..jpg)
.jpg)
7/8/09
64 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ:
64 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ: ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΧΙΡΟΣΙΜΑ! ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ!
Το πυρηνικό ολοκαύτωμα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι.
Ήταν 6 του Αυγούστου του 1945, ώρα 1 και 37', όταν τρία αμερικανικά ανιχνευτικά αεροπλάνα «Β-29» απογειώθηκαν από τη νήσο Τινιάν. Μισή ώρα αργότερα, θα τα ακολουθήσει ένα άλλο, βομβαρδιστικό «Β-29», που στην πλώρη του με μαύρα γράμματα έγραφε «Enola Gay» («Ενόλα Γκέι»). Ηταν το όνομα της μητέρας του 29χρονου κυβερνήτη του, σμηνάρχου Πολ Τίμπετς, ο οποίος θεώρησε σωστό μ' αυτό ακριβώς το όνομα να βαφτίσει το σκάφος. Μαζί με τον Π. Τίμπετς, το πλήρωμα του «Ενόλα Γκέι» ήταν δωδεκαμελές, ενώ στην κοιλιά του αεροσκάφους μεταφερόταν κάτι το εντελώς καινούργιο: Μόνο μια βόμβα, που δεν περιείχε κοινή εκρηκτική ύλη, αλλά ουράνιο 235. Επρόκειτο για μια ατομική βόμβα, που την είχαν βαφτίσει «Little boy» («Αγοράκι») και η αποστολή του πληρώματος του «Ενόλα Γκέι» ήταν να τη ρίξει πάνω σε πραγματικό στόχο.Στις 7 και 9' από τα ανιχνευτικά «Β-29» αναγγέλλεται ότι «ο ουρανός είναι αίθριος πάνω από τη Χιροσίμα». Στις 8 και 11' η πόλη φαινόταν καθαρά από τα μέλη του πληρώματος του «Ενόλα Γκέι». Δυόμισι λεπτά αργότερα, ο κυβερνήτης Τίμπετς διατάζει το σκοπευτή του, επισμηναγό Τόμας Φίρμπι, ν' αφήσει τη βόμβα στο κενό. Ώρα οκτώ, δεκαπέντε πρώτα λεπτά και δεκαεφτά δεύτερα. Το «Little boy» εγκαταλείπει το «Ενόλα Γκέι» και 45 δευτερόλεπτα αργότερα μια τρομερή αστραπή τυφλώνει τους αεροπόρους που φοράνε γυαλιά οξυγονοκολλητών. Έπειτα, ένα τεράστιο κοκκινωπό μανιτάρι υψώνεται στον ουρανό. Τι ήταν αυτό που είχε συμβεί, η ανθρωπότητα θα το μάθαινε αργότερα. Πληροφορήθηκε, όμως, αυθημερόν για τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα από τις ανακοινώσεις που έκανε ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Χ. Τρούμαν. «Ατομική βόμβα - είπε μεταξύ άλλων - βόμβα συνδυασμένη με τη βασικήν δύναμιν του σύμπαντος, τη δύναμιν εκ της οποίας και ο ήλιος αντλεί την ιδικήν του, εξαπελύθη εναντίον εκείνων που έφεραν τον πόλεμον εις την ‘Απω Ανατολήν... Εδαπανήσαμεν 2.000 εκατομμύρια δολάρια διά την πρωτοφανούς μεγέθους εις την ιστορίαν επιστημονικήν αυτήν κερδοσκοπίαν και ενικήσαμεν... Θα προβώ εις περαιτέρω μελέτας και θ' απευθύνω και άλλας συστάσεις προς το Κογκρέσον ως προς τον τρόπον καθ' ον η ατομική δύναμις θα αποβή μέσον πανίσχυρον και αναγκαστικής επιδράσεως προς διατήρησιν της παγκοσμίου ειρήνης».Οι τελευταίες αυτές φράσεις του Τρούμαν ήταν ένας σαφής απειλητικός υπαινιγμός προς όλη την ανθρωπότητα και προς τους λαούς της Γης, που σήμαινε πως οι ΗΠΑ είχαν πλέον τον τρόπο να εκβιάσουν υποταγή στη θέλησή τους.
9 του Αυγούστου 1945, ώρα 2.56 π.μ. ξεκίνησαν τρία «Β-29». Τα δύο από αυτά έχουν αποστολή να ρίξουν όργανα καταγραφής της έκρηξης στην πόλη που θα βομβαρδιστεί, να φωτογραφήσουν και να κινηματογραφήσουν το γεγονός. Το τρίτο, με το όνομα «Bocks' Car», με 13μελές πλήρωμα και με κυβερνήτη τον Τσαρλς Σουίνι, μεταφέρει μια βόμβα μήκους 3 μέτρων και 24 εκατοστών, με μέγιστη διάμετρο 1 μέτρο και 35 εκατοστά, που ζυγίζει 4.500 κιλά και είναι βαμμένη κίτρινη με πτερύγια μαύρα. Τούτη η βόμβα, που φέρει το κοροϊδευτικό όνομα «Fat man» («Χοντρομπαλάς»), αν και είναι το ίδιο καταστρεπτική μ' αυτήν που ρίχτηκε στη Χιροσίμα, δεν περιέχει ουράνιο 235, αλλά το ατομικό της φορτίο αποτελείται από πλουτώνιο, ένα υπερ-ουρανικό στοιχείο, που δεν υπάρχει στη φύση. Η διαταγή που είχε δοθεί ήταν ο «Fat man» να ριχτεί στην ιαπωνική πόλη Κοκούρα, κι εφόσον αυτό δεν ήταν δυνατό ως δεύτερος στη σειρά στόχος οριζόταν το Ναγκασάκι.
Ώρα 11 και 1' της 9ης του Αυγούστου 1945. Ο «Fat man» απελευθερώνεται από την κοιλιά του σκάφους. Ύστερα από 52,5 δευτερόλεπτα, φτάνει στο σημείο εκρήξεως και κονιορτοποιεί οποιοδήποτε εμπόδιο σε μια έκταση τριών - τεσσάρων τετραγωνικών χιλιομέτρων από το σημείο μηδέν και προκαλεί σοβαρές ζημιές στον υλικό πολιτισμό σε τριπλάσια έκταση, ενώ μια ορμητική καταιγίδα φωτιάς κατακαίει κι αποτεφρώνει τα πάντα.
Από τότε μέχρι σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από τις συνέπειες της ραδιενέργειας. Η λευχαιμία και ο καρκίνος του πνεύμονα, του θυρεοειδούς και του στήθους θα εξοντώσουν χιλιάδες Ιάπωνες. Πάνω από 300.000 είναι τα καταγραμμένα θύματα της ραδιενέργειας στις δύο αυτές πόλεις, πολλοί από τους οποίους θα πεθάνουν, όχι από φυσική αιτία, αλλά από τις μακροχρόνιες επιπτώσεις της ραδιενέργειας. Η χρήση των ατομικών βομβών δεν υπαγορεύτηκε από στρατιωτική ανάγκη, όπως προσπάθησε να δικαιολογηθεί ο Πρόεδρος Τρούμαν. Η ηγεσία της Ιαπωνίας είχε ήδη συνθηκολογήσει και απέμενε το τυπικό της παράδοσης.
5/8/09
Καταγγελία για τη Γέφυρα Τέμπλας...
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βρουβιανών απέστειλε στους αρμόδιους φορείς την ακόλουθη επιστολή:
Με λύπη μας σας ενημερώνουμε για το εξής σοβαρό θέμα: “Προ διμήνου περίπου, η ανώνυμη εταιρεία ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Ε., που εδρεύει στην Αθήνα (Λεωφ. Μεσογείων 85) και έχει αναλάβει την κατασκευή υδροηλεκτρικού φράγματος στον Αχελώο, μεταξύ των χωριών Βρουβιανών και Αυλακίου, προέβη σε παράνομη αμμοληψία από τον Αχελώο, και συγκεκριμένα από τα σημεία «ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ» και «ΠΟΡΟΣ» εγγύς της γέφυρας ΤΕΜΠΛΑΣ.
Με λύπη μας σας ενημερώνουμε για το εξής σοβαρό θέμα: “Προ διμήνου περίπου, η ανώνυμη εταιρεία ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Ε., που εδρεύει στην Αθήνα (Λεωφ. Μεσογείων 85) και έχει αναλάβει την κατασκευή υδροηλεκτρικού φράγματος στον Αχελώο, μεταξύ των χωριών Βρουβιανών και Αυλακίου, προέβη σε παράνομη αμμοληψία από τον Αχελώο, και συγκεκριμένα από τα σημεία «ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ» και «ΠΟΡΟΣ» εγγύς της γέφυρας ΤΕΜΠΛΑΣ.
Κατόπιν καταγγελίας έγινε αμέσως αυτοψία από την Κτηματική Υπηρεσίας Αιτωλοακαρνανίας και συνετάγη σχετική έκθεση αυτοψίας, η οποία απεστάλη αρμοδίως για τη λήψη αναγκαίων μέτρων.Σχετικά με το θέμα αυτό είναι το υπ’ αριθμόν πρωτοκόλλου 2452/Φ.440/008 από 3-9-2008 έγγραφο της Κτηματικής Υπηρεσίας Αιτωλ/νίας, το οποίο αποστέλλεται, πλην άλλων, και στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αγρινίου, προφανώς για την άσκηση ποινικών διώξεων κατά των υπευθύνων για παράνομη αμμοληψία. Αντίγραφο του εν λόγω εγγράφου επισυνάπτεται στην παρούσα.
Το σοβαρότερο όμως εν προκειμένω είναι ότι, όπως διαπιστώθηκε, από τη διέλευση των τετραξονικών φορτηγών αυτοκινήτων της ως άνω ανώνυμης εταιρείας από την πέτρινη γέφυρα της ΤΕΜΠΛΑΣ, τα οποία μετέφεραν επί ημέρες παρανόμως τεράστια φορτία αμμοχάλικο, από τη θέση ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ, για την κατασκευή του φράγματος, αφ’ ενός διευρύνθηκε το ήδη προϋπάρχον ρήγμα στην κεντρική καμάρα της Γέφυρας και αφ’ ετέρου δημιουργήθηκαν και άλλα ρήγματα σε διάφορα σημεία της Γέφυρας, γεγονός που δημιουργεί άμεσο κίνδυνο κατάρρευσής της, και για το λόγο αυτό, ανεξάρτητα από τις αστικές και ποινικές ευθύνες των αρμοδίων της ως άνω εταιρείας, αλλά και όσων άλλων, που ενώ ενδεχομένως γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν το έργο της παράνομης αμμοληψίας αδιαφόρησαν πλήρως, επιβάλλεται να ληφθούν κατεπειγόντως τα αναγκαία μέτρα και συγκεκριμένα η άμεση απαγόρευση διέλευσης φορτηγών ή και επιβατηγών αυτοκινήτων από τη γέφυρα και η κατάλληλη επιδιόρθωση των ρηγμάτων.
Θέτομε υπ’ όψιν σας τα ανωτέρω, με την παράκληση να ληφθούν, έστω και τώρα, τα προσήκοντα μέτρα, ώστε αφ΄ενός μεν να διασωθεί, αν αυτό είναι πλέον εφικτό, ή από εκατονταετίας και πλέον ιστορική πέτρινη γέφυρα ΤΕΜΠΛΑΣ, αφ’ ετέρου δε να αποφευχθούν ανθρώπινα θύματα από ενδεχόμενη κατάρρευση της εν λόγω γέφυρας”.
Δικό μας σχόλιο:
ΝΑ ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΚΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΠΟ ΤΟ "ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ", ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ!
Υ.Γ.) Και να μην ξεχνάμε ότι η εν λόγω εταιρεία έχει αναλάβει και την πλειοψηφία των "αιολικών πάρκων" στην Ορεινή Ναυπακτία, με πρώτο και μεγαλύτερο αυτό στην οροσειρά Σαράνταινας-Οξυάς-Βαρδουσίων.
Το σοβαρότερο όμως εν προκειμένω είναι ότι, όπως διαπιστώθηκε, από τη διέλευση των τετραξονικών φορτηγών αυτοκινήτων της ως άνω ανώνυμης εταιρείας από την πέτρινη γέφυρα της ΤΕΜΠΛΑΣ, τα οποία μετέφεραν επί ημέρες παρανόμως τεράστια φορτία αμμοχάλικο, από τη θέση ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ, για την κατασκευή του φράγματος, αφ’ ενός διευρύνθηκε το ήδη προϋπάρχον ρήγμα στην κεντρική καμάρα της Γέφυρας και αφ’ ετέρου δημιουργήθηκαν και άλλα ρήγματα σε διάφορα σημεία της Γέφυρας, γεγονός που δημιουργεί άμεσο κίνδυνο κατάρρευσής της, και για το λόγο αυτό, ανεξάρτητα από τις αστικές και ποινικές ευθύνες των αρμοδίων της ως άνω εταιρείας, αλλά και όσων άλλων, που ενώ ενδεχομένως γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν το έργο της παράνομης αμμοληψίας αδιαφόρησαν πλήρως, επιβάλλεται να ληφθούν κατεπειγόντως τα αναγκαία μέτρα και συγκεκριμένα η άμεση απαγόρευση διέλευσης φορτηγών ή και επιβατηγών αυτοκινήτων από τη γέφυρα και η κατάλληλη επιδιόρθωση των ρηγμάτων.
Θέτομε υπ’ όψιν σας τα ανωτέρω, με την παράκληση να ληφθούν, έστω και τώρα, τα προσήκοντα μέτρα, ώστε αφ΄ενός μεν να διασωθεί, αν αυτό είναι πλέον εφικτό, ή από εκατονταετίας και πλέον ιστορική πέτρινη γέφυρα ΤΕΜΠΛΑΣ, αφ’ ετέρου δε να αποφευχθούν ανθρώπινα θύματα από ενδεχόμενη κατάρρευση της εν λόγω γέφυρας”.
Δικό μας σχόλιο:
ΝΑ ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΚΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΠΟ ΤΟ "ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ", ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ!
Υ.Γ.) Και να μην ξεχνάμε ότι η εν λόγω εταιρεία έχει αναλάβει και την πλειοψηφία των "αιολικών πάρκων" στην Ορεινή Ναυπακτία, με πρώτο και μεγαλύτερο αυτό στην οροσειρά Σαράνταινας-Οξυάς-Βαρδουσίων.
29/7/09
ΟΧΙ ΑΙΟΛΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΙΑ!
ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ"!
Μή σκοτώνετε τα ζαρκάδια...
Η Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδας κατέθεσε πρόταση άρσης της απαγόρευσης του κυνηγιού του ζαρκαδιού στη χώρα μας στο πλαίσιο της έκδοσης της ρυθμιστικής απόφασης κυνηγιού για την περίοδο 2009 - 2010.
Ο «Αρκτούρος» καταθέτει τη διαφωνία του και την έντονη αντίδραση του καθώς:
1) Οποιαδήποτε τοπική ή ευρύτερη ανάκαμψη και αύξηση του πληθυσμού 'δεν εξασφαλίζει την επάρκεια του είδους για τα φυσικά οικοσυστήματα.
2) Απεναντίας, με δεδομένη τη μείωση της παραδοσιακής κτηνοτροφίας και του κτηνοτροφικού κεφαλαίου στις ηπειρωτικές ορεινές περιοχές, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα της ενίσχυσης και αύξησης των πληθυσμών των οπληφόρων θηλαστικών στα ορεινά οικοσυστήματα.
3) Σε χώρες που επιτρέπεται το κυνήγι του ζαρκαδιού, θα πρέπει να τονιστεί πως υπάρχουν παράλληλα και μεγάλοι πληθυσμοί ελαφιών. Στην Ελλάδα ο οικολογικός θώκος του ελαφιού παραμένει κενός εδώ και δεκαετίες εξαιτίας της εξοντωτικής θήρευσής του. η εξαφάνιση του ελαφιού από τα ελληνικά δάση αποτελεί έναν ακόμη λόγο για τη συνέχιση της προστασίας του ζαρκαδιού.
4) Επιπλέον, η πιθανή έναρξη του κυνηγιού του ζαρκαδιού θα αυξήσει τις πιθανότητες θανάτου μικρών αρκούδων, με τρόπο ανάλογο με τη μέθοδο της παγάνας κατά το κυνήγι του αγριογούρουνου και τη δυσκολία αναγνώρισης των ειδών, λόγω κακής ορατότητας στην πυκνή βλάστηση.
5) Τέλος, και επειδή το ζαρκάδι είναι το κυριότερο μεγάλο θηλαστικό στην Ελλάδα που αποτελεί φυσική τροφή για το λύκο. Τα μεγάλα προβλήματα με τις ζημιές από το λύκο στο κτηνοτροφικό κεφάλαιο επιβάλλον τη συνέχεια στο καθεστώς της απαγόρευσης του κυνηγιού του ζαρκαδιού στην Ελλάδα.
Ο «Αρκτούρος» καλεί τις κτηνοτροφικές ενώσεις και τους συνεταιρισμούς να υποστηρίξουν την αντίδρασή του ώστε να αποτραπεί έγκαιρα οποιοδήποτε ενδεχόμενο απόφασης που θα επιτρέψει την εξόντωση των ζαρκαδιών. Ήδη, αρκετές κτηνοτροφικές ενώσεις έχουν ανταποκριθεί στο κάλεσμα της οργάνωσης.
Όχι στην εκτροπή του Αχελώου!
Από τις 5 έως τις 15 Αυγούστου θα γίνει στη Μεσοχώρα και φέτος κάμπινγκ και εκδηλώσεις ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου.
Όχι στην εκτροπή του Αχελώου!
Όχι στο φράγμα Μεσοχώρας!
Όχι στο φράγμα Μεσοχώρας!
Στις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού τολμάμε να ανοίξουμε ίσως το πιο καυτό θέμα της εποχής: Το θέμα των Νερών, της Ενέργειας, της προστασίας των ποταμών γενικά αλλά και του Αχελώου ειδικά.. Ζητήματα παγκόσμια που στην Ελλάδα – στην Θεσσαλία και στα Τρίκαλα ιδιαίτερα- έχουν πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Δεν είναι μόνο το τεράστιο πρόβλημα της έλλειψης υδάτων για άρδευση και ύδρευση, είναι και το θέμα της μόλυνσης των υδατικών αποθεμάτων, είναι το πρόβλημα της ποιότητας του πόσιμου νερού και κυρίως η καταστροφή και η μόλυνση των ποταμών μαζί με τη δραματική πτώση του υδροφορέα. Στην εποχή όμως της κλιματικής αλλαγής πρέπει με την ίδια ένταση να δούμε όχι μόνο πόση και πως καταναλώνουμε ενέργεια, αλλά και πως την παράγουμε.
Στην σημερινή κατάσταση δεν φτάσαμε από την κακή μας την τύχη. Ευθύνη έχουν οι πολιτικές που εφαρμόζονται σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο. Η εμπέδωση μιας αντίληψης τόσο στους χρήστες όσο και στους αρμόδιους φορείς ότι το νερό είναι ένας αστείρευτος πόρος, η ανεξέλεγκτη εξάπλωση των γεωτρήσεων, η εγκληματική μόλυνση των ποταμών από τα φυτοφάρμακα τις βιομηχανικές και αστικές χρήσεις, ταυτόχρονα με την παντελή απουσία πολιτικών ουσιαστικής διαχείρισης των υδατικών αποθεμάτων, συνέβαλαν στο να φτάσουμε στην σημερινή δραματική κατάσταση στην Ελλάδα και στην Θεσσαλία ειδικότερα.
Το επιχειρούμενο (διαρκώς) έγκλημα της εκτροπής του Αχελώου, παρά τις τέσσερις αρνητικές αποφάσεις του ΣτΕ στην πορεία των χρόνων και την αναμονή της απόφασης από ΔΕΚ, παρά τις απανωτές κοινοτικές οδηγίες, παρά την απόλυτη και κατηγορηματική άρνηση της Κομισιόν να χρηματοδοτήσει αυτό το ανοσιούργημα, αποτελεί συνέχεια της μεταπολεμικής ''ανάπτυξης'' με ''ποσοτικά'' μονάχα κριτήρια, εις βάρος πάντα του περιβάλλοντος του φυσικού πλούτου και πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας, εις βάρος της ποιότητας ζωής μας, εις βάρος εν τέλει της ίδιας μας της ζωής...
... Και ο Αχελώος; Ο μεγαλύτερος σε μήκος φυσικός υδάτινος δρόμος της ελληνικής επικράτειας; H πλούσια πανίδα και χλωρίδα του; Από τα μοναδικά παγκοσμίως το Δέλτα του! Τι θα απογίνει; 600 εκατ. κυβικά τον χρόνο - λέει - θα εκτραπούν μονάχα. Αντί για 1,5 δισ. που ήταν αρχικά. Πρέπει λοιπόν να είμαστε και ευχαριστημένοι που μας κάνουν και έκπτωση! Και η Θεσσαλία; Τον έχει όντως ανάγκη τον... μυθικό θεό της αρχαιότητας; Ποιοι αλήθεια ευθύνονται για τις χιλιάδες παράνομες γεωτρήσεις στον κάμπο; Για την αποξήρανση του εξαιρετικού κάλλους υγροβιότοπου της Κάρλας; Για την κατασπατάληση των πλούσιων υδατικών αποθεμάτων της θεσσαλικής γης; Για τη φοβερή ρύπανση από λιπάσματα, φυτοφάρμακα, αστικά και βιομηχανικά απόβλητα του Πηνειού; Και τώρα; Υπάρχει τρόπος να σωθεί η κατάσταση; Σίγουρα ναι. Αρκεί να θεσπιστεί επειγόντως υπουργείο (ναι υπουργείο!) - αμιγώς - Περιβάλλοντος και Υδατικής Πολιτικής, γιατί όπως λέει και ο ποιητής, ''το μέλλον έχει πολλή ξηρασία''. Υπάρχουν τρόποι ήπιας μορφής για την εξασφάλιση υδατικών πόρων για τον κάμπο. Όπως είναι η άμεση καταγραφή και κατάργηση όλων των παράνομων γεωτρήσεων, η κατασκευή πολλών μικρών ταμιευτήρων στα γύρω ορεινά, ο τεχνητός εμπλουτισμός των υπόγειων υδροφορέων, ο δραστικός περιορισμός των εξαιρετικά υδροβόρων καλλιεργειών όπως το μπαμπάκι, που έτσι κι αλλιώς είναι βέβαιο ότι, έστω και περιορισμένα τώρα, δεν θα επιδοτούνται εις το διηνεκές. Ακόμη, η εφαρμογή μεθόδων άρδευσης υψηλής απόδοσης που εξασφαλίζουν ταυτόχρονα σημαντική εξοικονόμηση νερού και ηλεκτρικής ενέργειας, όπως τα στάγδην συστήματα, η χρησιμοποίηση αστικών λυμάτων έπειτα από επεξεργασία κ.ο.κ. Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν πολλές. Που δεν χωρούν όμως σε αγύριστα (υπουργικά) κεφάλια. Εάν συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο διαχείρισης των νερών δεν μας φτάνουν ούτε 10 Αχελώοι.
Η εμμονή στις κατασκευαστικές λύσεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι αυξανόμενες ανάγκες σε νερό είναι ένας πλασματικός τρόπος για να διορθωθεί «στα γρήγορα» η κρίση του νερού. Πιο ασφαλής λύση μακροπρόθεσμα είναι η δέσμευση για υγιή ποτάμια και υγροτόπους ως πρώτο βήμα για τη διατήρηση του νερού, η οποία μπορεί να συμπληρώνεται από άλλες μεθόδους όσο το δυνατό πιο βιώσιμες, και μόνο όταν αυτές είναι απολύτως απαραίτητες.
Η σύγχρονη επιστημονική προσέγγιση στην αντιμετώπιση των προβλημάτων λειψυδρίας έχει ξεπεράσει τις παρωχημένες εμμονές με τα μεγαλεπήβολα κατασκευαστικά έργα, όπως οι εκτροπές των ποταμών. Η διεθνής επιστημονική κοινότητα τονίζει συνεχώς την ανάγκη για ολοκληρωμένη και μακροπρόθεσμη διαχείριση των υδάτινων πόρων και κατεπείγουσα προστασία των φυσικών διαδρομών του νερού. Στην Ελλάδα δυστυχώς έχουμε «κολλήσει» στη σκανδαλώδη πλέον εκτροπή του Αχελώου που όχι απλώς δε θα λύσει κανένα πρόβλημα, αλλά αντίθετα θα προκαλέσει σειρά από σοβαρές επιπτώσεις και θα κοστίσει τεράστια ποσά στον κρατικό προϋπολογισμό, (500 εκ Ευρώ μέχρι τώρα και άλλα 300 εκ. ευρώ για να ολοκληρωθεί ) καταδικάζοντας τους Θεσσαλούς αγρότες σε αφανισμό και το κάμπο σε ερημοποίηση. Οι αγρότες είναι το πρώτο και μεγαλύτερο θύμα αυτού του «φαραωνικού» έργου και όσοι επιμένουν σε αυτό έχουν μεγάλη ευθύνη.
Την ίδια στιγμή στην Μεσοχώρα ολοκληρώνεται ακόμα ένα έγκλημα, ένα μεγάλο φράγμα που η τεχνητή του λίμνη θα εξαφανίσει χωριά όπως η Μεσοχώρα, το Αρματωλικό και άλλους παραποτάμιους οικισμούς της περιοχής. Θα αφανίσει τον πολιτισμό και την πολιτιστική κληρονομιά μιας ολόκληρης περιοχής. Η πολιτεία αδυνατώντας για δεκαετίες να πείσει την τοπική κοινωνία και του Μεσοχωρίτες για την αναγκαιότητα των έργων καταφεύγει για ακόμη μια φορά σε αναγκαστικούς νόμους – 3734/2009 – που όχι μόνο παραδίδουν το χωριό στα συμφέροντα, αλλά ταυτόχρονα παραβιάζουν κατάφορα τον νομικό μας πολιτισμό μαζί με κάθε αίσθηση περί δικαίου και δημοκρατίας. Πολιτιστικά μνημεία ιδιαίτερης σημασίας, όπως το Βυζαντινό Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στο Μυρόφυλλο, γέφυρες και παλιοί Οικισμοί θα χαθούν για πάντα κάτω από το νερό και θα θυσιαστούν στο βωμό μια αβέβαιης «ανάπτυξης» και των συμφερόντων, αν ολοκληρωθεί και το φράγμα της Συκιάς.
Αν τα τεράστια ποσά που σκανδαλωδώς δαπανούνται για τα έργα της εκτροπής, επενδύονταν σε μικρότερα και συμβατά με το περιβάλλον και τον άνθρωπο έργα, το πρόβλημα της λειψυδρίας στην Θεσσαλία θα είχε προ πολλού αντιμετωπιστεί. Ταυτόχρονα δεν θα είχαμε αυτές τις μη αναστρέψιμες βλάβες στο περιβάλλον και την πολιτιστική μας κληρονομιά.
Στην σημερινή κατάσταση δεν φτάσαμε από την κακή μας την τύχη. Ευθύνη έχουν οι πολιτικές που εφαρμόζονται σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο. Η εμπέδωση μιας αντίληψης τόσο στους χρήστες όσο και στους αρμόδιους φορείς ότι το νερό είναι ένας αστείρευτος πόρος, η ανεξέλεγκτη εξάπλωση των γεωτρήσεων, η εγκληματική μόλυνση των ποταμών από τα φυτοφάρμακα τις βιομηχανικές και αστικές χρήσεις, ταυτόχρονα με την παντελή απουσία πολιτικών ουσιαστικής διαχείρισης των υδατικών αποθεμάτων, συνέβαλαν στο να φτάσουμε στην σημερινή δραματική κατάσταση στην Ελλάδα και στην Θεσσαλία ειδικότερα.
Το επιχειρούμενο (διαρκώς) έγκλημα της εκτροπής του Αχελώου, παρά τις τέσσερις αρνητικές αποφάσεις του ΣτΕ στην πορεία των χρόνων και την αναμονή της απόφασης από ΔΕΚ, παρά τις απανωτές κοινοτικές οδηγίες, παρά την απόλυτη και κατηγορηματική άρνηση της Κομισιόν να χρηματοδοτήσει αυτό το ανοσιούργημα, αποτελεί συνέχεια της μεταπολεμικής ''ανάπτυξης'' με ''ποσοτικά'' μονάχα κριτήρια, εις βάρος πάντα του περιβάλλοντος του φυσικού πλούτου και πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας, εις βάρος της ποιότητας ζωής μας, εις βάρος εν τέλει της ίδιας μας της ζωής...
... Και ο Αχελώος; Ο μεγαλύτερος σε μήκος φυσικός υδάτινος δρόμος της ελληνικής επικράτειας; H πλούσια πανίδα και χλωρίδα του; Από τα μοναδικά παγκοσμίως το Δέλτα του! Τι θα απογίνει; 600 εκατ. κυβικά τον χρόνο - λέει - θα εκτραπούν μονάχα. Αντί για 1,5 δισ. που ήταν αρχικά. Πρέπει λοιπόν να είμαστε και ευχαριστημένοι που μας κάνουν και έκπτωση! Και η Θεσσαλία; Τον έχει όντως ανάγκη τον... μυθικό θεό της αρχαιότητας; Ποιοι αλήθεια ευθύνονται για τις χιλιάδες παράνομες γεωτρήσεις στον κάμπο; Για την αποξήρανση του εξαιρετικού κάλλους υγροβιότοπου της Κάρλας; Για την κατασπατάληση των πλούσιων υδατικών αποθεμάτων της θεσσαλικής γης; Για τη φοβερή ρύπανση από λιπάσματα, φυτοφάρμακα, αστικά και βιομηχανικά απόβλητα του Πηνειού; Και τώρα; Υπάρχει τρόπος να σωθεί η κατάσταση; Σίγουρα ναι. Αρκεί να θεσπιστεί επειγόντως υπουργείο (ναι υπουργείο!) - αμιγώς - Περιβάλλοντος και Υδατικής Πολιτικής, γιατί όπως λέει και ο ποιητής, ''το μέλλον έχει πολλή ξηρασία''. Υπάρχουν τρόποι ήπιας μορφής για την εξασφάλιση υδατικών πόρων για τον κάμπο. Όπως είναι η άμεση καταγραφή και κατάργηση όλων των παράνομων γεωτρήσεων, η κατασκευή πολλών μικρών ταμιευτήρων στα γύρω ορεινά, ο τεχνητός εμπλουτισμός των υπόγειων υδροφορέων, ο δραστικός περιορισμός των εξαιρετικά υδροβόρων καλλιεργειών όπως το μπαμπάκι, που έτσι κι αλλιώς είναι βέβαιο ότι, έστω και περιορισμένα τώρα, δεν θα επιδοτούνται εις το διηνεκές. Ακόμη, η εφαρμογή μεθόδων άρδευσης υψηλής απόδοσης που εξασφαλίζουν ταυτόχρονα σημαντική εξοικονόμηση νερού και ηλεκτρικής ενέργειας, όπως τα στάγδην συστήματα, η χρησιμοποίηση αστικών λυμάτων έπειτα από επεξεργασία κ.ο.κ. Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν πολλές. Που δεν χωρούν όμως σε αγύριστα (υπουργικά) κεφάλια. Εάν συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο διαχείρισης των νερών δεν μας φτάνουν ούτε 10 Αχελώοι.
Η εμμονή στις κατασκευαστικές λύσεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι αυξανόμενες ανάγκες σε νερό είναι ένας πλασματικός τρόπος για να διορθωθεί «στα γρήγορα» η κρίση του νερού. Πιο ασφαλής λύση μακροπρόθεσμα είναι η δέσμευση για υγιή ποτάμια και υγροτόπους ως πρώτο βήμα για τη διατήρηση του νερού, η οποία μπορεί να συμπληρώνεται από άλλες μεθόδους όσο το δυνατό πιο βιώσιμες, και μόνο όταν αυτές είναι απολύτως απαραίτητες.
Η σύγχρονη επιστημονική προσέγγιση στην αντιμετώπιση των προβλημάτων λειψυδρίας έχει ξεπεράσει τις παρωχημένες εμμονές με τα μεγαλεπήβολα κατασκευαστικά έργα, όπως οι εκτροπές των ποταμών. Η διεθνής επιστημονική κοινότητα τονίζει συνεχώς την ανάγκη για ολοκληρωμένη και μακροπρόθεσμη διαχείριση των υδάτινων πόρων και κατεπείγουσα προστασία των φυσικών διαδρομών του νερού. Στην Ελλάδα δυστυχώς έχουμε «κολλήσει» στη σκανδαλώδη πλέον εκτροπή του Αχελώου που όχι απλώς δε θα λύσει κανένα πρόβλημα, αλλά αντίθετα θα προκαλέσει σειρά από σοβαρές επιπτώσεις και θα κοστίσει τεράστια ποσά στον κρατικό προϋπολογισμό, (500 εκ Ευρώ μέχρι τώρα και άλλα 300 εκ. ευρώ για να ολοκληρωθεί ) καταδικάζοντας τους Θεσσαλούς αγρότες σε αφανισμό και το κάμπο σε ερημοποίηση. Οι αγρότες είναι το πρώτο και μεγαλύτερο θύμα αυτού του «φαραωνικού» έργου και όσοι επιμένουν σε αυτό έχουν μεγάλη ευθύνη.
Την ίδια στιγμή στην Μεσοχώρα ολοκληρώνεται ακόμα ένα έγκλημα, ένα μεγάλο φράγμα που η τεχνητή του λίμνη θα εξαφανίσει χωριά όπως η Μεσοχώρα, το Αρματωλικό και άλλους παραποτάμιους οικισμούς της περιοχής. Θα αφανίσει τον πολιτισμό και την πολιτιστική κληρονομιά μιας ολόκληρης περιοχής. Η πολιτεία αδυνατώντας για δεκαετίες να πείσει την τοπική κοινωνία και του Μεσοχωρίτες για την αναγκαιότητα των έργων καταφεύγει για ακόμη μια φορά σε αναγκαστικούς νόμους – 3734/2009 – που όχι μόνο παραδίδουν το χωριό στα συμφέροντα, αλλά ταυτόχρονα παραβιάζουν κατάφορα τον νομικό μας πολιτισμό μαζί με κάθε αίσθηση περί δικαίου και δημοκρατίας. Πολιτιστικά μνημεία ιδιαίτερης σημασίας, όπως το Βυζαντινό Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στο Μυρόφυλλο, γέφυρες και παλιοί Οικισμοί θα χαθούν για πάντα κάτω από το νερό και θα θυσιαστούν στο βωμό μια αβέβαιης «ανάπτυξης» και των συμφερόντων, αν ολοκληρωθεί και το φράγμα της Συκιάς.
Αν τα τεράστια ποσά που σκανδαλωδώς δαπανούνται για τα έργα της εκτροπής, επενδύονταν σε μικρότερα και συμβατά με το περιβάλλον και τον άνθρωπο έργα, το πρόβλημα της λειψυδρίας στην Θεσσαλία θα είχε προ πολλού αντιμετωπιστεί. Ταυτόχρονα δεν θα είχαμε αυτές τις μη αναστρέψιμες βλάβες στο περιβάλλον και την πολιτιστική μας κληρονομιά.
Όχι στον αφανισμό της Μεσοχώρας!
Η υπόθεση της προστασίας του περιβάλλοντος σε συνθήκες κλιματικής αλλαγής και υπερθέρμανσης του πλανήτη είναι υπόθεση όλων μας. Η προστασία των ποταμών μας και η εξασφάλιση για ολόκληρο τον πληθυσμό δωρεάν ποιοτικού πόσιμου νερού, είναι ανθρώπινο δικαίωμα και βασική υποχρέωση της πολιτείας. Η παραγωγή ενέργειας από μεγάλα φράγματα – πάνω από 15 μ ύψος – δεν μπορεί να θεωρείται ΑΠΕ γιατί οι βλάβες που προκαλούν στο περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες, είναι τόσο μεγάλες και ανεπανόρθωτες σε βαθμό που καμία επιστημονική μέθοδο να μπορεί να τις μετρήσει.
Εκεί στο θέατρο της επαπειλούμενης καταστροφής, στην Μεσοχώρα 5 με 15 Αυγούστου, να ανοίξουμε τη συζήτηση για τα μεγάλα θέματα της ενέργειας και του νερού, τα ζητήματα της ιδιωτικοποίησης των φυσικών πόρων και της καταστροφής των ποταμών. Να σχεδιάσουμε τα επόμενα κοινά βήματά μας για να σταματήσουμε τελεσίδικα την εκτροπή, αλλά και το φράγμα της Μεσοχώρας. Να αποπειραθούμε την οικοδόμηση ενός μεγάλου ριζοσπαστικού οικολογικού κινήματος, το οποίο κερδίζοντας τη μάχη του Αχελώου και της Μεσοχώρας, να μπορεί μελλοντικά να βάζει φραγμούς στα κάθε είδους σχέδια των συμφερόντων και των κυβερνήσεων πού καταστρέφουν τη φύση και το περιβάλλον, παραδίδοντας τους ελεύθερους χώρους και τους φυσικούς πόρους στην άγρια εκμετάλλευση.
Εκεί στο θέατρο της επαπειλούμενης καταστροφής, στην Μεσοχώρα 5 με 15 Αυγούστου, να ανοίξουμε τη συζήτηση για τα μεγάλα θέματα της ενέργειας και του νερού, τα ζητήματα της ιδιωτικοποίησης των φυσικών πόρων και της καταστροφής των ποταμών. Να σχεδιάσουμε τα επόμενα κοινά βήματά μας για να σταματήσουμε τελεσίδικα την εκτροπή, αλλά και το φράγμα της Μεσοχώρας. Να αποπειραθούμε την οικοδόμηση ενός μεγάλου ριζοσπαστικού οικολογικού κινήματος, το οποίο κερδίζοντας τη μάχη του Αχελώου και της Μεσοχώρας, να μπορεί μελλοντικά να βάζει φραγμούς στα κάθε είδους σχέδια των συμφερόντων και των κυβερνήσεων πού καταστρέφουν τη φύση και το περιβάλλον, παραδίδοντας τους ελεύθερους χώρους και τους φυσικούς πόρους στην άγρια εκμετάλλευση.
Τηλ. Επικοινωνίας: 6942-476998 και 6972-702494
Τετάρτη 5/8
πρωί: Οικο-περίπατος: Γνωριμία με τα οικοσυστήματα της Νότιας Πίνδου (γύρω από τον Αχελώο) – Ομάδα νέων της Μεσοχώρας, Ορειβατικός Σύλλογος Αγρινίου, Φοιτητές Δασολογίας Θεσσαλονίκης
απόγευμα: συζήτηση γνωριμίας με τον Αχελώο (ιστορία - βιώματα)
βράδυ: προβολή ντοκιμαντέρ για τον Αχελώο (στο ποτάμι)
Πέμπτη 6/8
πρωί: παρέμβαση στα έργα της εκτροπής Σήραγγα – Συκιά, συνέντευξη τύπου στα Τρίκαλα
απόγευμα: προβολή ταινίας (στο χωριό)
βράδυ: Αυτοσχεδιασμοί funk jazz (στο ποτάμι)
Παρασκευή 7/8
απόγευμα: συνάντηση κινημάτων και οικολογικών οργανώσεων σε αίθουσα του χωριού
βράδυ: Γιορτές Μεσοχώρας: πολιτιστικό, καλλιτεχνικό πρόγραμμα με παραδοσιακή μουσική στην πλατεία του χωριού
Σάββατο 8/8
απόγευμα: ομιλία – συζήτηση με κεντρικό θέμα “Ενέργεια και Νερό”, λαϊκή συνέλευση στην πλατεία του χωριού
βράδυ: Γιορτές Μεσοχώρας: συναυλία με reggae μουσική στην πλατεία του χωριού
Κυριακή 9/8
πρωί: συγκέντρωση και πορεία στο φράγμα της Μεσοχώρας
Δευτέρα 10/8
πρωί: Οικο-περίπατος: ανάβαση στο όρος Αυγό
απόγευμα: Οι επιπτώσεις της εκτροπής και του φράγματος στη Μεσοχώρα (Γ. Παπαδημητρίου, Κ. Μπούρος)
βράδυ: live funk jazz (στο ποτάμι)
Τρίτη 11/8
πρωί: παιδικό εργαστήρι
απόγευμα: αστικός χώρος και νερό – τουριστική ανάπτυξη και νερό
βράδυ: live rock (στο ποτάμι)
Τετάρτη 12/8
πρωί: Κουνγκ Φου, Hungar, αυτοάμυνα, χρήση κονταριού, clu kun, tai chi, γυναικεία αυτοάμυνα (στο ποτάμι),παιδικό εργαστήρι
απόγευμα: Αυτο-οργανωμένη δασοπροστασία
βράδυ: Μουσικά δρώμενα από σχήματα, παρέες και άτομα
Πέμτπη 13/8
πρωί: παιδικό εργαστήρι
απόγευμα: Έδαφος, νερό και η πρόταση της οικολογικής γεωργίας. Η Θεσσαλία αντικρίζοντας το μέλλον
βράδυ: το camping μαγειρεύει αυτοσχεδιάζοντας και γλεντάει το ίδιο
Παρασκευή 14/8
πρωί: Το παιδικό εργαστήρι πάει οικο-περίπατο
απόγευμα: παρουσίαση του παραμυθιού “Το παιδί και το ποτάμι” του Ν. Σκιαδά, συνέλευση – απολογισμός του camping και των δράσεων
βράδυ: συναυλία με λαϊκή μουσική (στην πλατεία του χωριού)
Σάββατο 15/8
απόγευμα: Από το “Γη και Ελευθερία” στη σύγχρονη ελευθεριακή πρόταση (Γ.Φούφας, Μ. Επιτρόπουλος)
βράδυ: αποχαιρετιστήριο γλέντι στην κοίτη του ποταμού
http://aheloos.blogspot.com/
Τετάρτη 5/8
πρωί: Οικο-περίπατος: Γνωριμία με τα οικοσυστήματα της Νότιας Πίνδου (γύρω από τον Αχελώο) – Ομάδα νέων της Μεσοχώρας, Ορειβατικός Σύλλογος Αγρινίου, Φοιτητές Δασολογίας Θεσσαλονίκης
απόγευμα: συζήτηση γνωριμίας με τον Αχελώο (ιστορία - βιώματα)
βράδυ: προβολή ντοκιμαντέρ για τον Αχελώο (στο ποτάμι)
Πέμπτη 6/8
πρωί: παρέμβαση στα έργα της εκτροπής Σήραγγα – Συκιά, συνέντευξη τύπου στα Τρίκαλα
απόγευμα: προβολή ταινίας (στο χωριό)
βράδυ: Αυτοσχεδιασμοί funk jazz (στο ποτάμι)
Παρασκευή 7/8
απόγευμα: συνάντηση κινημάτων και οικολογικών οργανώσεων σε αίθουσα του χωριού
βράδυ: Γιορτές Μεσοχώρας: πολιτιστικό, καλλιτεχνικό πρόγραμμα με παραδοσιακή μουσική στην πλατεία του χωριού
Σάββατο 8/8
απόγευμα: ομιλία – συζήτηση με κεντρικό θέμα “Ενέργεια και Νερό”, λαϊκή συνέλευση στην πλατεία του χωριού
βράδυ: Γιορτές Μεσοχώρας: συναυλία με reggae μουσική στην πλατεία του χωριού
Κυριακή 9/8
πρωί: συγκέντρωση και πορεία στο φράγμα της Μεσοχώρας
Δευτέρα 10/8
πρωί: Οικο-περίπατος: ανάβαση στο όρος Αυγό
απόγευμα: Οι επιπτώσεις της εκτροπής και του φράγματος στη Μεσοχώρα (Γ. Παπαδημητρίου, Κ. Μπούρος)
βράδυ: live funk jazz (στο ποτάμι)
Τρίτη 11/8
πρωί: παιδικό εργαστήρι
απόγευμα: αστικός χώρος και νερό – τουριστική ανάπτυξη και νερό
βράδυ: live rock (στο ποτάμι)
Τετάρτη 12/8
πρωί: Κουνγκ Φου, Hungar, αυτοάμυνα, χρήση κονταριού, clu kun, tai chi, γυναικεία αυτοάμυνα (στο ποτάμι),παιδικό εργαστήρι
απόγευμα: Αυτο-οργανωμένη δασοπροστασία
βράδυ: Μουσικά δρώμενα από σχήματα, παρέες και άτομα
Πέμτπη 13/8
πρωί: παιδικό εργαστήρι
απόγευμα: Έδαφος, νερό και η πρόταση της οικολογικής γεωργίας. Η Θεσσαλία αντικρίζοντας το μέλλον
βράδυ: το camping μαγειρεύει αυτοσχεδιάζοντας και γλεντάει το ίδιο
Παρασκευή 14/8
πρωί: Το παιδικό εργαστήρι πάει οικο-περίπατο
απόγευμα: παρουσίαση του παραμυθιού “Το παιδί και το ποτάμι” του Ν. Σκιαδά, συνέλευση – απολογισμός του camping και των δράσεων
βράδυ: συναυλία με λαϊκή μουσική (στην πλατεία του χωριού)
Σάββατο 15/8
απόγευμα: Από το “Γη και Ελευθερία” στη σύγχρονη ελευθεριακή πρόταση (Γ.Φούφας, Μ. Επιτρόπουλος)
βράδυ: αποχαιρετιστήριο γλέντι στην κοίτη του ποταμού
17/7/09
Οι άδειες για Αιολικά Πάρκα στα βουνά των Κραβάρων και της γύρω περιοχής:
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 0917
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΔΟΜΝΙΣΤΑΣ & ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ.
Θέση: ΚΑΡΑΒΙ/ΑΛΟΓΟΒΟΥΝΙ - ΒΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΞΥΑ.
Ισχύς (MW): 35,10
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ
Aρ. Γνωμ. PΑΕ:ΡΑ 0911
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ.
Θέση: ΠΙΚΡΟΒΟΥΝΙ.
Ισχύς (MW): 14,40
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 0916
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ -ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ.
Θέση: ΚΑΣΤΡΙ/ΚΟΚΚΑΛΙΑ .
Ισχύς (MW): 30,60
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ:ΡΑ 0912
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΔΟΜΝΙΣΤΑΣ.
Θέση: ΤΥΜΠΑΝΟ/ΤΡΥΠΗΡΙ.
Ισχύς (MW): 29,70
ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΥΗΝΟΣ ΑΒΕΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 3180
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΠΛΑΤΑΝΟΥ.
Θέση: ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ.
Ισχύς (MW): 25,60
ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 1596
Νομός: ΦΩΚΙΔΑΣ.
Δήμος: ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ.
Θέση: ΒΛΑΧΟΒΟΥΝΙ.
Ισχύς (MW): 18,00.
ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 1597/ Η άδεια στις 3 Μαρτίου 2009 μεταβιβάστηκε στην εταιρεία ΞΗΡΟΒΟΥΝΙ ΠΛΑΤΑΝΟΥ Α.Ε.
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΠΛΑΤΑΝΟΥ.
Θέση: ΞΕΡΟΒΟΥΝΙ.
Ισχύς (MW): 18,90
ΜΑΚΡΥΝΟΡΟΣ Α. Ε.
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 8164
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΠΥΛΛΗΝΗΣ - ΑΠΟΔΟΤΙΑΣ .
Θέση: ΜΑΚΡΥΝΟΡΟΣ.
Ισχύς (MW): 37,40
ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ .
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 3239
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΑΠΟΔΟΤΙΑΣ.
Θέση: ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ.
Ισχύς (MW): 16,15
ΓΙΔΟΒΟΥΝΙ ΑΒΕΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 3181
Νομός: ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ - ΦΩΚΙΔΑΣ.
Δήμος: ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ - ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ.
Θέση:ΠΥΡΓΟΣ - ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΑ - ΜΗΛΙΑ -ΓΙΔΟΒΟΥΝΙ.
Ισχύς (MW): 39,20
ΒΙΟΣΑΡ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 5244
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος:ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ.
Θέση: ΑΓΡΙΟΚΕΡΑΣΙΕΣ-ΚΡΑΝΙΑ-ΚΟΥΜΠΙ.
Ισχύς (MW): 15,30
ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 1911
Νομός: ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ.
Δήμος: ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ.
Θέση: ΓΟΥΛΙΝΑΣ.
Ισχύς (MW): 10,80
ΒΙΟΣΑΡ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 5242
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ.
Θέση: ΝΕΡΑΙΔΟΒΟΥΝΙ.
Ισχύς (MW): 7,20
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Β.Ε.Τ.Ε
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 5593 / Κατασκευάζεται.
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ.
Θέση: ΣΚΟΠΙΑ.
Ισχύς (MW): 22,00
ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ ΑΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 8879
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ.
Θέση: ΑΛΑΓΑΙΝΑ.
Ισχύς (MW): 10,20
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 2773 / Έχει κατασκευαστεί.
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ.
Θέση: ΛΟΥΖΕΣ/ΑΓΚΑΘΑΚΙ/ΡΙΓΑΝΙ.
Ισχύς (MW): 24,00
Δ. ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ : 267
Δ. ΔΟΜΝΙΣΤΑΣ: 227
Δ. ΕΥΠΑΛΙΟΥ: 135
Δ. ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ : 132
Δ. ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ: 430
Δ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ: 105
Δ. ΠΛΑΤΑΝΟΥ: 177
Δ. ΠΟΤΑΜΙΑΣ: 132
Δ. ΠΥΛΛΗΝΗΣ: 82
Δ. ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ: 398
Κ. ΤΥΜΦΡΗΣΤΟΥ: 18
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 0917
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΔΟΜΝΙΣΤΑΣ & ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ.
Θέση: ΚΑΡΑΒΙ/ΑΛΟΓΟΒΟΥΝΙ - ΒΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΞΥΑ.
Ισχύς (MW): 35,10
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ
Aρ. Γνωμ. PΑΕ:ΡΑ 0911
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ.
Θέση: ΠΙΚΡΟΒΟΥΝΙ.
Ισχύς (MW): 14,40
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 0916
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ -ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ.
Θέση: ΚΑΣΤΡΙ/ΚΟΚΚΑΛΙΑ .
Ισχύς (MW): 30,60
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ:ΡΑ 0912
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΔΟΜΝΙΣΤΑΣ.
Θέση: ΤΥΜΠΑΝΟ/ΤΡΥΠΗΡΙ.
Ισχύς (MW): 29,70
ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΥΗΝΟΣ ΑΒΕΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 3180
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΠΛΑΤΑΝΟΥ.
Θέση: ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ.
Ισχύς (MW): 25,60
ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 1596
Νομός: ΦΩΚΙΔΑΣ.
Δήμος: ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ.
Θέση: ΒΛΑΧΟΒΟΥΝΙ.
Ισχύς (MW): 18,00.
ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 1597/ Η άδεια στις 3 Μαρτίου 2009 μεταβιβάστηκε στην εταιρεία ΞΗΡΟΒΟΥΝΙ ΠΛΑΤΑΝΟΥ Α.Ε.
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΠΛΑΤΑΝΟΥ.
Θέση: ΞΕΡΟΒΟΥΝΙ.
Ισχύς (MW): 18,90
ΜΑΚΡΥΝΟΡΟΣ Α. Ε.
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 8164
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΠΥΛΛΗΝΗΣ - ΑΠΟΔΟΤΙΑΣ .
Θέση: ΜΑΚΡΥΝΟΡΟΣ.
Ισχύς (MW): 37,40
ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ .
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 3239
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΑΠΟΔΟΤΙΑΣ.
Θέση: ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ.
Ισχύς (MW): 16,15
ΓΙΔΟΒΟΥΝΙ ΑΒΕΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 3181
Νομός: ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ - ΦΩΚΙΔΑΣ.
Δήμος: ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ - ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ.
Θέση:ΠΥΡΓΟΣ - ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΑ - ΜΗΛΙΑ -ΓΙΔΟΒΟΥΝΙ.
Ισχύς (MW): 39,20
ΒΙΟΣΑΡ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 5244
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος:ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ.
Θέση: ΑΓΡΙΟΚΕΡΑΣΙΕΣ-ΚΡΑΝΙΑ-ΚΟΥΜΠΙ.
Ισχύς (MW): 15,30
ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 1911
Νομός: ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ.
Δήμος: ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ.
Θέση: ΓΟΥΛΙΝΑΣ.
Ισχύς (MW): 10,80
ΒΙΟΣΑΡ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 5242
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ.
Θέση: ΝΕΡΑΙΔΟΒΟΥΝΙ.
Ισχύς (MW): 7,20
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Β.Ε.Τ.Ε
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 5593 / Κατασκευάζεται.
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ.
Θέση: ΣΚΟΠΙΑ.
Ισχύς (MW): 22,00
ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ ΑΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 8879
Νομός: ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ.
Θέση: ΑΛΑΓΑΙΝΑ.
Ισχύς (MW): 10,20
ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ
Aρ. Γνωμ. ΡΑΕ: ΡΑ 2773 / Έχει κατασκευαστεί.
Νομός: ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Δήμος: ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ.
Θέση: ΛΟΥΖΕΣ/ΑΓΚΑΘΑΚΙ/ΡΙΓΑΝΙ.
Ισχύς (MW): 24,00
Και δυστυχώς έπεται και συνέχεια, καθώς ο Μέγιστος Αριθμός Ανεμογεννητριών σε επίπεδο ΟΤΑ, σύμφωνα με την "Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας" και με βάση το ΦΕΚ αρ.2464/03.12.2008, για την περιοχή μας είναι:
Δ. ΑΠΟΔΟΤΙΑΣ: 269Δ. ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ : 267
Δ. ΔΟΜΝΙΣΤΑΣ: 227
Δ. ΕΥΠΑΛΙΟΥ: 135
Δ. ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ : 132
Δ. ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ: 430
Δ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ: 105
Δ. ΠΛΑΤΑΝΟΥ: 177
Δ. ΠΟΤΑΜΙΑΣ: 132
Δ. ΠΥΛΛΗΝΗΣ: 82
Δ. ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ: 398
Κ. ΤΥΜΦΡΗΣΤΟΥ: 18
Για να έχουμε μέτρο σύγκρισης το Αιολικό Πάρκο στο Ριγάνι είναι ισχύος 24 Mw και υποστηρίζεται από δώδεκα ανεμογεννήτριες ισχύος 2 Mw εκάστη (2Χ12=24 Mw ).
ΑΙΟΛΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ;
Η Σαράνταινα είναι μνημείο της Φύσης!
Θα μπορούσαμε να φανταστούμε αιολικό πάρκο στην Ακρόπολη;
Ας μην βιαστούμε να απαντήσουμε αρνητικά!
Στο βωμό του Κέρδους όλα είναι πιθανά!
Η εταιρεία "TERNA Ενεργειακή" ετοιμάζεται να καταστρέψει ένα από τα τελευταία Μνημεία της Ελληνικής Φύσης: την οροσειρά της Σαράνταινας. Ας μην ξεχνάμε πως ότι είναι το "Βάι" για τον φοίνικα, είναι η οροσειρά της "Σαράνταινας" για την Οξυά. Εδώ βρίσκεται ένα μοναδικό παρθένο δάσος οξυάς, που αποτελεί και το νοτιότερο όριο εξάπλωσής της στην Ευρώπη. Επιπλέον στην περιοχή εντοπίζονται σπάνια ενδημικά είδη όπως η Centaurea princeps είδος ενδημικό αποκλειστικά (!) στην περιοχή , το Thymus hartvigii subsp. macrocalyx, και το Medicago medicaginoides (είδος κυρίως της Ασίας) που απ’ όλη την Ελλάδα μόνο σ’ αυτή την περιοχή εμφανίζεται και εδώ είναι και το ανατολικότερο όριο εξάπλωσής του. Η Σαράνταινα αποτελεί εξάλου και τον νοτιότερο στην Βαλκανική Βιοτόπο για τις καφέ αρκούδες. Εδώ επίσης συναντάμε σπάνια είδη της Ελληνικής Πανίδας όπως τον Λύκο, το Ζαρκάδι,το Αγριοκάτσικο και μέχρι την δεκαετία του '9ο και τον σπανιότατο Λύγκα. Η ορνιθοπανίδα της ευρύτερης περιοχής περιλαμβάνει εκτός των άλλων και τον Ασπροπάρη, τον Γύπα, τον Χρυσαετό και την Μαυροτσικλιτάρα. Αποτελεί δηλ. περιοχή φυσικού αποθέματος προς διατήρηση και προστασία και προκαλεί όχι μόνο έκπληξη αλλά και πολλά ερωτηματικά το γιατί δεν εντάχθηκε στο δίκτυο "Natura 2000."
Πριν προλάβουν λοιπόν να εγκαταστήσουν Αιολικά Πάρκα και στα Μνημεία της Πολιτισμικής μας Κληρονομιάς - γιατί είναι ικανοί και για κάτι τέτοιο... και να δούμε και δίπλα στον Παρθενώνα Ανεμογεννήτριες... ας αντιδράσουμε άμεσα και ας απαιτήσουμε:
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ.
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Καρπενήσι 14-2-2008
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Αριθμ. Πρωτ.: 4
ΓΕΝΙΚΗ Δ/ΝΣΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ Δ/ΝΣΗ ΔΑΣΩΝ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ
Προς: Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων
Ταχ. Δ/νση :Καρπενήσι 36100
Δ/νση Αισθητικών Δασών, Δρυμών και Θήρας
Τμήμα Γραφείο: Τμήμα Γ΄ Πληροφορίες: Στ. Κοσμάς Χαλκοκονδύλη 31
Τηλέφωνα: 2237022946 – 23017 114 73 Αθήνα
FAX : 2237023017
Κοιν.: Δασαρχείο Καρπενησίου
36 100 Καρπενήσι
ΘΕΜΑ: Τροποποιημένη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για το έργου: «Εγκατάσταση Αιολικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας (ΕΣΠΥΕ), της εταιρείας ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ στις θέσεις Καστρί - Κοκκάλια, ισχύος 18,9MW, Καράβι-Αλογοβούνι, ισχύος 23,4 MW και Τύμπανο Τρυπήρι ισχύος 13,5 MW του Δήμου Δομνίστας, Νομού Ευρυτανίας»
ΟΔ/ντής Δασών
Γιώργος Καραγεώργος
Καρπενήσι 14-2-2008
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Αριθμ. Πρωτ.: 4
ΓΕΝΙΚΗ Δ/ΝΣΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ Δ/ΝΣΗ ΔΑΣΩΝ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ
Προς: Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων
Ταχ. Δ/νση :Καρπενήσι 36100
Δ/νση Αισθητικών Δασών, Δρυμών και Θήρας
Τμήμα Γραφείο: Τμήμα Γ΄ Πληροφορίες: Στ. Κοσμάς Χαλκοκονδύλη 31
Τηλέφωνα: 2237022946 – 23017 114 73 Αθήνα
FAX : 2237023017
Κοιν.: Δασαρχείο Καρπενησίου
36 100 Καρπενήσι
ΘΕΜΑ: Τροποποιημένη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για το έργου: «Εγκατάσταση Αιολικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας (ΕΣΠΥΕ), της εταιρείας ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ στις θέσεις Καστρί - Κοκκάλια, ισχύος 18,9MW, Καράβι-Αλογοβούνι, ισχύος 23,4 MW και Τύμπανο Τρυπήρι ισχύος 13,5 MW του Δήμου Δομνίστας, Νομού Ευρυτανίας»
ΣΧΕΤ: Το 104541/6404/20-12-07 έγγραφό σας.
Σε απάντηση του παραπάνω εγγράφου σας, για τις απόψεις μας επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου «Εγκατάσταση Αιολικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας (ΕΣΠΥΕ), της εταιρείας ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ στις θέσεις Καστρί - Κοκκάλια, ισχύος 18,9MW, Καράβι-Αλογοβούνι, ισχύος 23,4 MW και Τύμπανο -Τρυπήρι ισχύος 13,5 MW του Δήμου Δομνίστας, Νομού Ευρυτανίας» σας γνωρίζουμε τα εξής:Οι εκτάσεις που αναφέρεται η μελέτη είναι Δημόσιες δασικές εκτάσεις. Το μεγαλύτερο μέρος τους εκτείνεται στην ψευδαλπική ζώνη και στα χαμηλότερα υψόμετρα δάση ελάτης και οξιάς που αναπτύσσονται στα δασοόρια. Το υψόμετρο που θα αναπτύχθούν τα πάρκα κυμαίνονται από 1.600μ μέχρι 1.992μ!. Και οι τρείς αιολικοί σταθμοί βρίσκονται εντός του καταφυγίου άγριας ζωής «Κρικέλλου-Σταύλων –Άμπλιανης».
Δεν συμφωνούμε για την εγκατάσταση αιολικών πάρκων στη συγκεκριμένη περιοχή για τους λόγους που σας παραθέσαμε με αριθμ. πρωτ.2679 πε/13 – 5 – 2002 έγγραφό μας.
Επιπλέον, διερευνώντας έκτοτε με περισσότερη λεπτομέρεια τα στοιχεία της περιοχής, είμαστε πεπεισμένοι ότι είναι πραγματικό έγκλημα κατά της φύσης μια τέτοιου μεγέθους επέμβαση στην περιοχή της κορυφογραμμής αυτής με αυτό το υψόμετρο. Το αιολικό πάρκο τοποθετείται στην καρδιά ενός φυσικού οικοσυστήματος με ελάχιστη διείσδυση ανθρώπινων δραστηριοτήτων και αποτελεί βίαιη εισβολή και αναστάτωση μη αντιστρεπτή. Τέτοιες περιοχές στην Ελλάδα έχουν μείνει ελάχιστες και αποτελούν αυτό που λέμε ακόμα φύση. Το πολύ μεγάλο υψόμετρο όπου τοποθετείται δημιουργεί ακραίο οικολογικό περιβάλλον για την ανάπτυξη φυτών και σε συνδυασμό με το μητρικό πέτρωμα (ψαμμίτες κυρίως) οποιαδήποτε απομάκρυνση του επιφανειακού εδαφοκαλύματος θα αποτελέσει αφετηρία διαβρώσεων και την δημιουργία νέων ρεμάτων. Οι γυμνές επιφάνειες της ψευδαλπικής ζώνης την ημέρα "ψήνονται " απ’ τον ήλιο και το βράδυ παγώνουν, Το οργανικό έδαφος είναι ελαχίστου πάχους, αποτέλεσμα του κλίματος και της ποόδους βλάστησης (που σημαίνει μικρό βάθος ριζών και κατά συνέπεια διεργασιών) που απαιτεί χιλιετίες να δημιουργηθεί. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες οποιαδήποτε αποκατάσταση είναι δύσκολη όπως παραδέχεται και ο συνάδελφος μελετητής που υπογράφει το κεφάλαιο της αναχλόασης, ανέφικτη κατ’ εμάς, όπως αποδεικνύουν τα πρανή των δρόμων βοσκοτόπων της περιοχής που έχουν ηλικία 30έτη, ή πρανή εγκαταστάσεων κεραιών κινητής τηλεφωνίας ηλικίας 15 ετών που παραμένουν "κρανίου τόπος".Στα υψόμετρα αυτά αναπτύσσεται σπάνια βλάστηση μεγάλης οικολογικής σημασίας και αυτός είναι και ο λόγος που τα περισσότερα ορεινά συγκροτήματα εντάχθηκαν στο δίκτυο ΦΥΣΗ 2000. Η συγκεκριμένη περιοχή αν και δεν είναι ενταγμένη στον κατάλογο αυτό, δεν έχει μικρότερη οικολογική σημασία τη στιγμή που εδώ περιλαμβάνονται τα υπολείμματα δασών οξιάς στο νοτιότερο όριο εξάπλωσής της στην Ευρώπη, (ότι είναι δηλ. το Βάι για τον φοίνικα) σύμφωνα με τη βιβλιογραφία. Αυτό και μόνο μπορούσε να αποτελέσει λόγο ένταξής στο εν λόγω δίκτυο. Επιπλέον στην περιοχή εντοπίζονται και σπάνια ενδημικά είδη όπως Centaurea princeps ενδημικό αποκλειστικά στην περιοχή!, Thymus hartvigii subsp. macrocalyx, Medicago medicaginoides που αναφέρονται στα διάφορα Red data books όπως π.χ το Medicago medicaginoides που απ’ όλη την Ελλάδα μόνο σ’ αυτή την περιοχή εμφανίζεται (είδος κυρίως της Ασίας) και εδώ είναι το ανατολικότερο όριο εξάπλωσής του. Στην περιοχή έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 1130 TAXA ων οποίων 111 ενδημικά των βαλκανίων και 80 Ελληνικά και έχει μεγάλη σημασία η διατήρηση της ενδοειδικής ποικιλομορφίας. Αποτελεί δηλ. περιοχή φυσικού αποθέματος προς διατήρηση και προστασία άσχετα αν δεν εντάχθηκε στο δίκτυο ΦΥΣΗ 2000, που αποτελεί κοινό μυστικό ότι συντάχθηκε πρόχειρα και χωρίς τη συνεργασία τηςτοπικής δασικής υπηρεσίας. Η χρήση για την αναχλόαση σπόρων του εμπορείου που παράγονται σε άλλες χώρες (συνήθως Αυστραλία ), έστω και αν είναι του ίδιου είδους, αποτελεί εισβολή ξένου γενετικού υλικού σε ένα φυσικό οικοσύστημα με άγνωστες συνέπειες για την εξέλιξη της ενδημικής βλάστησης η σύνθεση της οποίας δεν έχει καν μελετηθεί απ’ τον συντάκτη της μελέτης. Αυτό σημαίνει ότι μόνο επιδερμικά αντιμετωπίστηκε το θέμα των επιπτώσεων και της αποκατάστασης. Δεν είναι τυχαίο ότι ο μελετητής παραθέτει παραδείγματα απ’ τη Γαλλία αφού στον Ελλαδικό χώρο δεν υπάρχει αντίστοιχη εμπειρία και δεν σκόπιμο να αποτελέσουμε επι του προκειμένου του "κασσίδη το κεφάλι". Θα μπορούσε να προτείνει την απόξεση εκ των προτέρων όλου του φυτοτάπητα στις θέσεις των εκσκαφών υπο μορφή χορτόπλινθων, την διατήρησή του σε κατάλληλες συνθήκες ώστε να επανατοποθετηθεί στις γυμνές επιφάνειες που θα προκύψουν, για αποκατάστασή τους.Όσον αφορά την κατασκευή των δρόμων συνολικού μήκους 19,4χλμ. σύμφωνα με την εμπειρία μας απ’ τη διάνοιξη πολλών χιλιομέτρων δασικών οδών στην περιοχή μας, θα παραχθούν τουλάχιστον οι διπλάσιες ποσότητες εκχωμάτων ( μέση διατομή (8 m 3 ). Οι εκσκαφές που θα προκύψουν θα αλλοιώσουν οριστικά το τοπίο. Η αύξηση της κατά μήκος κλίσης μέχρι 20% ώστε να μειωθεί το μήκος δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Αυτό γιατί οι χωματόδρομοι με κλίσεις > 8-9% αντί να στραγγίζουν εγκάρσια στις τάφρους, το νερό συγκεντρώνεται, ρέει κατά μήκος και διαβρώνει το κατάστρωμα. Έτσι βαθμιαία μετατρέπεται σε χαντάκι. Σε σχέση μ’ αυτό, δεν μας βρίσκει σύμφωνους η άποψη του καθηγητή κ. Παπακυριαζόπουλου ( Κεφ. Γεωλογικές, υδρογεωλογικές και γεωτεχνικές συνθήκες) ότι "δεν αναμένονται επιπτώσεις των έργων στην κίνηση των επιφανειακών υδάτων καθόσον οι μορφολογικές επεμβάσεις είναι περιορισμένης έκτασης και γίνονται στις ανάντη περιοχές των υφιστάμενων υδρολογικών λεκανών και ουδεμία παρέμβαση γίνεται στις κοίτες των ρευμάτων ". Θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο, επειδή οι δρόμοι αναγκαστικά συγκεντρώνουν νερά που προέρχονται από το κατάστρωμά τους που είτε είναι εντελώς αδιαπέραστο είτε έχει ελάχιστη διηθητικότητα (οι χωματόδρομοι), όπως επίσης συγκεντρώνονται απ’ τη διακοπή των μικροχαραδρώσεων και τη οδήγησή τους με τις τάφρους σε μεγαλύτερα ρέματα όπου τοποθετούνται εγκάρσιοι οχετοί. Επειδή ακριβώς οι δρόμοι θα διανοιγούν στην κορυφή της πλαγιάς καινούργια ρέματα και διαβρώσεις θα ξεκινήσουν από εκεί. Επίσης δεν ευσταθεί η άποψη του κ. καθηγητή ότι "Στην ευρύτερη περιοχή εξαιτία ςτου ήπιου ανάγλυφου και του φλυσχικού υποβάθρου, δεν παρατηρούνται κινητικά φαινόμενα κατολισθήσεων και ερπυσμών". Σε όλη τη Δυτική πλαγιά (η πλευρά του Ν. Ευρυτανίας), είχαμε την ευκαιρία στις προσημάνσεις προς υλοτομία των συστάδων βήμα-βήμα, να διαπιστώσουμε πληθώρα μικροπηγών, κατολισθήσεων και ερπυσμών μέσου και μεγάλου βάθους, ρηξιγενείς επιφάνειες και πλαγιές ολόκληρες υπό μετακίνηση . Επομένως είναι άγνωστη η συμπεριφορά του γεωλογικού υποθέματος στην υπερφόρτωση και τους κραδασμούς.
Το Γενικό χωροταξικό σχέδιο της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας προορίζει τους ορεινούς όγκους για άλλες χρήσεις:
«Οι ορεινοί όγκοι (>800 μ.), αποτελούν σημαντικό χώρο αγροτο-δασικώνδραστηριοτήτων, ενώ τα ορεινά δάση και δασικές εκτάσεις, αποτελούνπεριοχές φυσικού αποθέματος προς διατήρηση και προστασία (Δ.3.3).
Ιδιαίτερα το τρίγωνο Άμφισσα-Λαμία-Καρπενήσι, αποτελεί κυρίαρχοχώρο φυσικού αποθέματος (Δ.3.3).- Τα μεγάλα φυσικά τοπία (NATURA κλπ), κυρίως τα υψηλά ορεινά και οιπολυπληθείς ιστορικοί και αρχαιολογικοί τόποι και τα θρησκευτικάμνημεία, ενδείκνυνται για εναλλακτικές μορφές τουρισμού (Β.5.3)»
Θεωρούμε επομένως ανεπίτρεπτες τις επεμβάσεις αυτού του μεγέθους, όσο και αν αυτές στην ΜΠΕ παρουσιάζονται ελάχιστες. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι οι αρνητικές επιπτώσεις είναι οριστικές και μη αναστρέψιμες. Παρόμοια έργα μπορούν να χωροθετούνται σε μικρότερα υψόμετρα με εξίσου υψηλό αιολικό δυναμικό, όπου ήδη ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν προκαλέσει την καταστροφή του τοπίου και του εδάφους και μπορούν σε τελευταία περίπτωση να αποκατασταθούν οι εκτάσεις.
ΟΔ/ντής Δασών
Γιώργος Καραγεώργος
Δασολόγος
16/7/09
Ακρωτήρι του Λευκάτα...
Στο νότιο άκρο της Λευκάδας απλώνεται η χερσόνησος και το ακρωτήρι του Λευκάτα (ύψους 60 μέτρων, η «λευκή πέτρη» του Ομήρου). Από εκεί αρχίζουν οι απόκρημνες και πιο εντυπωσιακές δυτικές ακτές του νησιού. Το τοπίο ορεινό και άγριο, κατεβαίνει ως την άκρη της θάλασσας, εκεί που τα κάτασπρα βράχια παλεύουν με το Ιόνιο πέλαγος. Άγρια και συναρπαστική η ομορφιά αυτού του τοπίου που ο επισκέπτης πλησιάζει από τη θάλασσα ή από τη στεριά.
Εδώ, στη μύτη του Λευκάτα ο μύθος θέλει την ποιήτρια Σαπφώ να δίνει τέλος στη ζωή της απελπισμένη από το πάθος του έρωτα.
Αυτά τα λευκά βράχια βάφτισαν και το νησί Λευκάδα. Αυτή είναι μια από τις πολλές εκδοχές για την προέλευση του ονόματός του.
Εκεί βρίσκεται ο φάρος του Λευκάτα, ο οποίος χτίστηκε πάνω σε αρχαίο ναό αφιερωμένο στον Απόλλωνα.
Το ιερό του Λευκάτα Απόλλωνα ήταν γνωστό σε όλο τον αρχαίο κόσμο. Κάθε χρόνο γίνονταν γιορτές πανελλήνιες προς τιμήν του θεού. Ήταν προστάτης των ναυτικών, γιατρός του σώματος και της ψυχής. Για αυτό και οι αρχαίοι πίστευαν ότι πηδώντας από τα βράχια αυτά η ψυχή απελευθερωνόταν από το βάρος των παθών και εξιλεωνόταν από τις αμαρτίες. Σήμερα ελάχιστα ίχνη του αρχαίου ναού διακρίνονται κάτω από το φάρο. Το τοπίο όμως είναι τόσο εντυπωσιακό, που μεταδίδει στον επισκέπτη τη μαγεία του μυστηριακού χαρακτήρα του.
Το Κυπαρίσσι της Πρασιάς Ευρυτανίας.
Η Πρασιά πρώην Ζελενίτσα, βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο 760 μ. και σήμερα ανήκει στον δήμο Ασπροποτάμου του νομού Ευρυτανίας. Το χωριό είναι στους πρόποδες του Ντεληδημιού (2163 μ.). Η Πρασιά γνώρισε μεγάλη καταστροφή κατα την επέλαση του Μουσταή πασά της Σκόνδρας, όπως και η ευρύτερη περιοχή. Υπήρχαν πολλές εκκλησίες και μονές που δεν γλίτωσαν στη μανία των τουρκοαλβανών. Αποτελείται από τους οικισμούς Φουσιανά, Βασιλέσι, Κυπαρίσσι, Πρόδρομος και Μεταξάδες. Η ονομασία του χωριού προήλθε επειδή η περιοχή είναι κατηφορική με συνεχόμενες κλιμακωτές πεζούλες σε μορφή πρασιάς.
Ο κεντρικός οικισμός της, το Κυπαρίσσι, πήρε τ' όνομά του από το μεγάλο κυπαρίσσι που υπάρχει εδώ.Οι θρύλοι λένε ότι εκεί ο Πάτερ Κοσμάς ο Αιτωλός προφήτεψε επί τουρκοκρατίας: «Αν το κυπαρίσσι αυτό ξεραθεί από την κορυφή, η Ελλάς θα ελευθερωθεί, αν ξεραθεί από τη ρίζα του η Ελλάς δεν θα ελευθερωθεί»...Το κυπαρίσσι σήμερα στέκει ακόμη ολόρθο, επιβλητικό και ακμαίο και ανακηρύχτηκε Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης.
...το κυπαρίσσι της Ζελενίτσας
...Ο Κοσμάς ο Αιτωλός, άμα τελείωσε το κήρυγμά του απάνω στο πλάτωμα, μπροστά απ’ το μοναστήρι του Αϊ –Λια, κίνησε να πάει στο χωριό. Βλέπετε, ήθελε και το δικό του το ντελικάτο το κορμί λίγο ξαπόστιο, λιγάκι νερό και μια μπουκιά φαΐ. Μαζί του κίνησε και το πλήθος, που, κατά πως λένε, ξεπέρναγε τις δυο χιλιάδες (2.000) κόσμο…! Τραβούσαν όλοι μαζί για το χωριό. Σε λίγο, μπροστά τους, απάνω από τα σπίτια, πρόβαλε επιβλητικό και πανώριο ένα κυπαρίσσι. Ένα κυπαρίσσι που πριν από πολλά χρόνια κάποια χέρια το ’φεραν από της Παναγιάς την Πόλη, από τη Βασιλεύουσα, και το φύτεψαν εδώ. Το φύτεψαν σε τούτα τα απόμερα τα μέρη, μακριά απ’ τον Τούρκο και μέσα στης Ρωμιοσύνης την καρδιά.
Όταν έφτασαν σιμά του, σταμάτησαν και ορισμένοι ρώτησαν τον Άγιο:
Όταν έφτασαν σιμά του, σταμάτησαν και ορισμένοι ρώτησαν τον Άγιο:
«Παππούλη, πότε θα ’ρθει το ποθούμενο;»
-Το βλέπετε αυτό το κυπαρίσσι; Τους ρώτησε.
-Ναι, παππούλη… Το βλέπουμε…
-Αν το κυπαρίσσι που βλέπετε ξεραθεί απ’ την κορυφή, η Ελλάδα μας θα λευτερωθεί. Αν ξεραθεί απ’ τον πάτο, τότε, δυστυχώς, θα μείνει σκλάβα. Δε θα λευτερωθεί.
Κατ’ άλλους, τους είπε: «Κοιτάξτε αυτό το κυπαρίσσι καλά… Έχει τρεις κορφές… Αν ιδείτε και ξεραθεί η μια του η κορφή, θα ελευθερωθείτε. Οι άλλες οι δυο κορφές του δε θα ξεραθούν, γιατί δε θα λευτερωθεί ολόκληρη η Ελλάδα».
Πέρασαν τα χρόνια και ζύγωσε του ξεσηκωμού η μέρα. Πράγματι, στην ανατολή του λαμπρού, του λευτεροφόρου ’21, στου κυπαρισσιού την κορυφή, έλαμψε της λευτεριάς το μήνυμα! Το κυπαρίσσι, ξεράθηκε κατάκορφα!
Ορισμένοι υποστηρίζουν, ότι, του κυπαρισσιού οι κορφές, ξαναξεράθηκαν στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, καθώς και κατά την εισβολή των Τούρκων στη μαρτυρική Κύπρο. Όμως είναι έτσι; Ή μήπως, αυτοί που το λένε, παρασύρθηκαν από την ήδη υπάρχουσα, από το 1821 και δώθε, ξερή κορφή του;
Της Ζελενίτσας το κυπαρίσσι, είναι, και στις μέρες μας, στη ζωή! Οι διαστάσεις του, χωρίς υπερβολή, είναι τεράστιες. Η διάμετρός του αγγίζει τα δύο μέτρα (1,94 μέτρα), δεν το αγκαλιάζουν τρεις ψηλοί άνδρες, αφού η περίμετρός του ξεπερνάει τα έξι μέτρα (6,08 μέτρα), το ύψος του είναι πολλές δεκάδες μέτρα και η φήμη του ξεπέρασε της Ζελενίτσας και της Ευρυτανίας μας τα όρια τα στενά!
Για το κυπαρίσσι της Ζελενίτσας λέγονται πολλά. Το πήρε το στόμα του λαού και το ’κανε αλαλαγή, το πήρε του Ντεληδημιού τ’ από’ι και το ’κανε μαντάτο, το πήρε ο κόσμος και το ’κανε σύμβολο. Απάνω του, πλάστηκαν ιστορίες τέτοιες που άντεξαν στο χρόνο, γιατί πέρασαν από τον πατέρα στο παιδί, από τη μάνα στην κόρη κι από τους παππούδες στα εγγόνια. Η μια γενιά τις φέρνει και η άλλη τις πηγαίνει. Μέσα στα δασιά κλαριά του κρύφτηκαν, ζητώντας προστασία, καλοί και κακοί, νοικοκυραίοι και φτωχοί, σκλάβοι και κατακτητές, κλέφτες και αρματολοί (κάποια φορά σαράντα όλοι μαζί)…! Κι αυτό –αγέρωχο, περήφανο και καλοσυνάτο –είναι στην άκρη του χωριού και χαίρεται τη ζωή. Τη χαίρεται και την απολαμβάνει περισσότερο από 1.500 χρόνια! Υπολογίζεται, ότι κουβαλάει στην «πλάτη» του τόσα χρόνια, γιατί το φύτεμά του χάνεται στο διάβα των καιρών, οι ρίζες του στα βάθη της γης, ενώ οι κορφές του αγγίζουν τα σύννεφα, συνομιλούν με τ’ αστέρια, σιγοψιθυρίζουν στο φεγγάρι, απολαμβάνουν τον ήλιο. Όσοι πέρασαν από κοντά του, έτσι το γνώρισαν, έτσι το έζησαν κι έτσι το άφησαν. Αν είχε στόμα για να πει, φωνούλα για να κρίνει, θα έλεγε, θα έλεγε, θα έλεγε… Θα διηγούνταν για χρόνια, για εποχές και για καιρούς…! Θα έλεγε για ντόπιους και για ξένους…! Θα μολόγαγε για κόσμο και για κοσμάκη…!
Της Ζελενίτσας το κυπαρίσσι είναι ένα από τα λίγα κλαριά της γης, που δεν το ’σκιάξε ο χρόνος, που δεν το δείλιασε η ζωή, που δεν το φόβισαν της φύσης τα καμώματα, που δεν το αφάνισαν οι παραξενιές των εποχών…!
Στης Ζελενίτσας το κυπαρίσσι, τα χρόνια δίνουν λεβεντιά, οι αστραπές κουράγιο, οι βροχές, τα χιόνια κι οι αέρηδες του δίνουν νιάτα και περηφάνια…!
-Το βλέπετε αυτό το κυπαρίσσι; Τους ρώτησε.
-Ναι, παππούλη… Το βλέπουμε…
-Αν το κυπαρίσσι που βλέπετε ξεραθεί απ’ την κορυφή, η Ελλάδα μας θα λευτερωθεί. Αν ξεραθεί απ’ τον πάτο, τότε, δυστυχώς, θα μείνει σκλάβα. Δε θα λευτερωθεί.
Κατ’ άλλους, τους είπε: «Κοιτάξτε αυτό το κυπαρίσσι καλά… Έχει τρεις κορφές… Αν ιδείτε και ξεραθεί η μια του η κορφή, θα ελευθερωθείτε. Οι άλλες οι δυο κορφές του δε θα ξεραθούν, γιατί δε θα λευτερωθεί ολόκληρη η Ελλάδα».
Πέρασαν τα χρόνια και ζύγωσε του ξεσηκωμού η μέρα. Πράγματι, στην ανατολή του λαμπρού, του λευτεροφόρου ’21, στου κυπαρισσιού την κορυφή, έλαμψε της λευτεριάς το μήνυμα! Το κυπαρίσσι, ξεράθηκε κατάκορφα!
Ορισμένοι υποστηρίζουν, ότι, του κυπαρισσιού οι κορφές, ξαναξεράθηκαν στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, καθώς και κατά την εισβολή των Τούρκων στη μαρτυρική Κύπρο. Όμως είναι έτσι; Ή μήπως, αυτοί που το λένε, παρασύρθηκαν από την ήδη υπάρχουσα, από το 1821 και δώθε, ξερή κορφή του;
Της Ζελενίτσας το κυπαρίσσι, είναι, και στις μέρες μας, στη ζωή! Οι διαστάσεις του, χωρίς υπερβολή, είναι τεράστιες. Η διάμετρός του αγγίζει τα δύο μέτρα (1,94 μέτρα), δεν το αγκαλιάζουν τρεις ψηλοί άνδρες, αφού η περίμετρός του ξεπερνάει τα έξι μέτρα (6,08 μέτρα), το ύψος του είναι πολλές δεκάδες μέτρα και η φήμη του ξεπέρασε της Ζελενίτσας και της Ευρυτανίας μας τα όρια τα στενά!
Για το κυπαρίσσι της Ζελενίτσας λέγονται πολλά. Το πήρε το στόμα του λαού και το ’κανε αλαλαγή, το πήρε του Ντεληδημιού τ’ από’ι και το ’κανε μαντάτο, το πήρε ο κόσμος και το ’κανε σύμβολο. Απάνω του, πλάστηκαν ιστορίες τέτοιες που άντεξαν στο χρόνο, γιατί πέρασαν από τον πατέρα στο παιδί, από τη μάνα στην κόρη κι από τους παππούδες στα εγγόνια. Η μια γενιά τις φέρνει και η άλλη τις πηγαίνει. Μέσα στα δασιά κλαριά του κρύφτηκαν, ζητώντας προστασία, καλοί και κακοί, νοικοκυραίοι και φτωχοί, σκλάβοι και κατακτητές, κλέφτες και αρματολοί (κάποια φορά σαράντα όλοι μαζί)…! Κι αυτό –αγέρωχο, περήφανο και καλοσυνάτο –είναι στην άκρη του χωριού και χαίρεται τη ζωή. Τη χαίρεται και την απολαμβάνει περισσότερο από 1.500 χρόνια! Υπολογίζεται, ότι κουβαλάει στην «πλάτη» του τόσα χρόνια, γιατί το φύτεμά του χάνεται στο διάβα των καιρών, οι ρίζες του στα βάθη της γης, ενώ οι κορφές του αγγίζουν τα σύννεφα, συνομιλούν με τ’ αστέρια, σιγοψιθυρίζουν στο φεγγάρι, απολαμβάνουν τον ήλιο. Όσοι πέρασαν από κοντά του, έτσι το γνώρισαν, έτσι το έζησαν κι έτσι το άφησαν. Αν είχε στόμα για να πει, φωνούλα για να κρίνει, θα έλεγε, θα έλεγε, θα έλεγε… Θα διηγούνταν για χρόνια, για εποχές και για καιρούς…! Θα έλεγε για ντόπιους και για ξένους…! Θα μολόγαγε για κόσμο και για κοσμάκη…!
Της Ζελενίτσας το κυπαρίσσι είναι ένα από τα λίγα κλαριά της γης, που δεν το ’σκιάξε ο χρόνος, που δεν το δείλιασε η ζωή, που δεν το φόβισαν της φύσης τα καμώματα, που δεν το αφάνισαν οι παραξενιές των εποχών…!
Στης Ζελενίτσας το κυπαρίσσι, τα χρόνια δίνουν λεβεντιά, οι αστραπές κουράγιο, οι βροχές, τα χιόνια κι οι αέρηδες του δίνουν νιάτα και περηφάνια…!
Σπανίζουν και... εξαφανίζονται!
Πολλά σπάνια και εξωτικά πλάσματα μπορεί να εξαφανιστούν μέσα στη χρονιά που διανύουμε. Αρκετά είδη, όπως ο μικρός μαρσιποφόρος τερμιτοφάγος ονόματι numbat, η διάσημη εν Ελλάδι, αλλά και παγκοσμίως, μεσογειακή φώκια, ο παπαγάλος macaw, βρίσκονται αντιμέτωπα με τον κίνδυνο να ακολουθήσουν την τύχη του βόα του Round Island που εξαφανίστηκε από το νησί του στον Ινδικό Ωκεανό το 1975 ή του Atitlan Giant Grebe (είδος βουτηχτάρας), του οποίου τα ίχνη χάθηκαν το 1980 από τη Γουατεμάλα.
Κατά τον Martin Jenkins, ερευνητή στο World Conservation Monitoring Centre του Κέιμπριτζ, «μπορεί αυτή τη στιγμή κάποιο ζώο που δεν βρίσκεται στη λίστα των απειλουμένων να εξαφανίζεται χωρίς κανένας να το αντιλαμβάνεται. Ο άνθρωπος είχε αρχίσει να εξαφανίζει ζώα από τότε που άναψε την πρώτη φωτιά. Οι Πολυνήσιοι στον Ειρηνικό Ωκεανό εξολόθρευσαν πολλά είδη πολύ προτού φθάσουν εκεί οι Ευρωπαίοι». Ωστόσο, πολλές εξαφανίσεις ήταν μέρος του φυσικού κύκλου που εμπλέκει μόνο περιθωριακά την επέμβαση από την ανθρωπότητα.
ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...
Kouprey: Είδος βοδιού που κατοικεί σε δάσος. Ζει σε ομάδες στο Δυτικό Βιετνάμ, στο Νότιο Λάος, στην Καμπότζη και στα βουνά Dongrak της Ανατολικής Ταϊλάνδης. Ο αριθμός τους πιστεύεται πως δεν ξεπερνά τα 300 ζώα. Τεκμήρια για την ύπαρξή τους δεν υπάρχουν παρά μόνο από μαρτυρίες κυνηγών.
Kakapo: Μοιάζει εξαιρετικά με κουκουβάγια. Ωστόσο, δεν είναι παρά ένας παπαγάλος ανίκανος να πετάξει. Κάποτε κατοικούσε στη Νέα Ζηλανδία. Η άφιξη όμως των αρουραίων και των κουναβιών που έφτασαν μαζί με τους νέους κατοίκους και ο αφανισμός των δασών εξαφάνισαν το είδος. Σήμερα ζουν μόνο 47 πουλιά.
Η γιγάντια ψαλίδα της Αγίας Ελένης: Οι ερευνητές το παρατήρησαν για πρώτη φορά το 1798 και τελευταία το 1967. Μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 78 mm και θεωρείται από τους μεγαλύτερους ωτοσκώληκες φορφικούλεις κοινώς ψαλίδες του κόσμου. Ο πληθυσμός τους, αν υπάρχει ακόμη, υπολογίζεται πως φτάνει τα 100.
Το φασμίδιο του νησιού του Λόρδου Howe: Εχει παρατηρηθεί, μόνο σε αυτό το νησί, στις ακτές της Νότιας Ουαλίας. Οι επιστήμονες θεωρούν πως εξαφανίστηκε λίγο μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και στη δεκαετία του '60 έντομα του είδους βρέθηκαν νεκρά στο Bell's Pyramid, περίπου 14 μίλια νότια του κυρίως νησιού.
Η ορνιθόπτερη πεταλούδα της Βασίλισσας Αλεξάνδρας: Η μεγαλύτερη πεταλούδα του κόσμου (το άνοιγμα φτερών της θηλυκής φτάνει τις 11 ίντσες). Παρατηρήθηκε το 1907 στην Παπούα Νέα Γουινέα από τον λόρδο Rothschild. Η κατοικία της πρόκειται σύντομα να καταστραφεί εντελώς για καλλιέργεια φοινικόδεντρων.
Baiji: Το είδος αυτό δεν αριθμεί παρά ελάχιστες δεκάδες. Είναι γνωστό και ως το τυφλό δελφίνι του ποταμού Yangtze. Πολλά baiji δολοφονήθηκαν τυχαία από ψαρόβαρκες, ενώ ο αριθμός τους επηρεάστηκε και από τη βιομηχανική ρύπανση και τα υδροφράγματα.
Ο παπαγάλος Μακάο του Σπιξ: Μπλε παπαγάλος που ζούσε στην πολιτεία Bahia της Βραζιλίας. Από το 1988 που εξαφανίστηκε, θύμα του αφανισμού των δασών και του παράνομου εμπορίου ζώων, αναζητούσαν τα ίχνη του. Το 1990 ανακαλύφθηκε ένα αρσενικό και υπάρχουν ελπίδες να ζευγαρωθεί με μια θηλυκή από ιδιωτικό ζωολογικό κήπο.
Μεσογειακή φώκια: Υπολογίζεται ότι έχουν απομείνει περίπου 500 ζώα, σύμφωνα με στοιχεία της MOm. Επιπλέον, η μείωση του αριθμού των ψαριών με τα οποία τρέφεται λόγω της έντονης υπεραλιείας , η ρύπανση της θάλασσας, ο ανεξέλεγκτος τουρισμός και οι ηθελημένες θανατώσεις αυξάνουν τον κίνδυνο εξαφάνισης του είδους, αφού οι φώκιες έχουν ήδη εγκαταλείψει τις ανοιχτές παραλίες και χρησιμοποιούν πια, για βιότοπους αναπαραγωγής, απομονωμένες, δυσπρόσιτες και καλά προφυλαγμένες σπηλιές. Πάνω από το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού ζει και αναπαράγεται στην Ελλάδα.
Numbat: Είναι ένας μυρμηγκοφάγος που ζει στα δάση ευκαλύπτου της Νότιοδυτικής Αυστραλίας. Σήμερα επιβιώνουν μόνο δύο πληθυσμοί, αφού το είδος αντιμετώπισε προβλήματα από την εισβολή των γάτων και των αλεπούδων καθώς και της καταστροφής του βιοτόπου του για τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών.
Ο χρυσός Λεμούριος των μπαμπού: Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1987 στην Ανατολική Μαδαγασκάρη. Το Hapalemur aureus (επιστημονικώς) εμφανίζεται εξαρτώμενο από τα μοναδικά γιγάντια μπαμπού του νησιού, τα οποία σιγά σιγά εξαφανίζονται.
Asprete (ή ρομανιχθύς): Ψάρι του γλυκού νερού που κάποτε βρισκόταν σε αφθονία σε τρία ποτάμια της Ρουμανίας. Σήμερα κινδυνεύει με εξαφάνιση λόγω της ρύπανσης και των υδροφράγματων που κατέστρεψαν τους βιότοπούς του.
Αλλα είδη που απειλούνται με εξαφάνιση το 1996 είναι: ο muriqui, μεγαλόσωμος πίθηκος της Βραζιλίας, ο ρινόκερος της Ιάβας, ο όρυξ της Σαχάρας (scimitarhorned oryx), ο οποίος κινδυνεύει από τους κυνηγούς με τα τζιπ, ο κόνδορας της Καλιφόρνιας μόνο τέσσερις έχουν μείνει πια σε άγρια κατάσταση ο αλιγάτορας της Κίνας, η λεπιδοχελώνα (θαλάσσια χελώνα) του Kemp's Ridle, το γιγάντιο πάντα (για το οποίο το WWF έδωσε και δίνει δυναμικές μάχες), ο μαύρος ρινόκερος και το magpie robin των Σεϋχελλών (είδος κοκκινολαίμη) το οποίο ζούσε μόνο στο νησί Φριγκέιτ. Τον τελευταίο χρόνο οι επιστήμονες μετέφεραν μερικά από τα εναπομείναντα πουλιά στο νησί Αρίντ όπου και το είδος αναπαρήχθη. Παρόμοιο πρόβλημα είχε παρουσιαστεί παλαιότερα και με την ποταμίδα των Σεϋχελλών, της οποίας ο αριθμός έφθανε στο νησί Κουζίν όπου ζούσε τα 25 πουλιά. Η BirdLife International ανέλαβε την προστασία τους και ο αριθμός τους έφτασε τα 400. Τότε, επειδή δεν χωρούσαν στο νησί, μετέφεραν ορισμένα στο Αρίντ, τα οποία αναπαρήχθησαν και έφτασαν τα 1.000. Για τον λόγο αυτό το είδος αφαιρέθηκε από το Κόκκινο Βιβλίο.
Οι φάλαινες της Μεσογείου
Κίνδυνο διατρέχουν και οι φάλαινες της Μεσογείου οι οποίες πεθαίνουν από μια περίεργη ασθένεια, παρόμοια με εκείνη του 1991, που σκότωσε περισσότερα από 5.000 δελφίνια. Ο πληθυσμός των fin wales (φάλαινες με πτερύγιο) ή αλλιώς Balaenoptera physalus, το μοναδικό μεσογειακό είδος φάλαινας, έχει συρρικνωθεί στις 3.000 και οι μελετητές φοβούνται πως ο μεταδιδόμενος ιός μπορεί να απειλήσει τον εναπομείναντα πληθυσμό. Εξάλλου, επιστήμονες που μελετούν τις φάλαινες παρατήρησαν αλλαγή στη συμπεριφορά τους τους τελευταίους μήνες. Τώρα οι θηλυκές μένουν κοντά στην ακτή και σπάνια καταδύονται. Οι λόγοι μπορεί να οφείλονται και στη ρύπανση των νερών.
... ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Αγριόγιδο: Είναι ορεσίβιος τύπος και μάλιστα ιδιαίτερα ευκίνητος. Με ένα σάλτο περνά χάσμα 7 μέτρων, ενώ είναι ικανό να πηδήξει κατακόρυφα από 15 μέτρα σε ένα στενό κομμάτι γης. Κάποτε ζούσε και στον Παρνασσό. Σήμερα απαντάται στα βουνά Γκιώνα, Βαρδούσια, Οίτη, Ολυμπο, Γκαμήλα, Σμόλικα, Ζυγό, Τριγγιά, Λύγκο, Γράμμο και Δυτική Ροδόπη. Ο πληθυσμός τους δεν ξεπερνά τα 500 ζώα. Βασικός κίνδυνος: η λαθροθηρία.
Καφέ Αρκούδα: Αχαρη στο περπάτημά της, αφού πατάει με ολόκληρο το πέλμα, η αρκούδα παρά την απειλητική της όψη είναι φυτοφάγος και εντελώς ακίνδυνη για τον άνθρωπο. Ο ρυθμός με τον οποίο ο πληθυσμός (περίπου 120 αρκούδες) μειώνεται είναι μεν μικρός αλλά συνεχής, με συνέπεια να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για πλήρη εξαφάνιση. Ζει στη βόρεια και κεντρική Πίνδο και στη δυτική Ροδόπη. Κινδυνεύει από την καταστροφή του βιοτόπου της και το λαθραίο κυνήγι.
Βύδρα: Ζει σε ποταμούς, λίμνες, έλη και βραχώδεις ακτές σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα και στην Κέρκυρα. Η Ελλάδα φιλοξενεί έναν από τους καλύτερους πληθυσμούς βίδρας στην Ευρώπη, αν και η μείωσή τους τα τελευταία χρόνια είναι σημαντική. Βασικοί κίνδυνοι: η καταστροφή των βιοτόπων της και η ρύπανση.
Γκιζάνι: Ολο και όλο 7 εκατοστά μήκος, με χρώμα γκριζωπό και κοιλιά ασημένια. Αυτό το μικρόσωμο ψάρι, ενδημικό των γλυκών νερών της Ρόδου, κινδυνεύει από τα τεχνικά έργα και τη ρύπανση.
Δελφίνια: Απειλή δέχονται και τα χαριτωμένα κητώδη. Αυτοί οι χαριτωμένοι σύντροφοι των πλοίων αντιμετωπίζουν πολλούς κινδύνους. Η έλλειψη τροφής λόγω της υπεραλίευσης και το κυνήγι από τους ψαράδες επειδή τους καταστρέφουν τα δίχτυα απειλούν το ζωνοδέλφινο, το κοινό δελφίνι, το σταχτοδέλφινο, το σπαθοδέλφινο και τη φώκαινα.
Θαλασσαετός: Από τα μεγαλύτερα είδη αετών της Ευρώπης. Σήμερα μόνο 2 με 4 ζευγάρια (ζευγαρώνει διά βίου) φωλιάζουν στην Ελλάδα. Οι ακριβείς τους θέσεις κρατούνται μυστικές για τους ασυνείδητους λαθροθήρες. Τον χειμώνα ο αριθμός αυξάνει λόγω της μετανάστευσης, κυρίως νεαρών πουλιών, από βορειότερες χώρες. Κινδυνεύει από την υποβάθμιση των βιοτόπων του και τη λαθροθηρία.
Θρίτσα: Ζούνε στη λίμνη Βιστωνίδα και ο αριθμός τους κυμαίνεται από 78 ως 97 ψάρια. Κινδυνεύουν από τη ρύπανση του βιοτόπου τους.
Λύκος: Εχει φαρδύ κεφάλι, χοντρό λαιμό, κοντά αφτιά και κίτρινα μάτια. Είναι μικρόσωμος και χρώματος καφέ. Ζει στην ηπειρωτική Ελλάδα, βορειότερα του Παρνασσού. Εκτιμάται πως ο αριθμός τους δεν ξεπερνά τα 500 ζώα, ωστόσο επίσημα το υπουργείο Γεωργίας μιλάει για 3.000 λύκους. Κινδυνεύει από τη μείωση της νομαδικής κτηνοτροφίας και των πληθυσμών των άγριων φυτοφάγων που αποτελούν την τροφή του. Η επικήρυξη των λύκων καταργήθηκε από το 1980 και το Δημόσιο πληρώνει τους κτηνοτρόφους για τις ζημιές που προκαλούν στα κοπάδια τους.
Μαυρόγυπας: Ο μεγαλύτερος γύπας της Ευρώπης. Ο πληθυσμός τους που φωλιάζει κυρίως στον Εβρο δεν ξεπερνά τα 15 με 20 ζευγάρια. Ζευγαρώνει μία και μοναδική φορά στη ζωή του. Η επιβίωσή του επηρεάζεται από την εκμετάλλευση των δασών. Μεγάλος αριθμός πουλιών σκοτώθηκε από χρήση δολωμάτων στρυχνίνης.
Μαυροπελαργός: Στην Ελλάδα (κυρίως Μακεδονία και Ξάνθη) ζούνε γύρω στα 20 ζευγάρια, ενώ υπάρχει και μετακινούμενος αριθμός τις περιόδους των μεταναστεύσεων. Την εποχή του φωλιάσματος το είδος θεωρείται πολύ ευαίσθητο στις ενοχλήσεις.
Νυχτερίδες: Οι περίφημες «ιπτάμενες αλεπούδες» απειλούνται με εξαφάνιση. Τα είδη των νυχτερίδων που ζουν στην Ελλάδα κινδυνεύουν από τη μείωση του πληθυσμού των μεγάλων εντόμων με τα οποία τρέφονται καθώς και από την καταστροφή των βιοτόπων τους και τη μείωση κατάλληλων θέσεων για φώλιασμα.
Οχιά της Μήλου: Στη Μήλο αποκαλείται και θεριό. Παρουσιάζει ποικιλία στον χρωματισμό γκριζοκαφέ, γκριζοκίτρινο ακόμη και το εντυπωσιακό κεραμιδοκόκκινο. Οι πληθυσμοί μειώνονται εξαιτίας της καταδίωξης που υφίστανται. Συχνά αιχμαλωτίζονται από τους ντόπιους και πωλούνται σε ξένους συλλέκτες.
Πελεκάνος: Στον Αμβρακικό κόλπο και στις Πρέσπες ζούνε οι δύο αποικίες αργυροπελεκάνων και ροδοπελεκάνων της Ελλάδας. Ελάχιστα άτομα διαχειμάζουν στην υπόλοιπη Ελλάδα Κερκίνη, Πόρτο Λάγος... Απειλούνται από την καταστροφή των βιοτόπων τους πέρα από τη Μικρή Πρέσπα που έχει ανακηρυχθεί Εθνικός Δρυμός και το κυνήγι.
Πλατώνι: Είναι το μικρόσωμο ελάφι της Ρόδου. Ζει στα δάση και δείχνει μια ιδιαίτερη προτίμηση στο γρασίδι. Ο αριθμός τους κυμαίνεται από 20-50 ζώα και διαρκώς μειώνεται.
Tremoctopus violaceus: Πρόκειται για κεφαλόποδο. Το 1986, ροδίτης ψαράς έφερε στο Ενυδρείο του νησιού ένα τέτοιο χταπόδι χρώματος μαύρου, με δύο κεντρικά μάτια και μεγάλη κουκούλα. Κατά το National History Museum του Λονδίνου όπου το μετέφερε ο Δημήτρης Καραβέλλας, ιχθυολόγος σήμερα του WWF Ελλάς τελευταία φορά που είχε απαντηθεί ήταν το 1836.
Φυσητήρας: Το αρσενικό φτάνει τα 18 μέτρα. Ελάχιστα άτομα έχουν παρατηρηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, δεν είναι ιδιαίτερα σπάνιο να τους δει κανείς στην περιοχή νότια της Χαλκιδικής. Κινδυνεύουν από έλλειψη της τροφής τους κεφαλόποδα λόγω της υπεραλίευσης.
Βασιλαετός: Τα τελευταία χρόνια έχει σταματήσει να φωλιάζει στη χώρα μας. Φθάνουν μόνο μερικά νεαρά πουλιά, που στην πλειονότητά τους, ανίκανα να προστατέψουν τον εαυτό τους, πέφτουν θύματα κυνηγών. Πολλοί τραυματισμένοι βασιλαετοί φτάνουν κάθε χρόνο στο Κέντρο Περίθαλψης στην Αίγινα.
Πηγές: «Το Κόκκινο Βιβλίο», το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF Ελλάς), η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και η MOm (Εταιρεία για τη Μελέτη και την Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας).
Κατά τον Martin Jenkins, ερευνητή στο World Conservation Monitoring Centre του Κέιμπριτζ, «μπορεί αυτή τη στιγμή κάποιο ζώο που δεν βρίσκεται στη λίστα των απειλουμένων να εξαφανίζεται χωρίς κανένας να το αντιλαμβάνεται. Ο άνθρωπος είχε αρχίσει να εξαφανίζει ζώα από τότε που άναψε την πρώτη φωτιά. Οι Πολυνήσιοι στον Ειρηνικό Ωκεανό εξολόθρευσαν πολλά είδη πολύ προτού φθάσουν εκεί οι Ευρωπαίοι». Ωστόσο, πολλές εξαφανίσεις ήταν μέρος του φυσικού κύκλου που εμπλέκει μόνο περιθωριακά την επέμβαση από την ανθρωπότητα.
ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...
Kouprey: Είδος βοδιού που κατοικεί σε δάσος. Ζει σε ομάδες στο Δυτικό Βιετνάμ, στο Νότιο Λάος, στην Καμπότζη και στα βουνά Dongrak της Ανατολικής Ταϊλάνδης. Ο αριθμός τους πιστεύεται πως δεν ξεπερνά τα 300 ζώα. Τεκμήρια για την ύπαρξή τους δεν υπάρχουν παρά μόνο από μαρτυρίες κυνηγών.
Kakapo: Μοιάζει εξαιρετικά με κουκουβάγια. Ωστόσο, δεν είναι παρά ένας παπαγάλος ανίκανος να πετάξει. Κάποτε κατοικούσε στη Νέα Ζηλανδία. Η άφιξη όμως των αρουραίων και των κουναβιών που έφτασαν μαζί με τους νέους κατοίκους και ο αφανισμός των δασών εξαφάνισαν το είδος. Σήμερα ζουν μόνο 47 πουλιά.
Η γιγάντια ψαλίδα της Αγίας Ελένης: Οι ερευνητές το παρατήρησαν για πρώτη φορά το 1798 και τελευταία το 1967. Μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 78 mm και θεωρείται από τους μεγαλύτερους ωτοσκώληκες φορφικούλεις κοινώς ψαλίδες του κόσμου. Ο πληθυσμός τους, αν υπάρχει ακόμη, υπολογίζεται πως φτάνει τα 100.
Το φασμίδιο του νησιού του Λόρδου Howe: Εχει παρατηρηθεί, μόνο σε αυτό το νησί, στις ακτές της Νότιας Ουαλίας. Οι επιστήμονες θεωρούν πως εξαφανίστηκε λίγο μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και στη δεκαετία του '60 έντομα του είδους βρέθηκαν νεκρά στο Bell's Pyramid, περίπου 14 μίλια νότια του κυρίως νησιού.
Η ορνιθόπτερη πεταλούδα της Βασίλισσας Αλεξάνδρας: Η μεγαλύτερη πεταλούδα του κόσμου (το άνοιγμα φτερών της θηλυκής φτάνει τις 11 ίντσες). Παρατηρήθηκε το 1907 στην Παπούα Νέα Γουινέα από τον λόρδο Rothschild. Η κατοικία της πρόκειται σύντομα να καταστραφεί εντελώς για καλλιέργεια φοινικόδεντρων.
Baiji: Το είδος αυτό δεν αριθμεί παρά ελάχιστες δεκάδες. Είναι γνωστό και ως το τυφλό δελφίνι του ποταμού Yangtze. Πολλά baiji δολοφονήθηκαν τυχαία από ψαρόβαρκες, ενώ ο αριθμός τους επηρεάστηκε και από τη βιομηχανική ρύπανση και τα υδροφράγματα.
Ο παπαγάλος Μακάο του Σπιξ: Μπλε παπαγάλος που ζούσε στην πολιτεία Bahia της Βραζιλίας. Από το 1988 που εξαφανίστηκε, θύμα του αφανισμού των δασών και του παράνομου εμπορίου ζώων, αναζητούσαν τα ίχνη του. Το 1990 ανακαλύφθηκε ένα αρσενικό και υπάρχουν ελπίδες να ζευγαρωθεί με μια θηλυκή από ιδιωτικό ζωολογικό κήπο.
Μεσογειακή φώκια: Υπολογίζεται ότι έχουν απομείνει περίπου 500 ζώα, σύμφωνα με στοιχεία της MOm. Επιπλέον, η μείωση του αριθμού των ψαριών με τα οποία τρέφεται λόγω της έντονης υπεραλιείας , η ρύπανση της θάλασσας, ο ανεξέλεγκτος τουρισμός και οι ηθελημένες θανατώσεις αυξάνουν τον κίνδυνο εξαφάνισης του είδους, αφού οι φώκιες έχουν ήδη εγκαταλείψει τις ανοιχτές παραλίες και χρησιμοποιούν πια, για βιότοπους αναπαραγωγής, απομονωμένες, δυσπρόσιτες και καλά προφυλαγμένες σπηλιές. Πάνω από το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού ζει και αναπαράγεται στην Ελλάδα.
Numbat: Είναι ένας μυρμηγκοφάγος που ζει στα δάση ευκαλύπτου της Νότιοδυτικής Αυστραλίας. Σήμερα επιβιώνουν μόνο δύο πληθυσμοί, αφού το είδος αντιμετώπισε προβλήματα από την εισβολή των γάτων και των αλεπούδων καθώς και της καταστροφής του βιοτόπου του για τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών.
Ο χρυσός Λεμούριος των μπαμπού: Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1987 στην Ανατολική Μαδαγασκάρη. Το Hapalemur aureus (επιστημονικώς) εμφανίζεται εξαρτώμενο από τα μοναδικά γιγάντια μπαμπού του νησιού, τα οποία σιγά σιγά εξαφανίζονται.
Asprete (ή ρομανιχθύς): Ψάρι του γλυκού νερού που κάποτε βρισκόταν σε αφθονία σε τρία ποτάμια της Ρουμανίας. Σήμερα κινδυνεύει με εξαφάνιση λόγω της ρύπανσης και των υδροφράγματων που κατέστρεψαν τους βιότοπούς του.
Αλλα είδη που απειλούνται με εξαφάνιση το 1996 είναι: ο muriqui, μεγαλόσωμος πίθηκος της Βραζιλίας, ο ρινόκερος της Ιάβας, ο όρυξ της Σαχάρας (scimitarhorned oryx), ο οποίος κινδυνεύει από τους κυνηγούς με τα τζιπ, ο κόνδορας της Καλιφόρνιας μόνο τέσσερις έχουν μείνει πια σε άγρια κατάσταση ο αλιγάτορας της Κίνας, η λεπιδοχελώνα (θαλάσσια χελώνα) του Kemp's Ridle, το γιγάντιο πάντα (για το οποίο το WWF έδωσε και δίνει δυναμικές μάχες), ο μαύρος ρινόκερος και το magpie robin των Σεϋχελλών (είδος κοκκινολαίμη) το οποίο ζούσε μόνο στο νησί Φριγκέιτ. Τον τελευταίο χρόνο οι επιστήμονες μετέφεραν μερικά από τα εναπομείναντα πουλιά στο νησί Αρίντ όπου και το είδος αναπαρήχθη. Παρόμοιο πρόβλημα είχε παρουσιαστεί παλαιότερα και με την ποταμίδα των Σεϋχελλών, της οποίας ο αριθμός έφθανε στο νησί Κουζίν όπου ζούσε τα 25 πουλιά. Η BirdLife International ανέλαβε την προστασία τους και ο αριθμός τους έφτασε τα 400. Τότε, επειδή δεν χωρούσαν στο νησί, μετέφεραν ορισμένα στο Αρίντ, τα οποία αναπαρήχθησαν και έφτασαν τα 1.000. Για τον λόγο αυτό το είδος αφαιρέθηκε από το Κόκκινο Βιβλίο.
Οι φάλαινες της Μεσογείου
Κίνδυνο διατρέχουν και οι φάλαινες της Μεσογείου οι οποίες πεθαίνουν από μια περίεργη ασθένεια, παρόμοια με εκείνη του 1991, που σκότωσε περισσότερα από 5.000 δελφίνια. Ο πληθυσμός των fin wales (φάλαινες με πτερύγιο) ή αλλιώς Balaenoptera physalus, το μοναδικό μεσογειακό είδος φάλαινας, έχει συρρικνωθεί στις 3.000 και οι μελετητές φοβούνται πως ο μεταδιδόμενος ιός μπορεί να απειλήσει τον εναπομείναντα πληθυσμό. Εξάλλου, επιστήμονες που μελετούν τις φάλαινες παρατήρησαν αλλαγή στη συμπεριφορά τους τους τελευταίους μήνες. Τώρα οι θηλυκές μένουν κοντά στην ακτή και σπάνια καταδύονται. Οι λόγοι μπορεί να οφείλονται και στη ρύπανση των νερών.
... ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Αγριόγιδο: Είναι ορεσίβιος τύπος και μάλιστα ιδιαίτερα ευκίνητος. Με ένα σάλτο περνά χάσμα 7 μέτρων, ενώ είναι ικανό να πηδήξει κατακόρυφα από 15 μέτρα σε ένα στενό κομμάτι γης. Κάποτε ζούσε και στον Παρνασσό. Σήμερα απαντάται στα βουνά Γκιώνα, Βαρδούσια, Οίτη, Ολυμπο, Γκαμήλα, Σμόλικα, Ζυγό, Τριγγιά, Λύγκο, Γράμμο και Δυτική Ροδόπη. Ο πληθυσμός τους δεν ξεπερνά τα 500 ζώα. Βασικός κίνδυνος: η λαθροθηρία.
Καφέ Αρκούδα: Αχαρη στο περπάτημά της, αφού πατάει με ολόκληρο το πέλμα, η αρκούδα παρά την απειλητική της όψη είναι φυτοφάγος και εντελώς ακίνδυνη για τον άνθρωπο. Ο ρυθμός με τον οποίο ο πληθυσμός (περίπου 120 αρκούδες) μειώνεται είναι μεν μικρός αλλά συνεχής, με συνέπεια να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για πλήρη εξαφάνιση. Ζει στη βόρεια και κεντρική Πίνδο και στη δυτική Ροδόπη. Κινδυνεύει από την καταστροφή του βιοτόπου της και το λαθραίο κυνήγι.
Βύδρα: Ζει σε ποταμούς, λίμνες, έλη και βραχώδεις ακτές σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα και στην Κέρκυρα. Η Ελλάδα φιλοξενεί έναν από τους καλύτερους πληθυσμούς βίδρας στην Ευρώπη, αν και η μείωσή τους τα τελευταία χρόνια είναι σημαντική. Βασικοί κίνδυνοι: η καταστροφή των βιοτόπων της και η ρύπανση.
Γκιζάνι: Ολο και όλο 7 εκατοστά μήκος, με χρώμα γκριζωπό και κοιλιά ασημένια. Αυτό το μικρόσωμο ψάρι, ενδημικό των γλυκών νερών της Ρόδου, κινδυνεύει από τα τεχνικά έργα και τη ρύπανση.
Δελφίνια: Απειλή δέχονται και τα χαριτωμένα κητώδη. Αυτοί οι χαριτωμένοι σύντροφοι των πλοίων αντιμετωπίζουν πολλούς κινδύνους. Η έλλειψη τροφής λόγω της υπεραλίευσης και το κυνήγι από τους ψαράδες επειδή τους καταστρέφουν τα δίχτυα απειλούν το ζωνοδέλφινο, το κοινό δελφίνι, το σταχτοδέλφινο, το σπαθοδέλφινο και τη φώκαινα.
Θαλασσαετός: Από τα μεγαλύτερα είδη αετών της Ευρώπης. Σήμερα μόνο 2 με 4 ζευγάρια (ζευγαρώνει διά βίου) φωλιάζουν στην Ελλάδα. Οι ακριβείς τους θέσεις κρατούνται μυστικές για τους ασυνείδητους λαθροθήρες. Τον χειμώνα ο αριθμός αυξάνει λόγω της μετανάστευσης, κυρίως νεαρών πουλιών, από βορειότερες χώρες. Κινδυνεύει από την υποβάθμιση των βιοτόπων του και τη λαθροθηρία.
Θρίτσα: Ζούνε στη λίμνη Βιστωνίδα και ο αριθμός τους κυμαίνεται από 78 ως 97 ψάρια. Κινδυνεύουν από τη ρύπανση του βιοτόπου τους.
Λύκος: Εχει φαρδύ κεφάλι, χοντρό λαιμό, κοντά αφτιά και κίτρινα μάτια. Είναι μικρόσωμος και χρώματος καφέ. Ζει στην ηπειρωτική Ελλάδα, βορειότερα του Παρνασσού. Εκτιμάται πως ο αριθμός τους δεν ξεπερνά τα 500 ζώα, ωστόσο επίσημα το υπουργείο Γεωργίας μιλάει για 3.000 λύκους. Κινδυνεύει από τη μείωση της νομαδικής κτηνοτροφίας και των πληθυσμών των άγριων φυτοφάγων που αποτελούν την τροφή του. Η επικήρυξη των λύκων καταργήθηκε από το 1980 και το Δημόσιο πληρώνει τους κτηνοτρόφους για τις ζημιές που προκαλούν στα κοπάδια τους.
Μαυρόγυπας: Ο μεγαλύτερος γύπας της Ευρώπης. Ο πληθυσμός τους που φωλιάζει κυρίως στον Εβρο δεν ξεπερνά τα 15 με 20 ζευγάρια. Ζευγαρώνει μία και μοναδική φορά στη ζωή του. Η επιβίωσή του επηρεάζεται από την εκμετάλλευση των δασών. Μεγάλος αριθμός πουλιών σκοτώθηκε από χρήση δολωμάτων στρυχνίνης.
Μαυροπελαργός: Στην Ελλάδα (κυρίως Μακεδονία και Ξάνθη) ζούνε γύρω στα 20 ζευγάρια, ενώ υπάρχει και μετακινούμενος αριθμός τις περιόδους των μεταναστεύσεων. Την εποχή του φωλιάσματος το είδος θεωρείται πολύ ευαίσθητο στις ενοχλήσεις.
Νυχτερίδες: Οι περίφημες «ιπτάμενες αλεπούδες» απειλούνται με εξαφάνιση. Τα είδη των νυχτερίδων που ζουν στην Ελλάδα κινδυνεύουν από τη μείωση του πληθυσμού των μεγάλων εντόμων με τα οποία τρέφονται καθώς και από την καταστροφή των βιοτόπων τους και τη μείωση κατάλληλων θέσεων για φώλιασμα.
Οχιά της Μήλου: Στη Μήλο αποκαλείται και θεριό. Παρουσιάζει ποικιλία στον χρωματισμό γκριζοκαφέ, γκριζοκίτρινο ακόμη και το εντυπωσιακό κεραμιδοκόκκινο. Οι πληθυσμοί μειώνονται εξαιτίας της καταδίωξης που υφίστανται. Συχνά αιχμαλωτίζονται από τους ντόπιους και πωλούνται σε ξένους συλλέκτες.
Πελεκάνος: Στον Αμβρακικό κόλπο και στις Πρέσπες ζούνε οι δύο αποικίες αργυροπελεκάνων και ροδοπελεκάνων της Ελλάδας. Ελάχιστα άτομα διαχειμάζουν στην υπόλοιπη Ελλάδα Κερκίνη, Πόρτο Λάγος... Απειλούνται από την καταστροφή των βιοτόπων τους πέρα από τη Μικρή Πρέσπα που έχει ανακηρυχθεί Εθνικός Δρυμός και το κυνήγι.
Πλατώνι: Είναι το μικρόσωμο ελάφι της Ρόδου. Ζει στα δάση και δείχνει μια ιδιαίτερη προτίμηση στο γρασίδι. Ο αριθμός τους κυμαίνεται από 20-50 ζώα και διαρκώς μειώνεται.
Tremoctopus violaceus: Πρόκειται για κεφαλόποδο. Το 1986, ροδίτης ψαράς έφερε στο Ενυδρείο του νησιού ένα τέτοιο χταπόδι χρώματος μαύρου, με δύο κεντρικά μάτια και μεγάλη κουκούλα. Κατά το National History Museum του Λονδίνου όπου το μετέφερε ο Δημήτρης Καραβέλλας, ιχθυολόγος σήμερα του WWF Ελλάς τελευταία φορά που είχε απαντηθεί ήταν το 1836.
Φυσητήρας: Το αρσενικό φτάνει τα 18 μέτρα. Ελάχιστα άτομα έχουν παρατηρηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, δεν είναι ιδιαίτερα σπάνιο να τους δει κανείς στην περιοχή νότια της Χαλκιδικής. Κινδυνεύουν από έλλειψη της τροφής τους κεφαλόποδα λόγω της υπεραλίευσης.
Βασιλαετός: Τα τελευταία χρόνια έχει σταματήσει να φωλιάζει στη χώρα μας. Φθάνουν μόνο μερικά νεαρά πουλιά, που στην πλειονότητά τους, ανίκανα να προστατέψουν τον εαυτό τους, πέφτουν θύματα κυνηγών. Πολλοί τραυματισμένοι βασιλαετοί φτάνουν κάθε χρόνο στο Κέντρο Περίθαλψης στην Αίγινα.
Πηγές: «Το Κόκκινο Βιβλίο», το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF Ελλάς), η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και η MOm (Εταιρεία για τη Μελέτη και την Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας).
Τα πολλά πρόσωπα της Γκιώνας...
Η Γκιώνα (με υψόμετρο 2.510 μ. στη κορυφή της Πυραμίδα) είναι το ψηλότερο βουνό της Στερεάς και το πέμπτο σε ύψος από τα βουνά της Ελλάδας. Οντας ένας τεράστιος ασβεστολιθικός όγκος, διαθέτει δύο πανέμορφες χαράδρες της Ρεκάς και το Λαζόρεμα , την ορθοπλαγιά του Λάζου, τη μεγαλύτερη ίσως των Βαλκανίων (1.200 μ.), τις λάκκες Καρβούνη και Βαθιά Λάκκα, με αδιάσπαστο χλοοτάπητα και τρεχούμενα νερά, καθώς και δύο ενδιαφέρουσες δολίνες, την Ταράτσα και το Ρωμέικο. Υπάρχει επίσης το ωραίο σπήλαιο του Αρσαλή κοντά στο χωριό Συκέα και το ορειβατικό καταφύγιο, στη θέση Λάκκα Καρβούνη (1.900 μ. υψόμετρο), που διαθέτει τζάκι, νερό από πηγή και οργανωμένη κουζίνα.Αυτά δεν είναι τα μόνα ελκυστικά στοιχεία της. Ανάμεσα στην Γκιώνα και στα λεβέντικα Βαρδούσια, στα δυτικά της, κυλάει ο Μόρνος (Δάφνος των αρχαίων), γνωστός σε όλους μας από το φράγμα του στο Κάλλιο, που τροφοδοτεί την Αθήνα με το πιο πολύτιμο δώρο των βουνών αυτών: το πόσιμο νερό.
Η σήραγγα του Μόρνου περνά μέσα από την Γκιώνα και από τη δυτική πλευρά του βουνού βγαίνει στην ανατολική αυτή που βλέπει τον ρωμαλέο Παρνασσό. Βόρειά της υψώνεται η Οίτη, ενώ οι νότιες πλαγιές της βλέπουν στον Κορινθιακό κόλπο, προσφέροντας εκπληκτική θέα της θάλασσας από ψηλά.
Η Γκιώνα είναι ένας σημαντικός βιότοπος με σπάνια χλωρίδα και σημαντική πανίδα. Βρίσκουμε εδώ σχοίνους, αγριελιές, θαμνοκυπάρισσα, πουρνάρια, κάποιες μεμονωμένες συστάδες από δρυς, την κεφαλλονιακή ελάτη σε ύψος 600-1.800 μ. και τέλος ψηλά στις κορυφές τα αλπικά λιβάδια με υπέροχα αγριολούλουδα και αγρωστώδη. Υπάρχουν τρία ενδημικά φυτά της περιοχής, 14 ενδημικά της Στερεάς και συνολικά 60 ενδημικά της Ελλάδας, τα περισσότερα στην αλπική ζώνη και στις ορθοπλαγιές.
Οι ορθοπλαγιές είναι ο φυσικός και τοπικός βιότοπος του αγριόγιδου. Εκτός από το αγριόγιδο, στην πανίδα της περιοχής περιλαμβάνονται ακόμη αλεπούδες, νυφίτσες, κουνάβια, ασβοί, σκίουροι, λαγοί, χιονοπόντικες στις κορυφές, αλλά και λύκοι που κάνουν σποραδικές εμφανίσεις.
Ο αγριόγατος, το ζαρκάδι και το τσακάλι διασώζονται ακόμη στην Γκιώνα, ενώ έχουν εξαφανιστεί από τα γειτονικά βουνά. Η φήμη «για πατήματα» αρκούδας, που έχει κατεβεί νότια ως την Γκιώνα, δεν είναι ασυνήθιστη σε αυτά τα μέρη.
Μεγάλη ποικιλία πουλιών, εξάλλου, όπως γύπες, όρνια, δενδρογέρακες, σταυραετοί, χρυσαετοί και γυπαετοί, πετροπέρδικες και χουρχουριστές, έχει βρει φιλόξενη στέγη στην περιοχή.
Στην Γκιώνα είναι εφικτή η ανάπτυξη ήπιου τουρισμού, όπως ποδήλατο (mountain bike) και πεζοπορία (trekking) δύο με τρεις ώρες σε «εύκολες» διαδρομές για οικογένειες ή δύο ως τρεις ημέρες με διανυκτερεύσεις σε ορεινά χωριά για τους «θαρραλέους». Ο τόπος είναι ιδανικός για αναρρίχηση. Η Γκιώνα διαθέτει εκείνες τις ομαλές ή ανώμαλες επιφάνειες σε σχεδόν κάθετη τομή, που είναι γνωστές στους ορειβάτες ως αναρριχητικά πεδία. Το χωριό Συκέα βρίσκεται κάτω από τη γνωστή φανταστική ορθοπλαγιά 1.200 μέτρων και προσφέρεται ώστε να δημιουργηθεί η υποδομή για ένα αναρριχητικό πεδίο, που θα προσελκύσει και ξένους λάτρεις του αθλήματος.
Χρειάζεται να γίνουν μικροί ξενώνες σε διάφορα χωριά, αλλά και κοντά στον Μόρνο για δραστηριότητες αθλητικές που έχουν σχέση με το νερό, π.χ. ιστιοπλοΐα με μικρά σκάφη, ψάρεμα ή κωπηλασία. Η κατάβαση με καγιάκ σε μέρη όπου ενδείκνυται το άθλημα είναι μια άλλη ενδιαφέρουσα πρόταση.
Βελτίωση θα πρέπει να γίνει και στα παλιά μονοπάτια που οδηγούν στους διάφορους ορεινούς οικισμούς. Εκτός από το Λιδωρίκι, που θεωρείται «πρωτεύουσα» της Δωρίδας με 1.000 κατοίκους, άλλοι οικισμοί σε όμορφες τοποθεσίες είναι: Καλοσκοπή, Λευκαδίτι, Συκέα, Μαυρολιθάρι, Κόκκινο, Στρώμη, Κάλλιο, Καρούτα, Πενταγιοί, Μουσουνίτσα, Πεντάπολη, Γραβιά και Βίνιανη.
Η μεγάλη απειλή, που χρόνια τώρα ταλαιπωρεί την Γκιώνα, είναι η εξόρυξη βωξίτη. Ο Παρνασσός και η Γκιώνα έχουν την ευλογία και συνάμα την κατάρα να είναι βουνά πλούσια σε βωξίτη, ένα σπάνιο ορυκτό, όπου η εκμετάλλευση και η εξαγωγή του προσφέρουν πολλά στην εθνική οικονομία. Μόνο που, τώρα πια, όπου και να περπατήσεις στην Γκιώνα, σε πληγώνει. Τα τραύματα από τις εξορύξεις βρίσκονται παντού.
Μια ημερήσια περιήγησή μου στις νότιες πλαγιές του βουνού, αρχές Ιανουαρίου, ανάγκασε τις ρομαντικές «φαντασιώσεις» να βρεθούν αντιμέτωπες με προβλήματα μεγάλα και σοβαρά.
Το οδοιπορικό άρχισε από το Γαλαξίδι, το οποίο μπορεί μαζί με την Αμφισσα να είναι οι πόλεις τις οποίες θα χρησιμοποιήσετε ως ορμητήρια για ημερήσιες εκδρομές στην Γκιώνα.
Ξεκίνησα λοιπόν από το Γαλαξίδι, έφθασα στην Αμφισσα, που βρίσκεται στους πρόποδες της Γκιώνας, και μετά άρχισε η άνοδος προς την περιοχή Αργομοίρα. Φθάνοντας στο πλάτωμα Λιανοκλάδι τράβηξα για την Καρούτα και πιο ψηλά προς τη θέση Ελατος.
Τα χαμηλά μέρη, μόλις βγεις από τον Ελαιώνα της Αμφισσας, καλύπτονται από τη μεσογειακή μακία, αλλά σύντομα στα 600 με 800 μέτρα υψόμετρο συναντάς τα πρώτα έλατα. Στην Καρούτα, τον χειμώνα, κατοικούνται έξι σπίτια και ζουν μόλις 16 άτομα! Σχολείο κλειστό, καφενεία κλειστά, εκκλησία κλειστή, ο ιερέας (σαν γυρολόγος) έρχεται να λειτουργήσει μία Κυριακή τον μήνα.
Τα φουρνέλα από τα μεταλλεία βωξίτη σείουν και δημιουργούν ρωγμές στα σπίτια, ενώ πολλές φορές αλλάζουν τη ροή των νερών. Αυτά μας είπε ο κτηνοτρόφος Κάζος Κωνσταντίνος, ο μοναδικός άνθρωπος που συναντήσαμε στο χωριό.
Τραβήξαμε για την τοποθεσία Βλαχοθανάση, στους πρόποδες του Γεροντόβραχου. Οι ημέρες πριν από την επίσκεψή μου ήταν κλασικές αλκυονίδες, γλυκές, ζεστές, είχαν λιώσει κάπως τα χιόνια.
Ακόμη και με αλυσίδες όμως στις ρόδες του τζιπ δεν μπορέσαμε να ανεβούμε ψηλότερα γιατί το χιόνι είχε πάχος στον δρόμο 30-40 εκατοστά. Ετσι στραφήκαμε προς Λιδωρίκι.
Η θέα της τεχνητής λίμνης του Μόρνου υπέροχη, όμως το Λιδωρίκι φαντάζει έρημο, με πολλά εμπορικά κατάκλειστα και λιγοστή κίνηση. Το Λιδωρίκι αντέχει γιατί υπάρχει ένας μικρός αριθμός δημοσίων υπαλλήλων και αρκετοί κτηνοτρόφοι που ζουν και εργάζονται εκεί. Εδώ θα βρείτε θαυμάσια γαλακτοκομικά προϊόντα.
Στην Πεντάπολη, ένα ευγενικό ηλικιωμένο ζευγάρι, ο κύριος Ευθύμιος και η κυρία Ευθυμία Τσαγκουρνού, με φιλοξένησαν με ένα θαυμάσιο κολατσιό στο σπίτι τους. Τυρί ντόπιο κατσικίσιο, ζυμωτό ψωμί φρυγανισμένο στην ξυλόσομπα, ντοματοσαλάτα και ελιές.
Τώρα που σιγά σιγά θα λιώνουν τα χιόνια οι πεζοπορίες στο βουνό γίνονται απολαυστικές. Η πληθώρα των αγριολούλουδων που μπορεί να τα ακολουθήσει κανείς ως τον Ιούνιο στα αλπικά λιβάδια γεμίζει ευφρόσυνη διάθεση τον επισκέπτη.
Χαρείτε το δάσος της Λυρίτσας και την περιοχή γύρω από τη Βίνιανη. Απολαύστε τον θαυμάσιο ελαιώνα της Αμφισσας, ένα από τα πιο γοητευτικά και γαλήνια τοπία στην Ελλάδα.
Για τον σχεδιασμό των εκδρομών σας μπορεί να σας βοηθήσει ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Αμφισσας.
Η Αστυνομία δίνει πληροφορίες για τα καταλύματα και την κατάσταση των δρόμων στην ορεινή περιοχή.
Αν διανυκτερεύσετε στην Αμφισσα εξερευνήστε το Κάστρο της, την περιοχή των Παλιών Βυρσοδεψείων (Χάρμαινα) και τον Βυζαντινό Ναό του Σωτήρος.
Αν διαλέξετε το Γαλαξίδι, μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε τον ναό του Αγίου Νικολάου, προστάτη του Γαλαξιδιού, με το εξαίσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο του, το Ναυτικό Μουσείο με εκθέματα που ζωντανεύουν τη δόξα του Γαλαξιδιού και τη ναυτοσύνη του κατά τον 18ο και 19ο αιώνα.
Στις εκδρομές χρειάζεται το κολατσιό να το έχετε στο αυτοκίνητο, γιατί δεν θα βρείτε ούτε... Goody's ούτε σικ καφετέριες στην Γκιώνα!
ΣΤΕΛΛΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
