7/7/12

Εντελώς αναξιόπιστες και ασύμφορες οι Ανεμογεννήτριες!

Wind turbines would need to cover Wales to supply a sixth of United Kingdom's energy needs!
Μια περιοχή στο μέγεθος της Ουαλίας, θα έπρεπε να καλυφθεί από ανεμογεννήτριες για να παραχθεί μόλις το  ένα έκτο των ημερήσιων ενεργειακών αναγκών της Βρετανίας (!!!), σύμφωνα με μια νέα πανεπιστημιακή μελέτη η οποία θέτει υπό γενική αμφισβήτηση το μέλλον της αιολικής ενέργειας στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ο καθηγητής David MacKay, διάσημος φυσικός στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, υπεύθυνος της έρευνας, δήλωσε ότι με βάση τα στοιχεία που προκύπτουν, η Βρετανία θα πρέπει να επανεξετάσει τον ενεργειακό της σχεδιασμό και να δώσει έμφαση σε άλλες μορφές εναλλακτικής ενέργειας, όπως είναι η παλιρροϊκή ενέργεια, εάν θέλει να επιτύχει τους φιλόδοξους στόχους της και τις δεσμεύσεις της, για την συμμετοχή των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στην κάλυψη των ενεργειακών της αναγκών.
Η Βρετανία έχει δεσμευθεί να παράγει το 20 % της ενέργειας της χώρας από ανανεώσιμες πηγές μέχρι το 2020 και ο ενεργειακός σχεδιασμός της έχει βασιστεί στην ανάπτυξη  κυρίως της αιολικής ενέργειας. 
Αναλύοντας τη μέση δυνατή ισχύ από τις ανεμογεννήτριες και συγκρίνοντάς την με το ποσό της γης που απαιτείται για να "στεγάσει" κάθε ανεμογεννήτρια, ο καθηγητής MacKay πιστεύει ότι τα αιολικά πάρκα θα χρειαστούν τουλάχιστον πέντε φορές περισσότερη γη από ό,τι έχει προηγουμένως εκτιμηθεί. Η έρευνά του έχει εγείρει περαιτέρω αμφιβολίες σχετικά με τη βιωσιμότητα της αιολικής ενέργειας.
Οι κριτικοί της αιολικής ενέργειας επιμένουν ότι η αιολική ενέργεια είναι πολύ αναξιόπιστη για να αντικαταστήσει έστω και ένα μικρό ποσοστό της ενέργειας που παράγεται από σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας βασιζόμενους στην καύση ορυκτών καυσίμων και καθώς η λειτουργία των ανεμογεννητριών είναι διαλείπουσα, για να επιτευχθεί σταθερότητα φορτίων στο ενεργειακό δίκτυο απαιτείται ένα εκτεταμένο δίκτυο σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα το αντίθετο από αυτό που θεωρητικά υπηρετούν τα Αιολικά Πάρκα: οι εκπομπές ρύπων και αερίων του Θερμοκηπίου αυξάνουν όσο αυξάνει ο απόλυτος αριθμός των ανεμογεννητριών που διεισδύουν στο ενεργειακό σύστημα.
Τα αιολικά πάρκα στην Βρετανία έχουν αντιμετωπίσει επίσης την έντονη αντίθεση από πολλές περιβαλλοντικές οργανώσεις, πολιτικούς οικολόγους, φυσιολάτρες και ακτιβιστές οι οποίοι υποστηρίζουν πως οι τεράστιες ανεμογεννήτριες, οι οποίες μπορεί και να φτάνουν έως και τα 400 πόδια ύψος, καταστρέφουν την αισθητική του τοπίου και θέτουν σε κίνδυνο την άγρια ​​πανίδα.
Οι επενδυτές των Αιολικών Πάρκων όμως βασιζόμενοι σε εκτεταμένες κρατικές επιδοτήσεις για την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών τους και εγγυημένες τιμές για την πώληση της ενέργειας που παράγουν, κερδίζουν τις μάχες έναντι των οικολόγων! Με την "ανάπτυξη" που έχουν τα αιολικά πάρκα, οι εμπειρογνώμονες σε θέματα ενέργειας φοβούνται πως καταπνίγεται η ανάπτυξη άλλων εναλλακτικών πηγών ενέργειας, λιγότερο κοστοβόρων, περισσότερο αποδοτικών και σίγουρα πιο φιλικών προς το περιβάλλον.
Ο καθηγητής MacKay, ο οποίος έχει δημοσιεύσει πρόσφατα ένα νέο βιβλίο στο οποίο εξετάζει ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, πάραυτα επιμένει ότι ο ίδιος παραμένει ισχυρός υποστηρικτής της αιολικής ενέργειας.
Οι υπολογισμοί του δείχνουν, ωστόσο, ότι με βάση τα σημερινά σχέδια για την κατασκευή αιολικών πάρκων δυναμικότητας 33 γιγαβάτ, θα παράγεται τόση ηλεκτρική ενέργεια που θα φθάνει μόνο για να παρέχεται σε κάθε πρόσωπο στο Ηνωμένο Βασίλειο 4,4 ώρες κιλοβάτ της ενέργειας ανά ημέρα.
Ο καθηγητής MacKay τονίζει: "Η μέση τιμή της ενέργειας που χρησιμοποιείται ανά άτομο στη Βρετανία είναι 125 κιλοβατώρες ανά ημέρα. Για να πετύχουμε ακόμη 20 κιλοβατώρες ανά ημέρα ανά άτομο, αυτό θα απαιτήσει χιλιάδες ανεμογεννήτριες, ικανές να καλύψουν μια περιοχή στο μέγεθος της Ουαλίας". Και προσθέτει: "Είναι μια απίστευτα μεγάλη περιοχή και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί. Η κυβέρνηση πρέπει να εξετάσει μερικές από τις άλλες επιλογές, όπως η ενέργεια της παλίρροιας. Χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό σχέδιο."
Υπάρχουν επί του παρόντος περισσότερα από 189 αιολικά πάρκα, με 2.136 ανεμογεννήτριες, σε λειτουργία σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Σύμφωνα με τη Βρετανική Ένωση Αιολικής Ενέργειας, το σώμα που εκπροσωπεί τον κλάδο της αιολικής ενέργειας, άλλα 173 αιολικά πάρκα, βρίσκονται είτε υπό κατασκευή είτε αναμένουν αδειοδότηση. Σχέδια για ακόμη 266 αιολικά πάρκα εξετάζονται από τις αρχές χωροταξικού σχεδιασμού.
Στο βιβλίο του, την "Αειφόρο ενέργεια- χωρίς το ζεστό αέρα", ο καθηγητής MacKay εξέτασε τη συνολική κατανάλωση ενέργειας ανά άτομο στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένης της ηλεκτρικής ενέργειας, του φυσικού αερίου και των μεταφορών, σε μια προσπάθεια να εκτιμήσει κατά πόσον η χώρα θα μπορούσε να επιβιώσει βασιζόμενη σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Έχει υπολογίσει ότι ένα ανώτατο όριο 16 τοις εκατό της ημερήσιας ζήτησης θα μπορούσε να παρέχεται από χερσαία αιολικά πάρκα, με το άλλο 38 τοις εκατό να παρέχεται από υπεράκτια, αλλά η έκταση της γης και η ακτογραμμή που θα απαιτείται για την παραγωγή τόσων μεγάλων ποσών ενέργειας είναι πραγματικά «τεράστιες». Ένα τυπικό αιολικό πάρκο των 20 ανεμογεννητριών μπορεί να απαιτήσει πάνω από 250 στρέμματα γης, πολύτιμης είτε για τον Άνθρωπο είτε για το Περιβάλλον.


Τα Αιολικά Πάρκα βλάπτουν σοβαρά την Οικονομία!


Έκκληση προς την ηγεσία του υπουργείου Περιβάλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, απηύθυναν με παρεμβάσεις τους, τόσο το προεδρείο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων όσο και η Ελληνική Ένωση Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας προκειμένου να μην προχωρήσει στην άμεση αύξηση του ειδικού τέλους για τη μείωση εκπομπών αερίων ρύπων ( πρώην  ειδικό τέλος υπέρ των ΑΠΕ) κατά 3 με 4 φορές όπως σχεδιάζει η Κυβέρνηση και όπως απαιτούν οι Τροικανοί και οι Μεγαλοεργολάβοι. 
Όλοι οι οικονομικοί φορείς πλέον υποστηρίζουν ότι η επαπειλούμενη αυτή αύξηση στο τέλος ΑΠΕ, θα επιφέρει περαιτέρω επιβάρυνση έως και 20% σε όλα τα τιμολόγια για δεύτερη φορά μέσα στο 2012. Τον Ιανουάριο είχαμε την αύξηση του τέλους ΑΠΕ από 1,04 σε 2,66 ευρώ η μεγαβατώρα, ενώ ταυτόχρονα επιβλήθηκε και πρόσθετος φόρος στο λιγνίτη που χρησιμοποιεί η ΔΕΗ υπέρ των ΑΠΕ των Μεγαλοεργολάβων 2 ευρώ η μεγαβατώρα, που αύξησε κατά κύριο λόγο την τιμή της νυχτερινής ζώνης κατά την οποία λειτουργούν οι ενεργοβόρες κυρίως βιομηχανίες. Επίσης,οι φορείς της Αγοράς, σημειώνουν ότι το κόστος κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες δαπάνες του οικονομικού προϋπολογισμού των ξενοδοχείων, των επιχειρήσεων και των λιγοστών βιομηχανιών που απέμειναν στην χώρα. Στις σημερινές συνθήκες πάντως και ανεξάρτητα από το τέλος ΑΠΕ, η ενέργεια από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (κυρίως Αιολικά και Φωτοβολταϊκά Πάρκα) είναι πολύ ακριβή και φτάνει τα 180 ευρώ η μεγαβατώρα, κόστος που δεν αντέχει η κατανάλωση, υποστηρίζουν πηγές της Αγοράς 
Το μήνυμα είναι πλέον σαφές: η βιομηχανία, ο τουρισμός αλλά και οι απλοί καταναλωτές δεν μπορούν να υποστούν περαιτέρω επιβαρύνσεις στο ενεργειακό κόστος και μάλιστα υπό συνθήκες βαθιάς ύφεσης! Η Ελληνική Οικονομία δεν έχει τα περιθώρια να χρηματοδοτεί τις επενδύσεις των Μεγαλοεργολάβων της Μαύρης Ανάπτυξης και της Πράσινης Απάτης, οι οποίες πέρα από ότι είναι αντιπαραγωγικές όσον αφορά την προσφορά τους στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας ταυτόχρονα αυξάνουν και κατακόρυφα το ενεργειακό κόστος.
Το μήνυμα είναι πλέον σαφές: η Πράσινη Ανάπτυξη οδηγεί την χώρα στην χρεοκοπία! Το θέμα είναι αν το μήνυμα  αυτό θα το λάβει και η Κυβέρνηση, έστω και την ύστατη στιγμή! Αυτόν τον "κώδωνα κινδύνου" κρούουν πλέον όλοι οι Οικονομικοί Φορείς στην Χώρα! Εμείς βέβαια δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη περί αυτού! Το αντίθετο μάλιστα.

Οι ρίζες του Ρατσισμού!


The roots of racism!
Has racism always existed? Can it ever be totally abolished?
Άρθρο του Alex Taylor για το περιοδικό "Socialist Worker".

Ρατσισμός. Από πού προέρχεται; Μια άποψη θέλει τον ρατσισμό ως έμφυτο στην ανθρώπινη φύση. Ότι δηλαδή, πάντα υπήρχε, και πάντα θα υπάρχει. Μια πιο φιλελεύθερη άποψη υποστηρίζει ότι πρόκειται για ένα κακό ανθρώπινο ιδεολόγημα, και πως αν αλλάξουμε τις ιδέες, θα εξαφανιστεί.
Και οι δυο αυτές απόψεις είναι λάθος. Ο ρατσισμός δεν είναι ιδεολόγημα αλλά θεσμός. Και οι απαρχές του δεν βρίσκονται ούτε στην ανθρώπινη φύση, ούτε στις ανθρώπινες ιδέες. Ο ρατσισμός ξεπήδησε με τον καπιταλισμό και το εμπόριο των δούλων. Όπως έγραψε κάποτε ο Μαρξιστής CLR James: «Η έννοια του διαχωρισμού των ανθρώπων με βάση τη φυλή του, ξεκίνησε με το δουλεμπόριο. Αυτό αποτέλεσε κάτι τόσο  σοκαριστικό, κόντρα σε κάθε κοινωνική έννοια, κόντρα σε κάθε θρησκευτική και φιλοσοφική αντίληψη… ώστε η μόνη δικαιολογία με την οποία η ανθρωπότητα θα μπορούσε να το ανεχτεί, ήταν να διαχωριστούν οι άνθρωποι σε φυλές, και να αποφασιστεί πως οι Αφρικανοί ανήκαν σε μια κατώτερη φυλή».
Η ιστορία αποδεικνύει τα παραπάνω. Πριν την έλευση του καπιταλισμού, δεν υπήρχε ο ρατσισμός ως συστηματική μορφή καταπίεσης. Για παράδειγμα, οι αρχαίες ελληνικές και ρωμαϊκές κοινωνίες δεν είχαν καμία φυλετική  καταπίεση. Και δεν μιλάμε για φιλελεύθερες κοινωνίες, αλλά για κοινωνίες που χτίστηκαν και που λειτουργούσαν στις πλάτες των δούλων. Αυτές λοιπόν οι κοινωνίες, δημιούργησαν μια ιδεολογία ώστε να δικαιολογήσουν τη δουλοκτησία. Όπως είπε ο Αριστοτέλης,  κάποιοι άνθρωποι είναι φύσει ελεύθεροι, άλλοι είναι δούλοι, και για αυτούς, η δουλεία είναι φυσική και δίκαιη.
Επειδή όμως η δουλοκτησία στις κοινωνίες αυτές δεν είχε ως βάση τη φυλετική καταγωγή, δεν υπήρξε μια ανάλογη θεωρία περί φυλετικής κατωτερότητας και καταπίεσης. Αντιθέτως, οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, και οι πρώτοι Χριστιανοί, είχαν μια πολύ ευνοϊκή άποψη για τους μαύρους, και για τις κοινωνίες της Αφρικής. Ο  Ρωμαίος αυτοκράτορας Septemus Severenus, ήταν Αφρικανός και μαύρος.
Στο βιβλίο του Before Color Prejudice,  ο Frank Snowden  του Howard University, γράφει: «Οι αρχαίοι θεωρούσαν τη δουλεία ως δεδομένη. Είχαν μια εθνοκεντρική άποψη για τις κοινωνίες. Είχαν και ναρκισσιστικούς κανόνες περί φυσικής ομορφιάς. Τίποτα όμως στην αρχαιότητα δεν θα μπορούσε να συγκριθεί με τις σημερινές διακρίσεις βάσει χρώματος επιδερμίδας. Αυτό τουλάχιστον δέχονται οι ειδικοί που μελετούν το ζήτημα και που έχουν εξετάσει όλα τα στοιχεία».
Οι φυλετικές διακρίσεις ξεκίνησαν με το σύγχρονο δουλεμπόριο. Όπως δικαιολογούσαν οι αρχαίοι ότι το απάνθρωπο δουλοκτητικό τους σύστημα ήταν κάτι το φυσικό, έτσι και οι πιο σύγχρονοι δουλέμποροι έπραξαν ανάλογα. Με μια σημαντική διαφορά. Σύμφωνα με αυτούς, η δουλεία είναι φυσική, μόνο όταν βασίζεται σε φυλετικές διαφορές. Οι Αφρικανοί δεν ήταν άνθρωποι, και άρα γεννήθηκαν για να είναι σκλάβοι. Ο ιστορικός Eric Williams γράφει στο βιβλίο του Capitalism and Slavery: «Η δουλεία δεν ξεπήδησε από τον ρατσισμό, αλλά ο ρατσισμός ήταν συνέπεια της δουλείας».
Η ιστορία αποδεικνύει και το παραπάνω. Αν υπήρχε ρατσισμός πριν από το δουλεμπόριο,  τότε οι Αφρικανοί θα ήταν η πρώτη ομάδα ανθρώπων που θα χρησιμοποιούνταν ως δούλοι. Στις αρχές όμως της αμερικανικής δουλοκτησίας, η δουλεία δεν ήταν ζήτημα φυλής. Αρχικά μάλιστα, οι άποικοι προσπάθησαν να υποδουλώσουν τους ιθαγενείς ινδιάνους. Παράλληλα έκαναν μεγάλες εισαγωγές λευκών υπηρετών, τους οποίους μεταχειρίζονταν ως σκλάβους. Τους αγόραζαν, τους πουλούσαν, τους έπαιζαν στα χαρτιά, τους έδερναν, τους σκότωναν, και όλα αυτά σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας.
Και όχι μόνο ήταν πολυπολιτισμική η δουλεία στη πρώιμη Αμερική, αλλά υπήρχε και μια κάποια ισότητα μεταξύ λευκών και νέγρων. Για παράδειγμα, στη Virginia του 17ου αιώνα, οι μαύροι μπορούσαν να υποβάλλουν αγωγές και μηνύσεις, να καταθέτουν στα δικαστήρια εναντίον λευκών, να φέρουν όπλα, και να κατέχουν γη,  ιδιοκτησία, κτλ. Με άλλα λόγια, οι μαύροι εκείνης της εποχής είχαν πιο πολλά δικαιώματα από ότι οι μαύροι στο Νότο των ΗΠΑ στον 20ο αιώνα.
Τα αρχεία από την Virginia της εποχής εκείνης, αναφέρουν το παράδειγμα ενός Αφρικανού δούλου με το όνομα Frances Payne, που εξαγόρασε την ελευθερία του μαζεύοντας αρκετά χρήματα ώστε να αγοράσει τρεις λευκούς δούλους που τον αντικατέστησαν. Τέτοια περιστατικά αποδεικνύουν πως ο ρατσισμός ως θεσμός δεν υπήρχε την πρώιμη εποχή της δουλοκτησίας, αλλά δημιουργήθηκε αργότερα.
Με το πέρασμα του καιρού, οι δουλοκτητική τάξη συμπέρανε πως τη συμφέρει η δουλεία, και πως θα πρέπει να ενσωματωθεί σε όλες τις θεσμικές εκφάνσεις της κοινωνίας. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για αυτό. Πρώτον, οι λευκοί υπηρέτες δεν αρκούσαν πλέον,  καθώς αναπτύχθηκε η βιομηχανία στη Βρετανία, και μεγάλωσε η απαίτηση για εργατικό δυναμικό. Επίσης, με βάση ψυχρούς οικονομικούς κανόνες, διαπιστώθηκε ότι η δουλεία είναι πιο κερδοφόρα, αφού διαρκεί για ολόκληρη τη ζωή ενός δούλου, και πως τα μωρά των Αφρικανών σκλάβων μπορούσαν να αποφέρουν επιπλέον κέρδη αφού γεννιόντουσαν δούλοι. Τέλος, οι Αφρικανοί ήταν πιο εύκολο να μετατραπούν σε δούλους από ότι οι ινδιάνοι ή οι λευκοί.
Έτσι έχει η απαρχή της δουλείας των νέγρων. Οι λόγοι ήταν οικονομικοί και όχι φυλετικοί. Δεν είχε να κάνει με το χρώμα του ανθρώπου, αλλά με το κόστος της εργατικής του δύναμης. Και δεν ήταν μια θεωρία, αλλά μια πρακτική καθημερινή διαπίστωση στις φυτείες.
Υπήρχαν όμως και πολιτικοί λόγοι για τη δημιουργία ενός ρατσιστικού δουλοκτητικού συστήματος. Η αρχαία ανάγκη των ελίτ να διαιρούν για να βασιλεύουν. Οι δουλοκτήτες αποτελούσαν μια πολύ μικρή ομάδα πάμπλουτων ανθρώπων, περικυκλωμένη από χιλιάδες δούλους,  τους  οποίους εκμεταλλεύονταν και  καταπίεζε. Ο μεγαλύτερος φόβος ήταν μη τυχόν και οι δούλοι ενωθούν σε ξεσηκωμό.
Μια εξέγερση του 1676 που ξεκίνησε ως απλή διαμαρτυρία, κατέληξε σε ένοπλη σύγκρουση με χιλιάδες μικροαγρότες, υπηρέτες, και δούλους να απαιτούν ελευθερία, να καταλαμβάνουν τη πόλη Jamestown, και να αναγκάζουν τον κυβερνήτη της Virginia σε άτακτη φυγή. Χρειάστηκε να σταλούν στρατιώτες από την Αγγλία για να επανέλθει η  «τάξη».
Η  εξέγερση αυτή αποτέλεσε σημείο καμπής. Οι γαιοκτήμονες κατάλαβαν πως αν είναι να επιβιώσουν, θα πρέπει να βρουν τρόπο να διαιρέσουν τους δούλους τους. Επιλέχθηκε η φυλετική καταγωγή. Έπεισαν έτσι τους εξαθλιωμένους λευκούς να στραφούν εναντίον των μαύρων, θεωρώντας πως οι ίδιοι είναι ανώτεροι. Έτσι, οι γαιοκτήμονες κατάφεραν να κατακτήσουν και τους δυο, διαιρώντας τους.
Με τη πάροδο του χρόνου, ο ρατσισμός καθιερώθηκε ως μέσο νομιμοποίησης της δουλείας, αλλά και ως μέσο διαίρεσης των φτωχών μαζών. Και ενώ ο αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος διέλυσε τη δουλοκτησία, δεν άγγιξε τον ρατσισμό. Ο λόγος είναι πως ο καπιταλισμός χρειάζονταν τον ρατσισμό. Όπως οι μεγάλες δουλοκτητικές κοινωνίες της αρχαιότητας, και οι πρώιμες ΗΠΑ,  έτσι και σήμερα, ο καπιταλισμός θέλει μια μικρή πάμπλουτη μειονότητα να εκμεταλλεύεται και να καταπιέζει τη μεγάλη πλειονότητα της ανθρωπότητας. Ο ρατσισμός είναι ο βασικός τρόπος διαχωρισμού των εργαζομένων στη σημερινή κοινωνία, και αποτελεί έναν βολικό αποδιοπομπαίο τράγο για τα εγγενή προβλήματα του συστήματος. Οι απλοί όμως άνθρωποι, ασχέτως φυλής, δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από το ρατσισμό.
Εξάλλου, οι ιστορικές περίοδοι που το σύνολο των εργαζομένων πέτυχαν σημαντικές προόδους (δεκαετίες του 1930, και 1960), συμπίπτουν με τους μεγάλους αγώνες εναντίον των φυλετικών διακρίσεων.
Ο καπιταλισμός δημιούργησε τον ρατσισμό και δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτόν. Ο μόνος τρόπος για να ξεμπερδεύουμε με τον ρατσισμό είναι να πετύχουμε μια σοσιαλιστική κοινωνία, της οποίας η πρώτη προτεραιότητα θα είναι η οριστική κατάργηση τόσο της εκμετάλλευσης όσο  και του ρατσισμού.

Όσο μεγαλώνει το ξεπούλημα, τόσο μεγαλώνει το χρέος!


Του Νίκου Μπογιόπουλου,
αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ριζοσπάστης".
Όσο μεγαλώνει το ξεπούλημα, τόσο μεγαλώνει το χρέος!
To έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.
Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.
Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.
Στα τέλη του 2011, το δημόσιο χρέος «έκλεισε» στα 367 δισ. ευρώ.
*
Η παραπάνω αναδρομή είναι χρήσιμη - όπως ελπίζουμε θα φανεί στη συνέχεια - ώστε να διερευνήσουμε πόση σχέση έχει (κι αν έχει οποιαδήποτε σχέση) με την αλήθεια η απίστευτη προπαγάνδα που κατακλύζει το δημόσιο βίο.
Αναφερόμαστε στην προπαγάνδα που ισχυρίζεται πως:
«Η μείωση του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων περνάει μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αποκρατικοποιήσεις του δημόσιου τομέα».
***
Ας δούμε, λοιπόν, πόσο ευθύνεται το (ανύπαρκτο, έτσι κι αλλιώς) Δημόσιο στην εκτίναξη των χρεών και των ελλειμμάτων, κι ας δούμε κατά πόσο ισχύει ότι το ξεπούλημα και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου που περιγράφονται με όλους τους δυνατούς ευφημισμούς (ιδιωτικοποίηση, αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, μισθώσεις παραχώρησης κ.λπ.), ενισχύουν, τάχα, τα δημόσια ταμεία και απαλλάσσουν τη χώρα από χρέη.
*
Οι κυβερνώντες, που σήμερα είναι συγκυβερνώντες με την συνδρομή του κ. Κουβέλη, την τελευταία 20ετία έχουν διαπράξει τα κάτωθι:
Ξεπούλησαν και ξαναξεπούλησαν τον Σκαραμαγκά και όλη σχεδόν την ναυπηγική βιομηχανία. Αλλά αυτό σε τι «βοήθησε» τα οικονομικά του κράτους;
Ξεπούλησαν την ΑΓΕΤ. Αλλά αυτό σε τι «τόνωσε» τα δημόσια ταμεία;
Ξεπούλησαν τον ΟΤΕ. Αλλά αυτό σε τι απέτρεψε την πτώχευση;
Ξεπούλησαν πάνω από το 90% του τραπεζικού τομέα. Αλλά αυτό σε τι «έσωσε» την οικονομία;
Ξεπούλησαν το λιμάνι του Πειραιά. Αλλά αυτό σε τι «βελτίωσε» τα ελλείμματα;
Ξεπούλησαν την «Ολυμπιακή». Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε την χρεοκοπία;
Ξεπούλησαν τη διώρυγα της Κορίνθου. Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε τα «κουρέματα»;
Ξεπούλησαν τους οδικούς άξονες της χώρας. Αλλά αυτό σε τι συνέβαλε για τον «κατευνασμό των αγορών»;
*
Επίσης υπενθυμίζουμε ότι:
Μέχρι το 2004, δηλαδή μια ολόκληρη πενταετία πριν από την εκδήλωση της κρίσης, αρκετά χρόνια πριν αρχίσουν να επικαλούνται προσχηματικά το χρέος για να κόβουν μισθούς και συντάξεις, να διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις και να καταργούν ό,τι απέμεινε από το λεγόμενο «κράτος πρόνοιας», το ΠΑΣΟΚ είχε διαπράξει τα εξής:
Ξεπούλησε το 48,5% της ΔΕΗ.
Ξεπούλησε το 38% της ΕΥΔΑΠ.
Ξεπούλησε το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια».
Ξεπούλησε το 49% του ΟΠΑΠ.
Ξεπούλησε το 92% της Εθνικής Τράπεζας.
Παρέδωσε το αεροδρόμιο των Σπάτων στους Γερμανούς.
Παρέδωσε τη γέφυρα του Ρίου στους Γάλλους.
Παρέδωσε την Αττική Οδό στον Μπόμπολα κ.ο.κ.
*
Μήπως αμφισβητεί αυτά τα στοιχεία ο κ. Σαμαράς; Τότε θα πρέπει να αμφισβητήσει τον κ. Καραμανλή.
Αυτός ήταν - ο κ. Καραμανλής - που ως πρωθυπουργός τα είχε καταθέσει στην Βουλή...
Επομένως, ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να απαιτεί καταλογισμό ευθυνών και εξήγηση:
α) Σε τι απέτρεψαν όλες αυτές οι εκποιήσεις - που πάντα βαφτίζονται «αξιοποίηση» - την εκτίναξη του δημόσιου χρέους;
β) Πόσο στοίχισε στην κοινωνία της εργασίας και του μόχθου το ιδεολόγημα περί «λιγότερου κράτους», που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διακινούν από τη δεκαετία του '80 για να ρημάζουν και να παραδίδουν τη δημόσια περιουσία στην πλουτοκρατία;
*
Οι απαντήσεις είναι τόσο προφανείς, όσο πρόδηλη είναι και η νέα τους στόχευση:
Πρώτον, εμφανίζουν σαν «σωτηρία» την ίδια καταστροφική πολιτική που έχει γεμίσει τα ταμεία των κεφαλαιοκρατών και έχει εκτινάξει τα δημόσια χρέη!
Δεύτερον, παρουσιάζουν σαν «φάρμακο» την ίδια εκείνη δηλητηριώδη πολιτική που έχει διαλύσει την Ελλάδα!
Τρίτον, ισχυρίζονται πως παραμένει «επιβεβλημένος» εκείνος ακριβώς ο «μονόδρομος» του ξεπουλήματος που ακολουθούν επί δεκαετίες, με τα γνωστά αποτελέσματα!
Τέταρτον, αποκαλούν «φιλόδοξη» και «αναγκαία» την ίδια εγκληματική πολιτική που έχει χρεοκοπήσει τους Ελληνες και τους έχει αποστερήσει το δημόσιο πλούτο τους!
Πέμπτον, έχουν ορκιστεί πίστη στο ξεπούλημα πολύ πριν εμφανιστεί η «τρόικα». Πολύ πριν ανακαλύψουν ως πρόσχημα το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα.
*
Αν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη - και όχι για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας παραδίδοντάς της για να ξεζουμίσει ό,τι απέμεινε από την δημόσια περιουσία - τότε:
Πώς γίνεται από το 2000 μέχρι το 2004, την εποχή του μεγάλου «εκσυγχρονιστικού» κύματος του ξεπουλήματος, το δημόσιο χρέος, αντί μείωσης, να αυξήθηκε κατά 62 δισ. ευρώ;
Πώς γίνεται από το 2004 μέχρι το 2009, την περίοδο του ξεπουλήματος της «ήπιας προσαρμογής», της «Cosco», της διάλυσης της Ολυμπιακής και της εν συνόλω εκποίησης του ΟΤΕ, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 97,3 δισ. ευρώ;
Πώς γίνεται από το 2009 μέχρι το 2011, την περίοδο που τίναξαν στον αέρα τα νοσοκομεία, έβαλαν λουκέτο στις διαδρομές του ΟΣΕ στην μισή Ελλάδα (!), επέκτειναν τη δράση των ιδιωτών στον τομέα της ενέργειας, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 68,5 δισ. ευρώ;
*
Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:
Μόνο κατά την περίοδο 2000 - 2011, περίοδο γενικού ξεπουλήματος, το χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά αυξήθηκε κατά 227,8 δισ. ευρώ (!), δηλαδή υπερδιπλασιάστηκε και αυξήθηκε με ρυθμό 164%!
*
Συμπέρασμα:
Δεν ξεπουλούν για να «μειώσουν» το χρέος ή τα ελλείμματα.
Αντίθετα:
Όσο περισσότερο ξεπουλούν, τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνει!
Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκ-πληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί:
Είναι το ταξικό τους χρέος, που «επιβάλλει» το ξεπούλημα. Δεν πρόκειται περί «κοινωνικής ευθύνης». Είναι αδίστακτη και στυγνή εφαρμογή του ταξικού τους καθήκοντος να υπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, αποστερώντας το λαό από τα πάντα:
Από το μισθό, από τη σύνταξη και από τα φάρμακα μέχρι οτιδήποτε έχει απομείνει να θυμίζει δημόσια περιουσία.
Αυτό το έγκλημα που πάνε να ολοκληρώσουν, την καθολική δηλαδή παράδοση στους «ιδιώτες» μιας δημόσιας περιουσίας που ο λαός τη δημιούργησε με το αίμα και τον ιδρώτα του, έχουν το θράσος να το βαφτίζουν «εθνική υπευθυνότητα»!

6/7/12

Τίποτε δεν είναι αδύνατον αν πραγματικά το θέλουμε...

"Είναι αδύνατον", είπε η Aπαισιοδοξία. 
"Είναι επικίνδυνο", είπε η Eμπειρία. 
"Είναι άσκοπο", είπε η Λογική. 
"Προσπάθησέ το", είπε η Καρδιά...

Ναύπακτος: Ρομαντική καστροπολιτεία.


Από τα παράλια του Κορινθιακού και τα ήπια καταπράσινα τοπία που ποτίζονται από την αλμύρα έως τα ορεινά χωριά και τις όχθες του ποταμού Εύηνου που σε προσκαλούν σε δράση και περιπέτεια η περιοχή μαγεύει... Καλώς ήλθες στη Ναύπακτο, σε μια από τις πιο ατμοσφαιρικές πολιτείες της Ελλάδας.
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Έθνος".
Κτισμένη πάνω στους οδικούς άξονες που διατρέχουν τη Δυτική Ελλάδα, η Ναύπακτος θεωρείται ένας «παντός καιρού» προορισμός. Ο πιο γρήγορος τρόπος για να έρθετε εδώ είναι μέσω της εθνικής οδού Κορίνθου - Πατρών και της γέφυρας Ρίου - Αντίρριου. Ομως, αν έχετε χρόνο για περισσότερα χιλιόμετρα και υπομονή με τις στροφές, θα προτείναμε αναμφίβολα να έρθετε μέσω Δελφών, Γαλαξιδίου. Διαδρομή που καθώς κινείται στα παράλια του Κορινθιακού κόλπου θα σας μυήσει στα θαλασσινά τοπία της Στερεάς Ελλάδας.
Στο παλιό λιμάνι όλα θυμίζουν το μεσαιωνικό παρελθόν της πόλης.

Αν και ο αυθεντικός οικιστικός ιστός της σημερινής Ναυπάκτου έχει δεχθεί πολλές και αναμφίβολα καθοριστικές αλλοιώσεις στη ροή του χρόνου, κάτω στο παλιό λιμάνι ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή του Μεσαίωνα. Φτάνοντας λοιπόν στην αιτωλοακαρνανική καστροπολιτεία, μη βιαστείτε να αρχίσετε τις εξερευνήσεις. Χαλαρώστε στη λιακάδα πίνοντας το καφεδάκι σας στο μεσαιωνικό λιμάνι της Ναυπάκτου, χαζεύοντας τα καΐκια στο καθημερινό τους πήγαινε - έλα και καταστρώστε τα σχέδιά σας για τις βόλτες και τις εκδρομές σας.
Σε γενικές γραμμές πάντως, πρέπει να ξέρετε πως η όμορφη θαλασσινή πολίχνη καθώς βρίσκεται πάνω ακτογραμμή του Κορινθιακού κόλπου, αλλά και σε μικρή απόσταση από την ορεινή ενδοχώρα, φαντάζει ιδανικό ορμητήριο για κάθε είδους αποδράσεις. Φυσικά πριν χαθείτε στις δαντελωτές παραλίες, στις ρεματιές των ποταμών και στα βαθύσκιωτα βουνά, θα αφιερώσετε αρκετό από τον χρόνο σας στην πόλη.
Οπωσδήποτε θα πρέπει ν' ανεβείτε στο κάστρο που δεσπόζει στην κορυφή του δασωμένου λόφου. Ο δρόμος ξεκινά μέσα από την πόλη της Ναυπάκτου και καταλήγει στην είσοδό του (ανοιχτό καθημερινά 8 π.μ. - 3 μ.μ. εκτός Δευτέρας). Στο κάστρο μπορείτε να έρθετε και με τα πόδια από το λιμάνι ακολουθώντας το παλιό λιθόστρωτο καλντερίμι. Διαδρομή πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά κοπιαστική -το καλοκαίρι- λόγω έντονης ανηφόρας. Στη διαδρομή θα βρείτε δροσερές πλατείες για να ξαποστάσετε και κρήνες με κρύο νερό για να ξεδιψάσετε.
Το ρολόι της Ναυπάκτου κτίστηκε το 1914.

Τη σημερινή του μορφή το μεσαιωνικό καστέλι την οφείλει στους θαλασσοκράτορες Βενετούς που έχτισαν πάνω σε υπολείμματα αρχαίου φρουρίου, ενώ τα τείχη που τότε ήταν ενιαία με αυτά του λιμανιού, ενισχύθηκαν από τον Ιουστινιανό. Θεωρείται το μοναδικό στην Ευρώπη που διέθετε πέντε αμυντικές ζώνες (ξεκινούν από το λιμάνι και φτάνουν μέχρι τον λόφο και σήμερα είναι ενσωματωμένες στον πολεοδομικό ιστό). Στην ουσία το κάστρο της Ναυπάκτου δεν κατακτήθηκε ποτέ αν και πολλές φορές πολιορκήθηκε. Αργότερα, οι Οθωμανοί αναγνωρίζοντας και αυτοί την αξία της θέσης του, ενίσχυσαν την οχύρωση.
Εκεί ψηλά στις χορταριασμένες πολεμίστρες θα ατενίσετε την απίστευτη θέα. Απ' το ψηλότερο σημείο -Ιτς Καλέ-, αν ο καιρός είναι καθαρός, ο Κορινθιακός κόλπος, τα παράλια και βουνά του Μοριά, και η γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου ποζάρουν στον ορίζοντα.
Τη σημερινή του μορφή το κάστρο της Ναυπάκτου την οφείλει στους Βενετούς που έχτισαν πάνω σε υπολείμματα αρχαίου φρουρίου.

Η περιήγηση στην ιστορία της Ναυπάκτου θα συνεχιστεί με μια επίσκεψη στο «Μουσείο κειμηλίων 1821 - Φαρμάκη», όπου θα δείτε αντικείμενα τόσο από τον Αγώνα του 1821 όσο και από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το μουσείο είναι ανοικτό καθημερινά (πληροφορίες: 26340 27084).
Πίσω από την κεντρική πλατεία του λιμανιού βρίσκεται η συνοικία «Μποτσαρέικα», όπου ξεχωρίζει ένα από τα πιο ιστορικά κτίρια της Ναυπάκτου, ο πύργος του Μπότσαρη, που τον 15ο αιώνα χρησιμοποιούνταν ως κατοικία του φρούραρχου. Μετά την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς το κτίριο δόθηκε στον Νότη Μπότσαρη. Σήμερα άριστα διατηρημένο ανήκει στο Ιδρυμα Δημητρίου και Αίγλης Μπότσαρη και στους χώρους του φιλοξενούνται ιστορικά αντικείμενα που έχουν σχέση με τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Ο πύργος είναι επισκέψιμος (τηλ.: 26340 29779).
Οι νεαροί Ναυπακτιώτες επιχειρούν τολμηρές βουτιές από τον βενετσιάνικο φάρο.

Εδώ γράφτηκε Ιστορία...
Η αρχαία Ναύπακτος κτίσθηκε 3.000 χρόνια πριν, από φύλα Δωριέων. Πολλές φορές το όνομά της συνδέθηκε με ιστορικά γεγονότα και ναυμαχίες.
Το 429 π.Χ. Αθηναίοι και Σπαρτιάτες συγκρούστηκαν στα νερά της. Στα βυζαντινά χρόνια αναπτύχθηκε αρκετά, καθώς βρισκόταν πάνω σε έναν από τους σημαντικότερους εμπορικούς δρόμους της Ανατολής με τη Δύση, μάλιστα, ένωνε τη Ρώμη με την Κωνσταντινούπολη- και παράλληλα διέθετε ασφαλές λιμάνι, ενώ καταστράφηκε από σεισμό το 553.
Ο Μιχαήλ Θερβάντες πολέμησε στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Το άγαλμά του βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του λιμανιού.

Χίλια χρόνια μετά, το 1571, σε μία ναυμαχία που έμεινε στην ιστορία με το όνομα της όμορφης πόλης, συγκρούστηκαν ο ευρωπαϊκός με τον τουρκικό στόλο και μάλιστα αυτή η καθοριστικής σημασίας αναμέτρηση έκρινε το μέλλον της Ευρώπης. Τότε τραυματίστηκε σοβαρά στο χέρι του πολεμώντας ο Μιχαήλ Θερβάντες (το άγαλμά του κοσμεί σήμερα την πόλη και βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του λιμανιού στο επονομαζόμενο «Πάρκο Θερβάντες»).
Το παλιό όνομα της Ναυπάκτου ήταν Επαχτος. Οι Ενετοί την ονόμασαν Λέπαντο και οι Τούρκοι Ενεβαχτέ, ενώ η σημερινή ονομασία προήλθε από τα πολλά ναυπηγεία που διέθετε η περιοχή.
Αξιοθέατα.
Το άγαλμα του Ανεμογιάννη.
Σήμα κατατεθέν: Το άγαλμα του Ανεμογιάννη.
Στο δυτικό βραχίονα του λιμανιού βρίσκεται το άγαλμα του Παξινού αγωνιστή Γιώργου Ανεμογιάννη, που σε ηλικία 23 χρόνων προσπάθησε ανεπιτυχώς να πυρπολήσει μια τουρκική κορβέτα, αγκυροβολημένη ανοικτά της Ναυπάκτου. Οι Τούρκοι τον έπιασαν και τον εκτέλεσαν, αφού πρώτα τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια. 
Η Βιβλιοθήκη.
Η Παπαχαραλάμπειος βιβλιοθήκη θεωρείται το πνευματικό καμάρι της Ναυπάκτου, καθώς εδώ φυλάσσονται περίπου 60.000 βιβλία! Διαθέτει ηλεκτρονικούς υπολογιστές και ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Η παραλία Παραθάλασσο στο Μοναστηράκι.


Το ρολόι της Ναυπάκτου.
Κτίστηκε το 1914 από τον Μητροπολίτη Σεραφείμ Δομβοΐτη και θεωρείται ένα από τα ομορφότε ρα αξιοθέατα της πόλης. Οι ντόπιοι το ονομάζουν κατά παράφραση «Σαραφείμ» προς τιμήν του δωρητή Μητροπολίτη. Θα το δείτε πίσω απ' τον νεόκτιστο μητροπολιτικό ναό του Αγίου Δημητρίου στην καρδιά της παλιάς πόλης. Στο σημείο αυτό -που διακρίνεται και για την υπέροχη θέα του- δεν μπορείτε να έρθετε με αυτοκίνητο, όμως καθώς απέχει μόλις λίγα λεπτά από το λιμάνι αξίζει τον κόπο να ανηφορίστε το παλιό καλντερίμι.
Φετιχέ Τζαμί.
Φετιχέ Τζαμί.
Κτίστηκε από τον σουλτάνο Βαγιαζήτ Βελή με την κατάληψη της Ναυπάκτου από τους Τούρκους, το 1499. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας χρησιμοποιήθηκε ως εμπορικό κατάστημα. Σήμερα, πλήρως ανακαινισμένο από την 22η Εφορεία Αρχαιοτήτων προσφέρει «στέγη» σε διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Θα το δείτε στο παλιό λιμάνι πίσω από την ανατολική προβλήτα.
Ο Βενετσιάνικος φάρος.
Μεσαιωνικός φάρος.
Δεσπόζει στον ανατολικό βραχίονα του λιμανιού. Πρόκειται για ένα στιβαρό πέτρινο οικοδόμημα που φρουρεί το πήγαινε - έλα των πλεούμενων. Εδώ υπάρχει εντοιχισμένη αναμνηστική πλάκα της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου. Αποτελεί αγαπημένο σημεία για βουτιές των πιτσιρικάδων, αν και το Λιμενικό έχει απαγορεύσει την πρόσβαση σε αυτόν.
Οι ωραιότερες παραλίες.
Η Ναύπακτος είναι πλαισιωμένη από θαυμάσιες παραλίες όπου μπορείς να έρθεις εύκολα ακόμα και με τα πόδια. Κοντινές στην πόλη, βραβευμένες μάλιστα με «γαλάζια σημαία», είναι το Γρίμποβο (ανατολικά από το λιμάνι) και η Ψανή (δυτικά), οι οποίες μόλις «σφίξουν» οι ζέστες, γίνονται οι πλέον δημοφιλείς τόσο ανάμεσα στους ντόπιους όσο και στους επισκέπτες που θέλουν να αποφύγουν τις μετακινήσεις.
Η αμμουδερή παραλία της Χιλιαδούς.

Σκιάζονται από πλατάνια που φυτεύτηκαν τη δεκαετία του 1950 και είναι στρωμένες με βοτσαλάκι και άμμο. Προσφέρουν όλες τις εξυπηρετήσεις, καθώς κατά μήκος τους αναπτύσσονται καφέ και εστιατόρια. Το καλοκαίρι οι δρόμοι που κινούνται παράλληλα με τις ακτές πεζοδρομούνται. Ανατολικά από τις εκβολές του ποταμού Μόρνου, μόλις 18 χιλιόμετρα από την πόλη, βρίσκεται η αμμουδερή ακρογιαλιά της Χιλιαδούς, πολυσύχναστη και αρκετά οργανωμένη, καθώς διαθέτει ενοικιαζόμενα δωμάτια, αρκετές ψαροταβέρνες και beach bars. Το καλύτερο τμήμα της είναι αυτό που απλώνεται ανατολικά του λιμανιού. Αν και μεγάλο μέρος της καταλαμβάνουν ομπρελοξαπλώστες, υπάρχουν και τμήματα ελεύθερα για να απλώσετε την πετσέτα σας χωρίς να πληρώσετε την άμμο.
Λίγο πιο μακριά (12 χλμ.), στον δρόμο για Γαλαξίδι θα βρείτε το χωριό Μοναστηράκι, φημισμένο για τις ψαροταβέρνες του, που απλώνουν τα τραπεζάκια τους πάνω στην προκυμαία, στη σκιά θεόρατων ευκαλύπτων.
Η καλύτερη παραλία με βαθιά κρύα νερά είναι το Παραθάλασσο, δηλαδή η μικρή βοτσαλιά μπροστά απ' τη λίμνη. Εύκολα θα πάτε και στον Μαραθιά, που βρίσκεται 5 χλμ. ανατολικότερα από το Μοναστηράκι. Στην ευχάριστα διαμορφωμένη προκυμαία, θα διαλέξετε ανάμεσα σε αρκετά ταβερνάκια, εστιατόρια και καφετέριες. Η καλύτερη ακτή της περιοχής είναι η βοτσαλιά Σκάλωμα που σκιάζεται από πλατάνια, ανάμεσα στο Μοναστηράκι και στο Μαραθιά (υπάρχουν ταμπέλες).
Καλές ακτές θα βρείτε και προς τα δυτικά πηγαίνοντας για Αντίρριο, από τις οποίες θα ξεχωρίσουμε αυτές του Πλατανίτη και του Αγίου Παντελεήμονα.
Απόδραση στα ορεινά.
Ο Εύηνος ποταμός στη θέση Χάνι Μπανιά.

Με αφετηρία τη Ναύπακτο μπορούν πραγματικά να γίνουν αμέτρητες ορεινές εξορμήσεις στη δροσιά των δασών και, ειδικά αν έχει καύσωνα, στις απολαυστικές χαμηλές θερμοκρασίες των μεγάλων υψομέτρων.
Ενδεικτικά να παρουσιάσουμε την πολύ ενδιαφέρουσα διαδρομή που οδηγεί στα χωριά Ελατού και Ανω Χώρα. Από τη Ναύπακτο περνάμε την πρώτη γέφυρα του Μόρνου και ανηφορίζουμε για ορεινή Ναυπακτία.
Στην καρδιά της ορεινής Ναυπακτίας η μαγευτική Ευηνόλιμνη.

Η ανάβαση αρχίζει να δείχνει τις «σκληρές» διαθέσεις της με τις απανωτές κλειστές στροφές. Στη θέση «Χάνι Ρέρεσης», ο Μόρνος που έρχεται από τα ανατολικά συναντιέται με το ποτάμι της Ελατούς, το οποίο κατεβαίνει από τον Bορρά. Περνάμε τη γέφυρα, αφήνουμε πίσω τον δρόμο που φεύγει για τα χωριά του Λιδορικίου και ανηφορίζουμε έντονα. Πρώτα συναντάμε το χωριό Λιμνίτσα στα 650 υψόμετρο και ακολουθεί η Τερψιθέα. Από εδώ και πάνω η όψη του τοπίου μεταμορφώνεται, καθώς εμφανίζονται τα πρώτα έλατα. Σύντομα πίσω από τα πυκνόφυτα δάση και σε υψόμετρο που αγγίζει τα 900 μέτρα δεν αργούν να ξεπροβάλλουν τα σπίτια της Ελατούς και στη συνέχεια οι γειτονιές της Ανω και Κάτω Χώρας.
Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η ορεινή διαδρομή προς Πλάτανο, Χάνι Λιόλιου και Ευηνόλιμνη, αλλά και η ορεινή πορεία προς Τείχειο, Παλαιοξάρι, λίμνη Μόρνου. Ορεξη για χιλιόμετρα να έχετε...
Κουπί στον Εύηνο.
Ράφτινγκ στον Εύηνο.

Από το λιμανάκι της Ναυπάκτου οδηγούμε βόρεια, στόχος μας ο ποταμός Εύηνος, που θα συναντήσουμε μετά από 16 χλμ. επίμονου στριφογυρίσματος κοντά στο χωριό Βλαχομάντρα, στην τοποθεσία «Χάνι Μπανιά». Το χαρούμενο κελάρυσμα των νερών του ποταμού και η υπέροχη ορεινή φύση, μας καλωσορίζουν με τον καλύτερο τρόπο.
Εδώ βρίσκονται οι βάσεις των εταιρειών υπαίθριων δραστηριοτήτων όπου τα Σαββατοκύριακα συναντιούνται όλοι οι «επίδοξοι» rafters. Οι βάρκες ρίχνονται στο νερό λίγο ανατολικότερα, στη γέφυρα του Πόρου και η περιπέτεια αρχίζει!
Το μήκος του μικρού φαραγγιού δεν ξεπερνά τα 5 χιλιόμετρα. Το πιο εντυπωσιακό σημείο που χαρίζει τις εντονότερες συγκινήσεις, βρίσκεται στη μέση. Το παιχνίδι με τα κύματα πάνω στη ράχη του Εύηνου ολοκληρώνεται στο Χάνι Μπανιά ύστερα από 9 υδάτινα χιλιόμετρα.


Η διεθνής σκευωρία κατά του Ζουλιάν Ασάνζ.


Εντελώς νέα κι εν πολλοίς απροσδόκητη διάσταση στο θρίλερ της επαπειλούμενης έκδοσης στις ΗΠΑ του ιδρυτή των Wikileaks, Ζουλιάν Ασάνζ, έδωσε η αίτηση πολιτικού ασύλου που κατέθεσε στην κυβέρνηση του Ισημερινού.
Ο άνθρωπος που κατάφερε τα τελευταία χρόνια το μεγαλύτερο πλήγμα στο προφίλ των Ηνωμένων Πολιτειών ωθώντας το δικαίωμα στην ελευθεροτυπία και την δημόσια πληροφόρηση στα άκρα (προς δυσάρεστη έκπληξη κυβερνήσεων κι εξωθεσμικών μηχανισμών που στηρίζουν την πολιτική επιρροή τους σε παράνομες χρηματοδοτήσεις κι ωμούς εκβιασμούς) πέρασε την πύλη της πρεσβείας του Ισημερινού στο Λονδίνο το απόγευμα της Τρίτης 19 Ιουνίου. Πριν φτάσει εκεί είχε προηγηθεί η απόρριψη στις 24 Φεβρουαρίου 2011, από το ανώτατο δικαστήριο της Αγγλίας της έφεσης που είχε καταθέσει εναντίον δικαστικής απόφασης που διέτασσε την έκδοσή του στην Σουηδία. Οι δικαστικές αρχές της μεγαλύτερης σκανδιναβικής χώρας είχαν ζητήσει την έκδοσή του προκειμένου να εκδικαστεί μήνυση που είχε κατατεθεί εναντίον του από δύο γυναίκες οι οποίες τον κατηγόρησαν για βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση στις 14 Αυγούστου 2010, όταν είχε επισκεφθεί τη Στοκχόλμη για να δώσει μια διάλεξη με θέμα τα Wikileaks.
Από δω και πέρα η τυπικά παράθεση των γεγονότων συσκοτίζει και δεν αποκαλύπτει το πραγματικό διακύβευμα της πλεκτάνης που στήθηκε με ένα και μοναδικό στόχο: να πέσει ο Ασάνζ στα χέρια του αμερικανικού κράτους, που ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να είναι κράτος-φυλακή, ταφόπλακα των δημοκρατικών ελευθεριών και συνταγματικών εγγυήσεων που υπάρχουν στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Μάρτυρας, δεν είναι μόνο οι κρατούμενοι με την κατηγορία της τρομοκρατίας στο Γκουαντάναμο, αλλά κι η τύχη που είχε ο Μπράντλεϋ Μάνινγκ, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι έδωσε στον Ασάνζ να δημοσιεύσει στα Wikileaks απόρρητα τηλεγραφήματα του αμερικανικού στρατού: κράτηση για έναν ολόκληρο χρόνο σε αυστηρή απομόνωση υπό συνθήκες τις οποίες εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ χαρακτήρισε σε επίσημη έκθεσή της ως «σκληρές, απάνθρωπες κι εξευτελιστικές». Αυτά δε, συμβαίνουν τώρα από τη κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίο υποτίθεται θα καταργούσε τους αντιδημοκρατικούς νόμους που ψήφισε κι εφάρμοσε ο προκάτοχός του Τζορτζ Μπους, επικαλούμενος τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση των Δημοκρατικών δεν έκανε το παραμικρό ακόμη και στην κατεύθυνση επιστροφής της νομοθεσίας στην προγενέστερη κατάσταση. Αντίθετα, ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ (συμβολισμός που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για να υπονοηθεί το ενδιαφέρον του προς τους κατατρεγμένους και το κράτος δικαίου) μόλις πρόσφατα ψήφισε νόμο με τον οποίο επιτρέπει την επ’ αόριστο κράτηση…
Με πορτοκαλί φόρμα ο Ασάνζ;
Γιατί παρόλα αυτά ο Ασάνζ να μην εκδοθεί στη Σουηδία και να μη δικαστεί από τη στιγμή που όχι μία αλλά δύο γυναίκες τον κατηγορούν για βιασμό, είναι το ερώτημα που απαιτεί απάντηση… Ο λόγος είναι απλός: Υπάρχουν πολλές και βάσιμες ενδείξεις ότι ο ιδρυτής των Wikileaks απλώς έπεσε σε μια καλοστημένη παγίδα ώστε μέσω Στοκχόλμης να βρεθεί στα χέρια των βασανιστών της CIA. Για όποιον δε, προτρέξει και πει ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες να υπενθυμίσουμε την περίπτωση του ισραηλινού επιστήμονα Μορντεχάι Βανούνου που αποκάλυψε το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ φεύγοντας από τη χώρα, αλλά σύντομα ξαναβρέθηκε σε αυτήν για να μείνει στη φυλακή 18 χρόνια, εκ των οποίων τα περισσότερα στην απομόνωση, πληρώνοντας με αυτό τον τρόπο ακριβά το ότι ενέδωσε στον πειρασμό μιας καλλίγραμμης δεσποινίδος. Κι έτσι από την αγκαλιά της βρέθηκε στα χέρια της Μοσάντ. Το ίδιο κινδυνεύει να πάθει κι ο Ασάνζ.
Οι ενδείξεις ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας καλοστημένης σκηνοθεσίας είναι πολλές: Ξεκινώντας απ’ όσα συνέβησαν τον Αύγουστο του 2010 στη σουηδική πρωτεύουσα ας κρατήσουμε το γεγονός ότι ο Ασάνζ δεν επιτέθηκε σαν μαινόμενος ταύρος στις δύο ανυποψίαστες γυναίκες. Καλεσμένος του σοσιαλιστικού κόμματος να μιλήσει, δέχθηκε να φιλοξενηθεί στο σπίτι μίας από αυτές τις γυναίκες που είχε στελεχική θέση στο κόμμα και ρόλο διοργανώτριας στην εκδήλωση. Η κατηγορία για βιασμό στοιχειοθετήθηκε το απόγευμα της επόμενης μέρας της φιλοξενίας με την διευκρίνιση ότι στην αρχή ο «βιασμός» ξεκίνησε ενώ εκείνη κοιμόταν, όταν ξύπνησε όμως έδωσε τη συγκατάθεσή της. Ήταν λοιπόν ολίγον βιασμός (κατά το «ολίγον έγκυος») κατά το μέρος, συγκεκριμένα, που εκείνη κοιμόταν, ενώ κατά το υπόλοιπο μέρος ήταν μια καθόλα συναινετική ερωτική επαφή. (…Half night stand, στη χειρότερη περίπτωση για τον Ασάνζ). Η άλλη δε κατηγορία αφορά την μη χρήση προφυλακτικού, η οποία στη Σουηδία ενοχοποιεί τον άνδρα! Στη συνέχεια μάλιστα η μία από τις δύο γυναίκες αρνήθηκε να υπογράψει την κατάθεσή της, δηλώνοντας ότι πιέστηκε από το περιβάλλον της για να δηλώσει ό,τι δήλωσε, τα οποία μετά ανακάλεσε… Φαίνεται έτσι πως η ασυνήθιστα προοδευτική υπέρ των γυναικών νομοθεσία της Σουηδίας έγινε μια κόλλα χαρτί στην οποία κινδυνεύει να τυλιχθεί ο Ασάνζ κι από ‘κει να πάει στις ΗΠΑ για να φορέσει κι αυτός την πορτοκαλί φόρμα που φορούν όσοι κρίνονται επικίνδυνοι για την εθνική τους ασφάλεια.
Η Σουηδία διώκτης της ελευθεροτυπίας...
Η υποψία δεν είναι τυχαία. Όλα τα προηγούμενα χρόνια η Σουηδία από φάρος της σοσιαλδημοκρατίας έχει εξελιχθεί σε πιστό συνεργάτη των Αμερικάνων συμμετέχοντας ακόμη και στις πιο βρόμικες δουλειές. Τον Δεκέμβριο του 2001 χαρακτηριστικά, παραβιάζοντας κατάφωρα τις σχετικές διεθνείς συνθήκες, η Σουηδία παρέδωσε στη CIA δύο άτομα που είχαν ζητήσει άσυλο. Η συνέχεια ήταν από τότε προβλέψιμη: Και οι δύο κατέληξαν στις φυλακές της Αιγύπτου, δηλαδή του δικτάτορα Χόζνι Μουμπάρακ ο οποίος συνεργαζόταν στενά με τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά της Αλ Κάιντα, όπου βασανίστηκαν απάνθρωπα. Σύντομα η Σουηδία (που τώρα πιθανά κι αυτή να συμμετέχει στην διεθνή ανακούφιση για την πτώση του δικτάτορα Μουμπάρακ, χαιρετίζοντας τον εκδημοκρατισμό της χώρας – προς δόξα της υποκρισίας!) καταδικάστηκε από την Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για το βρόμικο ρόλο της στις απαγωγές της CIA.
Τον Αύγουστο του 2010, το σουηδικό κράτος επέδειξε μια ασυνήθιστη ταχύτητα για να κινήσει τις νομικές διαδικασίες κατά του Ασάνζ. Απορία και προβληματισμό δε, δημιούργησε η έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, το οποίο συνήθως αφορά πιο σοβαρά αδικήματα. Ακόμη, η επιλογή ως δικηγόρου της γυναίκας που εμφανίζεται θύμα βιασμού ενός επαγγελματία, ονόματι Κλάες Μπόργκστρομ, που είναι συνεργάτης του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης, Τόμας Μπόντστρομ, ο οποίος ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής των απαγωγών της CIA, έπεισε και τους πιο αφελείς ότι τα κίνητρα των κατηγοριών, του εντάλματος και του αιτήματος παράδοσης του Ασάνζ στη Σουηδία είναι πολύ πιο σοβαρά. Μαζί δε με το γεγονός ότι η Σουηδία είναι μια από τις ελάχιστες χώρες που έχει υπογράψει με τις ΗΠΑ μια ιδιόμορφη συμφωνία δικαστικής συνεργασίας, στο πλαίσιο της οποίας οι ΗΠΑ μπορούν να «δανείζονται» από την Σκανδιναβική χώρα κατηγορούμενους και υπόπτους για τους ανακρίνουν, έκαναν σαφές ότι απώτερο ζητούμενο είναι ο Ασάνζ να οδηγηθεί στις ΗΠΑ όπου θα δικαστεί για την δημοσιοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων απόρρητων τηλεγραφημάτων μεταξύ των αμερικανικών πρεσβειών και του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών που εξέθεσαν σοβαρά τις ΗΠΑ, αποκαλύπτοντας ονόματα συνεργατών και υπονομευτικές δραστηριότητες. Η ποινή δε που θα του επιδικαστεί θα είναι κάτι εκατομμύρια χρόνια φυλακή αν κρίνουμε ότι για το καθένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες τηλεγραφήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι διαβαθμοισμένα, κινδυνεύει με 10 χρόνια φυλακή!
Είναι περιττό να ειπωθεί πόσο βαριά έχουν βλάψει οι χειρισμοί της Σουηδίας το διεθνές της κύρος. Αυτόματα η Σουηδία μετατρέπεται σε διώκτη της ελευθεροτυπίας και κουκουλοφόρο των πιο σκοτεινών και παγκοσμίως μισητών μηχανισμών του αμερικάνικου κράτους. Κρίμα για μια χώρα που ειδικά στη συνείδηση πολλών Ελλήνων είχε ταυτιστεί με την δημοκρατία όταν στη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών παραχωρούσε άσυλο στους έλληνες αντιφρονούντες και διωκόμενους.
Σύγκρουση Ισημερινού – ΗΠΑ...
Από την άλλη το κύρος του Ισημερινού εκτοξεύεται στις συνειδήσεις των δημοκρατών όλου του κόσμου, ενώ οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ μπαίνουν σε τροχιά σύγκρουσης, με άγνωστη εξέλιξη. Ήδη τα τελευταία χρόνια βρίσκονταν στο ναδίρ. Η απόφαση του αριστερού προέδρου Ραφαέλ Κορέα να διώξει την αμερικανική βάση της Μάντα από τον Ισημερινό, να επιβάλει ένα ασυνήθιστα υψηλό πρόστιμο ύψους 8,6 δισ. δολ. στην αμερικανική πετρελαϊκή Chevron, και στη συνέχεια η απέλαση του αμερικάνου πρέσβη με αφορμή αποκαλύψεις των Wikileaks, βάσει των οποίων η πρεσβεία συμμετείχε σε υπονομευτικές ενέργειες κατά της κυβέρνησης, έχουν θέσει τον Ραφαέλ Κορέα στο στόχαστρο της Ουάσινγκτον. Η συνέχεια αναμένεται ενδιαφέρουσα παρότι όσο γράφονται αυτές οι γραμμές δεν υπάρχει επίσημη απάντηση στο αίτημα του Ασάνζ για χορήγηση ασύλου. Ξέροντας όμως τις φιλοφρονήσεις που ανταλλάχθηκαν μεταξύ του Ασάνζ και του Κορέα στην πρόσφατη συνέντευξη που του παραχώρησε ο δεύτερος στο τηλεοπτικό δίκτυο Russia Today και την άοκνη προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση του Κορέα να αναδείξει το Κίτο σε αντίπαλο δέος της αμερικάνικης αυτοκρατορίας, μπορούμε να προδικάσουμε το αποτέλεσμα…

5/7/12

100.000 νέες θέσεις εργασίας...

...δημιούργησαν οι Έλληνες Επιχειρηματίες στη Βουλγαρία!
Μπορεί στην Ελλάδα η ανεργία να καλπάζει και μάλιστα με ξέφρενους ρυθμούς ωστόσο στη Βουλγαρία τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα χάρη… στους Έλληνες Επιχειρηματίες.
Πάνω από 100.000 θέσεις εργασίας έχουν δημιουργήσει στην Βουλγαρία οι Έλληνες επενδυτές που δραστηριοποιούνται στη βουλγαρική αγορά. Αυτό δήλωσε ο Βούλγαρος Πρόεδρος Ρόσεν Πλέβνελιεφ έπειτα από τη προγραμματισμένη συνάντηση που είχε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια στην Αθήνα. Ο Βούλγαρος Πρόεδρος τόνισε μάλιστα πως «η Ελλάδα είναι ο τρίτος μεγαλύτερος επενδυτής στη Βουλγαρία τα τελευταία 20 χρόνια και πως η σταθερή μετανάστευση ελληνικών κεφαλαίων στα Βαλκάνια είναι βασικός τροφοδότης της βουλγαρικής οικονομίας».
Σύμφωνα μάλιστα με την "Εθνική Υπηρεσία Εσόδων" της Βουλγαρίας, συνολικά 3.800 εταιρείες ελληνικών συμφερόντων έχουν αποδώσει φόρους στη Βουλγαρία το 2011. Πριν την έναρξη της οικονομικής κρίσης αυτές μάλιστα οι ελληνικές επιχειρήσεις ήταν μόλις μερικές εκατοντάδες (!!!).

«Ο Ασπροπάρης (ευτυχώς!) άργησε μια μέρα»...

Ευτυχώς που ο Ασπροπάρης είναι μεταναστευτικό πουλί και έρχεται από την Αφρική στην Ελλάδα στα τέλη Μαρτίου, και έτσι ένα από τα ελάχιστα ζευγάρια της Θράκης και της Ελλάδας γλίτωσαν από βέβαια δηλητηρίαση.
Πριν δυο εβδομάδες υπήρξε ενημέρωση προς το WWF, από κάτοικο της περιοχής στη κοιλάδα Φιλιούρι, στα Νέα Σάντα στις Σάπες του νομού Έβρου, ότι το χειμώνα είχαν χρησιμοποιηθεί δηλητηριασμένα δολώματα πολύ κοντά στη φωλιά ενός Ασπροπάρη για την πιθανή εξόντωση λύκου. Τα δολώματα έκαναν "καλά" (!!!) τη δουλειά τους και άφησαν πίσω τους νεκρά  σε κοντινή απόσταση τέσσερα σκυλιά, δύο λύκους και δύο γύπες.
...μόνον τα φτερά του όρνιου απέμειναν στη στάση που πέθανε!
Η ομάδα του WWF με επιτόπια έρευνα βρήκε στο σημείο ένα όρνιο που είχε πεθάνει πολλούς μήνες πριν, καθώς τα μόνα που είχαν απομείνει από αυτό ήταν τα φτερά και τα κόκαλά του. Η θέση του νεκρού ζώου ήταν μόλις 1500 μέτρα από τη φωλιά του ασπροπάρη που κατέφθασε στις αρχές του Απρίλη και έως και σήμερα φωλιάζει επιτυχώς μαζί με το μικρό του.
Στάθηκε τυχερός λοιπόν ο συγκεκριμένος Ασπροπάρης που τα δηλητηριασμένα δολώματα τοποθετήθηκαν στην επικράτειά του αρκετό καιρό πριν αυτός επιστρέψει στην περιοχή…
Ωστόσο, δεν είναι τόσο τυχεροί όλοι οι ασπροπάρηδες, διότι τα δηλητηριασμένα δολώματα είναι μια πρακτική που συναντάμε καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Ανάλογα με το στόχο τους, χρησιμοποιούνται από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, όπως κτηνοτρόφοι, κυνηγοί και αγρότες για την εξόντωση λύκων, αρκούδων, αλεπούδων, ασβών και σκυλιών σε διάφορες εποχές του έτους.
Η χρήση δολωμάτων για την εξόντωση θηρευτών ή «ζημιογόνων» ζώων είναι παράνομη, όμως χρόνιες βασικές ελλείψεις στη πρόληψη, φύλαξη και πάταξη του φαινομένου οδηγούν σπάνια και προστατευόμενα είδη σε εξαφάνιση.
Για το περιστατικό που αναφέρουμε δεν είχε σχηματιστεί ποτέ καταγγελία στις αρμόδιες υπηρεσίες όταν συνέβη και έτσι παρέμεινε «αφακέλωτο» με μόνες μαρτυρίες ένα νεκρό όρνιο και την αναφορά ενός ντόπιου κατοίκου.
Δυστυχώς αυτή είναι και η κατάληξη των περισσοτέρων περιστατικών δολωμάτων με αποτέλεσμα αφενός να μη πραγματοποιούνται νόμιμες διαδικασίες περισυλλογής νεκρών ζώων και τοξικολογικές αναλύσεις και αφετέρου ο αριθμός των άγριων ζώων και πουλιών που χάνονται κάθε φορά να παραμένει ακαθόριστος, αν όχι άγνωστος.