Δύσκολες καταστάσεις.

Υπάρχουν δύσκολες καταστάσεις στην υγεία που δεν χωρούν εύκολα σε αριθμούς, διαγνώσεις και στατιστικές. Είναι εκείνες οι στιγμές που το σώμα παύει να υπακούει στις βεβαιότητές μας και μας υπενθυμίζει πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία που θεωρούμε δεδομένη.

Η ασθένεια δεν δοκιμάζει μόνο τον οργανισμό. Δοκιμάζει την υπομονή, την αξιοπρέπεια, τις ανθρώπινες σχέσεις, την αντοχή εκείνου που νοσεί αλλά και εκείνων που στέκονται δίπλα του. Κάποιες φορές η μεγαλύτερη δυσκολία δεν είναι η ίδια η διάγνωση, αλλά η αναμονή, η αβεβαιότητα, η αδυναμία να γνωρίζεις τι ξημερώνει.

Και τότε η ιατρική συναντά τα όριά της. Όχι επειδή παύει να έχει επιστημονικά εργαλεία, αλλά επειδή συνειδητοποιεί πως απέναντί της δεν βρίσκεται απλώς μια πάθηση. Βρίσκεται ένας άνθρωπος με φόβους, επιθυμίες, μνήμες, εκκρεμότητες και μια ολόκληρη ζωή που δεν μπορεί να συμπυκνωθεί σε έναν ιατρικό φάκελο.

Η θεραπεία δεν είναι πάντοτε ίαση. Δεν είναι όλες οι μάχες κερδισμένες και δεν είναι κάθε ιατρική παρέμβαση σε θέση να ανατρέψει την πορεία των πραγμάτων. Υπάρχουν όμως στιγμές όπου η ανακούφιση, η συμπαράσταση, η ειλικρίνεια και η ανθρώπινη παρουσία αποκτούν αξία ισάξια με την ίδια την επιστημονική παρέμβαση.

Ίσως τελικά το πραγματικό μέτρο της ιατρικής δεν βρίσκεται μόνο σε όσα μπορεί να διορθώσει, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο στέκεται απέναντι σε όσα δεν μπορεί να αλλάξει.

Γιατί στις δύσκολες καταστάσεις της υγείας, ο άνθρωπος δεν χρειάζεται μόνο κάποιον που γνωρίζει να αντιμετωπίζει την ασθένεια. Χρειάζεται κάποιον που δεν ξεχνά τον άνθρωπο πίσω από αυτήν.