17/11/26

Η Εξέλιξη της Πολιτικής Αθλιότητας: Οι Ακροδεξιοί Αλχημιστές.





Η πολιτική αλχημεία έχει τους δικούς της μάστορες. Δεν μετατρέπουν τον μόλυβδο σε χρυσό, αλλά την ιστορική αλήθεια σε πολιτικό αφήγημα. Παίρνουν τα γεγονότα, τα τεμαχίζουν, αφαιρούν ό,τι τους ενοχλεί, ανακατεύουν επιλεκτικές λεπτομέρειες με μισές αλήθειες και στο τέλος σερβίρουν το κατασκεύασμά τους ως ιστορική αποκάλυψη.

Οι αρνητές του Πολυτεχνείου αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της αλχημείας. Με όχημα την αμφισβήτηση, επιχειρούν να μετατρέψουν μια λαϊκή εξέγερση σε επικοινωνιακό τέχνασμα, μια κορυφαία στιγμή αντιδικτατορικής αντίστασης σε αστικό μύθο και τη συλλογική μνήμη σε αντικείμενο πολιτικής διαπραγμάτευσης.

Το γνωστό τέχνασμα είναι η γεωγραφική ταχυδακτυλουργία: επειδή δεν τεκμηριώθηκαν νεκροί μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου, επιχειρούν να εξαφανίσουν τους νεκρούς της εξέγερσης. Λες και η ιστορία μιας εξέγερσης περιορίζεται στα τετραγωνικά μέτρα ενός οικοπέδου. Λες και το αίμα που χύθηκε στους γύρω δρόμους, στα νοσοκομεία και στις γειτονιές δεν ανήκει στην ίδια ιστορική πραγματικότητα.

Δεν πρόκειται για ιστορική έρευνα. Η ιστορική έρευνα αναζητά τεκμήρια, διασταυρώνει μαρτυρίες, διορθώνει ανακρίβειες και φωτίζει τις αντιφάσεις. Η παραχάραξη κάνει το αντίθετο: ξεκινά από το επιθυμητό πολιτικό συμπέρασμα και κατόπιν αναζητά τα αποσπάσματα που θα το υπηρετήσουν.

Οι ακροδεξιοί αλχημιστές γνωρίζουν καλά ότι η μνήμη είναι πολιτικό πεδίο. Γιατί το Πολυτεχνείο δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι η υπενθύμιση ότι η εξουσία δεν είναι ανίκητη, ότι ο φόβος μπορεί να ηττηθεί και ότι η συλλογική αντίσταση μπορεί να διαρρήξει ακόμη και τα πιο αυταρχικά καθεστώτα.

Γι' αυτό και η αποδόμησή του δεν είναι μια αθώα άσκηση ιστορικού σκεπτικισμού. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια απονεύρωσης της συλλογικής μνήμης, απαξίωσης των κοινωνικών αγώνων και εξωραϊσμού του αυταρχισμού.

Η εξέλιξη της πολιτικής αθλιότητας είναι εντυπωσιακή. Παλαιότερα η εξουσία επιχειρούσε να επιβάλει τη σιωπή με τη λογοκρισία, τις συλλήψεις και τα τανκς. Σήμερα, οι επίγονοί της μπορούν να εμφανίζονται ως υπερασπιστές της ελεύθερης σκέψης, κρατώντας στο ένα χέρι την επιλεκτική ιστορική λεπτομέρεια και στο άλλο τη γόμα της συλλογικής μνήμης.

Μόνο που η Ιστορία δεν είναι εργαστήριο πολιτικών πειραμάτων. Και οι άνθρωποι που αντιστάθηκαν δεν είναι πρώτη ύλη για την κατασκευή ιδεολογικών άλλοθι.

Το Πολυτεχνείο δεν χρειάζεται αγιογραφίες. Χρειάζεται ιστορική γνώση. Και απέναντι στους αλχημιστές της λήθης, η καλύτερη απάντηση δεν είναι η μυθοποίηση του παρελθόντος, αλλά η αλήθεια ολόκληρη.

Γιατί, τελικά, δεν φοβούνται τόσο τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Φοβούνται περισσότερο το ενδεχόμενο να υπάρξουν ξανά ζωντανοί που θα σηκώσουν το κεφάλι.




 

Δεν υπάρχουν σχόλια: