Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει με ένα αόρατο σχοινί τεντωμένο πάνω από ένα χάσμα. Από τη μία πλευρά όσα επιθυμούμε, από την άλλη όσα φοβόμαστε να χάσουμε. Και κάπου στη μέση εμείς, να προσπαθούμε να κρατήσουμε την ισορροπία, χωρίς να γνωρίζουμε αν αυτό που μας κρατά όρθιους είναι η δύναμη ή απλώς η συνήθεια.
Οι δύσκολες ισορροπίες δεν βρίσκονται πάντοτε ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις. Συχνά γεννιούνται μέσα μας. Ανάμεσα στη λογική και στο ένστικτο, στην επιθυμία και στην αυτοσυγκράτηση, στην ανάγκη να πλησιάσουμε και στον φόβο να εκτεθούμε. Ανάμεσα σε αυτά που λέμε και σε εκείνα που επιμελώς αποσιωπούμε.
Κάποτε ισορροπία σημαίνει συμβιβασμός. Άλλοτε σημαίνει αναβολή μιας αναπόφευκτης σύγκρουσης. Και κάποιες φορές είναι απλώς η τέχνη να μη διαλύσεις τα πάντα, ενώ μέσα σου όλα έχουν ήδη μετακινηθεί.
Ίσως, τελικά, η ισορροπία να μην είναι μια σταθερή κατάσταση, αλλά μια διαρκής διαπραγμάτευση με την αστάθεια. Γιατί δεν είναι απαραίτητο να μη χάσεις ποτέ το κέντρο σου. Αρκεί να γνωρίζεις πότε αξίζει να διακινδυνεύσεις την ισορροπία σου για κάτι που δεν αντέχεις να προσπεράσεις.
Και υπάρχουν φορές που η μεγαλύτερη ανατροπή δεν είναι να πέσεις. Είναι να ανακαλύψεις πως τόσο καιρό στεκόσουν όρθιος σε ένα έδαφος που ποτέ δεν ήταν δικό σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου