Υπάρχει μια ώρα που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Δεν έχει πρόσωπο, δεν έχει όνομα, δεν αφήνει ίχνη. Έρχεται αθόρυβα, σαν να την έφερε κάποιος άνεμος από έναν τόπο που δεν γνωρίζουμε. Και ξαφνικά, όλα μοιάζουν λίγο διαφορετικά. Οι σκιές μακραίνουν, οι γνώριμες φωνές απομακρύνονται και όσα θεωρούσαμε ακλόνητα αρχίζουν να τρίζουν μέσα μας.
Είναι εκείνη η παράξενη στιγμή που ο χρόνος μοιάζει να σταματά, όχι επειδή δεν έχει πού να πάει, αλλά επειδή περιμένει κάτι από εμάς. Κάτι που δεν ξέρουμε ακόμη να ονομάσουμε.
Στη δύσκολη ώρα, οι άνθρωποι αποκαλύπτονται με έναν τρόπο σχεδόν ανεξήγητο. Άλλοι εξαφανίζονται σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Άλλοι εμφανίζονται από το πουθενά, σαν να τους έστειλε κάποια αόρατη συνωμοσία της ζωής. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που μένουν σιωπηλοί, όχι επειδή δεν έχουν τίποτα να πουν, αλλά επειδή γνωρίζουν πως ορισμένες στιγμές οι λέξεις είναι απλώς θόρυβος.
Ίσως η δύσκολη ώρα να είναι ένα πέρασμα. Μια μυστική πόρτα ανάμεσα σε αυτό που υπήρξαμε και σε εκείνο που πρόκειται να γίνουμε. Δεν ξέρεις τι βρίσκεται από την άλλη πλευρά. Δεν υπάρχουν πινακίδες, χάρτες ή υποσχέσεις. Μόνο ένα κατώφλι και η παράξενη αίσθηση πως, αν το διαβείς, τίποτα δεν θα είναι ακριβώς όπως πριν.
Και το πιο αλλόκοτο; Κάποιες φορές δεν φοβόμαστε αυτό που έρχεται. Φοβόμαστε εκείνο που ήδη γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας, αλλά δεν έχουμε ακόμη τολμήσει να αντικρίσουμε.
Γιατί κάθε άνθρωπος έχει τη δική του δύσκολη ώρα. Εκείνη που η σιωπή αποκτά φωνή, το παρελθόν επιστρέφει χωρίς να χτυπήσει και το μέλλον περιμένει πίσω από μια μισάνοιχτη πόρτα.
Κανείς δεν γνωρίζει τι ώρα είναι.
Μέχρι να κοιτάξει το ρολόι και να ανακαλύψει πως αυτή η ώρα ήταν πάντα εκεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου