Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Ο άνθρωπος που τολμούσε να "ονειρεύεται" σε μια εποχή που για τους μαύρους της Αμερικής επιτρεπόταν να έχουν μόνο εφιάλτες, ο ηγέτης των Αφροαμερικανών που "πυροβόλησε" εξ επαφής τον εφιάλτη του ρατσισμού, ο εφημέριος από την Τζόρτζια που έβγαλε από την Αμερική τη θλιβερή "λευκή κουκούλα της", δολοφονείται σε ηλικία 39 ετών και ενώ στεκόταν στο μπαλκόνι ενός μοτέλ στο Μέμφις του Τενεσί. Το ημερολόγιο γράφει 4 Απριλίου 1968!

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1929. Οι Κινγκ ήταν μια μεσοαστική οικογένεια της Τζόρτζια γαλουχημένη στην παράδοση του μαύρου κλήρου των Νότιων Πολιτειών. Ο πατέρας και ο παππούς του ήταν βαπτιστές ιεροκήρυκες· το δεύτερο όνομα προστέθηκε όταν ο Μάρτιν ήταν μόλις πέντε ετών, ως φόρος τιμής στον Λούθηρο της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης.

Ηδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής του το προστατευμένο οικογενειακό περιβάλλον δεν κατόρθωσε να τον κρατήσει μακριά από τον ζόφο της λευκής μισαλλοδοξίας. Πολύ αργότερα θα μιλήσει εκτενώς για τις κουρτίνες που στοίχειωσαν τα παιδικά χρόνια του, εκείνες που χρησιμοποιούσαν στις τραπεζαρίες των τρένων για να χωρίσουν τους λευκούς από τους μαύρους. «Ημουν πολύ μικρός όταν βίωσα την πρώτη μου εμπειρία πίσω από την κουρτίνα. Ενιωσα σαν να είχε πέσει μια κουρτίνα πάνω σε όλη μου τη ζωή».

Σε ηλικία 15 ετών ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ξεκίνησε να φοιτά στο Κολέγιο Μόρχαουζ της Ατλάντας, με βάση ειδικό πρόγραμμα για ταλαντούχους μαθητές. Στο τελευταίο έτος των σπουδών του εγκατέλειψε διά παντός το ενδιαφέρον του για την ιατρική και τη νομική και επέλεξε, υπό την έντονη ψυχολογική πίεση του πατέρα του, τη σταδιοδρομία του κληρικού. Τα επόμενα τρία χρόνια σπούδασε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Κρόζερ στο Τσέστερ της Πενσυλβανίας από όπου αποφοίτησε το 1951 με δίπλωμα θεολογίας.

Τεράστια επίδραση στην ήδη αφυπνισμένη σκέψη του άσκησε η φιλοσοφία της «πολιτικής ανυπακοής» και της «μη βίας» του Μαχάτμα Γκάντι, ο ηγέτης του κινήματος για την ανεξαρτησία της Ινδίας, που με τις μη βίαιες μορφές δράσης του κινητοποίησε έναν ολόκληρο λαό κόντρα στο καθεστώς της Βρετανικής αποικιοκρατίας από την οποία η Ινδία μπόρεσε να απαλλαγεί το 1947, με πρώτο πρόεδρο τον Νεχρού.

Κηρύσσοντας την πολιτική ανυπακοή, ο Γκάντι έλεγε χαρακτηριστικά:

«Σ' έναν άδικο νόμο πρέπει να αντιδράσουμε, εξηγώντας γιατί τον βρίσκουμε άδικο και ζητώντας την απόσυρσή του. Εάν δεν βρούμε κατανόηση, είναι δίκαιο τότε, αφού πείσουμε περί αυτού και τους υπόλοιπους πολίτες, με λόγια καθαρά και όχι της προπαγάνδας, να ζητήσουμε την ανυπακοή τους σε αυτόν. Η ανυπακοή έχει κόστος μεγάλο. Πολλές φορές και κόστος ζωής. Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να ενδώσουμε στην εύκολη λύση της βίας. Ναι, η βία είναι πάντα η εύκολη λύση».

Με τους δικούς του αγώνες, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, σε καιρούς εξαιρετικά δύσκολους για τους μαύρους πολίτες των ΗΠΑ, απέδειξε ότι η μη βία δεν σημαίνει παθητικότητα ή μειωμένη αγωνιστικότητα, ούτε απουσία πνεύματος ριζικής αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών.

Από το Κρόζερ βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης όπου και γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του Κορέτα Σκοτ. Εκεί εξάλλου εναγκαλίστηκε και μια στέρεη βάση για τις δικές του θεολογικές και ηθικές αρχές πάνω στην οποία έχτισε και τη διδακτορική διατριβή του «Συγκριτική μελέτη των ιδεών περί Θεού στη σκέψη του Πάουλ Τίλιχ και του Χένρι Νέλσον Βίμαν». Ο Κινγκ αντιλαμβανόταν τον θεό ως μια εμπρόσωπη οντότητα· ο άνθρωπος εκαλείτο να οδηγηθεί από τον θεό.

Ηταν σχεδόν ένα χρόνο εφημέριος της εκκλησίας των Βαπτιστών της λεωφόρου Ντέξτερ στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, όταν η ολιγομελής ομάδα οπαδών του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα της πόλης εγκαινίασε τον αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων στα δημόσια λεωφορεία. Αφορμή η σύλληψη την 1η Δεκεμβρίου του 1955 της μοδίστρας Ρόζας Παρκς, η οποία αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε ένα λευκό επιβάτη όπως όριζε η νομοθεσία φυλετικών διακρίσεων. Ενθερμοι εκπρόσωποι του ντόπιου μαύρου πληθυσμού έσπευσαν να ιδρύσουν την «Ενωση για την Πρόοδο» του Μοντγκόμερι με επικεφαλής τον Κινγκ.

Στη διάρκεια της παρθενικής ομιλίας του ως προέδρου της οργάνωσης επέδειξε την εξέχουσα ρητορική του δεινότητα: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να διαμαρτυρηθούμε. Επί πολλά χρόνια έχουμε δείξει απίστευτη υπομονή. Εχουμε δημιουργήσει μερικές φορές στους λευκούς αδελφούς μας την εντύπωση ότι μας άρεσε ο τρόπος με τον οποίο μας μεταχειρίζονταν. Ηρθαμε όμως εδώ για να λυτρωθούμε από την υπομονή εκείνη που μας κάνει να υπομένουμε οτιδήποτε το λιγότερο από την ελευθερία και τη δικαιοσύνη». Το αμερικανικό έθνος είχε μόλις αποκτήσει μια νέα φωνή· η λαϊκή αντίδραση πήρε τη μορφή μαζικού μποϋκοτάζ των λεωφορείων και πυροδοτήθηκε ακόμη περισσότερο όταν ο Κινγκ συνελήφθη και το σπίτι του πυρπολήθηκε·382 μέρες αργότερα οι μαύροι του Μοντγκόμερι είχαν αποκτήσει τη δική τους θέση στο λεωφορείο. Πρώτη νίκη για τον νεαρό Κινγκ και το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής.

Αναγνωρίζοντας την ανάγκη ενός μαζικού μαύρου κινήματος, ο Κινγκ δημιούργησε την οργάνωση «Συνδιάσκεψη της Χριστιανικής Ηγεσίας των Πολιτειών του Νότου» εγκαινιάζοντας πλέον και επίσημα τον ισόβιο αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Εχοντας εξασφαλίσει ένα ισχυρό βήμα στον Νότο ξεκινά τις ανθρωπιστικές περιοδείες του ανά τις ΗΠΑ, συζητεί με τους μαύρους για τα πολιτικά τους δικαιώματα, ακολουθεί την πολιτική της ενεργού μη βίας διοργανώνοντας καθιστικές διαδηλώσεις και πορείες διαμαρτυρίας, συναντά ξένους ηγέτες, δίνει πύρινους λόγους (εκείνο το θεόπνευστο «Έχω ένα όνειρο» στη διάρκεια μιας ειρηνικής «διαφυλετικής» συγκέντρωσης στην Ουάσιγκτον στις 28 Αυγούστου 1963 θα μείνει στην Ιστορία), διακηρύσσει ότι «έχει φθάσει η κατάλληλη στιγμή που μια συντονισμένη εξόρμηση εναντίον της αδικίας θα μπορούσε να αποφέρει μεγάλα και χειροπιαστά οφέλη».

«Έχω ένα όνειρο! 

Είμαι χαρούμενος που σας συναντώ σήμερα σ' αυτό που θα καταγραφεί στην ιστορία του έθνους μας ως η μεγαλύτερη διαδήλωση για την ελευθερία.

Πριν από 100 χρόνια ένας σπουδαίος Αμερικανός, στου οποίου τη συμβολική σκιά στεκόμαστε σήμερα, υπέγραψε τη Διακήρυξη Χειραφέτησης. Αυτό το βαρυσήμαντο διάταγμα ήρθε ως ένας φωτεινός φάρος ελπίδας, για εκατομμύρια Νέγρους σκλάβους, που είχαν καεί στις φλόγες της κεραυνοβόλας αδικίας.

Εκατό χρόνια αργότερα όμως, ο Νέγρος ακόμη δεν είναι ελεύθερος. Εκατό χρόνια αργότερα η ζωή του Νέγρου είναι ακόμη θλιβερά τσακισμένη από τις χειροπέδες του διαχωρισμού και τις αλυσίδες των διακρίσεων. Εκατό χρόνια αργότερα ο Νέγρος ζει σε ένα μοναχικό νησί φτώχειας στο μέσον ενός απέραντου ωκεανού υλικής ευημερίας. Εκατό χρόνια αργότερα ο Νέγρος ακόμη μαραίνεται στις γωνίες της αμερικανικής κοινωνίας και βρίσκει τον εαυτό του εξόριστο στην ίδια του τη γη. Και γι'αυτό ήρθαμε σήμερα εδώ για να αλλάξουμε μια επαίσχυντη κατάσταση.

Κατά μια έννοια έχουμε έρθει στο κεφάλαιο του έθνους μας για να εξαργυρώσουμε μια επιταγή. Όταν οι αρχιτέκτονες της δημοκρατίας μας έγραψαν τα έξοχα λόγια του Συντάγματος και της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, υπέγραψαν ένα γραμμάτιο, το οποίο θα κληρονομούσε κάθε Αμερικανός. Αυτό το γραμμάτιο ήταν μια υπόσχεση πως όλοι οι ανθρώποι, βεβαίως και οι μαύροι όπως ακριβώς και οι λευκοί θα τους ανήκουν τα “απαράγραπτα δικαιώματα” της ζωής, της ελευθερίας και της επιδίωξης της ευτυχίας. Είναι εμφανές σήμερα ότι η Αμερική έχει αθετήσει αυτή την υπόσχεση, σε ότι αφορά τους έγχρωμους πολίτες της. Αντί να τιμήσει αυτή την ιερή υποχρέωση, η Αμερική έδωσε στους Νέγρους μια κακή επιταγή, μια επιταγή που επέστρεψε με τη στάμπα “δεν υπάρχει κάλυμμα”.

Αλλά εμείς αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι η τράπεζα της δικαιοσύνης έχει χρεοκοπήσει. Αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχει κάλλυμμα στο μεγάλο θυαυροφυλάκειο της ευκαιρίας αυτού του έθνους. Γι'αυτό λοιπόν έχουμε έρθει να εξαργυρώσουμε αυτή την επιταγή, μια επιταγή που θα μας δώσει τη δυνατότητα να απαιτήσουμε τα πλούτη της ελευθερίας και την ασφάλεια της δικαιοσύνης.

Επίσης έχουμε έρθει σ' αυτόν τον καθαγιασμένο τόπο για να υπενθυμίσουμε στην Αμερική την κατεπείγουσα ανάγκη του Παρόντος. Δεν είναι καιρός για να υποχωρήσουμε με άνεση ή να πάρουμε το ηρεμιστικό χάπι για να πετύχουμε σταδιακά βήματα και όχι μια δραστική αλλαγή. Τώρα είναι η ώρα να πραγματοποιήσουμε τις υποσχέσεις της δημοκρατίας. Τώρα είναι η ώρα να ανέλθουμε από τη σκοτεινή και απομονωμένη κοιλάδα του διαχωρισμού στο ηλιόλουστο μονοπάτι της φυλετικής δικαιοσύνης. Τώρα είναι η ώρα να ανεβάσουμε το έθνος μας από το βούρκο της φυλετικής αδικίας στο στέρεο βράχο της αδελφοσύνης. Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε πραγματικότητα τη δικαιοσύνη για όλα τα παιδιά του Θεού.

Θα ήταν θανατηφόρο για το έθνος να αγνοήσει το επείγον της στιγμής και να υποτιμήσει την αποφασιστικότητα του Νέγρου. Αυτό το πνιγηρό καλοκαίρι της νόμιμης δυσαρέσκειας του Νέγρου δεν θα παρέλθει ώσπου να υπάρξει ένα αναζωογονητικό φθινόπωρο ελευθερίας και ισότητας. Το 1963 δεν είναι ένα τέλος αλλά μία αρχή. Αυτοί που ελπίζουν ότι ο Νέγρος είχε ανάγκη να ξεσπάσει και τώρα θα είναι ικανοποιημένος θα υποστούν βίαιη αφύπνιση, αν το έθνος επιστρέψει στη δουλειά του όπως συνήθως. Δεν θα υπάρξει ούτε ανάπαυλα ούτε ηρεμία στην Αμερική ώσπου να αναγνωριστούν στον Νέγρο τα δικαιώματα της υπηκοότητάς του. Οι ανεμοστρόβιλοι της εξέγερσης θα συνεχίσουν να ταράζουν τα θεμέλια του έθνους μας ώσπου να εμφανιστεί η λαμπρή ημέρα της δικαιοσύνης.

Υπάρχει όμως κάτι που πρέπει να πω στον λαό μου, ο οποίος στέκεται στο θερμό κατώφλι που οδηγεί στο ανάκτορο της δικαιοσύνης. Στη διαδικασία να κερδίσουμε τη δικαιωματική μας θέση δεν πρέπει να είμαστε ένοχοι άδικων πράξεων. Ας μην αναζητήσουμε να ικανοποιήσουμε τη δίψα μας για ελευθερία πίνοντας από το κύπελλο της πικρίας και του μίσους. Πρέπει για πάντα να επιδιδόμαστε στον αγώνα μας στο υψηλό επίπεδο της αξιοπρέπειας και της πειθαρχίας. Δεν πρέπει να αφήσουμε τη δημιουργική διαμαρτυρία μας να παρακμάσει ως τη σωματική βία. Ξανά και ξανά πρέπει να υψωθούμε στα μεγαλειώδη ύψη τού να απαντούμε στη σωματική δύναμη με τη δύναμη της ψυχής.

Η θαυμάσια νέα μαχητικότητα που έχει απορροφήσει την κοινότητα των Νέγρων δεν πρέπει να μας οδηγήσει να μην εμπιστευόμαστε κανέναν λευκό, διότι πολλοί λευκοί αδελφοί μας, όπως αποδεικνύει η παρουσία τους εδώ σήμερα, έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι η μοίρα τους είναι δεμένη με τη δική μας μοίρα και η ελευθερία τους αλληλένδετη με τη δική μας ελευθερία.

Δεν μπορούμε να πορευθούμε μόνοι.

Και καθώς πορευόμαστε, πρέπει να δώσουμε την υπόσχεση ότι θα προχωρήσουμε εμπρός.

Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω.

Υπάρχουν αυτοί που ρωτούν όσους είναι αφοσιωμένοι στα κοινωνικά δικαιώματα: «Πότε θα μείνετε ικανοποιημένοι;». Δεν μπορούμε ποτέ να μείνουμε ικανοποιημένοι όσο τα κορμιά μας, βαριά από την κούραση του ταξιδιού, δεν μπορούν να βρουν κατάλυμα στα μοτέλ των αυτοκινητοδρόμων και στα ξενοδοχεία των πόλεων. Δεν μπορούμε να μείνουμε ικανοποιημένοι όσο η βασική κινητικότητα του Νέγρου είναι από ένα μικρότερο γκέτο προς ένα μεγαλύτερο. Δεν μπορούμε να μείνουμε ικανοποιημένοι όσο αφαιρείται η ταυτότητα των παιδιών μας και τους αποστερούν την αξιοπρέπεια πινακίδες που γράφουν “Μόνο για λευκούς”. Δεν μπορούμε να μείνουμε ικανοποιημένοι όσο ένας Νέγρος στον Μισισιπή δεν μπορεί να ψηφίσει και όσο ένας Νέγρος στη Νέα Υόρκη νιώθει ότι δεν υπάρχει τίποτε το οποίο να μπορεί να ψηφίσει. Οχι, όχι, δεν είμαστε ικανοποιημένοι και δεν θα μείνουμε ικανοποιημένοι ώσπου η δικαιοσύνη να πέσει σαν κατακλυσμός και η ορθότητα σαν δυνατός χείμαρρος.

Δεν παραβλέπω ότι κάποιοι από εσάς έχουν έρθει εδώ ύστερα από μεγάλες δοκιμασίες και βάσανα. Κάποιοι από εσάς έρχεστε μόλις από στενά κελιά. Κάποιοι από εσάς έχουν έρθει από περιοχές όπου η αναζήτησή σας για ελευθερία σας άφησε χτυπημένους από τις θύελλες της καταδίωξης και κλονισμένους από τους ανέμους της αστυνομικής βίας. Εχετε υπάρξει βετεράνοι των δημιουργικών βασάνων. Συνεχίστε να εργάζεστε με την πίστη ότι τα αναίτια βάσανα είναι λυτρωτικά. Γυρίστε πίσω στον Μισισιπή, γυρίστε πίσω στην Αλαμπάμα, γυρίστε πίσω στη Νότια Καρολίνα, γυρίστε πίσω στη Γεωργία, γυρίστε πίσω στη Λουιζιάνα, γυρίστε πίσω στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο των βορείων πόλεών μας, γνωρίζοντας ότι με κάποιο τρόπο αυτή η κατάσταση μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει.

Ας μην κυλιστούμε στην κοιλάδα της απόγνωσης, σας λέγω σήμερα, φίλοι μου.

Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στο παρόν και στο μέλλον, έχω ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο γερά ριζωμένο στο αμερικανικό όνειρο.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι.»

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας οι γιοι των πρώην σκλάβων και οι γιοι των πρώην ιδιοκτητών θα μπορέσουν να καθήσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφοσύνης.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα ακόμη και η Πολιτεία του Μισισιπή, μια έρημη Πολιτεία, πνιγμένη από τη λάβρα της αδικίας και της καταπίεσης, θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης.

Εχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια ημέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος όπου δεν θα κριθούν από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

Εχω ένα όνειρο σήμερα.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα η Πολιτεία της Αλαμπάμας με τους φαύλους ρατσιστές της, με τον κυβερνήτη της που τα χείλη του στάζουν τις λέξεις “παρέμβαση και ακύρωση”- μια μέρα εκεί στην Αλαμπάμα τα μικρά μαύρα αγόρια και κορίτσια θα μπορέσουν να πιαστούν χέρι χέρι με τα μικρά λευκά αγόρια και κορίτσια και να περπατήσουν μαζί σαν αδελφές και αδελφοί.

Εχω ένα όνειρο σήμερα.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα κάθε κοιλάδα θα υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι ανώμαλοι τόποι θα γίνουν ομαλοί και οι στραβοί τόποι θα γίνουν ευθείς και η δόξα του Κυρίου θα αποκαλυφθεί και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει.

Αυτή είναι η ελπίδα μας και με αυτή την πίστη θα επιστρέψω στον Νότο.

Με αυτή την πίστη θα είμαστε ικανοί να λαξεύσουμε από το βουνό της απόγνωσης ένα λίθο ελπίδας. Με αυτή την πίστη θα είμαστε ικανοί να μεταμορφώσουμε τους παράφωνους ήχους του έθνους μας σε μια όμορφη συμφωνία αδελφοσύνης. Με αυτή την πίστη θα είμαστε ικανοί να δουλέψουμε μαζί, προσευχηθούμε μαζί, να πασχίσουμε μαζί, να πάμε μαζί στη φυλακή, να υπερασπιστούμε την ελευθερία μαζί, γνωρίζοντας ότι θα είμαστε ελεύθεροι μια μέρα.

Και αυτή θα είναι η μέρα - Και αυτή θα είναι η μέρα όπου όλα τα παιδιά του Θεού θα μπορούν να τραγουδήσουν με μια νέα σημασία:

Η πατρίδα μου είναι από σένα γλυκιά γη της ελευθερίας, για σένα τραγουδώ

Γη όπου οι πρόγονοι μου πέθαναν, γη καύχημα των Προσκυνητών

Από κάθε οροσειρά ας ηχήσει η ελευθερία

Και αν η Αμερική πρόκειται να γίνει μεγάλο έθνος, αυτό πρέπει να γίνει πραγματικότητα.

Ετσι, ας ηχήσει η ελευθερία από τις πελώριες κορυφές των λόφων του Νιου Χάμσιρ.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα δυνατά βουνά της Νέας Υόρκης.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα όρη Αλεγκένι της Πενσυλβανίας!

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα χιονοσκέπαστα Βραχώδη Ορη του Κολοράντο!

Ας ηχήσει η ελευθερία από τις καμπυλώδεις κορυφές της Καλιφόρνιας!

Αλλά όχι μόνο·

Ας ηχήσει η ελευθερία από το Πέτρινο Βουνό της Γεωργίας!

Ας ηχήσει η ελευθερία από το όρος Λουκάουτ του Τενεσί!

Ας ηχήσει η ελευθερία από κάθε λόφο του Μισισιπή.

Από κάθε βουνοπλαγιά ας ηχήσει η ελευθερία.

Οταν αφήσουμε την ελευθερία να ηχήσει, όταν την αφήσουμε να ηχήσει από κάθε χωριό και κάθε κωμόπολη, από κάθε Πολιτεία και κάθε πόλη, θα μπορέσουμε να επισπεύσουμε εκείνη την ημέρα που όλα τα παιδιά του Θεού, μαύροι άνθρωποι και λευκοί άνθρωποι, εβραίοι και εθνικοί, προτεστάντες και καθολικοί, θα μπορέσουν να ενώσουν τα χέρια και να τραγουδήσουν τα λόγια του παλιού νέγρικου ύμνου:

«Επιτέλους ελεύθεροι! Επιτέλους ελεύθεροι!

Ευχαριστούμε τον Παντοδύναμο Θεό, επιτέλους είμαστε ελεύθεροι!».

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960 η δημοτικότητά του φθάνει στο αποκορύφωμά της. Το 1964 του απονέμεται το Νομπέλ Ειρήνης ενώ ψηφίζεται ο Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων που εξουσιοδοτεί την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να επιβάλλει την απάλειψη των φυλετικών διακρίσεων στους δημόσιους χώρους και να διώκει ποινικά τις διακρίσεις τόσο στα κρατικά μέσα κοινής ωφέλειας όσο και στην απασχόληση. Σε λίγο όμως θα εμφανιστούν τα πρώτα σημεία αντιπολίτευσης στους κόλπους του μαύρου κινήματος· η φιλοσοφία της μη βίας «σκοντάφτει» όλο και συχνότερα σε εξαγριωμένους ριζοσπάστες που δεν αργούν να του «κολλήσουν» και το άκρως ειρωνικό προσωνύμιο «de Lawd» («ο κ. Προσευχόμενος»). Ο Κινγκ προσπαθεί να διευρύνει τη βάση της οργάνωσής του: συγκροτεί ένα μέτωπο των φτωχών πληθυσμών από όλες τις φυλές, τάσσεται κατά του Πολέμου του Βιετνάμ, πολεμά πλέον «για μια ριζική αναδιάρθρωση ολόκληρης της κοινωνίας, μια επανάσταση αξιών».

Ο Μάρτιν Λούθερ κατήγγειλε τον κοινωνικό εφησυχασμό. «Η γενιά μας»-έλεγε- «θα πρέπει να απολογηθεί όχι τόσο για τις κακές πράξεις των ανήθικων ανθρώπων, αλλά για την αποτρόπαιη σιωπή των φιλήσυχων ανθρώπων». Υποστήριζε ότι «η πιο θανατηφόρα μορφή της βίας είναι η φτώχεια».

Όμως και ύστερα από το Νόμπελ, ο Κινγκ δεν αναπαύθηκε στις δάφνες του. Το νέο πεδίο δράσεως ήταν η επαρχία Ντάλας. Εγκαταστάθηκε στην Σέλμα, όπου το περιβάλλον ήταν από τα πιο εχθρικά. Το γεγονός ότι είχε βραβευτεί με Νόμπελ δεν αναχαίτιζε τους ρατσιστές, αντίθετα τους ερέθιζε περισσότερο για την έναρξη επιθέσεων εναντίον του. Τον Φεβρουάριο του 1965, ο Κινγκ, τιμημένος με το Νόμπελ Ειρήνης, θα βρεθεί στο κελί της φυλακής της Σέλμα. Είναι τότε που θα έρθει να του συμπαρασταθεί ο Μάλκολμ Χ, λίγες μέρες πριν από τη δική του δολοφονία. Στη Σέλμα ο Μάλκολμ Χ θα δηλώσει προς την Κορέτα Κινγκ ότι είναι πραγματικός σύμμαχος. Ο Βίνσεντ Χάρντιγκ, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Κινγκ τα τελευταία χρόνια της ζωής του, θα σχολιάσει αργότερα αυτή τη σύγκλιση των δυο τραγικών ηγετών: "Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο, και προς το τέλος της ζωής τους το γνώριζαν." Ο πρόεδρος Τζόνσον χαρακτήρισε τα γεγονότα της Σέλμας “μια αμερικανική τραγωδία” και έστειλε τον ειδικό απεσταλμένο του Κόλινς για να συζητήσει με τους ρατσιστές ηγέτες, χωρίς να γίνει τίποτα. Το 1966 ο Κινγκ έφτασε στο Σικάγο. Ο Κινγκ μπήκε στην πιο ρατσιστική συνοικία του Σικάγου. Εκεί βοήθησε τους νέγρους οδοκαθαριστές που πληρώνονταν λιγότερο από τους λευκούς συναδέλφους τους, μετά από συμπλοκή με μια φάλαγγα διαδηλωτών.

Ο πολιτικός του λόγος γίνεται σκληρότερος από κάθε άλλη φορά: "Στα ταξίδια μου στο Βορρά ήρθα αντιμέτωπος με το τραγικό γεγονός ότι σχεδόν σε καμιά μεγάλη πόλη δεν υπάρχει δήμαρχος που να διαθέτει πολιτική γραμμή, κατανόηση και πολύ περισσότερο συμπάθεια για τα θέματα των πολιτικών δικαιωμάτων. Οι ελπίδες μας για μια εκούσια κατανόηση υπήρξαν μια χίμαιρα. Το μόνο που συνάντησα ήταν τύφλωση, βραδύνοια και σκληρότητα. Ολα αυτά μπορούν να αλλάξουν μόνο με ένα δυναμικό κίνημα."

Το "δυναμικό κίνημα" αναπτυσσόταν ήδη. Και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ θα συναντηθεί τον Ιούνιο του '66 με τους άλλους ηγέτες του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων για να συντονίσουν τη δράση τους, πάνω από το νεκροκρέβατο του δολοφονημένου μαύρου ακτιβιστή Τζέιμς Μέρεντιθ. Και ένα μήνα αργότερα, στο Σικάγο, ο Κινγκ θα χτυπηθεί από πέτρα κατά τη διάρκεια της πορείας του διά μέσου των "λευκών" συνοικιών της πόλης. "Ποτέ δεν συνάντησα κάτι παρόμοιο. Συμμετείχα σε πολλές διαδηλώσεις στο Νότο, αλλά μπορώ να πω ότι ποτέ -ούτε ακόμα και στο Μισισίπι ή την Αλαμπάμα- δεν έχω έρθει αντιμέτωπος με τόσο εχθρικό και γεμάτο μίσος όχλο, όσο εδώ στο Σικάγο."

Είναι η στιγμή που ο Κινγκ αποφασίζει να τοποθετηθεί ανοιχτά στο πιο καυτό ζήτημα, τον πόλεμο του Βιετνάμ. Τα μέλη της οργάνωσής του τον προειδοποιούν ότι θα κοπούν τα χρηματικά βοηθήματα από οικονομικούς παράγοντες. Ηταν ακόμα η περίοδος που δεν είχε γίνει ακόμα δημοφιλής στους κόλπους των προοδευτικών Αμερικανών η αντίθεση στον πόλεμο. Ομως ο Κινγκ δεν διστάζει.

Με την ομιλία του στην εκκλησία Ρίβερσαϊντ στη Νέα Υόρκη, ένα ακριβώς χρόνο πριν απ' τη δολοφονία του, κηρύσσει τη δική του αντιπολεμική εκστρατεία και απαντά προκαταβολικά σ' αυτούς που θα τον κατηγορήσουν ως προδότη, ότι θα ήταν προδοσία αν δεν μιλούσε. Αυτή η ομιλία, δεν έχει καμιά θέση στους επίσημους εορτασμούς που γίνονται κάθε χρόνο προς τιμήν του. Ακόμα και τα ιστορικά βιβλία που τη δημοσιεύουν, αρκούνται σε μια λογοκριμένη μορφή της, χωρίς μάλιστα να ειδοποιούν τον αναγνώστη ότι ο λόγος του Κινγκ έχει υποστεί περικοπές.

Με την ομιλία αυτή, το επίσημο κράτος θεωρεί πλέον τον Κινγκ ανοιχτό εχθρό. Τα ΜΜΕ ξεκινούν καμπάνια εναντίον του. Το σοβαρό περιοδικό Τάιμ χαρακτηρίζει την ομιλία "δημαγωγική συκοφαντία, που ακούγεται σαν εκπομπή από το Ράδιο-Ανόι". Και η έγκυρη Ουάσιγκτον Ποστ συμπληρώνει: "Ο Κινγκ ξεστόμισε πικρές και βλαπτικές καταγγελίες, τις οποίες δεν μπόρεσε (και δεν θα μπορούσε) να τεκμηριώσει. Με την ομιλία προσέβαλε τους φυσικούς του συμμάχους. Πολλοί που μέχρι σήμερα τον άκουγαν με σεβασμό δεν θα του δείξουν ποτέ πια την ίδια εμπιστοσύνη. Ο Κινγκ μείωσε τη χρησιμότητά του προς το σκοπό του, προς τη χώρα του, προς το λαό του."

Αυτός ο "άχρηστος" πλέον Κινγκ δεν υποχωρεί. Απαντά με ευθύτητα στην επίθεση των ΜΜΕ: "Υπάρχει κάτι περίεργα αντιφατικό στη στάση ενός Τύπου που σε εξυμνεί όταν λες ότι πρέπει να είμαστε μη βίαιοι απέναντι στον Μπουλ Κόνορ και τον Τζιμ Κλαρκ (σ.σ. πρόκειται για τους ρατσιστές σερίφηδες του Μπέρμιγχαμ και της Σέλμα) και σε καταριέται όταν λες ότι πρέπει να είμαστε μη βίαιοι απέναντι στα μικρά σκουρόχρωμα παιδιά του Βιετνάμ. Κάτι στραβό έχει αυτός ο Τύπος."

Το καλοκαίρι του 1967 η εξέγερση των μαύρων εξαπλώνεται σε 150 πόλεις σε πολλές πολιτείες. Η κυβέρνηση του Λίντον Τζόνσον απαντά με στρατό και τανκς. Την επομένη της στρατιωτικής επέμβασης στο Ντιτρόιτ, ο Κινγκ στέλνει τηλεγράφημα στον πρόεδρο για να καταγγείλει την "αυτοκτονική και παράλογη" στάση του Κογκρέσου: "Πρόκειται για ένα παράδειγμα ηθικού ξεπεσμού." Και παρουσιάζει μια νέα εκδοχή της θεωρίας του για τη μη βία: "Πώς μπορεί η κυβέρνηση να καταγγέλλει τη βία των μαύρων στα γκέτο, όταν η ίδια έχει δώσει ένα παράδειγμα βίας στην Ασία που συντάραξε όλο τον κόσμο; Μόνον όσοι αγωνίζονται για την ειρήνη έχουν το ηθικό δικαίωμα να μιλούν για μη βία."

Στο τέλος του '67 ο Κινγκ προετοιμάζει την πιο επιθετική πολιτική του εκστρατεία, την Καμπάνια του Φτωχού Λαού. "Οι απόβλητοι της χώρας μας -οι φτωχοί λευκοί και οι φτωχοί μαύροι- ζουν σε μια απάνθρωπα άδικη κοινωνία. Πρέπει να οργανώσουν μια επανάσταση ενάντια σ' αυτή την αδικία, όχι ενάντια στη ζωή των συμπολιτών τους, αλλά ενάντια στις δομές εκείνες που επιβάλλουν την άρνηση της κοινωνίας να άρει το άγος της φτώχειας."

Ο Κινγκ διατρέχει τη χώρα για να συγκεντρώσει τον "πολυφυλετικό στρατό των φτωχών". Το σύνθημα της μη βίας αντικαθίσταται από την πολιτική της μαζικής ανυπακοής: "Η μη βίαιη διαμαρτυρία πρέπει τώρα να ωριμάσει σε ένα νέο επίπεδο, έτσι ώστε να ανταποκριθεί στην ανυπομονησία των μαύρων και τη σκληρή αντίσταση των λευκών. Αυτό το υψηλότερο επίπεδο είναι η μαζική πολιτική ανυπακοή."

Το 1968 εγκαταστάθηκε στην Μέμφιδα του Τενεσή. Στην πόλη κυκλοφορούσε η φήμη ότι "Θα δολοφονούσαν τον Κινγκ". Κάποια μέρα μιλώντας σε συγκέντρωση πιστών οπαδών του ο Μάρτιν είπε γαλήνιος: “Δεν ξέρω τι θα συμβεί αλλά δεν είμαι καθόλου ανήσυχος. Ίσως εγώ να μην φθάσω μαζί σας στη “Γη της Επαγγελίας”, ξέρω όμως ότι σαν λαός θα φτάσουμε εκεί”. 

Στις 4 Απριλίου 1968 και στις 18:01 ακριβώς, ο Λούθερ Κινγκ και ενώ είχε βγει στη βεράντα της πανσιόν  Lorraine όπου διέμενε, για να πάρει λίγο αέρα, δέχεται έναν πυροβολισμό.  Η σφαίρα μπήκε μέσα από το δεξί του μάγουλο, σπάζοντας το σαγόνι του, διέσχισε την αυχενική του μοίρα  και κατέληξε στον ώμο του.Ήταν 39 ετών. Και μετά από αυτόν η Αμερική δεν θα  ξανά ήταν η ίδια.

Πηγές: 

"Ο πολιτικός αγωνιστής" 

"Ο άγνωστος Μάρτιν Λούθερ Κινγκ"

"Martin Luther King"

Tο "κατηγορώ" του συνταξιούχου που αυτοκτόνησε:

«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένησε κυριολεκτικά την δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μία αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι' αυτή.

Επειδή έχω μία ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ ο δεύτερος θα ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για την διατροφή μου.  

Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι (πίατσα πορέτο του Μιλάνου)» έγραψε στο σημείωμά του,  ο συνταξιούχος φαρμακοποιός από τους Αμπελοκήπους, που έδωσε τέλος στην ζωή του σήμερα το πρωί στην Πλατεία Συντάγματος. Λίγα μέτρα μπροστά από την Βουλή των ...Ελλήνων! Την ίδια σχεδόν ώρα που εντός του Κοινοβουλίου και υπό το άγρυπνο βλέμμα του Χανς Φούχτελ, του Γερμανού υφυπουργού αρμόδιου για τις ελληνογερμανικές σχέσεις, επικυρωνόταν ο συμβιβασμός του Ελληνικού Δημοσίου με τη Siemens!

Αντίσταση στην Βαρβαρότητα του Μνημονιακού Νεοφιλελευθερισμού!

Να μήν αφήσουμε τη φρίκη να γίνει καθημερινότητα.

Ξεσηκώνονται οι Ιρλανδοί!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Έθνος".

Ζεματισμένη ήταν η κυβέρνηση της Ιρλανδίας το Σάββατο. Την ημέρα εκείνη, 31 Μαρτίου, έληξε η προθεσμία που είχε θέσει η κυβέρνηση στους πολίτες της χώρας να πληρώσουν ένα καινούργιο «χαράτσι» 100 ευρώ για κάθε ακίνητο. Το ποσό δεν είναι δυσβάστακτο. Στην Ιρλανδία όμως δεν υπάρχει μόνιμος φόρος ακίνητης περιουσίας και στόχος της κυβέρνησης ήταν με δόλωμα το κατοστάρικο να εθίσει τον πληθυσμό στο ότι πρέπει να πληρώνει φόρο για το σπίτι του, έτσι ώστε σταδιακά να μονιμοποιήσει τον φόρο ακινήτων.

Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά από όπως είχε υπολογίσει η κυβέρνηση. «Η Ιρλανδία αντιμετωπίζει λαϊκή εξέγερση γύρω από έναν νέο φόρο επί της περιουσίας» τιτλοφορούσαν στη διεθνή τους έκδοση οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» προχτές τη σχετική είδηση. Δεν υπερέβαλλαν.

Περίλυπη η ιρλανδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι λιγότερα από τα μισά των 1.600.000 νοικοκυριών της χώρας πλήρωσαν το «χαράτσι» των 100 ευρώ. Σχεδόν ένα εκατομμύριο (!) νοικοκυριά αρνήθηκαν. Αγανάκτησαν και ξεσηκώθηκαν μέχρι και οι Ιρλανδοί!

Και όχι μόνο αυτό. Πάνω από 10.000 διαδηλωτές στο Δουβλίνο οργάνωσαν πορεία διαμαρτυρίας προς το συνεδριακό κέντρο της ιρλανδικής πρωτεύουσας, όπου είχε το ετήσιο συνέδριό του το κόμμα Φίνε Γκελ του πρωθυπουργού Εντα Κένι. Η αστυνομία απέτρεψε την εισβολή του πλήθους μέσα στον χώρο του συνεδρίου. Οι διαδηλωτές πολιόρκησαν όμως το κτίριο και γιουχάιζαν άγρια τους συνέδρους του κυβερνώντος κόμματος.

Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση από πλευράς εχθρότητας εκ μέρους του πληθυσμού βρίσκεται και το κόμμα της αντιπολίτευσης Φίανα Φαλ, το οποίο συνετρίβη στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές επειδή αυτό οδήγησε τη χώρα στην κρίση και στο καθεστώς υποτέλειας του Μνημονίου.

Σαν να μην έφτανε αυτό, προ δεκαημέρου ολοκληρώθηκε το έργο μιας ανεξάρτητης εξεταστικής επιτροπής, η οποία διερευνούσε το θέμα της διαφθοράς των πολιτικών στην Ιρλανδία.

Είχε συσταθεί και είχε αρχίσει να λειτουργεί εδώ και... 15 (!!!) χρόνια, αλλά επιτέλους τελείωσε και κατέληξε σε συμπεράσματα-βόμβα: έκρινε ύποπτο διαφθοράς τον επί 14 χρόνια αρχηγό του κόμματος Φίανα Φαλ και 11 συνεχή χρόνια... πρωθυπουργό της Ιρλανδίας Μπέρτι Αχερν!

Ο Αχερν εθεωρείτο (!) ως ο πιο πετυχημένος πολιτικός της σύγχρονης Ιρλανδίας. Κέρδισε τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και κυβέρνησε τη χώρα από το 1997 ως το 2008, όταν ξέσπασε η κρίση, οπότε και εκδιώχθηκε από την εξουσία. Τελικά αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για θρασύτατο πολιτικό απατεώνα, γιατί... αυτός (!) δημιούργησε την εξεταστική επιτροπή για τη διαφθορά, την πρώτη κιόλας χρονιά που ανέλαβε την εξουσία για να θολώσει τα νερά!...

Ο Αχερν υποχρεώθηκε ένα 24ωρο μετά τη δημοσίευση της έκθεσης της επιτροπής να παραιτηθεί από το κόμμα του, πριν αυτό κινήσει τις διαδικασίες ατιμωτικής αποβολής του από το Φίανα Φαλ ως απατεώνα.

Πλήρως διεφθαρμένος κατά το πόρισμα της επιτροπής ήταν και ο πρώην επίτροπός τη Ιρλανδίας στην ΕΕ Πάντραγκ Φλιν, ο οποίος τα έπιανε από Ιρλανδούς εργολάβους και τον οποίον πρέπει να διώξει από το Φίανα Φαλ ο σημερινός αρχηγός του κόμματος Μιχάλ Μάρτιν, ο οποίος μάλιστα πρέπει να αποβάλει από το κόμμα τέσσερις ακόμη τοπικούς άρχοντες που λαδώνονταν εκ συστήματος, βάσει του πορίσματος της επιτροπής.

Στο μεταξύ, η οικονομία της Ιρλανδίας ξανακύλησε σε ύφεση το δεύτερο εξάμηνο του 2011, όπως αποκάλυψαν τα στοιχεία που δημοσιοποίησε το Κεντρικό Στατιστικό Γραφείο της χώρας πριν από λίγες μέρες.

Δραματικά υψηλή παράλληλα παραμένει η χρέωση των νοικοκυριών της Ιρλανδίας σε ιδιωτικό επίπεδο, καθώς υπολογίζεται ότι τα προσωπικά χρέη των Ιρλανδών ανέρχονται στα 190 δισεκατομμύρια ευρώ, με αποτέλεσμα στη χώρα να σημειώνονται περισσότερες αυτοκτονίες παρά ποτέ στην ιστορία της.

31 ΜΑΪΟΥ:

Δημοψήφισμα στην ομίχλη!

Ξαφνικά άρχισαν να ανησυχούν στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Ενώ είχαν σίγουρο το «Ναι» των Ιρλανδών στο Δημοψήφισμα της 31ης Μαΐου για την έγκριση του Δημοσιονομικού Συμφώνου της Ευρωζώνης που επέβαλε η Μέρκελ, τώρα τελευταία άρχισαν να τους ζώνουν τα φίδια. Η απροσδόκητης έκτασης άρνηση των Ιρλανδών να πληρώσουν το «χαράτσι» για τα ακίνητα τους θορύβησε ιδιαίτερα. Ετσι, ενώ επί μήνες η ΕΚΤ τηρούσε αδιάλλακτη στάση, την Πέμπτη ξαφνικά συμφώνησε στο αίτημα της ιρλανδικής κυβέρνησης να μην πληρώσει ομόλογο αξίας 3,06 δισεκατομμυρίων ευρώ που έληγε το Σάββατο. Ετσι, η πληρωμή των τριών δισεκατομμυρίων μετατέθηκε για το μέλλον, με μειωμένο επιτόκιο! «Κι ο άγιος φοβέρα θέλει» που λέει και η λαϊκή παροιμία - αλλά πού να το καταλάβουν αυτό οι Ελληνες πολιτικοί...

Ευρυτανία: Τα Φιδάκια της Χελιδόνας!

Το βλέμμα ανιχνεύει τις κεραμοσκεπές, κοντοστέκεται στις κορφές των δέντρων, βυθίζεται στις ρεματιές και μετά απογειώνεται και «χάνεται» στ' ανεμοδαρμένα ύψη των κορυφογραμμών που αγκαλιάζουν από παντού το ξεχωριστό αυτό χωριό της Ευρυτανίας, ένα ταξίδι γοητευτικό σαν πτήση γερακιού, στο πιο ορεινό κομμάτι της χώρας...

Ευρυτανία δεν είναι μόνο το Μικρό και το Μεγάλο Χωριό, ο Προυσός και το χιονοδρομικό κέντρο στο Βελούχι, αλλά και ένα μεγάλο πλήθος πανέμορφων ορεινών οικισμών, κρυμμένων στα πυκνοδασωμένα βουνά και στα απόκρημνα φαράγγια. Ανάμεσά τους αναμφίβολα το παραδοσιακό χωριό Φιδάκια διεκδικεί μια ιδιαίτερη θέση. Αγκαλιά με την ανόθευτη φύση, στον ίσκιο των βουνοκορφών, συντροφιά με το βουητό του άνεμου, τα Φιδάκια αποτελούν ένα πραγματικό ησυχαστήριο -από τα ελάχιστα πια ανεπιτήδευτα της ορεινής ζώνης- που επιβιώνει σιωπηλό πλάι σε πολύκοσμα χειμερινά θέρετρα.

Το χωριό Φιδάκια απλώνει τα σπίτια του σε υψόμετρο 960 μέτρων. Κουλουριασμένο στη ρίζα δασοσκέπαστου υψώματος χαίρεσαι να το βλέπεις.

Η διαδρομή μέχρι εδώ θα σας μυήσει στα μυστικά της ευρυτανικής φύσης, μια φύση που έχει δεχτεί ελάχιστες επεμβάσεις και γοητεύει κάθε φορά το ίδιο τον επισκέπτη με την απλότητα και την ομορφιά της. Ξεκινώντας από το Καρπενήσι θα ακολουθήσουμε τον δρόμο για Αγρίνιο. Μετά από 8 χιλιόμετρα στην τοποθεσία Μπαγασάκι, θα στρίψουμε αριστερά σύμφωνα με τις ταμπέλες με κατεύθυνση προς τα χωριά Μηλιά, Σελλά, Φιδάκια. Ο δρόμος είναι στο σύνολό του ασφάλτινος, όμως οι επίμονες και αλλεπάλληλες στροφές μπορεί να κουράσουν τους αμάθητους. Ωστόσο, στο σύνολο της διαδρομής η ευρυτανική φύση ξεδιπλώνεται σε όλο της το μεγαλείο: δάση ελάτων, απόκρημνες πλαγιές, βουερά ρυάκια και χωριά-«αναρριχητές» που τολμούν και γαντζώνονται στα πρανή των βουνών.

Από τον Απρίλη και μετά τα χιόνια φεύγουν από το οδόστρωμα, όμως οι γερές ανοιξιάτικες καταιγίδες που δέρνουν με μανία τις ακρώρειες δημιουργούν μικροπροβλήματα στο οδικό δίκτυο (κατολισθήσεις, πτώση δέντρων), γι' αυτό και πάντα χρειάζεται προσοχή.

Συνολικά από το Καρπενήσι μέχρι τα Φιδάκια, ένα από τα ομορφότερα χωριά της Ευρυτανίας- θα διανύσετε 25 χιλιόμετρα σε περίπου 45 λεπτά. Το χωριό απλώνει τα σπίτια του σε υψόμετρο 960 μέτρων και κουλουριασμένο καθώς είναι στη ρίζα δασοσκέπαστου υψώματος, προσφέρει απίθανη θέα στα απόκρημνα προβούνια της Βόρειας Χελιδόνας και στη λεκάνη της λίμνης των Κρεμαστών.

Κατηφορίζοντας από Φιδάκια προς την κοιλάδα του Τρικεριώτη, η Χελιδόνα μάς δείχνει το τραχύ της πρόσωπο.

Οι ντόπιοι αποκαλούν το χωριό τους «Φθάκια», ενώ συναντάται επίσης και ως Φειδάκια. Κάποιοι ερευνητές αναρωτιούνται: μήπως εδώ βρισκόταν η αρχαία Φθία του Αχιλλέα; Ομως πιο πιθανόν είναι κοντά στα Φιδάκια να βρισκόταν η πόλη Οιχαλία, πρωτεύουσα των αρχαίων Ευρυτάνων, που είχε ιδρύσει ο βασιλιάς των Δρυόπων Μελανέας. Σε μικρή απόσταση από το χωριό έχουν ανασκαφεί υπολείμματα οικισμού που κάποιοι ταυτίζουν με την αρχαία πολιτεία. Στο κέντρο του οικισμού κυριαρχεί ο ναός της Γέννησης της Θεοτόκου, με το παλιό ξυλόγλυπτο τέμπλο και τις σκαλιστές πέτρες στο δάπεδο. Ολόγυρα απλώνονται τα καλντερίμια που οδηγούν στις παραδοσιακές γειτονιές, ενώ ανεβαίνοντας τα 92 σκαλοπάτια θα βγείτε στα πέντε αλώνια του χωριού.

Ο Τρικεριώτης και η λίμνη των Κρεμαστών.

Από τη θέση Τσαγκαράλωνα ο δρόμος με έντονες κλίσεις δρασκελίζει τις βορειοδυτικές παρυφές της Χελιδόνας. Το βουνό σε αυτή την πλευρά του μοιάζει να δείχνει τον πιο άγριο εαυτό του.

Η κεντρική βρύση δεσπόζει από το 1921 κοντά στον ναό της Παναγιάς στα Φιδάκια.

Τα πλούσια ελατοδάση που συναντάς κοντά στα Φιδάκια έχουν πια εξαφανιστεί. Η περιοχή υποφέρει από έντονες κατολισθήσεις και η βλάστηση περιορίζεται σε λίγες γερασμένες, ταλαιπωρημένες βελανιδιές και σε μοναχικά υπέργηρα έλατα που σαν από θαύμα ισορροπούν στ' απόκρημνα βράχια.

Η κατάβαση είναι συγκλονιστική. Ο δρόμος κουλουριάζεται και κατρακυλά προσπαθώντας να γαντζωθεί στις σαθρές πλαγιές - ευτυχώς ένα μέρος του (3 χλμ.) έχει στρωθεί με άσφαλτο. Στην πορεία μας θα περάσουμε από τα έρημα χωριά Αγία Βλαχέρνα (5 χλμ. από Τσαγκαράλωνα), Βαμβακιές και Αμπέλια. Το χωριό Αγία Βλαχέρνα μπορεί σήμερα να δείχνει φτωχό και ασήμαντο, όμως είναι παμπάλαιο. Στα πρώτα βυζαντινά χρόνια ονομαζόταν Χρυσούπολη, στη συνέχεια λέγονταν Ερκίστα και το 1930 μετονομάστηκε σε Αγία Βλαχέρνα. Και στις τρεις συνοικίες (Αγία Βλαχέρνα, Βαμβακιές και Αμπέλια) διασώζονται αρκετά παλιά πετρόκτιστα σπίτια.

Κανοέ - καγιάκ στη Λίμνη Κρεμαστών κάτω από τα Φιδάκια.

Ψηλότερα, στη θέση Παλιογωνιά βρίσκεται το εξωκλήσι της Παναγίας της Βλαχέρνας όπου στο πανηγύρι, που γίνεται εκεί στις 2 Ιουλίου, μαζεύεται κόσμος από όλη την Ευρυτανία. Στη συνέχεια θα συναντήσουμε τη σιδερένια γέφυρα τύπου «Μπέλεϊ» (8.5 χλμ. από Τσαγκαράλωνα) που θα μας περάσει απέναντι. Κάτω από τα πόδια μας σ' έναν στενό βράχινο δίαυλο ο ποταμός Τρικεριώτης στριμώχνει τα ορμητικά νερά του. Περνώντας τη γέφυρα του Τρικεριώτη θα έχετε δύο επιλογές. Αν πάτε νότια θα περιπλανηθείτε σε υπέροχες τοποθεσίες παράλληλα με το ποτάμι και θα καταλήξετε μετά από μια μικρή περιπέτεια 20 χιλιομέτρων στη μονή Προυσού που απέχει 32 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι. Αν στραφείτε βόρεια θα βγείτε στο σημείο όπου ο Τρικεριώτης εκβάλλει στην τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών. Στον δρόμο σας θα συναντήσετε τον οικισμό Αγαλιανός (διοικητικά σήμερα υπάγεται στον Νομό Αιτωλοακαρνανίας). Σε αυτό το σημείο υπάρχει πρόσβαση στο πιο όμορφο ίσως σημείο της τεχνητής λίμνης. Ειδικά φέτος την άνοιξη μετά τον εξαιρετικά βαρύ χειμώνα, τα νερά βρίσκονται σε αρκετά υψηλό σημείο προσφέροντας υπεροχές εικόνες. Αν θέλετε να κάνετε ποδηλασία στους λασπωμένους παραλίμνιους δρόμους, κανό στα ειδυλλιακά φιορδ που δημιουργούν οι εκβολές των ποταμών ή να κάνετε ράφτινγκ στον ποταμό Τρικεριώτη, θα απευθυνθείτε στην εταιρεία εναλλακτικών και υπαίθριων δραστηριοτήτων Mountain Action.

Φτάνοντας στη Λίμνη Κρεμαστών μπορείτε να κατηφορίσετε για Αγρίνιο ή αφού περάσετε τη μεγάλη γέφυρα της Επισκοπής να τραβήξετε για Καρπενήσι. Στο διάβα σας με σύντομες παρακάμψεις θα επισκεφθείτε τα χωριά Ανατολική και Δυτική Φραγκίστα, όπου υπάρχει η δυνατότητα για φαγητό και διαμονή.

Στις πλαγιές της Χελιδόνας.
Πηγαίνοντας από Σελλά για Μηλιά στα 1.500 μέτρα θα δείτε δεξιά έναν χωματόδρομο να ανηφορίζει τις πλαγιές της Χελιδόνας. Προσφέρει μια συγκλονιστική χωμάτινη διαδρομή. Από τις πρώτες στροφές η διαδρομή μάς δείχνει τις διαθέσεις της. Ο δρόμος, καθώς χάνεται στα έλατα, μας ανεβάζει στα 1.300 μέτρα μετά από 4-5 αλλεπάλληλες φουρκέτες. Καθώς κερδίζουμε υψόμετρο το οδόστρωμα χειροτερεύει.

Οδηγώντας με προσοχή θα καλύψουμε 5 χιλιόμετρα ώσπου να βρεθούμε σε χαρακτηριστικό αυχένα (υψόμ. 1.600), ακριβώς κάτω από την κορυφή Μοσχοπλάι της Χελιδόνας. Υπέροχα αλπικά λιβάδια που κρατούν σε σκιερές κόγχες το χιόνι μέχρι τον Ιούνιο απλώνονται ολόγυρα. Από εδώ αρχίζει γερή κατάβαση σε κακό χωματόδρομο που είναι βατός μόνο για 40-50 μέρες το καλοκαίρι και που θα μας φέρει μετά από 10 χιλιόμετρα στο Μικρό Χωριό ή στο Νέο Μικρό Χωριό και στην κοιλάδα του Καρπενησιώτη.

Το χωριό Σελλά όπως το βλέπουμε από τον δρόμο Καρπενησίου - Φιδακίων.

Σε καμιά περίπτωση μην ξεκινήσετε την παραπάνω διαδρομή με κακοκαιρία ή αν δεν έχετε μαζί σας κάποιον που να ξέρει τον δρόμο. Ακόμη επειδή ο φετινός χειμώνας ήταν πολύ βαρύς και οι χιονοπτώσεις έχουν ρίξει πολλά δέντρα ή έχουν προκαλέσει κατολισθήσεις, καλό είναι να ρωτήσετε τους ντόπιους πριν ξεκινήσετε και μπλέξετε σε περιπέτειες.

Fast Info.

Σελλά: Ερχόμενοι από Καρπενήσι και 2,5 χλμ. πριν από τα Φιδάκια, σε ύψος 1.050 μέτρων, θα συναντήσετε το χωριό Σελλά. Το καλοκαίρι η κοινότητα ζωντανεύει πρόσκαιρα, καθώς οι μετανάστες επιστρέφουν στις πατρογονικές εστίες, ενώ τον χειμώνα οι μόνιμοι κάτοικοι μόλις και μετά βίας φτάνουν τους 60. Κοντά στο χωριό στη θέση Καρούλα περνούσε ο αρχαίος δρόμος που συνέδεε την κοιλάδα του Καρπενησιώτη ποταμού με τις πεδιάδες της Αρτας και τα λιμάνια του Αμβρακικού κόλπου.

Στην προτεινόμενη διαδρομή από Φιδάκια για Επισκοπή θα πρέπει να περάσουμε την παλιά γέφυρα του Τρικεριώτη.

Στα ξεχασμένα Ισώματα: Το χωριό Ισώματα βρίσκεται 7 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από τα Φιδάκια και σήμερα είναι παντελώς εγκαταλειμμένο. Ο δρόμος που οδηγεί εδώ είναι χωμάτινος. Μέχρι την παλιά εκκλησία του Αγ. Γεωργίου (1887) στην είσοδο του χωριού θα πάτε σχετικά εύκολα. Αντίκρυ βρίσκεται το στρατηγικό κατά την αρχαιότητα ύψωμα Καστρί, το οποίο επόπτευε το πέρασμα του ποταμού Μέγδοβα όπου υπάρχουν υπολείμματα πελασγικού τείχους. Εικάζεται πως εδώ βρισκόταν η αρχαία Οιχαλία.

Η θέα από τα Τσαγκαράλωνα: Υπάρχουν κάποια μέρη όπου θα ήθελες να μείνεις για πάντα και να αγναντεύεις τον ανοιχτό ορίζοντα. Αναμφίβολα ένα από αυτά είναι η τοποθεσία Τσαγκα-ράλωνα (υψόμ. 1.050) που βρίσκεται πάνω στον δρόμο που συνδέει τα Φιδάκια με την κοιλάδα του Τρικεριώτη ποταμού (3 χλμ.). Υπάρχει κιόσκι και πέτρινοι πάγκοι απ' όπου ο επισκέπτης ατενίζει ένα μεγάλο μέρος της τεχνητής Λίμνης των Κρεμαστών, τη γέφυρα της Επισκοπής που συνδέει την Ευρυτανία με την Αιτωλοακαρνανία και τα πολύκορφα Αγραφα.

Η εκκλησία του Αγ. Γεωργίου, κτίσμα του 1887, δεσπόζει στην είσοδο του έρημου χωριού Ισώματα.

Κείμενο: Ζερμαίν Αλεξάκη,
Φωτογραφίες: Θοδωρής Αθανασιάδης.
Πηγή: εφημερίδα "Έθνος".

Λεφτά υπάρχουν!

Την στιγμή που απαιτούν μισθούς Βουλγαρίας για τους Έλληνες εργαζόμενους: προκλητικοί μισθοί 50.000 ευρώ το μήνα στο Ταμείο ξεπουλήματος του δημοσίου πλούτου!

Αίσθηση προκαλεί προκήρυξη στην ιστοσελίδα του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) για πρόσληψη νομικού συμβούλου, που θα συντονίσει τις υποθέσεις αποκρατικοποιήσεων. Συγκεκριμένα, ο σύμβουλος πρόκειται να αναλάβει το νομικό χειρισμό των αποκρατικοποιήσεων, που σχετίζονται με πιθανές παραβιάσεις κοινοτικών οδηγιών (κρατικές ενισχύσεις, κανονιστικά ζητήματα, θέματα ρύθμισης αγορών κ.λπ.). Ο προβλεπόμενος μισθός για τη θέση αυτή ανέρχεται στα 50.000 ευρώ το μήνα (!!!) και η διάρκεια σύμβασης θα είναι ενός χρόνου με δυνατότητα παράτασης για άλλον ένα χρόνο. Επομένως, το ελληνικό δημόσιο θα διαθέσει 600.000 ευρώ το χρόνο μόνο για το μισθό του νομικού συμβούλου που θα ελέγξει τυχόν παραβάσεις κοινοτικών οδηγιών στο ξεπούλημα της Ελλάδας! Αλήθεια ο νομικός σύμβουλος που θα ...παραστεί στην υπογραφή των συμβολαίων πόσα θα πάρει; 

Climategate συνέχεια...

Η θερμοκρασία των ωκεανών της Γης ανεβαίνει εδώ και τουλάχιστον 135 χρόνια, σύμφωνα με αμερικανική επιστημονική έρευνα και όχι εδώ και 50 όπως υποστήριζαν οι υπέρμαχοι της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής.

Η θερμοκρασία των ωκεανών άρχισε να ανεβαίνει πριν από τουλάχιστον 135 χρόνια, δηλαδή για διπλάσιο χρονικό διάστημα από αυτό που πίστευαν έως σήμερα οι επιστήμονες υπέρμαχοι του φαινομένου του Θερμοκηπίου, όπως καταδεικνύουν τα αποτελέσματα νέας μελέτης. Τα ευρήματα αυτά ίσως τους βοηθήσουν να κατανοήσουν καλύτερα την άνοδο της στάθμης της θάλασσας που εν μέρει οφείλεται στη διαστολή του νερού καθώς αυτό θερμαίνεται.

Η μελέτη από ερευνητές του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας Scripps του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό για την κλιματική αλλαγή «Nature Climate Change», με επικεφαλής τον ωκεανογράφο Ντιν Ρέμιτς, δείχνει ότι από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα υπάρχει μία μέση άνοδος 0,33 βαθμών Κελσίου στα στρώματα των ωκεανών έως βάθος 700 μέτρων και 0,39 βαθμών σε βάθος 366 μέτρων. Η αύξηση της θερμοκρασίας είναι μεγαλύτερη στην επιφάνεια των ωκεανών όπου φθάνει τους 0,59 βαθμούς, ενώ μειώνεται στους 0,12 βαθμούς Κελσίου σε βάθος 900 μέτρων. Η διαχρονική άνοδος της θερμοκρασίας είναι μεγαλύτερη στον Ατλαντικό από ό,τι στον Ειρηνικό ωκεανό.

«Η θερμοκρασία αποτελεί ένα από τα πιο θεμελιώδη χαρακτηριστικά της φυσικής κατάστασης του ωκεανού», λέει ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, Ντιν Ρόμιτς. «Πέρα από το να μας επιβεβαιώσουν ότι οι ωκεανοί θερμαίνονται, [τα αποτελέσματα] θα μας βοηθήσουν να δώσουμε απαντήσεις σε αρκετά ερωτήματα που σχετίζονται με το κλίμα».

Ο Ρόμιτς και η ομάδα του χρησιμοποίησαν δεδομένα που συνελέγησαν πριν από έναν και πλέον αιώνα κατά τη διάρκεια αποστολής του βρετανικού πλοίου Challenger. Από το 1872 έως το 1876, το πλοίο ακολούθησε μια πορεία σχεδόν 70.000 ναυτικών μιλίων, διασχίζοντας τον Ατλαντικό, τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Το πλήρωμά του αποτελούνταν από 200 άτομα, ανάμεσά τους επιστήμονες, οι οποίοι κατέγραψαν με ειδικά θερμόμετρα 300 και πλέον δεδομένα θερμοκρασίας του ωκεανού, σε διαφορετικά βάθη.

Η έκθεση που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nature Climate Change, αποτελεί την πρώτη παγκόσμια σύγκριση των θερμοκρασιών που κατέγραψε η αποστολή του Challenger με τα σύγχρονα δεδομένα που καταγράφονται διαρκώς από τα ρομπότ του διεθνούς προγράμματος «Αργώ». Συγκεκριμένα, αποκαλύπτει μέση αύξηση της θερμοκρασίας κατά 0,6 βαθμούς Κελσίου στην επιφάνεια του ωκεανού και αύξηση 0,12 βαθμών σε βάθος 900 μέτρων.

Οι επιστήμονες υπολόγιζαν ότι σχεδόν το 90% (;) της επιπλέον θερμότητας που έχει προστεθεί στο κλιματικό σύστημα της Γης από τη δεκαετία του 1960, έχει αποθηκευτεί στους ωκεανούς. Όπως φαίνεται από τη νέα μελέτη ωστόσο, η τάση της υπερθέρμανσης των ωκεανών είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα. «Η σημασία της μελέτης δεν έγκειται μόνο στη διαπίστωση μιας διαφοράς στη θερμοκρασία, η οποία καταδεικνύει ότι υπάρχει υπερθέρμανση σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά ότι από τη δεκαετία του 1870, η διαφορά αυτή είναι διπλάσια από αυτήν που έχει παρατηρηθεί τα τελευταία 50 χρόνια», επισημαίνει ο Ρόμιτς, ο οποίος είναι και μεταξύ των συντονιστών του προγράμματος «Αργώ». «Από αυτό προκύπτει ότι η υπερθέρμανση των ωκεανών δεν βρίσκεται σε εξέλιξη μόνο εδώ και 50 χρόνια, αλλά εδώ και τουλάχιστον 100 χρόνια».

Νέο πλαίσιο "στήριξης" για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας εξετάζει η Κυβέρνηση!

Αγοράστε ακριβά γερμανικά προϊόντα (φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες), ενισχύστε με κρατικές επιχορηγήσεις πανάκριβες επενδύσεις, πληρώστε ακριβό ηλεκτρικό ρεύμα και παρόλο που το έλλειμμα σας θα αυξηθεί θα έχετε σώσει την Γερμανία από την κρίση!  Εσείς έτσι κι αλλιώς είστε χρεοκοπημένοι!

Η Γερμανία "χαμήλωσε" τον πήχυ των προσδοκιών για το πρόγραμμα "Ήλιος" μέσω του οποίου η Ελλάδα ευελπιστεί να της "εξάγει" ποσότητες ηλιακής ενέργειας, λέγοντας ότι προτεραιότητα του Βερολίνου είναι να ενισχύσει τις δικές του ανανεώσιμες πηγές ενέργειας πριν εξετάσει τις όποιες εισαγωγές από άλλες χώρες.

Στόχος του προγράμματος "Ήλιος" που παρουσίασε πέρυσι η ελληνική κυβέρνηση είναι να καταστήσει την Ελλάδα σημαντική δύναμη παραγωγής ηλιακής ενέργειας στην Ευρώπη με σκοπό την προσέλκυση επενδύσεων έως 20 δις ευρώ τις επόμενες δεκαετίες σε μια προσπάθεια επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας και μείωσης του υπέρογκου δημόσιου χρέους. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την παραχώρηση δημόσιας γης σε επενδυτές με στόχο την αύξηση της παραγωγής ηλιακής ενέργειας κατά 50 περίπου φορές, από τα 206 μεγαβάτ το 2010 στα 2,2 γιγαβάτ μέχρι το 2020 και έως τα 10 γιγαβάτ μέχρι το 2050. 

Πρώτα όμως η Γερμανία θέλει να ενισχύσει την δική της παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τα φωτοβολταϊκά πριν εξετάσει τις όποιες εισαγωγές, δήλωσε ο υφυπουργός Ενέργειας της χώρας Juergen Becker κατά την διάρκεια συνεδρίου για την ενέργεια στην Αθήνα.

"Μπορούμε να σκεφτούμε τις εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές μόνο ως κάτι συμπληρωματικό της ενίσχυσης του δικού μας δυναμικού από ανανεώσιμες," είπε ο Becker.

Η Γερμανία ίσως εξετάσει την εισαγωγή ηλιακής ενέργειας μακροπρόθεσμα, συμπλήρωσε ο Becker. Αλλά σε καμία περίπτωση το Βερολίνο δεν θέλει το πρόγραμμα "Ήλιος" να υπονομεύσει τις δικές του προσπάθειες ενίσχυσης των ανανεώσιμων πηγών, είπε ο Γερμανός υφυπουργός σε πάνελ όπου συμμετείχε ο Έλληνας υπουργός Ενέργειας Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο Επίτροπος της ΕΕ για την Ενέργεια Guenther Oettinger.

Πριν προχωρήσει στις εξαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας στην Γερμανία, η Ελλάδα θα πρέπει επίσης να μειώσει δραστικά τις εγγυημένες τιμές αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας από τα φωτοβολταϊκά στα επίπεδα της Γερμανίας, που αυτή τη στιγμή ανέρχονται περίπου στο μισό αυτών της Ελλάδας, είπε ο Becker.

Η πώληση ηλεκτρικής ενέργειας στη Γερμανία με βάση τις ισχύουσες τιμές στην Ελλάδα "θα εκτόξευε το κόστος (ενέργειας) για τους (Γερμανούς) καταναλωτές...και η όποια χρηματοοικονομική βοήθεια της Γερμανίας (προς την Ελλάδα) θα έπρεπε να έρθει από άλλες πηγές," είπε ο Becker.

Αυτή τη στιγμή, πολύ μικρό ποσοστό της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα προέρχεται από τα φωτοβολταϊκά, ενώ οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, κυρίως αιολικής, καλύπτουν το 8% περίπου της συνολικής εγχώριας ζήτησης.

Μιλώντας στην ίδια ημερίδα, ο επίτροπος Ενέργειας της Ε.Ε., κ. Guenther Oettinger υπογράμμισε ότι οι ανανεώσιμες πηγές αποτελούν ευκαιρία για δημιουργία θέσεων εργασίας, καινοτομία και εξαγωγές και μπορούν να βοηθήσουν την Ευρώπη να ξεπεράσει την ύφεση. Τόνισε, ακόμη, ότι η Ε.Ε. παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις σε όλες τις χώρες- μέλη και θα δημοσιοποιήσει σύντομα στοιχεία για την πορεία επίτευξης των υποχρεωτικών στόχων που έχουν τεθεί αναφορικά με την ανάπτυξη των ΑΠΕ. Επεσήμανε ότι η υπάρχουσα υποδομή δεν επαρκεί για την πλήρη ανάπτυξη του «Ήλιος» για την οποία, όπως είπε, θα απαιτηθεί ενίσχυση των δικτύων, διασύνδεση των νησιών και νέες διασυνδέσεις με γειτονικές χώρες, βήματα που εξυπηρετούν και τον στόχο της δημιουργίας ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας. Σημείωσε τέλος ότι η Ελλάδα έχει ρόλο- κλειδί για την ολοκλήρωση της περιφερειακής αγοράς ενέργειας και επισήμανε την ανάγκη για προώθηση της απελευθέρωσης των αγορών και της ενίσχυσης του ανταγωνισμού.

Στο πλαίσιο αυτό ο Έλληνας υπουργός Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής, Γ. Παπακωνσταντίνου ανακοίνωσε πως  η ελληνική κυβέρνηση εξετάζει ένα νέο πλαίσιο χρηματοδότησης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας στα πλαίσια και των δεσμεύσεων που απορρέουν από το νέο Μνημόνιο της Χώρας μας! Στόχος, όπως είπε, είναι το νέο πλαίσιο να μην επιβαρύνει υπέρμετρα τον προϋπολογισμό. Ερωτηθείς σχετικά με το ενδεχόμενο μείωσης των τιμών αγοράς της «πράσινης» ενέργειας, ο υπουργός σημείωσε ότι έχει ήδη γίνει μείωση (;) στις τιμές για τα φωτοβολταϊκά και ότι για τις άλλες τεχνολογίες δεν προβλέπεται σε αυτή τη φάση αλλαγή του πλαισίου (!!!). Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι όλα τα θέματα θα τεθούν στο διάλογο με τους φορείς της αγοράς που έχει ήδη ξεκινήσει.

Για εθνική προτεραιότητα αναφορικά με τις επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έκανε λόγο στον χαιρετισμό του και ο πρωθυπουργός, Λουκάς Παπαδήμος. "Αποδίδουμε ιδιαίτερη έμφαση στις επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που αποτελεί αναπτυξιακό μονόδρομο για μια χώρα όπως η Ελλάδα. Είναι αξιοσημείωτο, πιστεύω, ότι στη δύσκολη αυτή οικονομική συγκυρία οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αποτελούν έναν από τους λίγους επενδυτικούς τομείς που ανθίζουν. Το ενδιαφέρον για επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παραμένει αναλλοίωτο", είπε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός. 

Ο υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Γιώργος Παπακωνσταντίνου ανακοίνωσε ότι σήμερα θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση ο μακροχρόνιος ενεργειακός σχεδιασμός ως το 2050 που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων εξηλεκτρισμό των μεταφορών, μείωση της κατανάλωσης πετρελαιοειδών, αύξηση των βιοκαυσίμων, ενίσχυση των μέσων σταθερής τροχιάς, βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης στον κτιριακό τομέα. Τελικός στόχος είναι η μείωση της εξάρτησης από εισαγόμενη ενέργεια, ενώ τα σενάρια που περιλαμβάνονται στο σχέδιο προβλέπουν ότι η μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα μπορεί να φθάσει το 2050 έως και στο 60- 70% σε σχέση με το 2005, η ηλεκτροπαραγωγή από ανανεώσιμες πηγές στο 85- 100%, η διείσδυση των ΑΠΕ στο ενεργειακό ισοζύγιο στο 60- 70%.

Αναφερόμενος στο πρόγραμμα «Ήλιος» ο κ. Παπακωνσταντίνου είπε ότι η ανάπτυξη των φωτοβολταϊκών θα καλύψει λιγότερο από 0,1% (!!!) της συνολικής έκτασης της ελληνικής επικράτειας, δεν θα επιβαρύνει υπέρμετρα τους καταναλωτές και θα επιτρέψει στη χώρα να κάνει εξαγωγές ενέργειας όχι μόνο προς την ΕΕ αλλά και σε γειτονικές χώρες όπως η Τουρκία (!!!). Πρόσθεσε δε ότι η πλήρης ανάπτυξη του σχεδίου που προβλέπει την εγκατάσταση 10.000 μεγαβάτ φωτοβολταϊκών προϋποθέτει την ενίσχυση των δικτύων καθώς με τα σήμερα ισχύοντα οι δυνατότητες απορρόφησης φθάνουν στα 2.000 μεγαβάτ. 

Τόνισε δε ότι η υλοποίηση του προγράμματος δεν σημαίνει εκχώρηση του ελληνικού ήλιου σε ξένες δυνάμεις. «Θα συνεχίσουμε να μαυρίζουμε στην Ελλάδα τα καλοκαίρια», είπε χαρακτηριστικά. Ναι, θα συμπληρώσουμε εμείς, αν δεν σας μαυρίσει πριν ο ελληνικός λαός στις κάλπες! Γιατί διαφορετικά θα μας μαυρίσετε την ζωή και όχι μόνο την δική μας αλλά και των εγγονιών μας, καθώς με τα φαραωνικά σας σχέδια περί "Πράσινης Ανάπτυξης" όχι μόνο καταχρεώνεται ο Ελληνικός Λαός με δισεκατομμύρια ευρώ προς όφελος των Γερμανικών εταιριών παραγωγής ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών πάνελ, αλλά χτυπιέται και η όποια πρωτογενή παραγωγή διαθέτει  η Χώρα λόγω του αυξημένου κόστους που προκαλεί η διείσδυση των ΑΠΕ στο ενεργειακό φορτίο. Εξάλλου είναι βλάκες οι Γερμανοί που την ώρα που πουλάνε σε εμάς ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά πάνελ οι ίδιοι συνεχίζουν  να καίνε ...κάρβουνο;

Κράτος και παρακράτος...

Στη μισθοδοσία της ΚΥΠ του 1981, ο "Φύρερ" της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος, αλλά και ο γνωστός και μη εξαιρετέος  Κων/νος Πλεύρης. Τυχαίο;

Αν κρίνουμε από τις παρακάτω φωτογραφίες, μάλλον όχι!

Οι δανειστές μας ήταν λαμόγια!!!

Το άρθρο προέρχεται από μελέτη του ιστορικού ερευνητή και δημοσιογράφου Λευτέρη Σκιαδά εκδότη της εφημερίδας "Μικρός Ρωμηός". Το αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα "Ποντίκι".

Βρισκόμαστε στη δεκαετία 1915-1925, μια περίοδο κρίσιμη και από τις χειρότερες στην ιστορία της χώρας μας, με αποκορύφωμα τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Η χώρα βρίσκεται καταχρεωμένη στους διεθνείς τοκογλύφους και ενώ το Ελληνικό Δημόσιο σεβόταν τις υποχρεώσεις του απέναντι στους δανειστές μας, η τότε τρόικα, η επονομαζόμενη Διεθνής Οικονομική Επιτροπή, κατέκλεβε στην κυριολεξία την Ελλάδα! Εκμεταλλευόμενη τις περιστάσεις και με μια λαμογιά που είχε να κάνει με τις νομισματικές ισοτιμίες άρπαξε – κυριολεκτικά – εξακόσια εκατομμύρια δραχμές (ποσό τεράστιο για την εποχή) μέσα σ’ αυτή την κρίσιμη δεκαετία.

Είναι μια από τις άγνωστες πτυχές της σύγχρονης ελληνικής οικονομικής ιστορίας που αποκαλύπτει τους τρόπους με τους οποίους οι τραπεζικοί μηχανισμοί κατορθώνουν να απομυζούν ακόμη και τους ελάχιστους πόρους της χώρας μας, η οποία, ενώ δεν είχε καν συμπληρώσει εκατό χρόνια ζωής, γνώριζε το πιο σκληρό πρόσωπο των διεθνών δανειστών και ελεγκτών της.

Η μεγάλη κλοπή!

Σύμφωνα με το Μνημόνιο (Νόμο) που έφερε για πρώτη φορά (1898) στην Ελλάδα τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο – με τη μορφή που τον γνωρίζουμε και στις ημέρες μας –, δόθηκε το δικαίωμα της εκμετάλλευσης των μονοπωλίων (καπνός, αλάτι, σπίρτα, οινόπνευμα, χαρτόσημο κ.ά.). Σε περίπτωση που τα έσοδα ξεπερνούσαν ένα συγκεκριμένο ποσόν – λιγότερα από τριάντα εκατομμύρια δραχμές –, το πλεόνασμα θα μοιραζόταν ως εξής: 60% για την εξυπηρέτηση των δανείων (30% για βελτίωση των τόκων και 30% για βελτίωση των χρεολυσίων) και το 40% θα επιστρεφόταν στο ελληνικό κράτος. Το σύστημα αυτό λειτούργησε κανονικά μέχρι το 1916.

Μετά την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αυθαίρετα ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος άλλαξε τον τρόπο του υπολογισμού. Παίζοντας με τις τιμές των νομισμάτων μετέτρεπε τις δραχμές πρώτα σε χάρτινα γαλλικά φράγκα, στη συνέχεια σε χρυσά φράγκα, μετά σε αγγλικές λίρες, οι οποίες στο τέλος μετατρέπονταν πάλι σε δραχμές! Με τον περίπλοκο αυτό τρόπο και τις μετατροπές αντί 600 δραχμών οι δανειστές μας έφθαναν να παίρνουν 2.800 δραχμές. Έτσι, με τη «φραγκοποίηση» – όπως αποκλήθηκε – της δραχμής όχι μόνο κατόρθωναν να καταβροχθίζουν το μερίδιο του ελληνικού κράτους, αλλά το υποχρέωναν να πληρώνει παράνομα περίπου πέντε φορές περισσότερα!!!

Αυτό συνέβαινε επί μία ολόκληρη δεκαετία, στη διάρκεια της οποίας οι δανειστές μας εισέπραξαν 619.493 λίρες Αγγλίας και – με τη φραγκοποίηση – πήραν παράνομα από το Ελληνικό Δημόσιο 737.659 λίρες Αγγλίας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις πλήρωναν χωρίς αντιρρήσεις και δεν διαμαρτύρονταν, αφού αγνοούσαν την πολύπλοκη λογιστική παραχάραξη. Μόνο το 1921 εγέρθησαν σοβαρές υπόνοιες για λογιστική απάτη. Τότε και ύστερα από έλεγχο οι αρμόδιες υπηρεσίες ανακάλυψαν την απάτη και άρχισαν να διαμαρτύρονται οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Η κατάσταση στην οποία βρέθηκε η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή φαινόταν δυσχερής. Το δίκιο της ελληνικής πλευράς ήταν εμφανές, γεγονός που άρχισε έντονα να συζητιέται στους διεθνείς τραπεζικούς κύκλους. Τότε η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή πέρασε στην «αντεπίθεση». Κατηγόρησε την Ελλάδα ότι δεν εφάρμοζε το Μνημόνιο του 1898 και δεν δεχόταν τις γνωμοδοτήσεις και το πλήθος των αναλύσεων που γινόταν από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας οικονομίας. Επέμενε μέχρι τέλους προκειμένου να καρπωθεί τα τεράστια ποσά που είχαν αφαιρεθεί από τα ελληνικά ταμεία.

Όπως και σήμερα...

Η Ελλάδα εκείνη την περίοδο (Α’ Παγκόσμιος, βαλκανικοί πόλεμοι, Μικρασιατική Καταστροφή, στρατιωτικά κινήματα) προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της και τις ανάγκες 1,5 εκατομμυρίου προσφύγων. Όπως έγραφε ο Μιχ. Γρηγορίου το 1924 ο έλεγχος που είχε επιβληθεί αποτελούσε «βαρύτατον περιορισμόν εις τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού και κόλαφον κατά της αξιοπρεπείας του έθνους»! Ωστόσο είχε και τότε η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή βρει συμμάχους και συνεργάτες από τον πολιτικό κόσμο της χώρας. Τουλάχιστον δύο υπουργοί Οικονομικών είχαν παραχωρήσει προσόδους του Δημοσίου στη ΔΟΕ – δήθεν έναντι της ζημιάς που είχε πάθει από το «κόψιμο» χρήματος –, παραβλέποντας τις ελληνικές απαιτήσεις. Δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους δανειστές να συνεχίσουν το έργο της «φραγκοποίησης»!

Διεθνής Διαιτησία!

Τον Δεκέμβριο του 1926 η Ελλάδα, τραυματισμένη από τη Μικρασιατική Καταστροφή, σκληρά δοκιμαζόμενη θα οδηγηθεί στον σχηματισμό της οικουμενικής κυβέρνησης υπό την προεδρία του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Υπουργική θέση θα αναλάβει και ο 70χρονος οικονομολόγος, πολλές φορές βουλευτής Αττικής Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος (1856-1947), που είχε διατελέσει και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Με την τελευταία ιδιότητά του είχε αποκαλύψει το μέγεθος της απάτης. Όταν επανεκλέχθηκε βουλευτής και αφού λοιδορήθηκε ως γραφικός, εξασφάλισε τις απαραίτητες συμμαχίες και πέτυχε την προσφυγή της Ελλάδας στη Διεθνή Διαιτησία.

Η τελική πράξη του δράματος ξετυλίχτηκε στα μέσα Νοεμβρίου 1928 και αφού είχε αναλάβει την εξουσία ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Στο ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας είχε καταλύσει ο Ελβετός επιδιαιτητής Αλεξ Μοριό (Alex Moriaud ), ενώ τόσο ήταν το ενδιαφέρον της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής ώστε βρέθηκε στην Αθήνα και ο πρόεδρός της Ρουσέλ για να παρακολουθήσει από κοντά τις εξελίξεις. Βεβαίως ο Ελβετός επιθεωρητής στην απόφασή του αναγνώρισε ότι παρανόμως γινόταν η «φραγκοποίηση», αλλά δεν αποφάσισε την επιστροφή των κλεμμένων στην Ελλάδα!

Ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσε να ανακινηθεί ζήτημα για τη μέχρι το 1921 περίοδο, αφού η Ελλάδα - έστω κακώς - πλήρωνε τα ποσά. Παρέβλεψε δε πως τα επόμενα πέντε χρόνια (1921-1926) η ελληνική κυβέρνηση διαμαρτυρόταν εντόνως για τις παράνομες μετατροπές. Και για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις αποφάσισε πως από τα 93 εκατομμύρια δραχμές που ζητούσε ετησίως ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος το ελληνικό κράτος θα πλήρωνε για μια δεκαετία μόνο 64 εκατομμύρια… Διεθνής διαιτησία σκοπιμοτήτων… Μας δικαίωσε, αλλά δεν μας επέστρεψαν τα λεφτά που ήδη είχαν πάρει!!!