"Έφυγε" ο Άλκης Αλκαίος.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 χρόνων, ο δημιουργός Άλκης Αλκαίος, μια σημαντική ποιητική φωνή, που σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι. Η απώλεια του είναι μια μεγάλη απώλεια για μια χώρα, που ανάμεσα σε όλα τα άλλα αυτήν την ιστορική περίοδο, δείχνει πως χάνει και την πολιτιστική της ταυτότητα! 

Ο Άλκης Αλκαίος γεννήθηκε κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και από μικρή ηλικία πολιτογραφήθηκε κάτοικος Πάργας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Βαγγέλης Λιάρος. Στα Ελληνικά Γράμματα εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1967, με την έκδοση ενός μικρού δοκιμίου πάνω στον ποιητή Κ.Γ. Καρυωτάκη.

Το 1983 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΤ.ΝΕ.Μ., ιδρυτής της οποίας ήταν ο Θάνος Μικρούτσικος, το βιβλίο του «Εμπάργκο - Ποιήματα», απ' όπου και το εμβληματικό ποίημα «Πρωινό τσιγάρο», αφιερωμένο στη μνήμη του Μάνου Λοΐζου, ο οποίος είχε φύγει τότε πρόωρα από τη ζωή. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 γνωρίστηκε με τον συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο, οδηγώντας σε μία από τις μακροβιότερες και σπουδαιότερες συνεργασίες δημιουργών στο ελληνικό τραγούδι, με σημαντικές δισκογραφικές δουλειές, όπως το "Εμπάργκο" (1982) και "Στου Αιώνα Την Παράγκα" (1996).

Στο χώρο της δισκογραφίας, άλλες σημαντικές συνεργασίες του υπήρξαν εκείνες σε δίσκους του Νότη Μαυρουδή, του Σωκράτη Μάλαμα, του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, του Χρήστου Θηβαίου, του Μίλτου Πασχαλίδη, του Μάριου Τόκα κ.ά. Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει σπουδαίοι τραγουδιστές, μεταξύ των οποίων η Μαρία Δημητριάδη, ο Δημητρης Μητροπάνος, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Μανώλης Μητσιάς και η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Δημιουργός αποτραβηγμένος από τα ΜΜΕ και τις δημόσιες εμφανίσεις, θεωρείται από τους σημαντικότερους στιχουργούς-"ποιητές" του ελληνικού τραγουδιού, αποδεικνύοντας ένα υψηλό επίπεδο γραφής, ωστόσο παραμένοντας σχετικά ολιγογράφος.

Μερικά από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι η «Ρόζα», «Ερωτικό (Με μια πιρόγα)», «Να γράφεις , να τηλεφωνείς», «Θέατρο Σκιών», «Πάντα γελαστοί» και άλλα.

Εργογραφία: 
1978 Τραγούδια Της Λευτεριάς 
1.Φλεβάρης 1848 (μουσική Θάνος Μικρούτσικος) Μαρία Δημητριάδη

1980 Δελτίο Καιρού
1.Η μπαλάντα ενός φιλήσυχου (μουσική Θάνος Μικρούτσικος) Μαρία Δημητριάδη

1982 Εμπάργκο
·Μουσική Θάνος Μικρούτσικος
·Ερμηνεία Θάνος Μικρούτσικος, Μαρία Δημητριάδη, Μανώλης Μητσιάς, Βλάσης Μπονάτσος, Κώστας Καράλης
1.Εισαγωγή [ποίηση Βλαδίμηρος Μαγιακόβσκι]
2.Το Κακόηθες Μελάνωμα (Μνήμη Νίκου Πουλαντζά)
3.Μες Στο Χημείο Του Μαγιού (Τουρκία '81)
4.Ερωτικό
5.Ταπεινό Ρέκβιεμ Για Το Μέλλον Ή Το Άλλο Πρόσωπο Ενός Αυτόνομου
6.Γαμμαγραφία (Σαλβαντόρ '80)
7.Σκάντζα
8.Πρωινή Ή Βραδυνή Σερενάτα
9.Ωδή Σ' Ένα Δρομέα Ημιαντοχής
10.Χαρούμενο Τραγούδι Για Τη Σύλβια Πλαθ
11.Μεταμεσονύχτιο
12.Υστερόγραφο

1983 Αραπιά Για Λίγο Πάψε Να Χτυπάς Με Το Σπαθί
1.Κι αυτό κακόηθες, παιδιά; (μουσική Θάνος Μικρούτσικος) Θάνος Μικρούτσικος

1983 Αυτά Τα Βράδια
1.Μετανάστης στο Παγκράτι (μουσική Θάνος Μικρούτσικος) Κώστας Καράλης

1988 Στον Σείριο Υπάρχουνε Παιδιά
1.Πρωινό τσιγάρο (μουσική Νότης Μαυρουδής) Νένα Βενετσάνου

1989 Οσο Κρατάει Ενας Καφές
·Μουσική Θάνος Μικρούτσικος
·Ερμηνεία Διονύσης Θεοδόσης
·Β' Φωνές Ελένη Τσαλιγοπούλου
1.Οσο κρατάει ένας καφές
2.Αρλεκιν (στίχοι Κώστας Τριπολίτης) Θάνος Μικρούτσικος
3.Δρόμοι νυχτερινοί
4.Μια παλιά φωτογραφία
5.Το μπουφάν
6.Με το πλοίο του Φελίνι
7.Χίμαιρα
8.Μεσάνυχτα σ' ένα μπαράκι
9.Τις νύχτες που κυκλοφορώ (στίχοι Γιώργος Παυριανός)
10.Εξπρές
11.Μαγική πόλη
12.Ενας στοιχειωμένος πύργος
13.Η άνοιξη της Πάργας

1989 Χορεύω
·Ερμηνεία Βασίλης Παπακωνσταντίνου
1.Βικτώρια (μουσική Βασίλης Παπακωνσταντίνου)
2.Να γράφεις να τηλεφωνείς (μουσική Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

1991 Χρόνια Πολλά
·Ερμηνεία Βασίλης Παπακωνσταντίνου
1.Χρόνια πολλά (μουσική Βασίλης Παπακωνσταντίνου)
2.Όλα για πάρτη σου (μουσική Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

1992 Σφεντόνα
·Ερμηνεία Βασίλης Παπακωνσταντίνου
1.Στο Γήπεδο Αυτό (μουσική Χριστόφορος Κροκίδης)

1994 Δε Σηκώνει
·Ερμηνεία Βασίλης Παπακωνσταντίνου
1.Πόρτο Ρίκο (μουσική Σταμάτης Μεσημέρης)
2.Σα να μη σ' έχασα (μουσική Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

1996 Στου Αιώνα Την Παράγκα
·Μουσική Θάνος Μικρούτσικος
·Ερμηνεία Δημήτρης Μητροπάνος, Θάνος Μικρούτσικος 
1.Λούνα Πάρκ
2.Ρόζα
3.Ατάκες
4.Σαν Πλανόδιο Τσίρκο
5.Πατησίων Και Παραμυθιού Γωνία
6.Μια Παλιά Φωτογραφία
7.Πάντα Γελαστοί [Ισαάκ και Σολωμού και Μαρίνου μαρτύρων]
8.Για Μια Ντολόρες
9.Τα Πλοία Των Ερώτων

1996 Αύριο
·Ερμηνεία Μαρία Δημητριάδη
1.Για το αδύνατο ικανοί (μουσική Βασίλης Παπακωνσταντίνου)
2.Να με θυμάσαι (μουσική Χριστόφορος Κροκίδης)
3.Γιατί μετράς τα τρόλεϋ (μουσική Λαυρέντης Μαχαιρίτσας)

1998 13000 Μέρες
·Μουσική Σωκράτης Μάλαμας
·Ερμηνεία Σωκράτης Μάλαμας
1.Κoντραπούντο
2.Της Αγκαλιάς Η Ξενιτιά
3.Το Νησί Των Πειρατών

1998 Ο Θάνος Μικρούτσικος Τραγουδά Θάνο Μικρούτσικο
Συλλογή τραγουδιών σε μουσική & ερμηνεία Θάνου Μικρούτσικου, αλλά και δύο νέα τραγούδια 
·Ποίηση Άλκης Αλκαίος, Κώστας Τριπολίτης, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Βλαδίμηρος Μαγιακόβσκι, Αλέξανδρος Μπάρας, Νίκος Καββαδίας
·Μουσική Θάνος Μικρούτσικος
·Ερμηνεία Θάνος Μικρούτσικος
1.Σιντάρτα
2.Το κακόηθες μελάνωμα
3.Ωδή σ' ένα δρομέα ημιαντοχής
4.Η άνοιξη της Πάργας
5.Κι αυτό κακόηθες, παιδιά

1998 Κακές Συνήθειες
·Μουσική Μίλτος Πασχαλίδης
·Ερμηνεία Μίλτος Πασχαλίδης
1.Νανούρισμα ("Ό,τι πέρασε, πέρασε σωστά" - Γ. Σεφέρης)

1999 Εντελβάις
·Μουσική Μάριος Τόκας
·Ερμηνεία Δημήτρης Μητροπάνος
1.Ανεπίδοτο
2.Σαββατόβραδο
3.Εντελβάις
4.Κιφ
5.Μ’ Ένα Τσιγάρο Σέρτικο
6.Ουμ Χαράμ [649 μ.Χ. Το Τραγούδι Των Βεδουίνων]
7.Δρομολόγιο
8.Είδα
9.Σαν Κατάδικος Δραπέτης
10.Άνοιξη
11.Αμανές
12.Πυρετός
13.Θρίλερ
14.Με το Φιλί Του Μελτεμιού

2000 Ο Φύλακας Και Ο Βασιλιάς
·Μουσική Σωκράτης Μάλαμας
1.Φύλλα Αλκαλικά (Μανώλης Λιδάκης)
2.Το Μετάξι ( Σωκράτης Μάλαμας)
3.Όλα Ζουν Αν Τα Θυμάσαι ( Μελίνα Κανά)
4.Πουλί Σε Δέντρο Αρχοντικό (Μανώλης Λιδάκης)

2001 Υλικό Ονείρων
·Ερμηνεία Μανώλης Λιδάκης
1.Πουλί σε δέντρο αρχοντικό (μουσική Σωκράτης Μάλαμας)
2.Φύλλα αλκαλικά (μουσική Σωκράτης Μάλαμας)

2001 Μελίνα Κανά
·Ερμηνεία Μελίνα Κανά
1.Οι αγάπες μου (μουσική Δημήτρης Ψαρράς)
2.Ποινικό μητρώο (μουσική Δημήτρης Ψαρράς)
3.Όσο μακραίνω απ' τον γκρεμό (μουσική Δημήτρης Ψαρράς)
4.Χάος (μουσική Δημήτρης Ψαρράς)

2001 Εκπομπή
·Ερμηνεία Ελευθερία Αρβανιτάκη
1.Κάτω Στο Μεγάλο Ύπνο (μουσική Σωκράτης Μάλαμας)

2001 Βυθισμένες Αγκυρες
·Μουσική Μίλτος Πασχαλίδης
·Ερμηνεία Μίλτος Πασχαλίδης
1.Αγύριστο Κεφάλι (Μάης ’98)

2001 Η Άσφαλτος Που Τρέχει
·Ερμηνεία Γιώργος Νταλάρας
1.Ιπτάμενο Χαλί (μουσική Λαυρέντης Μαχαιρίτσας)

2002 Ένα
·Μουσική Σωκράτης Μάλαμας
·Στίχοι Άλκης Αλκαίος, Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Πηγή Καφετζοπούλου
·Μουσική Σωκράτης Μάλαμας
1.Της σιωπής
2.Νυχτολούλουδο
3.Το καθρεφτάκι
4.Το αγκάθι
5.Του έρωτα
6.Τα διόδια
7.Παλίρροια
8.Σήματα φωσφορικά

2003 Η Μόνη Μου Πατρίδα Είναι Ο Χρόνος
·Μουσική Μίλτος Πασχαλίδης
·Ερμηνεία Μίλτος Πασχαλίδης
1.Σε Κλίμακα Μποφώρ
2.Το Σαράκι Του Ρεμπώ
3.Βοριάς Φυσάει Τα Λόγια Μου

2006 Υπέροχα Μονάχοι
·Μουσική Θάνος Μικρούτσικος
·Ερμηνεία Μανώλης Μητσιάς, Χρήστος Θηβαίος, Θάνος Μικρούτσικος 
1.Αργώ
2.Tης θάλασσας τα μάγια
3.Kούκος μονός σ’ ένα ταμπλό
4.Πυραμίδες
5.Ωροσκόπιο
6.Παντομίμα
7.Blues on the road
8.Στης γοργόνας το φτερό
9.Yπνοβάτης
10.Tο ραβδί και το κλειδί
11.Xάρτινη ζωή
12.Στου Aδάμ την εξορία
13.Σιντάρτα

2007 Άξιος Λόγος: Οι Τροβαδούροι Της Καρδιάς Μου
1.Οι τροβαδούροι (μουσική Μιλτιάδης Πασχαλίδης) Βασίλης Καζούλης, Βαγγέλης Γερμανός, Μιλτιάδης Πασχαλίδης
2.Πλατεία Ασωμάτων (μουσική Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας) Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, Γιώργος Νταλάρας
3.Τα ενυδρεία του έρωτα (μουσική Φίλιππος Πλιάτσικας) Φίλιππος Πλιάτσικας
4.Κάτι περιμένω (Βραδιά όπερας) (μουσική Δημήτρης Παπαδημητρίου) Νίκος Πορτοκάλογλου
5.Εναέρια τρένα (μουσική Αλκίνοος Ιωαννίδης) Αλκίνοος Ιωαννίδης
6.Ντόμινο (μουσική Σωκράτης Μάλαμας) Σωκράτης Μάλαμας
7.Το ταξί (μουσική Διονύσης Τσακνής) Διονύσης Τσακνής, Ασπασία Στρατηγού
8.Μη με φοβάσαι (Βραδιά μπαλέτου) (μουσική Δημήτρης Παπαδημητρίου) Μπάμπης Στόκας
9.Εχεμύθεια (μουσική Νίκος Ζούδιαρης) Αρλέτα
10.Νόστος (μουσική Λαυρέντης Μαχαιρίτσας) Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
11.Πιο πέρα από τα μάτια (Το πάρκο της Ζυρίχης) (μουσική Χρήστος Θηβαίος) Χρήστος Θηβαίος
12.Ελεύθερη πτώση (μουσική Δημήτρης Ζερβουδάκης) Δημήτρης Ζερβουδάκης
13.Το φίλτρο (μουσική Μιχάλης Κουμπιός) Γιώργος Νταλάρας
  
2007 Μέχρι Να Πάρεις Παγωτό, Σε Βρίσκει Ο Χειμώνας
·Ερμηνεία Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας
1.Παγίδα (μουσική Πάνος Κατσιμίχας)

2008 Το Φίλτρο
·Ερμηνεία Γιώργος Νταλάρας
1.Το φίλτρο (μουσική Μιχάλης Κουμπιός)

2009 Ουράνια Τόξα Κυνηγώ
·Μουσική Βασίλης Παπακωνσταντίνου
·Ερμηνεία Βασίλης Παπακωνσταντίνου
1.Τα πουλιά της αγάπης
2.Ζεϊμπέκικο της φυλακής
3.Σταυρόλεξο
4.Τυφλόμυγα
5.Στους πέντε ανέμους
6.Χορός της πέτρας
7.Μπολερό
8.Μπουρίνι
9.Μια καλησπέρα
10.Τσουλήθρα
11.Μη νυχτωθείς
12.Μελόδραμα

Συγγραφική Δραστηριότητα: 
·Κώστας Καρυωτάκης - Ο ποιητής που αγαπήθηκε και μισήθηκε (διάλεξη), Πάργα 1967
·Εμπάργκο - Ποιήματα (ποίηση), ΕΤ.ΝΕ.Μ. 1983

Στίχοι:   Άλκης Αλκαίος

Μουσική:   Νότης Μαυρουδής

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό

στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο

κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο

και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό

Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή

και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση

και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση

και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή

Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών

μ΄ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο

κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο

σ΄ ένα καρέ τυφλών σ΄ ένα καρέ τυφλών

Αποτυχία του προγράμματος επαναγοράς ομολόγων!

Συγκεντρώθηκαν μόνο 26 δισ. ευρώ- Προς παράταση του προγράμματος οδηγείται η Κυβέρνηση!- Kαθυστερεί η εκταμίευση της περιβόητης "δόσης"!- Σε νέο έκτακτο δανεισμό καταφεύγει η Χώρα για να αποτρέψει τον κίνδυνο επίσημης χρεοκοπίας!

Το ενδεχόμενο παράτασης της περιόδου αποδοχής προσφορών στο πλαίσιο της διαδικασίας επαναγοράς εξετάζει η ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα με όσα μεταδίδουν τα διεθνή πρακτορεία.

Την ίδια ώρα, καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν ότι τίποτα δεν αποκλείεται, ενώ το ζήτημα της τελικής «αποτίμησης» της επαναγοράς συζητείται σήμερα σε τηλεδιάσκεψη του Euro Working Group. Στην τηλεδιάσκεψη αναμένεται να εξεταστούν όλες οι τεχνικές λεπτομέρειες της διαδικασίας και να γίνει μία πιο ουσιαστική εκτίμηση της κατάστασης.

Σε αυτό το πλαίσιο, από τη στιγμή που σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, το ποσό που συγκεντρώθηκε δεν έφτασε τελικά τα 30 δισ. ευρώ (εκτιμάται περίπου στα 26 δισ. ευρώ) θα πρέπει να εξεταστούν όλες οι πιθανές λύσεις. Μία από αυτές είναι η μεγαλύτερη συμμετοχή των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες είχε αποφασιστεί να λειτουργήσουν ως... back up, προσφέροντας στην αρχή ένα μεγάλο ποσοστό των ομολόγων που κατέχουν. Οι τράπεζες θα μπορούσαν να διαθέσουν και τα υπόλοιπα ομόλογα, κλείνοντας την «τρύπα» για την επίτευξη του στόχου.

Έτσι, δεν αποκλείεται να ανοίξει εκ νέου το βιβλίο προσφορών, για μία ή δύο ημέρες, ώστε να επιτευχθεί το 100% του στόχου, είτε με τη συμμετοχή των ελληνικών τραπεζών, είτε με νέες προσφορές από το εξωτερικό. Η τελική απόφαση αναμένεται να ληφθεί μετά την ενημέρωση του Euro Working Group. Άλλωστε, χθες βράδυ, κορυφαία τραπεζική πηγή δήλωνε σχετικά με τη διαδικασία ότι «πήγε καλά, αλλά όχι αρκετά καλά».

Όπως μετέδωσε το "Capital.gr", κορυφαίος κυβερνητικός παράγοντας προσδιόριζε το βράδυ της Παρασκευής τον λογαριασμό στα 26,7-27 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 10 δισ. ευρώ προερχόταν από ελληνικές τράπεζες (δηλαδή είχαν μετάσχει με τα 2/3 των ομολόγων τους) και τα υπόλοιπα ήταν με τη συμμετοχή των ξένων. Άλλες κυβερνητικές πηγές ανέφεραν ότι η καταμέτρηση συνεχίζεται. Στόχος είναι να προσεγγίσει τα 30 δισ. ευρώ ή δυνατόν να τα ξεπεράσει. Αν αυτό δεν καταστεί εφικτό συμφωνα με τις ίδιες πηγές, τότε οι ελληνικές τράπεζες φέρεται ότι είναι έτοιμες να μετάσχουν και με μέρος των ομολόγων που δεν περιλαμβάνεται μέχρι στιγμης στην αναταλλαγή (δηλ. με μέρος από το 1/3 που παραμένει εκτός).

Σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, η ελληνική πλευρά εξετάζει την παράταση της περιόδου κατάθεσης προσφορών, ανοίγοντας το βιβλίο ξανά αύριο, μέχρι και την ερχόμενη Τετάρτη, μία ημέρα πριν το Eurogroup της Πέμπτης, όταν θα ληφθεί η οριστική απόφαση για την εκταμίευση της δόσης των 34,4 δισ. ευρώ.

Όπως σημειώνει σε δημοσίευμά του το πρακτορείο DowJonesNewsires, την Παρασκευή έληξε μετά από μια εβδομάδα η προθεσμία για συμμετοχή στο πρόγραμμα επαναγοράς ελληνικών τίτλων, μέσω του οποίου η Ελλάδα φιλοδοξούσε να απαλλαχτεί από περίπου 30 δισ. ευρώ (ποσό που αντιστοιχεί στο μισό χρέος των 62 δισ. ευρώ που βρίσκεται στα χέρια των ιδιωτών πιστωτών της χώρας). Το αρχικά φιλόδοξο αυτό σχέδιο της Ελλάδας για επαναγορά δεκάδων δισεκατομμυρίων κρατικού χρέους – που απαιτούν οι επίσημοι πιστωτές της χώρας σε αντάλλαγμα της νέας βοήθειας – δεν κατάφερε τελικά να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του στόχου με αποτέλεσμα να απαιτείται μεγαλύτερη συμμετοχή των εγχώριων τραπεζών προκειμένου να διασφαλιστεί η επιτυχία του προγράμματος, σημειώνει το πρακτορείο.

Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης καθώς και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν θέσει ως προαπαιτούμενο την επαναγορά ελληνικών ομολόγων, προκειμένου να δώσουν το πράσινο φως στην εκταμίευση της επόμενης δόσης προς την χώρα.

Όπως επισημαίνει το πρακτορείο, το πρόγραμμα επαναγοράς θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί έως την Τετάρτη, όποτε και οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης καλούνται να αποφασίσουν για την εκταμίευση ή μη της επόμενης δόσης της Ελλάδας.

Έτσι σε νέο έκτακτο δανεισμό ποσού ύψους 5,4 δισ. για να αποτρέψει τον κίνδυνο "default"  (κοινώς επίσημης χρεοκοπίας), επειδή ακριβώς αναμένεται να καθυστερήσει η εκταμίευση της επόμενης δόσης, καταφεύγει άμεσα το ελληνικό Δημόσιο. Eίναι η δεύτερη φορά μετά τη 16η Νοεμβρίου που το ελληνικό Δημόσιο ανανεώνει το δανεισμό του εν αναμονή της πολυπόθητης δόσης, και μάλιστα με πανάκριβα επιτόκια.

Το Υπουργείο Οικονομικών αναγκάζεται να δημοπρατήσει μέσα στην εβδομάδα έντοκα γραμμάτια αξίας 5,4 δισ. ευρώ. Η εσπευσμένη κίνηση γίνεται για να καλυφθούν προηγούμενα γραμμάτια ύψους 3,4 δισ. ευρώ που λήγουν στις 14 Δεκεμβρίου, δεδομένου ότι ούτε έως τότε δεν θα έχει εκταμιευθεί η δόση. Επίσης, κατά έναν μήνα επιπλέον μετατίθεται η εξόφληση 3,4 δισ. ευρώ προς τις τράπεζες, ποσό που είχε δανειστεί το Δημόσιο τον Αύγουστο για να εξοφλήσει ομόλογα ίσης αξίας που κατείχε η ΕΚΤ, λόγω καθυστέρησης της δόσης από τον μηχανισμό.

Την Τρίτη 11 Δεκεμβρίου θα διενεργηθεί δημοπρασία εντόκων γραμματίων διάρκειας τεσσάρων εβδομάδων, ποσού 2,125 δισ. ευρώ, λήξης στις 11 Ιανουαρίου 2013. Με την αποδοχή και των μη ανταγωνιστικών προσφορών (+60% του αρχικού ποσού), όπως προβλέπεται από τον κανονισμό των δημοπρασιών, το συνολικό ποσό θα φτάσει σε 3,4 δισ. ευρώ, όσο ακριβώς είναι οι λήξεις των εντόκων που λήγουν.

Με τον τρόπο αυτό δεσμεύεται ρευστότητα από τις τράπεζες για ένα πεντάμηνο (Αύγουστος-Ιανουάριος), οι οποίες ήδη αντιμετωπίζουν προβλήματα λόγω της φυγής των καταθέσεων και της καθυστέρησης της διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης, και κατ' επέκταση δυσχεραίνεται περαιτέρω η χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας.

Υπενθυμίζεται ότι ήδη, προκειμένου να αποπληρωθεί το ομόλογο της ΕΚΤ, το Δημόσιο εξέδωσε έντοκα γραμμάτια τρίμηνης διάρκειας με ημερομηνία λήξης τη 16η Νοεμβρίου, ελπίζοντας ότι μέχρι τότε θα εκταμιευόταν η δόση. Μετά την εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις και την περαιτέρω καθυστέρηση της δόσης, το ΥΠΟΙΚ ανακοίνωσε νέα δημοπρασία εντόκων γραμματίων, διάρκειας ενός μήνα, με την προσδοκία ότι μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου, οπότε λήγουν τα συγκεκριμένα έντοκα, θα ερχόταν η πολυπόθητη "βοήθεια". Ούτε τότε θα γίνει όμως αυτό, δεδομένου ότι το Eurogroup θα συνεδριάσει στις 13 Δεκεμβρίου, οπότε είναι δύσκολο το ποσό της δόσης να καταβληθεί την επομένη και να εξοφληθούν τα έντοκα. Αποφασίστηκε, λοιπόν, η έκδοση νέας σειράς μηνιαίων εντόκων, με ημερομηνία λήξης τη 16η Ιανουαρίου 2013, οπότε και θα εξοφληθούν οι συγκεκριμένοι τίτλοι, εφόσον βέβαια έχει εκταμιευτεί η δόση. Πρόκειται, δηλαδή, για παράταση κατά έναν μήνα της περιόδου αποπληρωμής των εντόκων γραμματίων επειδή το Δημόσιο δεν διαθέτει κεφάλαια για να αποπληρώσει τα έντοκα. Επίσης, στις 11 Δεκεμβρίου ο ΟΔΔΗΧ θα δημοπρατήσει έντοκα γραμμάτια εξάμηνης διάρκειας και λήξης στις 14 Ιουνίου 2013, για να ανανεώσει την έκδοση ύψους 2 δισ. ευρώ του περασμένου Ιουνίου, που λήγει στις 14 Δεκεμβρίου.

Η εξέγερση των Ζόντερκομαντο!

Του Ζαν Κοέν.

Όπως είχα πει και στο άρθρο μου "Η εξέγερση των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς 2."  δεν είμαι ιστορικός. Αλλα το θέμα της εξέγερσης των Ελληνοεβραίων στο Άουσβιτς αποφάσισα να το ερευνήσω λόγω του βιβλίου του πατέρα μου. Σε αυτό με βοήθησε αφάνταστα ο ιστορικός τέχνης Γιώργος Πηλιχός, με τον οποίο συνεργάστηκα στο τελευταίο στάδιο της 15μηνης έρευνας του. Τα παρακάτω στοιχεία τα οποία στοιχειοθετούν μια εικόνα της "Εξέγερσης των Ζόντερκομαντο", είναι ένα απόσπασμα της έρευνας. Εμπεριέχονται στο αντίστοιχο κεφάλαιο του υπό έκδοση βιβλίου του Γιώργου Πηλιχού «Άουσβιτς. Έλληνες, Aριθμός Mελλοθανάτου» - «Auschwitz. Greeks, Number Condemned to Death».

Ο όρος Ζόντερκομαντο (Sonderkommando: Ειδική Ομάδα Εργασίας), συγκεντρώνει ολόκληρη τη φρίκη των στρατοπέδων εξόντωσης: Πρόκειται για ομάδες κρατουμένων, κυρίως Εβραίων, που επάνδρωναν τα κρεματόρια και ήταν επιφορτισμένες με το καθήκον της «προετοιμασίας» των θαλάμων αερίων, τη συγκομιδή και την αποτέφρωση των πτωμάτων. Οι άνδρες αυτοί αποτελούσαν τις τραγικότερες ίσως φυσιογνωμίες μέσα στο Άουσβιτς, γιατί γνώριζαν το μυστικό των Κρεματορίων αλλά και τη δική τους τύχη: ήξεραν πως μετά από σύντομο χρονικό διάστημα θα εκτελούνταν και οι ίδιοι, καθώς οι Γερμανοί ανανέωναν τακτικά τις ομάδες εργασίας για να μη διαρρεύσει το μυστικό των Θαλάμων Αερίων και των Κρεματορίων. Ήταν υποχρεωμένοι να λένε ψέματα και να καθησυχάζουν τους κρατούμενους από τη στιγμή που έφταναν στην αυλή του συγκροτήματος των τεσσάρων Κρεματορίων, μέχρι το τέλος τους. Ένα μέλος του Ζόντερκομαντο που θέλησε να πληροφορήσει τα θύματα για τη μοίρα τους ρίχτηκε ζωντανός στις φλόγες του Κρεματορίου και οι σύντροφοί του παρακολουθούσαν υποχρεωτικά την εκτέλεσή του. Έζησαν στην καρδιά της κόλασης, μη έχοντας άλλη επιλογή. Οι κρατούμενοι που αρνούνταν να συνεργαστούν στο Ζόντερκομαντο και αντιστέκονταν, κατέληγαν με μια σφαίρα στο σβέρκο.

Η ομάδα των Ζόντερκομαντο πρωτοδημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 1941 -περίπου 20 μέλη, στο Άουσβιτς 1 [Κεντρικό στρατόπεδο]. Τον Ιούνιο του 1942 ο αριθμός τους έφθασε τους 400 και με τη λειτουργία των τεσσάρων μεγάλων Κρεματορίων του Μπίρκεναου, ο αριθμός των Ζόντερκομαντο, τον Αύγουστο του 1944, έφτασε τους 874.

Σύμφωνα με τον Πρίμο Λέβι [αρ. 174517], δώδεκα ομάδες Ζόντερκομαντο δούλεψαν διαδοχικά στο Άουσβιτς, η κάθε μια για λίγους μήνες, κι έπειτα οι άντρες του εξοντώνονταν πάντα με διαφορετικό τέχνασμα, για να αποφευχθεί κάποια εξέγερση. Κάθε νέο κομάντο έκαιγε τα πτώματα των προηγούμενων.

Η παρουσία των Ελλήνων στο Ζόντερκομαντο ξεκίνησε με την άφιξη στο Άουσβιτς στις 11 Απριλίου 1944 της 20ης αποστολής από την Αθήνα [αναχώρηση από Αθήνα στις 2 Απριλίου], 2.490 Εβραίων από την Αθήνα, την Άρτα, τα Ιωάννινα και αρκετούς από τη Θεσσαλονίκη. Οι Γερμανοί έστειλαν για εργασία στα κρεματόρια περίπου 250-300 άνδρες κρατουμένους, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Γιομτώβ Γιακοέλ, ο Μωίς Αρών, ο Βίκο Μπούρδο, ο Ιζάκ Μπαρούχ, ο Σαμ Καράσσο, ο Ούγκο Μπαρούχ Βενέζια, ο Ερρίκος Νεχαμά Καπόν, ο Ντάνη Μπεναχμία, ο Μαρσέλ Νατζαρή, ο Λεών Κοέν, ο Σλόμο Βενέτσια, ο Μορίς Βενέτσια, ο Ντάριο Γκαμπάϊ, ο Ιωσήφ Σακάρ, ο Αβραάμ Ντράγκον, ο Σλόμο Ντράγκον, Ιάκωβος Γκαμπάϊ.

Η ιστορία της ενδέκατης ομάδας  Ζόντερκομαντο έμεινε χαραγμένη βαθιά στην ιστοριογραφία του Άουσβιτς και η παρουσία των Ελλήνων σ’ αυτή ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στη λήψη της απόφασης για την εξέγερση της 7ης Οκτωβρίου 1944, όταν είχε ματαιωθεί πλέον η μαζική εξέγερση των κρατουμένων, που προγραμματιζόταν για τις 15 Αυγούστου του 1944. 

Η Danuta Czech, κρατούμενη και κατόπιν ιστορικός του Άουσβιτς αναφέρει πως εκείνη την περίοδο στα τρία στρατόπεδα του Άουσβιτς (Άουσβιτς Ι -Κεντρικό στρατόπεδο, Άουσβιτς ΙΙ-Μπίρκεναου και Άουσβιτς ΙΙΙ-Μόνοβιτς) διέμεναν 135.168 κρατούμενοι και 3.342 άνδρες των SS.

Στο στρατόπεδο είχαν δημιουργηθεί τρεις διαφορετικές αντιστασιακές ομάδες που σχεδίαζαν τη μαζική εξέγερση των κρατουμένων. Η πρώτη ήταν στο Κεντρικό στρατόπεδο με συμμετοχή κυρίως Πολωνών πολιτικών κρατουμένων. Αυτοί επικοινωνούσαν με τον «έξω κόσμο» και έστελναν πληροφορίες για τη Γενοκτονία των Εβραίων στους Συμμάχους και υπεδείκνυαν στόχους για πιθανές αεροπορικές επιδρομές. Τη δεύτερη ομάδα αποτελούσαν Εβραίοι, οι οποίοι εξαρτώντο από τους Πολωνούς αρχηγούς και την τρίτη ομάδα συγκροτούσαν οι Ζόντερκομαντο, οι νέοι και γεροδεμένοι άντρες που «δούλευαν» στα Κρεματόρια.

Τελικά, το αντιστασιακό κίνημα στο στρατόπεδο Μπίρκεναου, με πρωταγωνιστές τους Ζόντερκομαντο ήταν αυτό που σχεδίασε και προετοίμασε μια ένοπλη εξέγερση των κρατουμένων ενάντια στους SS. Σύμφωνα με το σχέδιο, η πολωνική Αντίσταση έξω από το στρατόπεδο, θα επεξεργαζόταν τις λεπτομέρειες και θα βοηθούσε τον αγώνα τους με αντιπερισπασμό, επιτιθέμενη στη φρουρά και στις γερμανικές μονάδες που στάθμευαν κοντά στο στρατόπεδο.

Ο συνταγματάρχης του ρωσικού στρατού, Ιάκωβος Καμίνσκι, αιχμάλωτος πολέμου, είχε ορισθεί από τους SS ως "Κάπο" [επικεφαλής της ομάδας των Ζόντερκομαντο και στα τέσσερα Κρεματόρια]. Έχαιρε της εμπιστοσύνης όχι μόνο των Ζόντερκομαντο αλλά και των SS, ώστε να έχει τη δυνατότητα να επισκέπτεται τα άλλα υποστρατόπεδα που υπάγονταν στη δικαιοδοσία του Άουσβιτς. Σκοπός των επισκέψεών του ήταν η επικοινωνία με άλλα μέλη της Αντίστασης και η προμήθεια όπλων και εκρηκτικών υλών.

Στο πλαίσιο της προετοιμασίας της εξέγερσης, μέλη των Εβραϊκού αντιστασιακού κινήματος που εργάζονταν στην Union [εταιρεία παρασκευής εκρηκτικών υλών] επιφορτίστηκαν με την κλοπή εκρηκτικών υλών. Ο Israel Gutman and ο Jehuda Laufer, δύο κρατούμενοι που εργάζονταν στη Union, ήρθαν σε συνεννόηση με δυο νεαρές κρατούμενες την Ella Gartner και την Ester Wajsblum, καθώς και την Roza Robota, η οποία εργαζόταν στον “Καναδά ΙΙ” (το συγκρότημα των παραπηγμάτων που συγκεντρώνονταν τα υπάρχοντα των κρατουμένων που έφερναν μαζί του κατά τη διάρκεια των μεταφορών τους από τις πατρίδες τους στο Άουσβιτς). Η Roza Robota, λόγω της γειτνίασης των παραπηγμάτων του “Καναδά ΙΙ” με το παρακείμενο Κρεματοριο IV, μπορούσε να έχει πρόσβαση στους Ζόντερκομάντο και να τους προμηθεύει με τα κλεμμένα εκρηκτικά, τα οποία αυτοί έκρυβαν στη συνέχεια σε τρύπες στους τοίχους του κτιρίου του Κρεματορίου.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Λεών Κοέν [αρ. 182492], ενός από τα ηγετικά στελέχη της εξέγερσης (Ζόντερκομαντο στο Κρεματόριο ΙΙΙ), μετά από προσεκτικό προγραμματισμό, το αντιστασιακό κίνημα επέλεξε σαν ημερομηνία πραγματοποίησης της εξέγερσης την 19η Αυγούστου 1944.

Το πρώτο στάδιο ήταν να αρχίσει η εξέγερση κατά τη διάρκεια της αλλαγής της απογευματινής βάρδιας, όταν οι SS φρουροί των πύργων επόπτευσης θα αντικαθίσταντο από την επόμενη φρουρά. Τότε, μια ομάδα Ζόντερκομαντο, με αιφνιδιαστική επίθεση θα αφόπλιζε και τις δυο ομάδες των φρουρών. Μέσα στον πανικό που θα τους δημιουργούσαν, θα μπορούσαν εύκολα να τους δέσουν και να τους κλειδώσουν στο νεκροτομείο του Κρεματορίου, όπου οι γιατροί των SS έκαναν αυτοψίες στα πτώματα των κρατουμένων.

Το δεύτερο στάδιο θα ξεκινούσε με ένα σινιάλο από τη μονάδα απολύμανσης –το συγκρότημα της αποκαλούμενης «Σάουνας», απέναντι από τα παραπήγματα του «Καναδά ΙΙ» και του Κρεματορίου IV. Οι κρατούμενοι που εργάζονταν στις εγκαταστάσεις του ατμού και κανονικά έκλειναν τον ατμό στις 4 η ώρα το απόγευμα, θα ανέβαζαν την πίεση, μέχρι να ανατιναχτούν οι λέβητες.

Την ίδια στιγμή, οι κρατούμενοι που εργάζονταν στον «Καναδά ΙΙ» θα πυρπολούσαν τις αποθήκες (ξύλινα παραπήγματα).

Οι Ζόντερκομαντο θα διέκοπταν τις ηλεκτρικές και τηλεφωνικές γραμμές που συνδέονταν με το κεντρικό σύστημα και μια άλλη ομάδα θα έκοβε τα συρματοπλέγματα του γυναικείου τμήματος του στρατοπέδου και θα άνοιγαν τις πόρτες για να ενωθούν οι κρατούμενοι.

Ένα Κομάντο είχε επιφορτιστεί με την ευθύνη της επιτόπιας εκτέλεσης όλων των τραυματιών κρατουμένων, ώστε να μην πιαστεί κανείς ζωντανός από τους SS. Η εντολή ήταν: “Κανένα έλεος για κανένα!”

Τα τέσσερα κρεματόρια θα πυρπολούντο χρησιμοποιώντας τα στρώματα που κοιμόντουσαν οι Ζόντερκομάντο, βουτηγμένα σε πετρέλαιο και άλλες εύφλεκτες ύλες.

Εφ’ όσον θα είχαν δρομολογηθεί όλα αυτά, τα Κομάντο των κρατουμένων θα κατευθύνονταν προς τα βουνά ή θα κρύβονταν στα δάση, όπου οι παρτιζάνοι θα τους περίμεναν για να τους βοηθήσουν. Και, “με τη βοήθεια του Θεού, ο καθένας για τον εαυτό του”…

Όταν πάρθηκε η απόφαση, οι άνδρες του Ζόντερκομαντο άρχισαν να μαζεύουν οτιδήποτε θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για την επίθεση. Επίσης, αποφάσισαν να γράψουν τις μαρτυρίες τους για το τι συνέβαινε στα κρεματόρια και τους θαλάμους των αερίων, να αφήσουν επιστολές προς τις οικογένειές τους, και να βάλουν τα γραπτά σε φιάλες και να τα θάψουν στον περίβολο των Κρεματορίων. Οι κρατούμενοι στη “Σάουνα” άρχισαν να πειραματίζονται με την πίεση του ατμού, ώστε να υπολογίσουν το σωστό χρόνο για την έκρηξη.

Τελικά, η ημέρα της εξέγερσης άλλαξε. Μετά από πολλές συζητήσεις των επικεφαλής, αποφασίστηκε να ξεκινήσει στις 15 Αυγούστου, πρόταση που έγινε ομόφωνα δεκτή, με το σκεπτικό πως οι Γερμανοί θα ήταν απασχολημένοι με τον εορτασμό της ημέρας της Παναγίας, μιας από τις ιερότερες χριστιανικές γιορτές.

Ξαφνικά, στις 12 Αυγούστου, ακούστηκε ήχος κανονιού. Αυτό προκάλεσε σάλο στο στρατόπεδο και φήμες διαδίδονταν πως οι Ρώσοι ήταν μόλις μερικά χιλιόμετρα μακρυά και οι Γερμανοί είχαν αρχίσει την εκκένωση του Άουσβιτς. Άρα, δεν υπήρχε ανάγκη για επανάσταση!

Μερικά μέλη του αντιστασιακού κινήματος από το Κεντρικό στρατόπεδο, μη Εβραίοι, ήρθαν και ζήτησαν από τα οργανωτικά μέλη στο Μπίρκεναου να αναβάλουν την εξέγερση. Έτσι, ο Καμίνσκι, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης, ανακοίνωσε πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή παρά να αναβληθεί η έναρξη της εξέγερσης.

Ωστόσο, την επόμενη ημέρα προς το βράδυ, ο ήχος του κανονιού έγινε λιγότερο διακριτός. Τι είχε συμβεί; Οι Ρώσοι είχαν παρακάμψει την περιοχή, και δεν την περικύκλωσαν. Βιάζονταν πάρα πολύ να φτάσουν στο Βερολίνο.

Τότε, πολλά Κομμάντο διαχωρίστηκαν από την εξέγερση σύμφωνα με τις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν.  Αλλά οι Ρώσοι οι οποίοι εργάζονταν στην κουζίνα αρνήθηκαν να υποχωρήσουν, μέχρι που ήθελαν να βάλουν φωτιά σε ό, τι ήταν κοντά τους, ανεξάρτητα από την απόφαση των άλλων κρατουμένων. Τα μέλη του "Καναδά" Κομάντο αποφάσισαν να αναβάλουν την εξέγερση εν αναμονή περαιτέρω εξελίξεων και οι εργαζόμενοι στη “Σάουνα” απέφυγαν οποιαδήποτε απόφαση. Έτσι, η εξέγερση ματαιώθηκε.

Λίγο αργότερα, οι Γερμανοί άρχισαν να υποψιάζονται πως ο Καμίνσκι συμμετείχε σε μια αντιστασιακή οργάνωση. Οδηγήθηκε στην περιοχή του  "Καναδά ΙΙ" και βασανίστηκε απάνθρωπα. Δεν αποκάλυψε τίποτα και δεν πρόδωσε κανένα σύντροφό του.

Το ίδιο βράδυ, ο επόπτης των τεσσάρων Κρεματορίων, ο Ότο Μολ –ένας από τους μεγαλύτερος εγκληματίες του πολέμου, που αρέσκετο να σκοτώνει νεαρές γυναίκες και παιδιά με τον πιο βάναυσο τρόπο- κάλεσε τα 200 μέλη του Ζόντερκομαντο στο Κρεματόριο ΙI και τους ανακοίνωσε ότι ο Kάπο Καμίνσκι εκτελέστηκε ως μέλος οργανωμένης Αντίστασης που ενεχόταν σε σχέδιο εξέγερσης.

Ο Φίλιπ Μύλερ (Ζόντερκομάντο στο Κρεματόριο V -αρ. 29236), αναφέρει στη μαρτυρία του πως, μεταξύ των πτωμάτων των νεκρών τσιγγάνων, που είχαν πετάξει σε ένα λάκκο αποτέφρωσης για να καούν, οι Ζόντερκομαντο βρήκαν τυχαία το πτώμα του Καμίνσκι. Οι SS τον είχαν ρίξει στον λάκκο και είχαν σκεπάσει το σώμα του με κλαδιά από έλατο. Είχε δυο τρύπες από σφαίρα, μία στο πίσω μέρος του λαιμού του και μια άλλη στο αριστερό του μάτι, που είχε καταστραφεί εντελώς –σήμα κατατεθέν, πως τον εκτέλεσε ο ίδιος ο Μολ.  Δεν μαθεύτηκε ποτέ ποιος πρόδωσε τον Καμίνσκι –ψιθυριζόταν ότι ήταν ένας Κάπο ονόματι Μιέτεκ.

Τα πρώτα περιστατικά της εξέγερσης των Ελλήνων Εβραίων στο Μπίρκεναου, αν και παθητικά, προήλθαν από δύο γεγονότα.  Το ένα, αναφέρεται σε μια από τις τελευταίες μεταφορές  Ελλήνων στο Άουσβιτς: Η μεταφορά των  των Ούγγρων Εβραίων στο Μπίρκεναου έκρινε αναγκαία για τους SS μια αύξηση του αριθμού των Ζόντερκομαντο.  Γι αυτό το λόγο, 400 (ή 435) Έλληνες επιλέχθηκαν από την αποστολή των 1.795 Εβραίων κρατουμένων που έφτασαν στο Άουσβιτς από την Κέρκυρα [αναχώρησαν στις 9 Ιουνίου 1944]. Χωρίς καμιά προετοιμασία, στις 22 Ιουλίου του 1944, τους ενέταξαν στο δυναμικό των Κρεματορίων.  Όταν είδαν τι πρόκειται να κάνουν, αρνήθηκαν, ακόμα και όταν απειλήθηκαν με θάνατο. Αυτή η ανταρσία ήταν αδιανόητη για τη ναζιστική πειθαρχία. Τους περικύκλωσαν αμέσως και τους εκτέλεσαν επιτόπου. Η ιστορία τους πέρασε από τους Έλληνες Εβραίους και από τους άλλους στο στρατόπεδο σαν ένα παράδειγμα ηρωικής αντίστασης.

Το δεύτερο περιστατικό ήταν μία πιο ενεργή, αν και μεμονωμένη περίπτωση. Διαδραματίστηκε την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου του 1944: ο Αλμπέρο Ερρέρα, αξιωματικός του ελληνικού στρατού, ήταν μέλος μιας ομάδας που έστειλαν οι Γερμανοί για να αδειάσει τις στάχτες των νεκρών από τα κρεματόρια στον ποταμό Βιστούλα. Ο Ερρέρα χτύπησε με το φτυάρι που κρατούσε -όταν άδειαζε τις στάχτες- τον ένα φρουρό του στο κεφάλι, έπεσε στο ποτάμι και άρχισε να κολυμπά για να βγει στην απέναντι όχθη. Ο δεύτερος φρουρός των SS πρόλαβε και τον πυροβόλησε στα πόδια με τις περίφημες σφαίρες «ντουμ ντουμ», που είχαν φτιαχτεί για να εκρήγνυνται στο εσωτερικό του σώματος, προκαλώντας του βαριά τραύματα από τα οποία έχανε πολύ αίμα. Τελικά, μια στιγμή που ο Ερρέρα έβγαλε το κεφάλι του από το νερό για να αναπνεύσει, τον πυροβόλησε στο κεφάλι. Το πτώμα του βρέθηκε την επόμενη μέρα. 

Τον Σεπτέμβριο του 1944, οι Γερμανοί είχαν αποφασίσει να μειώσουν τον αριθμό του Ζόντερκομαντο, που τότε αριθμούσε 874 άνδρες. Οι αποστολές Εβραίων από την Ευρώπη είχαν μειωθεί και οι Γερμανοί ήθελαν να εξαλείψουν τους αυτόπτες μάρτυρες των εγκλημάτων τους.

Έτσι, στις 23 Σεπτεμβρίου 1944, άλλοι διακόσιοι Ζόντερκομάντο δολοφονήθηκαν με δόλο. Επιλέχτηκαν από την ομάδα που είχε σταλθεί για σκεπάσει με χώμα μερικούς λάκκους αποτέφρωσης οι οποίοι δεν θα χρησιμοποιούντο πλέον. Αφού τους προμήθευσαν με τρόφιμα τους επιβίβασαν σε φορτηγά και τους μετέφεραν στη δεύτερη ράμπα εκφόρτωσης των Εβραίων, μεταξύ του Κεντρικού στρατοπέδου και του Μπίρκεναου, με τη δικαιολογία πως θα τους μετήγαγαν στο υποστρατόπεδο του Άουσβιτς "Gleiwitz A.C."

Από την ράμπα τους μετέφεραν σε ένα μικρό κτίριο του παρακείμενου συγκροτήματος “Καναδάς Ι” όπου απολύμαιναν τα ρούχα των νεοαφιχθέντων Εβραίων από τις διάφορες αποστολές και εκεί τους κατέγραψαν σαν νέες αφίξεις. Το βράδυ, οι άνδρες των SS με επικεφαλής τον Ότο Μολ τους πρόσφεραν ποτά. Όταν οι κρατούμενοι βρέθηκαν σε κατάσταση μέθης, τους κλείδωσαν στην αίθουσα απολύμανσης των ρούχων και έριξαν από ένα παράθυρο "Zyclon B", δολοφονώντας τους τους όλους. Ανάμεσά τους υπήρχαν αρκετοί Έλληνες από τους οποίους είναι γνωστά μόνο τα ονόματα των: Γιομτώβ Γιακοέλ, Φαρατζή και Μαρκέση Λεβή.

Τα πτώματα αυτών των θυμάτων μεταφέρθηκαν κρυφά στο Κρεματόριο ΙΙ και αποτεφρώθηκαν από τους ίδιους τους φρουρούς των SS, κάτι που έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία του Άουσβιτς: Οι άνδρες των SS να αναλαμβάνουν τα καθήκοντα των Ζόντερκομάντο.

Κατά τη διάρκεια εκείνης της νύχτας τα προαισθήματα των Ζόντερκομάντο έγιναν βεβαιότητα και κατάλαβαν ποια θα ήταν και η δική τους τύχη, λίγο αργότερα. Σύμφωνα με τον Φίλιπ Μύλερ, κατ' αρχάς ήταν αυστηρά απαγορευμένο από τους SS να πατήσουν ακόμη και το πόδι τους στη σκάλα που οδηγούσε από τις σοφίτες που κοιμόντουσαν στην αίθουσα των φούρνων, με την δικαιολογία πως οι ίδιοι οι SS θα αποτέφρωναν τα πτώματα πολιτών που είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια ενός βομβαρδισμού.  Αλλά το πρωί, όταν οι Ζόντερκομάντο ανέλαβαν τα συνηθισμένα τους καθήκοντα, σε μερικούς από τους φούρνους βρήκαν μισοκαμένα και αναγνωρίσιμα πτώματα των συντρόφων τους, καθότι οι SS δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν οι ίδιοι τους φούρνους με αποτελεσματικότητα.

Στις 5 Οκτωβρίου ενωμοτάρχης Μπους κάλεσε τους Κάπο από τα Κρεματόρια ΙV και V και τους ενημέρωσε ότι χρειαζόταν 300 άτομα για μια ομάδα απομάκρυνσης των ερειπίων, που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, είχαν προκαλέσει εχθρικές βόμβες. Ο Μπους ζήτησε από τους Κάπο να καταρτίσουν μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες έναν κατάλογο με τα ονόματα και τους αριθμούς 300 κρατουμένων. Διευκολύνοντας τον εαυτό του, είχε μετατοπίσει την απόφαση για τη ζωή και τον θάνατο 300 ανθρώπων στους Κάπο.

Οι 300 κρατούμενοι που επιλέχτηκαν από τους Κάπο ήταν κυρίως Έλληνες και Ούγγροι Εβραίοι. Αλλά ακόμα και πριν δοθεί ο κατάλογος στον Μπους, μερικοί από τους συγκεκριμένους κρατούμενους είχαν έρθει σε επαφή με τους ηγέτες της Αντίστασης και είχαν δηλώσει ότι ούτε ένας από τους 300 δεν θα καθόταν να πάει σαν πρόβατο στη σφαγή χωρίς να προβάλλει αντίσταση. Πίστευαν ότι είχε έρθει η ώρα για την εξέγερση που σχεδίαζαν και ζήτησαν από όλους τους Ζόντερκομαντο να ενωθούν μαζί τους, είτε το υπόλοιπο στρατόπεδο ήταν με το μέρος τους είτε όχι. Ήταν αποφασισμένοι να προχωρήσουν μόνοι τους, έστω κι αν κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να τους στηρίξει.  Τα μέλη της αντίστασης τους μήνυσαν πως κάθε εξέγερση έπρεπε να αποφευχθεί με κάθε κόστος, επειδή θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες για το σύνολο του στρατοπέδου. Με τη σειρά τους, οι ηγέτες του Αντιστασιακού κινήματος στο στρατόπεδο προσπάθησαν να εξηγήσουν στους κρατούμενους της λίστας επιλογής πως συμμερίζονταν τη θέση τους από κάθε άποψη, αλλά δεν θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε πράξη που θα έβαζε σε κίνδυνο τους υπόλοιπους κρατουμένους.

Πέρασαν δύο μέρες χωρίς καμία εξέλιξη.  Οι 300 άνδρες ήταν σε μεγάλη ένταση και προσπαθούσαν να κρύψουν τη νευρικότητα τους πίσω από αυξανόμενες δραστηριότητες: άρχισαν λαθραία να συλλέγουν χρήσιμα πράγματα για την εξέγερση όπως χαλιά, ξυλοοινόπνευμα, πετρέλαιο και άλλα καύσιμα, και να τα μεταφερουν, κρύβοντάς τα κάτω από τα ρούχα τους, στο κρεματόριο IV.

Μετά το βραδινό προσκλητήριο έκαναν τις τελευταίες προετοιμασίες για την πυρπόληση του Κρεματορίου IV, εμποτίζοντας τα χαλιά με λάδι και ξυλοοινόπνευμα, τοποθετώντας τα ανάμεσα στα δοκάρια της ξύλινης στέγης, κάτω από τα τριώροφα ξύλινα κρεβάτια τους και στην αποθήκη κάρβουνου των φούρνων.

Η ιστορία της εξέγερσης έχει περάσει στην ιστορία του Άουσβιτς μέσα από τις μαρτυρίες πολλές κρατουμένων και μερικά ιστορικά στοιχεία των αρχείων του Auschwitz State Museum. Από τις μαρτυρίες, πιο αξιόπιστες μπορούν να θεωρηθούν οι καταγραφές του Λέων Κοέν, (ανήκε στην ομάδα του Κρεματορίου ΙΙΙ), ο οποίος ήταν ηγετικό στέλεχος της Αντίστασης στην προετοιμασία της γενικής εξέγερσης του στρατοπέδου και του Φίλιπ Μύλερ, του μοναδικού επιζώντα και αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων, όπως διαδραματίστηκαν στο Κρεματόριο IV. Σημαντικές είναι επίσης οι μαρτυρίες των Σλόμο Βενέτσια και Μαρσέλ Νατζαρή, οι οποίοι ανήκαν στην ομάδα του Κρεματρίου ΙΙΙ.

Στις 7 Οκτωβρίου, ο ουρανός ήταν γαλανός και ανέφελος. Στις 2.30΄ περίπου το μεσημέρι έφθασε ο ενωμοτάρχης Μπους, και διάφοροι άνδρες και φρουροί των SS έφθασαν στην αυλή μπροστά στο Κρεματόριο IV. Όλοι οι κρατούμενοι διατάχτηκαν να παραταχθούν, εκτός από δεκατέσσερις, που έλειπαν μακριά σε διάφορες εργασίες και -εν πάση περιπτώσει- δεν είχαν επιλεγεί. Κατόπιν, ο Μπους άρχισε να φωνάζει τους πρώτους αριθμούς στον κατάλογο, και συνέχισε καλώντας τους κατά φθίνουσα σειρά. Εκείνοι που επιλέχτηκαν για «τη μεταφορά» αναγκάστηκαν να σταθούν στην άλλη πλευρά της αυλής. Όσοι δεν περιλαμβάνονταν όμως ανάμεσά τους, μόλις άκουγαν τον αριθμό τους, μπορούσαν να επιστρέψουν στο Κρεματόριο V.

Όταν άρχισαν να εκφωνούν τα ονόματα των Ελλήνων, κανείς δεν απάντησε. Κάποια στιγμή -σύμφωνα με τις ελληνικές μαρτυρίες, ακούστηκε μια φωνή (πιθανόν του Ιωσήφ Βαρούχ από τη Θεσσαλονίκη) στα ελληνικά: «Θα γίνει ρε, ναι ή όχι το ντου που λέγαμε;». Αμέσως οι Έλληνες Ζόντερκομαντο όρμησαν στους Γερμανούς φρουρούς, τους αφόπλισαν, έκοψαν το συρματόπλεγμα και προσπάθησαν να ξεφύγουν στο παρακείμενο δάσος. Μερικοί Ούγγροι κρατούμενοι προσπάθησαν να αφοπλίσουν τους επαναστάτες για να μπορέσουν ίσως να σώσουν τις δικές τους ζωές, δείχνοντας στους Γερμανούς πως δε μετέχουν στην εξέγερση.

Οι σειρήνες, τα εκρηκτικά και οι πυροβολισμοί ενεργοποίησαν την Ασφάλεια του στρατοπέδου που περικύκλωσε το Κρεματόριο ΙV, όπου είχε συγκεντρωθεί η μεγαλύτερη ομάδα κρατουμένων. Ο Λεών Κοέν αναφέρει στη μαρτυρία του, πως μια ομάδα 25 Ελλήνων, πρόλαβαν και κλείστηκαν μέσα στο κρεματόριο IV, το οποίο πυρπόλησαν, και βλέποντας το μάταιο της αντίστασης επιχείρησαν μία ηρωϊκή έξοδο, ψάλλοντας –όπως αναφέρεται από μαρτυρίες κυρίως των γυναικών που δούλευαν στις εγκαταστάσεις του “Καναδά ΙΙ”- τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο. Και ο Σλόμο Βενέτσια και ο Φίλιπ Μύλερ επιβεβαιώνουν πως το Κρεματόριο πυρπολήθηκε και δεν ανατινάχτηκε, όπως πολλές φορές αναφέρεται λανθασμένα σε διάφορες καταγραφές.

Μόνο η ομάδα του Κρεματορίου ΙΙ κινητοποιήθηκε ενστικτωδώς στο άκουσμα των πρώτων πυροβολισμών. Το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να ρίξουν τον  Κάπο Carl Konvojent, ένα κτηνώδη ποινικό κρατούμενο, ζωντανό στο φούρνο... Αδύναμοι να επικοινωνήσουν με τους συντρόφους τους στο Κρεματόριο IV λόγω της απόστασης και πανικόβλητοι βλέποντας μεγάλο αριθμό SS να πλησιάζουν, προσπάθησαν να διαφύγουν μέσα από το φράκτη. Έκοψαν σε διάφορα σημεία τα συρματοπλέγματα που χώριζαν το Κρεματόριο ΙΙ από τον γυναικείο τομέα του στρατοπέδου και έτρεξαν με όλη τους τη δύναμη μερικά χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουν στο χωριουδάκι Rjasko, όπου βρισκόταν ένα υποστρατόπεδο του Άουσβιτς. Εκεί, κρύφτηκαν σε μια σιταποθήκη. Αλλά, γρήγορα περικυκλώθηκαν από τους SS οι οποίοι πυρπόλησαν τη σιταποθήκη και τους σκότωσαν όλους.

Μια ομάδα 27 (ή 30) κρατουμένων κατάφερε να διαφύγει και να κατευθυνθεί δυτικά, αλλά συνελήφθησαν από τη γερμανική Δημοτική Αστυνομία και φυλακίστηκαν σε μια μικρή πόλη της Γερμανίας. Μπόρεσαν και απέκρυψαν με επιτυχία την πραγματική τους ταυτότητα κι έτσι στάλθηκαν και φυλακίστηκαν στο Νταχάου.

Στο Κρεματόριο ΙΙΙ, σύμφωνα με τον Σλόμο Βενέτσια (Ζόντερκομαντο στην ομάδα του Κρεματορίου ΙΙΙ - αρ. 182727 και το Λεών Κοέν), ο Κάπο Lemke Pliszko πρόλαβε και κλείδωσε την μονάδα τους μέσα στην αίθουσα των φούρνων, βλέποντας το μάταιο της εξέλιξης της εξέγερσης και μη έχοντας κανένα σινιάλο από το Κρεματόριο ΙΙ για τη δική τους συμμετοχή -σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια-. Φαινόταν μόνο ο καπνός από το Κρεματόριο IV που καιγόταν και ακούγονταν πυροβολισμοί. Λόγω της απόστασης, δεν ήταν σίγουροι αν οι καπνοί προέρχονταν από το Κρεματόριο IV ή V. Έτσι, σώθηκε όλη η ομάδα από τους Γερμανούς, οι οποίοι όταν έφτασαν έκαναν προσκλητήριο και βρήκαν όλους τους Ζόντερκομαντο παρόντες και τον Lemke να διαβεβαιώνει πως κανείς δε συμμετείχε με κανένα τρόπο στην εξέγερση.

Στο Κρεματόριο V -πολύ κοντά στο Κρεματόριο IV, ο Κάπο κλείδωσε την εξωτερική πύλη της περιβόλου για δική τους ασφάλεια, ώστε να μην μπορεί να βρει καταφύγιο κανείς από τους εξεγερθέντες, όταν περικυκλώθηκαν από τους SS το Κρεματόριο IV. Παρ’ όλα αυτά, οι SS τους εκτέλεσαν όλους επιτόπου.

Στην αυλή του Κρεματορίου IV εκτελέστηκαν μεταξύ των άλλων ο Μωύς Ααρών, ο Ιακώβ (Βίκο) Μπρούδο, ο Ισαάκ Βαρούχ ο Σαμ Καράσσο. Ανάμεσα στους Έλληνες νεκρούς που κείτονταν έξω από το συρματόπλεγμα του Κρεματορίου ΙΙ ήταν και ο Ααρών Μπαρτζιλάι. Ένας Έλληνας από τη Θεσσαλονίκη, ο Ισαάκ Βενέτσια, που κατάφερε να τρυπώσει στις εγκαταστάσεις του «Καναδά ΙΙ» σώθηκε χάρη στον Κάπο που τον γνώριζε.

Οι απώλειες των Γερμανών SS ήταν 3 υπαξιωματικοί (Unterscharführer) νεκροί και 14 τραυματίες. Την επόμενη μέρα, τα 450 θύματα -αν και ο Μπους δεν ζητούσε πάνω από 300 ονόματα, αποτεφρώθηκαν στα κρεματόρια από τους εναπομείναντες συντρόφους τους. Από τους Έλληνες μόνο 26 είχαν επιζήσει. Όμως, αυτοί οι 450 άνδρες είχαν αγωνιστεί θαρραλέα και είχαν πεθάνει έντιμα, αρνούμενοι να υποταχθούν πειθήνια στη μοίρα τους. Αντιστάθηκαν ως την τελευταία ρανίδα του αίματός τους, ένα μοναδικό γεγονός στην ιστορία του Άουσβιτς.

Στις 10 Οκτωβρίου 1944, 14 από τους επιζώντες Ζόντερκομαντο συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στα υπόγεια του "Block 11" (Το Μπλοκ των βασανιστηρίων και ανακρίσεων στο Κεντρικό στρατόπεδο –η φυλακή της φυλακής…). Οι ανακρίσεις από τους SS της Politische Abteilung (Γκεστάπο) διεξήχθησαν με μεγάλη σκληρότητα. Κανείς δεν επέζησε.

Μετά τη σύλληψη και φυλάκιση των 14 κρατουμένων στο Μπλοκ 11, απέμειναν μόνο 198 κρατούμενοι στην ομάδα του Ζόντερκομάντο.

Παράλληλα, η Politische Abteilung (Γκεστάπο), άρχισε μια αυστηρή έρευνα για να προσδιορίσει την ταυτότητα των κρατουμένων που είχαν συνεργαστεί με το Sonderkommando. Η ανακάλυψη των εκρηκτικών τους οδήγησε στις κρατούμενες που εργάζονταν στο εργοστάσιο της Union. Η υποψία επικεντρώνεται σε τέσσερις γυναίκες: στη Roza Robota και στις τρεις συντρόφους της, τη Reggina Safir, την Ella Gartner και την Ester Wajsblum. Οι νεαρές γυναίκες κατηγορήθηκαν για την τροφοδότηση των επαναστατών με πυρομαχικά. Φυλακίστηκαν στο Mπλοκ 11 και ανακρίθηκαν. Παρ΄ότι βασανίστηκαν βάρβαρα δεν έδωσαν κανένα όνομα από τα μέλη της Αντίστασης. Απαγχονίστηκαν δημόσια προς παραδειγματισμό στο κεντρικό στρατόπεδο, στις 5 Ιανουαρίου 1945, δηλαδή 14 ημέρες πριν φθάσει ο σοβιετικός στρατός.

Ο ιστορικός Steven Bowman γράφει για την εξέγερση των Ζόντερκομαντο πως ήταν μια πράξη μοναδική, γιατί ήταν η μόνη περίπτωση ένοπλης αντίστασης στο Άουσβιτς.  Ο ηρωισμός και η ανδρεία των Εβραίων που πήραν μέρος στην εξέγερση μεγεθύνεται από το γεγονός ότι λειτούργησαν σε ένα καθεστώς πλήρους απομόνωσης. Παρά το γεγονός ότι συνεργάστηκαν με διάφορες ομάδες από το αντιστασιακό κίνημα στο στρατόπεδο, με το οποίο είχαν σχεδιάσει από κοινού τη γενική εξέγερση, θα έπρεπε να αγωνιστούν μόνοι για τον εαυτό τους. Την ημέρα της εξέγερση ήταν εντελώς μόνοι τους... Η εξέγερση απέτυχε. Δεν υπήρξε καμιά εξωτερική βοήθεια στους κρατουμένους που εξεγέρθηκαν, και το σύνολο των κρατουμένων στο στρατόπεδο δεν συμμετείχε στον αγώνα τους. Ωστόσο, η ημέρα της εξέγερσης Ζόντερκομαντο έγινε σύμβολο εκδίκησης και εμψύχωσης για τους υπόλοιπους φυλακισμένους. Στο χώρο της δολοφονίας χιλιάδων και χιλιάδων θυμάτων, αυτοί μόνο ήταν οι Εβραίοι που πολέμησαν. Στο τεράστιο στρατόπεδο, με τους δεκάδες χιλιάδες κρατουμένους, μια χούφτα Ελλήνων Εβραίων δεν αποδέχτηκε την προδιαγεγραμμένη μοίρα της. Οι Εβραίοι της Ελλάδας βρίσκονταν σε θέση μάχης και ήξεραν πώς να υπερασπιστούν τη ζωή τους.

Λόγω έλλειψης στοιχείων, δεν είναι εξακριβωμένος ο αριθμός των Ελλήνων που έλαβαν μέρος στην εξέγερση και ο βαθμός συμμετοχής του καθενός στα γεγονότα ούτε όλα τα ονόματα νεκρών και επιζώντων Ζόντερκομάντο.

Σύμφωνα με τον Steven Bowman, τα ονόματα μερικών Ζόντερκομαντο οι οποίοι μετείχαν στην εξέγερση –και άλλοι απ’ αυτούς εκτελέστηκαν ενώ άλλοι επέζησαν- είναι τα εξής: Maurice Aron, Baruch Baruch, Issac Baruch, Aaron Barzilai, Daniel Benamias, Matys Bitali, Henri Nehama Capon, Leon Cohen, Raul Djahon, Alberto Moissi Errera, Dario Gabai, Albert Gani, Joseph Gani, Moise Gani, Pepo Gani, Albert Jachon, Joseph Levy, Samuel Levi, Sabetay Levis, Mois Levy,Michael Matsas, Elia Mazza, Menache, Eliezer Mechoulam, Abroum Meli, Haim Misan, Moissis Misan, Albertos Misrachi, Mois Mistarhis, Moissis Negrin, Dani Marc Nachmias, Yossif Namer, Marchel Nadjary, Eugen Nakamoulis, Salomone Pinhas, Issac Samuel Russo, Selomo brothers, Moissis Serris, Samuel Sidis, Issac Soussis, Jaques Soussis, Moissis Sabbetai, Giosepos Sabas, Pesos Sabas, Savas Sabetai, Albrt Salvado,  Alberto Tzachon, Josef Varouh, Hugo Barouh Venezia, Mois Venezia, Salomone [Slomo] Venezia, Menahem Zakar, Yosef Zakar.

Γράφει στα απομνημονεύματά του ο Λεών Περαχιά (αρ. 118745): "Τα κατωτέρω τα γράφω για τους Έλληνες Χριστιανούς που μισούν τους Ελληνοεβραίους. Όταν μπήκαμε στο στρατόπεδο, [στη Μπούνα] με περίμεναν οι φίλοι μου οι Πολωνοί που πήγαιναν στο Μπίρκεναου. Μόλις με είδαν μου είπαν: «Ένα μεγάλο εύγε στους στους Γραικούς που κάνανε αυτό που κανείς δεν τόλμησε να κάνει τόσα χρόνια. Πήγαν να κάνουν επανάσταση στα κρεματόρια, ανατινάξανε ένα κρεματόριο, αλλά προδόθηκαν. Όταν τους στήσανε στον τοίχο και τους θέριζαν τα πολυβόλα, ακούσαμε που τραγουδούσαν. Ένας Γραικός που βρέθηκε κοντά μας, μας είπε ότι ψάλλουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Τι μεγαλείο ψυχής, η τελευταία σκέψη τους και η τελευταία τους πνοή ήταν στην Ελλάδα». Όταν μου το λέγανε, δεν μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυά μου, τόσο μεγάλη ήταν η συγκίνησή μου. Ένιωθαν Έλληνες και πεθάναν σαν Έλληνες."

Το Κρεματόριο IV τέθηκε εκτός λειτουργίας και κατεδαφίστηκε αμέσως μετά την εξέγερση.

--------------------------------------------------

Βιβλιογραφία:

Danuta Czech, Auschwitz Chronicle 1939 – 1945, Henry Holt and Company, Inc., New York 1990. 

Filip Mûller, Eyewitness Auschwitz – Three years in The Gas Chambers, Ivan R. Dee, Chicago 1999.

Leon Cohen, From Greece to Birkenau – The Crematoria Workers’ Uprising, The Salonica Jewry Research Center, Tel-Aviv, 1996.

Steven Bowman, Jewish Resistance in Wartime in Greece, Vallentine Mitchell, London – Portland, OR 2006.

Primp Levi, Survival in Auschwitz – If This is a Man, The Orion Press, New York 2007.

Μαρσέλ Νατζαρή, Χρονικό 1941 – 1945, Ίδρυμα Ετς Αχάϊμ, Θεσσαλονίκη 1991.

Σλόμο Βενέτσια, Sonderkommando, Μέσα από την κόλαση των θαλάμων αερίων, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, Νοέμβριος 2008.

Λέων Χ. Περαχιά, Μαζάλ, Αναμνήσεις από τα Στρατόπεδα του Θανάτου, Θεσσαλονίκη 1990.

----------------------------

*Ο Ζαν Κοέν είναι γιός του Λεών Κοέν (182492) εκ των οργανωτών της εξέγερσης και συγγραφέα του βιβλίου «From Greece to Birkenau – The Crematoria Workers’ Uprising» και ανεψιός του Λεών Περαχιά συγγραφέα του βιβλίου «Μαζάλ, Αναμνήσεις από τα Στρατόπεδα του Θανάτου».

Είναι φορές που κανείς δεν μπορεί να σχολιάσει τίποτε...

Η φωτογραφία προέρχεται από το Facebook και είναι από την γειτονική μας Βουλγαρία! 

Και δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται πολλά σχόλια! 

Βέβαια σε μια ιστορική περίοδο που "η λατρεία του μίσους" εξαπλώνεται ραγδαία, είναι λογικό και αναμενόμενο τέτοιες φωτογραφίες όχι μόνο να κυκλοφορούν ελεύθερα και χωρίς καμία αιδώ, αλλά αντιθέτως να θεωρούνται αποδείξεις ... ανδρισμού και μαγκιάς: εξάλλου ας μην ξεχνάμε πως ο φασισμός, η μισαλλοδοξία και ο ρατσισμός γεννιούνται πρώτα μέσα μας και μετά εκδηλώνονται ενάντια στους άλλους- ενάντια σε κάθε τι διαφορετικό από εμάς, αλλά τελικά ενάντια στην ίδια την Ζωή και έτσι ενάντια και στον ίδιο μας τον εαυτό! 

Η λατρεία του μίσους...

Του Παντελή Μπουκάλα.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Καθημερινή".

Ο φασισμός είναι μίσος. Είναι η λατρεία του μίσους. Μίσος για όποιον διαφέρει από σένα στο φρόνημα, στο χρώμα του δέρματος, στη σύσταση του αίματος, στο θρήσκευμα – σε οτιδήποτε. Οποιος δεν ανήκει στη συμμορία σου και δεν μοιράζεται τη μωρία σου είναι εχθρός. Θανάσιμος εχθρός, ακόμα κι αν στα ληξιαρχεία έχει καταγραφεί σαν αδερφός σου. Φασισμός είναι να μισείς προπάντων τους αδύναμους, όσους είσαι σίγουρος ότι θα τους λιώσεις σαν σκουλήκια, θα τους πετάξεις στη χωματερή σαν σκουπίδια. Αυτές είναι, άλλωστε, οι αγαπημένες μεταφορές του φασίστα, που ενεργοποιούν το ένστικτό του: οι άνθρωποι-σκουλήκια, κατσαρίδες ή ποντίκια και οι άνθρωποι-σκουπίδια. Σαν λάτρης, λοιπόν, της υγείας και της δύναμης, μισεί τους ανάπηρους, τους άρρωστους κι όσους ανήκουν σε μειονότητες χωρίς ισχύ, δηλαδή τους κάθε λογής «Εβραίους» ή «Γύφτους», που έχουν άλλο όνομα κατά περίοδο και περιοχή, αλλά στο βάθος είναι ίδιοι: σκουπίδια, το είπαμε.

Ο φασισμός είναι ψέμα. Χοντρό. Κραυγαλέο. Ο φασίστας παριστάνει ότι αγαπάει τους αναξιοπαθούντες, αλλά για να τους βοηθήσει απαιτεί πιστοποιητικό γεννήσεως, εξέταση αίματος και επιπλέον το εκλογικό του βιβλιάριο, για να μπορούν να τον ελέγχουν και να τον εκβιάζουν. Ετσι εξηγούνται οι μιχαλολιάκειοι «Γιατροί με σύνορα» και οι «Δουλειές μόνο για Ελληνες»: ένας χωριστικός λαϊκισμός που μασκαρεύει την εχθρότητα σε φιλαλληλία.

Ο φασίστας παριστάνει τον θρήσκο, ανακατεύοντας την Αθηνά με την Παναγία, αλλά μόνος του θεός είναι ο Αδόλφος και προφήτης αυτού ο Μπενίτο. Παριστάνει ότι λατρεύει την πατρίδα του, αλλά την κόβει και τη ράβει στα μέτρα της στενομυαλιάς και της μικροψυχίας του, της ανοησίας του και της λαγνείας του για το μίσος. Ποια Ελλάδα διασώζεται τάχα μέσα στη χρυσαυγίτικη ελληνοκαπηλία, στο πατριδοεμπόριο των χιτλερόφιλων; Μια Ελλάδα του μίσους κι αυτή, όπως οι κοπτορράφτες της. Μια Ελλάδα που πρέπει τώρα, αφού έτσι κελεύουν με τα «εγέρθητό» τους οι «καθαροί Ελληνες», να μεταστρέψει σε λατρεία το μόνο μίσος που υποχρεούται να αισθάνεται εσαεί: το μίσος για τους δηωτές της, το μίσος για τον φασισμό και τον ναζισμό που την κατέκτησαν για λίγα χρόνια και την καταμάτωσαν. Αλλά λατρεύει κανείς τους σφαγείς του;

Επιτέλους είδαμε ...άσπρη ημέρα!

Άσπρισαν οι κορφές των παρθένων βουνών μας!

Μαφιόζικο αιολικό σκάνδαλο στην Ιταλία!

 Όταν η Μαφία ανακάλυψε τα καλά της ..."Πράσινης Ανάπτυξης"!

Η Ιταλική αστυνομία συνέλαβε την Παρασκευή έξι άτομα και κατάσχεσε τουλάχιστον 10 δισεκατομμύρια € (!!!) σε περιουσιακά τους στοιχεία, σε μια επιχείρηση για την καταπολέμηση της διείσδυσης των οικογενειών της μαφίας στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στη Σικελία. 

Οι αστυνομικές αρχές δήλωσαν πως τα αφεντικά της μαφίας υπέγραψαν συμβόλαια για την κατασκευή φωτοβολταϊκών και αιολικών πάρκων στο  Palermo,  στο Agrigento και στο Trapani. Πολλά από τα χρήματα που κέρδισαν χάρη στις επιδοτήσεις της Ιταλικής Κυβέρνησης για την ενίσχυση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας κατέληξαν στον "φυγά" και επικεφαλή της Σικελικής  Cosa Nostra, Matteo Messina Danaro, γνωστό και ως "ο Διαβολικός", που αποτελεί σήμερα έναν από τους κορυφαίους στον κόσμο καταζητούμενους εγκληματίες. Τα έξι άτομα που συνελήφθησαν κατηγορούνται ως ύποπτοι για σχέσεις με την μαφία αλλά και για πολιτική διαφθορά και ύποπτες επιχειρηματικές διαπλοκές. 

Η μαφία έχει συμμετάσχει ενεργά στα έργα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στην Ιταλία εδώ και χρόνια. Τον περασμένο Ιούλιο, η αστυνομία κατέσχεσε ένα γιγαντιαίο αιολικό πάρκο που φέρεται να χτίστηκε από την "Ndrangheta"- ομάδα οργανωμένου εγκλήματος της Καλαβρίας στη νότια Ιταλία. 

Το 2010, η αστυνομία κατέσχεσε ένα ποσό ρεκόρ 1,5 δισεκατομμυρίων € από επιχειρηματία της Σικελίας γνωστό και ως "Lord of the Wind", σε μια έρευνα που έφερε για πρώτη φορά στο φως τις δράσεις της μαφίας μέσω των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. 

Η συνδυασμένη δικαστική και αστυνομική έρευνα αποκάλυψε πως στο αιολικό σκάνδαλο στο Trapani εμπλέκονται τουλάχιστον 43 εταιρείες αιολικής και ηλιακής ενέργειας και κατάσχεσαν περίπου 100 ακίνητα, συμπεριλαμβανομένων πολλών επαύλεων με πισίνες στην Δυτική Σικελία, πολλά πολυτελή αυτοκίνητα, ένα καταμαράν καθώς και τραπεζικούς λογαριασμούς με άγνωστο μέχρι στιγμής ποσό χρημάτων, τα περισσότερα εκ των οποίων προέρχονταν από κρατικές επιδοτήσεις για την αιολική ενέργεια.

Οι τεράστιες κρατικές επιδοτήσεις για την κατασκευή των αιολικών πάρκων και οι υψηλές εγγυημένες τιμές ανά kWh, για την ηλεκτρική ενέργεια που παράγουν οι ανεμογεννήτριες, έχουν μετατρέψει τη νότια Ιταλία σε μια ιδιαίτερα ελκυστική "αγορά" για το οργανωμένο έγκλημα.

Μια χώρα που πτώχευσε δύο φορές μέσα σε έναν χρόνο.

Του Γιάννη Βαρουφάκη.

Αναδημοσίευση από το "lifo.gr". 

Το 2012 θα μείνει στην παγκόσμια οικονομική ιστορία ως η χρονιά που μια χώρα της ευρωζώνης, η Ελλάδα μας, πτώχευσε δις. Μία φορά τον Φεβρουάριο και μία τον Δεκέμβριο. Και δεν είναι μόνο το επίτευγμα της διπλής σε έναν χρόνο πτώχευσης που θα καταχωρίσει το σωτήριον 2012 με γράμματα μαύρα κι άραχνα στην ιστορία. Υπάρχουν άλλοι δύο λόγοι: πρώτον, ότι και οι δύο αυτές πτωχεύσεις συνέβησαν εν μέσω θριαμβολογιών των κυβερνώντων πως η χώρα σώθηκε από την... πτώχευση. Και, δεύτερον, ότι το δημόσιο χρέος παραμένει μη βιώσιμο παρά τις δύο, διαδοχικές πτωχεύσεις.   

Ξέρω ότι η παραπάνω παράγραφος θα ξενίσει πολλούς αναγνώστες, οι οποίοι έχουν πειστεί από τους κυβερνώντες και τα «μέσα» ότι, τελικά, με το PSI του Φεβρουαρίου και την πρόσφατη απόφαση του Eurogroup η χώρα απέφυγε την πτώχευση. Κι όμως, φίλες και φίλοι. Το κράτος μας πτώχευσε δύο φορές σε μία χρονιά και οδεύει προς την τρίτη πτώχευσή του κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον. Επιτέλους, ήρθε η στιγμή να θέσουμε στο περιθώριο τους ευφημισμούς που μας αποκρύπτουν την εικόνα της πραγματικότητας με ζοφερά αποτελέσματα και να την αντιμετωπίσουμε.   

Καταρχάς, ας θυμηθούμε τι σημαίνει ότι πτωχεύει ένα κράτος. Δεν σημαίνει ότι «κατεβάζει τα ρολά» αλλά ότι αναγκάζεται να ανακοινώσει πως δεν μπορεί να αποπληρώσει τα τοκοχρεολύσιά του στο ακέραιο. Ότι επιβάλλει στους δανειστές του το «κούρεμα» μέρους των τόκων που τους χρωστά ή ακόμα και μέρους του κεφαλαίου που δανείστηκε από αυτούς. Αυτό σημαίνει. Και αυτό συνέβη τον Φεβρουάριο με το PSI, τότε που «κουρεύτηκε» το 75% της διαχρονικής αξίας των τοκοχρεολυσίων που χρώσταγε το ελληνικό Δημόσιο στους ιδιώτες (με αποτέλεσμα, αν θυμάστε, την πυροδότηση των CDS). Το γεγονός ότι βαπτίστηκε «εθελοντικό» το κούρεμα, με το λατινικό ακρώνυμο PSI να του δίνει μια αίσθηση «καθωσπρεπισμού», δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Και η Μαφία «προσφορές» έκανε, τις οποίες εκείνοι που αποδέχονταν «επέλεγαν» να αποδεχτούν (θα θυμάστε τη φράση-κλειδί του μέσου μαφιόζου του Χόλιγουντ: «Θα σου κάνω μια προσφορά που δεν θα μπορείς να αρνηθείς!»).   

Σήμερα; Θα θυμάστε ότι στο προηγούμενο Eurogroup πηγαίναμε με την απαίτηση του ΔΝΤ για ένα OSI, δηλαδή για ένα «κούρεμα» των δανείων μας από την Τρόικα – καθώς η εκρηκτικότητα του δημόσιου χρέους είναι τέτοια που οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ δεν δύνανται πλέον να προσποιούνται (όπως τους αναγκάζει το καταστατικό του ΔΝΤ) ότι δανειοδοτούν μια χώρα, της οποίας το χρέος έχει μπει σε μία «σειρά». Επειδή, όμως, οι γερμανικές εκλογές καραδοκούν και η κυβέρνηση Μέρκελ δεν θα μπορούσε να σταθεί μπροστά στη γερμανική κοινή γνώμη, αν αποδεχόταν μερικούς μόνο μήνες μετά την ψήφιση του Μνημονίου 2 από την Ομοσπονδιακή Βουλή, πως κι αυτό το «σχέδιο» για την Ελλάδα ναυάγησε, η ιδέα του OSI παραπέμφθηκε στις καλένδες. Τι την αντικατέστησε; Η ιδέα της «επαναγοράς χρέους».   

Για να μιλάμε, όμως, για πραγματική επαναγορά χρέους, η διαδικασία αγοράς του πρέπει να εντάσσεται στους κανόνες της αγοράς. Πράγματι, πολλές επιχειρήσεις αγοράζουν ομόλογα που έχουν στο παρελθόν διαθέσει σε επενδυτές (δανειζόμενες από αυτούς), εάν δουν ότι, για κάποιον λόγο, η τιμή τους έχει πέσει (με σκοπό να τα «σκίσουν», διαγράφοντας έτσι ένα μέρος του μακροπρόθεσμου χρέους τους). Εξ ορισμού, όμως, ποτέ δεν αγοράζουν μεγάλο ποσοστό αυτών των χρεών τους (των ομολόγων τους), καθώς, αν το κάνουν, θα σπρώξουν την τιμή τους στα ύψη, με αποτέλεσμα η επαναγορά να είναι δώρον άδωρον.   

Το ίδιο ισχύει και με την επαναγορά που επιχειρεί το κράτος μας τώρα: αν προσπαθήσει να επαναγοράσει (δανειζόμενο από το EFSF) μεγάλο ποσοστό του χρέους του που βρίσκεται στα χέρια των ιδιωτών, όπως συμβαίνει σήμερα, τότε η ελεύθερη τιμή διατίμησης των ομολόγων θα ανέλθει σε επίπεδα που θα αναιρέσουν τη λογική της επαναγοράς. Γνωρίζοντας ότι έτσι έχουν τα πράγματα, η κυβέρνηση (συνεπικουρούμενη από την Ε.Ε. και την ΕΚΤ) κάνει δύο πράγματα: πρώτον, παρεμβαίνει στην τιμή των ομολόγων (επιβάλλοντας μέγιστο επίπεδο τιμής) και, δεύτερον, ασκεί πιέσεις στις τράπεζες και σε όποιον μπορεί, ώστε να πουλήσουν μεγάλες ποσότητες των ομολόγων που κατέχουν. Ιδού το δίλημμα: αν δεν ασκηθούν αυτές οι ασφυκτικές πιέσεις (συνοδεία διάφορων απειλών, φανερών και κρυφών) ώστε να αυξηθεί η ποσότητα των προσφερόμενων ομολόγων και να συγκρατηθεί η τιμή τους, τότε η επαναγορά δεν θα πετύχει τον στόχο της μείωσης του χρέους. Αν ασκηθούν, τότε το αποτέλεσμα θα είναι ένα δεύτερο PSI, το PSI No 2 (καθώς οι ιδιώτες θα έχουν εξαναγκαστεί να «κουρέψουν» τα τοκοχρεολύσια του ελληνικού Δημοσίου).   

Τι από τα δύο θα συμβεί θα διαφανεί τις επόμενες μέρες κι εβδομάδες. Το μέγα ζητούμενο, βέβαια, είναι πόσοι ξένοι ομολογιούχοι (δηλαδή hedge funds) θα συμμετάσχουν. Ίδωμεν. Έως τότε, δύο είναι τα δεδομένα: αφενός η απομείωση του χρέους, αν και όσο επιτευχθεί, θα αποτελεί άλλη μια κεκαλυμμένη πτώχευση, τύπου PSI, ένα PSI Νο 2! Αφετέρου, αντί αυτό το PSI Νο 2 να βοηθήσει την ελληνική οικονομία, θα βαθύνει την Κρίση, όπως ακριβώς έκανε το PSI No 1.   

Γιατί PSI Νο 2; Επειδή, στην ουσία, οι ελληνικές ιδίως τράπεζες εξαναγκάζονται να αποδεχτούν ένα «κούρεμα «των τοκοχρεολυσίων του κράτους, το οποίο δεν θα το αποδέχονταν, εάν δεν ήταν απόλυτα δεσμευμένες θεσμικά και οικονομικά από το υπουργείο Οικονομικών, το EFSF και την ΕΚΤ. 

Και γιατί γράφω ότι αυτό το PSI Νο 2 θα είναι κακό για την οικονομία της χώρας; Επειδή θα διογκώσει τις μαύρες τρύπες στο εσωτερικό των ελληνικών τραπεζών, χωρίς να θέσει το δημόσιο χρέος σε βιώσιμο μονοπάτι, και θα εγγυηθεί πως τα είκοσι τόσα δισ. που θα δανειστεί ο Έλληνας φορολογούμενος για να τα δώσει (υπό τη μορφή νέων κεφαλαίων, η λεγόμενη «επανακεφαλαιοποίηση») στις τράπεζες δεν πρόκειται ποτέ να διατεθούν στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά ως δάνεια.   Έτσι έμελλε να «φύγει» το 2012: τυλιγμένο στην ιστορική απαξίωση που του επιφύλαξαν δύο ελληνικές κυβερνήσεις, οι οποίες αναλώθηκαν σε ευφημισμούς με τους οποίους προσπάθησαν να συγκαλύψουν δύο πτωχεύσεις εις βάρος της πραγματικότητας, που γίνεται ολοένα και σκληρότερη όσο προσπαθούν να μας την κρύβουν. 

«Οι ολιγάρχες εμπόδιο για την ανάκαμψη στην Ελλάδα»

Καταγγελίες-σοκ για έλληνες πολιτικούς και την διαπλοκή τους με επιχειρηματίες από τους "New York Times"!

For Greece, Oligarchs Are Obstacle to Recovery!

Με τίτλο, «Για την Ελλάδα, οι ολιγάρχες αποτελούν εμπόδιο για την ανάκαμψη», οι "New York Times" δημοσιεύουν ρεπορτάζ για τους Έλληνες επιχειρηματίες και την οικονομική κρίση που βιώνει η Αθήνα, επικεντρώνοντας την προσοχή τους στο πρόσωπο του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, για τον οποίο αναφέρουν ότι περιλαμβάνεται στην περίφημη «λίστα Λαγκάρντ».

«Σε μια χώρα που έχει ουσιαστικά συντριβεί από την πολύχρονη λιτότητα, και από μια ανεργία που ξεπέρασε το 25%, οι μέσοι Έλληνες αισθάνονται διογκούμενη οργή και μια κάστα ολιγάρχων οι οποίοι ευθύνονται για τη δημιουργία μιας κλειστής οικονομίας. Αρκετές δεκάδες πανίσχυρες οικογένειες ελέγχουν κρίσιμους τομείς της οικονομίας, όπως το τραπεζικό σύστημα, τη ναυτιλία και τις κατασκευές, και μπορούν συχνά να επενδύουν στους πολιτικούς για να… προσέχουν τα συμφέροντά τους, πολλές φορές νομοθετώντας κατά τρόπο που αφορά τα δικά τους επιχειρηματικά συμφέροντα. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τους αναλυτές, είναι να δημιουργηθεί μια οικονομία χωρίς στοιχεία ανταγωνιστικότητας, που ευνοεί τη δημιουργία καρτέλ, ενισχύοντας τον καπιταλισμό», αναφέρουν μεταξύ άλλων οι New York Times, που επικεντρώνονται στην περίπτωση του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.

«Δυναμικός και καινοτόμος, ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης έμοιαζε να αντιπροσωπεύει μια πολλά υποσχόμενη νέα εποχή για την Ελλάδα. Προκάλεσε παραζάλη στο παραδοσιακό επιχειρηματικό σύστημα της χώρας, όταν κατάφερε να φτιάξει μια αυτοκρατορία, κληρονομώντας μια μικρή εταιρεία σε ηλικία 18 ετών. Αναζητώντας την αποδοχή στους κύκλους των ελίτ, προσέφερε πολλά σε φιλανθρωπίες, ενώ καλλιέργησε δεσμούς με τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας. Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, ο οποίος απέκτησε την Proton Bank το 2009, πλήρωσε 65 εκατομμύρια δολάρια για να αποφύγει τη δικαστική δίωξη, παρόλαυτά στον ίδιο και άλλους 26 απαγγέλθηκαν κατηγορίες για απάτη τον Μάρτιο. 

Σήμερα, σε ηλικία 40 ετών, ο κ. Λαυρεντιάδης επανέρχεται στην επικαιρότητα ως ένα από τα ονόματα που περιλαμβάνονται στην περίφημη λίστα Λαγκάρντ, με λογαριασμούς στο εξωτερικό, και υποψίες φοροδιαφυγής», σχολιάζει το ρεπορτάζ των New York Times.

«Η ερώτησή μου είναι απλή: Γιατί εμένα; Είμαι το εξιλαστήριο θύμα για όλα», υποστηρίζουν οι New York Times ότι ανέφερε ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης σε συνέντευξή του πριν από ένα μήνα. «Θα μπορούσα να σας αναφέρω χιλιάδες ονόματα για το ποιοί ευθύνονται για την περιπέτειά μου, δεν είναι όμως του χαρακτήρα μου», πρόσθεσε ο επιχειρηματίας.

Το ρεπορτάζ των New York Times παρουσιάζει μια εξαιρετικά «σκοτεινή» εικόνα για τον ελληνικό επιχειρηματικό κόσμο και τη «διαπλοκή» του με το πολιτικό σύστημα. 

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα για τις σχέσεις του Λαυρεντιάδη με το πολιτικό σύστημα της Χώρας η εφημερίδα αναφέρει την σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου της τράπεζας "Omega Bank" στα μέλη του οποίου περιλαμβάνονται ο κ. Λαυρεντιάδης, ο πεθερός του Ευάγγελου Βενιζέλου, και ο Νίκος αδελφός του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

Ως υπουργός Οικονομικών ο Ευάγγελος Βενιζέλος με την κάλυψη του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργου Προβόπουλου παρείχε ρευστότητα στην "Proton Bank" με καταθέσεις από τα διαθέσιμα του ελληνικού Δημοσίου που υπερέβαιναν το όριο (50% των ίδιων κεφαλαίων) που επιτρέπει ο νόμος. Τον Ιούλιο του 2011, μάλιστα ο κ. Βενιζέλος, σε μία μόνο ημέρα (14/7/2011) ενέκρινε κατάθεση στην "Proton Bank" από τα διαθέσιμα του ελληνικού Δημοσίου, ύψους 100 εκατ. ευρώ.! Η δράση αυτή εγκρίθηκε από την Τράπεζα της Ελλάδος παραβλέποντας την απόφαση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους ότι ήταν παράνομη, σημειώνει η εφημερίδα. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος μάλιστα, έσπευσε στις 4 Αυγούστου να νομιμοποιήσει τους χειρισμούς του, μέσω τροπολογίας σε πολυνομοσχέδιο του υπουργείου του και μάλιστα με αναδρομική ισχύ, δίνοντας έτσι «συγχωροχάρτι» για όλες τις πριμοδοτήσεις τραπεζών από υπουργούς Οικονομικών, από το 1997 και εντεύθεν! 

Ο κ. Βενιζέλος δικαιολογήθηκε ότι ο νόμος αυτός ήταν απαραίτητος, γιατί «η Ελλάδα δεν είχε ένα σαφές νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο θα μπορούσε να επιτρέψει να διαχειριστεί τις δημόσιες καταθέσεις σε καταστάσεις κρίσης.» Αλλά νομικοί εμπειρογνώμονες ισχυρίζονται ότι ήταν αυτή η ενέργεια ήταν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου στην Ελλάδα, που αποσκοπεί στο να αποκτήσουν νομική ασυλία όσα πολιτικά πρόσωπα εμπλέκονται σε οικονομικά σκάνδαλα.

Ο κ. Λαυρεντιάδης αρνήθηκε να σχολιάσει σχετικά με τους δεσμούς του με τον κ. Βενιζέλο, δηλώνοντας, «εγώ ποτέ δεν ζήτησα καμιά χάρη.»