανδρέου, καθώς και, πάνω-κάτω, ο πατέρας εκείνου και ιδρυτής του τζακιού, ο Γεώργιος Παπανδρέου; Ε, σόι πάει το τάξιμο, σαν μια σκυτάλη ανέξοδων υποσχέσεων που δίνεται από τον πρώτο στον δεύτερο μόνο και μόνο για να μπορεί να την παραδώσει ο δεύτερος στον τρίτο και πάει λέγοντας. Και να ’χουμε κι εμείς εν τω μεταξύ (σε ένα «εν τω μεταξύ» που κρατάει δεκαετίες) να ονειρευόμαστε πως δεν μπορεί, μια ημέρα των ημερών η «δωρεάν παιδεία» δεν θα μας στοιχίζει τον μισό οικογενειακό προϋπολογισμό.
Οσο επεξεργασμένο είναι το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την οικονομία άλλο τόσο είναι και το εκπαιδευτικό του πρόγραμμα. Αν, όσο βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση (και τα έξι χρόνια δεν είναι λίγα), δεν προλαβαίνεις να ξεκαθαρίσεις τις απόψεις σου, να άρεις τις εσωτερικές σου αντιφάσεις, να ορίσεις τις προτεραιότητές σου, γιατί να προλάβεις ένα μήνα πριν από τις εκλογές, όταν δεν σε συμφέρει κιόλας να είναι διαυγής ο λόγος σου, γιατί τότε κάποιους θα τους στενοχωρήσεις και θα χάσεις την ψήφο τους; Ενόσω αντιπολιτευόταν, το ΠΑΣΟΚ ήταν (στον χώρο της εκπαίδευσης, όπως και στους υπόλοιπους) και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, και με τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης και με την ιδιωτικοποίηση, και με το πανεπιστημιακό άσυλο και με τη φαλκίδευσή του. Ε, λοιπόν, έναν τρόπος υπάρχει για να προκόψει το υπουργείο Παιδείας αν νικήσει το ΠΑΣΟΚ: Να το αναλάβει ο κ. Παπανδρέου, όπως ακριβώς ο κ. Καραμανλής είχε αναλάβει και το υπουργείο Πολιτισμού. Και πρόκοψε κι αυτός κι εκείνο.

Tου Παντελή Μπουκάλα.

Αχελώος...

Ένα ζήτημα είναι το αν πρέπει να ολοκληρωθεί η εκτροπή του Αχελώου. Ένα άλλο, ενδεχομένως πιο σημαντικό, είναι το τι πρέπει να αλλάξει σε σχέση με την αγροτική παραγωγή.

Η εκτροπή του Αχελώου δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη συνέχιση της παραγωγής βαμβακιού, το οποίο δεν μπορεί να πουληθεί πουθενά και έχει μετατρέψει πολλούς αγρότες σε δημοσίους υπαλλήλους που περιμένουν απλά τις επιχορηγήσεις.

Ετσι καταστράφηκε ο Κάμπος και μαζί κάθε κίνητρο για τους αγρότες που έχουν όρεξη να παράξουν ανταγωνιστικά προϊόντα!

Θα πρέπει επίσης να ληφθούν αυστηρά μέτρα, ώστε να σταματήσει επιτέλους η σοβαρή οικολογική ζημιά από τις συνεχείς γεωτρήσεις.

Η επόμενη κυβέρνηση οφείλει να ζυγίσει όλα αυτά τα δεδομένα, και όχι μόνο το πολιτικό κόστος, και μετά να πάρει τολμηρές αποφάσεις για τον Αχελώο, για την πολιτική υδάτων της χώρας και το μέλλον της αγροτικής παραγωγής.

Αντιγραφή από: Αχελώος.

Κατάσταση σύγχυσης στη ΝΔ....

Ανέτοιμη δείχνει η Δεξιά για μια σώφρονα διαχείριση της αναπότρεπτης εκλογικής ήττας της...

Ακρως αμφίβολο είναι αν, εκτός από τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, υπάρχει κάποιος υπουργός, βουλευτής ή στέλεχος της ΝΔ που να ασχολείται στα σοβαρά με τον προεκλογικό αγώνα. Πέραν της απολύτως προσωπικής μάχης εκλογής όσων είναι υποψήφιοι, οι πάντες στους κόλπους της Δεξιάς έχουν τον νου τους προσηλωμένο στο τι θα γίνει εσωκομματικά στη ΝΔ μετά τις εκλογές.

Μιλώντας συμβολικά, θα έλεγε κανείς ότι θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο για το απερχόμενο από την κυβερνητική εξουσία κόμμα να παρατήσει τον ούτως ή άλλως άνευ πολιτικής ουσίας προεκλογικό αγώνα και να επικεντρώσει την προσοχή του στο πώς θα διαχειριστεί με σώφρονα τρόπο την εκλογική ήττα ή συντριβή του, ώστε να μην κινδυνεύσει με αποσύνθεση και διάλυση, αν επαληθευθούν οι δυσμενέστερες γι αυτό εκλογικές προβλέψεις. Η αποστολή αυτή δεν θα είναι τόσο εύκολη, αν κρίνει μάλιστα κανείς και από τις τοποθετήσεις ορισμένων στελεχών του.
Τρικυμία εν κρανίω επικρατεί για την ώρα στη συντριπτική πλειονότητα των ηγετικών στελεχών της ΝΔ. Αυτό είναι σίγουρα απολύτως δικαιολογημένο εξαιτίας της αυτοκτονικής προκήρυξης πρόωρων εκλογών από τον Κ. Καραμανλή και της ολέθριας προεκλογικής γραμμής που χάραξε - «θα λιώσουμε στη λιτότητα τον ελληνικό λαό, αν τολμήσει να μας ξαναψηφίσει να τον κυβερνήσουμε!».
Οταν βγαίνει ο ίδιος ο υπουργός Αμυνας, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, πρώην γραμματέας του κόμματος, και δηλώνει στον ραδιοσταθμό «Φλας» ότι «ίσως θα έπρεπε να είχε εξηγηθεί περισσότερο το γιατί πήγαμε στις εκλογές», δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της πλήρους σύγχυσης στην οποία οδήγησε τη ΝΔ ο απερχόμενος πρωθυπουργός. Οταν δεν καταλαβαίνει ούτε ο γραμματέας του κόμματος γιατί ο Καραμανλής προκήρυξε εκλογές, υπάρχει έστω και μία περίπτωση στο εκατομμύριο αυτό το κόμμα να κερδίσει τις εκλογές; Οχι, βέβαια.
Ούτε έναν -κυριολεκτικά ούτε έναν!- υπουργό της ΝΔ δεν έχουμε συναντήσει ακόμη που να έχει καταλάβει γιατί ο Καραμανλής προκήρυξε εκλογές για να τις χάσει πανηγυρικά. Ολοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά. «Τρέλα», «ακατανόητο», «παράνοια» είναι οι ηπιότερες εκφράσεις που έχουμε ακούσει - και αναφερόμαστε μόνο σε ακραιφνείς καραμανλικούς υπουργούς.
Εκβιάστηκε σε προσωπικό ή πολιτικό επίπεδο; Εχει χάσει κάθε επαφή με την πολιτική πραγματικότητα της χώρας; Παραπλανήθηκε από υπουργούς οι οποίοι έχουν προσωπικό πολιτικό συμφέρον από την ήττα του; Τσάκισε κάτω από την πίεση των ευθυνών άσκησης της εξουσίας και αποφάσισε να τα παρατήσει; Καμιά από τις συζητούμενες εκδοχές δεν είναι τιμητική για τον απερχόμενο πρωθυπουργό. Εννοείται ότι κανένας δεν δίνει την παραμικρή σημασία στα προσχηματικά φληναφήματα περί δήθεν «ανάγκης νέας εντολής λόγω της κρίσης».
Το ανησυχητικό για τη ΝΔ είναι ότι εκτός από τον πρωθυπουργό, που οτιδήποτε άλλο και αν συμβαίνει είναι βέβαιο ότι σίγουρα έχει αποσπαστεί και από την πολιτική, οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας, από ανάλογη απόσπαση από την πραγματικότητα υποφέρουν και άλλα στελέχη της ΝΔ. Αυτό θα καταστήσει πολύ δύσκολη τη μετεκλογική της ανασυγκρότηση.
Γέλασε ο κάθε πικραμένος, για παράδειγμα, όταν άκουσε την αποτυχημένη τέως υπουργό Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου και νυν ευρωβουλευτή, άκρως χολωμένη επειδή ο πρωθυπουργός δεν την τοποθέτησε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΝΔ, να δηλώνει στον ίδιο ραδιοσταθμό ότι «τα ψηφοδέλτια Επικρατείας προφανώς είναι για ανθρώπους που αδυνατούν να εκλεγούν. Εγώ μπορώ να εκλεγώ όποτε θέλω». Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι μπορεί να εκλεγεί.
Οσο για το «όποτε θέλει» όμως, αυτό ακούγεται ως φαιδρός αλαζονικός ισχυρισμός που διαψεύστηκε μόλις στις προηγούμενες εκλογές, όπου η Μ. Γιαννάκου απέτυχε παταγωδώς να εκλεγεί, επειδή οι ψηφοφόροι της ΝΔ τη «μαύρισαν» μαζικά και συνειδητά για τα πεπραγμένα της στο υπουργείο Παιδείας - και μάλιστα για καθαρά ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους.
Προφανώς η Μ. Γιαννάκου δεν έχει καν αντιληφθεί ότι χρωστά ευγνωμοσύνη στον Κ. Καραμανλή, ο οποίος μετά την αποτυχία της αυτή τη διόρισε ευρωβουλευτή, αντί να τη συνταξιοδοτήσει πολιτικά...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ.

Φράγμα Ευήνου.

Και στο βάθος το Νεχώρι...

Ποιος ο «μη χειρότερος»;

Tου Παντελή Μπουκάλα.

Η προχθεσινή τηλεαναμέτρηση των δύο υποψήφιων πρωθυπουργών επικύρωσε την αίσθηση που ήδη υπήρχε: Πρώτον, και οι δυο τους πολιτεύονται ερήμην του κόμματός τους, θεωρώντας ισχυρότερο, αν όχι μοναδικό όπλο τους τον εαυτό τους, όπως πιστοποιεί και η κατά κόρον χρήση του «εγώ» εκ μέρους τους. Και, δεύτερον, ότι οι ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν όχι τον μυθικό «καταλληλότερο» των δημοσκοπήσεων αλλά τον «μη χειρότερο», τον «μη ακαταλληλότερο». Καλούνται δηλαδή να ζορίσουν τα πράγματα και τα αισθήματα μήπως και καταφέρουν να δώσουν θετικό πρόσημο στην αρνητική προδιάθεσή τους. Θα υπερψηφίσουν εντέλει τον έναν από τους δύο όχι επειδή θα έχουν γοητευθεί από τον λόγο και το ούτως ειπείν πρόγραμμά του αλλά επειδή θα εκτιμήσουν πως αυτός είναι ο σαφέστερος τρόπος για να καταψηφίσουν τον αντίπαλό του.
Και οι δύο αρχηγοί, παρότι δέσμιοι της ισχυρής αυτοπεποίθησής τους, δεν μπορεί παρά να γνωρίζουν αυτό που γνωρίζουμε όλοι μας: ότι δεν εμφανίστηκαν μόλις χθες στην πολιτική κονίστρα, άφθαρτοι, με την εικόνα τους λαμπερή και φρέσκια και τα λόγια τους αμόλυντα. Τους βαραίνει τόσο η κυβερνητική προϊστορία του κόμματός τους, εξαετής ή σχεδόν εικοσαετής, όσο και η προσωπική τους πολιτική διαδρομή. Είναι απομυθοποιημένοι αμφότεροι από καιρό. Οι ισχυρισμοί τους έχουν ακουστεί κι έχουν ξαναακουστεί, και οι «δεσμεύσεις» τους επίσης. Το μόνο που τους απομένει είναι να προσπαθήσουν να πείσουν πως ο απέναντί τους, ο αντίπαλος, είναι περισσότερο φθαρμένος και βαθύτερα τραυματισμένος, βλάπτει περισσότερο τη Συρία, κατά συνέπεια είναι λιγότερο κατάλληλος. Θεωρητικά, τα είκοσι χρόνια διακυβέρνησης βαραίνουν περισσότερο από τα έξι. Ομως η πολιτική δεν είναι απλή αριθμητική και η νωπή απογοήτευση είναι μια κρίσιμη παράμετρος στην όλη εξίσωση, ιδίως όταν αυτή η εξαετία παραχωρήθηκε από τους πολίτες για να υλοποιηθούν υποσχέσεις που δίνονται και τώρα αφειδώς, ίδιες κι απαράλλακτες, σαν να μη μεσολάβησε τίποτα. Επιπλέον, υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι σχετικά μικρής ηλικίας για τους οποίους οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ούτε καν μακρινή ανάμνηση· αυτοί θα κρίνουν με βάση όχι τις αφηγήσεις για το παρελθόν αλλά τα δικά τους τωρινά βιώματα.
Ο ανταγωνισμός, λοιπόν, του εξουσιαστικού διδύμου γίνεται με αντικείμενο όχι τόσο την προσφορά του καθενός υποψηφίου και τις επιτυχίες του κόμματός του όσο τα λάθη και τις αποτυχίες του αντιπάλου. «Ναι, δεν νοικοκυρέψαμε ιδιαίτερα το κράτος, αλλά οι άλλοι ήταν χειρότεροι. Ναι, δεν πατάξαμε τη διαφθορά και τη διαπλοκή, αλλά για δείτε και τους απέναντι. Ναι, δεν αποποιηθήκαμε τις πελατειακές σχέσεις και τα ρουσφέτια, ίσα ίσα, αλλά τι να πουν και οι αντίπαλοί μας».

Το κυριότερο επιχείρημα δηλαδή κάθε μνηστήρα της εξουσίας είναι η άστοχη και αστόχαστη πολιτεία του αντιπάλου. Κάπως έτσι οι κοψοχέρηδες του ΠΑΣΟΚ που έγιναν κατόπιν και κοψοχέρηδες της Ν.Δ. θα πρέπει να βρουν τρόπο –και καρδιά– να ψηφίσουν.

Άμεσος Κίνδυνος για το Πανταβρέχει...

Μνημείο της Φύσης: Για πόσο ακόμη;
Τα σχέδια της ΕΥΔΑΠ για φράγμα εκτροπής στον ποταμό Κρικελοπόταμο, θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την ύπαρξη του...

Το πέλαγος της Αιτωλίας.

Λίμνη Τριχωνίδα.

Η ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΑΣΩΝ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥΣ.

Γράφει ο Χρήστος Γ. Σαλτογιάννης.

Οι σχέσεις του ανθρώπου με τη γη και τους φυσικούς πόρους της, έχουν υποστεί πολλές και διάφορες μεταβολές στη διάρκεια της εξελεγκτικής πορείας του ανθρωπίνου γένους.Ο άνθρωπός θεωρούσε και θεωρεί ακόμη τη γη ως πηγή ανεξάντλητων αγαθών. Συγκεκριμένα, απαιτούμε όλοι μας, ανεξαιρέτως, να εκμεταλλευόμαστε τους προσφερόμενους φυσικούς πόρους ανέξοδα. Η στάση αυτή παρατηρείται γενικότερα στην ευρύτερη κοινωνία μας μέσω των διαπροσωπικών σχέσεων. Επικρατεί δηλαδή ένα ναρκισσιστικό φαινόμενο το οποίο χαρακτηρίζει τόσο τη σχέση με τον συνάνθρωπό μας όσο και με το φυσικό περιβάλλον.Με την αλματώδη τεχνολογική ανάπτυξη (πρώτη και δεύτερη γεωργική επανάσταση, βιομηχανικές ζώνες κτλ.) το "φαινόμενο" της ανέξοδης εξάντλησης των φυσικών πόρων και οι συνέπειές του, άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτό (εντατικοποίηση της γεωργίας, απόβλητα εργοστασιακών μονάδων κτλ.) στον άνθρωπο και πιο συγκεκριμένα ότι τα αγαθά, πλέον, είναι σπάνια, ευαίσθητα, δύσκολα στη διασφάλιση τους και απειλούμενα με καταστροφή και εξαφάνιση.Ένα από τα μείζονα στοιχεία της βιόσφαιρας που επηρεάζουν σημαντικά τη ζωή του ανθρώπου και συνάμα την επιβίωση του στον πλανήτη αποτελούν οι δασικοί πόροι.Το δάσος αποτελεί ένα σύμπλοκο σύστημα κοινοβίωσης, στη σύνθεση του οποίου μετέχουν εκτός από δέντρα και πολλοί ακόμα φυτικοί και ζωικοί οργανισμοί, οι οποίοι βρίσκονται σε άμεση αλληλεπίδραση και αλληλεξάρτηση τόσο μεταξύ τους όσο και με τους αβιοτικούς παράγοντες (κλίμα, έδαφος, νερό, ανάγλυφο κτλ), δημιουργώντας έτσι μια δυναμική οντότητα η οποία ανανεώνεται συνεχώς βιολογικά. Ειδικότερα, τα δασικά οικοσυστήματα γειτνιάζουν με φυσικά στοιχεία όπως τις βραχώδεις εξάρσεις, τα λιβάδια, τις λίμνες (π.χ. ο οζερός για το Βελανιδοδάσος Ξηρομέρου), τα ποτάμια, τους θαμνώνες, τους φρυγανότοπους που όλα μαζί μέσα από τις ποικίλες φυσικές διεργασίες διαδραματίζουν σπουδαίο ρόλο στη διατήρηση και εξέλιξη των βιοτικών και αβιοτικών χαρακτηριστικών τους, συμβάλλοντας έτσι στην οικολογική ισορροπία του πλανήτη.Η Ελλάδα διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό φυσικών δασών σε σύγκριση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Συγκεκριμένα το ποσοστό των δασών ανέρχεται στο 19,8 % της συνολικής έκτασης της χώρας μας. Βέβαια, ύστερα από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού το ποσοστό αυτό έχει μειωθεί δραματικά.Έτσι λοιπόν, με αφορμή τις καταστρεπτικές πυρκαγιές του Αυγούστου, αξίζει να αναφερθούν οι προστατευτικές-ρυθμιστικές και οι κοινωνικοπολιτιστικές λειτουργίες των δασών.

Προστατευτικές-ρυθμιστικές λειτουργίες:

• Εδαφογένεση και βελτίωση του εδάφους

• Αποθήκευση νερού και ρύθμισή του υδατικού ισοζυγίου

• Διατήρηση της ισορροπίας στην ατμόσφαιρά και τη βελτίωση του αέρα που αναπνέουμε

• Προστασία των οικισμών, των καλλιεργειών και των υποδομών γενικά από κατολισθήσεις, πλημμύρες κτλ.

• Αντιδιαβρωτική προστασία

• Βελτίωση κλίματος (μικροκλίματος) και μείωση των ακραίων κλιματικών φαινόμενων

• Απορρυπαντική επίδραση και μείωση των θορύβων

• Διατήρηση της φύσης, των βιοτόπων, των ειδών της αυτοφυούς χλωρίδας και της άγριας πανίδας και γενικά της βιοποικιλότητας που αποκτά τεράστια σημασία στην εποχή μας

Κοινωνικοπολιτιστικές λειτουργίες:

• Προσφορά στον άνθρωπο αισθητικών και πνευματικών απολαύσεων

•Ευκαιριών υπαίθριας αναψυχής και περιβαλλοντικής εκπαίδευσης-ενημέρωσης

• Δυνατοτήτων οικοτουριστικής ανάδειξης περιοχών που δεν έχουν συνήθως άλλες ευκαιρίες ανάπτυξης, με την προσέλκυση επισκεπτών

Όπως ανέφερα πιο πάνω, οι πυρκαγιές του Σεπτέμβρη του 2007, πέρα από τις ανθρώπινες απώλειες, 65 στο νούμερο, κατάφεραν να μειώσουν δραματικά τις εκτάσεις των δασικών φυτοκοινωνιών. Οι περισσότερες από αυτές προστατεύονταν είτε από τη διεθνή συνθήκη RAMSAR είτε από το ευρωπαϊκό δίκτυο φύση (NATURA) 2000.Σίγουρα, η ευθύνη των αρμόδιων αρχών για την εθνική καταστροφή του καλοκαιριού επαφίεται στην μη ορθολογική πρόληψη και συχνά στην μηδαμινή πρόληψη. Συγκεκριμένα, έως τώρα η χώρα μας δεν έχει καταφέρει να διαχειριστεί ορθά, αν όχι καθόλου, τις πολύτιμες προστατευόμενες περιοχές μας, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα. Είναι επομένως επιτακτική ανάγκη, σε πρώτο στάδιο, να τεθούν σήμερα όλα τα δάση και τα φυσικά οικοσυστήματα γενικότερα, υπό καθεστώς επίβλεψης και διαχείρισης και επίσης να προσαρμοστούν οι στόχοι της διαχείρισης στις σύγχρονές ανάγκες της κοινωνίας, που ενδιαφέρεται για την προώθηση της διατηρήσιμης ή αειφορικής εκμετάλλευσης των παραγωγικών λειτουργιών όλων των φυσικών οικοσυστημάτων χωρίς να υποβαθμίζεται η ικανότητά τους να εκπληρώσουν και τις υπόλοιπες λειτουργίες τους.Ως εκ τούτου, επιβάλλεται η αντιμετώπιση των δασικών οικοσυστημάτων στο πλαίσιο των αρχών της «ολοκληρωμένης αειφόρου ή διατηρήσιμης διαχείρισης». Το πλαίσιο θα βασίζεται σε κατοχυρωμένες πρακτικές, όπως το σχέδιο διαχείρισης, η ζωνική διάκριση επί μέρους εκτάσεων (εθνικό κτηματολόγιο), η ουσιαστική επίβλεψη της διαχείρισης από κατάλληλο φορέα και επιπλέον η παρακολούθηση των αποτελεσμάτων των μέτρων διαχείρισης.Είναι κατανοητό ότι η υλοποίηση των παραπάνω απαιτεί μια πολιτική ουσίας, στηριζόμενη στην περιβαλλοντική ανάπτυξη και όχι στην ανάπτυξη της τσιμεντοποίησης που ήδη έχουν αρχίσει να τάζουν στις πυροπαθείς περιοχές.
ΠΗΓΗ:

Περιοδικό "ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ"
Η ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΑΣΩΝ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥΣ.

Καραβούλα Αγράφων

Καραβούλα (υψ. 1862 μ. )

Βουλευτικές Εκλογές 4/10/09: Το δακτυλίδι της εξουσίας...

Οι κ.κ. Σωκράτης Κόκκαλης και Ανδρέας Βγενόπουλος έχουν αποφασίσει!

Δείτε παρακάτω για του λόγου το αληθές:

Στα δικαστήρια καταφεύγουν Α. Βγενόπουλος και Ντ. Μπακογιάννη

Ο Σωκράτης Κόκκαλης συμμετέχει στον αγώνα του ΠΑΣΟΚ κατά της διαπλοκής

Το ίδιο και οι κ.κ Χρήστος Λαμπράκης , Γιώργος Μπόμπολας, Βαρδής Βαρδινογιάννης, Αριστείδης Αλαφούζος, Δημήτρης Κοντομηνάς, Θανάσης Τεγόπουλος και Σία… ( εδώ η επιβεβαίωση είναι σαφώς ευκολότερη , αρκεί κάποιος να διαβάσει μια απο τις εφημερίδες Τους ή να παρακολουθήσει ένα απο τα τηλεοπτικά Τους κανάλια...)!

Και αφού πλέον "Αυτοί" αποφάσισαν , το μόνο που μένει για εμάς τους "πληβείους" είναι να επικυρώσουμε με την ψήφο μας στις 4 του Οκτώμβρη την απόφασή Τους αυτή!

ΥΓ1) Μόνον ο Σουφλιάς δεν δείχνει να στεναχωριέται με την αναμενόμενη ήττα της παράταξής του στις επερχόμενες εκλογές! Εξάλου ο ενθερμότερος υποστηριχτής των πρόωρων εκλογών, ο απερχόμενος υπουργός Περιβάλλοντος και ιδιοκτήτης αυθαιρέτου στην Ανάβυσσο, είναι αυτός που σέρνει πρώτος τον χορό των Μεγαλοεργολάβων!!!

ΥΓ2) Οι Μεγαλοεργολάβοι και οι Μεγαλοκαρχαρίες απόκτησαν ξαφνικά οικολογικές ευαισθησίες; Για να μην τρέφουμε αυταπάτες για την "Πράσινη Ανάπτυξη" που επαγγέλεται το ΠΑΣΟΚ, και να μην απορούμε που όλα τα κόμματα - μέχρι και το ΛΑΟΣ !!! - έχουν πλέον "οικολογικές" αναφορές στα προγράμματά τους,... ας δούμε εδώ: Ο πράσινος καπιταλισμός και ο αντάρτης καλόγερος…

Τηλεμαχία-debate ...

Η τεχνική της υπεκφυγής...

Tου Παντελή Μπουκάλα.

Τελικά, ίσως το πιο δύσκολο είναι να συντάξεις ερωτήσεις παρά να δώσεις απαντήσεις. Οσοι, στα φοιτητικά μας χρόνια, συμμετείχαμε στις συνελεύσεις της σχολής μας συνδικαλιζόμενοι, το θυμόμαστε αυτό. Θυμόμαστε, δηλαδή, πως ό,τι κι αν ρωτούσαμε τον εισηγητή της μιας ή της άλλης παράταξης που είχε πίσω της ολόκληρο κόμμα, θ’ ακούγαμε το ίδιο τροπάριο, συντεθειμένο με τη μέθοδο της υπεκφυγής. Το μόνο που μας απέμενε ήταν να σκαρώσουμε μια εκτός συρμού ερώτηση όχι για να λάβουμε σαφή απόκριση, αλλά για να υποχρεώσουμε τον ρήτορα σε μισό λεπτό αμηχανίας πριν αρπαχτεί από τα κλισέ που έτρωγαν το μυαλό του. Αυτό το μισό λεπτό που περνούσε ώσπου να πέσει η απάντηση, «χμ, κοιτάξτε, όπως είπε ο σύντροφος πρόεδρος...», αρκούσε για να μας προσφέρει ένα χαμόγελο ικανοποίησης.
Στο ντιμπέιτ των έξι η τεχνική της υπεκφυγής τιμήθηκε πρεπόντως. Για να αποδειχθούν έτσι δύο τινά. Πρώτον, ότι καμία ερώτηση δεν είναι «εκτός θέματος», διότι το θέμα είναι πάντοτε το ίδιο, αυτά που έχουμε ήδη στο μυαλό μας σαν αντανακλαστική απάντηση, και τα οποία θα ειπωθούν δίκην αποκρίσεως ό,τι κι αν μας ρωτήσουν· το θέμα, δηλαδή, είμαι εγώ που μιλάω, εξ ου και η διαρκής αυτοπαραπομπή του κ. Παπανδρέου (όταν ήμουν υπουργός Παιδείας ή Εξωτερικών...) και η συνεχής καταφυγή του κ. Καραμανλή στις προσφιλείς του λέξεις, «ευθύνη/ανευθυνότητα, νεφελώδη προγράμματα, λαϊκισμοί». Παρεμπιπτόντως, τα γλωσσικά μαργαριτάρια μάς τα χάρισαν οι αρχηγοί που υποτίθεται πως είναι οι ευφραδέστεροι της ομήγυρης, ο κ. Καραμανλής, που επέμενε ότι «πρέπει να πάρουμε πολιτικές» και «να κάνουμε πολιτικές», και ο κ. Καρατζαφέρης, που μες στην αγωνία του να πετάει τα «εις την» και «διά την» για να φαντάζει άρχων της καθαρευούσης, άλλαξε φύλο στην αρχαιόθεν θηλυκή «διέξοδο», κι ακούσαμε έτσι ότι «υπάρχουν κι άλλοι διέξοδοι» αλλά και «άλλο διέξοδο».
Το δεύτερο που αποδείχθηκε είναι πως ο χρόνος είναι πάντοτε πολύς, αγχωτικά πολύς, για να δοθούν απαντήσεις, κι ας πιστεύαμε ότι το δίλεπτο των αρχηγών ήταν στενάχωρο και δεν θα τους επέτρεπε να αναπτύξουν τη σκέψη τους. Δεν έκανα καμιά επιστημονική μέτρηση, η εντύπωσή μου πάντως είναι ότι οι ερωτώντες δημοσιογράφοι έπεσαν περισσότερες φορές έξω στον υπολογισμό του χρόνου μακρηγορώντας απ’ ό,τι οι απαντώντες πολιτικοί. Οταν σε ρωτούν για τις πυρκαγιές του 2007 και του 2009, επί της πρωθυπουργίας σου, κι εσύ το μόνο που βρίσκεις να πεις, βαθιά ασυγκίνητος, είναι για τη διάλυση της Δασικής Υπηρεσίας από το ΠΑΣΟΚ, τότε ο χρόνος φτάνει και περισσεύει. Φτάνει και περισσεύει επίσης όταν σε καλούν να δώσεις νόημα στην «πράσινη ανάπτυξη» που ονειρεύεσαι σαν ημεδαπός Ομπάμα και το μόνο συγκεκριμένο που έχεις να αναφέρεις είναι «η απαράμιλλη φυσική ομορφιά της Ελλάδας» ή όταν σε ρωτούν για τον κ. Σημίτη και απαντάς ότι το «ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα συμμετοχικό» (ακριβώς όπως επί του πατρός σου) και ότι «σε εξέλεξαν 900.000 άνθρωποι». Μα, ένα εκατομμύριο δεν έλεγαν τότε; Πού χάθηκαν εκατό χιλιάδες νοματαίοι;