Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί! Το οφείλουμε στα παιδιά μας!

Στις 30 Αυγούστου του 1932, εν μέσω της χειρότερης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που είχε αντιμετωπίσει ο κόσμος μέχρι τότε και στη σκιά της αύξησης της ναζιστικής εξουσίας, η Κλάρα Τσέτκιν-Γερμανίδα μαρξίστρια και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD)-άνοιξε την τελευταία συνεδρίαση του Ράιχσταγκ (Βουλή της Γερμανίας). Ήταν πρόεδρος και είχε το δικαίωμα να κάνει την εναρκτήρια ομιλία, ως το παλαιότερο μέλος της ολομέλειας. Σ’ αυτή της την ομιλία κάλεσε όλους τους εργαζόμενους και τον καταπιεσμένο λαό, να μην αφήσουν τις πολιτικές διαφορές που τους χωρίζουν να τους εμποδίσουν και να ενωθούν για να συνθλίψουν την φασιστική απειλή κατευθυνόμενοι προς μια σοσιαλιστική επανάσταση για την ανατροπή της αστικής τάξης. Έκανε έκκληση για την ανατροπή της αστικής κυβέρνησης, μίλησε για τη συνενοχή της στην άνοδο των Ναζί, την παραβίαση του συντάγματος της Γερμανίας, και την απόλυτη ανικανότητα της να αντιμετωπίσει τις όψεις της φρικτής παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Παρά το γεγονός ότι ήταν σχεδόν τυφλή, ανίκανη να περπατήσει (χρειάστηκε να την μεταφέρουν στο βήμα), και απέναντι στις ναζιστικές απειλές για τη ζωή της σε περίπτωση που μιλούσε, η συντρόφισσα Τσέτκιν έδωσε μια παθιασμένη ομιλία που σκιαγραφεί τη στρατηγική δημιουργίας ενός "Ενιαίου Μετώπου εργαζομένων, προκειμένου να ηττηθεί ο φασισμός". 

Το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε να καταστείλει τη ναζιστική απειλή. Μέχρι τον Ιανουάριο κατελήφθη η εξουσία, πραγματοποιήθηκε το λεγόμενο “Machtergreifung”: ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ διόρισε τον Αδόλφο Χίτλερ καγκελάριο της Γερμανίας, στις 30 Ιανουαρίου 1933. Το Ράιχσταγκ διαλύθηκε. Το Κομμουνιστικό Κόμμα πέρασε στην παρανομία. Τα μέλη του είτε κρύφτηκαν, είτε εξορίστηκαν, είτε βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν. Οι οργανώσεις της εργατικής τάξης είχαν εκμηδενιστεί. Σχεδόν εκατό μέλη του Ράιχσταγκ, που δεν ήταν μέλη των Ναζί, κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν. 

Η Κλάρα κατέφυγε στη Μόσχα και πέθανε τον Ιούνιο. Σε λιγότερο από μια δεκαετία η Γερμανία μετατράπηκε, από μια χώρα στα πρόθυρα της κομμουνιστικής επανάστασης της εργατικής τάξης, σε μια Ναζιστική δικτατορία που επέφερε πόλεμο και γενοκτονίες σε όλη την Ευρώπη. 

Παρακάτω παρατίθεται το κείμενο της ομιλίας της, όπως καταγράφεται στα πρακτικά του Ράιχσταγκ και δημοσιεύτηκε σε μια συλλογή από επιλεγμένα κείμενα και ομιλίες της Τσέτκιν:

Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί!

Εναρκτήρια ομιλία της Επίτιμης Πρόεδρου του Ράιχσταγκ.

Κυρίες και κύριοι! 

Το Ράιχσταγκ συνεδριάζει σε μια περίοδο όπου η κρίση και η κατάρρευση του καπιταλισμού κατακλύζει τις πλατιές εργατικές μάζες της Γερμανίας με μια θύελλα από τα πιο φοβερά δεινά. Τα εκατομμύρια των ανέργων, οι οποίοι πεθαίνουν από την πείνα με ή χωρίς το επίδομα ζητιανιάς της κοινωνικής πρόνοιας, θα ενισχυθεί από μερικά ακόμα εκατομμύρια κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα. Η πείνα είναι επίσης η τύχη που περιμένει όλους όσους τυχαίνει να βρίσκονται στην κοινωνική πρόνοια. Εξ’ αιτίας των χαμηλών μισθών τους, εκείνοι που εξακολουθούν να εργάζονται δεν μπορούν να αναπληρώσουν τη μυϊκή και ηθική ενέργεια που τους αποσπάται από τον ολοένα αυξανόμενο εξορθολογισμό της βιομηχανικής παραγωγής ούτε μπορούν, φυσικά, να ικανοποιήσουν τις πολιτιστικές τους ανάγκες. Οι περιορισμοί στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τα συμβούλια  διαμεσολάβησης εργατικού δυναμικού θα συμπιέσουν περαιτέρω τους ήδη υποβαθμισμένους μισθούς. Αυξανόμενος είναι και ο αριθμός τεχνιτών και μικροεπαγγελματιών, καθώς και μικρών και μεσαίων αγροτών που βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Η κατάρρευση της οικονομίας και η συρρίκνωση των επιδοτήσεων για πολιτιστικές δραστηριότητες καταστρέφουν την οικονομική βάση της ύπαρξης του δημιουργικού δυναμικού. Το πεδίο εφαρμογής των γνώσεων του συνεχώς μικραίνει. Η ανάφλεξη που έχει ξεκινήσει στην Ανατολή (που προκλήθηκε ισχυρά από τη Δύση, εν μέρει, προκειμένου να καταστρέψει τη Σοβιετική Ένωση και την σοσιαλιστική οικοδόμηση της) θα μπορούσε να προκαλέσει τελικά καταστροφή και τρόμο στη Γερμανία, η οποία έχει ανοιχτά τα τραύματα του ολέθρου που προκάλεσε ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος. 

Η πολιτική εξουσία της Γερμανίας έχει καταληφθεί, αυτή τη στιγμή, από ένα Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο διαμορφώθηκε από τον αποκλεισμό των μελών του Ράιχσταγκ και είναι πιστός υπηρέτης του μονοπωλιακού καπιταλισμού και των μεγαλοτσιφλικάδων, του οποίου η κινητήρια δύναμη αποτελείται από στρατηγούς του Reichswehr*. (φωνές Κομμουνιστών αντιπροσώπων “πολύ καλά”). 

Παρά την παντοδυναμία του, το Υπουργικό Συμβούλιο, έχει μέχρι σήμερα αποτύχει πλήρως τόσο στην εγχώρια όσο και στην εξωτερική του πολιτική. Η εσωτερική του πολιτική χαρακτηρίζεται, όπως και εκείνη των προκατόχων του, από νομοθεσίες έκτακτου ανάγκης που προκαλούνται αυξάνοντας τις έκτακτες ανάγκες που ήδη υπάρχουν. 

Ταυτόχρονα, το Υπουργικό Συμβούλιο, προσβάλλει το δικαίωμα των μαζών για την καταπολέμηση αυτής της δυστυχίας. Για την κυβέρνηση, οι ομάδες που χρήζουν βοήθειας και ανάγκης, αποτελούνται από μεγάλους γαιοκτήμονες, χρεωκοπημένους βιομήχανους, μεγαλοτραπεζίτες, ιδιοκτήτες ναυπηγείων και ασυνείδητους κερδοσκόπους. Οι φορολογικές, δασμολογικές και εμπορικές επιβαρύνσεις λαμβάνονται από τα πλατιά στρώματα του εργαζόμενου λαού, ώστε να ανταμειφθούν οι μικρές ομάδες ειδικών συμφερόντων. Επιδεινώνει την κρίση βάζοντας περιορισμούς στην κατανάλωση, καθώς και στην εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων. Η εξωτερική του πολιτική βλάπτει τα συμφέροντα των εργαζομένων (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Αυτή καθοδηγείται από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και επιτρέπει στη Γερμανία να αμφιταλαντεύεται μεταξύ έλλειψης αποφασιστικότητας και ερασιτεχνισμού ανάμεσα στην αμετανόητη δουλοπρέπεια και διάθεση εκδίκησης, μια στάση που καθιστά τη Γερμανία όλο και περισσότερο εξαρτώμενη από τις μεγάλες δυνάμεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Μια τέτοια πολιτική ζημιώνει τη σχέση μας με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία είναι ένα κράτος με έντιμη πολιτική ειρήνη και οικονομική άνοδο και αποτελεί ένα στήριγμα για τη γερμανική εργατική τάξη (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πόσο αλήθεια!»). 

Το Υπουργικό Συμβούλιο φέρει την πλήρη ευθύνη για τις δολοφονίες των τελευταίων εβδομάδων, λόγω της άρσης της ενιαίας απαγόρευσης των ναζιστικών ομάδων, όπως η Storm Troopers (SA)** και της ευεργετικής στάσης του απέναντι στις εμφυλιοπολεμικές πολιτικές των φασιστικών ομάδων. Προσπαθεί μάταια να πείσει το λαό να ξεχάσει την ηθική και πολιτική του ενοχή σχετικά με τη διαμάχη των συμμάχων για τη διανομή της κρατικής εξουσίας, αλλά το χυμένο αίμα θα το συνδέει για πάντα με τους φασίστες δολοφόνους. 

Η ανικανότητα του Ράιχσταγκ και η παντοδυναμία του Υπουργικού Συμβουλίου συμβολίζουν την παρακμή του αστικού φιλελευθερισμού και της κατάρρευσης του συστήματος παραγωγής. Αυτή δε η φθορά μπορεί επίσης να ανιχνευθεί στη ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία, που τόσο στη θεωρία όσο και στη πράξη αντιπροσωπεύει τον πιο σάπιο λόγο του αστικού κοινωνικού συστήματος. Η Papen-Schleicher*** πολιτική της κυβέρνησης είναι απλώς η απροκάλυπτη συνέχιση της κυβερνητικής πολιτικής του Bruning (με την ανοχή των σοσιαλδημοκρατών), της οποίας, είχε με τη σειρά της προηγηθεί ο παραδειγματικός καθορισμός της πολιτικής των σοσιαλδημοκρατών. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»). Η πολιτική του «μικρότερου κακού» ενισχύει την αίσθηση ισχύος των αντιδραστικών δυνάμεων και τις προϋποθέσεις να δημιουργηθεί το μεγαλύτερο από όλα τα δεινά: η αδράνεια των μαζών. Έχουν πειστεί να μην κάνουν καμία χρήση της πλήρους ισχύος τους, εκτός του Κοινοβουλίου. Έτσι, η σημασία του Κοινοβουλίου για την ταξική πάλη του προλεταριάτου είναι επίσης μειωμένη. Αν το Κοινοβούλιο σήμερα, εντός των ορίων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον αγώνα των εργαζομένων, είναι μόνο επειδή έχει την υποστήριξη των ισχυρών μαζών έξω από τα τείχη του. 

Πριν το Ράιχσταγκ θέσει νέα ζητήματα με τις ειδικές ερωτήσεις της ημέρας, θα πρέπει ν’ αναχθεί σε κεντρικό του ζήτημα: Η ανατροπή της κυβέρνησης του Ράιχ, η οποία, κατά παράβαση του συντάγματος, απειλεί να παραγκωνίσει το Ράιχσταγκ εντελώς. Το Ράιχσταγκ θα μπορούσε να κατηγορήσει τον Πρόεδρο και τους υπουργούς του Ράιχ για παραβίαση του συντάγματος και οι περαιτέρω αποφάσεις να ληφθούν ενώπιον του Κρατικού Δικαστηρίου της Λειψίας. Ωστόσο, αν τους οδηγούσαν ενώπιον αυτού του ανώτατου δικαστηρίου, θα ήταν σαν να κατηγορούσαν το διάβολο ενώπιον της γιαγιάς του (χειροκροτήματα και φωνές «μεγάλη αλήθεια» από την πλευρά των Κομμουνιστών εκπροσώπων). 

Είναι προφανές, βέβαια, ότι μια κοινοβουλευτική απόφαση δεν θα είναι σε θέση να παραγκωνίσει την εξουσία, η οποία βασίζεται στους Reichswehr και όλους τους άλλους μηχανισμούς υποστήριξης του αστικού κράτους, καθώς και την τρομοκρατία των φασιστών, τη δειλία του αστικού φιλελευθερισμού και τη παθητικότητα των μεγάλων τμημάτων του προλεταριάτου. Η επικάλυψη της κυβέρνησης στο Ράιχσταγκ δεν μπορεί παρά να είναι ένα σήμα για την κινητοποίηση και την κατάληψη της εξουσίας από τις πλατιές μάζες έξω από το Κοινοβούλιο. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Στόχος αυτής της μάχης πρέπει να είναι να χρησιμοποιηθεί όλο το βάρος των οικονομικών και κοινωνικών προσόντων των εργαζομένων, καθώς και η μαζικότητα τους. 

Ο αγώνας θα δοθεί ιδιαίτερα για να νικηθεί ο φασισμός που προτίθεται να καταστρέψει με αίμα και σίδερο όλες τις ταξικές εκφράσεις των εργαζομένων. Οι εχθροί μας γνωρίζουν πολύ καλά ότι το ελάχιστο ποσοστό της δύναμης του προλεταριάτου προέρχεται από τον αριθμό των βουλευτικών εδρών. Η δύναμή του στηρίζεται σε πολιτικές, συνδικαλιστικές και πολιτιστικές οργανώσεις. 

Το παράδειγμα του Βελγίου δείχνει στους εργαζόμενους, ότι ακόμα και κατά τη διάρκεια της χειρότερης οικονομικής ύφεσης, μια μαζική απεργία αποδεικνύεται ένα αποτελεσματικό όπλο, υπό την προϋπόθεση ότι η χρήση του υποστηρίζεται από την αποφασιστικότητα και την προθυμία οι μάζες να κάνουν θυσίες και δε συρρικνώνονται από τη διεύρυνση της μάχης και την καταστολή των δυνάμεων από τον εχθρό, με τη χρήση βίας. (φωνές από τους Κομμουνιστές βουλευτές «μεγάλη αλήθεια»). Η εξωκοινοβουλευτική αντίδραση της εργατικής τάξης, ωστόσο, δεν πρέπει να περιορίζεται στην ανατροπή μιας κυβέρνησης η οποία έχει παραβιάσει το σύνταγμα. Θα πρέπει να πάει πέρα από το στόχο της προκείμενης στιγμής, να προετοιμαστεί για την ανατροπή του αστικού κράτους και της βάσης του, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Όλες οι προσπάθειες για την αντιμετώπιση της κρίσης, ενώ το καπιταλιστικό σύστημα εξακολουθεί να επικρατεί μπορεί να επιφέρουν μόνο την καταστροφή. Η παρέμβαση του κράτους απέτυχε επειδή το αστικό κράτος δεν ελέγχει την οικονομία, αλλά ελέγχεται από τον καπιταλισμό. («μεγάλη αλήθεια» φωνάζουν οι Κομμουνιστές βουλευτές). Δεδομένου ότι η διάταξη των δυνάμεων της κατέχουσας τάξης, δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει προς όφελός της και σε βάρος των παραγωγικών και καταναλωτικών μαζών. Η ελεγχόμενη οικονομία, με βάση τον καπιταλισμό είναι εξ’ αρχής αντιφατική. Όλες οι παρόμοιες προσπάθειες ηττήθηκαν από την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο έλεγχος της οικονομίας, είναι δυνατός μόνο όταν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο τρόπος για να ξεπεραστούν οι οικονομικές κρίσεις και όλες οι απειλές των ιμπεριαλιστικών πολέμων είναι αποκλειστικά και μόνο με την προλεταριακή επανάσταση («μπράβο» φωνάζουν οι Κομμουνιστές), η οποία θα απομακρύνει την ατομική ιδιοκτησία της παραγωγής και ως εκ τούτου εγγυάται μια ελεγχόμενη οικονομία. 

Η μεγάλη παγκόσμια ιστορική απόδειξη ότι αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί, είναι η Ρωσική Επανάσταση. Έχει αποδειχθεί ότι οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να νικήσουν όλους τους εχθρούς τους, τους καπιταλιστές στη χώρα τους και τους ιμπεριαλιστές ληστές από το εξωτερικό. Έχει κομματιάσει τις συμβάσεις σκλαβιάς, όπως η Συνθήκη των Βερσαλλιών (φωνές από τους Κομμουνιστές «μεγάλη αλήθεια»). 

Το Σοβιετικό κράτος επιβεβαιώνει επίσης το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι διαθέτουν την ωριμότητα να κατασκευάσουν ένα νέο οικονομικό σύστημα, στο οποίο μια υψηλότερη οικονομική ανάπτυξη της κοινωνίας μπορεί να συμβεί χωρίς καταστροφικές κρίσεις, διότι η αιτία της άναρχης μεθόδου παραγωγής έχει καταστραφεί-η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. 

Ο αγώνας των εργατικών μαζών ενάντια στα καταστροφικά δεινά του παρόντος είναι, την ίδια στιγμή και αγώνας για την πλήρη απελευθέρωσή τους. Τα βλέμματα των μαζών πρέπει να κατευθύνονται σταθερά προς αυτό τον φωτεινό στόχο, που δεν πρέπει να περιβάλλεται από την ψευδαίσθηση της απελευθέρωσης της δημοκρατίας. Οι μάζες δεν πρέπει να επιτρέψουν στον εαυτό τους να φοβηθούν την ωμή χρήση βίας, που με τη χρήση της ο καπιταλισμός επιδιώκει την επιβίωσή του, με τη μορφή των νέων παγκόσμιων πολέμων και φασιστικών εμφυλίων διαμαχών. 

Το πιο σημαντικό άμεσο καθήκον είναι η δημιουργία ενός Ενιαίου Μετώπου όλων των εργαζομένων, προκειμένου να γυρίσει πίσω ο φασισμός (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»), προκειμένου να προφυλαχτούν από την υποδούλωση και την εκμετάλλευση τους, καθώς και να διατηρήσουν τη δική τους φυσική ύπαρξη με την ισχύ και τη δύναμη της οργάνωσής τους. Πριν από αυτή την επιτακτική ιστορική αναγκαιότητα, όλοι οι λόγοι που μας αναστέλλουν και μας διαιρούν, όπως πολιτικές, συνδικαλιστικές, θρησκευτικές και ιδεολογικές απόψεις πρέπει να κατέχουν υποδεέστερη θέση. Όλοι όσοι αισθάνονται να απειλούνται, όλοι εκείνοι που υποφέρουν και όλοι όσοι καιρό παλεύουν για την απελευθέρωση πρέπει να ανήκουν στο Μέτωπο ενάντια στο φασισμό και τους εκπροσώπους της κυβέρνησης. Η αυταρχικότητα των εργατών έναντι του φασισμού είναι η επόμενη απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου στη μάχη κατά των κρίσεων και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, που αιτία της ύπαρξής τους είναι τα καπιταλιστικά μέσα παραγωγής. Η εξέγερση των εκατομμυρίων εργαζόμενων ανδρών και γυναικών στη Γερμανία ενάντια στην πείνα, τη δουλεία, τις φασιστικές δολοφονίες και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους είναι μια έκφραση της ακατάλυτης μοίρας των εργαζομένων όλου του κόσμου. Το πεπρωμένο της διεθνούς κοινότητας πρέπει να την μετατρέψει σε μια μαχητική κοινότητα που να τους συνδέει με την εμπροσθοφυλακή των αδελφών της Σοβιετικής Ένωσης. Οι απεργίες και οι εξεγέρσεις σε διάφορες χώρες είναι πύρινα σημάδια που λένε ότι οι Γερμανοί αγωνιστές δεν είναι μόνοι τους. Παντού οι απόκληροι και οι καταπιεσμένοι λαοί κατευθύνονται προς την κατάληψη της εξουσίας. Το Ενιαίο Μέτωπο των εργαζομένων, που έχει τους ίδιους στόχους και στη Γερμανία, δεν πρέπει να στερείται τα εκατομμύρια των γυναικών, που εξακολουθούν να φέρουν τις αλυσίδες της έμφυλης σκλαβιάς (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»), και ως εκ τούτου εκτίθενται στην πιο καταπιεστική ταξική σκλαβιά. Στην πρωτοπορία πρέπει να αγωνιστούν οι νέοι που θέλουν να ανθίσουν και να ωριμάσουν. Σήμερα, άλλωστε, δεν αντιμετωπίζουν άλλες προοπτικές, παρά την τυφλή υπακοή και την εκμετάλλευση στους κόλπους της υποχρεωτικής παροχής υπηρεσιών. Στο Ενιαίο Μέτωπο ανήκουν επίσης όλοι όσοι αποτελούν το δημιουργικό δυναμικό και εργάζονται ώστε να αυξηθεί η ευημερία και ο πολιτισμός με τις γνώσεις και την επιμέλεια τους και έχουν γίνει περιττοί στην αστική κοινωνία του σήμερα. Ακόμα στο Μέτωπο ανήκουν οι μισθωτοί και οι μεροκαματιάρηδες σκλάβοι που πλήρωναν φόρους και συντηρούνταν από τον καπιταλισμό ενώ ταυτόχρονα τον συντηρούν και είναι θύματα του. 

Ανοίγω αυτή την συνεδρίαση εκπληρώνοντας έτσι τα καθήκοντά μου ως επίτιμη πρόεδρος με την ελπίδα ότι, παρά τις τρέχουσες αδυναμίες μου, μπορώ να έχω ακόμα την τύχη να ανοίξω ως επίτιμη πρόεδρος την πρώτη σοβιετική συνεδρίαση της Σοβιετικής Γερμανίας.

Σημειώσεις:

*  Έτσι ονομαζόταν η στρατιωτική οργάνωση της Γερμανίας από το 1919 έως το 1935 (ΣτΜ). 

**  Παραστρατιωτική οργάνωση που βοήθησε στην άνοδο του Χίτλερ το 1930 (ΣτΜ). 

***οι Schleicher και Papen εργάστηκαν από κοινού για να υπονομεύσουν τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Πρωσίας με επικεφαλής τον Otto Braun (ΣτΜ).

Η Κλάρα Τσέτκιν με την Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Η Κλάρα Τσέτκιν γεννήθηκε στο Wiederau της Σαξονίας στις 5 Ιουλίου 1857. Γνώρισε και ασπάστηκε τον Σοσιαλισμό και τον Φεμινισμό κατά την διάρκεια των σπουδών της στην Γυναικεία Παιδαγωγική Ακαδημία της Λειψίας. Το 1881 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Παντρεύτηκε τον μαρξιστή Ossip Zetkin, έναν εξόριστο Ρώσο επαναστάτη. Το ζευγάρι απέκτησε 2 παιδιά πριν τον θάνατο του Ossip από φυματίωση το 1889. Το 1919 συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Ο κύκλος της αποτελούνταν μεταξύ άλλων από τους Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg, Paul Levi, Ernest Meyer. Από διάφορες θέσεις μάχεται δυναμικά, κατά τη διάρκεια της ζωής της, τον ρατσισμό, τις έμφυλες διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Πέθανε εξόριστη στην Μόσχα στις 20 Ιουνίου 1933. Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύεται στο Philip S. Foner (ed.), ClaraZetkin: Selected Writings, New York: International Publishers, 1984, σσ. 170-175 (ΣτΜ).

Μετάφραση: Χρήστος Χρυσανθόπουλος,

αναδημοσίευση από τη "Λέσχη".

Μεγάλη πυρκαγιά στο Περιβόλι Σπερχειάδας.

Σε εξέλιξη βρίσκεται αυτή την ώρα, μεγάλη φωτιά στο Περιβόλι του δήμου Μακρακώμης. Η πυρκαγιά εκδηλώθηκε λίγα λεπτά μετά τις 2:00 το μεσημέρι σε παρθένα δασική έκταση, μέσα σε χαράδρα και σχετικά κοντά στο χωριό. Αν δεν ελεγχθεί άμεσα, δεν κινδυνεύει μόνο το χωριό αλλά και τα παρθένα δάση της γύρω περιοχής, με τα υπεραιωνόβια δέντρα και την άγρια πανίδα τους! 

Άμεσα πρέπει να κινητοποιηθούν οι δυνάμεις δασοπυρόσβεσης, καθώς η οικολογική καταστροφή θα είναι τεράστια! 

Και ο ΟΗΕ κατά της καταστρεπτικής επέλασης των Αιολικών Πάρκων!

Η ειδική Επιτροπή Συμμόρφωσης με τη Σύμβαση του Aarhus, της Οικονομικής Επιτροπής του ΟΗΕ (UNECE), δημοσιοποίησε τα τελικά πορίσματα και τις συστάσεις της, σχετικά με την πολιτική που εξασκεί η Ε.Ε. στο θέμα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και ειδικά για την ανάπτυξη των Αιολικών Πάρκων. 

Στο πόρισμά του, ο ΟΗΕ λέει ότι, αν η ΕΕ θέλει να είναι σε συμμόρφωση με την εν λόγω Σύμβαση, θα πρέπει και τα 27 κράτη μέλη της να επαναπροσδιορίσουν σωστά τα Εθνικά τους Σχέδια Δράσης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας  (NREAP), και να τα υποβάλουν σε λαϊκή διαβούλευση. Η Σύμβαση του Aarhus προβλέπει ότι, σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον, πρέπει να ζητείται η γνώμη των πολιτών, με διαφανή τρόπο πριν από οποιαδήποτε πολιτική απόφαση και πολύ περισσότερο πριν από κάθε κυβερνητική εφαρμογή. 

Η Σύμβαση που υπογράφηκε στις 25 Ιουνίου 1998 στην πόλη Άαρχους της Δανίας από τριάντα πέντε Κράτη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, αλλά και από την  ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση κατοχυρώνει συγκεκριμένα δικαιώματα στον τομέα του περιβάλλοντος και, ειδικότερα, τα δικαιώματα: α) της πρόσβασης σε πληροφορίες για θέματα περιβάλλοντος, τις οποίες κατέχουν οι δημόσιες αρχές, β) της συμμετοχής στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων που αφορούν τα θέματα αυτά, και γ) της δικαστικής προστασίας σε περίπτωση παραβίασης των παραπάνω δύο δικαιωμάτων.  

Σύμφωνα με την απόφαση της ειδικής επιτροπής της UNECE τα Εθνικά Σχέδια Δράσης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας  (NREAP) των 27 χωρών της ΕΕ, αποτελούν επί της ουσίας ένα "κάλεσμα" για μαζικές επιδοτούμενες επενδύσεις στην αιολική ενέργεια, καθώς και προτροπή για τη βιομηχανοποίηση των περισσοτέρων φυσικών τοπίων τους, κατά παράβαση της Σύμβασης. Έχουν επιβληθεί από πάνω προς τα κάτω, χωρίς σωστή ενημέρωση και διαβούλευση με τους πολίτες. Ακόμη χειρότερα: τα προγράμματα αυτά δεν εκπονήθηκαν σωστά από τις ίδιες τις κυβερνήσεις, οι οποίες στην κυριολεξία χρησιμοποίησαν τα στοιχεία και τις πληροφορίες που τους παρείχαν οι ίδιες οι βιομηχανίες αιολικής ενέργειας.

Η ΕΕ έχει σήμερα περίπου 60.000 ανεμογεννήτριες, οι οποίες μαζί με τις σχετικές υποδομές που τις συνοδεύουν, έχουν κοστίσει περίπου 180 δισεκατομμύρια €. Τα περισσότερα από αυτά τα χρήματα είναι κρατικές επιδοτήσεις και προέρχονται από την φορολόγηση των Ευρωπαίων Πολιτών! Ο αριθμός αυτός πολλαπλασιάζεται κάθε μήνα, χωρίς όμως καμία Ευρωπαϊκή Κυβέρνηση να έχει κοστολογήσει τα οφέλη και την αποτελεσματικότητα των επενδύσεων αυτών, π.χ. το ποσό των ορυκτών καύσιμων που πραγματικά εξοικονομήθηκαν, οι θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν, κλπ.  

Η Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα κατά Αιολικών Πάρκων (EPAW), και το Παγκόσμιο Συμβούλιο για τη Φύση (WCFN), έχουν επίσης εκφράσει τις ανησυχίες τους για την έλλειψη νομιμότητας της εφαρμοζόμενης ενεργειακής πολιτικής της Ε.Ε., η οποία έχει καταπατήσει πλήρως τόσο την προστασία της υγείας των πολιτών της (στο θέμα με τους υπόηχους που εκπέμπουν οι Ανεμογεννήτριες) όσο και στην προστασία των φυσικών αποθεμάτων της Γης και της Βιοποικιλότητας, καθώς είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο να κατασκευάζονται αιολικά πάρκα μέσα σε περιοχές Ειδικής Προστασίας της Φύσης (Special Protection Areas) και σε περιοχες Natura 2000, με ανυπολόγιστες καταστροφικές επιπτώσεις.

Ο Mark Duchamp, διευθύνων σύμβουλος της EPAW σχολιάζοντας την απόφαση αυτή του ΟΗΕ δήλωσε: "Ο ΟΗΕ έχει αποφανθεί πλέον επισήμως ότι η πολιτική της ΕΕ για τα αιολκιά πάρκα είναι κατά παράβαση της Σύμβασης του Aarhus. Αυτό σημαίνει ότι η ίδια η Ε.Ε. παραβιάζει τη δική της νομοθεσία. Οι Νομικοί μας σύμβουλοι, διερευνούν αν πρόκειται για μια περίπτωση παραβίασης νομικών καθηκόντων, ή αν υπάρχουν και προσωπικές νομικές ευθύνες οι οποίες θα πρέπει και να αναζητηθούν!"

Εν τω μεταξύ τα σχέδια των 27 κρατών μελών της Ε.Ε. για την ανάπτυξη αιολικών πάρκων θα πρέπει να ανασταλούν άμεσα, ώστε να υπάρξει συμμόρφωση με τις οδηγίες του ΟΗΕ. Η ορθή επαναξιολόγηση αυτών των προγραμμάτων θα πρέπει να λάβει υπόψην της:

1) αν τελικά υπάρχουν κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη από την ανάπτυξη των αιολικών πάρκων.

2) αν η χωροθέτησή τους ταυτίζεται με τήρηση των περιβαλλοντικών κανονισμών.  

3) αν η χωροθέτησή τους βασίζεται σε δημοκρατική δημόσια διαβούλευση.

Η EPAW σε ανακοίνωσή της τονίζει ότι η ορθή "αξιολόγηση" δεν σημαίνει και πλήρη αποδοχή των αξιώσεων που προβάλλουν οι βιομηχανίες της Αιολικής Ενέργειας, όπως έχει γίνει μέχρι σήμερα. Η σύγκρουση συμφερόντων είναι πάρα πολύ εμφανής. Μια επιτροπή πραγματικά ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων θα πρέπει να αναλάβει να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα των αιολικών πάρκων κυρίως όσον αφορά στην  μείωση της χρήσης των ορυκτών καυσίμων.

Η WCFN, τονίζει ότι είναι εξίσου απαράδεκτο οι Κυβερνήσεις να αναθέτουν την εκπόνηση των απαιτούμενων μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων των αιολικών πάρκων στις ίδιες τις εταιρείες στις οποίες ανήκουν τα αιολικά πάρκα: "Είναι μια προσβολή για την νοημοσύνη μας, και αποτελεί ένδειξη έλλειψης σεβασμού προς κάθε πολίτη της ΕΕ. Ωστόσο, αυτό είναι ό,τι γίνεται μέχρι σήμερα, με καταστροφικά αποτελέσματα για τα προστατευόμενα είδη πουλιών και νυχτερίδων."

Ο ΟΗΕ μπορεί να προειδοποιεί πως τα εθνικά σχέδια δράσης για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας των 27 κρατών της Ε.Ε. θα πρέπει να ανασταλούν και να υποβληθούν σε αντικειμενική επαναξιολόγηση ώστε να μην έρχονται σε σύγκρουση με την σύμβαση του Aarhus, αλλά οι Ευρωπαίοι Πολίτες δεν θα πρέπει να περιμένουν να δουν και μονάδες Κυανοκράνων να αναπτύσσονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να τους προστατέψουν από την καταστροφική επέλαση των ανεμογεννητριών! Αυτό είναι στα δικά τους χέρια και μόνο!   

Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - ο χειρότερος... ευρωτοκογλύφος!

Του Γιώργου Δελαστίκ.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "¨Εθνος".

Μέσα στο κλίμα της μαζικής δραπέτευσης των Αθηναίων από την πρωτεύουσα κατά το δεύτερο δεκαήμερο του Αυγούστου για μια ανάσα «διακοπών», που φέτος ήταν εξαιρετικά σύντομες και οικονομικά λιτές, βοηθούσης και της σιωπής των περισσότερων μέσων ενημέρωσης, ελάχιστοι αντιλήφθηκαν και συνειδητοποίησαν σε βάθος πόσο κοντά έφερε την Ελλάδα στη χρεοκοπία η συνδυασμένη δράση των δύο υποτιθέμενων σωτήρων μας: των... κρατών της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας! Αυτών δηλαδή που θεωρητικά και πρακτικά κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μας γλιτώσουν από τη χρεοκοπία!

Ελάχιστοι κατάλαβαν επίσης πόσο μας στοίχισε η στάση τους αυτή, ενώ οι 99 στους 100 Ελληνες αγνοούν πόσο άγρια... κερδοσκοπεί (ναι, κερδοσκοπεί με την πλήρη σημασία της λέξης) σε βάρος της Ελλάδας η ΕΚΤ, η οποία έχει αποδειχθεί ότι είναι ο χειρότερος ευρω-τοκογλύφος για τη χώρα μας!

Είναι γνωστό ότι τη Δευτέρα, 20 Αυγούστου, η ελληνική κυβέρνηση πλήρωσε στην ΕΚΤ ομόλογο αξίας 3,2 δισεκατομμυρίων ευρώ που είχε αυτή στην κατοχή της.

Πρώτη αποκάλυψη που κάνει τον κάθε Ελληνα να αισθάνεται ανατριχίλα: το ομόλογο αυτό η ΕΚΤ το είχε αγοράσει το καλοκαίρι του 2010 στη δευτερογενή αγορά μόλις στο 70% της ονομαστικής του αξίας. Σε απλά ελληνικά, η ΕΚΤ αγόρασε το ομόλογο 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ και μέσα σε δύο χρόνια έβγαλε... 900 εκατομμύρια κέρδος!!! Μιλάμε για σούπερ - τοκογλυφικό ουσιαστικό επιτόκιο που πλησιάζει το 40%! Είναι να τρελαίνεται κανείς.

Το κακό δεν σταματάει εδώ. Το ομόλογο αυτό θα πληρωνόταν με λεφτά που θα δίνονταν στην περιβόητη δόση ύψους 31,3 δισ. ευρώ των δανείων που συμφωνήθηκαν με τις χώρες της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ τον Μάρτιο. Μια δόση η οποία έπρεπε βάσει της σύμβασης να δοθεί στην Ελλάδα στις 28 Ιουνίου.

Τα κράτη της Ευρωζώνης όμως παρέβησαν τις υποχρεώσεις τους. Δεν έδωσαν τα λεφτά της δόσης τον Ιούνιο. Δεν τα έδωσαν ούτε τον Ιούλιο. Ούτε τον Αύγουστο. Φαίνεται ότι προτίθενται να μην τα δώσουν ούτε τον Σεπτέμβρη. Από Οκτώβρη και βλέπουμε...

Πώς θα πληρωνόταν το ομόλογο αφού η Ευρωζώνη δεν είχε δώσει τα λεφτά; Η λογική απάντηση είναι πως, αφού η ΕΚΤ είχε πλήρη γνώση ότι η Ευρωζώνη δεν χορήγησε τη δόση του δανείου, τμήμα της οποίας προοριζόταν και για την πληρωμή του ομολόγου, θα ανέβαλλε για δύο-τρεις μήνες την απαίτηση πληρωμής του ομολόγου, μέχρι να δοθούν στην Αθήνα τα χρήματα για να εξοφλήσει το χρέος της. Δεν επρόκειτο για κάποια πρωτοφανή ή παράλογη λύση. Μόλις προ μηνών, η ΕΚΤ είχε αναβάλει επί... χρόνια (!) την εξόφληση ομολόγων της Ιρλανδίας, όπως είναι γνωστό.

Με εμάς όμως η ΕΚΤ ήταν ανυποχώρητη. Ηθελε τα λεφτά της οπωσδήποτε στις 20 Αυγούστου! Ή της δίναμε τα λεφτά ή μας χρεοκοπούσε! Πώς να εισπράξει όμως εκ του μη έχοντος ελληνικού κράτους; Απλούστατα, βάζοντας την Ελλάδα να... ξαναδανειστεί! Αύξησε το επιτρεπτό όριο έκδοσης ελληνικών εντόκων γραμματίων από τα 3 στα 7 δισ. ευρώ κι έτσι η κυβέρνηση Σαμαρά εξέδωσε έντοκα γραμμάτια 4 δισ. ευρώ, τρίμηνης διάρκειας. Η ΕΚΤ εισέπραξε αμέσως τα 3,2 δισεκατομμύρια από αυτά.

Οι Ευρωπαίοι δηλαδή με το να μη δίνουν έγκαιρα τη δόση του δανείου που έχει συμφωνηθεί και η ΕΚΤ απαιτώντας να πληρωθεί ένα ομόλογο από το οποίο έβγαζε κέρδος σχεδόν 40%, φόρτωσαν τον ελληνικό λαό με ένα νέο χρέος 4 δισ. ευρώ και σίγουρη «χασούρα» για την Ελλάδα τουλάχιστον τους τόκους των εντόκων γραμματίων!

Ας μην αναφερθούμε στην απίστευτη ιλαροτραγωδία του πώς οι ελληνικές τράπεζες (οι οποίες είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες κατά την ΕΕ όσο δεν έχει δοθεί η δόση του δανείου, αφού 23,8 δισ. ευρώ από τα 31,3 προορίζονται για την επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών) δάνεισαν 4 δισ. ευρώ στο χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος και αμέσως μετά κατέθεσαν τα έντοκα γραμμάτια στην Τράπεζα της Ελλάδος και πήραν πίσω τα λεφτά τους μέσω του προγράμματος έκτακτης παροχής ρευστότητας (ELA), κερδίζοντας σχεδόν 4% από τη διαφορά επιτοκίου με την οποία παρέχει ρευστότητα η ΕΚΤ (0,75%) και εκείνου με το οποίο δάνεισαν το κράτος μέσω των εντόκων γραμματίων (4,43%).

ΓΕΡΜΑΝΟΙ:

Τώρα ομολογούν ότι μας «γδέρνουν»!

Δεν κρύβουν πλέον ούτε οι Γερμανοί ότι όλοι οι Ευρωπαίοι και πρωτίστως οι ίδιοι και η ΕΚΤ, μαζί με τους κερδοσκόπους, εκμεταλλεύονται ασύστολα την οικονομική κρίση της Ελλάδας και θησαυρίζουν κυριολεκτικά εις βάρος των Ελλήνων που υποτίθεται ότι βοηθούν. «Ελληνικά ομόλογα αξίας 10 δισ. ευρώ αγοράστηκαν για 7 δισεκατομμύρια, όμως η Αθήνα πληρώνει για 10 δισ. συν τους τόκους - δηλαδή μια πολύ καλή απόδοση για όσους αγόρασαν» έγραφε προχτές η γερμανική εφημερίδα «Ζίντοϊτσε Τσάιτουνγκ» αναφερόμενη στα κέρδη που θα μοιράσει η ΕΚΤ στις χώρες-μέλη της, με πρώτη κερδισμένη τη Γερμανία.

Εξιλαστήρια θύματα οι μετανάστες.

Των Θανάση Σκαμνάκη, Παναγιώτη Φραντζή.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Πριν".

Μια μεγάλων και επικίνδυνων διαστάσεων εκστρατεία βρίσκεται σε εξέλιξη το τελευταίο διάστημα, με άμεσα θύματα τους μετανάστες. Επίσημη πολιτεία, αστυνομικό παρακράτος και παρακρατικές ομάδες, με επίσημο όνομα ή χωρίς, έχουν κηρύξει σαφάρι εναντίον των ξένων. Ο ειρωνικής ονομασίας «Ξένιος Ζεύς» εγκαινιάζει το επίσημο πογκρόμ και στα απόνερα του ενεργοποιείται ολόκληρος ο ξενοφοβικός και φασιστικός ...εσμός.

Το όλο θέμα δεν είναι πρόβλημα των «άκρων», αλλά ζήτημα της καθημερινής ζωής των Ελλήνων  Και η ελληνική κοινωνία, προσθέτει στην ανασφάλεια της, εξ αιτίας της οικονομικής δυσπραγίας της, τον καθημερινό φόβο από τα μικρά, αλλά και τα μεγάλα εγκλήματα των ξένων (ή τουλάχιστον εκείνων που αποδίδονται στους ξένους), την γενική έξαρση της εγκληματικότητας, η οποία έχει σχέση και με την οικονομική κρίση, αλλά σε έναν βαθμό και με κάποιους ξένους. Και προσθέτοντας την ανασφάλειά της είναι έτοιμη να δώσει δίκιο, συνεπικουρούντων των μέσων ενημέρωσης, στις ρατσιστικές επιθέσεις.

Το φαινόμενο παίρνει ανεξέλεγκτες κοινωνικές διαστάσεις και η επίκληση του ανθρωπισμού δεν μπορεί να πείσει τη νοικοκυρά του Αγίου Παντελεήμονα, το συνταξιούχο ή τον αγρότη που μπήκαν σπίτι του στην ερημιά και τον ρήμαξαν, ούτε τη μάνα της κοπέλας από την Πάρο, ούτε την έγκυο γυναίκα εκείνου του άτυχου στην Αχαρνών που τον σκότωσαν πακιστανοί για μια βιντεοκάμερα. Κι έτσι ο φορτηγατζής ακροατής του ραδιοφωνικού σταθμού, είτε είναι φασίστας είτε όχι, αφελής ωστόσο, «δεν καταλαβαίνει Χριστό» όπως λέει, κι αν πιάσει τους ξένους που του έχουν κλέψει το τσαντάκι με τα λεφτά του δυό φορές, το κινητό του πέντε, κ.ο.κ., «θα τους φάει ζωντανούς».

Ο ανθρωπισμός είναι μια προσιτή στον καθένα ιδεολογική σύλληψη σε μια εποχή που έχεις την πολυτέλεια να είσαι άνθρωπός. Όταν έρχεται η εποχή της στέρησης, αρχίζει ο βαθύς διχασμός και η ανθρωποφαγία. Ο διπλανός είναι ένας ορατός και προσιτός εχθρός. Το να τα βάζεις με τις κυβερνήσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο. Είναι μακρινοί στόχοι και τώρα που έχουν μεταφέρει το κέντρο τους στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο είναι απρόσωπες, μακρινές και ακατάβλητες. Το να θυσιάσεις το διπλανό σου φτωχοπρόδρομο είναι μια προσιτή δυνατότητα.

Κι έτσι στην κρίση, αμυνόμαστε με ανθρωποθυσίες. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να μη νοιώθεις πως δεν κάνεις τίποτα. Είναι όμως αποτελεσματικός; Φυσικά όχι. Ποιος βολεύεται απ’ αυτό; Φυσικά οι δημιουργοί της κρίσης. Μπαίνουμε στη νέα εποχή με αναπεπταμένες τις σημαίες του μίσους. Μάλλον πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερο ρόλο στη σκέψη και το μυαλό μας.

«Σήμερα δεν υπάρχουν φυσικές καταστροφές», είχε πει ο Ζαν Πολ Σαρτρ, θέλοντας να υπογραμμίσει πως κάθε φαινόμενο στον καπιταλιστικό μας κόσμο έχει κοινωνικές αιτίες, ή έστω η κοινωνική κατάσταση το επηρεάζει κατά τρόπο καθοριστικό. Στην εποχή μας, όπου η ρήση αποδεικνύεται όσο ποτέ αληθινή, η κοινωνία αρχίζει να πιστεύει το ακριβώς αντίθετο. Πως ακόμα και οι κοινωνικές καταστροφές, όπως η οικονομική κρίση, έχουν φυσικά αίτια, ή έστω έχουν τη δύναμη φυσικού φαινομένου, και συνεπώς δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν. «Οι δυνάμεις της αγοράς» είναι απρόσωπες, απρόσιτες και πανίσχυρες. Πάνω από ανθρώπους αλλά και κράτη ολόκληρα.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν μερικά φαινόμενα σοβαρά που έχουν ασφαλώς κοινωνικό χαρακτήρα. Ο φορτηγατζής που θέλει να «φάει» τον κλέφτη και η κυρία του Αγίου Παντελεήμονα που θέλει τα ΜΑΤ και τη Χρυσή Αυγή να κυνηγάνε και να δέρνουν μετανάστες για να έχει το κεφάλι της, και το πορτοφόλι της, ήσυχο, ξέρουν. Φυσικά, δεν είναι βέβαιο πως επιλέγουν τον καλύτερο δρόμο για εξασφαλίσουν και το κινητό και το κεφάλι και το πορτοφόλι τους, αλλά επιμένουν πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αντιδράσουν. Αυτό τους χρειάζεται, των ξένων. Να τους τρομοκρατήσουμε, να τους διώξουμε, να τους «φάμε». Η «ικανοποιημένη πλειοψηφία», όπως την έλεγε το Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ νοιώθει να απειλούνται τα κεκτημένα της, τα οποία σαρώνει η οικονομική κρίση, και ζητά ένα προσιτό εξιλαστήριο θύμα για να εκτονώσει την αγανάκτησή της και να πολεμήσει το φόβο της.

Η νέα μας εποχή, που τόσο πολύ διαφημίσανε και εξακολουθούν να διαφημίζουν, τηλεοπτικοί αστέρες και τηλεοπτικοί διανοούμενοι και πολιτικοί, μας εισάγει σε μια νέα κοινωνική βαρβαρότητα της οποίας οφείλουμε να δούμε τις αιτίες και τη διαδρομή. Πριν καταλήξουμε στο αφοριστικό και ασφαλές (για τις μεταξύ μας σχέσεις) συμπέρασμα πως ο καπιταλισμός φταίει, πρέπει να δούμε τι συμβαίνει και οι κοινωνικές καταστροφές θεωρούνται σήμερα φυσικά φαινόμενα και γιατί οι φτωχοί ενοχοποιούν τους άλλους φτωχούς και συμμετέχουν σε εκστρατείες εναντίον τους.

Οι απαντήσεις δεν είναι απλές και κυρίως δεν έχουν μόνο μια κατεύθυνση. Δεν μπορεί κανείς να διαφεύγει από τα αμείλικτα και επιτακτικά ερωτήματα της πραγματικότητας, που ζητούν απαντήσεις εδώ και τώρα, αλλά επίσης ούτε και να εγκλωβιστεί στην αμείλικτη τωρινή και δυσμενή πραγματικότητα για να οδηγηθεί χωρίς σκέψη και χωρίς προοπτική σε απαντήσεις οι οποίες υπονομεύουν και το παρόν και το μέλλον, και στην ουσία δεν λύνουν κανέναν πρόβλημα όσο κι αν δείχνουν πως το λύνουν.

Επί του θέματος χρειάζεται να γίνουν μερικές επισημάνσεις. 

Επισήμανση πρώτη και βασική: Η παγκοσμιοποίηση προήλθε (αλλά και σήμανε) από τη δυνατότητα των μεγάλων βιομηχανιών να πηγαίνουν όπου θέλουν. Κι αυτές μεταφέρθηκαν στην Κίνα, στις Ινδίες, στο Μεξικό και αλλού όπου κατασκεύασαν ολόκληρες παραγκουπόλεις και τις γέμισαν εργάτες με ημερομηνία λήξεως, οι οποίοι δουλεύουν για ισχνότατα μεροκάματα, ζουν σε παράγκες από πισόχαρτο και πεθαίνουν σύντομα, γεγονός που δεν ενοχλεί κανέναν εργοδότη καθώς τους αντικαθιστά γρήγορα και ανέξοδα. Κι έτσι η εργατική τάξη στις χώρες του λοιπού, του «ανεπτυγμένου», κόσμου βγαίνει στην ανεργία, αλλάζει ειδικότητες, χάνει τη συνοχή της, τη δύναμη της συλλογικής δράσης και της πολιτικής της έκφρασης.

Επί πλέον, η πτώση του ποσοστού κέρδους στη βιομηχανία και την παραγωγή και η στροφή του κεφαλαίου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα κάνει τους εργαζόμενους λιγότερο αναγκαίους για την αύξηση των κερδών του.

Στη βάση αυτή και προς ενίσχυση, πολιτική και ιδεολογική, αναπτύσσονται οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές και πολιτικές θεωρίες (μοντέρνες και κυρίως μεταμοντέρνες) ως έκφραση της σύγχρονης «ατομικής» αναζήτησης, που αποσυνδέει («αποδομεί») τα ενιαία κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά γεγονότα σε επί μέρους περιστατικά, σε ατομικές αναζητήσεις, στη λογική καθένας άνθρωπος έχει τη δική του αλήθεια και το δικό του δίκιο. Και συνεπώς είναι ένοχος και για τη φτώχεια του. Στην ιεράρχηση των κοινωνικών αξιών αλλάζει η σειρά. Και στην πολιτική κάθε απόφασή αξιολογείται με βάση την οικονομική της αξία. Η καταστροφή του περιβάλλοντος (όπως στη Χαλκιδική, αλλά και στην Αρκτική) δεν είναι το πρώτιστο μέλημα της πολιτικής. Το πρώτιστο είναι οι οικονομικές επενδύσεις και όσα αποφέρουν, δελεάζοντας τον ανυποψίαστο, αφελή ή ανέντιμο πολίτη με το καρότο της απασχόλησης και της ανόδου της οικονομικής του ζωής.

Επισήμανση δεύτερη, και εξ ίσου βασική: Εάν η παραγωγή δεν αγωνιά για εργατικά χέρια, οι φτωχοί και οι άνεργοι γίνονται περιττοί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να διατηρείται το «Κράτος Πρόνοιας», το οποίο αποσκοπούσε να διατηρεί σε περιόδους οικονομικής ύφεσης το άνεργο εργατικό δυναμικό σε ετοιμότητα, ως «εφεδρικό στρατό εργασίας», που θα ήταν έτοιμος να επιστρατευτεί στην επόμενη φάση, όταν η βιομηχανία θα τον χρειαζόταν. Συνεπώς, οι φτωχοί και οι άνεργοι, οι οποίοι επί πλέον διαπράττουν και τα άλλο θανάσιμο αμάρτημα, να μην είναι καταναλωτές, γίνονται βάρος, περιθώριο, περισσεύουν, εξοβελίζονται στα όρια της ανυπαρξίας. Απειλούν με την ύπαρξή τους την «ικανοποιημένη πλειοψηφία». Οι οικονομικές αξίες δεν έχουν μια θέση γι’ αυτούς στον κόσμο και θα ήταν ευχής έργο να μπορούσαν να εξαφανιστούν, και όχι μόνο μεταφορικά!.. Υπάρχουν τρόποι γι’ αυτό; Υπάρχουν, και πολλοί μάλιστα.

Επισήμανση τρίτη, κι εδώ επί τέλους ερχόμαστε στο θέμα: Εφόσον το κράτος πρόνοιας, η οικονομική «τάξη» και οι εργασιακές σχέσεις έχουν τόσο ριζικά διασαλευθεί, η ελπίδα μιας «αποκατάστασης» της κοινωνικής ισορροπίας δεν βρίσκεται στην οικονομική ανάπτυξη και την επιστροφή στον «παλιό καλό καιρό»; Και επειδή πάντα υπάρχει ο κίνδυνος οι περιττοί να διεκδικήσουν, και διεκδικούν, είτε από απόγνωση είτε από συνείδηση, το μερίδιό τους, και να καταστούν έτσι κοινωνικά επικίνδυνοι, διογκώνονται οι μηχανισμοί καταστολής. Οι καταναλωτές πολίτες είναι διατεθειμένοι να δεχτούν όλα τα μέτρα (τι σημαίνουν ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα, όταν η ύπαρξή τους απειλεί το δικαίωμα μου να καταναλώνω;). Ο φαύλος κύκλος έχει ανοίξει και δεν κλείνει αν δεν συντριβεί. Οι απόκληροι γίνονται παραβάτες, και κάποιοι εγκληματίες. Κάποιοι, όπως ο κολασμένοι των παρισινών περιχώρων, καταφεύγουν σε τυφλές εξεγέρσεις, πολλαπλασιάζοντας το φόβο και καθιστώντας ακόμα πιο αναγκαία τα μέτρα καταστολής, στα μάτια της και στα μυαλά της «σιωπηρής πλειοψηφίας». Οι αντιθέσεις ήταν πραγματικές και τώρα έγιναν αμείλικτες. Κηρύσσεται πόλεμος εναντίον των φτωχών, των μεταναστών, των απόκληρων. Και ασφαλώς οι μετανάστες, οι ξένοι, είναι πάντα ο πιο εύκολος στόχος.. Ούτως ή άλλως ο ξένος αποτελεί πάντα έναν πρόσφορο αντίπαλο. Η μάχη των φτωχών εναντίον των φτωχών μόλις άρχισε και στην Ελλάδα της κρίσης.

Ανάμεσα στον «Ξένιο Δία», τη Χρυσή Αυγή, την «ενημερωτική» πολιτική καναλιών και εφημερίδων και τις δολοφονικές επιθέσεις εναντίον ξένων υπάρχει ένας ισχυρός συνεκτικός ιδεολογικός ιστός. Που συνδέεται με την σκληρή πραγματικότητα της κρίσης.

Οι επισημάνσεις αυτές δεν κομίζουν γλαύκα στην Αθήνα. Αυτά έχουν γραφτεί και ειπωθεί κατ’ επανάληψη τα τελευταία χρόνια. Μόνο που τώρα μας γίνονται βίωμα. Και μπορούν να θεωρηθούν ως μια μεθοδολογική εισαγωγή στη μελέτη του προβλήματος, ώστε οι πολιτικές αποφάσεις που θα ληφθούν να είναι σοβαρές και αποτελεσματικές. Υπό το πρίσμα αυτών των σκέψεων πρέπει να κατανοηθεί πως η αναζήτηση της συλλογικής κοινωνικής δράσης, σε όλα τα επίπεδα και με όλες τις μορφές, η εκδήλωση της κοινωνικής αλληλεγγύης, η ενότητα των ανθρώπων, γίνονται πρωταρχικά ζητούμενα. Όπου η πολιτική και ιδεολογική στρατηγική έχουν καταλυτικό ρόλο, αλλά και δεν γίνονται εμπόδιο στην κοινή δράση και ζωή, αντίθετα διευκολύνουν τους πιο πρωτοπόρους ανθρώπους να αποκτούν ουσιαστικότερη συνείδηση του κόσμου και της πράξης τους, κάνοντας πιο εφικτή την ενότητα. Απαντώντας σε «μια κατακερματισμένη πολιτική, στα μέτρα του κατακερματισμένου κόσμου και της κατακερματισμένης ανθρώπινης ύπαρξης», όπως γράφει ο Ζ. Μπάουμαν.

Η τεράστια δημοσιότητα που πήρε η υπόθεση της κακοποιημένης κοπέλας στην Πάρο ήρθε να κολλήσει σαν να ήταν αποτέλεσμα υποδειγματικού προπαγανδιστικού μοντάζ με την επιχείρηση «Ξένιος Ζευς». Και αυτή με τη σειρά της άνοιξε τα πλάνα άγριων μεταμεσονύκτιων δολοφονικών επιθέσεων κατά μεταναστών. Πριν κακολογήσουμε τους αδιάφορους πολίτες, πριν ψάξουμε για το φασίστα της διπλανής πόρτας, ας σκεφτούμε πώς παρεμβαίνουν ακριβώς τα μέσα ενημέρωσης.

Η τοπική εφημερίδα των Κυκλάδων «Κοινή Γνώμη» είχε την προηγούμενη εβδομάδα δισέλιδο ρεπορτάζ για τη σύλληψη του νεαρού Πακιστανού που φέρεται να ομολόγησε την πράξη του. Μετά από τις πληροφορίες που έδωσε η αστυνομία για την προκλητική συμπεριφορά του κρατούμενου, όπου ως προκλητικό παρουσιάζεται το ότι γνώριζε τα δικαιώματά του, το κομμάτι ολοκληρώνεται με την ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής καθοδηγώντας ωμά τον αναγνώστη σε συμπεράσματα.

Τις ίδιες μέρες, με τις ίδιες πληροφορίες από την αστυνομία συν τις δηλώσεις της διορισμένης δικηγόρου του κατηγορούμενου, η πλύση εγκεφάλου συνεχίστηκε από δελτία ειδήσεων και τηλεοπτικές εκπομπές που ανάμεσα σε κουτσομπολιό και ευαισθησία έκαναν τον πόνο μιας οικογένειας πεδίο ανοιχτής προβολής της ακροδεξιάς. Η εφημερίδα του Θέμου Αναστασιάδη τερματίζει τον κιτρινισμό όταν ρωτά τον Αλέξη Τσίπρα, στο πρωτοσέλιδο της προηγούμενης εβδομάδας, τι θα έκανε αν είχαν χτυπήσει το παιδί του.

Το δεύτερο έγκλημα που έλαβε χώρα στο νησί των Κυκλάδων, η δολοφονία ενός ταξιτζή από δύο ληστές τράπεζας κατά τη διαφυγή τους, λειτούργησε κι αυτό ενισχυτικά για την ακροδεξιά με τον παρακάτω τρόπο. Με το που βγήκε η είδηση, όλα τα κανάλια παίζουν μαζί με το θέμα ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής που βιάστηκε να μαντέψει την εθνικότητα των δραστών ενοχοποιώντας συλλογικά τους μετανάστες. Κάπου εκεί έρχεται και ο Ξένιος Δίας. Απάντηση με πλήρη τηλεοπτική κάλυψη στα «εγκλήματα των μεταναστών».

Η είδηση για τον Ιρακινό που μαχαιρώθηκε άγρια στο κέντρο της Αθήνας δεν χρειάζεται να περάσει στα ψιλά. Μπορεί να λειτουργήσει σαν άλλοθι, ή και σαν διαφήμιση για το είδος εκείνων των αντιποίνων που πολλοί θα επιθυμούσαν έχοντας ήδη προετοιμαστεί κατάλληλα από τα κίτρινα στην πλειοψηφία τους πλέον ΜΜΕ. Όταν τον Δεκαπενταύγουστο μαθαίνουμε για δύο πτώματα μεταναστών σε κάδο κοντά στο σταθμό Αττικής, είναι η δική μας πλευρά που βιάζεται να μαντέψει την ταυτότητα των δραστών. Τελικά η αστυνομία ανακοινώνει την Πέμπτη ότι ο δράστης του διπλού εγκλήματος είναι Πολωνός, και ένας νέος γύρος είναι έτοιμος να αρχίσει.

Ο φασισμός ποτέ δεν απευθύνεται στη λογική. Προτιμά την επικράτεια του θυμικού. Αυτό κάνει την ακροδεξιά να ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο πολιτικό κόσμο στα μάτια των πολιτικά καθυστερημένων τμημάτων του λαού. Και για αυτά τα στρώματα το κατεξοχήν πεδίο διαμόρφωσης συνείδησης είναι το εμπειρικό και συναισθηματικό πεδίο. Σε αντίθεση με την Αριστερά που στις ανακοινώσεις της θα βγει να υπερασπιστεί κατακτήσεις του κράτους δικαίου, όπως τα δικαιώματα του κατηγορουμένου, η ακροδεξιά θα εκφράσει αυτό ακριβώς που λέει στο κουρείο ο πελάτης που ακούει την είδηση: «Να τον κρεμάσουν τον κερατά!». Για να γίνει ακόμα πιο πιστευτή θα στείλει τους ανθρώπους της στο λιμάνι να υποδεχθούν τον κατηγορούμενο Πακιστανό, συνοδεία των τηλεοπτικών συνεργείων.

Όταν πολλά καθεστωτικά ΜΜΕ υποδέχονταν με χαρά τις πλατείες της αγανάκτησης, δεν εξυπηρετούσαν αντιπολιτευτικές σκοπιμότητες. Έσπρωχναν συνειδητά τον κόσμο να εκδηλώσει συναισθήματα οργής για το πολιτικό σύστημα έξω από τα κόμματα και τις οργανωμένες δυνάμεις του κινήματος. Έξω εν τέλει από ό,τι μπορεί να θύμιζε επιχειρήματα, δομημένο σκεπτικό, πολιτικές αρχές. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής και η θεαματική καταγραφή των Ανεξάρτητων Ελλήνων στις εκλογές του Μαΐου σχετίζονται απολύτως με αυτή την κατεύθυνση, που υπηρετούσαν κι όσοι επέμεναν να περιλαμβάνουν συλλήβδην την Αριστερά στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα.

Η υποχώρηση της γνώσης και της ορθολογικής σκέψης, που χαρακτηρίζει τις δεκαετίες μετά το ΄70, η εξάντληση του πολιτιστικού παραδείγματος που συνέδεε το ανυπότακτο πνεύμα και το σώμα του λαού, εξυψώνοντάς τον, οδήγησαν στη συγκυριαρχία μιας αισθητικής απομίμησης του λαϊκού, αυτού που ονομάστηκε σκυλάδικο, και μιας αντίστοιχης διανοητικής κατασκευής αποσυνδεμένης από τις λαϊκές ανάγκες, αυτού που υποτιμητικά ονομάστηκε κουλτουριάρικο.

Ο ιδεότυπος του αριστερού ήταν αυτός του ανέμυαλου μεσοαστού αμφισβητία, που συγγένευε περισσότερο με το δεύτερο είδος. Ενώ ο δεξιός, και ο πασόκος λαϊκός άνδρας, με το πρώτο. Στην πορεία ο αριστερός είτε μαραζώνει στη μοναξιά της ήττας του, συνδεόμενος με τη μοίρα των παλαβών ή των μειονοτήτων, είτε μετατρέπεται σε ατομιστή πραγματιστή που εγκαταλείπει σταδιακά τις ιδέες του για να σταδιοδρομήσει. Αυτά τα στερεότυπα εμφανίστηκαν στην τηλεοπτική κουλτούρα με τις ταινίες του Χάρυ Κλυν, αλλά και στο ντεμπούτο της ιδιωτικής τηλεόρασης, σε επιτυχημένες σειρές όπως «Οι απαράδεκτοι». Σε μια πορεία επικρατούν αναπαραστάσεις των αριστερών στον τύπο και στα ΜΜΕ, σαν πολιτικών όντων που στερούνται λογικής ή διακατέχονται από ένα παράλογο πάθος. «Δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους», «δεν έχουν προτάσεις», «θα μας βάλουν σε μπελάδες».

Ο ακροδεξιός εμφανίζεται τότε στο προσκήνιο σαν ένα είδος επιγόνου του λαϊκού τύπου που θαύμαζε τη μαγκιά του και που επιχειρεί να συνδεθεί σωματικά με τον πόνο του λαού. Όχι όμως ενός λαού περήφανου που παλεύει για να νικήσει τον υπέρτερο αντίπαλο. Αλλά ενός λαού ποδοπατημένου, χωρίς καμία εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, που μες στη μιζέρια του συνηθίζει όλο και πιο πολύ να εχθρεύεται τους φτωχούς παρά τη φτώχεια.

Κτηνώδης φρίκη από υπάνθρωπους...

Εικόνες "φρίκης" εκτυλίχθηκαν το μεσημέρι του Σαββάτου στην περιοχή της Νέας Μανολάδας όταν ένας 22χρονος από την Αίγυπτο βασανίστηκε με κτηνώδη τρόπο από δύο κατοίκους της περιοχής. 

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, οι δύο άντρες, επιτέθηκαν στον 22χρονο Αιγύπτιο, και αφού τον ξυλοκόπησαν άγρια (αναφέρεται πως του έσπασαν τα χέρια με σφυρί!!!), στη συνέχεια τον σφήνωσαν ανάμεσα στο τζάμι και στο πλαίσιο της πόρτας τους αυτοκινήτου τους, σέρνοντάς τον στο δρόμο κατ΄αυτόν τον τρόπο για περίπου ένα χιλιόμετρο (!!!)

Ο άτυχος 22χρονος μεταφέρθηκε σοβαρά τραυματισμένος στο Νοσοκομείο της Αμαλιάδας, ενώ ο ένας από τους δράστες συνελήφθη από άντρες του Αστυνομικού Τμήματος Βάρδας και ο άλλος αναζητείται ακόμη.  

Ο 22χρονος Αιγύπτιος, σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές, στερείται ταξιδιωτικών εγγράφων και ως παράνομος στη χώρα μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο θα απελαθεί. Πληροφορίες μάλιστα λένε ότι τα αίτια της κτηνώδους επίθεσης των δύο "Ελλήνων" κατά του 22χρονου πέρα από ρατσιστικά έκρυβαν και "οικονομικά" αίτια. 

Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτό ήταν και το τρίτο, επίσημα καταγεγραμμένο, περιστατικό βίας με θύματα τους αλλοδαπούς μετανάστες που διαμένουν στην περιοχή! 

Ένα μεγάλο βήμα στην αιωνιότητα...

Ο Αμερικανός αστροναύτης  Νηλ Άρμστρονγκ, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στο Φεγγάρι, πέθανε σε ηλικία 82 ετών. 

Νωρίτερα αυτόν το μήνα είχε υποβληθεί σε καρδιοχειρουργική επέμβαση Αορτοστεφανιαίας παράκαμψης (by-pass).

Ως διοικητής της αποστολής Απόλλων 11, ο Άρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στη Σελήνη, στις 20 Ιουλίου του 1969. Στην ιστορία έχει μείνει η φράση του «είναι ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, αλλά ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα» την στιγμή που πατούσε στη σκονισμένη επιφάνεια της Σελήνης. 

Η αποστολή Απόλλων 11 αποδείχτηκε και η τελευταία διαστημική πτήση του Άρμστρονγκ. Το επόμενο χρόνο διορίστηκε σε δουλειά γραφείου, ως αναπληρωτής διευθυντής αεροναυτικής στο γραφείο προωθημένης έρευνας και τεχνολογίας. Εγκατέλειψε τη NASA ένα χρόνο αργότερα για να γίνει καθηγητής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι. Ο πρώην αστροναύτης τα τελευταία χρόνια ζούσε στην φάρμα του, καλλιεργώντας την γη, στην περιοχή του Σινσινάτι με τη σύζυγό του Κάρολ.

Βρέθηκε η σωρός του Μιχάλη Κώτταρη.

Στις 23 Αυγούστου ομάδα Σέρβων ορειβατών εντόπισε σωρό ορειβάτη, σε προχωρημένη αποσύνθεση, στο ρέμα του Ορλιά, στον Όλυμπο. Με βάση το σημείο που βρέθηκε και σύμφωνα με τον χειμερινό εξοπλισμό που έφερε, από την αρχή εικάσθηκε ότι η σωρός πιθανόν να άνηκε στον 70χρονο Μιχάλη Κώτταρη, που αγνοούνταν στην περιοχή από τα τέλη του Φλεβάρη. Η σορός  ανασύρθηκε από τους διασώστες της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης, τα μέλη της 2ης ΕΜΑΚ και την Πυροσβεστική Υπηρεσία Πιερίας, μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κατερίνης. Ακολούθησε η  αναγνώριση από τους συγγενείς του, ενώ παράλληλα έγινε και η ιατροδικαστική ταυτοποίηση της σωρού του. 

Θέλετε επιμήκυνση; Βρέστε ακόμη 20 δισ. ευρώ!

«Αν το Μνημόνιο παραταθεί για δύο ακόμη χρόνια, τότε θα πρέπει να βρεθούν επιπλέον 20 δισεκατομμύρια ευρώ», εκτιμά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο!

Πρόσθετα κεφάλαια της τάξεως των 20 δισ. ευρώ εκτιμάται από το ΔΝΤ ότι θα κοστίσει η «επιμήκυνση», δηλαδή η παράταση της περιόδου εφαρμογής του Μνημονίου κατά δύο χρόνια ώς το 2016, που ζητεί η Συγκυβέρνηση της Αθήνας. 

Βασιζόμενος σε αυτές τις εκτιμήσεις, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επανέλαβε την αντίθεσή του στο να δοθεί η διετής επιμήκυνση στο ελληνικό πρόγραμμα προσαρμογής:  «Ο περισσότερος χρόνος σημαίνει περισσότερα χρήματα και αυτό πολύ σύντομα θα σημαίνει ένα νέο πρόγραμμα διάσωσης» δήλωσε στην γερμανική εφημερίδα Tagesspiegel. «Αυτός δεν θα ήταν σωστός τρόπος να λυθούν τα θεμελιώδη προβλήματα της ευρωζώνης» συμπλήρωσε, σημειώνοντας ότι το τρέχον πρόγραμμα των 130 δισ. ευρώ, που συμφωνήθηκε στο τέλος του 2011, θα «τρέχει» για τρία χρόνια. 

Μέχρι την επίσημη Σύνοδο του Eurogroup στις 8 Οκτωβρίου όπου αναμένεται να αποφασισθεί και η εκταμίευση της επόμενης δόσης, η Αθήνα θα πρέπει να έχει εγκρίνει το νέο  πακέτο μέτρων ύψους 11,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, για να ακολουθήσει η καθοριστική έκθεση της τρόικας. «Η έκθεση θα επιβεβαιώνει την αξιοπιστία και την αποφασιστικότητα της ελληνικής κυβέρνησης, ενώ θα περιλαμβάνει και εκτιμήσεις για την ελληνική οικονομία και για τη βιωσιμότητα του χρέους.» σημειώνει ο Έλληνας κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου.

Το οικονομικό επιτελείο του ΔΝΤ "προβλέπει" όμως ένα χρηματοδοτικό κενό του Ελληνικού Προγράμματος της τάξεως των 2 δισ. ευρώ περίπου, για την περίοδο 2013-2014, λόγω της βαθύτερης ύφεσης της Ελληνικής Οικονομίας από αυτή που προέβλεπε αρχικά, ενώ στην τρόικα εκτιμούν ότι οι ανάγκες ίσως να είναι κατά πολύ μεγαλύτερες. Το ακριβές ποσό της πρόσθετης "χρηματοδότησης" θα πρέπει να καθοριστεί στις αρχές Σεπτεμβρίου, όταν η τρόικα καταθέσει την τελική της έκθεση για την Ελλάδα. Και αυτό θα είναι ένα νέο "αγκάθι" στην τελική προσαρμογή της Ελληνικής Κυβέρνησης στις απαιτήσεις των εταίρων και δανειστών της! Στην κατεύθυνση αυτή ήταν σαφέστατες οι δηλώσεις τόσο της Γερμανίδας Καγκελαρίου όσο και του Γάλλου Προέδρου μετά από τις συναντήσεις τους με τον Έλληνα Πρωθυπουργό:  «Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο! Το Ελληνικό πρόγραμμα πρέπει να φτάσει μέχρι το τέλος, αλλά να δούμε και μέχρι που μπορεί να αντέξει ο ελληνικός λαός!» δήλωσε ο  Φρανσουά Ολάντ, ενώ η  Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε πως «Περιμένουμε από την Ελλάδα να υλοποιήσει όλα όσα υποσχέθηκε. Στα λόγια το ακούσαμε και στο παρελθόν. Ελπίζω ότι η ελληνική κυβέρνηση θα κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση»! 

Και μπορεί ο "Σαμαράς να επέστρεψε στην Αθήνα με άδεια χέρια", σύμφωνα με τον τίτλο της γερμανικής εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung, το σενάριο της τελικής επιμήκυνσης του Ελληνικού Προγράμματος δεν έχει καθόλου απορριφθεί πλήρως! Η πολιτική της Τρόικας στην Ελλάδα έχει μέχρι τώρα αποτύχει παταγωδώς- και λίαν συντόμως  η Ευρώπη θα βρεθεί στο δίλημμα: "Grexit ή επιμήκυνση;" 

Οι τελικές αποφάσεις αναμένονται να παρθούν, στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Οκτώβριο, όπου το Ελληνικό ζήτημα θα είναι πρώτο στην ημερήσια διάταξη. 

Καθώς όμως, οι υποθέσεις και οι εκτιμήσεις, πως η Ελλάδα θα μπορούσε να βγει και πάλι το 2015 στις διεθνείς αγορές κεφαλαίων για να εξασφαλίσει μια στοιχειώδη χρηματοδότηση των αναγκών της, φαντάζουν ήδη όνειρα απατηλά, λόγω ακριβώς της συνέχισης της κρίσης στην ίδια την καρδιά της Νομισματικής Ένωσης και της  μείωσης της πιστοληπτικής ικανότητας της Ισπανίας και της Ιταλίας, το θέμα της επιμήκυνσης του Ελληνικού Μνημονίου δεν θα το θέσει τελικά ο Έλληνας Πρωθυπουργός αλλά εκ των πραγμάτων η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Τρόικα! Εκτός εάν η πόρτα της εξόδου για την Ελλάδα από το Ευρώ έχει ανοίξει ήδη, και απλά δεν το ξέρουμε... Έτσι κι αλλιώς αυτό ο Ελληνικός Λαός θα είναι ο τελευταίος που θα το μάθει!

Οι πρωταθλήτριες χώρες στην "Πράσινη Ανάπτυξη" καταλήγουν χρεοκοπημένες!

Ο παραπάνω πίνακας, προέρχεται από την εφημερίδα Washington Post, και καταγράφει την παγκόσμια κατάταξη όλων των Κρατών με βάση το ποσοστό συμμετοχής της Αιολικής Ενέργειας στην συνολική ενεργειακή τους παραγωγή. 

Αυτό που εύκολα μπορεί κανείς να παρατηρήσει είναι ότι στις έξι πρώτες χώρες της κατάταξης, οι τέσσερις είναι τα αποκαλούμενα "PIGS": η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα.  Σύμπτωση ή όχι, και των τεσσάρων  οι  οικονομίες είναι  στα πρόθυρα της απόλυτης χρεοκοπίας! 

Την απάντηση βέβαια, για το αν τελικά αυτό είναι μια απλή σύμπτωση θα την βρείτε γραμμένη από τον Αντρέ Γκόρζ, σε ένα πραγματικά "προφητικό" κείμενο του 1974: "Η οικολογία τους και η δική μας!", που άνετα θα μπορούσε σήμερα ο τίτλος του να αλλάξει σε: "Οι Ανεμογεννήτριές τους και η Χρεοκοπία μας"! 

Όταν "Γιάννης κερνάει- Γιάννης πίνει!" αλλά τελικά χρεώνεται ο Κώστας...

Την ίδια σχεδόν ώρα που υπογραφόταν και επίσημα η "Σύμβαση" μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της Siemens, ανακοινώθηκε και η υπογραφή "Σύμβασης" ανάμεσα στην Siemens Ελλάδος, την Siemens Wind, την ΤΕΡΝΑ (την γνωστή) και την ELEM, την κρατική εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ύψους 41,1 εκατ. ευρώ για την εγκατάσταση του πρώτου αιολικού πάρκου της χώρας! 

Σύμφωνα με δημοσιεύματα διεθνών πρακτορείων ειδήσεων, η συγκεκριμένη κοινοπραξία "κέρδισε" τον διαγωνισμό που προκήρυξε η ELEM και αφορά στην παράδοση, την μεταφορά, την συναρμολόγηση, την λειτουργία και την συντήρηση 16 ανεμογεννητριών στο αιολικό πάρκο στον δήμο Bogdanci. Πρόκειται για την κατασκευή του πρώτου αιολικό πάρκου στην χώρα. Σύμφωνα με τις προδιαγραφές του διαγωνισμού, η εγκατεστημένη ισχύς κάθε ανεμογεννήτριας θα είναι 2,3 MW, οι πυλώνες θα έχουν ύψος 84 μέτρα και οι έλικες θα είναι διαμέτρου 93 μέτρων. Η ονομαστική ισχύς στο εν λόγω πάρκο, το οποίο θα πρέπει, βάσει των όρων του διαγωνισμού, να ξεκινήσει τη λειτουργία του το δεύτερο εξάμηνο του επόμενου έτους, θα είναι 36,8 MW. (...το τι ενέργεια όμως θα παράγει τελικά είναι άλλο θέμα!!!)

Αυτό που είναι θέμα όμως είναι ότι η αξία του έργου ανέρχεται στα 41,1 εκατ. ευρώ, τα οποία η "κοινοπραξία" πρόκειται να τα διαθέσει μέσω δανείου που έλαβε από την Γερμανική Τράπεζα KfW.  H εν λόγω τράπεζα είναι Κρατική Τράπεζα κατά ποσοστό 100% (συγκεκριμένα είναι στα χέρια της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης της Γερμανίας σε ποσοστό 80% και των ομόσπονδων κρατών της Γερμανίας σε ποσοστό 20%). Στον τόπο μου, αυτό θα το παρομοίαζαν ως εξής: "Γιάννης κερνάει- Γιάννης πίνει!" Το θέμα είναι όμως σε ποιον θα χρεωθεί τελικά ο λογαριασμός του Γιάννη! Γιατί ο Γιάννης κερνάει με δανεικά...

Οι Γερμανοί απαιτούν ...εγγυητική επιστολή!

Bild: "Κύριε Σαμαρά δεσμευτείτε και υπογράψτε εδώ!"‎

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η δήλωση - προσωπική "υπόσχεση" του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά σε ξένα μέσα ενημέρωσης, ανάμεσα στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η ίδια η γερμανική εφημερίδα Bild, ότι η Ελλάδα θα επιστρέψει τα δανεικά στη Γερμανία μέχρι και το τελευταίο σεντ. Με αφορμή την δέσμευση αυτή του Έλληνα πρωθυπουργού, αλλά και την πρόσφατη υπογραφή της περιβόητης "Συμφωνίας Συμβιβασμού" του Ελληνικού Δημοσίου με την εταιρεία Siemens, η γερμανική εφημερίδα Bild, σε σημερινό της δημοσίευμα, δημοσιεύει μια ...εγγυητική επιστολή, στην οποία καλεί τον κ.Σαμαρά να βάλει την υπογραφή του. Με αρχαιοελληνικό τρόπο γραφής, η επιστολή έχει μία σειρά όρων τους οποίους καλείται να αποδεχθεί ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Το ακριβές κείμενο της επιστολής έχει ως εξής:

Βερολίνο, 24 Αυγούστου 2012.

Δέσμευση - Βεβαίωση.

Με το παρόν, εγώ ο Αντώνης Σαμαράς, γεννηθείς στις 23 Μαΐου 1951, κάτοικος Αθηνών, εξ΄ονόματος του ελληνικού λαού και ως πρωθυπουργός της Ελλάδας κάνω την παρακάτω υπεύθυνη δήλωση.

Γνωρίζω τις μεγάλες παροχές από τις χώρες - μέλη της ευρωζώνης, το πώς χρησιμοποιήθηκαν οι γερμανοί φορολογούμενοι για την βοήθεια προς την Ελλάδα και την υψηλή ευθύνη, την οποία φέρουν οι Έλληνες πολιτικοί για την μεγάλη κρίση που βρίσκεται η χώρα μου.

Δεσμεύομαι προσωπικά ότι:

1. Από την οικονομική βοήθεια για τη χώρα μου, δεν θα προκληθεί καμία ζημιά στο Γερμανό φορολογούμενο.

2. Η Ελλάδα θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα. Συμπεριλαμβάνεται η πώληση των ακατοίκητων νησιών εάν είναι απαραίτητο.

3. Η Ελλάδα αναγνωρίζει όλα τα χρέη και στα ορισθέντα χρονικά διαστήματα και με τους ανάλογους τόκους ανατοκισμού θα τα αποπληρώσει πλήρως.

Αντώνης Σαμαράς, 

πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η Ισπανία συζητά "παροχή" βοήθειας.

Η Ισπανία βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τους "εταίρους" της στην ευρωζώνη εξετάζοντας τη λήψη "βοήθειας" για τη μείωση του υπέρογκου κόστους δανεισμού που αντιμετωπίζει, όπως αποκαλύπτει σε αποκλειστικό δημοσίευμά του το πρακτορείο Reuters, επικαλούμενο ως πηγές Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Το επικρατέστερο ενδεχόμενο που εξετάζεται είναι η συμμετοχή του προσωρινού Ευρωπαϊκού ταμείου διάσωσης, του EFSF, στις δημοπρασίες ομολόγων της Μαδρίτης και η παράλληλη επέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στη δευτερογενή αγορά χρέους, προκειμένου να μειωθούν τα επιτόκια και οι αποδόσεις και των ισπανικών τίτλων.

Ωστόσο, μολονότι οι συζητήσεις φέρονται να έχουν διαρκέσει αρκετές εβδομάδες, δεν έχει ορισθεί ακόμα το μέγεθος της βοήθειας που χρειάζεται η ιβηρική χώρα.

«Οι διαπραγματεύσεις έχουν αρχίσει και είναι αρκετά προχωρημένες. Αυτή τη στιγμή, η προτιμώμενη επιλογή, αυτή που συζητείται ενεργά, είναι ο EFSF να αγοράσει ομόλογα στην πρωτογενή αγορά και η ΕΚΤ να αγοράσει ομόλογα στην δευτερογενή [αγορά]», δήλωσε χαρακτηριστικά μία από τις πηγές του διεθνούς πρακτορείου, που ζήτησε να μην κατονομαστεί.

Επιπλέον, σε περίπτωση συμφωνίας, η Μαδρίτη θα είναι υποχρεωμένη να δεχτεί «αναφορές ανά τρεις μήνες και πολύ σκληρό έλεγχο του προϋπολογισμού και των μεταρρυθμίσεων».

Καμία επίσημη ανακοίνωση δεν πρόκειται να γίνει πριν τις 12 Σεπτεμβρίου, ωστόσο η κατάσταση θα μπορούσε να εξελιχθεί πολύ γρήγορα στη συνέχεια, προσέθεσε η πηγή του Reuters. Η 12η Σεπτεμβρίου αποτελεί ημερομηνία-κλειδί για τη νομισματική ένωση, καθώς είναι η ημέρα διεξαγωγής των αμφίρροπων κοινοβουλευτικών εκλογών στην Ολλανδία, και της ανακοίνωσης της ετυμηγορίας του γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου όσον αφορά τη νομιμότητα του μόνιμου ταμείου ESM.

«Η δουλειά συνεχίζεται πάνω σε αυτό. Είναι μία τεχνική συζήτηση πάνω στους όρους και τις προϋποθέσεις [για την παροχή βοήθειας]», συμπλήρωσε μία άλλη πηγή, που ανήκει στον κύκλο του γάλλου προέδρου, Φρανσουά Ολάντ.

Παρά ταύτα, σημειώνεται ότι δύο άλλοι αξιωματούχοι εμφανίστηκαν πιο επιφυλακτικοί όσον αφορά την παροχή βοήθειας προς την Ισπανία, ενώ μία πέμπτη πηγή διέψευσε τις πληροφορίες, ισχυριζόμενη πως δεν εκτυλίσσονται διαπραγματεύσεις πάνω σε αυτό το ζήτημα. Παράλληλα, δύο από τις πηγές του διεθνούς πρακτορείου αποκάλυψαν πως οι εταίροι της Μαδρίτης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέρριψαν το ενδεχόμενο παροχής πρόωρης έκτακτης βοήθειας προς την Ισπανία για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Η πρώτη δόση της βοήθειας προς τον χρηματοπιστωτικό τομέα της ιβηρικής χώρας αναμένεται να εκταμιευθεί το ερχόμενο φθινόπωρο.

«Κανένας δεν θέλει να εκταμιεύσει χρήματα αυτή τη στιγμή», δήλωσε λιτά ο πρώτος αξιωματούχος, υπογραμμίζοντας πως η Γερμανία και η Ολλανδία επιθυμούν να αποφύγουν την παροχή της δόσης τουλάχιστον έως τις 12 Σεπτεμβρίου. Η απόδοση του ισπανικού δεκαετούς ομολόγου στη δευτερογενή αγορά διαμορφώθηκε σήμερα στο 6,38%. Ο δεκαετής τίτλος αποτελεί σημείο αναφοράς για το αξιόχρεο ενός κράτους. Αποδόσεις της τάξης του 7% θεωρούνται απαγορευτικές για τη δυνατότητα μίας χώρας να αναχρηματοδοτεί το δημόσιο χρέος της μέσω νέου δανεισμού από τις αγορές.